<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237</id><updated>2024-09-08T13:37:52.851+02:00</updated><title type='text'>My world</title><subtitle type='html'>Sarkazm bronią, cynizm tarczą, to mój oręż w walce z idiotami</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>57</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-7640131012420395340</id><published>2013-02-08T11:43:00.000+01:00</published><updated>2013-02-08T11:43:24.394+01:00</updated><title type='text'>Co z tą piłką?</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Wchodząc dzisiaj na tego bloga, głównie po to, żeby zobaczyć czy go jeszcze nie zamknęli (parę ładnych miesięcy minęło od ostatniego wpisu, nie zdziwiłbym się zatem), zauważyłem, że występują tutaj epizodyczne wyświetlenia. Fakt, pewnie są to wyświetlenia z wyszukiwarki zdesperowanych wiedzy ludzi, którzy i tak pewnie polskiego ni w ząb nie rozumieją, ale coś się tu dzieje (poza tym liczba wyświetleń gwałtownie wskoczyła.. prawie 1,5 tysiąca w ostatnich miesiącach). W związku z tym i sesyjnym brakiem czasu na vlogi (ciekawa rzecz, studentom zaocznym egzaminy/poprawki organizuje się... w tygodniu. Ale to już temat nie kiedy indziej) popiszę tu sobie, głównie po to, żeby sprawdzić czy wciąż jeszcze coś potrafię. Do rzeczy!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W ciągu ostatnich kilku dni nasza reprezentacja rozegrała dwa towarzyskie spotkania. Jedno wywołało całkiem pozytywne reakcje, drugie już niekoniecznie. Ale powoli:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Polska - Rumunia 4:1&lt;br /&gt;
Gdybyśmy nie pytali o składy, terminy i generalne nastawienie, to można by było pewnie powiedzieć, że jest super, kadra jest w wyśmienitej formie w końcówce okresu przygotowawczego i w ogóle tęcza i jednorożce. Cóż jednak powiedzieć o meczu poza oficjalnym terminem FIFA, w którym obie reprezentacje grały w ligowych składach? Przecież rumuńska liga jest na jeszcze niższym, o dziwo, poziomie niż nasza rodzima, więc co w tym dziwnego, że nasi ligowcy ograli rumunów? Poza tym, że z dobrej strony pokazali się Pawłowski i Teodorczyk, to też niewiele można o tym spotkaniu powiedzieć. Najciekawsze jest to, że gramy takich meczów całkiem sporo, pewnie po to, żeby jakoś podreperować przygnębionych po EURO kibiców. No tak, tylko nie o jeden mecz chodzi. Chodzi o to, żebyśmy byli gotowi mierzyć się z potęgami europejskimi, Anglią, Niemcami i resztą lepszej od nas Europy. To, że potrafimy powalczyć z Czarnogórą wstydu nie przynosi, ale powodów do hurraoptymizmu też nie ma. No właśnie...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Polska - Irlandia 0:2&lt;br /&gt;
Nie tak wyobrażał sobie pewnie powrót do kadry Artur Boruc. Zresztą mając taką obronę, to pewnie nikt by sobie meczu nie wyobraził. Nie wiem, czy chłopakom runął świat, gdy dowiedzieli się, że Piszczek nie zagra. No ale takie problemy nie powinny dotykać klasowych piłkarzy, za których się uważają nasi kopacze (nie ujmuję tu nikomu, ale tak słaba dyspozycja w kadrze to problem). To tak, jakby rodzina się pokłóciła, bo najmłodsze dziecko zachorowało i nie mogło wyjść z domu. Bez sensu, trzeba jechać dalej. Drugim problemem, jaki nas dotyka, to słaba skuteczność w ataku. To, że Robert Lewandowski nie może strzelić gola, to wina zarówno jego (nie może być tak, że musi mieć pięć sytuacji, żeby strzelić bramkę), jak i wspomagających go partnerów, którzy nie bardzo potrafią coś z tą piłką zrobić. To, że Polska nie jest Borussią, to wiemy, ale nie oznacza to też, że występ w kadrze= -10 do umiejętności piłkarskich. A może spróbujmy z innym napastnikiem, tak na jeden mecz? Nawet z młodym, niedoświadczonym. Pawłowskiego do twardej gry z Irlandczykami pan Fornalik wystawił, to czemu by nie spróbować z młodym Stępińskim? Albo Sobiechem? Rozwiązania są, a póki gramy towarzysko, można kombinować.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Czy polski futbol przeżywa kryzys? I tak i nie.&lt;br /&gt;
Weźmy sobie za przykład naszą ligę. Tu jest dramat. Jako przykład podam tu mecz Ruchu Chorzów z MSK Żiliną, przegrany przez Niebieskich 0:9! Najlepsze tłumaczenie sztabu szkoleniowego, jakie w życiu słyszałem, padło właśnie po tym meczu. Brzmiało ono mniej więcej tak, że cieszymy się z tego, że chłopaki wybiegali 30 minut na mocnym tempie. Jasna cholera, jakby już pół Europy się z nas nie śmiało, to jeszcze nam przed dziennikarzy stawiają takiego eksperta. 30 minut to sukces, proszę państwa. PO CAŁEJ RUNDZIE JESIENNEJ najwidoczniej ten miesiąc urlopu sparaliżował wszystkich piłkarzy w polskiej lidze i nie mogą oni biegać jak dawniej. Bez komentarza.&lt;br /&gt;
Dlaczego nie przeżywa kryzysu? Coraz więcej polskich zawodników podpisuje kontrakty ze znanymi europejskimi klubami w mocnych ligach. Nie wspomnę tu o naszym trio z Borussii, Wojtku Szczęsnym czy Arturze Borucu, wiemy jaką klasę prezentują. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Co jest więc nie tak? Ciężko stwierdzić. Fakt, że reprezentacja to nie klub i nie trenuje się w niej codziennie przez cały rok, czego pewnie wszyscy selekcjonerzy by sobie życzyli. Niedługo gramy z Ukrainą, to będzie ważny mecz. Warto też będzie mocno zagrać z San Marino i może tam się odblokować. Bo gdzieżby indziej?</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/7640131012420395340/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2013/02/co-z-ta-pika.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7640131012420395340'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7640131012420395340'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2013/02/co-z-ta-pika.html' title='Co z tą piłką?'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-62067660796292887</id><published>2012-09-14T21:16:00.000+02:00</published><updated>2012-09-14T21:16:57.613+02:00</updated><title type='text'>&quot;Między 1. ligą, a ekstraklasą nie ma kolosalnej różnicy w poziomie&quot;</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Cudzysłów w temacie umieściłem dlatego, ponieważ nigdy nie przypisałbym sobie podobnych słów. Zdanie to wypowiedział zawodnik beniaminka naszej Ekstraklasy, Tomasz Podgórski. Piłkarz Piasta Gliwice nawet nie zdaje sobie sprawy z powagi własnych słów, a raczej z tego, co one w mojej głowie wywołały. Nie jest to w każdym razie oburzenie, nazwałbym to gromem z jasnego nieba.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Smutne to, gdy zdamy sobie sprawę z tego, na jak niskim poziomie gra nasza Ekstraklasa. Dlaczego smutne? Weźmy sobie za przykład ligę angielską. Wystarczy powiedzieć, że poprzedni sezon był pierwszym od niepamiętnych czasów, gdy wszyscy beniaminkowie utrzymali się w Premier League. Co nam to mówi? Mówi to, jak cholernie ciężko jest zaistnieć w najwyższej klasie rozgrywkowej na takim poziome.&lt;br /&gt;
Liga Hiszpańska? Może nie ma takich statystyk jak angielska liga, ale spójrzmy na mały klubik, Getafe. Przebicie się do pierwszej dziesiątki zajęło im parę ładnych sezonów, podczas których spadek był niekiedy dosłownie o krok.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A jak jest u nas? Podbeskidzie Bielsko-Biała (z całym szacunkiem), klubik powiedzmy sobie szczerze z nizin ekstraklasy, potrafi wygrać z Legią i Wisłą w poprzednim sezonie, a w tym prowadzić przez 70 minut z tą pierwszą drużyną. A Legia miała być naszym reprezentantem w Lidze Europejskiej!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ktoś mógłby mi powiedzieć &quot;No niby tak, ale to chyba dobrze, że poziom jest wyrównany&quot;. Zgodziłbym się, gdyby nie fakt, że Ekstraklasa jest na tragicznie niskim poziomie, co nie dodaje uroku naszej I lidze.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pozdrawiam wszystkich beniaminków, walczcie o lepszą piłkę w Polsce :)</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/62067660796292887/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/09/miedzy-1-liga-ekstraklasa-nie-ma.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/62067660796292887'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/62067660796292887'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/09/miedzy-1-liga-ekstraklasa-nie-ma.html' title='&quot;Między 1. ligą, a ekstraklasą nie ma kolosalnej różnicy w poziomie&quot;'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-2419421883283775833</id><published>2012-09-12T20:25:00.002+02:00</published><updated>2012-09-12T20:26:45.292+02:00</updated><title type='text'>No bo przecież nie może być dobrze</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Wygraliśmy. Tak, to prawda. Mołdawię pokonaliśmy 2:0 po całkiem udanym meczu. Ważne jest to, że nasi kopacze potrafili się podnieść po tym ciężkim dla nim czasie, gdy &quot;eksperci&quot; (szkoda, że w ostatnim czasie &quot;eksperci&quot;=hejterzy) krytykowali wszystko i wszystkich. Po niezłym meczu na piekielnie trudnym terenie w Podgoricy przyszedł czas na spotkanie, które trzeba było wygrać i naszym się to udało. Mało tego, był to całkiem przyzwoity mecz, który kontrolowaliśmy prawie w pełni (zdarzyło się gościom stworzyć dwie, trzy sytuacje). Co jednak można było przeczytać np. na &lt;a href=&quot;http://www.pilkanozna.pl&quot;&gt;www.pilkanozna.pl&lt;/a&gt;? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Generalnie dałoby się to określić jako &quot;hate wall&quot;, czyli ściana żali i niechęci wobec reprezentacji. Panowie eksperci chyba spodziewali się wyniku co najmniej hokejowego, więc nie dziwię się, że mecz zawiódł ich oczekiwania (niestety autor artykułu nie podpisał się z imienia i nazwiska, więc słowa te kieruję do całej redakcji). Ale pocytujmy trochę, żebym nie okazał się gołosłowny:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;
We Wrocławiu natomiast piłkarze z Mołdawii, z całym dla nich szacunkiem, ale okupujący miejsce w połowie drugiej setki rankingu FIFA, zamykali nas w polskim polu karnym.&lt;/blockquote&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
Um.. chciałbym to zobaczyć. Mołdawianie całkiem sprawnie organizowali się w kontrach.... gdzieś do 30 metra naszej bramki, potem już brakowało umiejętności i współpracy. Tak, wiem, sytuacja z 41. minuty przeczy moim słowom. Ale będę się bronił: była to jedna z DWÓCH groźnych sytuacji, jakie goście byli w stanie stworzyć.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;
Pierwsza połowa w wykonaniu naszego zespołu była tragiczna. Tak, nie bójmy się tego powiedzieć: TRAGICZNA. Cała formacja defensywna grała niepewnie, znów słabiutko spisywał się duet defensywnych pomocników, wiele do gry nie wnosił Mierzejewski, a w poczynaniach napastników widać było brak zgrania i zrozumienia. Gdyby nie karny - zaznaczmy, że mocno kontrowersyjny - pierwsza połowa zakończyłaby się wynikiem 0:0.&lt;/blockquote&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
Pierwsza połowa TRAGICZNA, powiadacie panowie... Ja widziałem całkiem nieźle wyglądający atak pozycyjny, sprawną (choć nieidealną trzeba przyznać) formację defensywną, a Ariela Borysiuka to można wg mnie tylko chwalić, bo zagrał bardzo dobre spotkanie. Nie oddawał piłek rywalom, był tam gdzie być powinien. &lt;br /&gt;
Mocno kontrowersyjny karny? Fakt, przytrzymanie rywala za ramiona i uniemożliwienie wbiegnięcia w pole karne to rzeczywiście kontrowersja. Z jedną rzeczą mogę się zgodzić: Adrian Mierzejewski nie grał dobrze, niespecjalnie potrafił się odnaleźć na boisku i został zmieniony w przerwie przez Waldemara Sobotę.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;
W drugiej połowie nie było lepiej. Od 46. minuty po boisku biegał Waldemar Sobota, który zmienił Marka Saganowskiego, ale piłkarz Śląska nie odmienił gry gospodarzy. Później na boisku pojawiali się jeszcze Sobiech (za Mierzejewskiego) i Krychowiak (za Borysiuka), ale żadna ze zmian nie powaliła na kolana. Drugiego gola, w zasadzie z niczego, zdobył głową Jakub Wawrzyniak.&lt;/blockquote&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
I tu chyba oglądałem inny mecz. Sobota dał bardzo dobrą zmianę, był widoczny, parę razy pokazał swoją szybkość i niezłą technikę, więc nie czepiam się. Artur Sobiech robił to, co do niego należało, grając za plecami Lewandowskiego: zgrywał górne piłki, wychodził do rozgrywania, a i czasem cofnął się do drugiej linii, żeby odebrać piłkę. Krychowiak grał ok. 15 minut i w sumie niewiele mogę o nim powiedzieć. W każdym razie nie wyglądało na to, żeby środek pomocy w jakikolwiek sposób cierpiał. A druga połowa była dużo lepsza od pierwszej, zwłaszcza w ostatnich 25 minutach, gdzie praktycznie nie schodziliśmy z połowy Mołdawii.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Koniec końców może nie jest to reprezentacja gotowa zagrać mecz życia z Anglią, ale jeśli potrafimy walczyć w bałkańskim kotle z Czarnogórą, to myślę, że na drugie miejsce mamy szanse. </content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/2419421883283775833/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/09/no-bo-przeciez-nie-moze-byc-dobrze.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2419421883283775833'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2419421883283775833'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/09/no-bo-przeciez-nie-moze-byc-dobrze.html' title='No bo przecież nie może być dobrze'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-2713992484857800771</id><published>2012-09-07T15:42:00.001+02:00</published><updated>2012-09-07T15:43:31.450+02:00</updated><title type='text'>Piłka nożna nie dla kibiców</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Doszło do czegoś, czego w życiu się nie spodziewałem. Wojna przeciwko kibicom osiągnęła nowy poziom. Absurdy PZPN-owskich poczynań śledzę od dawna, głównie dzięki uprzejmości portalu KoniecPzpn.pl (&lt;a href=&quot;http://www.koniecpzpn.pl&quot;&gt;KLIK!&lt;/a&gt;). Ale nie o tym.&lt;br /&gt;
Wszystko zaczęło się już przed Euro, kiedy związek zażyczył sobie 32 zł za wstęp do Klubu Kibica Reprezentacji (przeczytajcie to sobie parę razy, przecież to kurwa niedorzeczne), co w praktyce oznaczało jedynie przywilej losowania biletów na Euro przed innymi kibicami. Tak oto PZPN podzielił kibiców na szlachtę i plebs. Już wtedy wiedzieliśmy, że prezes Lato i świta to tylko hieny łase na pieniądze. Nasz głos został pominięty (zresztą jak zwykle w takich przypadkach forsa zatkała działaczom uszy), a poczynania naszych klubów w europejskich pucharach wcale nie poprawiły sytuacji (jedna z większych kompromitacji ostatnich lat, ale nie o tym).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Teraz miarka się przebrała. PZPN osiągnął szczyt bezczelności i chciwości. Otóż za najbliższe mecze reprezentacji Polski w eliminacjach do mistrzostw świata w Brazylii trzeba będzie zapłacić 20zł. Przypominam, że są to mecze z Czarnogórą i Mołdawią (ciekawą rzeczą jest to, że na mecz z Mołdawią, który odbędzie się na 40-tysięcznym stadionie we Wrocławiu, sprzedano 1500 biletów). Dlaczego tak jest? Ponieważ TVP nie dogadało się z firmą Sportfive (jak zwykle poszło o kasę) i olało sprawę, pozostawiając transmisje dla prywatnych nadawców, którzy mają prawo żądać za obejrzenie meczy opłaty. Państwowa telewizja odwróciła się od nas plecami. A PZPN tylko z tego skorzysta, biorąc tantiemy, bo przecież wg nich reprezentacja jest ich własnością. Łapczywe świnie z zarządowego koryta nie widzą kibiców i bezczelnie żądają żebyśmy płacili za kibicowanie kadrze. Szczytem wszystkiego jest to, że za mecz z Anglią prawdopodobnie też będzie płatny. Mecze z Anglikami zawsze należały do tych najważniejszych, więc serce boli. Jest to chyba pierwszy w historii światowego sportu przypadek, w którym tak traktuje się kibiców. Pisałem kiedyś o pazerności wydawców, którzy za walkę Tomasza Adamka z Kliczką (wybaczcie, nie pamiętam którym) życzyli sobie opłaty w wysokości 40zł. Już wtedy pisałem, że to zła praktyka. Zresztą niedługo będziecie mieli okazję zapłacić za dwa kolejne wydarzenia w sportach walki (boks i MMA) i nabić kabzę nadawcom (których wina jest nieco mniejsza, w końcu jako prywatny nadawca może sobie żądać opłat.. chociaż z drugiej strony Ci, którzy płacą abonament mogą poczuć się skrzywdzeni). Parcie na kasę stało się zaraźliwe i w końcu wpłynęło na wrażliwy grunt. &lt;br /&gt;
Piłka nożna, a szczególnie mecze naszej kadry narodowej, zawsze mobilizowały Polaków. Szczególnie podczas Euro widać było, jak bardzo jesteśmy przywiązani do barw narodowych. Teraz jednak zostaliśmy pozbawieni tych radości, smutków, złości i wybuchów szczęścia. Dlaczego? Bo nikt o nas nie dba. Brutalna prawda, która napawa mnie ogromnym smutkiem...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Co możemy zrobić? Zachęcam to przeczytania dwóch artykułów (&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://koniecpzpn.pl/2012/08/10/w-waszych-rekach-przyszlosc-polskiej-pilki-list-otwarty-do-dzialaczy-klubowych/&quot;&gt;Numer jeden&lt;/a&gt; oraz &lt;a href=&quot;http://koniecpzpn.pl/2012/09/07/pay-per-view-zdazyc-wydoic-kibicow/&quot;&gt;Numer Dwa&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;) ze strony &lt;a href=&quot;http://www.koniecpzpn.pl&quot;&gt;www.koniecpzpn.pl&lt;/a&gt;, a potem zbojkotować najbliższe mecze. Nie zachęcam Was jednak do nieoglądania spotkań. Oglądajcie, tylko nie płaćcie za bycie kibicem. W Internecie będzie pełno streamowanych kanałów, na których będzie można oglądać naszych kopaczy i po raz kolejny przeżywać te ogromne emocje. Wiem, że nie tylko ja chcę kibicować w kadrze i wiem, jak Wam może na tym zależeć.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dla wszystkich zainteresowanych podaję link do strony, gdzie będzie można obejrzeć mecz w Internecie:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.meczyki.pl&quot;&gt;TUTAJ!&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/2713992484857800771/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/09/pika-nozna-nie-dla-kibicow.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2713992484857800771'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2713992484857800771'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/09/pika-nozna-nie-dla-kibicow.html' title='Piłka nożna nie dla kibiców'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-3660047834771165408</id><published>2012-08-23T16:31:00.000+02:00</published><updated>2012-08-23T16:31:36.956+02:00</updated><title type='text'>Krótka ballada o tym, jak SquareEnix ma Polskę za kraj trzeciego świata</title><content type='html'>&lt;a href=&quot;http://www.gram.pl/news_9wvkG,q8_Final_Fantasy_VII_wydane.html&quot;&gt;Zacznijcie od tego :)&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Witajcie,&lt;br /&gt;
Wybaczcie mi przydługi tytuł, ale streszcza on w zasadzie wszystkie moje odczucia co do ostatniego posunięcia jednej z moich ulubionych firm zajmujących się grami, Square Enix (niegdyś Squaresoft, teraz odpowiedzialna m.in. za Hitman: Sniper Challenge). &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Uwielbiam Final Fantasy VII. Wszyscy, którzy choć raz rozmawiali ze mną o grach, wiedzą o tym. Fantastyczny system walki, genialne levelowanie postaci i cudowna historia absolutnie przewróciły swego czasu świat gier wideo. Ale nie o tym dzisiaj będzie. Square Enix wydało przemodelowaną wersję FF7 tzn. wygładziło co nieco do działania na nowoczesnych komputerach. Nie oczekujcie wodotrysków: to ciągle jest stary, dobry fajnal, tylko z wygładzonymi teksturami (choć gameplay jest mi obcy, widziałem tylko trailer). Smucą mnie jednak dwie rzeczy:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1.Character Boost&lt;br /&gt;
&lt;blockquote&gt;Character Booster – Find yourself stuck on a difficult section or lacking the funds to buy that vital Phoenix Down? With the Character Booster you can increase your HP, MP and Gil levels to their maximum, all with the simple click of a button, leaving you to enjoy your adventure.&lt;/blockquote&gt;Wait, what?! FF7 nigdy nie była uber-wymagającą grą. Owszem, łatwo nie było, zwłaszcza gdy chciało się ukończyć grę w 100%, odblokowując wszystkie bronie, limity, materie, summony czy też pokonując wszystkie Weapony. Tutaj Square Enix mówi graczom &quot;Hej, masz problem w grze? Spoko, jedno kliknięcie i jesteś superbohaterem!&quot;. Fajnie, nie? NIE! Przyjemność płynąca z grania w FF7 (co najmniej 35-godzinna przyjemność) polegała właśnie na rozwijaniu swoich postaci zgodnie ze swoim życzeniem, na swoich warunkach. Tutaj dostajemy hacka na kasę, zdrowie i manę, czyli esencję grania w tego typu RPG. Tak się właśnie kończy tworzenie np. shooterów, które przejść można w 3 godziny. Mimo wszystko jednak nie powinno się tak ułatwiać życia i tak już w nie najtrudniejszej grze na świecie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2.Polska? Never heard of it...&lt;br /&gt;
No właśnie. SE udostępniło swój produkt za naprawdę ciekawą cenę, 9,99 euro. Daje to około 40-45 złotych, co jak za tytuł takiego kalibru jest okazją jaka rzadko się zdarza. No i tu leży pies pogrzebany, ponieważ będąc mieszkańcem Polski nie kupię gry. Nie jest to pierwszy przypadek, gdy nasz piękny kraj (posiadający m.in. mistrzów świata w Counter-Strike&#39;u, więc nie jest nam obca scena gamingowa) jest pomijany przy okazji tego typu eventów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3.Cóż pozostaje..&lt;br /&gt;
Szczerze powiem, że wieść o ponownym wydaniu FF7, tym razem w trochę nowszej oprawie graficznej, wzbudziła moje nadzieje. Szkoda, że SE tak postąpiło. Miejmy nadzieję, że firma przejrzy na oczy i zobaczy, że w Polsce też ma oddanych fanów sagi, z którą dorastałem :)</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/3660047834771165408/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/08/krotka-ballada-o-tym-jak-squareenix-ma.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/3660047834771165408'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/3660047834771165408'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/08/krotka-ballada-o-tym-jak-squareenix-ma.html' title='Krótka ballada o tym, jak SquareEnix ma Polskę za kraj trzeciego świata'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-1614670157264130184</id><published>2012-08-23T13:41:00.000+02:00</published><updated>2012-08-23T13:41:37.516+02:00</updated><title type='text'>Living Things- recenzja</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
W końcu wracam. Na tym mógłbym zakończyć ten kompletnie mijający się z tematem wstęp, ale należy się moim kilku czytelnikom małe usprawiedliwienie. Ogólnie mogę powiedzieć, że miało to związek z brakiem czasu jak i warunków do regularnego publikowania moich przemyśleń. Gdyby się w to zagłębić, to jest w tym trochę mojej winy, nie upilnowałem kilku spraw, a kryzys pisarski, który przechodzę od kilku miesięcy (wierzcie mi, nie ma nic bardziej irytującego dla kochającego pisać człowieka niż twórcza niemoc) wcale mi nie pomagał. Zaczynam się podnosić z ziemi i wracam, żeby po raz kolejny siać popłoch wśród hołoty :) Jednocześnie jest to pierwsza notka na moim nowym laptopie, więc mam dwa powody do zadowolenia. A swój powrót zaczynam mocno....&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_ypANQdu4sPmsNhe12vdNrKzuS63uzFgNiJNDMgGqbT92FCa4ZdaPcpQj4V545ZJWbyqhYhAbXRXfjLklds6lpsXG49zCF59XlKfcgrUKsA9Q97S6ja2zUzrDsJPo_2lOYLfV_2OxA5tn/s1600/lp.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;244&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_ypANQdu4sPmsNhe12vdNrKzuS63uzFgNiJNDMgGqbT92FCa4ZdaPcpQj4V545ZJWbyqhYhAbXRXfjLklds6lpsXG49zCF59XlKfcgrUKsA9Q97S6ja2zUzrDsJPo_2lOYLfV_2OxA5tn/s320/lp.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Tak, moi drodzy, Linkin Park 26 czerwca wypuścił na świat swoje najnowsze dzieło- Living Things. Zanim jednak przejdę do omawiania płyty, trzeba powiedzieć o podobieństwach do poprzednich &quot;nowych&quot; płyt: Minutes to Midnight i A Thousand Suns. Otóż LT, tak jak poprzednie albumy, wywołało po raz kolejny temat czy LP dobrze zrobiło zmieniając styl i tak dalej do porzygu. Bo tak naprawdę fanom zespołu znudziło się to przy MTM. Linkini ewoluują, robią muzykę, w którą wkładają coraz więcej pracy (kto przed ATS widział Chestera grającego na bębnach i jednocześnie śpiewającego na kilka różnych tonacji, ten dostanie ode mnie dyplom), co widać na koncertach (vide notka o OWF). Malkontentom należałoby w tym wypadku zadać pytanie: Czy naprawdę chcielibyście, żeby Linkin Park przez 10, 20 czy 30 lat grali taką samą muzykę, żeby ich albumy się powtarzały i żeby na koncertach brzmiała ta sama melodia? Warszawski koncert LP pokazał dobitnie jaką chłopaki dysponują energią i jak doskonale bawili się i bawić będą na koncertach oraz przy tworzeniu albumów. &lt;br /&gt;
Czy mnie osobiście zadowala kierunek, w którym podąża zespół? Jak najbardziej. Uwielbiam starsze albumy, moimi ulubionymi piosenkami LP nadal są In The End i Faint, ale nie mogę również zaprzeczyć, że cholernie podobają mi się nowe albumy. Przecież różnorodność piosenek zawartych na płytach pozwala dotrzeć do każdego. Przecież nikt nie zaprzeczy, że zarówno np. Given Up i powiedzmy Castle of Glass to piosenki genialne.&lt;br /&gt;
Ale, ale.. Przejdźmy do samej płyty&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1. Pierwsze spotkanie&lt;br /&gt;
Living Things zaczynają się w najlepszy możliwy sposób- Lost in The Echo to nie dość, że najlepsza piosenka na płycie, to jeszcze niesamowicie energiczny wstęp do albumu. Fantastyczne tempo, świetne słowa (które wg mnie odnoszą się do wszystkich, którzy narzekają na kierunek rozwoju LP) i doskonały balans między rapem Mike&#39;a, wokalem Chestera oraz rozłożeniem akcentów na resztę zespołu dają idealny rezultat. Potem jest bardzo nastrojowo, LT w całości niemal pozwala spokojnie rozsiąść się w fotelu i rozkoszować dźwiękami płynącymi z głośników (In My Remains, I&#39;ll be Gone, Castle of Glass i Roads Untravelled), jednocześnie nie będąc łzawymi balladami. Nie zrozumcie mnie źle, jedna taka jest na płycie. Powerless doskonale wpisuje się w zasadę zespołu, żeby umieszczać na płycie jedną wolniejszą i nastrojowo inną piosenkę. Równoważą w ten sposób ciężar gatunkowy jednocześnie uspokajając nieco słuchacza (Powerless to ostatnia piosenka na płycie). &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Podobać może się szczególnie fakt, że widać, jak bardzo chłopaki dorośli muzycznie przez te parę lat. Ciężko stwierdzić, czy Living Things to najlepsza płyta LP w historii, ale nie ma wątpliwości, że walczy o serca tych, którzy są nieprzekonani. W pewnym sensie im się to udaje. Fani zespołu, nawet Ci najbardziej krytyczni muszą przecież docenić przemyślane dźwięki, które do nich docierają. Mimo dość mocno zaznaczonej obecności elektroniki w najnowszym albumie, płyta ciągle pozostaje w klimatach dobrego rocka. Nie jest to już nu metal, szedłbym tu bardziej w stronę alternatywy, ale pięknym jest fakt, że coraz ciężej jest zaszufladkować muzykę Linkinów, co też było ich celem. Mission Accomplished, wszystko.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2. Zalety&lt;br /&gt;
W zasadzie o wszystkich zaletach zdążyłem już wspomnieć. Dojrzałość, różnorodność, świetne słowa utworów i przede wszystkim nastrój, który nie opuszczał mnie aż do Until it Breks. Dobrą rzeczą jest również fakt, że LP przybrało dobre tempo wydawania płyt. ATS usłyszeliśmy w 2010 roku, LT dwa lata później. Nie oczekuję wprawdzie nowej płyty co roku, wszyscy przecież chcemy, żeby chłopaki pracowali nad dobrym materiałem, a nie nad przyspieszonym oczekiwaniami fanów materiałem. Keep up the good work :)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3. Wady&lt;br /&gt;
No właśnie, mam problem z tą piosenką. Jest to zdecydowanie najmniej równy utwór na płycie. Pierwsze przesłuchanie nie wróżyło nic dobrego, jednak po około piątym zacząłem trochę doceniać utwór. Dlaczego? Druga część jest zdecydowanie dobra, nareszcie melodia zaczyna składać się ze słowami w jakąś całość i wszystko zaczyna nabierać sensu. Niestety, reszta piosenek jest na tyle ułożona i gatunkowo inna, że Until it Breaks jest najsłabszym utworem z Living Things.&lt;br /&gt;
W zasadzie jest to jedyna rzecz, która doskwiera mi w LT, a niewiele brakowało do doskonałości.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
4. Podsumowanie&lt;br /&gt;
Living Things to zdecydowanie najbardziej nastrojowy album w dyskografii LP. Oprócz Until it Breaks, którego ciągle nie mogę rozgryźć, reszta piosenek jest bardzo dobrze napisana, zagrana i wykonana, co będzie przekładało się na różnorodność występów na żywo. Podobać może się również fakt, że chłopaki wykonują coraz cięższą robotę, przy okazji znajdując w tym przyjemność. To cieszy i daje nadzieję, że kolejne albumy będą jeszcze lepsze.&lt;br /&gt;
Ocena: 9/10</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/1614670157264130184/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/08/living-things-recenzja.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/1614670157264130184'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/1614670157264130184'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/08/living-things-recenzja.html' title='Living Things- recenzja'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_ypANQdu4sPmsNhe12vdNrKzuS63uzFgNiJNDMgGqbT92FCa4ZdaPcpQj4V545ZJWbyqhYhAbXRXfjLklds6lpsXG49zCF59XlKfcgrUKsA9Q97S6ja2zUzrDsJPo_2lOYLfV_2OxA5tn/s72-c/lp.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-6450884985988508342</id><published>2012-06-12T15:05:00.000+02:00</published><updated>2012-06-12T15:05:16.206+02:00</updated><title type='text'>Pewnego dnia wybrałem się na koncert Linkin Park...</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
W sobotę 9 czerwca 2012 miało miejsce wydarzenie historyczne. Linkin Park po 5 latach przyjechali do Polski, żeby dać koncert. Dla mnie była to informacja nie z tej ziemi: po 12 latach czekania w końcu mogłem zobaczyć swoją ulubioną kapelę na żywo. Nic więc dziwnego, że bilet zakupiłem już kilka dni po oficjalnym wpuszczeniu do sprzedaży. Ekscytacja rosła z każdym dniem, ciężko było się skupić wiedząc, że już niedługo zobaczę ICH, ten Linkin Park. Ale zanim opowiem Wam o koncercie, parę zdań wstępu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1. Warszawo, Witaj!&lt;br /&gt;
Około 12.20 zawitaliśmy do Warszawy i pierwsze, co cisnęło się na usta, to &quot;WOW&quot;. Stolica jest naprawdę świetnie zorganizowana (a dodatkowo biorąc pod uwagę EURO 2012, bardzo kolorowa) i wygląda cudownie. W podziemiach dworca jest pasaż handlowy (sic!), a zaraz po wyjściu oczom naszym ukazały się Złote Tarasy, największe centrum handlowe, jakie dane mi było widzieć. Wszystko, o czym można marzyć, znajduje się właśnie tam: sklepy z odzieżą, elektroniką, a nawet figurkami RPG, czy sklep dedykowany wyłącznie grom wideo i wiele innych. Po wyjściu na miasto oczom naszym ukazał się Pałac Kultury, a zaraz obok jest Strefa Kibica, której niestety nie zdążyliśmy odwiedzić, ponieważ mieliśmy delikatnie napięty kalendarz. Zdążyliśmy jednak pojechać w okolice Stadionu Narodowego, który prezentuje się imponująco, możemy być z tego dumni. Szkoda, że nie wpuszczano nikogo do środka na zwiedzanie, ale to jest całkiem logiczne, w końcu Euro trwa i nie organizatorzy nie mogą sobie pozwolić na uszkodzenia murawy itp.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWG4W4DLwzb9kQhrev0iWkhhf3EzaxhDyKKckdQlTqs_BNvRUuHCfpdolWw5bnz0YH_XE3U3oTS1vzGCewT03bbR2RdwlClKijEYLJfThuSibhhlXeuBA1oLdInp3gEhcFtiWjgXKrx1JC/s1600/09062012083.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWG4W4DLwzb9kQhrev0iWkhhf3EzaxhDyKKckdQlTqs_BNvRUuHCfpdolWw5bnz0YH_XE3U3oTS1vzGCewT03bbR2RdwlClKijEYLJfThuSibhhlXeuBA1oLdInp3gEhcFtiWjgXKrx1JC/s320/09062012083.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na samo zwiedzenie stolicy potrzeba około całego dnia, żeby zobaczyć wszystko. My ograniczyliśmy się tylko do Narodowego, a to ze względu na to, że opaskowywanie uczestników Orange Warsaw Festival miało trwać do ok. 18, więc musieliśmy wybrać się do Pepsi Areny. Zanim jednak o tym, muszę wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy. Warszawa jest świetnie zorganizowana pod względem komunikacyjnym i to nie tylko przy okazji Mistrzostw Europy. Z okazji OWF zostały uruchomione dodatkowe linie autobusowe, co ułatwiało podróżowanie w kierunku Torwaru i w drugą stronę do Dworca Centralnego (co nie zmienia faktu, że z festiwalu wracaliśmy autobusem nocnym, niezwykle rozbawionym i wypełnionym po brzegi).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2. OWF 2012 czas zacząć!&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn4INuYQYkU20Si9Q2Jq7XsItL5hx7QB72J7eTZ5-IhWg6331m-ZUC0xc51q2ehfB9hAlOOJybq_02WntXifLSB-LFwuUjgWpjGMdb7T06YpgzI-LQsRlP3EzCDUbqiuGSZzzw_usT3RAX/s1600/09062012086.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn4INuYQYkU20Si9Q2Jq7XsItL5hx7QB72J7eTZ5-IhWg6331m-ZUC0xc51q2ehfB9hAlOOJybq_02WntXifLSB-LFwuUjgWpjGMdb7T06YpgzI-LQsRlP3EzCDUbqiuGSZzzw_usT3RAX/s320/09062012086.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Przybyliśmy pod stadion ok. godziny 17 i wrażenie zrobiła na nas ilość ludzi, jaka zgromadziła się na Łazienkowskiej (w końcu był to nasz pierwszy większy koncert, więc nie można się nam dziwić). Atmosfera była świetna, czuć było ekscytację tłumu, który w 95% składał się z fanów LP. Jeszcze przed stadionem atmosferę rozgrzewał Rockstar Energy Drink, który rozdawał swój czarny napój energetyzujący ZA DARMO (cena w sklepie- ok. 4 zł). Po przejściu przez kontrolę biletów udaliśmy się na opaskowanie. Dostaliśmy pomarańczowe opaski, których niestety nie dało się zdjąć inaczej niż przez ich zerwanie. Szkoda, ale gwarantowało to przynajmniej utrzymanie opaski na ręku. Przed wejściem na płytę rozejrzeliśmy się po strefach, w których prezentował się Samsung (który udostępnił wielkie serce, na którym można było napisać, za kocha się Polskę. Przy okazji pochwalili się niektórymi ze swoich produktów), namiot z Rock Band, w który można było z kimś pograć, DARMOWA woda mineralna (co później uratuje nam skórę) w kubeczkach z logiem TVN-u, strefa gastronomiczna oraz sklepik z pamiątkami. Kupiłem tam singiel LP &quot;Burn It Down&quot;, niestety koszulki Linkinów kosztowały 100zł, więc zrezygnowaliśmy. Wsparliśmy także organizację Mike&#39;a Music For Relief.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3. Wejście smoka&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSdp7js8bLuImhF4JYJUagHNhSMSNlZltTtpIKidhyiTO53sgBiLVB8RqZcTEGxaMNfBqnH8mUeghbqY0JOBLx1Zzz9S08YKsL8AP9JT6LJisqSikCIzXD8faV1sAsTUYoH84dyKdigKc-/s1600/09062012089.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSdp7js8bLuImhF4JYJUagHNhSMSNlZltTtpIKidhyiTO53sgBiLVB8RqZcTEGxaMNfBqnH8mUeghbqY0JOBLx1Zzz9S08YKsL8AP9JT6LJisqSikCIzXD8faV1sAsTUYoH84dyKdigKc-/s320/09062012089.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUrylbKQje-0lkStRYWifyAmbeS_TQiZf6TJw__sMExSTT1GiZsnqsOmFNML6ZS4mX7j_cY3RmgtA-umAmU3OkVVdoKAsG3M6I2qirWitzZFpxvAFDpq8yGdxmSvhgR-2nxc92gjaCC9EM/s1600/09062012094.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUrylbKQje-0lkStRYWifyAmbeS_TQiZf6TJw__sMExSTT1GiZsnqsOmFNML6ZS4mX7j_cY3RmgtA-umAmU3OkVVdoKAsG3M6I2qirWitzZFpxvAFDpq8yGdxmSvhgR-2nxc92gjaCC9EM/s320/09062012094.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTImjdNKSCcsHFNEeEBHN-IFjYyXoxQHcOI3EKM33j_o2apKoKF86OldMC6LcVAaXnoOMP1PW6R_Ca73XVLA4pBQVd9ErlV8xw8d6W0UY1lId4rQibTjvZcgL4vYXwHyCYl59B_0gt15pU/s1600/09062012096.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTImjdNKSCcsHFNEeEBHN-IFjYyXoxQHcOI3EKM33j_o2apKoKF86OldMC6LcVAaXnoOMP1PW6R_Ca73XVLA4pBQVd9ErlV8xw8d6W0UY1lId4rQibTjvZcgL4vYXwHyCYl59B_0gt15pU/s320/09062012096.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRgv63gJkTnHHF7r3u9y8spiya1xQjwkYGQraYbsJ22bAET0kx7jmbwozIxlpGz2dU6uvvEvxnyuS6lL9sAooyDaGQLOcgAIEtuCSJRWMEgZcCq1PM6LaYTTi4VgpbD2kFvkpQc0vb5IaX/s1600/09062012097.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRgv63gJkTnHHF7r3u9y8spiya1xQjwkYGQraYbsJ22bAET0kx7jmbwozIxlpGz2dU6uvvEvxnyuS6lL9sAooyDaGQLOcgAIEtuCSJRWMEgZcCq1PM6LaYTTi4VgpbD2kFvkpQc0vb5IaX/s320/09062012097.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&quot;WOW&quot;, po raz któryś mi się wcisnęło na usta. Stadion Legii jest piękny, inaczej tego nie można określić. Zdziwiliśmy się, że ludzi nie jest aż tak dużo, zdołaliśmy znaleźć miejsce ok. 25-30 metrów od sceny, trochę pod skosem, ale telebim mieliśmy idealnie przed oczyma (na telebim nie musieliśmy często zaglądać, scenę widać było doskonale). Rozsiedliśmy się wygodnie w oczekiwaniu na pierwszy koncert, który miał dać Fisz Emade Tworzywo. Nie porwali publiczności, ale pokazali ciekawe podejście do tematu (m.in. eksperyment ze szczekaczką w niektórych piosenkach). Niestety, ciężko było cokolwiek usłyszeć i nie wiem, czy była to wina zespołu, czy słabego udźwiękowienia. W każdym razie lepiej słychać było instrumenty niż artystę ( ten sam problem wystąpił przy Garbage).&lt;br /&gt;
Następnie na scenę wyszło największe zaskoczenie OWF, czyli De La Soul. Zrobili świetne show, rozgrzali publikę i świetnie się przy tym bawili. Dla miłośników hip-hopu polecam tę grupę.&lt;br /&gt;
Garbage to kolejne pozytywne zaskoczenie. Nie takie, jak De La Soul, ale Garbage są doskonałą definicją tego, że pierwsze wrażenie nie musi być decydujące. Bo oto na scenę wyszło trzech dziadków, którzy jak już zaczęli grać, to pokazali, że Rock jest wiecznie młody. Do tego urocza wokalistka z ciekawym wokalem (i znowu, ciężko było czasami usłyszeć co ona śpiewa) i równie interesującym repertuarem. Dajcie temu zespołowi szansę, nie zawiedziecie się.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
4.LINKIN PARK! LINKIN PARK! LINKIN PARK!&lt;br /&gt;
Garbage skończyło swój występ parę minut po 22 i wtedy właśnie zaczęły się największe emocje. W życiu nie widziałem, żeby techniczni otrzymywali takie owacje. Ale nic dziwnego, każdy nowy element sceny przybliżał nas do momentu, na który wielu z nas czekało od lat, na występ Linkin Park. Skandowane przez 80 tysięcy widzów okrzyki &quot;LINKN PARK! LINKIN PARK! LINKIN PARK!&quot; niosły się po Warszawie z siłą huraganu. Czuliśmy dreszcze na plecach, było niesamowicie. Ale najlepsze miało dopiero nastąpić.&lt;br /&gt;
22.45, zaczyna się i to jak! Dawno nie widziałem takiego poweru na początku koncertu. A Place For My Head zmiotło czapki z głów, a potem było jeszcze mocniej, jeszcze intensywniej, jeszcze szybciej. Pierwsze trzy piosenki pokazały, w jak świetniej formie są chłopaki. Chester krzyczał jak nigdy, biegał po całej scenie, Mike podjudzał publikę to jeszcze większej aktywności, która i tak na początku koncertu mocno zszokowała zespół (naprawdę, widać było ich miny, byli zachwyceni). Chcieliśmy im dać do zrozumienia, że tęsknimy i chcielibyśmy widzieć ich częściej niż raz na 5,6 lat. Bardzo pozytywnym akcentem był powrót do piosenek ze starych płyt, przy których LP dokładało coś od siebie (intro, małe improwizacje, nowe smaczki), ale jednym z najpiękniejszych momentów koncertu było zachowanie publiki podczas Ballad Medley, czyli połączeniu Leave Out All The Rest, Shadow of The Day i Iridescent. Mnie osobiście zaparło dech w płucach. Przy In The End nawet Mike podszedł do tłumu, co nie zdarza się tak często. Koncert zamknęli w wielkim stylu, grając One Step Closer, przy którym publika po raz ostatni tego dnia oszalała i pokazała wielką energię.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
5.In the End..&lt;br /&gt;
Fantastyczny koncert, tylko tak da określić się to, co przeżyliśmy. Energia, którą wyzwoliliśmy, a także 7-godzinny brak dostępu do wody, zrobił swoje i przez kilkanaście minut leżałem na murawie tuż przy trybunach, dochodząc do siebie. Na szczęście organizatorom zostało jeszcze parę butelek wody, która uratowała nas od męczarni :)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Cudowna atmosfera i epicki występ Linkin Park zagwarantowały wspomnienia na całe życie. Do następnego razu!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLK6eCocI3mhqWCuZNogFlL2EFp7g6MQS1OTDRgon-AuGAsBbsKXICPDCjegkjcz8rEQyOiHAFdVtrDGvfTJ4bx4j-ORpIYneS10UBBB57f1FoI8rDS_OYRApdnBPQ5HPIX3oDeYI-HBX2/s1600/10062012104.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLK6eCocI3mhqWCuZNogFlL2EFp7g6MQS1OTDRgon-AuGAsBbsKXICPDCjegkjcz8rEQyOiHAFdVtrDGvfTJ4bx4j-ORpIYneS10UBBB57f1FoI8rDS_OYRApdnBPQ5HPIX3oDeYI-HBX2/s320/10062012104.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoEYTxlfzmm3YgnL3FplUz_GE5MdgjEFp3REkupEv55VSn9eezf7d0c8xIN_iRaHaR46KO4MaRPp-oqi2Jb0OngJgX2zjfWqpnLZwzDGrfpS5lXniUoGfyYWy5EGGekglIzCrnlI07NrvO/s1600/10062012105.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; width=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoEYTxlfzmm3YgnL3FplUz_GE5MdgjEFp3REkupEv55VSn9eezf7d0c8xIN_iRaHaR46KO4MaRPp-oqi2Jb0OngJgX2zjfWqpnLZwzDGrfpS5lXniUoGfyYWy5EGGekglIzCrnlI07NrvO/s320/10062012105.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/6450884985988508342/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/06/pewnego-dnia-wybraem-sie-na-koncert.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/6450884985988508342'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/6450884985988508342'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/06/pewnego-dnia-wybraem-sie-na-koncert.html' title='Pewnego dnia wybrałem się na koncert Linkin Park...'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWG4W4DLwzb9kQhrev0iWkhhf3EzaxhDyKKckdQlTqs_BNvRUuHCfpdolWw5bnz0YH_XE3U3oTS1vzGCewT03bbR2RdwlClKijEYLJfThuSibhhlXeuBA1oLdInp3gEhcFtiWjgXKrx1JC/s72-c/09062012083.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-7801097330430804858</id><published>2012-05-13T17:14:00.002+02:00</published><updated>2012-05-13T17:14:21.022+02:00</updated><title type='text'>Opowiadanie</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Wrzucam opowiadanie, które napisałem dzisiaj rano na zajęcia. Pisałem jakieś 40 minut, więc porywu nie ma, a całość można przeczytać w 5 minut. Potraktujmy to jako trening pisarski, bo muszę opieprzyć na łamach tego bloga eurosceptyków i innych dziwnych ludzi.&lt;br /&gt;
Enjoy!&lt;br /&gt;
PS. Zadanie polegało na napisaniu opowiadania z dwoma zakończeniami, więc nie dziwcie się, że tak właśnie jest.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Kolejny dzień, kolejny pocisk, kolejny trup na ziemi. Niczym się to dla Niego nie różniło. Uwielbiał stać wśród gapiów i podziwiać swoje dzieła. Jakby czekał na pytania tych znudzonych życiem przechodniów „Jak to się stało? Strzał z daleka czy bliska? Z tłumikiem czy bez?”. On by im powiedział. Powiedział z dumą i świadomością kolejnego zwycięstwa. Miał jeszcze jeden nawyk. Zawsze długo wpatrywał się w plamy krwi na chodnikach. Taki test Rorschacha dla pokręconych zabójców. Zresztą nigdy nie uważał się za normalnego, zwykłego człowieka. Wiedział, że utrata zdrowia mentalnego na rzecz niewypowiedzianych emocji to dobry utarg. Czuł, że ma władzę nad tymi marnymi duszami, jakby ukradł samej Śmierci kosę i decydował o ludzkim losie. Pamiętał przy tym jak pacierz swoje pierwsze zlecenie. Dziesięć lat temu jako młody chłopak miał zabić burmistrza jakiegoś grajdołka. Gdy zapytał dlaczego, w odpowiedzi usłyszał „Jeśli chcesz się wybić, stać się kimś i w końcu wyrwać się z tej dziury, zrobisz to. Wiem, że tego chcesz, każdy człowiek marzy o łatwym życiu, o kasie i kobietach. Możesz to zrobić, wystarczy jeden strzał...”. Wtedy pomyślał, że podpisuje układ z Diabłem. Cholera, nadal tak myśli i ku jego zaskoczeniu trochę go to kręci. Ale Diabeł (prawdziwego imienia swojego szefa nigdy nie poznał, został więc przy swoim pierwszym skojarzeniu) miał rację. Wielu facetów w jego wieku marzyło o forsie i łatwym życiu, nic więc dziwnego, że przyszło mu zabijać. Na początku dostał Berettę z tłumikiem, którą nadal trzyma w specjalnym miejscu w szafie, której siedem strzałów przeniosło go o stopień wyżej w życiu. Dostał wtedy tysiąc dolarów i mieszkanie, w którym żyje do dziś. Ta sentymentalność powinna go zgubić, ale przez lata doszlifował swój fach do tego stopnia, że nie bał się o nic. Zawsze siedemset metrów, zawsze siedem kul, zawsze co siedem dni. Jego zasada trzech siódemek działała na Niego jak talizman szczęścia. Nie wiedział, czy to policja jest po prostu niekompetentna czy to On jest tak perfekcyjny, nie interesowało go to specjalnie. Cieszył się każdym dniem zwykłego obywatela, a gdy nadchodził Siódmy Dzień, znikał. Miał jeszcze jedną zasadę, żadnych kobiet. Nie można pozwolić sobie nie odwrócenie uwagi miłością. Poza tym kobiety za dużo pytają, nie chciał dodatkowych ofiar, czułby się wtedy jak ostatni skurwiel. &lt;br /&gt;
***&lt;br /&gt;
Kolejny Siódmy Dzień. Ten jest jednak wyjątkowy, bo dziś ma specjalne zlecenie. Zrobi coś, czym narazi się wielu, może będzie musiał wyjechać z kraju i gdzieś się zaszyć. Może nawet będzie musiał zabić więcej osób, żeby oczyścić sobie drogę. Był też Plan Awaryjny, ale o tym nie chciał myśleć, jeszcze nie teraz. Dziś zabije Prezydenta. List od Diabła, zawierający plan działania, brzmiał: „Dziś, mój przyjacielu, jest historyczny dzień dla mnie, dla Ciebie i dla wszystkich tych szarych owieczek. Ten dzień przejdzie do historii. Dzisiaj uwolnimy się w końcu spod dyktatury tego człowieka. Musisz zabić Prezydenta. Ostrzegam Cię, przyjacielu, będzie to chyba najtrudniejsza misja w Twoim życiu. Dla Ciebie, ponieważ będziesz musiał nagiąć swoje niezłomne zasady, dla mnie, bo mogę stracić mojego najlepszego strzelca i przyjaciela. Ale pewnie nie chcesz o tym czytać, chcesz wiedzieć, jak to zrobisz. Za to Cię właśnie lubię, przyjacielu. Plan jest prosty, jego wykonanie i skuteczność zależy od Ciebie. Prezydent będzie odwiedzał nasze miasto, żeby podpisać kolejną odzierającą Nas z godności umowę z potenatem naftowym. Zatrzyma się w hotelu, który doskonale znasz, ponieważ tam właśnie zdażyła się ta tragedia, która pozostawiła zadrę w Twoim i moim sercu (Niech Jej ziemia lekką będzie). W pokoju 313, pod łózkiem, będzie znajdował się AK-47 z tłumikiem (pamiętasz tę rzeźnię w Moskwie? Stare, dobre czasy), którym wykonasz zadanie. Prezydent będzie mocno obstawiony przez ochronę, dlatego ich też będziesz musiał się pozbyć (sposób zostawiam Tobie). Staniesz z Nim twarzą w twarz i wykonasz wyrok, siedem kul za siedem grzechów. Dobrze będzie jak zatrzymasz się w tym hotelu zaraz po otrzymaniu tego listu. W recepcji będą wiedzieli, że ja Cię przysłałem. Powodzenia, przyjacielu.”&lt;br /&gt;
Szklanką whisky opanował drżenie rąk. Nie denerwował się, jego wewnętrzne dziecko było zachwycone perspektywą takiej zabawy. Po spaleniu listu nawet się nie pakował, wziął siedem dolarów i wyszedł na spacer do hotelu, wybadać teren, rozplanować drogi ucieczki. Plan Awaryjny jeszcze nie wchodził w grę, jeszcze nie. Po przybyciu do hotelu zauważył, że strasznie tu czysto. Posprzątali dobrze po ostaniej Jego wizycie. Wtedy nie był tu na zleceniu, a rozmyślanie o wydarzeniach z przeszłości bolało go piekielnie. Przeszedł więc do recepcji, poprosił o klucz i chwilę później znalazł się w pokoju 313. Nie szukał broni, wiedział, że Diabeł go nie zawiedzie, nie byłoby to w jego interesie. Poza tym On przeczuwał, że to zlecienie jest czymś więcej, niż to było do tej pory. Nigdy nie interesował się motywami szefa, ale teraz zaczął rozmyślać. Dlaczego Prezydent? Co chce osiągnąć Diabeł? Chce po trupach dojść do władzy? Czy to w ogóle możliwe? Wiedział, że jego szef ma wpływy w całym mieście, ale nigdy nie rozważał ambicjonalnego charakteru Diabła. Po częsci było to Jemu na rękę, miał zapewniony bezpieczny byt po wykonaniu zadania. Nikt nie będzie ścigał bohatera narodowego, którym zostanie okrzyknięty przez szefa. &lt;br /&gt;
Myślał o wszystkim tak długo, że zmęczenie wzięło górę. Musi się wyspać, jutro jego wielki dzień. &lt;br /&gt;
***&lt;br /&gt;
Cieszył się, że nigdy nie potrzebuje budzika. Jego organizm wyznaczył mu dokładną godzinę pobudki, która była dla Niego odpowiednia. I tak o siódmej siedem wstał, ogolił się, wziął prysznic i zjadł śniadanie. Ot, tak jakby szedł do pracy w jakimś wysokim biurowcu. Nawet jego ubiór mógł o tym zaświadczyć. Elegancki czarny garnitur Armaniego, czarna koszula, czarne buty. Typowy biznesmen średniej klasy z żoną i dwójką dzieciaków. Tego ranka otworzył walizkę, którą zostawił dla Niego Diabeł. Trochę się zawiódł, szef zawsze dostarczał mu jakieś fajne zabaweczki do jego piaskownicy. Standardowy AK-47 z elegancko dopasowanym tłumikiem i powiększonym do 45 pocisków magazynkiem nie zrobił na Nim większego wrażenia. No ale nie mógł nic na to poradzić, a lubił tę broń. Tyle pięknych wspomnień wyrył sobie w pamięci dzięki niej. Wyjął gnata z walizki, zważył w dłoniach i położył na łóżku. Prezydent już jest w hotelu, obsługa jest tu wyjątkowo rozmowna. Wynajął całe czwarte piętro i ma tylko czterech goryli w obstawie. Sama myśl o tym napawała Go radością. To będzie łatwiejsze niż wszystko, czego do tej pory dokonał. Wziął AK i wyszedł z pokoju...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ZAKOŃCZENIE 1&lt;br /&gt;
Jak to zwykle bywa o tej godzinie, korytarz był opustoszały. Tak jak kiedyś. Bolesne wspomnienia zmieszały Mu się z tymi przyjemnymi doznaniami, których właśnie doświadczał. Zawsze przed robotą chciał skakać z radości jak małe dziecko z nadmiarem cukru. Musiał się jednak skupić, nie chciał niczego spaprać. Znalazł schody pożarowe i spokojnie, po cichu wszedł na czwarte piętro. Tam oparł się o ścianę i wyjrzał na korytarz. Faktycznie, czterech goryli, a co gorsza, stoją razem. Zastanowił się chwilę i wycelował. Pierwsza seria powaliła dwóch. Skarcił się w duchu za swoją nieprecyzyjność, ponieważ jeden z ochroniarzy wpadł do pokoju Prezydenta, co mocno utrudnia sprawę. Na teraz musiał się jednak zająć tym trzecim, który oszołomiony nawet nie stawiał oporu. Siedem kul. Na jego szczęście ochroniarz, który przebywa z Prezydentem jest głupi, a drzwi nie są niezniszczalne. Wszedł podziurawionymi drzwiami do pokoju ostrożnie, nie chcąc zrobić niczego głupiego. Prezydent leżał na łóżku, sparaliżowany strachem. Pewnie pierwszy raz ktoś celuje do niego z karabinu. Siódmy Dzień, siedem kul. Hotelowy telefon zadzwonił, On odebrał. „Dobra robota, przyjacielu”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ZAKOŃCZENIE 2&lt;br /&gt;
Opustoszały korytarz trzeciego piętra nie zrobił na Nim wrażenia. Od dłuższego czasu niewielu turystów odwiedzało to miejsce, nic więc dziwnego, że Prezydent wybrał właśnie ten hotel. On był pewien, że winda, którą zamierzał w wielkim stylu rozpocząć zadanie, pojedzie dokładnie przed drzwi pokoju, w którym jest jego cel. Nie wiedział jedynie, ilu będzie ochroniarzy. Nie interesowało Go to jednak, zlecenie zostanie wykonane. Wszedł spokojnie do windy i wtedy zaatakowały go obrazy przeszłości. Przecież w tej windzie zginęła Ona. Opadł bezwładnie na podłogę walcząc z tymi demonami. Co się z nim dzieje? Jak tak będzie, to nie wykona zadania. Dlaczego to musiało być właśnie to miejsce? Z trudem podniósł sie i drżącą ręką wybrał czwórkę. Gdy drzwi windy się otworzyły, dwóch ochroniarzy chroniących pokój nie miało możliwości reakcji. Ku Jego satysfakcji nie było więcej żądnych ołowiu goryli, wszedł więc do prezydenckiego pokoju. Tam zobaczył człowieka, który na jego widok, a raczej na widok broni, którą dzierżył, zmoczył łóżko. Zabicie człowieka bojącego się śmierci jest znacznie przyjemniejsze, zmusza go do stawienia czoła swoim strachom. &lt;br /&gt;
„Dobra robota, przyjacielu”. Z łazienki wyszedł sam Diabeł, żeby mu pogratulować. Pierwszy raz widział szefa w całej okazałości. Ten jednak zrobił coś, czego On nigdy się nie spodziewał. Siódmy Dzień, siedem kul...&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/7801097330430804858/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/05/opowiadanie.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7801097330430804858'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7801097330430804858'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/05/opowiadanie.html' title='Opowiadanie'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-4476577190732574503</id><published>2012-04-06T19:47:00.000+02:00</published><updated>2012-04-06T19:47:34.766+02:00</updated><title type='text'>Wracam, powoli...</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
W mojej noworocznej notce napisałem, że w 2012 roku chciałbym napisać 100 notek na tym szanownym blogu. Jednak stało się coś dla mnie niewyobrażalnego, coś co nie powinno się w moim przypadku zdarzyć. Kończyłem poprzedni rok całkiem nieźle, napisałem kilka ciekawych notek, jedna z nich wzbudziła burzliwą dyskusję. Dopadł mnie kryzys, nie potrafię nic porządnego napisać, nie potrafię nic napisać. Boli mnie to tym bardziej, że pisanie to jedna z tych rzeczy, która sprawia mi przyjemność. Obiecałem 2 miesiące temu rozpoczęcie pisania, jednak po raz kolejny okazało się, że los bywa przewrotny i nic się nie narodziło. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Po co to piszę? A po to, żeby Ci, którzy interesują się jeszcze tym blogiem, nie obawiali się, że zrezygnuję. Po to, żeby samego siebie utwierdzić w tym przekonaniu, że niedługo coś napiszę, jeśli tylko się zbiorę. Chciałbym niejako zacząć ten rok od notki wspominkowej o Final Fantasy 7 i wiem, że notka o FF7 już była. Była to jednak recenzja, a ja chcę podejść do tego z innej strony, ze strony gracza i fana serii. Potem mam nadzieję, że kolejne wpisy popłyną i będę na dobrej drodze napisać więcej. Może nie sto, ale liczę co najmniej na poprawę zeszłorocznego wyniku.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Co zatem pozostaje? Proszę Was o trzymanie kciuków, bo moi czytelnicy są jedną z dwóch sił napędowych mojego bloga. Więc dziękuję Wam i liczę na Wasze wsparcie :)</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/4476577190732574503/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/04/wracam-powoli.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/4476577190732574503'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/4476577190732574503'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/04/wracam-powoli.html' title='Wracam, powoli...'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-3217326831685944396</id><published>2012-02-04T17:20:00.000+01:00</published><updated>2012-02-04T17:20:08.426+01:00</updated><title type='text'>Ludzie i ludziska pt.3</title><content type='html'>Witajcie, &lt;br&gt;
W trzeciej już odsłonie cyklu kolejne społeczności, których egzystencja jest warunkowana tylko tym, że głupota nie jest śmiertelna. Lecimy &lt;br&gt;

1.&quot;Głupie dupy&quot; &lt;br&gt;
Na to zaszczytne miano zasługują sobie &quot;kobiety&quot;, które: &lt;br&gt;
a) Ładują się w związki, w których wiedzą, że będą ranione, ale nie chcą być same.. Gdzie tu logika? Drogie Panie (przynajmniej te, które oprócz śladowej ilości orzechów arachidowych mają w głowie trochę oleju), jesteście ranione, mówicie, że wszyscy faceci to świnie, a potem wracacie do tych świń tylko po to, żeby jeszcze raz zostać zranione.. I to my, mężczyźni, jesteśmy głupi? Bez komentarza.. &lt;br&gt;
b) Ładują się w bezsensowne związki z osobnikami, których jedynym życiowym celem jest robota za 1000 zł miesięcznie, &quot;opierdolenie&quot; kilku dzieciaków z telefonu i kieszonkowego, zasób słownictwa zaczyna i kończy się na ulicznym slangu dziesięciolatków, a największym osiągnięciem jest zdana podstawówka. Potem narzekają, że chcą faceta ambitnego, z przyszłością.. Ale obecnego &quot;mężczyzny&quot; nie zostawi, bo potrafi wybekać jej ulubioną piosenkę albo wyciska 130 &quot;na klatę&quot;... Godne podziwu&lt;br&gt;
c) Robią miliardy zdjęć do lustra (fenomen, który podziwiam od lat... najwyraźniej funkcja samowyzwalacza to techniczna nowinka na miarę XXII wieku..), najczęściej pół nago, z wywalonym na wierzch tyłkiem tylko po to, żeby w opisie profilu napisać zdanie w stylu &quot;Nie daję każdemu, jestem mądra, mam 14 lat i wiem wszystko o życiu i miłości&quot;. Dobrze więc, brakuje Ci jeszcze ciąży i możesz aspirować do klubu &quot;doświadczone przez życie&quot;&lt;br&gt;
&lt;br&gt;

2. Drechole &lt;br&gt;
Podobnie jak w przypadku kibiców i kiboli, na świecie występują dresy oraz organizmy znane powszechnie jako drechole. Podziwiam tych ludzi, mimo przeciwności losu i natury, cały rok chodzą w oficjalnym mundurku drechola, czyli dresy zaciśnięte ponad kostką, białe skarpety i koniecznie adidasy. Być może grzeje ich sen o pięknym życiu, u boku modelki z teledysku Snoop Dogga. Cóż, pozostają obskurne blokowiska, fajki od ruskich, piwo za 1,50zł i &quot;maniura&quot;, która we łbie ma tyle samo (nie może być więcej! Przecież to drechol musi być tym inteligentnym w związku) co on. Brak ambicji życiowych rekompensują sobie bogatym słownictwem (&quot;Wpierdol, kurwa?&quot;), wyszukanym gustem muzycznym (wubwubwubwubwubwub, umc umc), czy zamiłowaniem do awangardowej sztuki filmowej (American Pie.. wszystkie części). &lt;br&gt;
&lt;br&gt;

3.DJ-e &lt;br&gt;
Każdy z nich marzy o sali wypełnionej ludźmi spragnionymi kolejnego imprezowego hitu, o karierze i sławie jako klubowy bóg. No, ale od czegoś trzeba zacząć prawda? Osobnicy tej grupy obrali sobie za cel komunikację miejską i niemiłosiernie katują współpasażerów muzyką, której gatunku określić nie potrafię, gdyż ni cholery nie umiem powiedzieć, co się z głośnika komórkowego (oficjalny osprzęt DJ-ów) wydobywa. Mogą to być szanty, nie wiem... Mało ambitni, jedynym ich celem jest zmieszczenie wszystkich manieczek na jednej karcie pamięci w telefonie.. 
&lt;br&gt;
&lt;br&gt;
To tyle w dzisiejszym odcinku. Nadal zachęcam Was do przesyłania mi własnych propozycji grup, które wzbudzają w Was podziw z najróżniejszych względów. &lt;br&gt;&lt;br&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/3217326831685944396/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/02/ludzie-i-ludziska-pt3.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/3217326831685944396'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/3217326831685944396'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/02/ludzie-i-ludziska-pt3.html' title='Ludzie i ludziska pt.3'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-999865253468541834</id><published>2012-02-02T00:16:00.000+01:00</published><updated>2012-02-02T00:16:37.873+01:00</updated><title type='text'>?</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Tytuł dzisiejszej notki jest dość wymowny, ponieważ dziś po raz pierwszy miałem wątpliwość co do tego, czy ludzie jeszcze pozostali ludźmi i czy dziennikarz to zawód dla wszystkich. Otóż rzecz się dzieje na TVN24. Jak wszyscy wiemy, dzisiaj zmarła wybitna poetka, Wisława Szymborska. Ogromna tragedia, a co robi prowadzący program? (Nie mogę wypluć z siebie tytułu programu oraz prowadzącego, tracę w niego wiarę). Dzwoni do DWÓCH CHYBA NAJBLIŻSZYCH POETCE OSÓB i zadaje pytanie w stylu &quot;O czym była wasza ostania rozmowa?&quot;. Chwile po odejściu Szymborskiej!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ludzie, czy wy jesteście poważni? To jest pytanie z kategorii &quot;porozmawiajmy o tym za x czasu&quot; nie &quot;zróbmy sobie newsa&quot;! Nie wiem, czy ja robię zbyt duże zamieszanie czy też coś przegapiłem w procesie &#39;ewolucyjnym&#39; dziennikarstwa, ale wydaje mi się, że pytania o osobę zmarłą, zwłaszcza zadawane osobom bliskim, powinny być stonowane i delikatne. Ba, osoby bliskie powinno się pozostawić parę dni ze swoimi myślami, bliskimi, ze swoją żałobą. Nie można wparowywać w czyjeś życie z butami i pytać &quot;O czym rozmawiałeś ze swoim ojcem, gdy ten wydawał ostatnie tchnienie&quot; KRÓTKO PO ŚMIERCI.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Noż kurwa, człowiek im płacze na antenie, a Ci dalej cisną..&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Do następnej notki, już nieco innej..</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/999865253468541834/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/02/blog-post.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/999865253468541834'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/999865253468541834'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2012/02/blog-post.html' title='?'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-431240158576796147</id><published>2011-12-31T17:24:00.001+01:00</published><updated>2011-12-31T18:20:43.006+01:00</updated><title type='text'>Podsumowanie roku 2011</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Co roku o tej porze siadam wygodnie w fotelu i dokonuję pewnego rodzaju podsumowania. Co mi się udało? Czego nie dokonałem? Co mogę zrobić? Czego chcę? &lt;br /&gt;
Warto raz w roku zastanowić się nad wszystkimi sprawami, które nas dotknęły, ponieważ jest to okazja do przemyślenia, co chcemy poprawić, przy czym trwać.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Swoje podsumowanie zacznę od spraw najbardziej ogólnych. Udało mi się zdać maturę, zdobyłem tytuł technika informatyka i rozpocząłem studia. Te trzy rzeczy to zdecydowanie najbardziej pozytywne aspekty mijającego roku. Troszkę dziwną sprawą było odebranie matury w tekturowej teczce z reklamą ŻAK-a, ale naprawiono to przy okazji oddania mojego dyplomu, który dostałem w ładnej, twardej teczce. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Skończyłem w styczniu 20 lat i w zasadzie nic się w moim życiu nie zmienia. Nadal ssie, ale podchodzę do tego z trochę większą rezerwą niż zwykle. Oczywiście nie da się tak przez cały rok, ale trzeba zachowywać dystans, bo można oszaleć. Za niespełna miesiąc będzie &#39;oczko&#39; i również nie sądzę, aby cokolwiek miało się zmienić. Mam pracę, całkiem dobrą pracę, za znośne pieniądze (wierzcie mi, nie jest tak źle jak w innych zakładach) i w otoczeniu ciekawych ludzi. Studiuję dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Łódzkim i bawię się tam całkiem nieźle. Dziękować za to mogę ludziom, z którymi przyszło mi się uczyć w grupie. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A jak z blogiem? Cóż, napisałem w tym roku 24 notki. Notki różne, recenzje, felietony, teksty okolicznościowe. Można powiedzieć, że brakowało mi momentami weny, czasem siły, a niekiedy po prostu czasu. Największym powodzeniem cieszyły się notki, które udało mi się wypromować na wykop.pl. 371 wyświetleń i burzliwa dyskusja to niewątpliwie powód do radości i dodatkowa motywacja do pracy. Niestety administracja serwisu nie lubi jak się wrzuca więcej niż jeden link z tego samego serwisu mimo faktu, iż napisałem, że materiały pochodzą z mojego bloga. Cóż, szkoda. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Co chciałbym osiągnąć w nowym, 2012 roku? Na pewno napisać ok. 100 notek. To jest mój priorytet i chciałbym to osiągnąć, a wystarczy pisać 8-9 notek na miesiąc. Chciałbym także zacząć promocję swojego bloga na różnych stronach, forach itp. itd. &lt;br /&gt;
Dalej, chcę uspokoić swoje życie prywatne.. Bez komentarza&lt;br /&gt;
Ostatnia sprawa, chcę kontynuować studia w wymarzonym kierunku, żeby spełnić swoje marzenie i robić to, co naprawdę lubię.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Czego życzę Wam? Dużo szczęścia i spokoju, bo z tymi dwiema rzeczami można spokojnie podbijać świat :)</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/431240158576796147/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/podsumowanie-roku-2011.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/431240158576796147'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/431240158576796147'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/podsumowanie-roku-2011.html' title='Podsumowanie roku 2011'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-7812276987064968206</id><published>2011-12-28T20:33:00.000+01:00</published><updated>2011-12-28T20:33:02.387+01:00</updated><title type='text'>A Thousand Suns- recenzja</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Linkin Park to zespół, który wydaje swoje płyty bardzo regularnie. Mówię tu oczywiście o studyjnych albumach, które wychodzą mniej więcej co 3, 4 lata. Zaangażowanie Linkinów w projekty takie, jak &quot;Reanimation&quot; czy &quot;Collision Course&quot; (nagrana z Jay-z), a także osobne płyty członków grupy (Fort Minor Mike&#39;a czy Dead by Sunrise Chestera) mogą poniekąd usprawiedliwiać częstotliwość wydawania albumów zespołu. Dodatkowo wszelakie działalności charytatywne podejmowane przez LP, takie jak Power The World czy Download for Haiti (jest ich o wiele więcej, ale to już na inną rozprawę), dodatkowo opóźniają nagrywanie płyt. Nie zmienia to jednak faktu, iż chłopaki ciągle pracują nad nowym materiałem, koncertują i robią masę innych rzeczy. Tyle słowem dygresji, zajmijmy się teraz nową płytą Linkinów, wydaną w 2010 roku &quot;A Thousand Suns&quot;. A że płyta to dość rewolucyjna, to przekonacie się czytając notkę.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://t4.pixhost.org/thumbs/202/9640960_cover.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;350&quot; width=&quot;350&quot; src=&quot;http://t4.pixhost.org/thumbs/202/9640960_cover.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Okładka od razu mówi nam, co nas czeka. Rewolucja. Nowy styl. Faktycznie, ATS to całkowicie nowa i za razem inna produkcja od dotychczasowych dokonań Linkin Park. Udało się LP dokonać rzeczy dość intrygującej, mianowicie podzielili fanów na tych krytycznie nastawionych do zmian oraz na tych, którzy dostrzegają w ATS interesującą zmianę i zmianę tę polubili. Już po &quot;Minutes to Midnight&quot; można było spodziewać się czegoś innego. Poprzednia płyta była lżejsza, było nieco więcej elektroniki, trochę mniej rapu (co z drugiej strony jest nieco usprawiedliwione tym, że Mike robi na scenie coraz więcej), ale jednocześnie mniej powtarzalności. Spójrzcie na to z tej strony: gdyby Linkini grali przez 10 lat to samo, to szybko byśmy się tym znudzili. &lt;br /&gt;
&quot;A Thousand Suns&quot; to po trochu eksperyment, po trochu album, a po trochu poszerzanie horyzontów członków zespołu. Widać to w szczególności na koncertach, gdzie dzieje się całkiem sporo. Wróćmy jednak do domowych pieleszy i słuchania w samotności. Jak sprawdza się nowa płyta Linkin Park jako całość? Powiem dyplomatycznie: nie tak dobrze, jak Hybrid Theory czy Meteora, chociaż z drugiej strony ciężko jest porównywać wcześniejsze płyty z obecną. Istnieje jedna, bardzo ważna przyczyna: są to bardzo różne projekty, różne brzmienia i różne priorytety. Zresztą sami członkowie zespołu powiedzieli w jednym z wywiadów, żeby tego nie robić, ponieważ oni sami chcieli zrobić coś nowego. I tu właśnie doszło do podziału wśród fanów: jedni nie mogą znieść zbyt dużej wg nich dawki elektroniki, drugim się podoba i mówią o zmienianiu się wraz z zespołem. Ja stoję bliżej tej drugiej strony. Fakt, że podoba mi się ewolucja zespołu na nowej płycie wcale nie oznacza, że zaraz zacznę słuchać muzyki elektronicznej. Poza tym uważam, że nowy album niesie ze sobą coś dla każdego: jest trochę pop-rocku, rapcore&#39;u, elektroniki i parę smaczków w postaci krótkich utworów (płytę otwiera bardzo klimatyczne &quot;The Requiem&quot;), które nadają płycie rangę albumu koncepcyjnego, czyli takiego, który dobrze działa jako długa całość (47-minutowa całość).&lt;br /&gt;
A jak brzmią pełne utwory? Bardzo dobrze się ich słucha, szybko wpadają w ucho i mimo naszpikowania elektroniką miło upływa czas. To mniej więcej tak samo jak w przypadku &quot;Reanimation&quot;, nie była to płyta w stylu LP, to było coś wykraczającego poza materiał mimo faktu, że na album składały się same remiksy. Na sukces obu płyt ma spory wpływ Joe Hahn (Mr.Hahn), który w zespole pełni funkcję speca od elektroniki (spec to trochę mało powiedziane), a także reżysera i producenta teledysków. Jego wkład w album słychać w każdym utworze i widać, że razem z Mikiem mieli sporo zabawy przy tworzeniu kawałków. &lt;br /&gt;
Nowy album Linkin Park zapowiadany jest na 2012 rok i z jednej strony mam nadzieję, że chłopaki utrzymają formę i wysoki poziom swojej pracy, a z drugiej strony chciałbym usłyszeć w albumie kolejny powiew świeżości, dzięki któremu będziemy znów cieszyć się solidną produkcją.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe width=&quot;420&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/WNKv_nrTIeI&quot; frameborder=&quot;0&quot; allowfullscreen&gt;&lt;/iframe&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/7812276987064968206/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/thousand-suns-recenzja.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7812276987064968206'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7812276987064968206'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/thousand-suns-recenzja.html' title='A Thousand Suns- recenzja'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/WNKv_nrTIeI/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-4392598454991538306</id><published>2011-12-24T23:50:00.000+01:00</published><updated>2011-12-24T23:50:50.980+01:00</updated><title type='text'>Poczuj magię tych świąt</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
dzisiaj odstąpię od napisania notki w moim stylu, dzisiaj będzie trochę bardziej refleksyjnie. Jako że mamy święta, wszyscy ulegają magii tego czasu, w którym dzieją się cuda i spotykamy rodzinę, o której mogliśmy nic do tej pory nie wiedzieć. Ot, taka magia. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jak spędziłem dzisiejszy dzień? W gronie rodzinnym. Zjadłem chyba milion rodzajów ryb (mówię Wam, ludzka kreatywność przechodzi moje pojęcie), każda smaczniejsza i bardziej pomysłowa od innej. Oprócz tego takie spotkanie niczym nie różni się od zwykłego przyjęcia, z tą różnicą, że na początku jest opłatek i nieśmiertelny barszcz z uszkami. Mówię Wam, ta potrawa przetrwa apokalipsę. Później się siedzi, rozmawia (uczysz się? pracujesz? masz dziewczynę?) głównie o pierdołach, ale czas spędzony na tych pogadankach mija jakoś inaczej, lepiej. Dziwna sprawa, jakkolwiek byście nie narzekali na brak świątecznej magii to trochę jednak w tym jest, że zbiera się cała rodzina i każdy się uśmiecha, rozmawia, dobrze się bawi w swoim towarzystwie. Oczywiście, jest w tym trochę oszustwa, trochę gry, ale i tak całkiem to przyjemne. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Kto najbardziej czeka na święta? Z pewnością małe dzieci, oczarowane magią świąt, mikołaja, prezentów i innych pierdółek. Z wiekiem perspektywy się zmieniają i święta stają się 3-dniowym przyjęciem z potrawami, których normalnie się na stole nie widzi. Ja bardzo lubię same przygotowania do świąt: gotowanie, ubieranie choinki, małe porządki itp. Reszta to już tylko konsumpcja w gronie różnym. I w sumie też fajnie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na zakończenie: Chciałbym złożyć wszystkim moim czytelnikom (a wiem, że paru Was tam jest.. dziękuję Wam :)) życzenia Wesołych Świąt. Po prostu niech będą radosne, bierzcie od życia to co najlepsze i szykujcie się na sylwestra :)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
PS. Do końca roku wypuszczę jeszcze tylko recenzję nowej płyty Linkin Park- A Thousand Suns i podsumowanie 2011 roku (jak zwykle).&lt;br /&gt;
HO HO HO</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/4392598454991538306/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/poczuj-magie-tych-swiat.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/4392598454991538306'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/4392598454991538306'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/poczuj-magie-tych-swiat.html' title='Poczuj magię tych świąt'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-3841830753348945583</id><published>2011-12-20T20:51:00.000+01:00</published><updated>2011-12-20T20:51:59.150+01:00</updated><title type='text'>Księga Cmentarna- recenzja</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Dziś po raz pierwszy zrecenzuję książkę. Książkę wiele obiecującą i jednocześnie potwierdzającą zasadę &quot;nie oceniaj książki po okładce&quot;. Autorem jest Neil Gaiman (jego rodzina wywodzi się z Polskich Żydów), który współpracował w 1990 roku z sir Terry Prachettem, kiedy światło dzienne ujrzał &quot;Dobry Omen&quot;. W ogóle sam Gaiman jest pisarzem, który lubuje się w fantastyce, science fiction i książkach grozy. Tytułem, który ja przeczytałem, była powieść wydana w 2008 roku, &quot;Księga Cmentarna&quot;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://i165.photobucket.com/albums/u60/Agna83/ksigacmentarna-gaiman.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;617&quot; width=&quot;400&quot; src=&quot;http://i165.photobucket.com/albums/u60/Agna83/ksigacmentarna-gaiman.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Moja kopia książki miała na okładce logo Radia Zet i szczerze przyznam, że nie nastroiło mnie to zbyt optymistycznie. Miałem trochę racji, ale o tym później. Reszta okładki wygląda całkiem fajnie, główny rysunek przedstawiający parę trzymająca się z ręce na tle ich nagrobków oddaje to, co w tytule i poniekąd reszcie książki.&lt;br /&gt;
Historia opowiada o małym chłopcu, jedynym, który przetrwał masakrę jego rodziców i małej siostrzyczki (A teraz konkurs! Z jakiej książki zerżnął autor? Czas do końca recenzji!). W jakiś magiczny sposób (jest to opisane w książce, ale 1,5-roczny malec posiadający taką samoświadomość to niespotykana sprawa) dzieciak zdołał uciec z domu i schronić się na lokalnym cmentarzu, gdzie trafia pod opiekę państwa Owensów. Należy dodać w tym miejscu, że Owensowie nie żyją od bardzo dawna, nie przeszkadza im jednak to w tym, żeby dziecko przygarnąć, opiekować się nim i wychowywać. Mały Nikt (bo takie imię dostaje chłopiec) otrzymuję także Swobodę Cmentarza, co pozwala mu na widzenie w ciemności, porozumiewanie się z duchami itp. Otrzymuje także opiekuna imieniem Silas, który uczy go życia na cmentarzu, załatwia lekcje duchowej magii (Znikanie, Nawiedzanie, Strach itd.) i jest mentorem Nika (Nik to zdrobnienie Nikt&#39;a). Ponadto na chłopca poluje morderca jego rodziny.&lt;br /&gt;
Wiecie co? Pachnie mi tu inną historią (konkurs nadal trwa!)...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A co sprzedaje nam Neil Gaiman? Krótką historyjkę dla dzieci. Czcionka jest dość duża, więc kolejne strony w zasadzie się pożera. W ten sposób książka staje się stosunkowo krótka. Ma ona ok. 300 stron, a czyta się ją, jakby miała 100. Tak samo było w wypadku &quot;Roku wilkołaka&quot; S.Kinga, tylko że wtedy powieść (a raczej zbiór luźno ze sobą powiązanych opowiadań) miała 120 stron i normalną czcionkę, tu poczułem się troszkę oszukany. Dalej, cała książka składa się z ośmiu rozdziałów i mamy tu do czynienia z ośmioma delikatnie powiązanymi ze sobą opowieściami o kolejnych przygodach Nika, których finał i ostateczne powiązanie poznajemy w siódmym i ósmym rozdziale. I fakt, że niektóre ciekawe pomysły nie zostały dostatecznie rozwinięte, pokazuje tylko lenistwo autora. Co z Nocnoskrzydłymi, postaciami wybitnie epizodycznymi, jednak dużo ciekawszymi niż ghoule? Z drugiej strony bardzo ciekawy pomysł z tymi ghoulami, Bramą ghouli i w ogóle całym tym światkiem. Gaiman ma dużo pomysłów i byłyby one dużo ciekawsze, gdyby spróbował je jakoś ambitniej rozpisać. Poza tym książka podąża standardową ścieżką młodego bohatera: &lt;br /&gt;
1.Znalezienie się w nowym miejscu, do którego się nie pasuje. Ma to miejsce zazwyczaj po masakrze dokonanej na najbliższej rodzinie.&lt;br /&gt;
2.Dostosowanie się do nowej rzeczywistości.&lt;br /&gt;
3.Nauka umiejętności, zaklęć etc.&lt;br /&gt;
4.Pokonanie głównego złego,&lt;br /&gt;
więc nie ma tu jakichś zaskoczeń. Aczkolwiek muszę przyznać, że końcówka trochę mnie zasmuciła.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Chciałbym nawiązać jeszcze do jednej rzeczy, mianowicie postaci Silasa. To zdecydowanie najciekawsza postać w książce. Obdarzony mroczną przeszłością, nie wiadomą i niepewną. Poza tym z powodów niejasno podanych zatrzymany pomiędzy dwoma światami, jednak wyrozumiały i poniekąd kochający swojego podopiecznego. To o nim chciałbym się czegoś dowiedzieć!&lt;br /&gt;
Tu tkwi właśnie główna wada książki. Wspomniałem już o tym, ale trzeba to podkreślić: nie zostały wykorzystane prawie żadne dobre pomysły. Wszystkie te ciekawsze podane nam są w malutkich porcjach, w ogóle nie są rozwinięte i pozostawiają uczucie niedosytu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Niewątpliwą zaletą książki są rysunki. Zawsze poświęcałem minutkę, żeby przyjrzeć się ilustracjom przy każdym rozdziale. Szkoda, że ze względu na prawa autorskie nie mogę ich tu umieścić, bo warto by się im przyjrzeć. &lt;br /&gt;
Kolejną fajną rzeczą są umiejętności, które Nik opanowuje w trakcie swojego pobytu z duchami. Znikanie czy Strach to niewątpliwie rzeczy, które umilają lekturę.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Komu mógłbym polecić tę książkę? Zdecydowanie młodzieży, ponieważ długość, język i lekkość prowadzenia fabuły to bardzo przystępne rzeczy dla młodych ludzi, zbyt leniwych, żeby przeczytać coś ambitnego.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A na zakończenie rozwiązanie konkursu! Książka, o której pisałem w kontekście do &quot;Księgi Cmentarnej&quot; to.... HARRY POTTER! Wierzcie mi, oprócz wymyślenia nowej scenerii Gaiman nie zrobił praktycznie nic, żeby jakoś się odróżnić od powieści o młodym czarodzieju. I to też wkurza.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pozdrawiam</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/3841830753348945583/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/ksiega-cmentarna-recenzja.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/3841830753348945583'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/3841830753348945583'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/ksiega-cmentarna-recenzja.html' title='Księga Cmentarna- recenzja'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-2986547382364856887</id><published>2011-12-05T18:23:00.000+01:00</published><updated>2011-12-05T18:23:54.353+01:00</updated><title type='text'>Alive and well- Final Fantasy</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Dzisiejszą notką rozpoczynam nowy, po &quot;Ludzie i Ludziska&quot; (które trochę zaniedbałem, ale nie bójcie się, niedługo znowu ponarzekam) cykl wspomnieniowy o grach, które określane są jako evergreen&#39;y, czyli gry wiecznie żywe. Nie chciałem swojego cyklu nazywać tak, jak zrobiło to CD-Action, więc wymyśliłem tytuł, który daje się tłumaczyć jako &quot;Żywy i mający się dobrze&quot;. Będą tu głównie tytuły, które ukształtowały moje spojrzenie na gry, ale nie wykluczam pojawienia się tutaj nieco bardziej znanych tytułów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://finalfantasy.wikia.com/index.php?title=Final_Fantasy&amp;image=FF1neslogo-jpg&quot;&gt;&lt;img width=&quot;468&quot; height=&quot;190&quot; src=&quot;http://images4.wikia.nocookie.net/__cb20090414123407/finalfantasy/images/6/64/FF1neslogo.jpg&quot;/&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pierwszą grą, która tutaj się pojawi jest Final Fantasy z 1987 roku. Stworzona przez Square gra niesie ze sobą niesamowitą historię. Przed stworzeniem gry, Square znajdowało się na skraju bankructwa. Ówczesny prezes firmy, Hironobu Sakaguchi, postanowił, że ostatnia gra będzie RPG-iem. Stąd właśnie pochodzi nazwa sagi, Final Fantasy, która miała być finalną produkcją Square. Sakaguchi był wtedy bardzo wymagającym szefem i gdy firma przewidywała sprzedaż ok. 200.000 sztuk gry, on zażądał pół miliona. Sam też zaczął kampanię reklamową swojego dziecka i m.in. to wpłynęło na ostateczny sukces gry. Final Fantasy był grą przełomową dla Japończyków i odniosła ogromne zwycięstwo na polu gier wideo. Europa i Ameryka zawdzięcza pojawienie się FF na rynku gorącym przyjęciem Dragon Quest, wcześniejszej gry na NES (Nintendo Entertainment System, pierwsza konsola Nintendo, zawdzięczamy jej m.in. Contrę i Super Mario Bros.). Przetłumaczenie gry na angielski zajęło im aż 3 lata (w międzyczasie ukazała się druga część sagi, z którą było bardzo duże zamieszanie, bo niewiele brakło, a nie ukazałaby się w Europie!) i reszta świata mogła ujrzeć FF w roku 1990. Dlaczego gra osiągnęła tak miażdżący sukces?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://finalfantasy.wikia.com/index.php?title=Final_Fantasy&amp;image=Battle_scene-png&quot;&gt;&lt;img width=&quot;256&quot; height=&quot;224&quot; src=&quot;http://images1.wikia.nocookie.net/__cb20090725182016/finalfantasy/images/5/5e/Battle_scene.png&quot;/&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Przede wszystkim rewolucyjne jak na swoje czasy grafika i dźwięk oraz nowoczesny gameplay. Ale od początku:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1.Grafika&lt;br /&gt;
Oczywiście mamy tu do czynienia z 8-bitową paletą kolorów, która doskonale spełnia swoje funkcje. Wszystko jest jasne i oczywiste, tam gdzie jest zamek, widać zamek (a musicie wiedzieć, że nie we wszystkich produkcjach było to takie oczywiste) i tak dalej w nieskończoność. Grafika podczas starć była uboga, ale zawierała wszystkie niezbędne informacje dotyczący bitwy. Postacie i ich HP, polecenia, które bohaterom wydajemy oraz nazwy przeciwników, z którym toczymy walki. Wszystko to jest umieszczone, a dodatkowym smaczkiem jest to, że drugi plan starcia zmienia się wraz ze zmianą miejsca na mapie świata (lochy, lasy czy statek itp.). Przypominam, że FF na NES to rok 1987, więc na tamte czasy była to swego rodzaju rewolucja.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2.Dźwięk&lt;br /&gt;
Nobuo Uematsu, sztandarowy twórca ścieżek dźwiękowych to wszystkich &quot;fajnali&quot;, od początku stawiał sobie i konkurencji niebotycznie skomplikowane zadanie przeskoczenia siebie pod względem jakości. Od pierwszego FF ścieżka dźwiękowa była jednym z najważniejszych czynników, dzięki którym gry te odnosiły sukces. Klimatyczna i odwzorowująca wydarzenia na ekranie muzyka (oczywiście ograniczona &quot;bebechami&quot; NES-a) wpada w ucho i umila czas spędzony przy rozgrywce. Stworzył też &quot;Victory theme&quot; jeden z dwóch utworów, który ukazywał się w każdej grze z serii.&lt;br /&gt;
&lt;iframe width=&quot;420&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/PZ_7ipJ6Cx8&quot; frameborder=&quot;0&quot; allowfullscreen&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3.Gameplay&lt;br /&gt;
Rozgrywka przy eksploracji świata wygląda dość standardowo, mając na myśli oczywiście standardy tamtych lat. Jednak wychodząc na mapę świata widać zmiany. Do pewnego momentu będziemy poruszać się pieszo. Później jednak dostaniemy pod kontrolę łódkę, statek, statek powietrzny, kanoe i skuter śnieżny. Imponujące. Walka rozgrywana w systemie turowym stała się sztandarowym systemem serii, przerwanym dopiero przy okazji siódmej, mojej ulubionej, części. Najważniejsze, że gra się płynnie, czas upływa przyjemnie, a do tego nie ma żadnej taryfy ulgowej (co było standardem RPG-ów, jak i innych gatunków, lat 90. i niektórych późniejszych). To sprawia, że gracze, którzy wymagają trudnej gry, mają co robić i długie godziny spędzą na dobijaniu swoich postaci do X poziomu, co jest konieczne w późniejszych fragmentach gry.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
4. Fabuła&lt;br /&gt;
W nienazwanym świecie, gdzie cztery kryształy żywiołów decydują o porządku na globie, dzieje się źle. Światło kryształów gaśnie i świat pogrąża się w chaosie. Ludzie nie tracą jednak nadziei, bo zgodnie z przepowiednią, mają nadejść czterej Wojownicy Świata, którzy mają przywrócić utracony porządek i pokonać złego Chaos&#39;a. &lt;br /&gt;
Muszę w tym miejscu napisać, że motyw kryształów przebija się niemal we wszystkich gier przed erą PS2. Zanika wprawdzie w ósmej i dziewiątej części serii, ale nadal odciska swoje piętno na świecie gier i sposobach prowadzenia rozgrywki oraz fabuły. Sporo jest też motywów z podróżowaniem w czasie, co też zapoczątkowała pierwsza część.&lt;br /&gt;
Fabuła zawsze była najlepszą cząstką wszystkich gier pod szyldem Square (znowu, do czasów FF X), zawierała mnóstwo zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzeń. Pozostaje tylko pozazdrościć wyobraźni.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
5.FF I po latach&lt;br /&gt;
Sukces Final Fantasy I spowodował przeniesienie tejże gry chyba na wszystkie dostępne konsole. Niezmieniana w warstwie rozgrywki, systematycznie unowocześniana, FF I ukazała się na SNES (Super NES), Family Computer, WonderSwan Color, GameBoy Advance, Playstation, PSP, a nawet na iOS. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Można z czystym sumieniem stwierdzić, że jedynka, obok siódmej części, to &quot;fajnal&quot;, który odcisnął największy ślad na rynku gier wideo. Ciągle portowana na nowe konsole (ostatnio dostępna również przez PSN), jest jedną z najbardziej ukochanych przez fanów częścią znakomitej serii mistrzów w swoim fachu, Square. Późniejsze części potwierdziły tylko dominację FF na rynku i choć w Europie było sporo zamieszania w związku z brakiem dwóch gier FF (co zostało później naprawione), nie ma wątpliwości, że mamy do czynienia z fenomenem. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://finalfantasy.wikia.com/index.php?title=Final_Fantasy&amp;image=Alternative_Logo_FFI-jpg&quot;&gt;&lt;img width=&quot;371&quot; height=&quot;435&quot; src=&quot;http://images2.wikia.nocookie.net/__cb20090507131621/finalfantasy/images/thumb/c/c1/Alternative_Logo_FFI.jpg/371px-Alternative_Logo_FFI.jpg&quot;/&gt;&lt;/a&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/2986547382364856887/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/alive-and-well-final-fantasy.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2986547382364856887'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2986547382364856887'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/12/alive-and-well-final-fantasy.html' title='Alive and well- Final Fantasy'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/PZ_7ipJ6Cx8/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-7309912725730931364</id><published>2011-11-20T23:54:00.001+01:00</published><updated>2011-11-20T23:54:38.747+01:00</updated><title type='text'>Cenzura w Internecie możliwa?</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Wszyscy znamy i uwielbiamy strony takie jak Youtube, Tumlr czy Facebook. Te strony są ważną częścią naszego życia społecznego, gdyż dzięki nim właśnie oglądamy filmy, słuchamy muzyki, kontaktujemy się ze znajomymi. Nie możemy sobie w zasadzie wyobrazić życia bez tych stron, gdych są one wtopione w naszą codzienność. Wyobraźcie więc sobie: co by się stało, gdyby te strony zostały zamknięte na zawsze? Pomyślicie sobie, że to niemożliwe. No to czytajcie uważnie:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W USA politycy próbują przepchnąć ustawę, która w gruncie rzeczy może zamknąć wszystkie powyższe strony, ponieważ dzięki niej można usunąć stronę, na której znajduje się JAKIKOLWIEK kawałek znanego wykonawcy, klipu z serialu lub filmu, a nawet sytuacje, gdzie ludzie na swoich filmikach wykonują covery znanych piosenek. Ustawa, która w założeniu ma zwalczać piractwo (mimo faktu, że przeszły już trzy takie ustawy), w gruncie rzeczy daje moc do zamykania ww. stron. Ale nie tylko. Każdy blog, serwis z wiadomościami, serwis plotkarski, społecznościowy czy jakakolwiek inna strona może zostać usunięta. KAŻDA.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jako, że nie mieszkamy w Stanach, nie możemy zrobić nic. Zapytacie więc &lt;i&gt;Po co on to pisze?&lt;/i&gt; Jest to ostrzeżenie przed tym, co może się stać z naszymi ulubionymi stronami internetowymi. Miejmy tylko nadzieję, że nie stanie się najgorsze...&lt;br /&gt;
Kilka pomocnych linków:&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://americancensorship.org/&quot;&gt;American Censorship&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://www.eff.org/deeplinks/2011/10/sopa-hollywood-finally-gets-chance-break-internet&quot;&gt;Kolejna ciekawa strona&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://arstechnica.com/tech-policy/news/2011/10/house-takes-senates-bad-internet-censorship-bill-makes-it-worse.ars&quot;&gt;Bardzo rozbudowane wyjaśnienie&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjU3EkONc17TSStMa2wpxBoZxWLuwbO2YvzVZ6RDAsPhcZT8RGAX97dm3VHgNp6TJcnoBW3_1DJx43wd-48tvUqI-nhzaI4z1Kl2vGgSxHn5LzGY2Fvm01qnQ-kDzcbMlONDZt1XVJ4brKv/s1600/american-censorship-20111116-094926.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;161&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjU3EkONc17TSStMa2wpxBoZxWLuwbO2YvzVZ6RDAsPhcZT8RGAX97dm3VHgNp6TJcnoBW3_1DJx43wd-48tvUqI-nhzaI4z1Kl2vGgSxHn5LzGY2Fvm01qnQ-kDzcbMlONDZt1XVJ4brKv/s320/american-censorship-20111116-094926.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/7309912725730931364/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/11/cenzura-w-internecie-mozliwa.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7309912725730931364'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7309912725730931364'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/11/cenzura-w-internecie-mozliwa.html' title='Cenzura w Internecie możliwa?'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjU3EkONc17TSStMa2wpxBoZxWLuwbO2YvzVZ6RDAsPhcZT8RGAX97dm3VHgNp6TJcnoBW3_1DJx43wd-48tvUqI-nhzaI4z1Kl2vGgSxHn5LzGY2Fvm01qnQ-kDzcbMlONDZt1XVJ4brKv/s72-c/american-censorship-20111116-094926.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-119411503279255808</id><published>2011-11-09T23:35:00.003+01:00</published><updated>2011-11-09T23:38:38.976+01:00</updated><title type='text'>Przegięliście</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Wiedziałem, że w PZPN-ie nie dzieje się dobrze. Ale, że Ci ludzie są niespełna rozumu, to trochę szok. No bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że nasze godło narodowe zostało zastąpione znaczkiem związku? Czy ci ludzie nie mają za grosz szacunku do naszych symboli narodowych? Cud, że koszulki są przynajmniej biało-czerwone, bo przecież pamiętamy aferę z wyjazdowymi strojami, które były granatowe (działo się to całkiem niedawno, więc niektórzy z Was pewnie jeszcze pamiętają). Na ostatnim treningu reprezentacji kibice postanowili zaprotestować i dwa razy wywiesili transparent z napisem &quot;Tradycja zobowiązuje, nowym strojom nikt nie kibicuje&quot;. Za pierwszym razem do zdjęcia napisu zmusiła kibiców ochrona, za drugim razem udało się wywiesić go na innej trybunie. A wiecie co powiedział dyrektor kadry, Konrad Paśniewski? &quot;To niedopuszczalne! To mocne niedopatrzenie ze strony organizatora czyli WKS Śląsk Wrocław. Na pewno tego tak nie zostawimy. PZPN zapłacił za wynajęcie obiektu i ktoś nie dopilnował porządku&quot;. Czy ten człowiek dobrze się czuje?! Nie znam na pamięć składu personalnego dyrekcji naszej kadry, ale niedopuszczalnym jest fakt, iż po raz kolejny ignoruje się kibiców i odwala takie numery. Pan Prezes związku już dawno upadł na dno, teraz tylko kopie sobie dół. &lt;br /&gt;
My, Polacy, jesteśmy bardzo silnie związani z barwami symbolami narodowymi i dla mnie brak orzełka na koszulce kadrowej jest równoznaczny z porzuceniem jakiejś cząstki polskości. Mam też nadzieję, że nasz kibicowski głos nie zostanie zignorowany i orzełek pojawi się na piersi każdego zawodnika naszej reprezentacji NARODOWEJ.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Źródło: &lt;a href=&quot;http://pilkanozna.pl/index.php/Wydarzenia/Reprezentacja-Polski/reprezentacja-kibice-walcz-o-orzeka.html&quot;&gt;KLIK&lt;/a&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/119411503279255808/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/11/przegieliscie.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/119411503279255808'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/119411503279255808'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/11/przegieliscie.html' title='Przegięliście'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-6326620614507063569</id><published>2011-11-01T20:57:00.004+01:00</published><updated>2011-11-01T20:58:50.008+01:00</updated><title type='text'>Trochę tej świątecznej magii</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Tę część notki dedykuję pewnej mojej Czytelniczce z dalekich stron :)&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
Nie, nie chodzi tu o grudniowe święta, jeszcze nie. Dziś bowiem obchodzimy dzień, w którym wspominamy zmarłych, ich dobre strony, chwile spędzone z uśmiechem. Zachowujemy te wspomnienia w sercu, żeby nam było cieplej, żeby nie było smutno. Doszedłem do wniosku, że Polacy lubią się smucić. Gdy przychodzi taki dzień, jak dziś, moi rodacy przybierają smutne maski, oddają się zadumie i generalnie jakiś ponury ten dzień. Nie zrozumcie mnie źle, zaduma to bardzo dobra sprawa, szczególnie w tym dniu. Chodzi mi o fakt, żeby w tej zadumie się nie zatracić. Zamiast płakać nad grobem, wybierzmy się po odwiedzeniu zmarłych bliskich do znajomych na wspominki przy lampce wina/whisky. Nie dumajmy sami w domu, wyjdźmy z kimś na spacer. Pomimo dzisiejszej, pasującej mimo wszystko do nastroju święta, szaroburej pogody, spróbujmy znaleźć w tym wszystkim coś przyjemnego, ciepłego, coś co sprawi, że wspominanie zmarłych będzie czynnością lżejszą dla duszy. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A teraz do rzeczy: 1 listopada to oprócz dnia zadumy, jedna wielka rewia mody połączona z ogólnowiejskim (ew. miastowym, osiedlowym, czytajcie jak tam chcecie) kółkiem plotkarskim. A Paciaciakowa była? A z kim? Synowie byli? Córki, wnuczki też? A jak ta flądra Kowalska się ubrała? Postaw ten znicz na środku/z lewej/z prawej/obok kwiatka/pod kwiatkiem/na kwiatku itd. itp. No ludzie, to trochę nie na tym polega, szczególnie na wsiach niemalże ciągle słyszy się takie rozmowy. To tak jak z wejściem do kościoła w małych społecznościach: &#39;stali bywalcy&#39; lustrują Cię całego, patrzą ile dajesz na tacę, czy byłeś u spowiedzi/komunii, z kim byłeś itd. Poza tym osobiście jestem zwolennikiem symbolicznego stawiania symbolicznego znicza jako znaku pamięci. Tymczasem niektóre groby wyglądają jak bożonarodzeniowe choinki. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Druga sprawa, wspomniana rewia mody. Nie oczekuję od ludzi ubierania się w smutne, czarne marynarki na czarnych spodniach z czarnymi butami. Ale nie śniło mi się, że można przyjść np. w jeansowych szortach i różowych rajtuzach albo w butach na kilometrowym obcasie z kompletnym miszmaszem kolorów (nawet mi jako hetero rzuca się to w oczy. Geje pewnie dostaliby konwulsji... ugh, zaraz wyjdzie, że jestem homofobem). Ludzie najwidoczniej jeszcze nie wiedzą, co to znaczy prosty i skromny ubiór. Przychodzicie na cmentarz, nie na imprezę Redds&#39;a.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Czy są plusy tegoż dnia, gdy w całej niemal notce narzekam? Oczywiście. Wspomnienia, te miłe oczywiście, zawsze ocieplają atmosferę dnia, szczególnie, gdy wspominamy ze znajomymi/rodziną. Cmentarze wieczorem wyglądają cudownie, nie sposób tego ukryć. No i w moim przypadku taki wyjazd na wieś oznacza wielką ucztę z czerninką jako danie główne (najlepsza rzecz, jaka spotkała człowieka od wynalezienia alkoholu).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Cóż, zostawiam Was z tymi przemyśleniami. Mam nadzieję, że dzisiejszy dzień nie był dla Was smutny, ale że wspomnienia ociepliły ten stosunkowo chłodny dzień.&lt;br /&gt;
Bywajcie&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://zapiskiszwedzkie.blox.pl/resource/znicz_pamieci.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;322&quot; width=&quot;450&quot; src=&quot;http://zapiskiszwedzkie.blox.pl/resource/znicz_pamieci.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/6326620614507063569/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/11/troche-tej-swiatecznej-magii_01.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/6326620614507063569'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/6326620614507063569'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/11/troche-tej-swiatecznej-magii_01.html' title='Trochę tej świątecznej magii'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-363955257634739835</id><published>2011-10-18T17:47:00.000+02:00</published><updated>2011-10-18T17:47:12.607+02:00</updated><title type='text'>Komu obywatelstwo, komu?</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
wzrost zainteresowania poczynaniami polskiej kadry narodowej w piłce nożnej jest wprost proporcjonalny do dni, które pozostały nam do EURO 2012. Wraz ze wzrostem zainteresowania zwiększa się u mnie poziom zdziwienia tym, co też wyprawiają działacze PZPN-u we współpracy z Franciszkiem Smudą. Bo to, że w związku jest burdel do potęgi, to wiemy od dawna. Ponadto prawdopodobnie szykuje się kolejna afera związana z ustawianiem meczów w Ekstraklasie, czego dobitnym przykładem jest zakończona wczoraj 10. kolejka naszej ligi. Ale nie o tym mowa, a o dziwnym doprawdy trendzie na jak najszybsze naturalizowanie piłkarzy, którzy mają cokolwiek wspólnego z Polską. Ba, jeszcze niedawno nie trzeba było mieć nawet nic wspólnego z naszym krajem (Olisadebe, Roger), żeby założyć biało-czerwony trykot. W ciągu, powiedzmy, ostatnich dwóch, może trzech lat zostało &#39;przemalowanych&#39; bodaj (poprawcie mnie, jeśli się mylę) czterech zawodników: Perquis, Boenisch, Polanski i Obraniak. Dodajmy do tego chęć powołania Manuela Arboledy i Thiago Cionka oraz niedawne zamieszanie wokół osoby Melikssona i już mamy prawie gotową jedenastkę. Zostaje nam Szczęsny, Lewandowski i Błaszczykowski, bo ich chyba nikt nie odważy się wyrzucić z kadry.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Chciałem przez to zaznaczyć, iż nie podoba mi się obecna tendencja. Nie daje to szansy młodemu pokoleniu piłkarzy, co obiecywał trener Smuda. Mamy utalentowaną młodzież, po którą z jakiegoś względu selekcjoner sięgać nie chce. Bo przecież łatwiej jest pojechać do Niemiec i ściągnąć rozkapryszonego Polanskiego (to jest człowiek, który negocjował, w której reprezentacji chce zagrać), który nie dostał się do kadry niemieckiej, więc postanowił, że skoro ma dziadka/babcię/mamę/tatę/ciocię/wujka/psa/kota/szynszyla (niepotrzebne skreślić) w Polsce, to on z radością zagra dla naszej reprezentacji. I tak ma się historia ze wszystkim naturalizowanymi piłkarzami grającymi dla nas. Nie chciano ich w macierzystej kadrze, to przyszli do nas. A my się cieszymy jak z wygranej w totka. Na domiar złego warto dodać, że nie są to zawodnicy wybitni. Jasne, Ludovic Obraniak się wyróżnia, gra w podstawowym składzie mistrza Francji, Lille. Ale Polanski nie umie czasami trafić w piłkę, Perquis przeplata dobre zagrania ze złymi, a Boenisch niedawno wyleczył ciężką kontuzję (nie grał ponad rok) i nic nie wiadomo na temat jego formy. Nic więc dziwnego, że Polscy zawodnicy się sprzeciwiają takiemu postępowaniu. Mają pewnie przed oczyma wizję reprezentacji Niemiec z mundialu w RPA, gdzie na 21 piłkarzy 11 było naturalizowanych. Śmialiśmy się wtedy z Niemców, a dziś sami się bronimy &quot;bo przecież wszyscy tak robią&quot;. Nóż się w kieszeni otwiera, mówię Wam.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Kończąc mam nadzieję, że zaczniemy szukać talentów u siebie, bo na razie wygląda to tak, jakbyśmy na szybko i na siłę chcieli mieć kadrę, która wcale nie gwarantuje sukcesu na EURO. Bo jak długo nasz zabójczy duet Błaszczykowski-Lewandowski będzie w takiej formie? Życzę im jak najlepiej, ale to też są ludzie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bywajcie</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/363955257634739835/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/komu-obywatelstwo-komu.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/363955257634739835'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/363955257634739835'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/komu-obywatelstwo-komu.html' title='Komu obywatelstwo, komu?'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-7004606870125092588</id><published>2011-10-17T23:43:00.000+02:00</published><updated>2011-10-17T23:43:13.706+02:00</updated><title type='text'>Martwe zło- recenzja</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Kino klasy B to taki specyficzny zbiór filmów, które nie silą się (z różnych powodów) na pobicie rekordów oglądalności, zdobywanie nagród w przemyśle czy podbicie serc widzów. Filmy umieszcza się w tym gronie głównie ze względu na budżet, ale także przez np. jakość kręconego obrazu, aktorów-amatorów lub podejście do tematu. Tego typu obrazy najczęściej lądują w szufladce undergroundu i pozostają zapomniane do momentu ściągnięcia przez jakiegoś ciekawskiego internautę. Niektóre filmy jednak zyskują miano kultowych i na zawsze pozostają uwielbianymi przez widzów. Zjawisko to widać zwłaszcza w przypadku horrorów klasy B, których zatrzęsienie można znaleźć w czeluściach Internetu. Jednym z kultowych klasyków kina klasy B jest pierwszy film Sama Raimiego, &quot;Martwe Zło&quot; (&quot;Evil Dead&quot;). &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9iDgzHV_LisU-zR7Im0n7bx42m3PyekCwTmjfo8NNY4BSp6LDq58HsrLKa7y3QdiAAiV7qWVpnsf1riwXosxicO5OkUOBZM1t0T-qDm6QtS9pUKMbXG1jhCaNVNicDVBv__Gzm5l8BKEE/s1600/e9aa32735e5c9c9bc16723bb334377ce.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; width=&quot;224&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9iDgzHV_LisU-zR7Im0n7bx42m3PyekCwTmjfo8NNY4BSp6LDq58HsrLKa7y3QdiAAiV7qWVpnsf1riwXosxicO5OkUOBZM1t0T-qDm6QtS9pUKMbXG1jhCaNVNicDVBv__Gzm5l8BKEE/s320/e9aa32735e5c9c9bc16723bb334377ce.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Fabuła przedstawia się następująco: piątka przyjaciół udaje się do opuszczonej chatki w środku lasu, żeby miło spędzić czas w swoim towarzystwie. W chacie znajdują księgę umarłych, Necronomicon, za pomocą kasety pewnego profesora odczytują jej zawartość i przywołują żądne krwi i zemsty demony. Ash musi zmierzyć się z bestiami, które opętują jego znajomych jednego po drugim oraz z czającym się Złem.&lt;br /&gt;
Nie jest to majstersztyk fabularny, ale nie o to tu chodziło. Widać wyraźnie o co chodziło Raimiemu przy kręceniu filmu. W założeniu miał to być &#39;zombie flick&#39;, w którym będzie mnóstwo gore i czarnego humoru. I ten mix się sprawdza wyśmienicie. 85 minut świetnej zabawy zagwarantowane za pomocą genialnie prostego zabiegu: przestrasz, a potem rozbaw. Każda scena rozgrywa się mniej więcej tak samo: zaczyna się od wyrwania nas z fotela, a kończy na rozbawieniu nas do łez. No bo czyż nie da się uśmiać podczas sceny opętania ręki Ash&#39;a i jego walki z demonem? (warto obejrzeć, wrażenia niezapomniane). Lub w scenie, gdy jedna z opętanych kobiet, partnerka Scotty&#39;ego, zostaje zamknięta w piwnicy, żeby później próbować przekonać chłopaka, że wszystko w porządku. Wszystko wydaje się normalnie, ale za chwilę BUM! Demon powraca, to była tylko gra. Takie jest &quot;Martwe zło&quot;. Pełne niespodzianek i czarnego humoru.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W warstwie dźwiękowej jest raczej typowo dla horrorów. Muzyka spełnia swoje zadania (wystraszenie, zaznaczenie groteskowej atmosfery itp.) i doskonale wpasowuje się do sytuacji na ekranie. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Aktorzy grają nieźle. Rzecz jasna widać, że nie są to zawodowcy, ale nie rażą amatorstwem. Wszystko, co dzieje się na ekranie, jest całkiem wiarygodnie przedstawione przez obecne na scenie postaci. Jeśli chodzi właśnie o to, co widzimy, też jest dobrze. Zombie wyglądają fajnie, jest krwawo, wszystko podlane możliwościami technicznymi lat 80-tych. Scenerią w zdecydowanej większości filmu jest chatka, w której mają miejsce wydarzenia przedstawione w filmie. W kilku malutkich scenach jesteśmy poza domkiem, a w jednej lub dwóch jesteśmy w lesie. Zakończenie to tzw. &#39;cliffhanger&#39;, czyli zakończenie, które umożliwia nakręcenie kolejnej części filmu i jednocześnie zobowiązuje do kontynuowania wątku fabularnego z poprzedniej produkcji. &quot;Martwe zło&quot; to trylogia, druga część zebrała równie dobre noty widzów co pierwsza, tak samo trzecia, co świadczy o poziomie wykonania.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Z czystym sumieniem mogę polecić całą trylogię Raimiego. Świetna zabawa, nie męczy i pozostawia dobre wrażenie. Czegóż więcej chcieć po filmie?&lt;br /&gt;
Bywajcie</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/7004606870125092588/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/martwe-zo-recenzja.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7004606870125092588'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/7004606870125092588'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/martwe-zo-recenzja.html' title='Martwe zło- recenzja'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9iDgzHV_LisU-zR7Im0n7bx42m3PyekCwTmjfo8NNY4BSp6LDq58HsrLKa7y3QdiAAiV7qWVpnsf1riwXosxicO5OkUOBZM1t0T-qDm6QtS9pUKMbXG1jhCaNVNicDVBv__Gzm5l8BKEE/s72-c/e9aa32735e5c9c9bc16723bb334377ce.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-6943588706141189607</id><published>2011-10-17T23:02:00.000+02:00</published><updated>2011-10-17T23:02:19.958+02:00</updated><title type='text'>O pracy w Browarach słów kilka..</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
W dzisiejszym wpisie podzielę się z Wami moimi przemyśleniami nt. pracy w Browarach Łódzkich. Zaczynajmy!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixjnNIddx3aTA-DfVG7M_RKaNnt8IZGyMxrVb9G7jdb23lCqXS7cSjQJDExfDljge1RxrQnu1HeqmnSP7t2jDRtxTThHWQ5LDGvjhG4JdXgUcwXKgwH6_4L6s-J5u4fJz4qAzAM1KZD4P0/s1600/ul.Polnocna__Browary_Lodzkie__2t.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixjnNIddx3aTA-DfVG7M_RKaNnt8IZGyMxrVb9G7jdb23lCqXS7cSjQJDExfDljge1RxrQnu1HeqmnSP7t2jDRtxTThHWQ5LDGvjhG4JdXgUcwXKgwH6_4L6s-J5u4fJz4qAzAM1KZD4P0/s320/ul.Polnocna__Browary_Lodzkie__2t.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Tak bardzo nie wiem od czego by tu zacząć. O, wiem. Będzie tu sporo bluzgania. Tak dla ostrzeżenia, żebyście potem nie marudzili jaki to ja wulgarny jestem. Zrozumiecie mnie w momencie, gdy wszystko, co tu napiszę, do Was dotrze. Jeszcze jedno: nie napiszę tu nic o procesie produkcji ani o tym jak wygląda hala czy maszyny. Powód jest prosty: nie ma takiej potrzeby, poza tym zanudzilibyście się na śmierć. A, jeszcze mała legenda:&lt;br /&gt;
Puszka- rozlewnia puszek, tam produkuje się różne marketowe śmieci, których cena nie przekracza 2zł&lt;br /&gt;
końcówka- miejsce, do którego przychodzą zgrzewki piwa i gdzie kładzie się je na palety&lt;br /&gt;
PETy- rozlewnia plasitkowych butelek&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na początek dostałem umowę na tydzień, jako tzw. &quot;OHP-owiec&quot;. Zrozumiałe, miałem się określić, czy pasują mi warunki i czy chcę podjąć dalszą współpracę. Od razu mogę powiedzieć, że tydzień to zdecydowanie za mało czasu na pełne zapoznanie się z tym burdelem. W tym pierwszym tygodniu pracowałem na popołudnie i na noc. I tu dochodzimy do pierwszego zgrzytu. BŁ mają pracownika za paproch, którym można rzucać po zmianach i stanowiskach wedle uznania. Dodam tutaj, że mimo tego, że w drugim tygodniu byłem wpisany na rano na puszkę, pracowałem dwa razy od 8 do 16, raz  od 14 do 22 i dwa razy na noc. Mimo faktu, iż wyraźnie zaznaczyłem, że studiuję zaocznie i pójdę na noc tylko wtedy, gdy wypadnie mi taka zmiana. Zostałem olany.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Do drugiego zgrzytu doszło w momencie, kiedy wszedłem na halę. Zero klimatyzacji. Nawet głupich plastikowych wiatraczków nie ma (oprócz gabinetów władz wyższych). W lato podobno nie da się wytrzymać. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak wycieńczony i odwodniony może być człowiek po ośmiu godzinach pracy w takich warunkach. Poza tym bardzo łatwo w takiej duchocie o zapalenie płuc. Wystarczy wyjść na dwór się ochłodzić. Nie ma mowy, żebyś nie przyszedł do pracy, jak jesteś chory. O ile nie masz urlopu lub nie dostarczysz zwolnienia, to nie ma szans. Dwa razy zdarzyło mi się pracować z tak chorymi ludźmi, którzy gorączkowali na moich oczach. Nikt się tym oczywiście nie interesuje, bo przecież pracownik to tylko tania siła robocza. A skoro o zdrowiu mowa, opowiem Wam krótką historię. W drugim dniu mojej pracy w stopę dość mocno wbił mi się kawałek szkła (praca polegała na tłuczeniu szklanych butelek, których BŁ już dawno zdaje się nie produkują), który wyciągnąłem w całości praktycznie zaraz po zdarzeniu. Ranę jednak musiałem opatrzyć. Dostałem (uwaga!) trzy gaziki, kawałek bandaża i końcówkę jakiejś starej wody utlenionej. No to się w głowie nie mieści. Dodam na marginesie, że apteczki po części zostały uzupełnione dopiero przed inspekcją. Warto jeszcze nadmienić, że papier toaletowy i mydło warto nosić swoje, tego też nie ma.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
I tu dochodzimy do kolejnego problemu z zakładem. Koszty. Nie chodzi tu o te ponoszone przez pracownika, bo te są zerowe. Chodzi o skąpstwo BŁ, jeśli chodzi praktycznie o wszystko. Ciuchy (włącznie z butami!) dostałem używane, kurtkę i spodnie brudne. Buty niestety nosiłem przez cały okres mojej współpracy (dwa rozmiary za duże), spodnie założyłem dwa razy, kurtki w ogóle. Wolałem wybrudzić swoje ciuchy. Nie wierzcie też im w sprawie miejsca i godzin pracy. Jak już wspomniałem, nigdy nie mogłem być pewien, czy uda mi się przepracować cały tydzień na swojej zmianie. I ani razu się tak nie zdarzyło. Miałem też pracować wyłącznie na puszcze, jednak większość dni spędzonych w BŁ przepracowałem na PETach mimo, iż miałem wyraźnie zaznaczone w rozmowie, że nie będę tam pracował ze względu na studia. Tnie się koszty na klimatyzacji (podobno na ogrzewaniu w zimie w szatniach też), rękawice robocze są śmierdzące i zużyte (ja pracowałem w dziurawych), a okulary ochronne nie dałyby rady w starciu ze szkłem. A, ciepła woda to też zakładowa legenda.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Kierownik BŁ to w przeciwieństwie do dyrektora (który jest całkiem miły i idzie się z nim dogadać) człowiek, który przychodzi na każdą halę mniej więcej pięć razy na zmianę, opierdala wszystkich od lewej do prawej i wychodzi. Do tego ma dziwny nawyk mówienia &quot;zrób Pan to, weź Pan tamto&quot;. Nie wiem jak Wam, ale mnie to się kojarzy wyłącznie z brakiem ogłady towarzyskiej. Gość się nawet nie trudzi, żeby zapamiętać imiona swoich pracowników (niektóre nazwiska pamięta, w innych przypadkach działa regułka &quot;zrób Pan, weź Pan&quot;. Kurwa, wódkę z Tobą piłem, że do mnie tak mówisz?! Za marne 6,35 na rękę? Za olewanie pracowników? Tak nie powinno być. Cóż..&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Teraz poświęcę kilka zdań maszynom, na których przyszło mi pracować. Ogółem powiedzieć, że się rozwalają na każdym kroku, to mało. One się ROZPIERDALAJĄ. Na PETach nie działa na zmianie owijarka (owija folię wokół palet), etykieciarka (przylepia naklejki na butelkach) i zgrzewarka (zgrzewa folię na kartonowych tackach). Nie było w zasadzie dnia, żeby wszystkie maszyny działały przez 8 godzin. Na puszce jest troszkę lepiej, ale taki pasteryzator też ma humory. Co się z tym robi? Wzywa mechaników, którzy naprawiają to na (jak sami przyznają) słowo honoru i nie dają gwarancji, że będzie cudeńko działać cały czas. Co z tym robi &quot;góra&quot;? Nic. I tyle. Najbardziej jednak zjebanym pomysłem na umilanie nam życia jest niewątpliwie zgniatanie puszek. Pełnych. Otóż niektóre puszki mają wady. Są &#39;puknięte&#39;, gdzieś się wybrzuszą albo nie są napełnione do końca. Normalną rzeczą jest ich zgniatanie. Dalej jednak jest czyste szaleństwo. Żeby pognieść puszki trzeba je wrzucić do zbiornika i za pomocą dźwigni uruchomić prasę, aby dokończyć dzieła. Musi to jednak zrobić pracownik! Bez żadnej ochrony przed piwem. No tak, przecież dają kartonową przekładkę, to powinno załatwić sprawę. Chuja. Chciałbym zobaczyć kierownika oblewanego wybuchającym z puszek piwem. Człowiek potem śmierdzi i z racji tego, że pod zgrzybiałymi prysznicami nie ma ciepłej wody, musi tak wracać do domu. Paranoja...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na koniec plusy. Cóż, załoga (oprócz bodaj trzech osób) jest ok. Poinstruują, jeśli czegoś się nie wie, pomogą w razie potrzeby, a i pogadać się z nimi da. Koniec plusów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jak zapewne widzicie, pracy w BŁ nie polecam za żadne skarby. Chyba, że będziecie w desperackiej potrzebie znalezienia pracy, a i wtedy róbcie to na własne ryzyko.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bywajcie</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/6943588706141189607/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/o-pracy-w-browarach-sow-kilka.html#comment-form' title='Komentarze (3)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/6943588706141189607'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/6943588706141189607'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/o-pracy-w-browarach-sow-kilka.html' title='O pracy w Browarach słów kilka..'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixjnNIddx3aTA-DfVG7M_RKaNnt8IZGyMxrVb9G7jdb23lCqXS7cSjQJDExfDljge1RxrQnu1HeqmnSP7t2jDRtxTThHWQ5LDGvjhG4JdXgUcwXKgwH6_4L6s-J5u4fJz4qAzAM1KZD4P0/s72-c/ul.Polnocna__Browary_Lodzkie__2t.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-2758804609943350827</id><published>2011-10-07T18:30:00.000+02:00</published><updated>2011-10-07T18:30:19.612+02:00</updated><title type='text'>Ludzie i ludziska pt.2</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Oto powracam w glorii i chwale, żeby niszczyć złudzenia i wytykać palcem wszechobecny debilizm, podążanie w tłumie owiec oraz inne dziwne zjawiska występujące wśród ludzi. Tak, oto druga część mojego cyklu felietonów, miłego czytania!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1.Chorągiewki&lt;br /&gt;
Tym jakże zaszczytnym mianem określam grupę ludzi nie potrafiących zdobyć się na zbudowanie jakiejkolwiek osobowości, co rekompensują sobie zmienianiem stylu na obecnie modny. Oczywiście nie zważają na kpiny znajomych. &quot;Jestem modny i chuj, jestem fajny/a&quot;. Litości, aż tak jesteście spragnieni uwagi? Aż tak doskwiera wam pustka życiowa, że musicie robić z siebie pośmiewisko? Do tej pory myślałem, że nowe trendy to domena młodych pokoleń, dzieciaków wchodzących w dorosłe życie i chcące pokazać się z tej oryginalnej, nikomu nie znanej strony. Jednak ostatnio zauważa się takie zachowania u 40+ latków! Czytałem o zjawiskach menopauzy u kobiet i kryzysu wieku średniego u mężczyzn, ale jeśli u mnie to ma się tak objawiać, to ja strzelam sobie w łeb przed czterdziestką. Wystarczy popatrzeć na zdjęcia z portalu &lt;a href=&quot;www.wiocha.pl&quot;&gt;&lt;/a&gt;, żeby zobaczyć, jak to się przedstawia. Ludziom głupieje na starość, ot co. Brakuje im czegoś w życiu i wpadają na genialny pomysł zespolenia się z młodzieżą. Mała rada: TO NIE DZIAŁA W TEN SPOSÓB! Ale cóż.. Chorągiewki to teraz zjawisko tak powszechne, jak hipsterzy i nic na to nie poradzimy. Musimy poczekać aż wyginą, jak dinozaury.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2.JP młodzież&lt;br /&gt;
Wiem, że pisałem o nastolatkach w ostatnim wpisie. Nie mogę sobie jednak odmówić przyjemności napisania kilku słów o naszych kochanych pociechach. Młodzież ograniczona emocjonalnie i prawdopodobnie umysłowo wzoruje się na ludziach, którzy nawołują do chędożenia policji (swoją drogą ludzi, którzy kiedyś zapewne obronią ich nic nie warte życia) i noszenia dresów komicznie zacieśnianych na kostkach (doprawdy, nie widzicie w tym nic śmiesznego?). Najgorsze i najmniej śmieszne jest jednak to, że coraz młodsze dzieciaki wchodzą w ten &quot;biznes&quot;. Kiedy patrzy się na zdjęcia 12-latków palących papierosy przy piwku, to serce się kraje. Jak ja byłem w tym wieku, to owszem, słuchało się Paktofoniki czy K44, jednak nikt normalny nie myślał nawet o tym, żeby w wieku 12 lat zabrać się za alkohol, papierosy, czy narkotyki. Dla nas wtedy była ważna piłka czy kosz w dzień i jakieś wieczorne zabawy. Doprawdy, nie rozumiem, co się stało z młodymi ostatnimi czasy. Szkoda, bo to nie wróży za dobrze.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3.PZPN&lt;br /&gt;
Miałem pisać o środowiskach, ale jest jedna zadra w moim sercu, która nigdy chyba nie zostanie wyleczona. Kocham piłkę nożną. Ci, którzy mnie znają, zapewne o tym wiedzą. Mógłbym rozmawiać o futbolu godzinami i prawdopodobnie nie znudziłoby mi się to nigdy. To, co obecne władze PZPN z panem L. na czele wyprawiają, zakrawa o groteskę. Za Listkiewicza był bajzel, ale przynajmniej reprezentacja osiągała jakieś wyniki. Teraz potrafimy zremisować z drugim zespołem Korei Płd. Co poszło nie tak? Szanuję niezmiernie pana Grzegorza jako piłkarza, ale gardzę nim jako prezes. Aż chciałoby się dołączyć do kibiców śpiewających całkiem popularną ostatnio pieśń o PZPN. Ehh...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Wiem, miało być inaczej. Miało być trochę zabawnie. Ale te środowiska, z którymi mamy do czynienia dzisiaj, po prostu napawają mnie smutkiem. Cóż.. Do następnego, wrócę z lepszym materiałem, obiecuję&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Bywajcie!</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/2758804609943350827/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/ludzie-i-ludziska-pt2.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2758804609943350827'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/2758804609943350827'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/10/ludzie-i-ludziska-pt2.html' title='Ludzie i ludziska pt.2'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-5348816887572841839</id><published>2011-09-14T18:09:00.000+02:00</published><updated>2011-09-14T18:09:21.534+02:00</updated><title type='text'>Ludzie i ludziska pt.1</title><content type='html'>Witajcie,&lt;br /&gt;
Tą notką rozpoczynam serię artykułów o ludziach, środowiskach, wydarzeniach czy innym badziewiu, które zdarza się człowiekowi przewinąć przez oczy podnosząc ciśnienie i wyzwalając wewnętrzną furię połączoną z melodramatycznymi rozważaniami o wyjeździe z kraju, powieszeniu się czy innymi sposobami, jakimi ludzie lubią sobie umilać życia. Może być ciekawie, więc zaczynajmy!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1.Olimpijczycy&lt;br /&gt;
Tym kryptonimem nazywam tzw. starszyznę komunikacyjną. Wielu z nas zdarza się podróżować środkami komunikacji miejskiej maści wszelakiej. Niezależnie jednak od sposobu przemierzania dystansów, zawsze trafimy na przemiłych osobników w wieku, w którym powiedzenie &quot;trzy ćwierci do śmierci&quot; przestaje się podobać, którzy poszukują sobie miejsca do odciążenia zmęczonych nóg i rozkoszowania się jazdą. Albo odciążenia swojej zmęczonej torby z zakupami. Albo pieska. Noż cholera jasna człowieka strzela, gdy po godzinach spędzonych w pracy czy też po ciężkim dniu w szkole napotyka widok staruszki bez mrugnięcia okiem kładącej kilo pomidorków, ziemniaczków, sraczków i ktokolwiek raczy wiedzieć czego. Co, zakupy się zmęczyły i domagają się miejsca? Szeptały do uszka? Gratukurwalacje.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
 Najlepsze jednak przed nami. Oto przed naszymi oczyma roztacza się następujący widok: ostatnimi siłami do tramwaju wpada x-letnia przedstawicielka chwalebnego zawodu zdewociałej emerytki z pięcioma torbami i jedną uwieszoną na szyi. Rozglądamy się wtedy i widzimy, że jakieś 30 metrów dalej jest rynek/warzywniak/kościółek (wybierzcie sobie). Pozazdrościć kondycji. &lt;br /&gt;
Co, czy ustąpię miejsca? Wydawało mi się, że drzemią w Szanownej Pani pokłady młodzieńczej energii. To tak, jakby tramwaje czy autobusy miały magiczną moc wysysania energii z ludzi. A nie widzę po innych skrajnego wyczerpania. &lt;br /&gt;
Siedzę więc sobie spokojnie, nie wadząc nikomu, gdy nagle czuję postukiwanie w kolanie. Myślę sobie &quot;kurczę, strzyka mi kolanie czy coś&quot;, ale nie, to ta sama sprinterka stuka mnie bucikiem w kolano. W takich sytuacjach tworzy się niespodziewana więź między &quot;staruszką&quot; (musicie wiedzieć, że większość z nich starość ma jeszcze wieki przed sobą) a pasażerami zgromadzonymi wokoło. Litanie w stylu &quot;co za młodzież&quot; to dodatkowa atrakcja takiej przejażdżki. A najlepsze w tym wszystkim są miny innych, gdy rzekoma zmęczona życiem pani wysiada po jednym przystanku. Uśmiech satysfakcji gwarantowany.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O paniusiach kładących pieski na siedzeniach już nie wspomnę, bo mi ciśnienie podskoczy.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2. Maruderzy&lt;br /&gt;
Jednokolorowa grupa ludzi, którzy zawsze i wszędzie są na nie, ciągle coś im nie pasuje, ciągle coś nie współgra z ich idealnym obrazem świata. To tak, jakby do Da Vinciego podszedł sobie człowieczek i rzekł: &quot;No wiesz, fajny portret, ale wiesz, Leoś, nie mogłeś namalować blondynki?&quot; NIE! Weźcie ten swój mały, czarno-biały światek i wsadźcie go sobie w pudełko, zamknijcie się razem z nim tam i nie wychodźcie. Jesteście niczym wieczne jesienna depresja, zawsze się któryś czai, żeby pomarudzić, żeby wprowadzić smród pesymizmu. Nawet jednorożca rzygającego tęczą potrafiliby zamienić w Kłapouchego z Kubusia Puchatka. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3. Nastolatki&lt;br /&gt;
Na koniec dzisiejszego epizodu grupa społeczna, która budzi mój największy podziw i sprawia mi największy ból głowy. Bo co się stało z tymi w miarę normalnymi, w miarę ambitnymi i mającymi aspiracje społeczne ludźmi? Dorośli. Do gry weszło pokolenie, którego za żadne skarby świata nie będę w stanie zrozumieć. Poczynając od osobników, których największym osiągnięciem pozostanie najnowszy telefon ukradziony jakiemuś dzieciakowi na dworcu oraz wypicie sześciu browarów, zarzyganie bramy i wybicie kilku szyb (JP na 100% to dla nich chyba jakiś pieprzony kodeks honorowy), aż po durne małolaty z syndromem skrzywionej paszczy i brudnymi lustrami. Sama sobie ubrudziłaś to lustro czy pomyślałaś, że tak będzie Glamour? Przyszło Ci, skarbie, do głowy, że może, nie wiem, koleżanka mogłaby Ci zrobić ładne zdjęcie? Nie, trzeba jebnąć 170 takich samych zdjęć pod absurdalnym kątem. Koniecznie z papierosem/piwem/kasą/chujwieczymjeszcze. A, zdjęcie w bieliźnie to w dzisiejszych czasach +100 do szacunku. Potem się głupie dupy dziwią, że faceci widzą w nich tylko obiekt seksualny, a ich książę z bajki nie zjawia się jeszcze na białym koniu, dzierżąc złotą i nielimitowana kartę kredytową. No bo po co mieć cel w życiu, jak można dać dupy?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tym wesołym i pozytywnym akcentem kończę pierwszy epizod z serii &quot;Ludzie i ludziska&quot;. Zachęcam Was do podawania mi pomysłów, które mogą zostać uwzględnione (o ile oczywiście nie będę już ich miał na liście) w przyszłych odcinkach.&lt;br /&gt;
Bywajcie!</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/5348816887572841839/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/09/ludzie-i-ludziska-pt1.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/5348816887572841839'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/5348816887572841839'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/09/ludzie-i-ludziska-pt1.html' title='Ludzie i ludziska pt.1'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7767567460825423237.post-1969015634907098499</id><published>2011-09-14T16:46:00.000+02:00</published><updated>2011-09-14T16:46:03.298+02:00</updated><title type='text'>Limbo- Recenzja</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4mUPjnDxoA3oX7-oIKHW_OMOs8dC2Dn85AZS3gu-fNQWI4DBK9Tdbl35CU55wLHd2Sx_8dL3d8Ao1r_OBU2X_Er4Yr7-bD7P46fO-lDVrIBuc4SKWdEoyjZ-9EfB3bOHyR1oIXWS62N8j/s1600/limbo-cover1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4mUPjnDxoA3oX7-oIKHW_OMOs8dC2Dn85AZS3gu-fNQWI4DBK9Tdbl35CU55wLHd2Sx_8dL3d8Ao1r_OBU2X_Er4Yr7-bD7P46fO-lDVrIBuc4SKWdEoyjZ-9EfB3bOHyR1oIXWS62N8j/s320/limbo-cover1.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Witajcie,&lt;br /&gt;
Ostatnimi czasy naprawdę rzadko spotyka się grę, która mimo swojego teoretycznego minimalizmu, oferuje zawiłą rozgrywkę i pozostawia po sobie ślad w głowie. Nie są to zazwyczaj gry wielkich koncernów kasujących wielkie pieniądze za nie do końca udane tytuły. Przykładem niech tu będzie Bulletstorm, który jest definicją słowa &quot;zabawa&quot;, jednocześnie cierpiącą na poważne niedostatki fabularne. Wielkie gry małych producentów rzadko przebijają się przez ocean wysokobudżetowych produkcji. Na szczęście Limbo się to udało.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Historia jest tu najmniej ważnym elementem, a to dlatego, że w gruncie rzeczy jej nie ma. Sterujemy chłopcem, który budzi się w środku mrocznego lasu. Okazuje się również, że jego siostra zaginęła i musi ją odnaleźć. Zakończenie gry mówi dość niewiele (wysłałem maila do twórców gry z pytaniem co właściwie ma ono oznaczać), a mogę Wam zdradzić jedynie to, że mamy do czynienia z zakończeniem otwartym. Niestety nie dowiedziałem się tego z oficjalnej strony gry, a ze strony PSN, na której można zakupić ten produkt (dostępny również na Steamie i XBLA).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fabuły więc w zasadzie nie ma, ale nie historia jest tu motorem napędowym gry. Są to świetnie przemyślane zagadki do rozwiązania (niektóre z nich są godne podziwu i wymagające niekiedy refleksu) i genialny klimat świata przedstawionego. Efekt ten chłopaki ze studia Playdead osiągnęli poprzez monochromatyczność, czyli przedstawienie gry w zasadzie trzech kolorach: czarnym, białym i szarym. Wspomniane rozwiązanie zagęściło klimat gry, zmieniając ją w mroczną i brutalną rozgrywkę. Tak, brutalną, ponieważ praktycznie wszystko w tej grze chce gracza zabić. Głazy, piły tarczowe, pająk, a nawet grawitacja mogą być zarówno naszymi sprzymierzeńcami, jak i bezwzględnymi katami. Weźmy na przykład moment w grze, w którym musimy uciekać, później zmierzyć się, a na końcu wykorzystać pająka do przejścia na dalszy etap gry. Po ucieczce musimy podstawić pułapkę na niedźwiedzie w takim momencie, żeby pająk w momencie, gdy ma nas zranić jednym ze swoich odnóży, nadział się na tą pułapkę. Czynność musimy powtórzyć do pewnego momentu (chcę zdradzić jak najmniej szczegółów, bo to trzeba samemu przeżyć). Później musimy użyć zwłok zwierzęcia, żeby przejść dalej m.in. urwać mu ostatnią nogę. Wszystko ukazane bez ogródek, komiksowych dymków i innych cenzorskich narzędzi. No właśnie, każda śmierć chłopca jest pokazana jak najbardziej brutalnie, tak, żeby niejako ukarać gracza za pośpiech czy brak pomyślunku. Możemy zostać m.in. przygnieceni, poharatani piłą oraz wielokrotnie postrzeleni przez minigun&#39;a. Całość ma nas zmusić do dokładnego przemyślenia sytuacji i opracowania idealnego planu działania. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4I-zNjAM3zJH18TT-cex-gzdxr9JRPK7dn7R6zqVsy8b2GWQbFc1erpw8WhXXARqbTo4st5UWWTZjTztNlt-hECS_1Sju0n_luQnfuqkO3aLZfo1-sYPnerp-hFY-RF9H-jgJQ-YQhRy6/s1600/Limbo-03.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;158&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4I-zNjAM3zJH18TT-cex-gzdxr9JRPK7dn7R6zqVsy8b2GWQbFc1erpw8WhXXARqbTo4st5UWWTZjTztNlt-hECS_1Sju0n_luQnfuqkO3aLZfo1-sYPnerp-hFY-RF9H-jgJQ-YQhRy6/s320/Limbo-03.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Warto jeszcze wspomnieć o dźwięku, który doskonale komponuje się z tym, co dzieje się na ekranie. Muzyki prawie nie ma, a odgłosy maszyn czy innych rzeczy w grze są idealne. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Miło również napisać, że gra nie ma minusów. Jest trochę krótka, ale niesamowicie wciągająca. Mogę z ręką na sercu powiedzieć, że jest to najlepsza niezależna gra w jaką było mi dane grać. I obym spotkał więcej takich zaskoczeń w przemyśle gier :)&lt;br /&gt;
Ocena: 10/10</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://iravehementi.blogspot.com/feeds/1969015634907098499/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/09/limbo-recenzja.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/1969015634907098499'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7767567460825423237/posts/default/1969015634907098499'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://iravehementi.blogspot.com/2011/09/limbo-recenzja.html' title='Limbo- Recenzja'/><author><name>IraVehementi</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00939249384913800650</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4mUPjnDxoA3oX7-oIKHW_OMOs8dC2Dn85AZS3gu-fNQWI4DBK9Tdbl35CU55wLHd2Sx_8dL3d8Ao1r_OBU2X_Er4Yr7-bD7P46fO-lDVrIBuc4SKWdEoyjZ-9EfB3bOHyR1oIXWS62N8j/s72-c/limbo-cover1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>