It's Mine

पूरस्कार वापसी आणि बरचं काही

2015-11-07T05:46:00.002-08:00

आज तसा निवांत वेळ होता, रविवार असल्यामुळे आँफिसला सुट्टी, त्यामुळे लवकर उठणं, तयार होऊन गाडी पकडणं अशी कसलीही गडबड नव्हती. म्हणूनच वाटलं थोड्या बातम्या बघाव्यात. जगात कुठला प्रश्न हँश टँग(#) वर आहे हे जाणण्याचे उत्तम साधन आहे मिडिया. म्हणूनच टि. व्ही. वर बातम्या सुरु केल्यात सुरुवातीस दुरदर्शनचे डि. डि. न्यूज लागले, त्यातील बातम्या बघुन लक्षात आले कि देशात प्रचंड प्रगती होतेय, युवाशक्तीच्या माध्यामातुन देशाला विकास तसेच प्रगतीपथावर नेणे शक्य आहे, नवीन सरकारची कामं पण जोरात सुरु आहेत. कुठे दुर्गम भागात पक्का रस्ता निर्माण करणे सुरु आहे, तर कुठे देशाचा GDP जोरात वाढत चाललाय. भारत जगातील अनेक नवनवीन देशांशी आपले संबंध दृढ करुन जागतिक पातळीवर आपले एक अनोखे स्थान निर्माण करतोय. जागतिक व्यापाराच्या अनेकानेक संधी भारतात दाखल होताना दिसताय, तर कधी नवत भारतातील श्रीमंत लोकं Give_It_Up च्या माध्यमातून स्वत:हून गरिबांसाठी आपली गँस सबसिडी सोडताय. हे सगळं डि. डि. न्यूज वर पाहून मनाला प्रचंड समाधान लाभले. आपला देश नक्कीच प्रगती पथावर मार्गक्रमण करत असल्याचा विश्वास निर्माण झालाच होता कि, मी न्यूज चँनेल बदलले...

आता सरकारी न्यूज चँनेल बदलुन खाजगी न्यूज चँनेल बघायला सुरुवात झाली. येथे मात्र अगदी विपरित स्थिती होती. ठळक बातम्यांमध्ये वाचले “देशात हिंदुंनी केली मुस्लिमाची हत्या”, “दलितांना घरात कोंडुन जाळले”, “विचारवंताची काहि समाजकंटकांनी केली हत्या” देवा रे देवा……! माझ्या देशात एवढी अराजकता…! मग पुढे त्याच चँनेलवरील काही तज्ञांचे चर्चासत्र ऐकले. त्यातला प्रत्येक जण स्वत:ला महापुरुष अथवा महापुरुषाचा एकमेव वारस/ अनुयायी समजत असल्यामुळे ती चर्चा कमी भांडणच जास्त होते. असो… त्यातुन लक्षात आले की या अराजकतेवर संतापून देशातील साहित्यिक, इतिहासकार, दिग्दर्शक, वैज्ञानिक ही सारी मंडळी सरकारने दिलेला पुरस्कार परत करित आहेत.

मग माझ्या मनात देखिल प्रचंड उदासिनता आणि भय निर्माण झालं. देशात एवढं सगळं चाललयं आणि मी या सर्वांपासून अनभिज्ञ कसा? एवढी विपरित परिस्थिती निर्माण झालीये…!, या देशाचं आता काही खरं नाही! 10 मिनीटांपुर्वी डि. डि. न्यूजच्या वृत्ताने खुश झालेला मी, आता मात्र व्यथित आणि भयभित झालो होतो. आता तर घराबाहेर निघायला देखिल कठिण आहे असा विचार मनात येत होता, तेवढ्यात आईचा स्वयंपाक घरातुन आवाज आला “ टि व्ही बंद कर आणि मंडईतुन भाजी आण रे बाळा… स्वयंपाकाला उशिर होईल मला…”

आईची हाक ऐकुन अजूनच चिंता वाढली. समाजात एवढी तेढ निर्माण झालेली असताना आता भर बाजारात कसा जाऊ…?

हिंदु आहे म्हणून अहिंदु गटाने हल्ला केला तर…?

दलित असतो तर सवर्णांनी हल्ला करण्याची भिती असती. अल्पसंख्यांक असतो तर बहुसंखियांची भिती वाटलीच असती.

देवा रे देवा…! आणि सकाळी न्यूज रिपोर्टर सांगत होता की हि सगळी स्थिती या नविन सरकार ने आणून ठेवलीअसल्याचे. एकंदर हाच विचार आणि या विचारची भिती मनात असताना देखिल आईची आज्ञा पाळण्याच्या हेतूने बाजारात जायला निघालो (भित भित). मंडई थोडी लांब असल्यामुळे आँटोनेच निघालो. प्रवासाला 20 मिनिटे लागणार असल्यामुळे मी माझ्या नेहमीच्या स्वभावानुसार आँटोवाल्याशी गप्पा सुरु केल्या. माझ्या वडिलांच्या वयाच्या त्या आँटोवाल्या काकांना बोलता बोलता नाव विचारल्यावर लक्षात आले, काका मुस्लिम कुटुंबातुन असल्याचे. मग मला बातम्यांमधील विषयाचे स्मरण झाले आणि त्यातील मुद्द्यांवर मी काकांना प्रश्न विचारला.

“दादरी घटना विषयी ऐकले का…?”

“हो” काका उत्तरले.

“मग तुम्हाला देखिल असुरक्षितता वाटत असेल ना या देशात”, “हिंदुंविषयी राग देखिल येत असेल ना…”,

जिज्ञासूपणे मी विचारले.

“अरे कसली असुरक्षितता?, कसला राग? एखाद्या घटनेवरुन संपुर्ण सामाजाचे परिक्षण करणे चुकिचे ठरते.“ पुढे बोलताना म्हटले “कुण्या एका गावातील वातावरण खराब असताना आपण शांतता राखण्याचे काम करावे की आपले शहर देखिल तणावपुर्ण करावे…? ”

त्या साधारण मुस्लिम कुटुंबातील व्यक्तिचे उत्तर ऐकुन सकाळच्या बातम्यांनी/चर्चासत्रांनी व्यथित असलेल्या मला खुप मोठा दिलासा मिळत असतानाच काका पुढे बोलले,

“अरे बाबा ह्या सगळ्या कालबाह्य गोष्टी आहेत, बातम्या पाहून स्वत:चे मत बनवण्यापेक्षा समाजातील आसपासच्या माणसांच्या वगणुकी वरुन चाचपडुन पहाणे केव्हाही बरे.”

काकांच्या विचारांनी मी भारवून गेलोच होतो, सरकार बद्दल त्यांच मत काय असेल हे जाणण्यासाठी त्यांना विचारले, “मोदी सरकार बद्दल काय वाटते?, विकासाच्या नावाखाली मुस्लिमांचे खच्चीकरण करतय का हे सरकार?”

माझ्या प्रश्नावर हसत काका उत्तरले, “जनधन योजने बद्दल ऐकलय का तु?”

मी होकार भरला.

“मग मला सांग, जनधनचे खाते उघडताना जाती आणि धर्माच्या आधारावर योजनेचे पैसे मिळतात का मोदी सरकार कडून…?”

“अरे, माझ्या सारख्या अनेक हात मजूरी करणार्या मुस्लिमांना यात सामिल होऊन स्वत:च्या कुटुंबासाठी बचत आणि साठवणुक करण्याचे सोपे आणि उत्कृष्ट व्यासपीठ निर्माण करुन दिले या सरकार ने आम्हाला. ”

“आमच्या सारख़्या गरिबांनी स्वप्नात देखिल विचार केला नव्हता, स्वत:च्या अथवा कुटुंबाच्या विमा विषयी, तो आज सरकार मार्फत काढला गेला. आणि राहिली गोष्ट असहिष्णुतेची तर 21 व्या शतकात आपण प्रगतिच्या विचारावर असण्यापेक्षा जर सहिष्णुता आणि असहिष्णुता यावर वाद करण्यातच धन्यता मानत असू तर आपण आपल्या समाजला मागे ओढण्याचा प्रयत्न करतोय असं समजावं. ”

एक सामान्य आँटोवाल्याने, सांप्रदायाने भिन्न असलेल्या व्यक्तिने माझ्या सारख्या उच्चशिक्षित तरुणाचे जणू डोळेच उघडले होते, तेही एका छोट्याश्या संभाषणातून. मग मनात पुढे विचार आला की, जी गोष्ट माझ्या सारख्या सामान्य व्यक्तिला पटु शकते, जी गोष्ट एका साधारण आँटोवाल्याला कळण्याजोगती आहे तीच गोष्ट या तथाकथित बुद्धिजीवी मंडळींना कशी नाही उमगली…? मिडिया तर या विषयाच्या आगित तेल ओतून ओतून स्वत:ची पोळी भाजत आहे. पुरस्कार परत करून समाजातील अराजकतेत तेल ओतण्यापेक्षा समाजात सद्भाव आणि शांती निर्माण करण्यात आपली बुद्धी आणि वेळ या मंडळींनी खर्ची घातला असता तर हि लोकं वंदनीयच ठरली असती. परंतू एका विशिष्ट स्वर्थाला प्रेरित होऊन, स्वत:चे अस्तित्व मिटण्याच्या केवळ धास्ती पायी या मंडळींची हि केविलवाणी हि धडपड सुरु आहे. पुरस्कार हा समाजाकडून चालवल्या जाणार्या सरकार कडुन प्रदान केलेला असतो, त्याला परत करुन आपण केवळ आपल्या विरोधीमतांनी चाललेल्या सरकारमधिल लोकांचाच नव्हे तर संपुर्ण समाजाचा अपमान करित आहोत याचे भानच विसरलिये हि मंडळी. या सगळ्यांत मला बाबासाहेब पुरंदरेंची आठवण आली. महाराष्ट्र भूषण पुरस्कार मिळाल्यावर त्यांनी तात्काळ त्या रक्कमेत स्वत:ची ख़ाजगीतील रक्कम जोडून रुग्णसेवेसाठी ती अर्पित करून टाकली. यातील मंडळींनी तर आपली गँस सबसिडी तरी सोडली असेल का? हाच प्रश्न मनात आहे. काही लोकं पुरस्कारची शोभा वाढवणारे असतात, तर काही फक्त शोभेसाठी पुरस्कार घेणारे ठरतात. परंतू अश्या सगळ्या लांडग्यांचा समाजाला खिळखिळा करण्याचा प्रयत्न आपल्या देशाने वेळोवेळी हाणून पाडलाय हे देखिल तितकेच खरे आहे. “डर नही तुफान, बादल का अंधेरी रात का, डर नही है धुर्त दुनिया के कपट की घात का.” अश्या माझ्या समाजावर किती जरी संकट आलीत तरी देखिल हा भारतीय समाज दुभंगवून स्वत:चा स्वार्थ साधणार्या लोकांना काळ समाजद्रोहि ठरविल्यास मला आश्चर्य वाटणार नाही.

-हर्षल कंसारा

सोशल नेटवर्क साईटवर वाचलेली एक गोष्ट

2015-02-17T01:20:00.000-08:00

एक आंधळा भिकारी रस्त्यावर
एका बाजूला बसलेला.
त्याच्याकडे कुणाचेही लक्ष नाही.
तो एवढा दरिद्री आहे की त्याला अश्रू देखील महाग झालेत. गेली कित्येक वर्षे तो रडलेला नाही.

एक लेखक पूर्णपणे दिवाळं वाजलेला.
खिशात दमडीदेखील नाही आणि फिरायला बाहेर पडतो.

त्याची नजर त्या भिका-याकडे
आणि त्याच्या त्या करूण अवस्थेकडे जाते.

त्या भिक-याच्या बाजूला एक पाटी
आणि दोन-तीन खडू पडलेले.

हा लेखक त्या भिक-याकडे जातो आणि म्हणतो, "मित्रा, मी एक लेखक आहे, ज्याच्याकडे एक पै देखील नाही, पण माझ्याकडे कला आहे. माझ्याकडे शब्दांची शक्ती आहे. ती मी तुला देऊ शकतो. तुझ्या परवानगीने मी या पाटीवर काही लिहू का?"

"साहेब" भिकारी म्हणतो,
"माझ्याशी कुणी बोलतदेखील नाही. मी एक गरीब आंधळा भिकारी. तुम्हाला त्या पाटीचं जे ठीक वाटतं ते करा."

तो लेखक त्या पाटीवर
काहीतरी लिहून निघुन जातो.

त्या क्षणापासून भिका-याच्या लक्षात येते की, एकदम जाणा-या - येणा-यांपैकी प्रत्येकजण त्याच्याजवळ थांबून त्याच्यापुढ्यात

पैसे टाकू लागलाय.

थोड्याच वेळात तिथे पैशाची रास जमते.

तो भिकारी बेचैन होतो.
नाण्यांची रास वाढतच जाते.

तो एवढा अस्वस्थ होतो की
पैसे टाकणा-यांपैकी एकाचा हात पकडतो आणि म्हणतो, "साहेब, माफ करा तुमचा हात पकडल्याबद्दल. मी एक गरीब आंधळा भिकारी आहे. मला कृपा करुन जर या पाटीवर काय लिहीलंय ते वाचून दाखवलेत तर फार उपकार होतील हो."

तो माणूस पाटी उचलतो
आणि वाचायला लागतो.

"वसंत ऋतू म्हणजे बहरलेली सृष्टी
आणि माझ्या नशिबी हरवलेली दृष्टी."

भिका-याच्या गालावरुन
अश्रू ओघळायला लागतात.

आयुष्य कुणी जास्त जाणलं?

या ओळी लिहीणा-या लेखकानं?
त्या ओळी वाचून पैसे
टाकणा-या लोकांनी?
कि इतक्या वर्षांनी रडणा-या
त्या भिका-यानं?

तुमचे डोळे चांगले असतील
तर तुम्ही जगाच्या प्रेमात पडाल...

पण जर तुमची वाणी गोड असेल
तर हे जग तुमच्या प्रेमात पडेल...

माणसाला बोलायला शिकण्यास
(किमान) २ वर्ष लागतात...

पण "काय बोलावे?"
हे शिकण्यास पूर्ण आयुष्य निघून जाते...

ओढ म्हणजे काय?
हे जीव लावल्याशिवाय कळत नाही...

प्रेम म्हणजे काय?
हे स्वतः केल्याशिवाय कळत नाही...

विरह म्हणजे काय?
हे प्रेमात पडल्याशिवाय कळत नाही...

जिंकण म्हणजे काय?
हे हरल्याशिवाय कळत नाही...

दुःख म्हणजे काय?
हे अपेक्षाभंग झाल्याशिवाय कळत नाही...

सुख म्हणजे काय?
हे दुसऱ्याच्या हास्यात शोधल्याशिवाय कळत नाही...

समाधान म्हणजे काय?
हे आपल्यात शोधल्याशिवाय कळत नाही...

मैत्री म्हणजे काय?
हे ती केल्याशिवाय कळत नाही...

आपली माणस कोण?
हे संकटांशिवाय कळत नाही...

सत्य म्हणजे काय?
हे डोळे उघडल्याशिवाय कळत नाही...

उत्तर म्हणजे काय?
हे प्रश्न पडल्याशिवाय कळत नाही...

जबाबदारी म्हणजे काय?
हे त्या सांभाळल्याशिवाय कळत नाही...

काळ म्हणजे काय?
हे तो निसटून गेल्याशिवाय कळत नाही...

मला माणसे जोडायला आवडतात,
माणसांशी नाती जोडायला आवडतात.
जोडलेली नाती जपायला आवडतात,
कारण माझा विश्वास आहे की, माझ्यानंतर मी कमावलेली संपत्ती मी बरोबर घेऊन जाणार नाही. परंतु, मी जोडलेल्या माझ्या माणसांच्या डोळ्यांतील अश्रूंचा एक थेंब हाच माझ्याकरिता लाखमोलाचा दागिना आणि हीच माझी आयुष्यातील खरी कमाई असेल़़़.....

सूर्याचे आमंत्रण

2015-02-05T23:54:00.000-08:00

सूर्य आला आमंत्रणाला, म्हटला "ये रे बाबा माझ्या गावाला"
आधी तर उठण्याचाच कंटाळा, मग ऐकण्याचा घोटाळा.
सुरुवातीस वाटले सूर्य कशाला बोलवेल त्याच्या गावाला?
म्हणून पुढले दोन दिवस मी सूर्यालाच टाळला, पण आमंत्रण देण्यास तो अजिबात नाही कंटाळला.
रोज रोजचे त्याचे आमंत्रण पाहून एके दिवशी विचारूनच टाकले,"असे काय आहे रे तुझ्या गावाला?"

तिथे आहे का पुण्यासारखी हिरवळ आणि कोल्हापूरची मिसळ?
पैठण मधली साडी आणि BMW ची गाडी?
3G/4G चा लागतो का Call ? आणि Shopping करायला भेटतील का Mall?
whats app, Facebook चं आहे का रे Access? आणि Career बनवताना मिळेल का Success?
बरं ते सगळं राहू दे, तू सांग (दबलेल्या आवाजात)
Weekend ला पार्टी आणि Holidays ला सुट्टी मिळते का रे तुझ्या गावाला?

माझी प्रश्नांची यादी संपल्या-संपल्या सूर्य म्हणाला,
"जिथे भौतिकतेचा प्रभाव असतो, तिथे माणूसकिचा आभाव असतो"
"म्हणजे…?", मी विचारले.

सूर्य: तुमच्याकडे हिरवळ आणि मिसळचीच झगमग आहे, पण माझ्या गावात या पलिकडचे जग आहे.
गाडी आणि साडी एवढ्यावरच आम्ही अटकत नाही, माणूसकीची सवारी करताना आम्ही कधीच भटकत नाही.
निर्मळ पावन भावना हाच आमचा छंद आहे, 3G/4G चा Call करण्यात कसला रे अनुबंध आहे?
Success आणि Failure यावर Career आम्ही मोजत नाही, आमच्याकडची मैत्री फ़क्त Social media वर कुजत नाही.
हिम्मत-मेहनत-सत्य आमच्या आनंदाचे गणित आहे, शुध्द सात्विक प्रेम इथल्या प्रत्येकात अंकित आहे.

त्याची सगळी उत्तरं ऐकून Conclusion ला बसलो मी, आणि काय……! स्वत:वरच हसलो मी.
कारण सूर्याच्या गावात सारेच काही सोहळे होते, पण त्याच्या आमंत्रणापुढे माझे प्रश्न अगदी खुळे होते.
सारे काही कळतानाही प्रश्न एक आला मनात, कधी असे घडेल रे माझ्या गावात?
उत्तर देताना सुर्याने सांगितली एकच गोष्ट, ज्याच्याने मनातील भाव झाले स्पष्ट.

सूर्य म्हणाला,"विचार बदला जीवन बदलेल, जसे आहे गाव माझे तसा तुमचा देश घडेल.
दु:खितांच्या दु:खात एकदा सहभागी होऊन बघा,स्वार्थ कपटाचा स्वभाव एकदा तरी बदलून बघा.
मग परम आनंदाची वाट याच जगात सापडेल तुम्हास,सुपंथाच्या गमनाने परस्परांत वाढेल विश्वास.
एकमेकांचे सहाय्यक बनून नांदा गुण्यागोविंदाने,आमंत्रण माझे रोज स्विकारा अगदी खुल्या मनाने.
रोज असे आमंत्रण देणे हेच माझे काम आहे, जाईल तिथे उजळेल ज्योति स्विकारेल तो राम आहे."

- हर्षल कंसारा

सहानुभूतीच्या लाटेत जरा जपून पोहा….

2014-12-18T04:47:00.001-08:00

कधी कधी थोडे इतिहासात डोकावून पाहिले की काही गोष्टी अधिक स्पष्ट होतात. भारतावर मोहम्मद घोरी नावाच्या आक्रमकाने इ. स. 1100-1200 च्या काळात आक्रमण केले होते, राजा पृथ्वीराज चौहान त्यावेळी भारताचा सम्राट होता. घोरीने पहिली स्वारी केली अनेक सैनीक, प्रचंड शस्त्रबळा सहीत, परंतू राजा पृथ्वीराज चौहनही काही कमी शूर नव्हता, त्याने घोरीच्या प्रचंड सैन्याचा संपूर्ण पराभव केला व मोहम्मद घोरीला तलवारीच्या धारेवर धरले. आणि अचानक त्याच क्षणी घोरीला त्याच्या चूकांचा पश्चाताप झाला, त्याने त्वरीत राजा पृथ्वीराज चौहानची माफी मागून घेतली, आणि आमच्या राजाने युद्धधर्माचे पालन करित त्यास सहानुभूती दर्शवीत जिवंत सोडून दिले. परंतू पुन्हा आक्रमण नाही करणार तो मोहम्मद घोरी कसला. त्याने पुन्हा सैन्य, शस्त्र जमवीले, पुन्हा आक्रमण केले. राजा पृथ्वीराजने त्यास पुन्हा पराभूत केले आणि परभूत होताच क्षणी घोरीस पुन्हा चुक केल्याचा पश्चाताप झाला, त्याने पुन्हा माफी मागितली आणि आमच्या राजानेही त्यास पुन्हा माफ करुन जिवंत सोडून दिले. असे एक वेळेला नाही, दोन वेळेला नाही तर तब्बल सोळा वेळी घडले. प्रत्येक पराभवाला घोरीस आपण केलेल्याचा पश्चाताप व्हायचा, आणि आमच्या राजाला देखिल त्याचे युध्दधर्म आठवायचे, राजा सहानुभूतीचा हात पुढे करत त्यास प्रत्येक वेळी जिवंत सोडायचा. परंतू सतराव्या युध्दाच्या वेळी आमचा राजाच युध्दात पराभूत झाला. यावेळेला पराभूतास माफी नाही दिली गेली, कारण फत्ते सुलतानांची झाली होती, हिंदु राजाची नव्हे. तेव्हापासून दिल्लीतील गादी ही सुलतानांच्या ताब्यात राहीली ती तब्बल 600 वर्षे. या 600 वर्षात काय काय झाले, हे काय वेगळे सांगावयास नको. आमच्या पृथ्वीराज राजाची छोटीशी सहानुभूती देशाला किती महागात पडली याचे वर्णन आम्हाला इतिहासात भेटतेच. त्यामुळे सहानुभूती कोणास दाखवावी यावर आपण बोध नक्कीच घेतला पाहिजे.

आपल्या देशात सध्या अशीच एक सहानुभूतीची लाट आलीये. मानवतेला धरून ही सहानुभूती योग्यच आहे, आपल्या गाडीखाली कुत्र्याचं पिलु आलं तरी देखिल आपणास दु:ख होतं, येवढा सहिष्णू समाज या देशात रहातो. त्यामुळे लहान लहान बालके शेजारच्या राष्ट्रात मारून टाकल्यास वेदना होणं भारतात स्वाभाविक आहे. परंतू सहानुभूती कोणास व कितपत असावी हे आपण इतिहासातून नाही शिकलो तर काय शिकलो असा प्रश्न उद्या जग आपणास विचारेल.

तालिबान ही पाक लष्कर पुरस्कृत संघटना आहे, हे आपण लक्षात ठेवले पाहिजे. पाक लष्कर त्याचा उपयोग नेहमीच शेजारील राष्ट्रात अतिरेकी कारवाया घडविण्यासाठी करित आली आहे (शेजारील राष्ट्र म्हणजे भारत आणि अफगाणिस्तान). इतरांना डसण्यासाठी घरात साप पाळायचा, या हेतूने पाकिस्तानने तालिबानची उभारणी केली. परंतू साप तो सापच असतो, त्यामुळे तो घरात सुध्दा डंख मारणारच हे पाक लष्कर विसरून गेली होती, तालिबाननी परवा फक्त त्याची आठवण पाक लष्करास करून दिली. येवढेच परवा घडले बाकी काही नाही, त्यामुळे जास्त मानवतेचा आव आणण्याची काहीही आवश्यकता नाहिये. पाक ला त्याच्या कर्माचे भोग मिळाले आहेत, आपण दाखविलेल्या सहानुभूतीमुळे पाकिस्तानचा दृष्टीकोन भारता संबंधी तसूभर देखिल बदलणार नाही. उलट आता पाक लष्कर आधिक मजबूत होईल, उद्या तालिबान अथवा भारत यांपैकी कोणास आधी संपवायचे असे पाक लष्करा समोर आल्यास ते तालिबान्यांशी मैत्री प्रस्थापीत करून भारताला संपवण्यास पहिले प्रधान्य देतील हे आपण विसरायला नको. भारत हा पाकिस्तानचा शत्रू नं. 1 आहे, हे सहानुभूतीच्या लाटेत आपण विसरु शकतो परंतू पाकिस्तान कधीच विसरणार नाही. 26/11 च्या मेणबत्त्या आपल्या देशात अजुन जाळल्या जातात, आज आपण त्याच मेणबत्त्या पेशावर घटनेसाठी जाळतोय, परंतू जास्त सहानुभूतीचा पुळका केल्यास उद्या आपल्यासाठी मेणबत्त्या जाळायला कुणी उरणार नाही हे लक्षात ठेवा. एका सहानुभूतीमुळे किती मोठी किंमत आपणास इतिहासात मोजावी लागलिये हे आपल्याला चांगलेच ठाऊक आहे. त्यामुळे सहानुभूतीच्या लाटेत जरा जपून पोहा एवढेच सांगिन.

- हर्षल कंसारा

जनता माफ नही करेगी…

2014-12-12T11:29:00.000-08:00

    'सर्व धर्म समभाव' आणि 'व्यक्ती स्वातंत्र्य' ही भारतीय संविधानाची दोन मुलभूत पैलू आहेत. यावर आक्षेप घेणारा नेहमी गुन्हेगारच ठरतो. मग तो कुठल्याही धर्माचा, पंथाचा, पक्षाचा असो, सत्ताधारी असो वा विरोधीपक्षाचा असो… संविधानाविरोधी आवाज म्हणजेच देशविरोधी आवाज, असच आमच्या देशात आजतागायत मानले गेले आहे. सध्या संसदेत असेच एक वादळ उठले आहे, वादळ आहे धर्मांतरणाचे… हे वादळ संसदेत कदाचीत उठलेही नसते, जर धर्मांतरण करणारा गट हिंदू असता, परंतू धर्मांतरण हे मुस्लिम कुटुंबीयांचे झाले आहे, त्यामुळे "आम्ही तुमच्या दु:खात सहभागी आहोत", असे मुस्लिम गटाला दाखविण्याची केविलवाणी धडपड सेक्युलर मन्डळींची सुरु आहे. आणि यात मिडिया सुद्दा मागे नाही, जणू देशात पहिल्यांदाच लोकं एका धर्मातून दुसर्या धर्मात गेले कि काय असे वातावरण मिडियाने तयार केले आहे.

    देशात घडलेल्या कुठल्याही घटनेला सरकारच जबाबदार असते का…? ज्याअर्थी विरोधीपक्षांनी हा मुद्दा संसदेत उचलला आहे त्याअर्थी असेच वाटते, आणि जर का हे खरे असेल तर ही घटना ज्या राज्यात घडली त्या राज्यातील सत्ताधारी पक्ष 'सपा' सुध्दा हिंदुत्ववादी आहे..! तथाकथीत सेक्युलरांच्या मते ते सुद्धा RSS चे Agent आहेत का? आणि RSS चे Agent असणे गुन्हा आहे का? ज्या धर्मांतरणाच्या मापदंडात सेक्युलर नेते संघाला आणि सत्ताधारी पक्षाला हिणवतायेत तोच मापदंड त्यांना लावला तर पुर्ण काँग्रेसच बरखास्त करावी लागेल, एवढ्या मोठ्याप्रमाणात काँग्रेसच्या काळात संपुर्ण भारतात धर्मांतरण झाले आहे. महाराष्ट्रातील उदाहरण घ्यायचे म्हटल्यास नंदुरबार जिह्ला हा धर्मांतरणाच्या बाबतीत खूप पुढे आहे. येथिल वनवासी समाजातील बांधवांना पैशाचे, नोकरीचे, जमीनीचे वेगवेगळे आमिष दाखवून ख्रिश्चन मिशनर्यांकडून खूप मोठ्या प्रमाणात धर्मांतरण करण्याचे अनेक प्रकार दिवसाढवळ्या चालतात. नंदूरबार जिल्ह्यातील नवापूर तालुक्यात अनेक गावं 100 % ख्रिश्चन धर्मात परिवर्तीत केली गेलीत, तेव्हा का नाही संसदेत आवाज उठला? ईशान्य भारतात तर राज्येच 100% धर्मांतरीत आहेत, तेथे हिंदू म्हणून सापडणार्या लोकांची संख्या दिवसेंदिवस कमी होत चाललिये, परिणामी तेथिल मानसिकता फुटिरतावादाकडे जात आहे, तेव्हा का संसदेत आवाज नाही उठला? केरळ राज्यात लव्ह जिहाद सर्वप्रथम उघडकीस आला, तेथील हिंदू तरुणींना खोट्या प्रेमाच्या जाळ्यात फसवून जबरदस्तीने त्यांना इस्लाम कबूल करायला लावला, त्याच्या सोबत नको नको ती कृत्ये करण्यात आली तेव्हा का नाही संसदेत आवाज उठला? आज लव्ह जिहादाने संपूर्ण भारतात आपले पाय रोवले आहेत त्याविरोधात सेक्युलर मंडळींकडून संसदेत आवाज का नाही उठवला जात आहे? कश्मिरी पंडितांना तर त्याच्या घरातून हाकलून देण्यात आले, इस्लाम स्विकारा अथवा गाव सोडा असा प्रकार जेव्हा देशात झाला तेव्हा का संसदेत आवाज नाही उठला?

    उदाहरणे द्यायची म्हटली तर पुस्तके छापली जातील येवढ्या घटना धर्मांतरणाच्या देशात घडल्या आहेत, आणि या प्रत्येक वेळी केन्द्रात सेक्युलरांचेच सरकार होते. जे आज टाहो फोडून ओरडतायेत त्यांच्याच काळात हे सर्व घडले आहे. देश कुठलीही गोष्ट विसरला नाहिये. अर्थात कुणी कोणत्या धर्माचे आचरण करावे हा प्रत्येकाचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. आणि आपल्यातून काल गेलेल्याला पुन्हा आपल्यात सामावून कसे घेता येईल हा सुध्दा प्रत्येक धर्मातील लोकांचा मुद्दा आहे. संसद हे त्यावर चर्चा करण्याचे व्यासपीठ नाही. संसदेत सर्व धर्म समभाव राखला जावा, व व्यक्ती स्वातंत्र्याचा आदर व्हावा एवढीच अपेक्षा सामान्य भारतीय करित असतो. परंतू या मंडळींना आपली राजकीय पोळी भाजायची असल्यामुळे हे सर्व प्रकार नको त्याठिकाणी करून स्वत:ची पंचायत करण्याची सवयच झाली असल्याचे म्हणावे लागेल. असे लोकं संविधानाच्या मते गुन्हेगारच म्ह्टले पाहिजे, आणि अश्या गुन्हेगारांना "जनता माफ नही करेगी…"
-हर्षल कंसारा

शंभर कोटी ह्रदये हिंदू, हजार कोटी स्वप्ने हिंदू

2014-10-18T11:39:00.001-07:00

माझे अवघे मी पण हिंदू

आयुष्याचा कणकण हिंदू,

ह्रदयामधले स्पंदन हिंदू

तन-मन हिंदू, जीवन हिंदू !

दरीदरीतिल वारे हिंदू

आकाशातिल तारे हिंदू,

इथली जमीन, माती हिंदू

सागर, सरिता गाती हिंदू !

धगधगणारी मशाल हिंदू

आकाशाहुन विशाल हिंदू,

सागरापरी अफाट हिंदू

हिमालयाहुन विराट हिंदू !

तलवारीचे पाते हिंदू

माणुसकीचे नाते हिंदू,

अन्यायावर प्रहार हिंदू

मानवतेचा विचार हिंदू !

महिला, बालक, जवान हिंदू

खेड्यामधला किसान हिंदू,

शहरांमधुनी फिरतो हिंदू

नसानसांतुन झरतो हिंदू !

प्रत्येकाची भाषा हिंदू

जात, धर्म अभिलाषा हिंदू

तुकाराम अन कबीर हिंदू

हरेक मस्जिद, मंदिर हिंदू !

इथला हरेक मानव हिंदू

अवघी जनता अभिनव हिंदू,

झंझावाती वादळ हिंदू

हिंदू हिंदू केवळ हिंदू !

शंभर कोटी ह्रदये हिंदू,

हजार कोटी स्वप्ने हिंदू,

असंख्य, अगणित ज्वलंत हिंदू

अखंड भारत, अनंत हिंदू !!!

----स्वातंत्र्यवीर वि.दा. सावरकर ...

"जगण्याचा अन खर्च करण्याचा नवा अर्थ शिकवणारी बोधकथा"....

2014-10-18T11:35:00.001-07:00

जास्त कपडे धुवायला काढू नका', तिने म्हटले.
का बरे? तो म्हणाला.
'नाही, आपली काम वाली बाई २ दिवस येणार नाही'.
कशासाठी?
'गणपतीसाठी २ दिवस नातवाला भेटायला मुलीकडे जाणार आहे, असे बोलली'.
'ठीक आहे, नाही काढत जास्त कपडे धुवायला',
'आणि, हो, तिला गणपतीसाठी ५०० रुपये देते, सणासाठी बोनस म्हणून'.
'कशाला, आता दिवाळी आलीच, तेव्हा देऊया',.
'नाही रे, गरीब बाई ती, हौशेने नातवाकडे जातेय तर तिलाही बरे वाटेल', अन ह्या महागाई मध्ये त्यांच्या पगारात कसा सण साजरा करणार ते'?
'तू ना, खूपच भावनिक होतेस',
'नाही रे, काळजी करू नकोस', मी आजचा पिझ्झा खाण्याचा बेत रद्द करते', सहज ५०० रुपये उडतील त्या ८ पावाच्या तुकड्यामागे', ती हसत बोलली.
'वा वा, फार छान, तू पण शहाणी आहेस', आपल्या तोंडचा पिझ्झा तिच्या ताटात'.
३ दिवसानंतर
'काय मावशी, कशी झाली सुट्टी', त्याने कामवाल्या मावशीला विचारले.
'खूप छान झाली', ताईने ५०० रुपये दिले होते मला, सणाचा बोनस म्हणून',.
'मग जाऊन आली का नातवाकडे'?
'हो जाऊन आली, मस्त ५०० रुपये खर्च केले २ दिवसात'.
'म्हणजे काय केल नेमकं'?
'नातवासाठी बाजारातून १५० रुपयाचा ड्रेस घेतला अन ४० रुपयाची बाहुली, मुलीला छानपैकी ५० रुपयाचे पेढे घेतले, ५० रुपयाचा मंदिरात नैवद्य दिला, 60 रुपये रिक्षाभाडे, २५ रुपयाच्या मुलीला बांगड्या घेतल्या, ५० रुपयाचा जावईबापूसाठी बेल्ट अन उरलेले ७५ रुपये नातवाच्या हातात दिले'. तिने झाडू मारता मारता तत्काळ खर्च मांडला.
'५०० रुपयात इतके काही', तो आश्चर्याने म्हणाला अन विचार करू लागला.
त्याच्या डोळ्यासमोर ८ तुकडे केलेला पिझ्झा उभा राहिला. तो एकटक कल्पनेतल्या पिझ्झाकडे पाहू लागला. एक एक तुकडा त्याच्या डोळ्यामध्ये घुसू लागला. त्या एक एक पिझ्झाच्या तुकड्याशी तो कामवाल्या बाईच्या सणावरील खर्चाशी तुलना करू लागला.
पहिला तुकडा नातवाच्या ड्रेसचा, दुसरा पेढ्याचा, तिसरा तुकडा मंदिरातील नैवद्य, चौथा रिक्षाभाडे, पाचवा बाहुलीचा, सहावा मुलीच्या बांगड्याचा, सातवा तुकडा जावईबापूचा बेल्ट अन आठवा तुकडा नातवाच्या खाऊसाठी पैसे.
पिझ्झा त्याच्या डोळ्यासमोर फिरू लागला, एका तुकड्या मागे दुसरा तुकडा, अन तुकड्यावरील ड्रेस, बांगड्या अन तिचा सण.....
एका पिझ्झ्याची त्याला दुसरी बाजू आज दिसली होती. पिझ्झ्याचे ८ तुकडे त्याला काही शिकवून गेले होते, जगण्याचा अन खर्च करण्याचा नवीन अर्थ.

आज सकाळी लवकर उठलो आणि सुर्यनारायणाला भेटलो

2014-01-19T03:49:00.000-08:00

आज सकाळी लवकर उठलो आणि सुर्यनारायणाला भेटलो ॥
पहिला प्रश्न होता माझा…
अरुणाच्या सारथ्याने तू तर रोज येतो
जीवनदायी किरणांनी तुझ्या, ही सृष्टी बहरवितो
timing सगळी जुळविण्यासाठी तू कुठले रे App वापरतो…?
प्रश्नावरती माझ्या सुर्य खुद्कन हसला आणि उत्तराच्या स्वरात उद् गारला…
App वापरण्याची असेल तुम्हास सक्ती
मनात माझ्या केवळ सेवा सृष्टीची
मनाची शक्ती असते अनोखी
सारेच timing सहज जुळविती…॥
दुसरा प्रश्न मनात आला…
प्रातःकाळाचे रुप तुझे किती रे मनमोहक असते
निर्मल कोमल किरणांकडे अगदि पहावेसे वाटते
पण वेळेसोबत ताप तुझा वाढत रहातो
सायंकाळी पुन्हा रुप तुझे ते शांत होते
हे Temperature maintenance तुला कसे रे जमते?
उत्तर द्यायला सुर्य म्हणाला…
वेळेनुसार वागता आलं पाहिजे
योग्य वेळेला योग्य तापता आलं पाहिजे
Temperature maintenance काय मोठी गोष्ट आहे…!!
जगाच्या कल्याणासाठी निरंतर राबता आलं पाहिजे…॥
मग मी तिसर्या प्रश्नाकडे वळलो…
तुझ्या उदयाने ही सृष्टी जागते
अनेकांची क्षुधा भागते
तू चैतन्याची मूर्ती असूनही
तूला कधी कधी ग्रहण का लागते?
गंभीर स्वरात सुर्य उत्तरला…
ग्रहणकाल म्हणजे अग्निपरिक्षा
त्यात होते माझी समिक्षा
जरी जगाने केली माझी उपेक्षा
तरी टाकत नाही मी सतत भ्रमणाची दिक्षा…॥
सुर्याचे हे उत्तर ऐकून सारेच प्रश्न मावळले
सुर्यासारखे बनण्याचे आपसूक मनाने निर्धारले
तेजपूंज या सुर्यासारखा मी ही आतून पेटलो
धन्य जहालो आज सकाळी लवकर उठलो आणि सुर्यनारायणाला भेटलो ॥
-हर्षल कंसारा

2013-02-09T04:54:00.004-08:00

उठा, जागे व्हा !

2013-02-01T09:02:00.001-08:00

'युवक' हा शब्द कानी पडताच डोळ्यासमोर येते ते चैतन्य, उत्साह, साहस, प्रचंड कार्यक्षमता आणि उर्जा. इतिहासाची पाने चाळली असता या साहसी, उत्साही,चैतन्यदायी युवकांनीच घडविलेला क्रांतिदायी इतिहास आपणास वाचायला मिळतो. ही युवकांमध्ये असलेली ताकतच समाजाच्या उत्थानासाठीचा आशेचा किरण आहे. या युवाशक्तीमुळेच जगातील अनेक मोठे कार्य पार पडले व याच्या आभावामुळे अनेक कार्य अपुर्णच राहीली असल्याची अनेक उदाहरणे आहेत. जवळील काळातील उदाहरण घ्यायचे म्हटले तर गेल्या दोन वर्षांपुर्वी झालेली इजिप्तमधील क्रांती ही आपण सर्वांनीच पाहिली आहे. ही ऐतिहासीक क्रांती ज्या समाजामुळे घडली त्यात तरुणांचा सक्रिय सहभाग अधिक होता व त्यामुळेच तेथील समाज अनेक वर्षांच्या गुलामगिरीतून/हुकूमशाहीतून मुक्त होऊ शकला हे सार्या जगाने पाहीले आणि मान्य सुध्दा केले.

आजच्या तंत्रज्ञानाच्या युगात; तंत्रज्ञान विकसित करणे,त्यात दैनंदिन नाविण्य आणणे व त्याचा अधिकाधिक वापर हे तरुणच करतात. त्यामुळे तरुण म्हणजे नवे, नवा विचार, नविन दृष्टिकोन असे म्हटल्यास अतिशयोक्ती होणार नाही. अश्या या आजच्या तरुणाईत जोश दिसतो परंतु या जोश सोबत होश नसला तर हे सारे भरकटून आणि विस्कटून जाते. म्हणून जेव्हा जेव्हा युवकांविषयी अथवा युवाशक्ती विषयी विचार केल्यास त्याला योग्य दिशा आहे का? याचा अधिक विचार केला पाहिजे.

आजच्या भारतीय तरुणाचा विचार करता लक्षात येते की तरुणांमध्ये उत्साह भरपूर आहे, अन्यायाविरुध्द चिड आहे. मागील वर्षी झालेल्या जन लोकपाल बिलच्या आंदोलनात अण्णा हजारेंच्या समर्थनात लाखो तरुण सामिल होते, सध्या सुरु असलेल्या दिल्ली गँगरेप विरोधातील आंदोलन हे तरुणच उत्सफ़ूर्तपणे चालवित आहेत. हे सारे असले तरी सुध्दा हि आंदोलने, मोर्चे खूप यशस्वी झाली नाहीत लाखो तरुणांचा सहभाग असून देखील हे का यशस्वी होऊ शकले नाही? याचा विचार केला असता लक्षात येते की भारतीय युवकांच्या मनात आपल्या राष्ट्राविषयीची स्पष्ट कल्पनाच नाही. एखादे आंदोलन पेटले की त्यात सामिल व्हायचे, फ़ेसबुकवर त्या विरोधातील पोस्ट अपलोड करायचे, मग पुन्हा त्या आंदोलनाचे वादळ शांत झाल्यास त्यास विसरायचे परत फ़िरुन तो उर्वरित विषयही कोणी कढत नाही. आपले दैनंदिन जीवन पुन्हा जैसे थे! आपण कोण, आपला समाज कोणता, आपले राष्ट्र कोणते, हे सगळे का आणि कशासाठी करायचे याबद्दल कोणी विचार करीत नाही. मला वाटते या सर्वांची स्पष्ट कल्पना जो पर्यंत येणार नाही तोवर आंदोलन, मोर्चे, त्यासाठी लगलेली युवाशक्ती, इ. ला योग्य फ़ळ मिळणार नाही. हे सर्व जाणून घेण्यासाठी चार महत्वाच्या गोष्टिंवर आपण विचार करावा. त्या म्हणजे 'भारत को जानो', 'भारत को मानो', 'भारत के बनो' और 'भारत को बनाओ'.

भारत को जानो :

व्यक्तिच्या जीवनात परिचयाचे महत्व खूप असते. मी कोण, माझी आवड काय याबद्दलची स्पष्ट कल्पना असली तर ती व्यक्ती जीवनात यशस्वी होऊ शकते. तसेच भारताचे उत्थान व्हायचे असेल तर भारत काय आहे हे जाणुन घेतले पाहीजे. आज आपल्याला शिकविले जाते की भारताचा इतिहास हा गुलामगिरीचा होता. या देशात अनेक आक्रमक आलेत व त्यांनी हजारो वर्ष इथे राज्य केले, परंतू हे पूर्ण सत्य आहे काय? याची पडताळणी केली असता लक्षात येते की भारताच्या इतिहासात कोणत्याही आक्रमकांनी एकावेळेला संपूर्ण भारतावर राज्य केलेले नाही. सिकंदर सारख्या योध्द्याने भारतावर अनेक वर्षे आक्रमण करुन देखील त्याला केवळ सिंधूनदी लगतच्या प्रदेशापुढे प्रवेश करता आला नाही, जूलुमी औरंगजेबाची राजवट असताना छत्रपती शिवजी महाराजांसारख़्या योध्द्यांनी त्याविरुध्द संघर्ष केलाच की!, त्यामुळे भारताचा इतिहास गुलामगिरीचा नसून संघर्षाचा आहे, हे आपण लक्षात घेतले पाहिजे. आजच्या भारतीय युवकाच्या मनात हे अगदी पक्के ठासून बसले आहे की विज्ञान जगताची किरणे ही पश्चिमे कडूनच आम्हाला मिळाली आहे. या विषयाचा अभ्यास केला असता लक्षात येते की त्याआधी अनेक वैज्ञानिक शोध हे भारतात लगले आहे. याचे उत्तम उदाहरण द्यायचे म्हटले तर विद्युत अपघटनाचा शोध हा अगस्त्य नावाच्या ॠषींनी हजारो वर्षांपुर्वी लावला ज्याचा आज आपण बँटरी म्हणुन उपयोग करतो. असे अनेक शोध भारतात पुर्वीपासून वैज्ञानिकांनी लावली आहेत, अनेकांना याबद्दल माहितीही नसेल अश्या अनेक गोष्टींचा अभ्यास आपण उघड्या डोळ्यांनी केला पहिजे. तरच आपण कोण हे आपल्याला कळेल.

भारत को मानो :

तसा देशभक्तीचा खुपच आभाव आपल्या देशाच्या नागरिकांच्या दैनंदिन जीवनात आढळतो. ही देशभक्ती 15 आँगस्ट आणि 26 जानेवारी शिवाय आपणास आठवत नाही. भ्रष्टाचाराविषयी सामान्य माणसात चिड आहे परंतू भ्रष्टाचाराची सुरूवात आपणच करीत असतो त्यावेळी देशाचा विचार मनात येत नाही. आपल्या मनात आपल्या देशाविषयी अपार श्रध्दा असलीच पाहीजे व ती आपल्या दैनंदिन जीवनातून व्यक्त झाली पाहिजे. मग ती रस्त्याचे सिग्नल पाळण्यापासून ते समाजातील स्त्री जातिचा आदर करण्यापर्यंत असली पाहिजे. जपान मधील प्रत्येक नागरीक हा स्वत:च्या देशाचा आदर आणि देशातील नियमांचे पालन करतो म्हणूनच जपान छोटा देश असून सुध्दा आर्थिक, तंत्रज्ञान क्षेत्रात अग्रेसर आहे. भारतातील प्रत्येक जाती, प्रांत, धर्मातील लोकांचे आराध्य दैवत हे भारतमाताच असले पाहिजे.

भारत के बनो :

भारताचा इतिहास वाचून, त्याचा परिचय करुन आपणास आपले भविष्य काय हे लक्षात येते, हल्ली आमच्या युवक मित्रांना imported वस्तू वापरायला खूप आवडतात. विदेशी वस्तू म्हणजे दर्जेदार, भारतीय वस्तू म्हणजे low quality असा समज अधिक दिसतो. कुणी स्वदेशीच्या गप्पा केल्यास त्यास जुन्या विचारांचा म्हणणे, modern होण्याचा अर्थ केवळ पश्चिमात्य संस्कृतीचा अंगीकार करणे, असा वैचारिक घुसखोरीचा गोंधळ तरुणाईत माजलेला दिसतोय. परंतू या modernization युगात मानसिक शांतता ती किती आहे? भौतिक सुखासाठी एवढी साधने वापरुन सुध्दा अनेक वाईट परिणाम समोर येतात. याचे कारण एकच आहे आपण स्वत:ला आवश्यक अश्या जीवन पध्दतीचा अंगीकार करीत नाही. त्यामुळे आपले आजचे जीवन पूर्वीच्या काळापेक्षा अधिक गुंतागुंतीचे झाले आहे. आज तंत्रज्ञान विकसीत होऊन देखील जीवनाची जटीलता आपण सोडवू शकत नाही. त्यासाठी आपली गरज ओळखुन आपल्या आवश्यकतानूसार आपण स्वदेशी म्हणजे ‘आपली व्यवस्था’ विकसीत केली पाहीजे. त्यासाठी स्वत:ला भारत होणे गरजेचे आहे, स्वत:मध्ये भारत रुजविणे गरजेचे आहे.

भारत को बनाओ :

'देश हमे देता है सब कुछ, हमभी तो कुछ देना सिखे' या तत्वाचा अवलंब करण्याची आवश्यकता आहे. आपल्या देशात आर्थिक दरी खूप मोठी आहे. एकीकडे जगातील श्रीमंत व्यक्तींमध्ये भारतीय व्यक्तींची नावं आहेत तर दूसरीकडे 20 कोटि परिवार जे दोन वेळेचे आणि 40 कोटि परिवार हे एकावेळेचे जेवण करु शकत नाही. अश्यांसाठी सक्षम वर्गाने काम करण्याची आवश्यकता आहे. बर्याच वेळेला "मी एकटा काय करु?, माझ्या एकट्याच्या वगणूकीमुळे कोणता फ़रक पडणार आहे?" असे आपणास वाटते, परंतू आपले ज्ञान, कौशल्य, चांगले गुण दुसर्याला देणे हे आपण सहज करु शकतो असे मला वाटते. आपल्या आजू-बाजूला अनेक लहान मुले जी शाळेत जऊ शकत नाही त्यातील एक-दोघांना आपण शिकऊ शकतो. अशी अनेक छोटी-छोटी कामं करुन आपण भारताच्या उत्थानासाठी खारीचा वाटा देऊ शकतो.

"ज्यांची बाग फ़ुलून आली, त्यांनी दोन फ़ुले द्यावी

ज्यांचे सूर जुळुन आले, त्यांनी दोन गाणी गावी

सूर्यकुळाशी ज्यांचे नाते, त्यांनी थोडा उजेड द्यावा

प्राक्तनाचा अंधार जिथे, प्रकाशाचा गांव न्यावा

आभाळा एवढी ज्यांची उंची, त्यांनी थोडे खाली यावे

ज्यांचे जन्म मातीत मळले, त्यांना उचलून वर घ्यावे"

कविने केलेल्या वर्णनाचा आपण दैनंदिन जीवनात अंगीकार करु या. स्वामी विवेकानंद म्हणायचे "तुम्ही मला 100 तरुण द्या मी देश घडवून दख़वतो" देश घडविण्यासाठी प्रत्येकाच्या हातभाराची आवश्यकता आहे. कविवर्य रविंद्रनाथ टागोरांनी एका कवितेत म्हटले आहे की "माझ्या भारतमातेच्या पुत्रांनो तुम्ही सारे जाती, पंथ, धर्म, प्रांत, भाषा भेद सोडून भारताच्या साधनेसाठी या. भारताच्या स्वर्णिम काळाचा मंगलघट भरायचा अजून बाकी आहे, तो मंगलघट भरण्यासाठी तुम्ही हातभार लावायास जरूर जरूर या.." मला वाटते रविंद्रनाथांच्या या हाकेला साद घालण्यासाठी आज आपल्याला उठून जागे होण्याची आवश्यकता आहे.

- हर्षल कंसारा

kansarahk@gmail.com

आजची मिडिया

2013-01-08T04:51:00.001-08:00

हि आहे आजची मिडिया, गेल्या चार दिवसांपासून पु. सरसंघचालकांच्या भाष्याचा विपर्यास केला जात आहे संपूर्ण माहीती जणल्याशिवाय स्वत:च्या स्वर्थासाठी स्वत:च्या चँनल्सचा टि. आर. पी. वाढविण्यासाठी अश्या चटपटीत बातम्या पसरविण्याचे लजिरवाणी प्रयत्न मिडिया करीत आहे, अश्या मिडियाचा निषेध असो. परंतू या सर्वामुळे संघावर अथवा संघकामावर कुठलाही विपरित प्रभाव दिसत नाही उलट संघकाम वाढत जात आहे। परवाच मालवा प्रांताचे 1,22,000 स्वयंसेवकांचे बघणार्यांच्या डोळ्याचे पारणे फ़ेडणारे एकत्रिकरण झाले. संघ बढता जा रहा है

New poem created by me

2012-11-24T00:41:00.001-08:00

कण कण वाढत असतात क्षण हे आयुष्याचे
गत काळाची प्रसंग पूसून वारे धावती बदलाचे
सार संपून जाव वाटत, अशी विषण्णता येते
सार थांबून ठेवाव वाटत, अशी अनुकुलता होते
पण ....
क्षण हा थांबत नाही कधी काळासोबत चालत जातो
आयुष्याच्या वाटेवरती उजेड-अंधार होतच राहतो
काळाचे हे गणित सारे कुणावाचुन अडत नसते
चढ-उताराच्या रस्त्याने आयुष्य देखील सरकत असते
सगळ काही थांबत नाही, साचून काही राहत नसते
परिवर्तनाच्या वरदानाने किनारा गवसण्याची आशा असते
" हे ही दिवस जातील .." या विश्वासने वाटचाल करू
दुखाच्या काळी विश्वास अन् आनंदात भान राखु
आयुष्यासोबत नेहमी आपण पुढे जात राहायला हव
भूतकाळाचे बोट सोडून येणार्‍या ऋतुच स्वागत करायला हव
आणि साचलेपणा येऊ न देता परिवर्तन घडवायला हव

-हर्षल कन्सारा

Mauritius Passes Bill on Spoken Sanskrit

2012-01-07T10:11:00.000-08:00

13 दिसम्बर

2011-12-13T00:18:00.000-08:00

आज 13 दिसम्बर है ... 10 साल पहले आज के ही दिन कुछ लोगो ने भारत के लोकतंत्र के प्रतीक संसद भवन की रक्षा में अपने प्राणों की आहुति दी थी !

10 साल बाद ... आज यह भारत के लोकतंत्र का प्रतीक संसद फिर हमले का शिकार है ... पर अब की बार अपने ही सदस्यों के हाथो !!!

कम से कम कुछ तो लिहाज किया होता उन वीरो की कुर्बानी का हमारे नेताओ ने ...

आज के दिन अमर शहीदों को शत शत नमन करता हूँ साथ साथ यह दुआ भी कि या तो हमारे नेताओ को सदबुद्धि आये या फिर कोई इनकी रक्षा में शहीद न हो !

शहीदों हम शर्मिंदा हैं अफसल अभी तक जिन्दा है ???