യാത്രാവിശേഷങ്ങൾ

പാതിരാമണൽ

2011-12-28T12:23:00.000+04:00

പാതിരാമണലില്‍ എന്തുണ്ട് കാണാന്‍ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഒന്നുമില്ല....എന്നാൽ, തിരക്കുകളിൽനിന്നും ബഹളങ്ങളിൽനിന്നുമൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞ്, ഏകാന്തമായൊരു പച്ചത്തുരുത്തിൽ, കിളിനാദങ്ങൾക്ക് കാതർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, പൂമ്പാറ്റകളുടെ വർണ്ണഭംഗി നുകർന്നുകൊണ്ട്, ഭൂമിയെ വന്ദിച്ചുനിൽക്കുന്ന വടവൃക്ഷശിഖരങ്ങളെ കവച്ചുവച്ചുകൊണ്ട്, വള്ളിപ്പടർപ്പുകളേയും കാട്ടുപുല്ലുകളേയും വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ട്, വെറുതെ.....വെറുതെ... നടക്കാനിഷ്ടമാണോ? എങ്കിൽ പോകൂ..പാതിരാമണലിലേക്ക്...

കുമരകത്തിനും തണ്ണീർമുക്കത്തിനും ഇടയിലായി, വേമ്പനാട്ട് കായലിൽ, 1800 മീറ്റർ ചുറ്റളവിലുള്ള ഒരു ചെറുദ്വീപാണ് പാതിരാമണൽ. ആലപ്പുഴയിലെ തണ്ണീർമുക്കം പഞ്ചായത്തിലുൾപ്പെട്ട സ്ഥലമാണിത്. ആലപ്പുഴയിൽ നിന്ന് ഒന്നരമണിക്കൂർ ബോട്ടുയാത്ര ചെയ്താൽ ദ്വീപിലെത്താം. കോട്ടയം വഴിയാണെകിൽ കുമരകത്തുനിന്നും ബോട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഏറ്റവും എളുപ്പമാർഗ്ഗം റോഡുവഴി മുഹമ്മയിലെത്തി, കായിപ്പുറം ജെട്ടിയിൽ നിന്ന് പോകുന്നതാണ്. കായിപ്പുറത്തുനിന്ന് 2 കിമീ ദൂരമേയുള്ളു പാതിരാമണലിലേക്ക്. ബോട്ടിൽ കഷ്ടിച്ച് പത്തു മിനിട്ടേ വേണ്ടൂ. നാടൻ വള്ളം വേണമെങ്കിൽ അതും ലഭ്യമാണ്.

കായലിൽ സന്ധ്യാവന്ദനത്തിനിറങ്ങിയ ബ്രാഹ്മണയുവാവിനു മുന്നിൽ കായൽ വഴിമാറി കരയായി മാറിയ സ്ഥലമെന്ന് ഐതിഹ്യം. തിരുവിതാംകൂർ രാജാക്കന്മാരുടെ കൈവശമായിരുന്ന ഈ ദ്വീപ് “അനന്തപത്മനാഭൻ തോപ്പ്” എന്നാണത്രേ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. പിന്നീട് ഇത് ആൻഡ്രൂസ് പെരേര എന്ന പോർച്ചുഗീസ് നാവികന് കൈമാറപ്പെടുകയും, 1979ൽ ഭൂപരിഷ്കരണനിയമം നടപ്പിലായ സമയത്ത് ഗവണ്മെന്റ് ഏറ്റെടുക്കുകയും, തുടർന്ന് വിനോദസഞ്ചാര വകുപ്പിന്റെ കീഴിലാവുകയും ചെയ്തു. ദ്വീപിൽ അന്ന് താമസമുണ്ടായിരുന്ന പന്ത്രണ്ട് കൂടുംബങ്ങളെ മുഹമ്മയിലേക്ക് പുനരധിവസിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. നിലവിലിവിടെ ആൾത്താമസമില്ല.

കായിപ്പുറത്ത് ഞങ്ങളെത്തുമ്പോൾ പതിനൊന്നര മണിയായി. മാതൃഭൂമി“യാത്ര”-യിൽ നിന്ന് ബോട്ടുഡ്രൈവർമാരുടെ നമ്പറുകൾ സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊന്നിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ അധികം താമസിയാതെ ഡ്രൈവർ എത്തി. പാതിരാമണലിൽ ഹോട്ടലുകളും മറ്റും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഭക്ഷണമൊക്കെ കയ്യിൽ കരുതുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു. കായിപ്പുറത്തെ ജങ്ഷനിലുള്ള ചെറിയൊരു ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ഊണ് പൊതിഞ്ഞുവാങ്ങി ഞങ്ങൾ യാത്ര തിരിച്ചു.

രണ്ടു കിമീ മാത്രം ദൂരത്തുള്ള ദ്വീപ് ബോട്ടിലിരുന്നുതന്നെ കാണാമായിരുന്നു:

ബോട്ട് കരയോടടുത്തപ്പോൾ:

ഞങ്ങളെ ദ്വീപിൽ വിട്ടശേഷം ഡ്രൈവർ പോയി. എപ്പോഴാണ് മടങ്ങേണ്ടതെന്നുവച്ചാൽ വിളിച്ചാൽ മതി; അയാൾ എത്തിക്കൊള്ളാമെന്ന് പറഞ്ഞു.

പാതിരാമണലിൽ സന്ദർശകരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന ബോർഡ്:

വിവിധതരം കണ്ടൽച്ചെടികളുടെയും മറ്റു ചെടികളുടേയും ആവാസകേന്ദ്രമായ, മണലും ചെളിയും കലർന്ന ഭൂപ്രദേശമാണിതെന്ന് ഇതിൽ പറയുന്നു. ഇവിടത്തെ സസ്യ-ജന്തു വൈവിധ്യത്തെക്കുറിച്ചും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ദ്വീപിനുള്ളിലേക്ക് നീളുന്ന പാത:

മഴ തൽക്കാലം ഒഴിഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നെങ്കിലും, മഴക്കാലമായതുകൊണ്ടാവാം, അധികം സന്ദർശകരെയൊന്നും കണ്ടില്ല.

ദ്വീപിലൂടെ ലക്ഷ്യമൊന്നുമില്ലാതെ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഞങ്ങൾ നടന്നു... വിശന്നപ്പോൾ പൊതി തുറന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. മീൻ‌കറിയും, മീൻ പൊരിച്ചതും, പൊടിമീൻ തോരനും, സാമ്പാറുമൊക്കെയായി വിഭവസമൃദ്ധമായിരുന്ന ആ ഊണിന്റെ രുചി പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തതാണ്. മുഹമ്മ വഴി പോകുന്ന ഭക്ഷണപ്രിയർ കായിപ്പുറത്തെ “വൈദ്യരു ചേട്ടന്റെ കട” എന്ന കൊച്ചുഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ഊണു വാങ്ങാൻ മറക്കല്ലേ... മറന്നാലതൊരു വലിയ നഷ്ടമായിരിക്കും. വൈദ്യരു ചേട്ടന്റെ കടയേപ്പറ്റി ജീവൻ ടീവി യിലെ “നളപാചക”ത്തിൽ വന്നത് ഇവിടെ കാണാം.

പച്ച പുതച്ച തോടുകളും കുളങ്ങളും......

പേരറിയാത്ത ചിത്രശലഭങ്ങൾ....

ഉള്ളിലേയ്ക്കുള്ളിലേക്കു പോകുന്തോറും വഴി തീർത്തും വിജനവും ഇരുണ്ടതുമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു...പാതയിലുടനീളം കരിങ്കൽ കഷ്ണങ്ങൾ വിരിച്ചിരുന്നത് സത്യത്തിൽ നടപ്പ് കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാക്കുകയാണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയാതെ വയ്യ...

മറ്റു ചില കാഴ്ചകൾ: (അത് വർണ്ണിക്കാനുള്ള കവിഹൃദയമൊന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ എഴുതുന്നില്ല...)

തഴച്ചു വളർന്നു കെട്ടുപിണഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഭീമൻ കൈതകൾ.....

പിന്നേയും കുറേ ദൂരം പോയപ്പോൾ പാത ഏതാണ്ട് അവസാനിച്ച മട്ടായി. ചെളിയും വെള്ളവും കലർന്ന ചതുപ്പുപ്രദേശവും അതിലേക്ക് കെട്ടുപിണഞ്ഞു താഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന വൃക്ഷശിഖരങ്ങളുമാണ് മുന്നിൽ കണ്ടത്. എങ്ങിനെയെങ്കിലും ചെളിയിലൂടെ മുന്നോട്ടു പോകാമെന്നുവച്ചാൽതന്നെയും, ചതുപ്പിന് എത്രത്തോളം ആഴമുണ്ടെന്ന് യാതൊരു ഊഹവുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്, വന്ന വഴിയത്രയും തിരിച്ചുനടക്കാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. “ഇടവേള” എന്ന സിനിമയിലെ അവസാനരംഗങ്ങളാണ് അന്നേരമൊരു മിന്നല്‍പ്പിണർ പോലെ മനസ്സിലേക്ക് പാഞ്ഞുവന്നത്.

ഞങ്ങൾ തിരിഞ്ഞുനടക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ ഒരു സംഘം ആളുകൾ അതുവഴിവന്നു. അങ്ങോട്ടു വഴിയില്ലെന്ന വിവരം ഞങ്ങൾ അറിയിച്ചു. പക്ഷെ അവർ ഈ ദ്വീപിലെ വഴികളത്രയും കാണാപാഠമാക്കിയവരായിരുന്നു. ബോട്ടുകടവിലേക്കിനി നിസ്സാരദൂരം മാത്രമേ ഉള്ളുവെന്നും തിരിച്ചുനടന്നാൽ ഒരുപാടുദൂരം നടക്കേണ്ടിവരുമെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ഒരല്പം കഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ഈ ചതുപ്പ് മുറിച്ചുകടന്ന് എളുപ്പത്തിൽ കടവിലെത്താവുന്നതെയുള്ളുവെന്നും, അവരുടെ കൂടെ പോന്നോളാനും പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവരുടെ സഹായത്താൽ, മുട്ടൊപ്പമുള്ള ചെളിയിലൂടെ, നൂണ്ടും നുഴഞ്ഞും ഞങ്ങളും അവരോടൊപ്പം നീങ്ങി. കൈപിടിച്ചുകയറ്റിയും ക്യാമറാബാഗും മറ്റും ഏറ്റുവാങ്ങിയും അവർ ശരിക്കും കൂടെത്തന്നെ നിന്നു സഹായിച്ചു. താഴ്ന്നു നിൽക്കുന്ന മരക്കൊമ്പുകൾക്കടിയിലൂടെ, വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി നൂണ്ടുകടക്കാനാണ് ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ടത്. മേലാസകലം ചെളിയും വെള്ളവും മറ്റ് അവശിഷ്ടങ്ങളുമായാണ് ഞങ്ങൾ പുറത്തെത്തിയത്. തുടക്കത്തിൽ ഒരു മടിയും പേടിയുമൊക്കെ തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, ഈ യാത്രയെ അവിസ്മരണീയമായ ഒന്നാക്കിമാറ്റിയത് ഒരല്പം സാഹസികത നിറഞ്ഞ ഈ അനുഭവം തന്നെയായിരുന്നുവെന്ന് പറയാതെ വയ്യ.

അവർ പറഞ്ഞതു ശരിയായിരുന്നു. ചതുപ്പിനു പുറത്തെ വള്ളിക്കുടിൽ കടന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ പുറപ്പെട്ട ഇടമായിക്കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങളോടു യാത്ര പറഞ്ഞ് അവർ കാടിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് ഉത്സാഹത്തോടെ നടന്നുപോയി.

ഭൂമിയെ വന്ദിച്ച്....

ഞങ്ങൾ വിളിക്കാതെതന്നെ ബോട്ട് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങളിൽ പറ്റിയിരുന്ന ചെളിയും മറ്റും കടവിലെ വെള്ളത്തിൽ കഴുകിവൃത്തിയാക്കിയശേഷം ഞങ്ങൾ ബോട്ടിൽ കയറി. ഡ്രൈവറോട് യാത്രാനുഭവം വിവരിച്ചപ്പോൾ അയാൾ മറ്റൊരു സംഭവം പറഞ്ഞു. ഒരിക്കലിതുപോലെ ദ്വീപിലേക്ക് കയറിപ്പോയ രണ്ടുപേർ വഴിയറിയാതെ ഉൾക്കാട്ടിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയത്രേ. ഏറെനേരമായിട്ടും ഇവർ തിരിച്ചെത്താഞ്ഞ് അന്വേഷിച്ചെത്തിയ ബോട്ടുകാരാണ് ഇവർ കാട്ടിൽ കുടുങ്ങിയതായി മനസ്സിലാക്കിയത്. അവരൊക്കെ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചിട്ടും രക്ഷിക്കാനാകാതെ അവസാനം ഫയർ ഫോഴ്സിനെ വിളിച്ചുവരുത്തേണ്ടിവന്നുപോലും! വളരെ അപൂർവ്വമായി ഇത്തരം ചില സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.

ബോട്ട് നീങ്ങി....കായൽക്കാറ്റേറ്റ് വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പുറകിൽ പാതിരാമണൽ അകന്നകന്നുപോയി അകലെയൊരു ഇരുണ്ട പച്ചവര മാത്രമായിത്തീർന്നിരുന്നു.....

നവഗ്രഹക്ഷേത്രങ്ങളിലൂടെ ഒരു ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം....(2)

2011-11-02T09:45:00.008+04:00

ഒന്നാം ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കുക.

പിറ്റേദിവസം രാവിലെ തന്നെ എല്ലാവരും കുളിച്ചൊരുങ്ങി. ഉറക്കം മതിയാവാതെ കുട്ടികള്‍ വാശിപിടിക്കുമോ, അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാതായിപ്പോകുമോ എന്നിങ്ങനെയുള്ള ആശങ്കകളൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കുഴപ്പമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.

കുംഭകോണത്തുനിന്ന് 15 കി.മീ ദൂരത്തുള്ള സൂര്യക്ഷേത്രത്തിലേക്കാണ് ഇന്ന് ആദ്യത്തെ യാത്ര. ആടുതുറൈ എന്ന സ്ഥലത്തിനടുത്താണ് ഈ ക്ഷേത്രം.

തമിഴ്നാടിന്റെ “അന്നപാത്രം” എന്ന് വിശേഷിക്കപ്പെടുന്ന തഞ്ചാവൂരിലെ കുഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയാണ് വണ്ടി കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആ പേരിനെ അന്വര്‍ത്ഥമാക്കുന്ന കാഴ്ചകളാണ് ഇരു വശങ്ങളിലുമായി ഓടിമറയുന്നത്. നോക്കെത്താദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന നെല്പാടങ്ങളും, ആമ്പലുകളും താമരകളും പൂത്തുലഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ജലാശയങ്ങളും, തണ്ണീര്‍ത്തടങ്ങളും, വീടുകളുടെ സമീപമുള്ള വൈക്കോല്‍ക്കൂനകളുമൊക്കെ കേരളത്തിലെ പഴയകാല നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. വെറുതെയല്ല നമ്മുടെ സിനിമാക്കാര്‍ ഗ്രാമീണകഥകളെ ദൃശ്യവല്‍ക്കരിക്കേണ്ടിവരുമ്പോള്‍ തമിഴ്നാട്ടിലേക്കോടുന്നത്! മിന്നിമറയുന്ന കാഴ്ചകളില്‍ വെറുതെയൊന്ന് കണ്ണോടിക്കാനുള്ള അവസരമേ ഇപ്പോഴുള്ളു. ഇതെല്ലാം വിശദമായി കണ്ടാസ്വദിക്കാനായി ഇനിയൊരിക്കല്‍ക്കൂടി തഞ്ചാവൂരിലേക്ക് വരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു......

എതാണ്ട് എട്ടര മണിയായി ഞങ്ങള്‍ സൂര്യനാര്‍ കോവിലില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍.

സൂര്യനാര്‍ കോവില്‍ :

ഇന്ത്യയില്‍ സൂര്യന്‍ മുഖ്യപ്രതിഷ്ഠയായിട്ടുള്ള രണ്ടേരണ്ടു ക്ഷേത്രങ്ങളേ ഉള്ളുവത്രേ. ഒന്ന് കൊണാര്‍ക്ക് സൂര്യക്ഷേത്രവും, രണ്ടാമത്തേത് ഈ സൂര്യനാര്‍ കോവിലുമാണ്. മറ്റു നവഗ്രഹക്ഷേത്രങ്ങളിലെല്ലാം തന്നെ മുഖ്യപ്രതിഷ്ഠ ശിവനാണെങ്കില്‍, ഇവിടെ സൂര്യനാരായണന്‍ എന്ന സൂര്യന്‍ തന്നെയാണ് പ്രധാനപ്രതിഷ്ഠ. 1100-ല്‍ കുലോത്തുംഗചോളന്‍ ഒന്നാമന്‍ പണികഴിപ്പിച്ച ക്ഷേത്രമാണിതത്രേ. സൂര്യപുഷ്കരണി എന്ന പേരിലൊരു തീര്‍ത്ഥക്കുളവും ഇവിടെയുണ്ട്. കുലോത്തുംഗചോളമാര്‍ത്താണ്ഡാലയം എന്നാണ് ചരിത്രരേഖകളില്‍ ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പേര്.

അധികം താമസിയാതെ സൂര്യനര്‍ കോവിലിനോട് ഞങ്ങള്‍ വിടപറഞ്ഞു. ഇവിടുന്ന് ആറു കിമീ അപ്പുറമാണ് കാഞ്ചന്നൂര്‍ എന്ന സ്ഥലത്തുള്ള ശുക്രന്റെ അമ്പലം.

ശുക്രക്ഷേത്രം

അഗ്നീശ്വരക്ഷേത്രം എന്നാണ് ഈ ക്ഷേത്രം അറിയപ്പെടുന്നത്. ശുക്രനായി പ്രത്യേക കോവിലോ പ്രതിഷ്ഠയോ ഇല്ല. അഗ്നീശ്വരസ്വാമി എന്നറിയപ്പെടുന്ന, പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠയായ ശിവനോടുകൂടിയാണ് ശുക്രന്‍ കുടികൊള്ളുന്നത്. മഹാബലിയെ പാതാളത്തിലേക്ക് ചവുട്ടിത്താഴ്ത്തിയതില്‍ കോപാകുലനായ ശുക്രാചാര്യന്‍ വിഷ്ണുവിനെ ശപിച്ചുവെന്നും, തുടര്‍ന്ന് വിഷ്ണു ഇവിടെ വന്ന് ശിവനെ ഭജിച്ച് ശാപമോക്ഷം നേടിയെന്നും ഐതിഹ്യം. ചോള-വിജയനഗര കാലഘട്ടത്തിലെ ചരിത്രരേഖകളില്‍ ഈ ക്ഷേത്രത്തെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശമുണ്ട്.

ക്ഷേത്രമണ്ഡപത്തിലെ ഒരു നന്ദി പ്രതിമ:

ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മതില്‍ക്കകത്ത് പ്രസാദമെന്ന പേരില്‍ പലതരം പലഹാരങ്ങള്‍ വില്‍ക്കാന്‍ വച്ചിരിക്കുന്നു. രാവിലത്തെ തത്രപ്പാടുകാരണം ഞങ്ങളിതുവരെ പ്രാതല്‍ കഴിയ്ക്കുകയുണ്ടായില്ല. മുറുക്കിന്റേയും, അതിരസം എന്നുപേരുള്ള ഒരു പലഹാരത്തിന്റേയും പായ്ക്കറ്റുകള്‍ വാങ്ങി തല്‍ക്കാലം വിശപ്പടക്കി. രുചിയില്‍ നമ്മുടെ നെയ്യപ്പത്തോടു സാമ്യമുള്ള ഒരു പലഹാരമാണ് അതിരസം.

കുംഭകോണത്തുനിന്ന് 5 കി.മീ ദൂരത്തുള്ള തിരുവെങ്കടേശ്വരം എന്ന സ്ഥലത്തേക്കാണ് ഇനി യാത്ര. അവിടെയാണ് രാഹുവിന്റെ ക്ഷേത്രം.

രാഹുക്ഷേത്രം:

ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ചോളം ഏക്കറിലായി പരന്നുകിടക്കുന്ന അതിവിശാലമായ ക്ഷേത്രസമുച്ചയമാണിത്. കൂറ്റന്‍ മതില്‍ക്കെട്ടും ഗോപുരങ്ങളും വിശാലമായ ക്ഷേത്രാങ്കണവും ഇവിടത്തെ പ്രത്യേകതയാണ്. ഗാന്ധാരാദിത്യചോളനാണ് ഈ ക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ചത്. പുരാണത്തിലെ സര്‍പ്പശ്രേഷ്ഠന്മാരായ ആദിശേഷനും ദക്ഷനും കാര്‍ക്കോടകനും ഇവിടെ വച്ച് ശിവനെ ഭജിച്ചിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ നാഗേശ്വരര്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശിവനാണ്. ഗിരികുജാംബാള്‍ എന്ന പേരില്‍ പാര്‍വ്വതിയുമുണ്ട്. രാഹുവിന് പ്രത്യേകം കോവിലാണുള്ളത്.

രാഹുവെന്നാല്‍ സര്‍പ്പം. ഗ്രഹദോഷങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും മോശമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നതും രാഹുദോഷമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭക്തര്‍ക്ക് ഏറ്റവുമധികം ഭയമുള്ളതും രാഹുവിനെയായിരിക്കണം! രാഹുകോവിലിന്റെ മുന്നിലെ അഭൂതപൂര്‍വ്വമായ ജനത്തിരക്ക് ഇത് ശരിവയ്ക്കുന്നു. ശ്രീകോവിലിന്റെ മുന്നിലെ ഇരുണ്ട മണ്ഡപത്തില്‍ ദര്‍ശനത്തിനായി തിക്കിത്തിരക്കുന്ന ഭക്തര്‍....മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് പ്രസാദവിതരണത്തിന്റെ ബഹളം....

രാഹുവിന്റെ കോവില്‍:

ഗോപുരനടയിലെ കടയില്‍ നിന്ന് നല്ല ചൂടന്‍ ഉഴുന്നുവടയും പൊതിഞ്ഞുവാങ്ങി, ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് യാത്രയായി. കുംഭകോണത്തുനിന്ന് 17കി.മീ ദൂരത്തുള്ള ആലങ്കുടി എന്ന സ്ഥലത്തേക്കാണ് ഇനി പോകുന്നത്. അവിടെയാണ് ഗുരുവിന്റെ ക്ഷേത്രമുള്ളത്.

ഗുരുക്ഷേത്രം(വ്യാഴം):

ഇവിടെയും പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ ശിവന്‍ തന്നെ. ആപത്സഹായേശ്വരന്‍ എന്ന പേരിലാണ് ശിവന്‍ അറിയപ്പെടുന്നത്. ആരണ്യേശ്വരന്‍ എന്നൊരു പേരും ഉണ്ട്. ഗുരുസ്ഥലം എന്നാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിനെ വിളിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ഗുരു, ദക്ഷിണാമൂര്‍ത്തി എന്ന പേരില്‍ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകമൊരു കോവിലിലാണ് ഗുരുഭഗവാനുള്ളത്. ഗുരുവിനെകൂടാതെ ബ്രഹ്മാവ്, ലക്ഷ്മി, ഗണപതി, സപ്തര്‍ഷികള്‍ തുടങ്ങി ധാരാളം ഉപദേവതകളുമുണ്ട്. പതിനഞ്ചോളം പുണ്യതീര്‍ത്ഥങ്ങളാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിലുള്ളത്.

സമയം ഒരു മണികഴിഞ്ഞു. അഞ്ച് അമ്പലങ്ങളില്‍ നാലും കണ്ടുകഴിഞ്ഞു എന്നൊരു ആശ്വാസമായി. ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് ചന്ദ്രന്റെ അമ്പലമാണ്. അത് തഞ്ചാവൂരിനടുത്താണുള്ളത്. ഒരു മണിക്ക് അവിടെ അമ്പലം അടയ്ക്കും. ഇനി നാലുമണിക്കേ തുറക്കൂ. കുംഭകോണത്തിനടുത്തൊരു ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് വിശാലമായി ഊണുംകഴിച്ച് തഞ്ചാവൂരിനടുത്തുള്ള തിങ്കളൂര്‍ എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ഞങ്ങള്‍ യാത്രയായി. നാലു മണിക്ക് അമ്പലം തുറക്കുമ്പോഴേക്കും അവിടെ എത്തിപ്പറ്റുക, അധികം സമയം കളയാതെ മടങ്ങുക, ട്രെയിനിന്റെ സമയമാകും വരെ ഹോട്ടല്‍ മുറിയില്‍ ഒന്നു വിശ്രമിക്കുക എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍.

ചന്ദ്രക്ഷേത്രം:

തിങ്കളൂര്‍(തിങ്കള്‍ എന്നാല്‍ ചന്ദ്രന്‍. തിങ്കളിന്റെ ഊര് തിങ്കളൂര്‍) എന്ന അതിമനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിലെ ചന്ദ്രക്ഷേത്രത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ നേരത്തേ എത്തി. അമ്പലം തുറക്കാനായി കാത്തുനില്‍ക്കേണ്ടിവന്നു. ഇതുവരെ കണ്ട എട്ട് ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി വളരെ ചെറിയൊരു ക്ഷേത്രമായിരുന്നു അത്. കൂറ്റന്‍ ഗോപുരങ്ങളോ, മതില്‍ക്കെട്ടുകളോ ഇല്ല.

പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠയായ ശിവന്‍ കൈലാസനാഥര്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ചന്ദ്രന്‍ ഇവിടെവച്ച് ശിവനെ ഭജിച്ച് അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയതായി ഐതിഹ്യം. ചന്ദ്രന് പ്രത്യേകം കോവിലുണ്ട്. പല്ലവരാജാവായ രാജസിംഹന്‍ എഴാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പണികഴിപ്പിച്ചുള്ള ക്ഷേത്രമാണിതത്രേ.
മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളുടെ പ്രതിഷ്ഠകളും ഇവിടെ കാണാം. ചന്ദ്രന്റെ നിറം വെളുപ്പായതുകൊണ്ടായിരിക്കും, മൊത്തത്തില്‍ വെളുപ്പിനാണ് ഇവിടെ പ്രാധാന്യം. വെള്ളച്ചുമരുകളും ശുഭ്രവസ്ത്രമണിഞ്ഞ ചന്ദ്രഭഗവാനും വെളുത്ത പൂജാപുഷ്പങ്ങളും വെള്ളനിറത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.

യാത്ര വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കിയതിന്റെ ആശ്വാസത്തില്‍ യാത്രാസംഘം തിങ്കളൂര്‍ ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്നില്‍:

മണി നാലേകാല്‍. അമ്പലത്തിന്റെ പരിസരത്തുനിന്ന് ഓരോ ചായയും കുടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ചു. അഞ്ചേമുക്കാലിനാണ് ട്രെയിന്‍. ഹോട്ടലിലേക്ക് അധികം ദൂരവുമില്ല.....

പക്ഷേ സകല കണക്കുകൂട്ടലുകളും തെറ്റിക്കും വിധമുള്ള തിക്കും തിരക്കുമായിരുന്നു തഞ്ചാവൂരിലേക്കുള്ള വഴിയിലുടനീളം. ഒരു കണക്കിന് എത്തിപ്പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. അതിനിടയില്‍ നഗരത്തില്‍ത്തന്നെയുള്ള ബൃഹദീശ്വരക്ഷേത്രത്തിലും ഒന്ന് ഇറങ്ങിയെന്നു വരുത്തി. ബൃഹദീശ്വരക്ഷേത്രം കണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ കണ്ടു. അത്രതന്നെ.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഹോട്ടല്‍ മുറിയിലെത്തുമ്പോള്‍ ട്രെയിന്‍ പുറപ്പെടാനിനി കേവലം പത്തു മിനിട്ടു മാത്രം ബാക്കി! വേവലാതിയോടെ പെട്ടിയും പ്രമാണവും തൂക്കിയെടുത്ത്, റിസപ്ഷനില്‍ ചെന്ന് ബില്ലുമടച്ച്, കാറിനടുത്തേക്കൊടിച്ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ മോഹന്‍ അവിടെയെങ്ങുമില്ല! ദേഷ്യവും വേവലാതിയുംകൊണ്ട് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കക്ഷിയതാ കെട്ടിടത്തിന്റെ മറ്റൊരു നിലയില്‍ നിന്നും അലസനായി ഇറങ്ങിവരുന്നു! ഇത്രയും “ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള”ഒരു ഡ്രൈവറെ കിട്ടിയതായിരുന്നു ഈ യാത്രയുടെ പ്രധാന “നേട്ട”മെന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ. ട്രെയിന്‍ കിട്ടുമെന്നുള്ള യാതൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെയാണ് ഞങ്ങള്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയതെങ്കിലും, അന്ന് ട്രെയിന്‍ പത്തുമിനിട്ട് വൈകി വന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ....ശ്വാസംവിടാതെയുള്ള ഓട്ടപ്രദക്ഷിണത്തിന് അതോടെ പരിസമാപ്തിയായി.....

അറിയാം, കാഴ്ചകളൊന്നും ഇവിടെ തീരുന്നില്ലെന്ന്.....ശില്പകലയുടെയും, സംഗീതത്തിന്റെയും, നൃത്തത്തിന്റെയുമൊക്കെ കൗതുകങ്ങളും അറിവുകളും വിസ്മയങ്ങളും ഒരുക്കിവച്ചിട്ടുണ്ട് തഞ്ചാവൂരിലിനിയും ഒരുപാടൊരുപാട്....കാണാക്കാഴ്ചകള്‍ തേടി തഞ്ചാവൂരിന്റെ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ ഇനിയൊരിക്കല്‍ക്കൂടി അലയണം....അതിനവസരമുണ്ടായാല്‍...

നവഗ്രഹക്ഷേത്രങ്ങളുടെ റൂട്ട് മാപ്പ് ഇവിടെ കാണാം.
[അവസാനിച്ചു]

നവഗ്രഹക്ഷേത്രങ്ങളിലൂടെ ഒരു ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം....(1)

2011-10-24T08:35:00.001+04:00

തമിഴ്നാട്ടിലെ നവഗ്രഹക്ഷേത്രങ്ങളെപ്പറ്റി കേട്ടറിഞ്ഞ്, അവിടെ ദര്‍ശനം നടത്താനുള്ള ആഗ്രഹമുദിച്ചത് എന്റെ അനിയനും കുടുംബത്തിനുമാണ്. എങ്കില്‍‌പിന്നെന്നെ എല്ലാവരും കൂടി അങ്ങോട്ടൊരു യാത്ര ആയാലോ എന്നായി. അങ്ങനെ, മറ്റൊരു യാത്രക്കുള്ള പദ്ധതികള്‍ തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ അതുപേക്ഷിച്ച് അവരോടൊപ്പം ചേരാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
സംഗതി എവിടെയാണ് എന്താണ് എന്നൊക്കെ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ പരതി ഏകദേശ ധാരണ ഉണ്ടാക്കി. തമിഴ്നാട്ടിലെ തഞ്ചാവൂരും കുഭകോണത്തുമായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന, ഓരോ നവഗ്രഹത്തിനുമായി സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള, ഒന്‍പത് ക്ഷേത്രങ്ങളാണിവ. ഒന്നും അടുത്തടുത്തല്ലതാനും. ഇന്റര്‍നെറ്റ് വഴി തന്നെ തഞ്ചാവൂരില്‍ ഹോട്ടല്‍ മുറികള്‍ ബുക്ക് ചെയ്തു. ക്ഷേത്രസന്ദര്‍ശനത്തിനുള്ള വാഹനവും ഹോട്ടലുകാര്‍ മുഖാന്തിരം ഏര്‍പ്പാടുചെയ്തു. യാത്രക്കായി ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലുള്ളത് രണ്ടേരണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം. വെറും രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഈ ഒന്‍പത് ക്ഷേത്രങ്ങളും കണ്ടുതീര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന ഞങ്ങളുടെ ആശങ്ക, വാഹനത്തിന്റെ ഡ്രൈവര്‍ ദൂരീകരിച്ചു. രണ്ടു ദിവസം ധാരാളമാണെന്നും, വളരെ സുഗമമായി ഈ യാത്ര പൂര്‍ത്തിയാക്കാക്കിത്തരുന്ന കാര്യം താന്‍ ഏറ്റുവെന്നും ഡ്രൈവര്‍ ഉറപ്പു തന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു അര്‍ദ്ധരാത്രിക്ക് ഞങ്ങള്‍, അമ്മ, അനിയന്‍ ബിനു, ഭാര്യ സന്ധ്യ, അവരുടെ കുട്ടികള്‍ എന്നിവര്‍ ചേര്‍ന്ന് നാഗൂര്‍ എക്സ്പ്രസില്‍ തഞ്ചാവൂര്‍ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

പിറ്റേദിവസം രാവിലെ തഞ്ചാവൂര്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ വാഹനവുമായി ഡ്രൈവര്‍ മോഹന്‍ കാത്തുനില്പുണ്ടായിരുന്നു. നേരെ ഹോട്ടലിലെത്തി ഒട്ടു സമയം കളയാതെ എല്ലാവരും കുളിച്ച് റെഡിയായി. പുറത്തൊരു റസ്റ്റോറന്റില്‍ നിന്ന് പ്രാതലും കഴിച്ച് നേരെ ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.

കുംഭകോണം ലക്ഷ്യമാക്കിയാണ് വാഹനം നീങ്ങിയത്. ഒന്‍പതു ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ മിക്കവയും കുംഭകോണത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് ഉള്ളത്. തമാശകളും ചിരിയുമായി സമയം കടന്നുപോയി. ആദ്യത്തെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് എത്രദൂരം ഉണ്ട്, എത്രസമയമെടുക്കും എന്ന ചോദ്യത്തിനൊന്നും മോഹന്‍ വ്യക്തമായ ഉത്തരം നല്‍കിയില്ല. പോകെപ്പോകെ, മോഹനുതന്നെ എന്തോ ഒരു തപ്പിത്തടയല്‍ പോലെ. അവസാനം മയിലാടുതുറൈ എന്ന സ്ഥലവും കഴിഞ്ഞ് കുറേദൂരം പോയപ്പോഴേക്കും ഒരു കാര്യം ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉറപ്പായി: മോഹന് വഴിയെപ്പറ്റി വലിയ നിശ്ചയമൊന്നുമില്ല! മോഹനേയും വാഹനം ഏര്‍പ്പാടുചെയ്തുതന്ന ഏജന്‍സിയിലേക്കുമൊക്കെ വിളിച്ച് വഴക്കുകൂടലുമൊക്കെയായി പിന്നെയും കുറേ സമയം കടന്നുപോയി. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ഒരക്ഷരം പോലും മറുത്ത് പറയാതെ നിസ്സഹായനായി മോഹന്‍ നിന്നു. എന്തു ചെയ്യാന്‍! പിന്നെ പുറത്തിറങ്ങി അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ തെല്ലാശ്വാസമായി. ചൊവ്വ ഗ്രഹത്തിന് സമര്‍പ്പിച്ചിട്ടുള്ള വൈത്തീശ്വരന്‍ കോവില്‍ ഇവിടെ അടുത്തുതന്നെയാണ്. നേരെ അങ്ങോട്ടു പോയി. അവിടെ നട അടച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി നാലു മണിക്കേ തുറക്കൂ. ഗോപുരവാതില്‍ക്കല്‍ സഹായിക്കാനെന്ന മട്ടില്‍ നിന്നിരുന്ന ഒരു ആളോടു ചോദിച്ച് മറ്റു ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴിയൊക്കെ ഏകദേശം മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തു. വിശദമായ ഒരു റൂട്ട്-മാപ്പും സംഘടിപ്പിച്ചു. അതിനിടയില്‍, ഒരു പെട്ടിക്കടയുടെ മറവില്‍ നിന്ന്, മറ്റൊരു റൂട്ട് മാപ്പ് തിടുക്കത്തില്‍ പഠിച്ചെടുക്കുന്ന മോഹന്റെ ദൃശ്യം സത്യത്തില്‍ ദേഷ്യത്തേക്കാളുപരി ചിരിയാണുണര്‍ത്തിയത്. ടൗണില്‍ നിന്ന് ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഒന്നു വിശ്രമിച്ച് 4 മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും വൈത്തീശ്വരന്‍ കോവിലിലെത്തി.

വൈത്തീശ്വരന്‍ കോവില്‍ (ചൊവ്വ)

തഞ്ചാവൂരില്‍ നിന്ന് ഏതാണ്ട് 110 കി.മീ ദൂരമുണ്ട് ഈ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്. അംഗാരകപുരം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. വൈത്തീശ്വരന്‍ കോവിലിന്റെ പരിസരം നാഡീജ്യോതിഷികളുടെ കേന്ദ്രമാണ്.

ബാലെകളിലെയും മറ്റും രംഗങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും വിധം വര്‍ണ്ണഭംഗിയാര്‍ന്ന നീണ്ട ഇടനാഴികള്‍ ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രത്യേകതയാണ്. ഒരുപാട് ചുറ്റിക്കറങ്ങാനുള്ള സമയമൊന്നുമില്ല. രാവിലെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിട്ടും, ഒന്നാമത്തെ ക്ഷേത്രത്തില്‍ എത്തിപ്പെട്ടപ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരമായിക്കഴിഞ്ഞു. അനിയനും കുടുംബവും വഴിപാടിനും മറ്റുമായി അകത്തേക്കു നീങ്ങിയ ഇത്തിരി സമയം കൊണ്ട് ഞാന്‍ കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എടുത്തു.

ഇവിടത്തെ പ്രധാനപ്രതിഷ്ഠ വൈത്തീശ്വരന്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശിവന്‍ ആണ്. തൈലാംബാള്‍ എന്ന പേരില്‍ പാര്‍വ്വതിയും ഉണ്ട്. ഒരു ഉപപ്രതിഷ്ഠയായിട്ടാണ് ചൊവ്വാഗ്രഹമുള്ളത്. കുഷ്ഠരോഗത്താല്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട്, മനം‌നൊന്ത് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച അംഗാരകനു(ചൊവ്വ) മുന്നില്‍ ശിവന്‍ ഒരു വൈദ്യന്റെ രൂപത്തില്‍ (വൈദ്യരുടെ പൊണ്ടാട്ടി തൈലാംബാളാ‍യി പാര്‍വ്വതിയും) പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് രോഗം സുഖപ്പെടുത്തി എന്ന് വിശ്വാസം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വൈത്തീശ്വരനെ കണ്ടു
വണങ്ങിയാല്‍ സര്‍വ്വരോഗങ്ങളും സുഖപ്പെടുമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
ജടായുമോക്ഷത്തിനുശേഷം രാമലക്ഷ്മണന്മാര്‍ ജടായുവിന്റെ അന്ത്യകര്‍മ്മങ്ങള്‍ നടത്തിയതും ഇവിടെയാണത്രേ. ജടായുകുണ്ഡം എന്നപേരിലൊരു കുളവും ഈ ക്ഷേത്രത്തിനു സമീപം കാണാം.

ചൊവ്വാഗ്രഹത്തിന്റെ കോവില്‍: ജഡായുകുണ്ഡം:

തിരുവെങ്കാട് എന്ന സ്ഥലത്തുള്ള ബുധക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് താമസിയാതെ ഞങ്ങള്‍ നീങ്ങി. വൈത്തീശ്വരന്‍ കോവിലില്‍ നിന്ന് ഏകദേശം 15 കി.മീ ആണ് തിരുവെങ്കാട് എന്ന അതിസുന്ദരമായ ഗ്രാമപ്രദേശം.

തിരുവെങ്കാട് ക്ഷേത്രം(ബുധന്‍):

പത്താം നൂറ്റാണ്ടിലും പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലുമൊക്കെയുള്ള ചോളരാജവംശലിഖിതങ്ങളില്‍ ഈ ക്ഷേത്രത്തെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശമുള്ളതായി പറയുന്നു. ആദി ചിദംബരം, നവ നൃത്ത സ്ഥലം, ശ്വേതാരണ്യം എന്നീപേരുകളുമുണ്ട്. ഇവിടെയും പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ ശിവനും പാര്‍വ്വതിയും തന്നെ. ശ്വേതാരണ്യേശ്വരന്‍ എന്ന പേരിലാണ് ശിവന്‍ അറിയപ്പെടുന്നത്.

കൊത്തുപണികള്‍ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ഗോപുരമാണ് നമ്മെ എതിരേല്‍ക്കുന്നത്.

പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠയായ ശിവന്റെ കോവില്‍:

അതിവിശാലമായ ക്ഷേത്രമതില്‍ക്കകത്ത്, ബുധഭഗവാന് മറ്റൊരു ചെറിയ ക്ഷേത്രം തന്നെയാണുള്ളത്.

സൂര്യതീര്‍ത്ഥം, അഗ്നിതീര്‍ത്ഥം, ചന്ദ്രതീര്‍ത്ഥം, എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വിശാലമായ കുളങ്ങളും ഇവിടെയുണ്ട്.

കരിങ്കല്‍ തൂണുകള്‍ നിരന്നുനില്‍ക്കുന്ന ഇരുനില വരാന്തകളോടുകൂടിയ, കൂറ്റന്‍ മതില്‍ക്കെട്ടിനു മുകളില്‍,നിരനിരയായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന നന്ദി പ്രതിമകള്‍ കൗതുകമുണര്‍ത്തുന്ന കാഴ്ചയാണ്.

ചുറ്റിനടന്ന് കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനുമായി കാഴ്ചകളങ്ങനെ പലതും ഓരോ ക്ഷേത്രത്തിലുമുണ്ട്. പക്ഷേ സമയം തീരെയില്ലെന്നതാണ് പ്രശ്നം. അമ്പലനടയിലെ ചായക്കടയില്‍ നിന്ന് ഓരോ ചായയും അകത്താക്കി, 6 കി.മീ ദൂരത്തുള്ള കീഴ്‌പെരുംപള്ളം എന്ന സ്ഥലത്തെ കേതുക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ നീങ്ങി.

കേതുക്ഷേത്രം:

ഈ സ്ഥലത്തിന് വനഗിരി എന്നും പേരുണ്ട്. പുരാതനമായ മറ്റൊരു ശിവക്ഷേത്രമാണിത്. ഇവിടെ ശിവന്‍ നാഗനാഥസ്വാമി എന്നും പാര്‍വ്വതി സൗന്ദര്യനായകി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. നവഗ്രഹങ്ങളിലൊന്നായ കേതു ഇവിടെ വച്ച് ശിവഭജനം നടത്തി അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

കേതു ഒരു ഉപപ്രതിഷ്ഠയായിട്ടാണ് ഇവിടെ ഉള്ളത്.

നേരം സന്ധ്യയാവുന്നു....കുംഭകോണത്തുനിന്ന്ഏതാണ്ട് 55 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തുള്ള തിരുനല്ലാര്‍ എന്ന സ്ഥലത്തെ ശനീശ്വരക്ഷേത്രത്തിലേക്കാണ് ഇനി പോകേണ്ടത്. ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് 35 കിലോമീറ്ററോളം ഉണ്ടാവും. യാത്രാക്ഷീണം കൊണ്ട് സത്യത്തില്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും അവശരായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും കുട്ടികള്‍. എങ്കിലും ഇന്നുതന്നെ ഇതുകൂടി തീര്‍ത്തേപറ്റൂ. അല്ലെങ്കില്‍ നാളെ തഞ്ചാവൂര്‍ നിന്ന് ഇക്കണ്ട ദൂരമത്രയും വീണ്ടും വരേണ്ടിവരും. ഹോട്ടല്‍മുറി കുംഭകോണത്ത് എടുക്കുന്നതായിരുന്നു കൂടുതല്‍ സൗകര്യം. ഇനി പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ലല്ലോ...
പോണ്ടിച്ചേരിയിലെ കാരൈക്കലിന് അടുത്തുള്ള സ്ഥലമാണ് തിരുനല്ലാര്‍. തമിഴ്നാട്-പോണ്ടിച്ചേരി അതിര്‍ത്തിപ്രദേശം. അങ്ങനെ പോണ്ടിച്ചേരിയുടെ ചെറിയൊരു ഭാഗത്തുകൂടെ കടന്നുപോകാനും അവസരമായി, ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയതുകൊണ്ട് കാഴ്ചകളൊന്നും കാര്യമായി ആസ്വദിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. ഏതാണ്ട് എഴര മണിയായി ശനീശ്വരക്ഷേത്രത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍.

ശനീശ്വരക്ഷേത്രം:

എഴാം നൂറ്റാണ്ടുമുതലേ നിലനിന്നിരുന്നതായി ചരിത്രരേഖകളുള്ള പുരാതനക്ഷേത്രമാണിത്. പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ ശിവനാണെങ്കിലും ശനീശ്വരനാണ് പ്രാധാന്യം. ശനീശ്വരനായി സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു ക്ഷേത്രമാണിത്. ശിവന്‍ ഇവിടെ ധര്‍ഭാരണ്യേശ്വരന്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ശനിദോഷനിവാരണത്തിനായി നളന്‍ ശനിഭഗവാനെ ഭജിച്ച് പ്രീതിപ്പെടുത്തിയത് ഇവിടെവച്ചായിരുന്നെന്ന് ഐതിഹ്യം. നളന്‍ കുഴിച്ചെതെന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന, നളതീര്‍ത്ഥം എന്നൊരു കുളവും ഇവിടെയുണ്ട്.
രാത്രിയായിട്ടും അമ്പലത്തില്‍ നല്ല തിരക്കുണ്ട്. തലയെടുപ്പോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഗോപുരത്തിന്റെ ദൃശ്യം ദൂരെനിന്നുതന്നെ ഏവരുടേയും ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കും. അകത്തൊന്നു കയറി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തെന്നു വരുത്തി ഞങ്ങളുടനെ പുറത്തുകടന്നു. അമ്പലത്തിനുള്ളില്‍ ഫോട്ടോയെടുപ്പ് അനുവദനീയവുമല്ലതാനും.

അമ്പലത്തിന്റെ കവാടം:

സമയം എട്ടരയായി. ഏതാണ്ട് നൂറു കിലോമീറ്ററോളമുണ്ട് തഞ്ചാവൂരിലേക്ക്. റസ്റ്റോറന്റുകള്‍ അടയ്ക്കുന്നതിനുമുന്‍പേ അവിടെ എത്തിപ്പറ്റിയില്ലെങ്കില്‍ അത്താഴപ്പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടി വരും. വല്ലവിധേനയും എത്തിച്ചേര്‍ന്നാല്‍ മതി എന്നു വിചാരിച്ചിരിക്കേ, കുംഭകോണത്തിനടുത്തുവച്ച്, ഡ്രൈവര്‍ മോഹന്റെ അശ്രദ്ധകൊണ്ടുതന്നെ, വണ്ടിക്കൊരു കേടുപാടും പറ്റി. മതിയായ വെളിച്ചമോ, സഹായിക്കാനാരെങ്കിലുമോ ഇല്ലാത്ത പരിസരവും. വണ്ടിയുടെ അടിയില്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്നു എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നെന്ന് ഭാവിക്കുന്നതല്ലാതെ മോഹന് കാര്യമെന്തെന്ന് പിടികിട്ടിയ ലക്ഷണമൊന്നുമില്ല. അവസാനം ബിനുവും പ്രസാദും തങ്ങളുടെ വാഹനവിജ്ഞാനവുമായി മോഹനെ സഹായിക്കാനിറങ്ങി. പരീക്ഷണങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളുമായി ഒരുപാടു നേരത്തേ പ്രയത്നത്തിനുശേഷം വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കാവുന്ന സ്ഥിതിയായി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് തഞ്ചാവൂരിലെത്തുമ്പോള്‍ പതിനൊന്നര മണി! റസ്റ്റോറന്റുകളെല്ലാം അടച്ചിരുന്നു. പട്ടണത്തില്‍ ഒരുപാടുനേരം ചുറ്റിക്കറങ്ങിയതിനുശേഷം, ഷട്ടറിടാനുളള പുറപ്പാടിലായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടല്‍ അവസാനം കണ്ടുപിടിച്ചു. അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണം പാഴ്സല്‍ വാങ്ങി. ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ബില്ലെഴുതിത്തന്ന്, ഞങ്ങളുടെ ഗതികേട് ഹോട്ടലുകാര്‍ ശരിക്കും മുതലാക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു ചപ്പാത്തിയുടെ വില 20 രൂപ!

ഹോട്ടല്‍ മുറിയിലെത്തി ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞ് കിടക്കയിലേക്ക് വീഴുമ്പോള്‍ സമയം രണ്ടുമണിയാവുന്നു. നാളെ വൈകുന്നേരം 5-45ന് ആണ് ഞങ്ങളുടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള ട്രെയിന്‍. അതിനിടയില്‍ അഞ്ച് അമ്പലങ്ങള്‍ കൂടി കണ്ടുതീര്‍ക്കാനുണ്ട്. ഒന്നു കണ്ണടയ്ക്കാനുള്ള സമയമേയുള്ളു. രാവിലെ നേരത്തേ എഴുന്നേറ്റേ മതിയാവൂ....

[തുടരും....]

മൗറീഷ്യസിലൂടെ....(ഭാഗം നാല്)

2011-07-25T14:26:00.021+04:00

ഒന്നാം ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കുക.

രണ്ടാം ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കുക.

മൂന്നാം ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കുക.

മൗറീഷ്യസിലെ അവസാന ദിവസമാണിന്ന്. മഴയിനിയും പിൻ‌വാങ്ങാനുള്ള ഭാവമില്ല. ഇന്നലെ യാത്രയ്ക്കുപയോഗിച്ച കാറുതന്നെ ഇന്നും ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അധികം ചുറ്റിക്കറങ്ങാനുള്ള സമയം ഇന്നില്ല. നാലുമണിക്കുള്ളിൽ തിരിച്ചെത്തണം....

റസ്റ്റോറന്റിൽ പോയി പ്രാതൽ കഴിച്ചശേഷം ഒമ്പതുമണിയോടെ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയെ വകവയ്ക്കാതെ ഞങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടു. ഇവിടെ നിന്ന് അധികം ദൂരത്തല്ലാതെ വലിയൊരു പച്ചക്കറി മാർക്കറ്റുണ്ടെന്നു അറിഞ്ഞ് നേരെ അങ്ങോട്ടു പോയി. മാർക്കറ്റ് സാമാന്യം വലുതുതന്നെ. സെക്കന്തരാബാദിലെ പച്ചക്കറിമാർക്കറ്റാണ് എനിക്കോർമ്മ വന്നത്. ധാരാളം ഫ്രഷ് പച്ചക്കറികളും പഴങ്ങളും നിരത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു. നല്ല ജനത്തിരക്കുമുണ്ട്. മഴ കാരണം മാർക്കറ്റാകെ ചെളിയും വെള്ളവുമായിരുന്നു.

ഇന്ത്യയിൽ കാണുന്ന എല്ലാത്തരം പച്ചക്കറികളും അവിടെ ഉണ്ട്. എങ്കിലും മൗറീഷ്യസുകാർ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൃഷി ചെയ്യുന്നതും കഴിക്കുന്നതും “ചൗ ചൗ” എന്നു വിളിക്കുന്ന പച്ചക്കറിയാണ്. ബാങ്ക്ലൂരിലും ഹൈദ്രാബാദിലുമൊക്കെ ഞാനിത് ധാരാളം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

പൊടുന്നനെ കാറ്റും മഴയും ശക്തിപ്രാപിച്ചപ്പോൾ മാർക്കറ്റിന്റെ പരിസരമാകെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി. ഏതാണ്ട് ഒരുമണിക്കൂറോളം മാർക്കറ്റിൽ ഞങ്ങൾ കുടുങ്ങിപ്പോയി. മഴയൊന്ന് തോർന്ന്, വെള്ളമിറങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. Pamplemousses Botanical Garden ആയിരുന്നു ലക്ഷ്യം. വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും കൂടാതെ അവിടെ എത്തിച്ചേരാനായി എന്നുള്ളത് അശ്വാസമായി. മഴ ചനുപിനാന്ന് പെയ്യുന്നുണ്ട്.

Pamplemousses Botanical Garden അഥവാ Sir Seewoosagur Ramgoolam Botanical Garden ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ സസ്യോദ്യാനങ്ങളിൽ ഒന്നത്രേ. അറുപത് ഏക്കറോളം വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഈ ഉദ്യാനം 1735-ൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും 1768-ൽ Pierre Poivre എന്ന ഫ്രഞ്ച് സസ്യശാസ്ത്രകാരനാണ് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്. ഒരു തികഞ്ഞ സസ്യസ്നേഹിയായിരുന്ന Pierre Poivre, ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ചെടികളും വിത്തുകളും സംഘടിപ്പിച്ച് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് നട്ടുവളർത്തുന്നതിലും പരിപാലിക്കുന്നതിനുമായി തന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഉഴിഞ്ഞുവച്ചു. നൂറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നുപോയിട്ടും യാതൊരു കോട്ടവും തട്ടാതെ ഈ ഉദ്യാനത്തെ നിലനിറുത്തുന്നതിൽ പിന്നീടു വന്ന ഭരണകർത്താക്കളെല്ലാം തന്നെ അതീവ ശ്രദ്ധ പുലർത്തിപ്പോന്നു എന്നുള്ളതാണ് എടുത്തുപറയേണ്ട കാര്യം. 1988 മുതൽ ഈ ഉദ്യാനം മൗറീഷ്യസിന്റെ രാഷ്ട്രപിതാവായ സർ സീവൂസാഗർ രംഗൂലത്തിന്റെ (Sir Seewoosagur Ramgoolam) പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധിയും ഇവിടെ തന്നെയാണ്. സഞ്ചാരികളുടെ പ്രധാന ആകർഷണകേന്ദ്രമാണ് ഇന്നീ സസ്യോദ്യാനം.

ചെറുകുളങ്ങളും തോടുകളും പച്ചത്തുരുത്തുകളുമായി കണ്ണുകുളിർപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച്ചകളാണ് ഉദ്യാനത്തിലെങ്ങും....

ഈ ഉദ്യാനത്തിലെ മുഖ്യ അകർഷണമാണ് ആമ്പൽക്കുളങ്ങൾ.

അസാധാരണ വലുപ്പമുള്ള ഇലകളും പൂക്കളുമാണ് ഇവിടുത്തെ ആമ്പലുകൾക്ക്(Giant Water Lilies). പൂക്കൾ പല നിറങ്ങളിലുണ്ട്.

ഈ ഉദ്യാനത്തിന്റെ പകുതിയെങ്കിലും വിശദമായി കണ്ടുതീർക്കണമെങ്കിൽ ഒരു ദിവസം മുഴുവനും ചിലവഴിച്ചാലും സാധ്യമാകുമോ എന്ന് സംശയമാണ്. അത്രയ്ക്കാണ് ഇവിടത്തെ സസ്യവൈവിധ്യം. ഞങ്ങൾക്കാണെങ്കിൽ ഇന്ന് സമയം കുറവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് എല്ലാം ഒന്നോടിച്ചു കണ്ടതേയുള്ളു.

വിവിധ ലോകനേതാക്കളും രാജകുടുംബാംഗങ്ങളുമൊക്കെ മൗറീഷ്യസ് സന്ദർശിച്ച അവസരത്തിൽ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച മരങ്ങളും അക്കൂട്ടത്തിൽ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. മരത്തിന്റെ പേര്, നട്ട ആളുടെ പേര്, പദവി, രാജ്യം, തിയതി മുതലായവ കൃത്യമായി ഓരോ മരത്തിന്റേയും ചുവട്ടിലുള്ള ഫലകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.1970-ൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി നട്ട മരമാണ് താഴെ കാണുന്നത്:

ആ മരത്തിനുചുവട്ടിലുള്ള ഫലകം:

രാഷ്ട്രപിതാവായ സർ സീവൂസാഗർ രംഗൂലത്തിന്റെ സമാധി:

നേരം ഉച്ചയായി. ഉദ്യാനത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ പുറത്തുകടന്നു. മനോഹരമായ ബീച്ചുകൾക്കും ബോട്ടുസവാരിക്കുമൊക്കെ പ്രസിദ്ധമായ ഗ്രാന്റ്ബേ(Grand Bay) എന്ന സ്ഥലവും കൂടി സന്ദർശിച്ചിട്ട് ഹോട്ടലിലേക്ക് മടങ്ങാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു.

ഗ്രാന്റ് ബേയിൽ ഞങ്ങളെത്തിയപ്പോഴേക്കും രണ്ടരമണികഴിഞ്ഞു. അതികഠിനമായ വിശപ്പ്... ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഒരടി പോലും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന അവസ്ഥ...വണ്ടി പാർക്കു ചെയ്തശേഷം ടൗണാകെയൊന്നു കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ ധാരാളം ഇന്ത്യൻ ഹോട്ടലുകൾ കണ്ടു.( മൗറീഷ്യസിന്റെ ഈഭാഗത്താണ് ഇന്ത്യക്കാർ കൂടുതലുള്ളതെന്നു തോന്നുന്നു). പക്ഷേ ഹോട്ടലിൽ കേറിച്ചെന്നപ്പോഴല്ലേ പൊല്ലാപ്പ് മനസ്സിലായത്. ഇവിടെ ഉച്ചഭക്ഷണസമയം രണ്ടുമണിക്കു കഴിയുമത്രേ. ഹോട്ടലുകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ട്; പക്ഷേ അടുക്കളയിൽ പാചകക്കാരില്ല! അവർ സമയം കഴിഞ്ഞാൽ വീടുകളിൽ പോകുമത്രേ. ഇനി വൈകുന്നേരമേ വരൂ. പിന്നീടങ്ങോട്ട് എട്ടുപത്തു ഹോട്ടലുകളിൽ കയറിയെങ്കിലും എല്ലായിടത്തും ഇതുതന്നെ അവസ്ഥ. അങ്ങനെ അലഞ്ഞുതിരിയുമ്പോൾ പെട്ടിക്കട പോലൊരു സ്ഥലത്ത് “ചപ്പാത്തി” എന്നൊരു ബോർഡ് കണ്ടു. നേരെ അങ്ങോട്ടു ചെന്നു. കടയിൽ പ്രായം ചെന്ന ഒരു സ്ത്രീ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഹിന്ദിയിലാണ് സംസാരിച്ചത്. ചപ്പാത്തിയും കറിയുമുണ്ട്; അകത്തേക്കു ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു. കടയോടു ചേർന്നുതന്നെയാണ് അവരുടെ താമസസ്ഥലം. അവിടെ ഒരു ബഞ്ചിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. മതിയാവോളം ചപ്പാത്തിയും കറിയും അവർ വിളമ്പിത്തന്നു. നല്ല കനത്തിലുള്ള, അരികുകൾ വെന്തിട്ടില്ലാത്ത ചപ്പാത്തിയും, കടുത്ത പുളിയുള്ള എന്തോ ഒരു കറിയുമായിരുന്നെങ്കിലും, അപ്പോഴത്തെ ആ ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയുണ്ടല്ലോ... ഹോ, അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ എനിക്ക് വാക്കുകളില്ല.... “വിശപ്പിനു രുചിയില്ല” എന്നാണല്ലോ ചൊല്ല്...

പറഞ്ഞുകേട്ടതുപോലെതന്നെ ഗ്രാന്റ് ബേ ഒരു മനോഹരമായ സ്ഥലം തന്നെ. മഴയായതുകൊണ്ടാവാം, ബോട്ടുകളെല്ലാം വിശ്രമത്തിലാണ്. കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങളവിടെ ചിലവഴിച്ചു. സമയം വൈകുന്നു...ഇനി തിരിച്ചു പോയേ പറ്റൂ...

മൗറീഷ്യസിലൂടെ തലങ്ങും വിലങ്ങും കാറോടിച്ച കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട്, ഇവിടുത്തെ റോഡുകളെ പറ്റി ഒന്നും എഴുതാതിരുന്നാൽ ഈ യാത്രാക്കുറിപ്പ് അപൂർണ്ണമാകും....

ഇവിടെ പട്ടണങ്ങളിലെന്നല്ല, എതു കുഗ്രാമത്തിലൂടെയോ, കൃഷിയിടത്തിലൂടെയോ കടന്നുപോയാലും കുണ്ടും കുഴിയുമില്ലാത്ത, മനോഹരമായ റോഡുകളായിരിക്കും നമ്മെ നയിക്കുക. അതു മാത്രമല്ല, എല്ലാ ജങ്ക്ഷനുകളിലും (അതെത്ര വലുതായാലും ചെറുതായാലും) ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകളും ഉണ്ട്. ഒന്നോ രണ്ടോ വണ്ടികൾ മാത്രം ഒരേസമയം കടന്നുപോകുന്ന തീരെ ചെറിയ ജങ്ക്ഷനുകളിൽ പോലും സിഗ്നലുകൾ കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതും, നിയമം തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട് ആരും വിറളി പിടിച്ചോടുന്നില്ല എന്നതുമൊക്കെ കേരളത്തിലെ റോഡുകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തിട്ടുള്ള ഏതൊരാളേയും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. ഓവർടേക്കിങ്ങിനുവേണ്ടിയുള്ള തത്രപ്പാടുകളും ഹോണടികളുമൊക്കെ ഇല്ലാതെയുള്ള ശാന്തമായ റോഡുകൾ ഒരു നവാഗതനുപോലും സുരക്ഷിതവും സുഗമവുമായ ഡ്രൈവിങ്ങ് അനുഭവമാണ് നൽകുന്നത്.

വൈകുന്നേരം ഹോട്ടലിൽ തിരിച്ചെത്തി സാധനങ്ങൾ പായ്ക്ക് ചെയ്യലും ബില്ലടയ്ക്കലും കഴിഞ്ഞ് ഒന്നു വിശ്രമിക്കുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളെ എയർപോർട്ടിൽ വിടാനുള്ള വാഹനമെത്തി. രാത്രിയോടെ ഡോഡോയുടെ നാടിനോട് ഞങ്ങൾ വിട പറഞ്ഞു.....

[അവസാനിച്ചു....]

മൗറീഷ്യസിലൂടെ....(ഭാഗം മൂന്ന്)

2011-07-18T09:58:00.028+04:00

ഒന്നാം ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കുക.

രണ്ടാം ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കുക.

അടുത്ത ദിവസത്തെ പാക്കേജില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് പ്രധാനമായും ബീച്ചുകള്‍, അവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള water sports, under water walking എന്നിവയായിരുന്നു. പക്ഷേ നിര്‍ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ, മഴ പൂര്‍വ്വാധികം ശക്തി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അന്ന് രാവിലെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ കണ്ടത്. ഇന്നലെ കണ്ട, സൗമ്യഭാവത്തോടെയുള്ള മഴയല്ല ഇന്ന്. ശക്തിയായ കാറ്റിനോടൊപ്പം മഴ ഒരു സംഹാരരുദ്രയെപ്പോലെ നിന്നലറുന്നു! ഇന്നത്തെ കാര്യം കുളമായതുതന്നെ എന്ന് തോന്നി. എങ്കിലും കൃത്യസമയത്ത് റെഡിയായി ഞങ്ങള്‍ റിസപ്ഷനിലേക്കു ചെന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെതന്നെ, ഇന്നത്തെ ടൂര്‍ ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്തുവെന്ന വിവരമാണ് ലഭിച്ചത്. കടല്‍ വളരെ പ്രക്ഷുബ്ധമായതുകൊണ്ട് ബീച്ചിലെ ടൂര്‍ പരിപാടികളെല്ലാം നിറുത്തിവച്ചിരിക്കുകയാണത്രേ. മറ്റൊന്നും ചെയ്യാന്‍ നിര്‍വ്വാഹമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവര്‍ കൈമലര്‍ത്തി. പിന്നെ ആകെ ചെയ്യാവുന്ന കാര്യം, വാടകയ്ക്ക് കാറു വേണമെങ്കില്‍ അവര്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കിത്തരും; അതില്‍ സ്വയം ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് ചുമ്മാ ചുറ്റിക്കറങ്ങാമെന്നുള്ളതാണ്. യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത്, വഴികളോ, സ്ഥലങ്ങളോ ഒന്നും നിശ്ചയമില്ലാതെ എങ്ങോട്ട് ഡ്രൈവ് ചെയ്യാനാണ് എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ ആശങ്കാകുലയായി നില്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും, കേട്ട പാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി,പ്രസാദ് കാര്‍ ബുക്കു ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു! ഒക്കെ വരുന്നിടത്തുവച്ചു കാണാം എന്ന നിലപാടാണ് കക്ഷിക്ക്. പതിനഞ്ചു മിനിട്ടിനകം കാര്‍ റെഡി. ഇന്ത്യയിലേപ്പോലെ വലംകൈ ഡ്രൈവാണ് ഇവിടെയും. അങ്ങനെ ആ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത്, ഹോട്ടലുകാര്‍ തന്ന ഭൂപടങ്ങളുമായി ഞങ്ങള്‍ പുറപ്പെട്ടു. മൗറീഷ്യസിന്റെ തലസ്ഥാനമായ പോര്‍ട്ട് ലൂയിസില്‍ എത്തിപ്പെടുക എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന ലക്ഷ്യം.മഴയുടെ രൗദ്രത കാരണം വഴിയില്‍ പലയിടത്തും കാര്‍ നിറുത്തിയിടേണ്ടിവന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ വഴി തെറ്റുകയും ചെയ്തു. (പിന്നെ, ഇതൊരു ദ്വീപായതുകൊണ്ട് ഒരു ഗുണമുണ്ട്: വഴിതെറ്റി എങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞുപോയാലും ചെന്നെത്തുന്നതൊരു കടല്‍ത്തീരത്തായിരിക്കും).

ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ ബഹളമൊന്നുമില്ലാതെ, വിജനമായി കിടക്കുന്ന ഒരു തീരത്ത് കാര്‍ നിറുത്തി കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങളവിടെ ചിലവഴിച്ചു. മഴയൊന്ന് തോര്‍ന്ന നേരമായിരുന്നു അത്.

അവിടെ കണ്ട അതിമനോഹരമായ കാഴ്ചകളിലൊന്ന്:

വാണിജ്യവല്‍ക്കരണം ഒട്ടും തന്നെ നടന്നിട്ടില്ലാത്ത ഈ തീരത്ത്, പ്രകൃത്യാലുള്ള പച്ചപ്പരവതാനിയിലൂടെ, അതിനതിരിടുന്ന ചൂളമരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ, തണുത്ത കാറ്റും കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോള്‍ രാവിലത്തെ മൗഡ്യമൊക്കെ മാറി മനസ്സാകെ ഉന്മേഷഭരിതമാവുകയായിരുന്നു...

മരക്കൊമ്പുകളിലും പാറകളിലുമൊക്കെ ധാരാളം കടല്‍ജീവികള്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.....

മരങ്ങളിലൊക്കെ പലതരം പക്ഷികളുടെ കലപിലകള്‍.....മൈനയും ബുള്‍ബുളും കുരുവികളും കൂടാതെ പേരറിയാത്ത അനേകം പക്ഷികള്‍..

അക്കൂട്ടത്തില്‍ കണ്ട ഒരു ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്‍:

(Red Fody എന്ന ഇനത്തിലെ ആണ്‍പക്ഷിയാണിവന്‍ എന്നു പിന്നീട് മനസ്സിലാക്കാനായി).

കടല്‍ത്തീരത്ത് കാടുപിടിച്ചുനിന്നിരുന്ന ഒരു ചെടി സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയപ്പോള്‍ അത്ഭുതം തോന്നി. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ അമ്പലമുറ്റത്തു തഴച്ചുവളര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന ഈ ചെടിയെ രുദ്രാക്ഷമാണെന്നാണ് നാട്ടുകാര്‍ പറയുന്നത്. ഇതിനെ രുദ്രാക്ഷച്ചെടി എന്നു പറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടുത്തി മുന്‍പൊരു പോസ്റ്റിട്ടതും, പിന്നീട് അത് രുദ്രാക്ഷമല്ല, ഭദ്രാക്ഷം എന്ന, വ്യാജ രുദ്രാക്ഷമാണെന്ന് കമന്റുകളിലൂടെ മനസ്സിലായതുമൊക്കെ ഓര്‍ത്തുപോയി ഞാന്‍.....

ഭൂപടം അരിച്ചുപെറുക്കിയും, വഴിയരുകില്‍ കണ്ടവരോടൊക്കെ ചോദിച്ചുറപ്പിച്ചും ഞങ്ങളങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോയി. ഗ്രാമപ്രദേശമായതുകൊണ്ട് കൃഷിക്കാരും, ചെറിയചെറിയ കടകള്‍ നടത്തുവരുമൊക്കെയായ സാധാരണക്കാരായ ആളുകളെയാണ് അധികവും കണ്ടത്. പക്ഷെ അവരില്‍ പലരും ഇംഗ്ലീഷ് - അതും സായിപ്പിന്റെ ഉച്ചാരണശുദ്ധിയോടെ - സംസാരിച്ചത് തികച്ചും കൗതുകമുണർത്തിയ ഒരു അനുഭവമായി. സ്ഥലപ്പേരുകളും മറ്റും ഞങ്ങളുടെ ഉച്ചാരണത്തിലെ പിഴവ് കൊണ്ടാണ് പലപ്പോഴും അവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാവാതെ പോയത്. ഉദാഹരണത്തിന്, Cure-pipe എന്ന സ്ഥലപ്പേരിന് ഞങ്ങള്‍ “ക്യൂര്‍പൈപ്പ്” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ പകച്ചുനിന്നു. അതിന്റെ ശരിയായ ഉച്ചാരണം “ക്യൂപേ” എന്നാണെന്ന് പിന്നെയാണ് മനസ്സിലായത്.

പോകെപോകെ, വഴി ഞങ്ങളെ ഒരു കാട്ടുപ്രദേശത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇരു വശങ്ങളിലും വന്‍‌വൃക്ഷങ്ങള്‍ തിങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന കാട്ടുപാതയായിരുന്നു പിന്നേ കുറച്ചുദൂരം....

മഴതോര്‍ന്നനേരമായതുകൊണ്ട് കാര്‍ നിറുത്തി ഞങ്ങള്‍ കാട്ടിലേക്കൊന്നു ഇറങ്ങിനോക്കി. കാലാവസ്ഥ മോശമായതുകൊണ്ടാവാം, തികച്ചും വിജനമായ ഇടം. എന്നാല്‍, കാട്ടിലുള്ള നടപ്പാതകളും, തോടുകള്‍ക്കു കുറുകെ പണിതിട്ടുള്ള കൊച്ചുകൊച്ചുപാലങ്ങളും സിമന്റുകൊണ്ടുള്ള ഇരിപ്പിടങ്ങളുമൊക്കെ, സഞ്ചാരികള്‍ ധാരാളം വന്നുപോയിട്ടുള്ള ഇടമാണിതെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. ഇവിടെ വന്യമൃഗങ്ങളുണ്ടോ എന്നതിനെപ്പറ്റിയൊന്നും ഒരു വിവരവുമില്ല. ചോദിക്കാനായി ആരെയും അവിടെ കണ്ടമില്ല. ഏതായാലും അധികനേരം അവിടെ ചുറ്റിക്കറങ്ങാന്‍ പറ്റിയില്ല. അപ്പോഴേക്കും അടുത്ത മഴ ആര്‍ത്തലച്ചു വന്നു. ഞങ്ങളോടി ഒരു കണക്കിന് കാറില്‍ കയറിപ്പറ്റി.

കണിക്കൊന്നകളുടെ സാന്നിദ്ധ്യമാണ് മറ്റൊരു കൗതുകം. കാട്ടില്‍, പാതയോരങ്ങളില്‍, പാര്‍ക്കുകളില്‍, എന്നുവേണ്ട എവിടെ നോക്കിയാലും ധാരാളം കണിക്കൊന്നകള്‍ പൂത്തുലഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നതു കാണാമായിരുന്നു....

കാനനപാത കഴിഞ്ഞാല്‍, റോഡിനിരുവശവും നോക്കെത്താദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന കരിമ്പിന്‍‌പാടങ്ങള്‍ തുടങ്ങുകയായി. ഈ ഭാഗത്തെത്തിയപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് മൗറീഷ്യസില്‍ കാലുകുത്തിയശേഷം കാലാവസ്ഥ ഒന്നു തെളിഞ്ഞുകണ്ടത്. അത്ര കനത്ത മഴ പെയ്ത ലക്ഷണമൊന്നും ഇവിടെയില്ല... ഇളം കാറ്റും വെയിലുമായി പ്രസന്നമായ അന്തരീക്ഷം.. തമിഴ്നാട്ടിലെയും മറ്റും കൃഷിസ്ഥലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന പ്രതീതി..

കുറേദൂരം മുന്നോട്ടുപോയപ്പോള്‍ വഴി ശരിതന്നെയാണോ എന്നൊരു ശങ്ക...ഈ വിജനമായ സ്ഥലത്ത് ആരോടു ചോദിക്കാന്‍ എന്നു വിചാരിക്കുമ്പോഴതാ, ബസ്‌സ്റ്റോപ്പെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരിടത്ത് ഇന്ത്യന്‍ മുഖച്ഛായയുള്ള ഒരു പയ്യന്‍ നില്‍ക്കുന്നു. കക്ഷിയോട് തിരക്കിയപ്പോള്‍ വഴി തെറ്റിയിട്ടൊന്നുമില്ലെന്നു മനസ്സിലായി. മാത്രമല്ല, ആള്‍ പോകുന്നതും പോര്‍ട്ട് ലൂയീസിലേക്കു തന്നെയാണ്. അവിടെ ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്യുകയാണെന്നും കമ്പനി ബസ് കാത്തു നില്‍ക്കുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു. എങ്കില്‍‌പിന്നെ ഞങ്ങളൊടൊപ്പം പോന്നൂടെ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം പയ്യന്‍ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു കാറില്‍ കയറി. ശരദ് യാദവ് എന്നവന്‍ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍, ഇന്ത്യയില്‍ എവിടെയാണ്, ബീഹാറാണൊ എന്നും മറ്റും ഞാന്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ എയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, താനൊരു ഇന്ത്യന്‍ വംശജനാണെന്നതിനപ്പുറം, ഇന്ത്യയെപറ്റി തനിക്ക് കൂടുതലൊന്നും അറിയില്ലെന്നും, ഇതുവരെ ഇന്ത്യ കണ്ടിട്ടില്ലെന്നും അവന്‍ അറിയിച്ചു. ഏതായാലും ശരദ് യാദവിന്റെ സഹായത്തോടെ ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ തലസ്ഥാനനഗരിയായ പോര്‍ട്ട് ലൂയീസില്‍ ഞങ്ങളെത്തിച്ചേര്‍ന്നു.ഒരു വ്യാപാര സമുച്ചയത്തിന്റെ അടിയില്‍, പാര്‍ക്കിങ്ങിന് സൗകര്യപ്രദമായ സ്ഥലവും കൂടി കാണിച്ചുതന്നിട്ടേ ശരദ് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞുള്ളു.

പോര്‍ട്ട് ലൂയീസ് നഗരം:

അതിമനോഹരമായ ഒരു തുറമുഖനഗരമാണ് പോര്‍ട്ട് ലൂയിസ്(Port Louis). പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഫ്രഞ്ചുകാരുടെ ഭരണകാലത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണ് തുറമുഖവും അതിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള മറ്റു നിര്‍മ്മിതികളും. ഫ്രാന്‍സിലെ രാജാവായിരുന്ന ലൂയിസ് പതിനഞ്ചാമനോടുള്ള ആദരസൂചകമായി നല്‍കിയിരിക്കുന്ന പേരാണ് പോര്‍ട്ട് ലൂയീസ് എന്നത്.

തുറമുഖത്തിന്റെ ദൃശ്യം:

തമിഴ്നാട്ടിലെ ഏതോ ഒരു കുഗ്രാമത്തിലൂടെ വണ്ടിയോടിച്ച് പൊടുന്നനെ ഒരു യൂറോപ്യന്‍ നഗരത്തിലെത്തിപ്പെട്ടാലുള്ള പ്രതീതിയാണ് പോര്‍ട്ട് ലൂയിസില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കനുഭവപ്പെട്ടത്. ചിത്രങ്ങളിലും മറ്റും കണ്ടിട്ടുള്ള പൗരാണിക യൂറോപ്യന്‍ നഗരങ്ങളുടെ അതേ മുഖച്ഛായയാണ് ഈ നഗരത്തിനും. നല്ല തെളിഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം...ഇവിടെങ്ങും മഴ പെയ്തതിന്റെയോ, പെയ്യാന്‍ പോകുന്നതിന്റെയോ ലക്ഷണമൊന്നും കണ്ടില്ല.

ചില നഗരദൃശ്യങ്ങൾ:

പോര്‍ട്ട് ലൂയീസിന്റെ തെരുവീഥികളിലൂടെ പ്രത്യേകിച്ച് ലക്ഷ്യമൊന്നുമില്ലാതെ, കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടും കടകള്‍ കയറിയിറങ്ങിയും തലങ്ങും വിലങ്ങും ഏറെ നേരം ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. അതിനിടയിലാണ് Mauritius Natural History Museum കണ്ടുപിടിച്ചത്. അപ്പോഴേക്കും സമയം ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് രണ്ടുമണി കഴിഞ്ഞു. മ്യൂസിയം അഞ്ചുമണിക്ക് അടയ്ക്കും. ഒരു റസ്റ്റോറന്റിൽ കയറി ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം നേരെ മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് ചെന്നു.

മൗറീഷ്യസിന്റെ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവുമൊക്കെ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ആ മ്യൂസിയം കാ‍ണാതെ പോയിരുന്നെങ്കില്‍ അത് വലിയൊരു നഷ്ടം തന്നെ ആകുമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു പുറകിലേതോ കാലഘട്ടത്തില്‍ ചെന്നെത്തിയതുപോലെയാണ് എനിക്കു അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഇവിടെ ഫോട്ടോയെടുപ്പ് കര്‍ശനമായി നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുൻപു തന്നെ വംശനാശം സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞ, ഡോഡോ(Dodo) എന്ന പക്ഷിയേപ്പറ്റി അറിയാനിടവന്നത് ഇവിടെ വച്ചാണ്.

[ചിത്രം വിക്കിപീഡിയയിൽ നിന്നെടുത്തത്]
പ്രാവുകളുടെ കുടുംബത്തിൽ പെടുന്നതും, മൂന്നടിയിലധികം ഉയരവും ഇരുപതു കിലോയിലധികം തൂക്കവുമുള്ളതും, എന്നാൽ പറക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തതുമായ പക്ഷിയായിരുന്നുവത്രേ ഡോഡോ. മൗറീഷ്യസിൽ ജനവാസം ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് മറ്റു പക്ഷിമൃഗാദികളോടൊപ്പം സ്വൈര്യമായി വിഹരിച്ചിരുന്ന ഡോഡോയ്ക്ക് കഷ്ടകാലം തുടങ്ങിയത് ദ്വീപിൽ മനുഷ്യർ കാലുകുത്തിയതോടെയാണ്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇവിടെയെത്തിയ ഡച്ചുകാരാണ് പ്രധാനമായും ഡോഡോയുടെ വംശനാശത്തിന് കാരണക്കാരെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ദ്വീപിൽ മനുഷ്യവാസം ആരംഭിച്ച് ഏതാണ്ട് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനകം തന്നെ ഡോഡോ ഈ ഭൂമുഖത്തുനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഡച്ചുകാരുടെ യാത്രാരേഖകളിലും മറ്റും ഈ പക്ഷിയെ പറ്റി വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് പലവട്ടം മൗറീഷ്യസിൽ നടന്ന ഉത്ഖനനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഡോഡോയുടെ നിരവധി ഫോസിലുകളും മറ്റു അവശിഷ്ടങ്ങളും ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. ഇതെല്ലാം കൂട്ടിച്ചേർത്തുകൊണ്ടാണ് ഡോഡോയുടെ ഏകദേശരൂപം ശാസ്ത്രകാരന്മാർ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളത്.

എന്തായാലും, തങ്ങളൊരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തെ ഈ പക്ഷിയെ മൗറീഷ്യൻ ജനത ഇന്ന് നെഞ്ചിലേറ്റിയിരിക്കുക തന്നെയാണ്. ഒരു പ്രായശ്ചിത്തം പോലെ! ഡോഡോ ഇന്ന് മൗറീഷ്യസിന്റെ ദേശീയചിഹ്നവും അവരുടെ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗവുമാണ്. നോട്ടുകൾ, നാണയങ്ങൾ, സ്റ്റാമ്പുകൾ, തീപ്പെട്ടിക്കൂടുകൾ, ടീഷർട്ടുകൾ എന്നുവേണ്ട , നിത്യജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒട്ടുമിക്ക വസ്തുക്കളും ഡോഡോയുടെ ചിത്രം പേറുന്നു. വലിയൊരു ഭാഗം തന്നെ ഡോഡോയ്ക്കായി നീക്കിവച്ചിട്ടുള്ള മ്യൂസിയത്തിൽ എഴുതിവച്ചിട്ടുള്ള പല വരികളും ഹൃദയത്തിൽ തട്ടുന്നവയാണ്. അതിൽനിന്ന് ഞാൻ കുറിച്ചെടുത്ത വരികളിതാ:

The Dodo was doomed. It is not known for certain if the Portuguese released pigs or rats on the island, But the Dutch certainly did.

The introduced animals in search of an easy snack, soon found the bird's eggs and chicks.

Unfamiliar with the predators - at least in the beginning - the dodo was an easy catch for the hungry sailors. Extinction was inevitable.

ഒരു സോവനീർ ഷോപ്പിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ ഡോഡോയുടെ സ്ഫടിക ശില്പം:

മ്യൂസിയം അടയ്ക്കാനുള്ള സമയമായതോടെ ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി. താണ്ടിയ വഴികളെല്ലാം തിരിച്ചുതാണ്ടി ഇരുട്ടും മുമ്പേ ഹോട്ടലിൽ ചെന്നുപറ്റണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ പുറപ്പെട്ടേ മതിയാവൂ... റസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നോരോ ചായയും അകത്താക്കി ഞങ്ങളുടനെ പുറപ്പെട്ടു...

തുറമുഖനഗരത്തിൽ ഒരു കുടുംബചിത്രം:

പോർട്ട് ലൂയീസ് വിട്ടതോടെ അന്തരീക്ഷം വീണ്ടും കാറും കോളും നിറഞ്ഞതാവാൻ തുടങ്ങി. എങ്കിലും, പോരുന്ന വഴിയിൽ ഒന്നുരണ്ടിടത്തൊക്കെ വണ്ടി നിറുത്തി, കടൽത്തീരകാഴ്ചകളൊക്കെ ആസ്വദിച്ചും ഫോട്ടോയെടുത്തുമൊക്കെത്തന്നെയാണ് യാത്ര തുടർന്നത് .....

കൃഷിയിടങ്ങളിലൊന്നിൽ വരിവരിയായി നിൽക്കുന്ന കുറ്റിച്ചെടികൾ കണ്ടു കൗതുകം തോന്നി, അടുത്തുചെന്നു നോക്കിയപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്: നമ്മുടെ സ്വന്തം കാന്താരി!! വെറുതെ ഒരു കൗതുകത്തിന് ഞാൻ മൂന്നുനാലു കാന്താരിമുളകു പറിച്ചു ബാഗിലിട്ടു.

കാന്താരി മുളക് കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തോടെ അത്താഴത്തിനായി റസ്റ്റോറന്റിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ സന്തോഷം ഇരട്ടിയായി. ഇന്ന് ‘ഇന്ത്യൻ ഡേ’ ആണത്രേ! നിരനിരയായി ഇരിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ വിഭവങ്ങളിലൂടെ കണ്ണോടിക്കവേ, അറ്റത്തൊരു മൂലയിൽ ആർക്കും വേണ്ടാത്ത മട്ടിലിരിക്കുന്ന ചോറും തൈരും ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു. ചോറും തൈരും കാന്താരിമുളകുമായി എന്റെ ഇന്നത്തെ അത്താഴം കുശാലായി എന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ...

നാളെ മൗറീഷ്യസിൽ നിന്ന് മടങ്ങാനുള്ള ദിവസമാണ്. അതുകൊണ്ട് ടൂർപാക്കേജുകൾ ഒന്നുമില്ല. വൈകുന്നേരം എയർപോർട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവിടാനുള്ള വണ്ടി വരുംവരെ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. ചുമ്മാ ഹോട്ടലിൽ ഇരുന്നിട്ട് എന്തുചെയ്യാനാണെന്നു പറഞ്ഞ് പ്രസാദ് നാളെയ്ക്കു കൂടി കാർ ബുക്കു ചെയ്തു.

പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥയായിരുന്നിട്ടും, കാണേണ്ട സ്ഥലങ്ങളൊന്നും തന്നെ കൃത്യമായി നിശ്ചയമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, ടൂറിസ്റ്റ് വാഹനമോ, ഗൈഡോ, സഹയാത്രികരോ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, എന്തുകൊണ്ടോ, ഇന്നലത്തെ യാത്രയേക്കാൾ ഞങ്ങൾ അസ്വദിച്ചത് ഇന്നത്തെ സവാരി തന്നെ. കണ്ടിരിക്കേണ്ട പല പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളും വിട്ടുപോയിട്ടുണ്ടാവാം. ഉണ്ടാവാം എന്നല്ല, ഉണ്ട്. എങ്കിലും...ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ദേശത്ത്, അറിയാത്ത വഴികളിലൂടെ, അപരിചിതരായ നാട്ടുകാരുമായി ഇടപഴകിക്കൊണ്ട് വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിന്റെ ത്രിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തതാണ്...

ഇന്നത്തെ യാത്രയിൽ മനസ്സിനോടൊപ്പം പോന്നത് തീർച്ചയായും ഡോഡോ തന്നെ. പ്രിയപ്പെട്ട പക്ഷീ, നീ എവിടെയാണ്....? ഒരിക്കൽക്കൂടി നീ ഈ മരതക ദ്വീപിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നെങ്കിൽ.....ഇവരുടെ ഈ സ്നേഹവായ്പ് ഏറ്റുവാങ്ങിയെങ്കിൽ.....
[തുടരും....]

മൗറീഷ്യസിലൂടെ....(ഭാഗം രണ്ട്)

2011-07-05T06:57:00.010+04:00

ഒന്നാം ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കുക.

പിറ്റേദിവസം പ്രാതല്‍ കഴിച്ച് തയ്യാറായപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള വാഹനം എത്തി. ചെറിയൊരു ബസ്സാണ്. ഞങ്ങളെ കൂടാതെ മറ്റുപല ദേശക്കാരുമുണ്ട്. ഇന്ത്യക്കാരായി ഞങ്ങള്‍ മാത്രം. മൂഡി എന്നായിരുന്നു ഗൈഡിന്റെ പേര്. ഒരു മെഗാഫോണുമായി നിന്നിരുന്ന മൂഡി, അധികം താമസിയാതെ മൗറീഷ്യസിന്റെ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവുമൊക്കെ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് വാചാലനാവാന്‍ തുടങ്ങി. പല ദേശക്കാരായ യാത്രികര്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഇംഗ്ലീഷ്-ഫ്രഞ്ച്-ജര്‍മ്മന്‍ ഭാഷകളെടുത്തിട്ട് അമ്മാനമാടുന്ന മൂഡിയുടെ കുശലത പ്രശംസനീയം തന്നെ.

വാഹനം ചെന്നു നിന്നത് Curepipe എന്ന സ്ഥലത്തുള്ള Trou Aux Cerfs-ല്‍ ആണ്. പതിനഞ്ചു ദശലക്ഷം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് സമുദ്രത്തിലുണ്ടായ അഗ്നിപര്‍വ്വതസ്ഫോടനത്തില്‍ നിന്ന് രൂപം കൊണ്ട ദ്വീപാണ് മൗറീഷ്യസ് എന്നു പറഞ്ഞുവല്ലോ. ഇന്ന് സുപ്താവസ്ഥയിലുള്ളതും, ഏതാണ്ട് ഏഴ്-എട്ട് ലക്ഷം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പുവരെ സജീവമായിരുന്നെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നതുമായ അഗ്നിപര്‍വ്വതമാണ് Trou Aux Cerfs. സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്ന് 600 മീറ്ററിലധികം ഉയരത്തിലുള്ള ഈ അഗ്നിപര്‍വ്വതമുഖം, ഏതാണ്ട് മുന്നൂറ്റമ്പതോളം മീറ്റര്‍ ചുറ്റളവും 80-100 മീറ്ററോളം ആഴവുമുള്ള വലിയൊരു ഗര്‍ത്തത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ് ഇന്നുള്ളത്. ഗര്‍ത്തത്തിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് ഒരു തടാകത്തിലെന്നപോലെ വെള്ളം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനുചുറ്റുമായി ഇടതൂര്‍ന്നൊരു കൊച്ചുവനം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു, പ്രകൃതീശ്വരി. കണ്ണും മനസ്സും ഒരുപോലെ കുളിര്‍പ്പിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയെന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ...
പുതിയ ക്യാമറ ആദ്യമായി ബാഗില്‍നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു...പട്ടിക്ക് പൊതിക്കാത്ത തേങ്ങ കിട്ടിയ അവസ്ഥയിലാണ് സംഗതി കയ്യിലിരിക്കുന്നത്...തല്‍ക്കാലം “ഓട്ടോ” മോഡിലിട്ട് ഉദ്ഘാടനകര്‍മ്മം നിര്‍വ്വഹിച്ചു....

ഈ ഈ നിശബ്ദസൗന്ദര്യത്തില്‍ സ്വയമര്‍പ്പിച്ച് എറെ നേരം നില്‍ക്കാന്‍ ആരും അഗ്രഹിച്ചുപോകും. പക്ഷേ, സമയമധികമില്ലെന്ന ഗൈഡിന്റെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ മൂലം ചുറ്റുപാടുമുള്ള മറ്റു കാഴ്ചകളാസ്വദിക്കാന്‍ ഞങ്ങളെല്ലാം പിന്തിരിഞ്ഞു. Trou Aux Cerfs-നും ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചാല്‍ മൗറീഷ്യസിന്റെ ദൂരവീക്ഷണം ലഭിക്കും.

പല രൂപത്തിലുള്ള മലനിരകള്‍ അതിരിടുന്ന കാഴ്ചകളാണ് ചുറ്റിലും. ഈ മലകള്‍ക്കൊക്കെ പേരുകളുമുണ്ട്. അതിലൊന്ന് തികച്ചും കൗതുകമുണര്‍ത്തി. മൂന്നു മലകളുടെ ഈ കൂട്ടത്തിന് Les Trois Mamelles എന്നാണ് പേര്. മൂന്നു സ്തനങ്ങള്‍ എന്നാണത്രേ ഇതിനര്‍ത്ഥം!

Curepipe-ലെ നഗരഭാഗത്തേക്കാണ് ബസ് പിന്നെ നീങ്ങിയത്. ഷോപ്പിങ്ങിന് പറ്റിയ സ്ഥലമാണെന്നു പറഞ്ഞാണ് അങ്ങോട്ടു പോയത്. പ്രകൃതിദൃശ്യം ആസ്വദിക്കാന്‍ വളരെ കുറച്ചു സമയം മാത്രം അനുവദിച്ച മൂഡി, ഷോപ്പിങ്ങിന് അനുവദിച്ചത് ഏതാണ്ട് ഒന്നര മണിക്കൂറോളമാണ്!! അവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും മഴ ചാറാന്‍ തുടങ്ങി.

നല്ല വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ള നഗരം.....

മഴയെ അവഗണിച്ച് എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങി. തുണിത്തരങ്ങള്‍ , കൗതുകവസ്തുക്കള്‍ , പുസ്തകങ്ങള്‍ , സ്ഫടികസാധനങ്ങള്‍ മുതലായവയുടെ കടകളാണ് മിക്കതും. തനിക്ക് താല്പര്യമുള്ള കടകളില്‍ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിപ്പിക്കുവാന്‍ മൂഡി പ്രത്യേകശ്രദ്ധ പുലര്‍ത്തി. അയാള്‍ക്ക് “സംതിങ്ങ്” തടയുന്ന കാര്യമായിരിക്കുമെന്നുറപ്പ്. (ഇത്തരം കച്ചവട മനോഭാവം പാക്കേജ് ടൂറുകളുടെ വലിയൊരു ന്യൂനതയാണെന്നത് പറയാതെ വയ്യ). പോക്കറ്റിന് തീരെ ഇണങ്ങാത്ത വിലയാണ് സാധങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ. വില രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് യൂറോയിലും. എല്ലാം തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയതല്ലാതെ ഞങ്ങളൊന്നും വാങ്ങിയില്ല. കണ്ണില്‍ കണ്ടതൊക്കെ “വൗ! വൗ!” എന്നു പറഞ്ഞ് വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ സായിപ്പന്മാരും ഇല്ലാതില്ല.

ഒരു തുണിക്കട:

ഷോപ്പിങ്ങ് കഴിഞ്ഞ് ബസ്സ് നീങ്ങിയപ്പോള്‍ മൂഡി പറഞ്ഞത്, ഇനി നമ്മള്‍ കാണാന്‍ പോകുന്നതൊരു “ഷിപ്പ് മേക്കിങ്ങ് ഫാക്ടറി”യാണ് എന്നാണ്. ശരിയ്ക്കും ഒരു കപ്പല്‍ നിര്‍മ്മാണ ശാലയിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്നാണ് ഞാന്‍ ധരിച്ചത്. പക്ഷേ അവിടെ ചെന്നപ്പോഴല്ലെ അബദ്ധം മനസ്സിലായത്. സംഗതി കപ്പല്‍ നിര്‍മ്മാണശാല തന്നെ. പക്ഷേ അവിടെ ഉണ്ടാക്കുന്നത് പായ്ക്കപ്പലുകളുടേയും ബോട്ടുകളുടേയുമൊക്കെ ചെറു മാതൃകകളാണെന്നുമാത്രം! അതി മനോഹരമായ ഈ ശില്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നത് തേക്കിന്‍ തടിയിലാണത്രേ. ഇവ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളൊക്കെ ചുറ്റിനടന്നു കണ്ടു. ചെറുതും വലുതുമായ ധാരാളം ശില്പങ്ങള്‍ വില്‍ക്കാന്‍ വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെയും വിലയുടെ ആധിക്യം ഒരു പ്രശ്നം തന്നെ. അങ്ങനെ, മൂഡിയുടെ കണ്ണില്‍ ഞങ്ങള്‍ വെറും കഞ്ഞികളായി മാറിയെന്ന് ചുരുക്കം...

കാശ്മീരി ഷോളുകളും പരവതാനികളും മറ്റും വില്‍ക്കുന്ന ഒന്നു രണ്ടു കടകളിലും കൂടി കൊണ്ടുപോയി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വാങ്ങിപ്പിക്കാന്‍ വിഫലശ്രമം നടത്തിയ മൂഡി പിന്നെ ഞങ്ങളെ കൂട്ടിപോയത് മൗറീഷ്യസിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള Ganga Talao അല്ലെങ്കില്‍ Grand Bassin എന്നറിയപ്പെടുന്ന തടാകക്കരയിലേക്കാണ്. സമുദ്രനിരപ്പില്‍നിന്നും 1800 അടി ഉയരത്തിലാണിത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഇതിനോടു ചേര്‍ന്ന് വലിയൊരു ശിവക്ഷേത്രവും ലക്ഷ്മി, ഗണപതി, ഹനുമാന്‍,കൃഷ്ണന്‍ തുടങ്ങിയ മറ്റു പ്രതിഷ്ഠകളും ഉണ്ട്. പാര്‍വതീസമേതനായി യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്ന ശിവന്റെ തലയിലെ ഗംഗയില്‍ നിന്നും ഏതാനും തുള്ളികള്‍ ഉതിര്‍ന്നുവീണുണ്ടായ തടാകമാണെന്ന് ഐതിഹ്യം. മറ്റൊരു അഗ്നിപര്‍വ്വതമുഖ-തടാകമാണെന്ന് ചരിത്രമതം. എന്തായാലും, ഇന്ന് ഹിന്ദുക്കളുടെ പ്രധാന തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമാണിവിടം. ശിവരാത്രിയാണ് പ്രധാന ഉത്സവം. ശിവരാത്രിക്ക് 2-3 ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കിയുള്ള അവസരമായിരുന്നു അത്.

ഒരു നിഴല്‍ പോലെ കൂടെയുള്ള മഴ അപ്പോഴേക്കും തകര്‍ത്തുപെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴയത്തിറങ്ങാന്‍ മടിച്ച് ചിലരൊക്കെ ബസ്സില്‍ തന്നെയിരുന്നു. അങ്ങനെ നോക്കിയാല്‍ ഈ യാത്ര വെറുതെയാവുകയേയുള്ളു. ക്യാമറയും കക്ഷത്തിലടക്കി ഞങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം പുറത്തിറങ്ങി. ഐതിഹ്യപ്രകാരം തടാകത്തിലെ ജലം പരിപാവനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ജലം ഭക്തിപൂര്‍വ്വം തലയിലൊഴിക്കാനും കുപ്പിയില്‍ ശേഖരിക്കാനുമൊക്കെ ആളുകള്‍ തിക്കിത്തിരക്കി..

തടാകക്കാഴ്ച:

ഉത്സവത്തിനുള്ള ഗംഭീര ഒരുക്കങ്ങള്‍ ക്ഷേത്രത്തിലും പരിസരത്തും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ശിവരാത്രി പ്രമാണിച്ച് അഭൂതപൂര്‍വ്വമായ ജനതിരക്ക്. ഏതൊരു ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ക്ഷേത്രത്തിലും ചെന്നാലുള്ള അതേ അന്തരീക്ഷം....ഇന്ത്യക്കു വെളിയിലുള്ള ഒരേയൊരു ജ്യോതിര്‍‌ലിംഗമാണ് ഇവിടത്തേത് എന്ന് ഒരു ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ട്.

അധികം താമസിയാതെ ഞങ്ങളെല്ലാം പുറത്തുകടന്നു....ഇന്ത്യയിലെ വിനായകചതുര്‍ത്ഥി ആഘോഷങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയില്‍ , തടാകപരിസരത്ത് ശിവരാത്രി ആഘോഷത്തിനുള്ള രഥങ്ങളും അവയില്‍ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള കൂറ്റന്‍ പ്രതിമകളും തയാറായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു....ശിവന്‍, ഹനുമാന്‍, ശ്രീരാമന്‍ തുടങ്ങി എല്ലാവരും ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.

ഇവിടത്തെ മറ്റൊരു മുഖ്യ ആകര്‍ഷണമായ, 108 അടി ഉയരമുള്ള കൂറ്റന്‍ ശിവപ്രതിമയെ ബസ്സിലിരുന്ന് പെരുമഴയുടെ മറയിലൂടെ, ഒരു നിഴല്‍‌പോലെ കാണാനേ സാധിച്ചുള്ളൂ. ഫോട്ടൊയെടുക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു. ബസ് നേരെ റസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് നീങ്ങി. യൂറോപ്യന്‍ വിഭവങ്ങള്‍ തന്നെ ഇവിടെയും. ഭക്ഷണം വിളമ്പാനും ബില്‍ തയ്യാറാക്കാനുമൊക്കെ അധികവും സ്ത്രീകള്‍ . മിക്കവര്‍ക്കും ആഫ്രിക്കന്‍ മുഖഛായ. പോകുന്നിടത്തൊക്കെ ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചത്, മൗറീഷ്യസുകാര്‍ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിന് കല്‍പിച്ചിട്ടുള്ള സ്ഥാനമാണ്. (വന്നുവന്ന് നമുക്കിടയില്‍ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവ് ബുദ്ധിഭ്രമത്തിന്റെ ചിഹ്നമായി മാറിയിരിക്കുകയാണല്ലോ). അതിഥി സല്‍ക്കാരത്തിന്റെ/സ്വീകരണത്തിന്റെ ഇടങ്ങളിലൊക്കെ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവ് പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു!! പരന്ന സ്ഫടിക പാത്രങ്ങളില്‍ വെള്ളമൊഴിച്ച്, അതില്‍ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന രീതിയിലാണ് പൂക്കള്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. ചിലയിടങ്ങളില്‍ സ്ത്രീകള്‍ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവ് മുടിയില്‍ ചൂടിയിട്ടുള്ളതായും കണ്ടു!

ഉച്ചഭക്ഷണശേഷം Chmarel എന്ന പ്രകൃതിരമണീയമായ ഗ്രാമത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് മൂഡി അറിയിച്ചു. അങ്ങോട്ട് പോകും വഴി റം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഡിസ്റ്റിലറിയിലും കയറി. കരിമ്പിന്‍ ചണ്ടിയില്‍ നിന്നാണ് റം ഉണ്ടാക്കുന്നത്. കരിമ്പുകൃഷി വ്യാപകമായിട്ടുള്ള മൗറീഷ്യസില്‍ , പഞ്ചസാര ഫാക്ടറികള്‍ക്കു പുറമേ റമ്മും ബിയറുമൊക്കെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഇത്തരം ഡിസ്റ്റിലറികളും ധാരാളമായുണ്ട്. ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ റം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളില്‍ ഒന്നാണത്രേ മൗറീഷ്യസ്. ഡിസ്റ്റിലറിയിലെ ഉപകരണങ്ങളും റം ശേഖരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന വീപ്പകളുമൊക്കെ ഒന്നോടിച്ചു കാണാനുള്ള സമയമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ആല്‍ക്കഹോളിന്റെ തോത്, പഴക്കം മുതലായവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പലതരത്തിലും ഗുണത്തിലുമുള്ള റം ചെറിയ കുപ്പികളില്‍ അവിടെ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രുചിച്ച് നോക്കിയശേഷം ഏതാണെന്നുവച്ചാല്‍ ആവശ്യക്കാര്‍ക്ക് അവിടുന്നുതന്നെ വാങ്ങുകയും ചെയ്യാം.

ഡിസ്റ്റിലറി:

ഞങ്ങളുടെ വാഹനം Chamarel-ല്‍ അരമണിക്കൂറിനകം എത്തി. പാടങ്ങളും മലകളുമൊക്കെയായി പ്രകൃതിഭംഗി നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുന്ന ഒരിടം. എങ്ങും പച്ചപ്പ്. അവിടത്തെ മുഖ്യാകര്‍ഷണമായ വെള്ളച്ചാട്ടം കാണണമെങ്കില്‍ വണ്ടി നിറുത്തിയിടത്തുനിന്ന് കുറച്ചു മുകളിലേക്ക് നടന്നു കയറണം. St.Denis, Viande Salee എന്നീ രണ്ടു നദികളില്‍നിന്നാണ് ഈ വെള്ളച്ചാട്ടം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. ഇടതിങ്ങിയ പച്ചപ്പിനു നടുവിലുള്ള ഒരു ഭീമന്‍ പാറയ്ക്കു മുകളില്‍ നിന്ന് എതാണ്ട് നൂറു മീറ്ററോളം താഴ്ചയിലേക്ക് ആര്‍ത്തലച്ചുവീഴുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ദൃശ്യം ചേതോഹരം തന്നെ. മഴ പെയ്തതുകൊണ്ട് ആകെ കലങ്ങിമറിഞ്ഞ് കൂലം കുത്തിയൊഴുകുകയാണ് വെള്ളം. അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ സാധാരണ ഈ സമയത്ത് വെള്ളച്ചാട്ടം തീരെ ശുഷ്കിച്ചാണ് കാണപ്പെടുകയത്രേ. (മഴ പെയ്തത് നന്നായെന്ന് അപ്പോള്‍ തോന്നി).

Chamarel-ലെ മറ്റൊരു പ്രധാന ആകര്‍ഷണം Seven Coloured Earth എന്ന, പല നിറത്തിലുള്ള മണ്ണാണ്. ഈ ഭാഗം വേലികെട്ടി തിരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അഗ്നിപര്‍വ്വതസ്ഫോടനത്തിനുശേഷം ഉണ്ടായ, നിരവധി ധാതുക്കളാല്‍ സമ്പുഷ്ടമായ ലാവപ്പാറകള്‍ ജലസാന്നിദ്ധ്യം മൂലം കാലക്രമേണ മൃദുവാകുകയും, അവയില്‍ ധാതുവിഘടനം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജലത്തില്‍ ലയിച്ചുചേരുന്നവ ജലത്തോടൊപ്പം ഒഴുകിപ്പോകുമ്പോള്‍ ലേയത്വമില്ല്ലാത്ത ഇരുമ്പ്, അലൂമിനിയം മുതലായാവയുടെ വന്‍ ശേഖരം ആ മണ്ണില്‍ ബാക്കിയാവുന്നു. അത്തരത്തില്‍ അവശേഷിക്കപ്പെട്ട മണ്ണിന്റെ ദൃശ്യമാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്. പ്രധാനമായും ഇരുമ്പിന്റേയും അലൂമിനിയത്തിന്റേയും സം‌യുക്തങ്ങളാണ്(Fe2o3,AL2O3, etc..) മണ്ണിന് പലതരം നിറങ്ങള്‍കൊടുക്കുന്നതത്രേ. ചുവപ്പ്,മറൂണ്‍ ,നീല,പര്‍പ്പിള്‍ ,മഞ്ഞ തുടങ്ങിയ നിറങ്ങളുടെ വിവിധ ഷേഡുകള്‍ ഏറിയും കുറഞ്ഞും കാണാം. ഏഴുനിറമുള്ള മണ്ണാണെന്നാണ് ഇവിടത്തുകാര്‍ പറയുന്നത്. ഒരു ദിവ്യാത്ഭുതം എന്ന മട്ടില്‍ ഇതിനെചുറ്റിപ്പറ്റി ചില അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ഇല്ലാതില്ല. എന്തായാലും മനോഹരമായ ഒരു കാഴ്ച തന്നെ.

“സപ്തവര്‍ണ്ണഭൂമി”യോടു ചേര്‍ന്ന്, വിശ്രമിക്കാനും കുട്ടികള്‍ക്ക് കളിക്കാനുമൊക്കെയായി ചെറിയൊരു പാര്‍ക്കും ഉണ്ട്. അവിടെ കണ്ട ഭീമന്‍ ആമകള്‍ (Giant Tortoise) കൗതുകമുണര്‍ത്തി.

വൈകുന്നേരമായി. ഇന്നത്തെ ടൂര്‍ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു...ഹോട്ടലില്‍ തിരിച്ചെത്താന്‍ പിന്നെയും ഒന്നര മണിക്കൂറെടുത്തു. നേരെ റസ്റ്റോറന്റില്‍ ചെന്ന് അത്താഴം കഴിച്ച് മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങി... ഭക്ഷണക്കാര്യത്തില്‍ ഒരു തനിനാടന്‍ മട്ടുകാരിയാണു ഞാന്‍. എന്റെ നാവിനു വല്ലപ്പോഴും മാത്രം പരിചയമുള്ള വിദേശരുചികള്‍ ഇവിടെ പല പ്രാവശ്യം ആവര്‍ത്തിക്കേണ്ടി വന്നതോടെ രുചിമുകുളങ്ങളെന്നോട് പിണങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു........ [തുടരും....]

മൗറീഷ്യസിലൂടെ....(ഭാഗം ഒന്ന്)

2011-06-27T09:38:00.001+04:00

തികച്ചും ആകസ്മികമായാണ് മൗറീഷ്യസ് യാത്രയിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ എത്തിപ്പെട്ടതെന്ന് പറയാം. മുന്‍‌കൂട്ടി പ്ലാനിട്ട ഒന്നുരണ്ടു യാത്രകള്‍ ചില തടസ്സങ്ങള്‍ മൂലം തല്‍ക്കാലം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നപ്പോള്‍ പരിഗണനയ്ക്കെത്തിയത് ഞങ്ങളുടെ യാത്രാസ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഒരിക്കലും കടന്നുവന്നിട്ടില്ലാത്ത മൗറീഷ്യസാണ്. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ വിസയുടെ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല, വിസ “ ഓണ്‍ അറൈവല്‍ ” ആണ്. പിന്നെ ഇപ്പോഴവിടെ പ്രസന്നമായ കാലാവസ്ഥയുമാണെന്നുമറിഞ്ഞു. ദുബായില്‍ നിന്നാണ് വിമാനം. മൂന്നു രാത്രിയും നാലു പകലുമടങ്ങുന്ന പാക്കേജ് ബുക്ക് ചെയ്തു. അങ്ങനെ, മുന്‍‌കൂട്ടി തയ്യാറെടുപ്പു നടത്തുന്ന ഒരു യാത്രയും ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ നടക്കാറില്ലെന്ന പതിവ് ഇക്കുറിയും തെറ്റിയില്ല!

പുതിയൊരു SLR ക്യാമറയെന്ന എന്റെ മോഹം സഫലമാക്കിത്തരുവാന്‍ എന്റെ നല്ലപാതി തീരുമാനിച്ച അവസരം കൂടിയായിരുന്നു അത്. പറ്റിയത് തിരഞ്ഞെടുക്കുവാന്‍ ബ്ലോഗര്‍ സുഹൃത്ത് അപ്പു സഹായിക്കാമെന്നേറ്റിരുന്നു. അങ്ങനെ, യാത്രയുടെ തലേദിവസം റാസ്- അല്‍ -ഖൈമയിലുള്ള എന്റെ അനിയന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് നേരെ ഷാര്‍ജയില്‍ അപ്പുവിന്റെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന്, കുടുംബാംഗങ്ങളെ പരിചയപ്പെടല്‍ കഴിഞ്ഞ്, ക്യാമറ വാങ്ങിയപ്പോഴേക്കും നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ദുബായിയിലുള്ള മറ്റൊരു ബ്ലോഗര്‍ സുഹൃത്ത് ശശിയേട്ടന്റെ വീടു സന്ദര്‍ശിക്കലാണ് അടുത്ത പരിപാടി. ഞങ്ങളെ അവിടെ കൊണ്ടുവിട്ടതും അപ്പുവും കുടുംബവും തന്നെ. ശശിയേട്ടന്റെ വീട്ടില്‍ അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് 12 മണിയോടെ വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് പോകാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോള്‍ ആകസ്മികമായി ബ്ലോഗര്‍ ഹരിയണ്ണന്‍ അവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. വിമാനത്താവളത്തില്‍ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടാക്കുന്ന കാര്യം ഹരിയണ്ണന്‍ ഏറ്റു. അങ്ങനെ ആ പാതിരാത്രിക്ക് അതിനു നിയോഗമുണ്ടായത് ഞങ്ങളന്നാദ്യമായി കാണുകയും പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഹരിയണ്ണന്! ബ്ലോഗ് സൗഹൃദങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച വിസ്മയങ്ങളും കൗതുകങ്ങളും കൊണ്ട് അവിസ്മരണീയമായ ദിനങ്ങള്‍ പലതും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ആ ഗണത്തിലേക്ക് ഈയൊരു ദിവസം കൂടി.......

വിമാനം മൗറീഷ്യസിനോടടുക്കവേ, പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു പന്തികേട്....ആകെ മൂടിക്കെട്ടിയതുപോലെ...ഇനി മഴയെങ്ങാനും...? എയ്, അങ്ങനെ വരാന്‍ തരമില്ല...ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു....

പക്ഷേ ആശ്വാസത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായില്ല...വിമാനമിറങ്ങിയപ്പോള്‍ പുറത്തു ഞങ്ങളെ എതിരേറ്റത് തുള്ളിക്കൊരുകുടം പേമാരി!! ദൈവമേ, ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയിരുന്ന വിവരങ്ങള്‍ തെറ്റായിരുന്നോ.....? ഹോട്ടലിലേക്ക് ഞങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവാന്‍ എത്തിയിരുന്ന കാറില്‍ ഒരുവിധത്തിലാണ് കയറിപ്പറ്റിയത്. ഇവിടെ ഇപ്പോള്‍ നല്ല വേനല്‍ക്കാലമാണെന്നും, ഈ സമയത്ത് മഴ പെയ്യുക സാധാരണ പതിവില്ലെന്നും, കാഴ്ചയില്‍ ഒരു ആഫ്രിക്കക്കാരനേപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞു. മൂന്നുനാലു ദിവസത്തേക്കേ ഈ മഴ ഉണ്ടാവൂ എന്നാണത്രേ കാലാവസ്ഥാപ്രവചനം. അപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചുപോവുന്നതുവരെ മഴ തുടരുമെന്നര്‍ത്ഥം....ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ തെല്ലൊരു നിരാശ തോന്നാതിരുന്നില്ല...എന്തായാലും വരുന്നപോലെ വരട്ടെ എന്നാശ്വസിച്ച് ഉന്മേഷം വീണ്ടെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു....

ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ യാത്രയുണ്ടായിരുന്നു ഹോട്ടലിലേക്ക്. Belle Mare എന്ന സ്ഥലത്തായിരുന്നു ഹോട്ടല്‍ . അന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പരിപാടിയൊന്നുമില്ല. മുറിയില്‍ വിശ്രമിച്ച ശേഷം വൈകീട്ട് പുറത്തിറങ്ങി. ധാരാളം മരങ്ങളും പൂച്ചെടികളും പുല്‍ത്തകിടികള്‍ക്കിടയിലൂടെയുള്ള വഴിത്താരകളുമായി ഹരിതാഭമായ ഹോട്ടല്‍ പരിസരം നേരെ കടല്‍ത്തീരത്തേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്നു. മഴയൊന്ന് തോര്‍ന്ന നേരമായതുകൊണ്ട് കടല്‍ത്തീരത്ത് നല്ല തിരക്ക്. മധുവിധു ആഘോഷിക്കുന്ന നവമിഥുനങ്ങളും വാര്‍ദ്ധക്യം ആഘോഷിക്കാനെത്തിയ സായിപ്പു-മദാമ്മമാരുമാണ് ഏറിയ പങ്കും. മഴ വീണ്ടും ചനുപിനാന്ന് പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയതോടെ ഞങ്ങളൊഴിച്ചെല്ലാവരും ഹോട്ടലിലേക്ക് മടങ്ങി. സൂര്യന്‍ ക്രമേണ ഒരു വിളറിയ മഞ്ഞനിറമായി കടലില്‍ അപ്രത്യക്ഷമായി. പാട്ടും നൃത്തവുമായി എന്തൊക്കെയോ കലാപരിപാടികള്‍ നടക്കുന്നതിന്റെ ആരവം ഹോട്ടലില്‍നിന്നുയരാന്‍ തുടങ്ങി. ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് തന്നിരുന്ന കുട നിവര്‍ത്തി, കടപ്പുറത്തെ മഴ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് കുറേ നേരം നടന്നശേഷം ഞങ്ങളും പതിയേ ഹോട്ടലിലേക്ക് മടങ്ങി...
ഹോട്ടലിന്റെ പാക്കേജില്‍ പ്രാതലും അത്താഴവും ഉള്‍പ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. തനി യൂറോപ്യന്‍ മട്ടിലുള്ള അത്താഴവും അകത്താക്കി റൂമിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോള്‍ പിറ്റേദിവസം രാവിലെ എട്ടുമണിക്കു തന്നെ റെഡിയായി എത്തണമെന്ന കാര്യം റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. മൗറീഷ്യസ് ചുറ്റിക്കറങ്ങി കാണിച്ചുതരാനുള്ള ഹോട്ടലിന്റെ വാഹനവും ഗൈഡും എട്ടര മണിയോടെ എത്തും....

മൗറീഷ്യസിനെ കുറിച്ച് അല്പം:

[ചിത്രം വിക്കിപീഡിയയില്‍ നിന്നെടുത്തത്]

ഇന്ത്യയുടെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറന്‍ ഭാഗത്തായി, ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തില്‍ നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു ദ്വീപാണ് മൗറീഷ്യസ്. 15 ദശലക്ഷം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് സമുദ്രത്തിലുണ്ടായ വന്‍ അഗ്നിപര്‍വ്വതസ്ഫോടനത്തിലെ ലാവ ഉറഞ്ഞുണ്ടായതാണത്രേ ഈ ദ്വീപ്. ഏതാണ്ട് പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ മനുഷ്യസ്പര്‍ശമില്ലാതിരുന്ന ഈ ദ്വീപില്‍ ആദ്യമായെത്തിയത് പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരും പിന്നെ വന്നത് ഡച്ചുകാരുമാണത്രേ. ഡച്ചുകാര്‍ ഇതിന് Maurice of Nassau(Prince Of Orange) എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു(ഇതില്‍നിന്നായിരിക്കണം പിന്നീട് മൗറീഷ്യസ് എന്ന വാക്കുണ്ടായത്) പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥകളോട് പൊരുതിമടുത്ത് തിരിച്ചുപോയ ഇവര്‍ക്കുശേഷം 1715-ല്‍ വന്ന ഫ്രഞ്ചുകാര്‍ ഈ ദ്വീപിന്റെ മൊത്തം നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുകയും “തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ദ്വീപ്” എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ “ഐല്‍ ഓഫ് ഫ്രാന്‍സ്(Isle of France)” എന്ന് നാമകരണം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ഫ്രഞ്ചുകാരാണ് അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മൗറീഷ്യസിനെ പുരോഗതിയുടെ പാതയിലേക്ക് നയിച്ചത്. കൃഷിക്ക് അനുയോജ്യമായ,വളക്കൂറുള്ള ഈ മണ്ണില്‍ കരിമ്പുകൃഷി ആരംഭിച്ചത്, അതിനോടനുബന്ധമായി ദ്വീപിലുടനീളം പഞ്ചസാര നിര്‍മ്മാണശാലകള്‍ സ്ഥാപിച്ചത്, ആദ്യമായി റോഡുകള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചത്, തലസ്ഥാനത്ത് തുറമുഖം ഉണ്ടാക്കിയത്, ഒക്കെ ഫ്രഞ്ചുകാരാണ്. 1810-ല്‍ ദ്വീപ് ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാവുകയും പിന്നീട് 1962-ല്‍ മൗറീഷ്യസ് ഒരു സ്വതന്ത്രരാഷ്ട്രമാവുകയും ചെയ്തു.

2040 ചതുരശ്രകിലോമീറ്ററാ‍ണ് മൗറീഷ്യസിന്റെ വിസ്തീര്‍ണ്ണം. നാണയം രൂപയാണ്(Mauritian Rupee(MUR)). പക്ഷേ നമ്മുടെ രൂപയേക്കാള്‍ മൂല്യം കൂടുതലാണ്(1 MUR = 1.6 INR). കരിമ്പുകൃഷിയും ടൂറിസവുമാണ് പ്രധാന വരുമാന സ്രോതസ്സുകള്‍ . ഫ്രഞ്ചുകാരുടേയും, അവര്‍ കരിമ്പുതോട്ടങ്ങളില്‍ പണിയെടുക്കാന്‍ അടിമകളായി കൊണ്ടുവന്ന ആഫ്രിക്കക്കാരുടേയും, ബ്രിട്ടീഷ്ഭരണകാലത്ത് ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നും ചൈനയില്‍നിന്നും കുടിയേറപ്പെട്ടവരുടേയുമൊക്കെ പിന്‍‌തുടര്‍ച്ചക്കാരായ മൗറീഷ്യന്‍ ജനതയ്ക്ക് അതുകൊണ്ടുതന്നെ തനത് സംസ്കാരമോ ഭാഷയോ ഇല്ലെന്നു പറയാം. ഫ്രഞ്ച് ഭരണത്തിന്റെ ശക്തമായ സ്വാധീനം ഇവിടെ ഇപ്പോഴും നിലനില്‍ക്കുന്നു. മൗറീഷ്യന്‍ ക്രിയോള്‍(Mauritian Creole), ഫ്രഞ്ച്, ഇംഗ്ലീഷ് എന്നിവയാണ് ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഭാഷകള്‍. പ്രാദേശിക ഭാഷയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന മൗറീഷ്യന്‍ ക്രിയോളിന്റെ പദാവലിയും ഉച്ചാരണവുമെല്ലാം ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയോട് വളരെ സാമ്യമുള്ളതാണുതാനും. ജനസംഖ്യയില്‍ ഏതാണ്ട് പകുതിയിലേറെ ഹിന്ദുക്കളും, 32ശതമാനത്തോളം ക്രിസ്ത്യാനികളും, 16 ശതമാനത്തോളം മുസ്ലീങ്ങളും പിന്നെ ചെറിയൊരു ശതമാനം ബുദ്ധമതവിശ്വാസികളുമത്രേ. ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും തനത് വിഭവമെന്നത് ഇല്ല. യൂറോപ്യന്‍-അഫ്രിക്കന്‍-ഇന്ത്യന്‍-ചൈനീസ് രുചികള്‍ കൂടിക്കലര്‍ന്നതാണ് ഇവിടെ വിഭവങ്ങള്‍ . ഇതില്‍ത്തന്നെ, കൂടുതല്‍ ചായ്‌വുള്ളത് യൂറോപ്യന്‍ രുചിയോടാണ്. സെഗ(Sega)എന്ന പ്രാദേശിക നൃത്ത-സംഗീത കലാരൂപത്തിനാകട്ടെ, രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും വാദ്യോപകരണ നിര്‍മ്മിതിയിലുമൊക്കെ ആഫ്രിക്കന്‍ വേരുകളാണുള്ളത്.
ചുരുക്കത്തിൽ , പല ദേശക്കാരും ഭാഷക്കാരുമായ കുട്ടികളെ ദത്തെടുത്തു വളര്‍ത്തിയ അമ്മയെപ്പോലെയാണ് മൗറീഷ്യസെന്നു പറയാം....

[തുടരും...]