My World

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 20 Mar 2016 13:59:00 +0400

Son zamanlar blog yazılarımda passiv olmuşam :( İndi isə bir film haqqında yazımla geri dönüş edirəm...

Məni yenidən yazmağa təşviq edən film nə zamandır izləməyi planlaşdırdığım "Kardeşim Benim" oldu. Hələ kinoteatrlarda göstərilmədən izləyəcəyim filmlər sırasında yerini almışdı. Doğrusu, aktyor qrupu elə də sevdiklərimdən ibarət olmasa belə fraqmenti ilə məni cəzb edən "Kardeşim Benim"i izləmək dünənə qismət imiş.
Öncə film haqqında əsas məlumatları nəzərinizə çatdırım. "Kardeşim Benim" 15 yanvar böyük ekrana çıxan, baş rollarda Murat Boz, Burak Özçivit və Aslı Enveri gördüyümüz bir komediya dram qarışıq bir filmdir. Azərbaycanda isə 9 fevralda izləyiciləri ilə görüşüb bu kino.

Mövzuya gəldikdə isə sadə bir türk ideyası deyib keçə bilərsiz. Mən də elə deyirəm. :) Ancaq maraqlı səhnələrlə və aktyor seçimi ilə yalnız bəyənilmək üzrə planlaşdırılıb hər şey. Filmdə Ozan və Hakan adlı 2 qardaşdan bəhs olunur. Ataları toy müğənnisi olan bu qardaşların uşaqlığı kənd-kənd gəzərək toyları şənləndirib pul qazanmaqla keçib. Analarını kiçik yaşda itirən Hakan və Ozan arasında münasibət elə o andan pozulsa da, bunu getdikcə anlamağa başlayıblar. hal-hazırda fərqli musiqi tərzlərində irəliləyən qardaşları uzun illər sonra atalarının ölümü bir araya gətirir. Ata ölməzdən öncə onlar üçün kiçik bir video çəkərək onlara həm vəsiyyətini, həm də son istəyini çatdırır. Heç bir zaman onlara deyə bilmədiyi səhvini dolayı yolla anladaraq oğulları arasındakı küskünlüyü də bitirəcəyini düşünür. Məcrubən atalarının son istəyini reallaşdırmağa çalışan Ozan və Hakan bunu tezliklə edib yenidən öz normal həyatlarına qayıtmağı planlaşdırırlar. Ancaq hər şey bu qədər sadə ola bilər mi?

Film ilk başlarda əyləncəli gəlsə də, sonluğa yaxın hadisələr dramatikləşir. Gülüş və göz yaşları qarışıq izlədiyim filmlərdən oldu. Onu qeyd edim ki, Murat Boz filmin əyləncəli olmasında əsas rol oynayıb deyə düşünürəm. İlk təcrübəsi uğurlu alınan müğənni bu işində də mənim rəğbətimi qazandı, oynadığı rol ilə
öz xarakteri üst-üstə
düşdüyündən olsa gərək. :)

"Kardeşim Benim"də ən sevdiyim nüans 2 qardaş arasındakı münasibətin ataları tərəfindən bilmədən pozulması və illər sonra yenidən onun vasitəsilə qurulması oldu. Analarının ölümü ilə bir-birindən uzaqlaşan Hakan və Ozan, biri bütün yükü çiyinlərinə alıb uşaqlığını tezliklə yox edərək, digəri isə uşaqlığından qurtulmadan böyüyüb. Sadəcə atalarının son arzusunu yerinə yetirmək üçün bir araya gəlsələr də, aralarındakı qopmaz bağı kəşf etdilər. İstər çətinlikdə olsun, istər ən xoş anlarında bir-birindən əsla uzaq qala bilməyəcəklərini anladılar.

Hekayə onların həyatını qələmə almağı planlaşdıran müxbir ilə genişlən
dirilib, onun
sayəsində yol macəraları daha maraqlı və ən əsas da sevgi qatılaraq keçir. Zeynep bu macəraya yalnızca işində irəli getməyi planlaşdıraraq atılsa da, onun üçün də hər şey dəyişir. Yazılıb hər kəsə çatdırılan xəbərlərlə ancaq bu xəbərin mərkəzindəki insanlara zərər verəcəyini, bir müddət sonra oxuyanların unudacağı ancaq yaralananların həyatındakı önəmli insanlar olduğunun fərqinə varan Zeynəp üçün artıq işinin heç bir dəyəri qalmır. Qısacası bir yolculuq hər 3 insanın həyatını dəyişdirir.
Filmdə bəzi misaralarından istifadə olunan o şeiri tapıb oxumasaydım bəs necə şeir vurğunu sayardım özümü? )) Müəllifi Ataol Behramoğlu olan bu şeir həqiqətən filmə çox yaraşmışdı. Buyurun siz də tanış olun...

YAŞADIKLARIMDAN ÖĞRENDİĞİM BİRŞEY VAR

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi

Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten

Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne

Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa

Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır

Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını

Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin

Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara

Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine

Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın

Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar

Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın

Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu

Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle

Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı

Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına

Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara,göğe,bütün evrene karışırcasına

Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır

Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

Sevgi, bağlılıq, ümid, inadkarlıq, peşmanlıq, qürur, dəstək, qayğı - hər şey tapacağınız bir filmdir "Kardeşim Benim". Murat Bozun özünü əks etməsi, Burak Özçivitin rolun öhdəsindən gəlmək üçün özəl çalışması, Aslı Enverin asan rollarından biri olduğu üçün daha çox əylənməsi, şirinliyi filmə xüsusi rəng qatıb. Mən çox bəyəndim və sevə-sevə 5 bal verirəm. İzləyin peşman olmazsınız. ;)

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 20 Mar 2016 13:11:00 +0400

İllər keçsə də təsiri əsla keçməyən mahnılarım :)

1) Kaan Tarıman - İçinden Söyle
2) Öztürk - Aldırma
3) Ozan Ünlü - Bu Yüzden
4) Ertuğ - Tek Yürek
5) Bertuğ Cemil - Yağmur
6) Badem - Sen Ağlama
7) Gökhan Türkmen - Rüya
8) Dilemma - Hep Bana
9) Gripin - Böyle Kahpedir Dünya
10) Emre Eydın - Afilli Yalnızlık
11) Yüksek Sadakat - Aklımın İplerini Saldım
12) Pinhani - Sevmekten Usanmam
13) Betül Demir - Başka bir şey
14) Cem Özkan - Dön Bana
15) Asfalt Dunya - Zaman
16) Redd - Her Neyse
17) TNK - Yine Tazı Bekleriz
18) Dört x Dört - Dün Gece

The Best of My World 2014

noreply@blogger.com (HAN library) — Thu, 1 Jan 2015 00:10:00 +0400

Ən sevdiyim kliplər:

Gökhan Akar - Aşk Adam Seçer
Gökhan Özen - Benden Sorulur
Yalın - Yeniden
Yaşar - Gözlerinde Sabah
Atiye - Yetmez
Gripin - Vazgeçtim Ben Bu Gün
Hakan Tunçbilek - Vesaire
Kenan Doğulu - Rica
Hande Yener - Alt Dudak
Gökhan Türkmen - Sen İstanbul'sun

Ən çox dinlədiklərim:

♥ Payız Sevgim ♥

noreply@blogger.com (HAN library) — Wed, 22 Oct 2014 16:36:00 +0500

Payızı her detalı ilə çox sevirəm.. Nədənsə bu fəsil qonaq gəldiyi zaman qəlbimi səbəbsiz bir sevinc hissi bürüyür. Yarpaqlar tökülsə belə heç bir fəsildə görmədiyimiz əvəzolunmaz mənzərəsini, sərin, insana huzur bəxş edən mehi, yağmurlu havasını, buludlu səmasını, gecələrinin getdikcə uzanmasını, gəzərkən yarpaqların yaratdığı səsləri, çətirlə daha məsum görünən insanlarını,
axşam olarkən ev-
lərdən gələn işıq-ların ağaclara vuran şüalarını, yağışdan sonra yaranan gölməçələrə düşən əksləri, kiçik bir damlanın suyun üzərində yaratdığı horizontal xətləri,

yağmurunun ətrini, pəncərələrə vuran şiddətli damcılarını,
şimşəyin göy üzünü yaran parlaq izlərini, səsinin insanları
qorxu-
daraq bir-birlərinə
sarılmalarına səbəb olmasını, sevgililərin yağmur damlaları altında əl-ələ

gəzməsini, küçələrin evlərinə tələsən insanlara şahidlik etməsini, havanın sərinliyinə rəğmən evdə ailənin yaratdığı istiliyi, həzin musiqi sədaları altında əldə isti bir fincan qəhvə ilə kitab oxumağın verdiyi həzzin digər fəsillərə nisbətən daha böyük olmasını, ilin son rübündə canlanan xatirələri, yağmurun səsinin müşayiəti ilə səmaya açılan əlləri, ürəyin dərinliklərindən qopub gələrək dildən yavaş-yavaş tökülən duaları, insan nəfəsinin istiliyi ilə havanın sərinliyinin yaratdığı təzadı, şairlərin bu qüsursuz tablodan ilhamlanıb şeirlər yazmasını..
Və ən əsası bütün bu gözəllikləri duyduğum, ifadə edə bildiyim üçün mənə şans verən uca Allahı.. Doğum günümün də təsadüf etdiyi bu fəslin yeri ayrıdı qəlbimdə.. Tanrı mənə bu gözəlliyi hiss etmək fürsəti verdiyi üçün minlərcə dəfə şükürlər olsun...

Victor Hugo – Notre Dame’in Kamburu

noreply@blogger.com (HAN library) — Wed, 26 Mar 2014 00:48:00 +0400

Nəhayət ilin ilk kitabını bitirdim. Dünya klassiklərindən biri... Notre Dame de Paris...
İlk olaraq kitabı oxuyarkən fərqli hisslər keçirdiyimi qeyd etməliyəm. Belə ki, əvvəlcə xəyal etdiyim kimi maraqlı başlamasa da, bir müddət sonra həvəslə oxuduğum bir əsərə çevrildi. Sonlara doğru isə hekayənin necə bitəcəyini öyrənməyə can atdığım üçün kitabı su kimi içdim desəm düzgün ifadə etmiş olaram yəqin ki. Həqiqətən bir çox özəlliyi ilə seçilən gözəl əsərdir "Notre Dame de Paris". Oxuduqca Victor Hugo ismini dünyada məşhurlaşdıran, bir çox dillərə tərcümə olunaraq "ən sevilən klassik əsərlər" səviyyəsinə yüksələn bu kitaba aşıq olmamaq mümkün deyil.
Notre Dame’in Kamburu Victor Hugo’nun 1831-ci ildə yazdığı ən sevilən əsərlərindən biridir. Romanda Fransanın krallıq dövründəki vəziyyəti, insanlarının həyatları, yaşayışı ustaqlıqla təsvir olunur. Bütün bu ümumi məsələlər fonunda isə əlbəttə romantik yazarlara xas özəlliklə məhəbbət yüksək mərtəbəyə qaldırılır. Əsər qarşılıqlı sevgiyə rast gəlmədiyimiz, insanların sadəcə öz mənfəətləri, arzuları üçün yaşadıqları, sadəcə özlərini düşünərək addımladıqları bir dövrdə heç bir ümid gözləmədən, necə qarşılıqsız sevməyin mümkün olduğunu gözlərimiz qarşısına sərir. Romanda hər detalı ilə mükəmməl olan bir insanın daxilən necə boş və çirkin, qüsurlarla doğulan, hər kəsin qorxu ilə yanaşdığı birinin isə necə mükəmməl, saf qəlbə sahib biri ola biləcəyinin şahidi oluruq.

Kitab obrazlarla zəngin olsa da, bitirdiyim zaman oxuyarkən çox şey öyrəndiyim bir neçə obrazı daha yaxşı xatırlayırdım. Quasimodo – sevdiyinə verdiyi dəyərlə, onun
üçün bir an belə tərəddüd etmədən özünü təhlükəyə atması ilə, Claude Frollo – həyatda düzgün yol seçməsinə rəğmən hisslərinə məğlub olub uçuruma doğru sürüklənməsi ilə, Phoebus de Chateaupers – üstün cəhətlərinin fərqində olaraq özünü hər kəsdən fərqləndirməsi, istədiyi insanla oyuncaq kimi oynaması, arzularını digərlərinin duyğularından daha üstün görməsi ilə, Esmeralda – sevgisinə hər zaman sadiq qalması, ən çətin, ümidsiz anlarında belə həyatını xilas etmək üçün ondan üz döndərməməsi ilə, Pierre Gringore – şairlik qabiliyyəti haqqında yüksək fikirdə olsa da, öz mənfəətini hər şeydən əvvəl düşünsə də, kiçik şeylərdəki dərin gözəlliyi duymaq, gizli mənanı anlamaq bacarığı ilə əsla unutmayacağım qəhrəmanlardan oldular.

Əsər detallı təsvirlərlə zəngin olsa da, oxucunu darıxdırmır, dialoqlar kimi şəhərin, məkanların, insanların təsvirləri də axıb gedir mütaliə zamanı. Kitabı sevməyimdə uğurlu tərcümənin rolunu da mütləq qeyd etməliyəm. Fransaya xas özəlliklərin türk dilində ən uyğun ifadələrlə verilməsi təqdirəlayiqdir. Tamamlanması 6 ay çəkmiş bu romanın niyə bu qədər sevildiyini, müəllifinin şöhrətinə şöhrət qatdığını asanlıqla anlamaq mümkündür oxuduqca. Axıcı dili, dərin anlamlar ifadə etməsi, oxuyucunu özəl bir sehrlə cəzb etməsi, unudulmaz qəhrəmanları, tarixin müəyyən dövründə fransızların yaşayış tərzi, həyatları, duyğu və düşüncələri haqqında geniş məlumat əhatə etməsi ilə "Notre Dame’in Kamburu" həqiqətən bir şahəsərdir. Müxtəlif dövrlərdə çəkilən filmlər, videolar, hazırlanan musiqili tamaşalar da bunu bir daha sübut edir.

Victor Hugo’nun bu dünyaşöhrətli romanı oxuma müddətim uzun olsa belə həvəslə bitirdiyim və sevdiyim kitablar sırasında yerini aldı. Sonluğu gözlədiyim kimi olmasa da, yazıla biləcək ən təsirli nəticə ilə yenə məni valeh etməyi bacardı. Dünya klassiklərinə müraciət edən hər kəsin ilk sıralarda oxumağını məsləhət gördüyüm bu kitab asanlıqla 5 bal aldı məndən.

26.03.2014 / 00:48 a.m.

Anlat İstanbuL

noreply@blogger.com (HAN library) — Tue, 25 Mar 2014 19:37:00 +0400

Son zamanlar kitab oxumaqda yavaşlasam da, film izləmə sürətim olduğu kimi qalıb. :) Bu dəfəki seçimim “Anlat İstanbul” adlı türk filmi oldu. Bu seçimimdə rol oynayan başlıca amil filmin güclü aktyor heyəti oldu. Ancaq gözlədiyimi tapa bilmədim desəm yerində olar. Bu qədər usta isimlərə rəğmən film müsbət rəyimi qazana bilmədi. Həm mövzu, həm də çəkiliş baxımında sönük bir layihə təsiri bağışladı mənə.

İlk olaraq filmin mövzusundan bəhs edim, sonra diqqətimi çəkən məqamlara toxunaram.

“Anlat İstanbul” ilk dəfə izləyici qarşısına 2005-ci il martın 11i çıxıb. Araşdırdığım zaman filmi mənim kimi bəyənməyənlər olsa da, sevənlərin daha çox olduğunu müşahidə etdim. Hətta bir neçə mükafata belə layiq görülməsi təəccübümə səbəb oldu. İstanbul Film Festivalında “En İyi Film” mükafatını əldə edən “Anlat İstanbul”, həmçinin iki dəfə “En İyi Kadın Oyuncu” və “Umutveren Erkek Oyuncu” mükafatlarını da alıb.

Film 5 rejissorun birgə fəaliyyəti əsasında çəkilib. 5 fərqli nağılı bu qədim şəhərə daşıyan 5 fərqli rejissor... Əslində idaya maraqlıdır, sadəcə əməkdaşlıq zəif olub deyə düşünürəm. Masallara uzaq biri kimi filmdə təkcə bir obrazdan başqa heç kimi nağıl qəhrəmanına bənzədə bilmədim. :)) Bu layihədə eyni zamanda 5 həyat hekayəsi cərəyan edir və ortaq obrazlarla bir-biri ilə əlaqələnir.

İstifadə olunan nağıllar - Fareli Köyün Kavalcısı (Pied Piper), Pamuk Prenses (Snow White), Külkedisi (Cinderella), Uyuyan Güzel (Sleeping Beauty), Kırmızı Başlıklı Kız (Little Red Riding Hood (Little Red Cap) - sayəsində filmdə qədimi, nağıllara xas sehrli atmosfer yaratmaq istənilib, eyni zamanda obrazlar bir qədər müasirləşdirilərək, dəyişikliyə məruz qalaraq indiki İstanbulun sakinlərinə bənzədilib.

O məsumluğun duyulduğu masallar xəyanət , ehtiras, yalan, riyakarlıq, qorxu, şübhə, təhdid, qəddarlıq dolu həyat hekayələrinə çevrilib. Hər nağıl ayrı bir rejissorun təqdimatında çıxır qarşımıza və bəzi obrazlar vasitəsilə bir-birinə bağlanır. İstanbulun fərqli məkanlarında lentə alınan və 99 dəqiqə davam edən “Anlat İstanbul” daha çox məşhur oyuncu heyəti ilə diqqəti cəlb edir. Altan Erkekli, Erkan Can, Çetin Tekindor, Fikret Kuşkan, Mehmet Günsür, Nejat İşler, Ahmet Mümtaz Taylan, Nürgül Yeşilçay, İsmail Hacıoğlu, Özgü Namal... İzləyərkən bu cür isimlərin necə belə bəsit filmdə oynamağa razılıq verdiyini düşünürdüm. Bəlkə də bu 5’lik layihəsinə dəstək olmaq istəyiblər. Bu ustaların güclü filmlərdə, seriallarda rol aldığına şahid olan hər kəs onları bu sönük filmə yaraşdırmaz haqlı olaraq. İzləyərkən ən çox duyğulandığım Nejat İşlerin səhnələri oldu. Həqiqətən bu aktyor üçün, onun səsi, mimikaları, rola özündən bir şeylər qatması üçün darıxdığımı hiss etdim. 9 yaşlı bu film sanki bu usta isimlərin illər ərzində necə dəyişdiyini də göstərir izləyicilərə.

İstanbulu gözlərimiz qarşısında hər detalı ilə - sabahı, gecəsi, insanları ilə açan filmi bu cəhətdən bəyənsəm də, yarımçıq qalan hekayələri, sönük səhnələri, bəzi aktyorlarının zəifliyi filmə uyğunlaşa bilməyimə mane oldu. Film əlaqəli 5 nağıldan ibarət layihə kimi təqdim olunsa da, mənə əlaqələndirilməyə çalışılan 5 yarımçıq ideya təsiri bağışladı. 7 cücədən biri olmasaydı mən nağıllarla heç bir bağlılıq olduğunu düşünməzdim belə. :) Azra Akının zəif oyunculuğu isə tam bir xəyal qırıqlığı oldu.

Rəğbətimi qazanan detallara geldikdə İstanbulun açıq sərgilənməsi ilə yanaşı son nağılın dünyaya gözlərini açmadan canına qıyılmış bir uşağın dilindən danışılması olduğunu qeyd edə bilərəm. Ananın övladı hər an yanındaymış kimi davranması həqiqətən təqdirəlayiq ideyalardan biri idi. Nejat İşlərə isə rolunun heç yaraşmadığını vurğulamalıyam. Onu həmişə təmizqəlbli, sevgidolu, ağır xarakterli bir obraz kimi görməyə öyrəşmişəm. Ancaq bu obrazın da öhdəsindən müvəffəqiyyətlə gəldiyini fəxrlə etiraf etməliyəm.

Filmin sonu isə əksər türk filmlərinə xas olaraq nəticəsiz quru şəkildə çəkilib. “Anlat İstanbul” mükafatlarına, izləyənlərin tərif dolu rəylərinə rəğmən mənim sevmədiyim filmlərdən biri oldu və sadəcə 2 bal aldı.

25.03.2014 / 07:37 p.m.

The Double

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 23 Mar 2014 01:30:00 +0400

Uzun müddətdir sevimli aktyorumdan yeni bir film izləmirdim. Ona görə də işdən sonra yorğunluğumu atmaq üçün tərəddüdsüz bir Topher Grace filmi seçdim. “The Double” uzun zamandır izləməyi planlaşdırdığım filmlərdən biri idi. Və nəhayət izləmə şansı əldə etdim.. “The Double” elə ilk dəqiqədən etibarən məni necə bağladısa özünə, 98 dəqiqə sirlərlə dolu bir dünyanın dərinliklərində hiss etdim özümü.

Baş rollarında Topher Grace və Richard Gere’i gördüyümüz bu casus filmi 2011-ci il oktyabrın 28i izləyicilərə təqdim olunub. Film haqqında yazılanları oxuyarkən daha çox tənqid edildiyinə şahid oldum. Əksinə mənim bəyəndiyim layihələrdən biri oldu. Doğrudur, bəzi səhnələr daha canlı, daha həyəcanverici çəkilə bilərdi, ancaq sırf bu cəhətə görə filmi zəif adlandırmaq haqsızlıq olar. Sonda yer alan bəzi sönük səhnələri çıxmaq şərtilə yüksək sürətlə, həyəcanla, hərəkətli şəkildə davam edən bu film Topher Grace’in uğurlu işlərindən biridir deyə düşünürəm.

Mövzusu sadə görünsə də, əslində isə qarmaqarışıq olan bu filmin bəyəndiyim cəhətlərinin ilk sıralarında haqqında danışılan məsələnin son ana qədər sirr kimi saxlanılmaması oldu. Qaranlıq məqam tezliklə işıqlansa da, sonluq izləyicinin gözlədiyi kimi olmur. Bu detal ilə də film daha maraqlı və fərqli görünür.

Aktyorların məharətlə rollarının öhdəsindən gəlməsi, adrenalini bol, hərəkətli, həyəcanlı səhnələrin yaranmasına səbəb olub. Filmin mövzusuna gəldikdə, qısaca qeyd edim ki, burada əsl kimliklərini gizli saxlayan iki casusdan bəhs olunur. Uzun zamandır öldüyünə inanılan “Cassius” adlı qatil Amerika senatorlarından birinin öldürülməsi ilə yenidən gündəmə gəlir. Cinayətin yalnızca bu qatilə məxsus metodla – boğazın kəsilməsi ilə törədilməsi onun ölümü ilə bağlı şübhələr doğurur. Bu işin açılması üçün təqaüddə olan əməliyyatçı Paul Shepherdson və keçmiş Sovet kəşfiyyatçısı kimi tanınan “Cassius” işi üzrə ekspert olan gənc polis casusu Ben Geary cəlb olunur. Filmin əvvəlindən Paul şübhəli davranışları ilə, həvəsli olan Beni işdən uzaqlaşdırmaq üçün əlindən gələni edərək qəribə görünür. Əməliyyata başlayan bu ikili “Cassius” haqqında məlumatlar toplamağa başlayarkən eyni metodla törədilən cinayətlər də artmağa üz qoyur. Beləliklə işində usta olan Ben getdikcə Pauldan şübhələnir. Paralel olaraq öz tədqiqatına başlayır. Paul isə öz növbəsində bir tədbir görərək, şübhələri üzərindən çəkmək üçün hal-hazırda Amerikada olan rus terroristi Buzlovskinin “Cassius” olduğunu iddia edir. Bu iddia ilə barışmayan Ben tədqiqatı nəticəsində gərçəyi öyrənir; nəinki Paulun “Cassius” olduğundan əmin olur, eyni zamanda onun cinayətlər törətməsinin kökündə Buzlovskinin başçılığı ilə təşkil olunan həyat yoldaşı və övladının qətlində əli olan şəxslərin olduğunu aşkarlayır.

Sonda isə Benin də həqiqi kimliyi aşkarlanır. Paul onun əslində rus casusu olduğunu və işini bitirdikdən sonra geri qayıdacağını müəyyən edir. Benin həayatını xilas edərək öz vurulmasına göz yumur, ancaq əzəli düşməni Buzlovskini öldürüb intiqamını almış olur.
Sirlər isə sadəcə bu iki casusa aydın olur. Benin sirrini “Cassius” ölərək gizli saxlayır. Paulun sirri isə Benin ona olan borcunu ödəyərək “Cassius”un Buzlovski olduğunu isbat etməsi ilə gizli qalır. Son səhnədə isə Benin ölkəsinə qayıtmaqdan vazkeçib ailəsinin yanına gəldiyinin şahidi oluruq.

“The Double” həyəcan dolu səhnələri, örtülü qalan sirləri, uğurlu strategiyaları ilə olduğu kimi, duyğusal anları ilə də yaddaşımda qalacaq. Bu gözəl film sayəsində dəyərli vaxt keçirməklə yanaşı, sevimli aktyorumu yeni bir obrazla yenidən kəşf etdim. Beləliklə, “The Double” bir çox özəlliyi ilə sevgimi qazana bildi, Topher Grace filmoqrafiyasının uğurlu layihələri arasında yerini aldı və sevə-sevə 5 bal verdiyim kinolardan birinə çevrildi.

23.03.2014 / 01:32 p.m.

Sen Kimsin?

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 2 Feb 2014 06:00:00 +0400

2013-cü ilin izlədiyim son filmi “Sen Kimsin” oldu. Baş rolda həm sənətini, həm də xarakterini çox sevdiyim aktyor – Tolga Çeviki görürük. Filmi izləmə səbəbim də elə bu aktyor oldu desəm daha doğru olar. Artıq bir neçə ildir ki, bu istedadlı insan hər zaman maraqla izlədiyim, tərərddüdsüz bəyənəcəyimdən əmin olduğum işlərə imza atır. “Sen Kimsin”i izlədiyim zaman da düşüncəmdə yanılmadığımı gördüm.

Tolga Çevikin həm ssenarisini yazıb, həm də baş rolda oynadığı bu komediya 2012-ci il mart ayının 2-də tamaşaçı qarşısına çıxıb. 105 dəqiqə davam edən bu filmin sizi hər saniyəsində güldürəcəyinə əmin ola bilərsiniz. Film başlayarkən hekayə çox sadə görünsə də, bir anda hər şey qarmaqarışıq hal alır. Bu qarışıq yumağı açmaq isə əsas qəhrəmanımızın vəzifəsidir.

“Sen Kimsin” filmi haqqında izləyənlərin fikirləri ilə tanış olarkən tənqidlərin çox olduğunu gördüm. “Celal ilə Ceren” filmini izləyib bəyənib, gülən insanların bu film haqqında zəif deməsi mənə çox qəribə gəldi doğrusu. Hər halda hər kəsin zarafat anlayışı da intellektual səviyyəsi kimi fərqlidir.

Filmin nədən bəhs etdiyinə gəldikdə ilk əvvəl bəsit bir detektiv hekayə olduğunu qeyd edim. Ancaq aktyorlar mimikaları, zarafatları ilə izləyicilərə bu sadə hekayəni o qədər gözəl əks etdirir ki, bu səbəbdən bəyənməmək mümkün deyil düşünürəm.

Filmdə Tolga Çevik bir detektivi canlandırır. Etiraf etməliyəm ki, hər zaman olduğu kimi bu obrazın da öhdəsindən ustalıqla gəlib. Bir ögey ananın bu sevimli detektivin yanına gələrək qızını tapmağını ondan xahiş etməsi ilə başlanan hekayə saf xəfiyyənin hər təhlükəni dəf etməyə çalışaraq həyatı bahasına belə olsa qızı axtarmaq cəhdləri ilə davam edir. Bir müddət sonra adı bir qaçırılma məsələsi hər kəsin şübhəli bir hal aldığı mürəkkəb bir problemə çevrilir. Gizlənən sirlər, söylənən yalanlar, oynanılan oyunlar, qurulan tələlər günahkar hesab olunan məsumlar izləyərkən bol enerjili bir macəranın şahidinə çevirir bizləri. Oyunlar pozulub, qaranlıq nüanslar işıqlandıqca filmin gec bitməyini arzulayırdım. Xoşbəxt sonluqla bitən bu komedik macəra vaxtımızı gözəl keçirmək üçün gözəl seçimlərdəndir.

Filmdə Tolga Çeviklə yanaşı Köksal Engör, Mahir İpek, Toprak Sergen, Zeynep Özder, Pelin Körmükçü kimi sevilən aktyorların da rol alması “Sen Kimsin”i daha maraqlı və gülməli edib.
İstanbulun müxtəlif məkanlarında 6 həftə müddətinçəkilən"Sen Kimsin?" bəyəndiyim komediyalardan birinə çevrildi. Xüsusən də Tolga Çevikin performansı unudulmaz oldu mənim üçün. Filmin qurğusu bir qədər zəif olsa da, bu, izləyərkən məni narahat etmədi. Mənasız zarafatlarla zəngin komediyaların əksinə “Sen Kimsin” həm güldürüb, həm də düşündürdüyü üçün zövqümə uyğun oldu. Beləliklə, işdə izləyərkən məni yorğunluqdan uzaqlaşdıran, həftəsonumu boş yerə məhv etməyimə əngəl olan bu komediya bir çox detalı ilə sevgimi qazanaraq məndən 4 bal alır.

02.02.2014 / 06:19 p.m.

Elxan Elatlı – İtmiş Qızın Axtarışı

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 26 Jan 2014 17:47:00 +0400

2013-cü ilin son Elxan Elatlı kitabını da beləcə bitirdim. İlin final seçimi yenidən detektiv bir əsər - “İtmiş Qızın Axtarışı” oldu. Həcmcə kiçik olsa da çox şey ifadə edir sevilən yazarın bu əsəri də. Kitab 2 hekayə və bir povestdən ibarətdir. Detektiv yazıçının qələminin izinin hər səhifədən duyulduğu bu əsər vaxtınızı dəyərli keçirmək, həm mütaliə edib, həm də düşünmək üçün uğurlu seçimdir.

Kitabın daxilindəkilərdən qısaca bəhs edim sizlərə. “Uşaq Oğruları” adlı hekayəsində sevimlimiz Qara Xəfiyyə oğurlanan qızı uğurla reallaşdırdığı plan sayəsində tapır, “Faktlar Onun Əleyhinədir” hekayəsində isə kənddə baş verən qüsursuz şəkildə qurulan cinayətin sirli pərdəsini aralayaraq ümidini itirmiş günahsız insanlara kömək olur. Kitabda daha çox bəyəndiyim hissə isə adının götürüldüyü “İtmiş Qızın Axtarışı” povesti oldu. Burada da yenə Qanbay Qasımlının səbrlə, təmkinlə qurduğu plan sayəsində bütün acı gerçəklərin üstü açılır və məxfi iş hər zaman olduğu kimi məşhur xəfiyyənin qələbəsi ilə bitir.
Digər 2 hekayə adi hadisələrdən bəhs etsə də, povest mürəkkəbliyi ilə, fərqliliyi ilə seçilərək zövqümə daha çox uyğun oldu. Ağlıma gətirməyəcəyim bir sonluqla bitən əsər qarışıq duyğular yaratdı məndə. Həyatda əgər ən yaxın hesab etdiklərimizə belə güvənə bilməyəcəksək, necə başa vura bilərik bu yaşamı? İnsan ən sevdiyinə belə bir pisliyi edərkən vicdanı nə qədər səssiz qala bilər?

Mükəmməl qurulmuş süjet xətti ilə zövq verən kitab hadisələrin açılması ilə sevinc-kədər qarışıq hisslər oyadır oxucuda. Hər zaman Qanbay Qasımlının iştirakı ilə olan kitabları xüsusi bir həvəslə başlayıram oxumağa. “İtmiş Qızın Axtarışı” da belə kitablardan biri oldu. Zövq alaraq oxuduğum Elxan Elatlı əsərlərindən birinə çevrildi.

Sevgini, xəyanəti, dostluğu, sevinci, kədəri, qorxunu, şübhəni, inamı, xəyal qırıqlığını bir də bu müəllifin qələmindən oxumaq fərqli bir duyğudur. Son olaraq bunu da qeyd etməliyəm ki, hər yeni kitabını oxuduqca Elxan Elatlı marağını itirmir mənim üçün. Əksinə onun dəsti-xəttinə, dünyagörüşünə, təxəyyülünə marağım və heyranlığım daha da artır.

“İtmiş Qızın Axtarışı” sona qədər intizarda saxlayan mövzusu, maraqlı hekayələri ilə bəyəndiyim detektiv kitablar sırasında öz yerini tutdu. Ancaq məni digər Elxan Elatlı əsərləri kimi heyran edə bilmədiyi üçün sadəcə 3 bal aldı.

26.01.2014 / 05.47 p.m.

My Cover Photos for Facebook ;)

noreply@blogger.com (HAN library) — Mon, 6 Jan 2014 16:11:00 +0400

to be continued.... :)

The Best of My World 2013

noreply@blogger.com (HAN library) — Tue, 31 Dec 2013 22:56:00 +0400

Ən bəyəndiyim albomlar:

Ən bəyəndiyim kliplər:

Sertab Erener - İyileşiyorum
Gökhan Özen - Budala
Yaşar - Unutamıyorum
Emre Aydın - Eyvah
Gripin - Bir Cevabın Var mı?
Gökhan Özen - Ne Farkeder
Mirkelam - Kırık Gitarlarla
Mehmet Erdem - Haydi Gel Gidelim
Gökhan Özen - İki Yeni Yabancı
Soner Sarıkabadayı - Kutsal Toprak

En bəyəndiyim mahnılar:

Ən çox dinlədiyim mahnılar:

Kenan Doğulu Konseri 07.12.2013

noreply@blogger.com (HAN library) — Mon, 30 Dec 2013 21:55:00 +0400

07.12.2013

İlin ən unudulmaz günlərindən birinə çevrildi Kenan Doğulu sayəsində. Artıq 2 ildən bir qədər keçmişdi ki, bu möhtəşəm səsi canlı eşitmirdim. Kenan Doğulu'nu hər zaman dinləsəm də, ona sevgimin ilk konsertinə getdiyim zaman daha da artdığını etiraf etməliyəm. Sənətinə vurğunluğu ilə, getdiyi hər ölkədə izləyiciləri heyran etmək bacarığı ilə, mahnılarına canlı ifa zamanı qatdığı əvəzsiz incəliklərlə, sevənlərinə qarşı səmimi münasibəti ilə bir çox müğənnilərdən seçilir. Elə bütün bu xüsusiyyətlərinə görə Kenan Doğulu nə zaman şəhərimiz qonağı olursa, konsert zalı fanatları ilə dolub-daşır. Bu dəfə də ənənə davam edirdi. Heydər Əliyev adına saray bu özəl səsi sevən izləyicilərlə tamamilə dolmuşdu.

Qeyd edim ki, Kenan Doğulu Bakımızın qonağı olacağını eşitdiyim zaman biletini almağa tərəddüd etmədiyim ifaçılardan biridir. Professional qrupla işlərini davam etdirən Kenan konsert cədvəlini dəqiqliklə əvvəlcədən planlaşdırdığı üçün bizim bəzi yalan konsert reklamlarına baxmayaraq onun konsertinə bileti ürəklə almaq olar. :) Dəqiqləşdirmək məqsədilə isə onu sosial mediadan izləyib haqqındakı son məlumatları əldə edə bilərsiniz.

https://www.facebook.com/kenandogulu?fref=ts
https://twitter.com/kenandogulu
https://www.youtube.com/channel/UCCur7RVrsHtfd576KhgJbNQ
https://plus.google.com/u/0/+kenandogulu/posts
http://instagram.com/kenandogulu

İndi isə keçək o möhtəşəm konsert gününə. Yorucu iş günümün ardından istirahət edib, vaxtımı əyləncəli keçirmək üçün bu konsertdən uğurlu variant ola bilməzdi.

2013-ün sayılı gözəl günlərindən biri desəm dəqiq ifadə etmiş olaram 7 dekabrı. Konsert qeyd edildiyi vaxtdan bir qədər gec başlasa da, az sonra bizi nələrin gözlədiyini təxmin etdiyimiz üçün gözləməyə dəyərdi. Və nəhayət hər kəsin dörd gözlə gözlədiyi an... Kenan səhnədə göründüyü zaman alqışlar zalı bürüdü. Konsertin sonunadək alqış səslərinin susmaması hər kəsin bu mükəmməl konsert barədə mənimlə eyni fikirdə olduğunu göstərir. ;)

Kenan Doğulu o əvəzsiz səsi, möhtəşəm mahnıları, professional səhnə performansı, istedadlı musiqi qrupu ilə tamaşaçılara bir daha sevdirdi özünü. Səmimiliyin, istiliyin, sevginin ən son sıradan belə asanlıqla hiss olunduğu gözəl bir konsert oldu. Bol mahnılı, imzalı, şəkilli, əyləncə dolu, unudulmaz saatlar yaşadıq Kenan Doğulu sayəsində. Onun Şeytan tüyü, Aşk oyunu, Aşk kokusu, Ara beni lütfen, Kalp kalbe karşı, Baş harfi ben, Pamuk, Güzeller içinden, Ben güzelden anlarım, Çakkıdı, Aşka türlü şeyler, Bal gibi, Doktor, Şans meleğim, Rüzgar, Kandırdım, Yaparım bilirsin, Bunlar da geçer, Tutamıyorum zamanı, Kız sana hayran, Hiç bana sordun mu? və Sorma mahnılarını bir də canlı-canlı dinləmək həqiqətən özəl idi. Səsin, sənətin, əməyin, eşqin, bağlılığın hər anında duyulduğu bu konsertin uzun müddət yaddaşımdan silinməyəcəyinə əminəm.

Sonda onu da qeyd edim ki, bu möhtəşəm konsert üçün yerli kanallarımızdan birində hazırlanan xəbər həqiqətən utancverici idi. “Kenan Doğulu Azərbaycan izləyicisini yola verdi.” fikri ilə tamamlanan xəbər sadəcə konserte gedə bilməyənlər üçün təsəlli ola bilərdi. Ancaq düşünürəm ki, musiqidən anlamayan, yalnızca bizim “star”larımızın konsertlərini bəyənənlərin hazırladığı xəbər videosu bundan artıq ola bilməzdi təəssüf ki. Bu mənasız xəbər uzağı bir həftəyə unudulacaq, amma konsertdə iştirak edənlər o zövqlü saatları, o musiqi ziyafətini çətin ki unutsun.

Və unudulmaz konsert macəram belə bitdi. İnşallah tezləklə yeni bir konsert proqramı ilə qonağımız olar bu mükəmməl səs.

30.12.2013 / 9.55 p.m.

Sabahattin Ali – Kürk Mantolu Madonna

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 10 Nov 2013 03:57:00 +0400

Uzun zamandır oxumağı planlaşdırdığım kitablardan biri idi “Kürk Mantolu Madonna”. Hər zaman sosial şəbəkələrdə tərif atəşinə tutulduğunun şahidi olduğum üçün www.kitapyurdu.com ‘dan sifariş etmişdim bir müddət əvvəl. Qısa zamanda rəfimdə yerini alsa da, yalnızca bir neçə ay sonra oxumaq fürsəti əldə etdim.

Elə Sabahattin Ali ilə ilk tanışlığım da “Kürk Mantolu Madonna” vasitəsilə oldu. Bu yazıçı kitablarının özünəməxsus dizaynı ilə diqqətimi cəlb etdi. Digər əsərləri haqqında məlumat axtardığım zaman onun hər kitabının üz qabığında öz şəklinin olduğunu müəyyən etdim. “Sadə görüntü ilə dərinlik ehtiva edən kitablar müəllifi” deyə bilərəm ona.
Müəllif ilk əvvəl “Kürk Mantolu Madonna”nı “Hakikat” qəzetində “Büyük Hikaye” adı ilə oxuculara təqdim etməyə başlayıb. 1943-cü ildə isə roman olaraq işıq üzü görüb bu dəyərli əsər. Kitab haqqında onu qeyd edə bilərəm ki, saf bir eşqin fonunda böyük fikirlər ifadə olunub bu romanda. Bir insanın daxili dünyası, düşüncələri və hissləri arasındakı tərəddüdləri, sevgiyə münasibəti, həyata küskünlüyü ancaq bu qədər mükəmməl təsvir edilə bilərdi. Xoşbəxt sonluqla bitməyən əsərləri sevməsəm belə “Kürk Mantolu Madonna” yaratdığı duyğularla, hiss etdirdikləri ilə qəlbimi fəth etməyi bacardı.

Əsərin başlanğıcdan fərqli istiqamətdə irəliləməsi və bəhs olunan hər şeyin Raif Efendi və Maria Puder sevgisinin ifadəsi üçün istifadə olunan vasitələr olması xüsusilə bəyəndiyim nüanslardan oldu. Oxuduqca əsər mənə elə təsir bağışladı ki, sanki çevrilən hər səhifə, ötülüb keçilən hər sətir bu böyük sevgini, onun özəlliyini oxucuya anlatmaq üçün bir vəzifə öhdəsinə götürmüşdü. Sabahattin Ali düşüncə tərzi, sadə yazı üslubu ilə sevdiyim yazarlar sırasına daxil oldu. Sonda kitabı vərəqləyərkən karandaşla qeyd etdiyim bir xeyli sətirlərin gözümə çarpması həm əsər, həm də yazıçı haqqında müəyyən bir fikrin formalaşmasına kifayət edər deyə düşünürəm.
Kiçik bir tablo böyük bir həyata həm dəyər qata, həm də onu məhv edə bilərmi? Baş qəhrəmanımız üçün həyatda əvəzsiz olan tək insanı ona bəxş edən qiymətli bir rəsm əsəri olsa da, mənə görə onun məhvinin, başlanğıcı bir göz qırpımında keçən xoş günlərin müqabilində həyata küskünlük bəxş edən bir incəsənət nümunəsi idi o cəlbedici tablo. Həqiqətən, qəlbin dərinliyində yatan, bir gün mütləq reallaşacağına inanılan arzuların əldə olmayan səbəblərdən puç olması necə də qorxuncdur. Sabaha oyanmaq, həyata davam etmək üçün heç bir stimulu qalmayan insan yalnızca ömrünü başa vurmaq arzusu ilə açır gözlərini. Anidən başlayan və bütün ömrə həkk olunan bir sevgi və əsla onun üstünü örtməyə qadir olmayan ailə və gündəlik qayğılar. Yazarın da dediyi kimi “Bir hayatı baştan aşağı dolduracak kadar zengin olan hatıralar, böyle kısa bir zamana sıkıştırıldıkları için hakikattekinden daha canlı, daha tesirliydiler. “

Oxuyarkən bütün bu hisslər zərif tellərlə qəlbinizə toxunacaq.. Elə bu səbəbdən də “Kürk Mantolu Madonna” təsiri uzun müddət keçməyən dəyərli əsərlərdəndir.
Son olaraq əsərdə bəyəndiyim fikirlərdən bəzilərini sizinlə paylaşıram. Bu sətirlər kitab haqqında müəyyən qədər də olsa təsəvvür yaradacaq sizlərdə.

Fakat insanlar nedense daha ziyade ne bulacaklarını tahmin ettikleri şeyleri araştırmayı tercih ediyorlar. Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde ne olduğu hiç bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır.
Bütün teessürlerimiz, inkisarlarımız, hiddetlerimiz, karşımıza çıkan hadiselerin anlaşılmadık, beklenmedik taraflarınadır. Her şeye hazır bulunan ve kimden ne geleceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?
İnsanlar bir-birlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rasgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça bir-birlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.
Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir! Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatıyla öteye geçiveriyoruz?
İçimde, bir yolculukta tanışıp alıştığım, fakat pek çabuk ayrılmaya mecbur olduğum bir insana veda eder gibi bir his vardı. İnsanlar, birbirlerinden hiçbir şey anlamayan insanlar, beni buradan da kaçırıyorlardı.
Bir insanın diğer bir insanı, hemen hemen hiç bir şey yapmadan, bu kadar mesut etmesi nasıl mümkün oluyordu? Ahbapça bir selam ve temiz bir gülüş.. Ve ben bu anda başka hiçbir şey istemiyordum. Dünyanın en zengin adamıydım.
Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim… Bu hal gerçi bir çok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi ürkütmekten her zaman çekinirdim.
Ne kuzuların ağzından vahşi kurt dişlerinin sırıttığını gördüm…
Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün bir çok senelerinden daha dolu, daha ehemiyyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi. Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya bile lüzum görmeden, meydana çıkıyordu… Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
Yeni başlayan hafif bir yağmur suyun tüylerini diken-diken ediyordu.
Başkasına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimizi bu kadar büyük, ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur…
Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bukduktan sonra diğer teferrüatı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu büyük bir hakiket için küçük hakiketleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı?
Hoş tutulan bir oyuncak olmak, onlara insan olmaktan daha kolay ve cazip geliyordu.
Bu gecenin hadiseleri, onlara hatıralarımla bile dokunmaktan ürkecek kadar kıymetliydiler.
Benim fikrimce aşk diye ayrı, mücerret bir mefhum yoktu. İnsanlar arasında çeşit-çeşit kendini gösteren bütün sevgiler, sempatiler bir nevi aşktı. Yalnız yerine göre isim ve şekil değiştiriyorlardı. Kadınla erkek arasındakı sevgiye hakiki ismini vermemek bir nevi kendimizi aldatmaktan başka bir şey değildi.
Aşk büsbütün başka, bizim tahlil edemediğimiz öyle bir histir ki, nereden geldiğini bilmediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittiğini de bilmeyiz. Halbuki arkadaşlık devamlıdır ve anlaşmaya bağlıdır. Nasıl başladığını gösterebilir ve bozulursa bunun sebeplerini tahlil edebiliriz. Aşka girmeyen şey ise tahlildir.
İçinde hakikaten sevmek kabiliyeti olan bir insan hiçbir zaman bu sevgiyi bir kişiye inhisar ettiremez ve kimseden de böyle yapmasını bekleyemez. Ne kadar çok insanı seversek, asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz. Aşk dağıldıkça azalan bir şey değildir.
Benim beklediğim aşk başka! O, bütün mantıkların dışında, tarifi imkansız ve mahiyeti bilinmeyen bir şey. Sevmek ve hoşlanmak başka, istemek, bütün ruhuyla, bütün vücuduyla, her şeyiyle istemek başka… Aşk bence bu istemektir. Mukavemet edilmez bir istemek!
Sevgiyi dışarıdan birdenbire gelen bir şey zannetmek doğru değildir. O, içimizde zaten mevcut olan hislerin bizi şaşırtacak kadar şiddetlenivermesinden ibarettir.
Yılbaşının senenin diğer günlerinden ne farkı var sanki? Tabiat onu herhangi bir şekilde ayırmış mı? Ömrümüzden bir sene geçtiğini göstermesi bile o kadar mühim değil; çünki ömrümüzü senelere ayırmak da insanların uydurması… İnsan ömrü doğumdan ölüme kadar uzanan tek bir yoldan ibarettir ve bunun üzerinde yapılan her türlü taksimat sunidir…
Demek ki, insanlar bir-birine ancak muayyen bir hadde kadar yaklaşabiliyorlar ve ondan sonra, daha fazla sokulmak için atılan her adım daha çok uzaklaştırıyor.
Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş.
Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa oynayamam…
Hayatımızın birtakım ehemiyyetsiz teferruatın oyuncağı olduğunu, çünki asıl hayatın teferruattan ibaret bulunduğunu görüyordum. Bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu.

Sabahattin Ali haqqında fikrimin formalaşmasına yardımçı olan bu dəyərli kitab sadəliyi, dərinliyi, təkrarsızlığı, dolğunluğu, bir sözlə, hər detalı ilə zövqümə uyğun olub məndən asanlıqla 5 bal aldı...

10.11.2013 / 03:57 a.m.

Kahraman Tazeoğlu – Mavi Ev

noreply@blogger.com (HAN library) — Wed, 2 Oct 2013 04:11:00 +0500

KahramanTazeoğlu - sözlərini hər zaman heyranlıqla oxuduğum isim... Nəhayət onun kitablarından birini oxumaq şansı əldə etdim. “Mavi Ev” bu yay www.kitapyurdu.com dan özümə etdiyim dəyərli hədiyyələrdən biri idi. :)

Fərqli dizaynı və maraqlı girişi ilə diqqətimi cəlb edən kitab səhifələr çevrildikcə marağımın daha da artmasına səbəb oldu. Hər səhifəsi orijinal fikirlərlə dolu olan “Mavi Ev” həyəcanlandırıcı romanlardandır. Nəticənin gözlədiyimdən tam fərqli olması kitabı uzun müddət yaddaqalacaq əsərlərdən birinə çevirdi mənim üçün.

1969-cu il təvəllüdlü Kahraman Tazeoğlu bu gənc yaşına rəğmən oxucular tərəfindən çox sevilir. Bu gözəl yazarla tanışlıq mahiyyəti daşıyan “Mavi Ev”i bitirdikdən sonra ona olan sevginin səbəbini daha yaxşı anladım. Sadə dili, gözəl fikirləri, canlı duyğu təsvirləri ilə yazılarını oxucuları üçün unudulmaz etməyi asanlıqla bacarır. Böyük ürəyə sahib olduğu hər sətirdən duyulan yazar o qədər yaşayaraq, hiss edərək yazır ki, hər kəsin duyğularına tərcüməçi olub qəlbləri fəth edir.

“Mavi Ev” haqqında qısaca onu qeyd edim ki, bu cür sevgidolu bir roman yazmaq hər yazıçıya nəsib olmur. O, sevgiyə öyrəşdiyimiz yollardan fərqli yanaşır. Bu kitabında etirafla başlayan sevgi hekayəsi ilə yanaşı, reallığı qəbul edərək yaxın dostunu itirməkdən qorxan bir aşiqin gizli sevgisinin şahidi oluruq. Sahra və Yamanla başlayan sadə bir hekayə Serkamın gəlişi ilə canlılıq qazanır, sonda isə Serkanla daha qarışıq bir hal alır və gözlənilməz sonluqla bitir. Səhifələr sürətlə çevrilir... hadisələr bir-birini əvəz edir... hekayə davam etdikcə oxucunun intizarı da bitmir... Bu kitab mənim üçün son səhifəsinə qədər zövq alaraq oxuduğum romanlardan birinə çevrildi. Əminəm ki, hər kəs oxuyarkən fərqli bir sonluq düşünüb. Eləcə də mən... Ancaq etiraf etməliyəm ki, əsəri həyacanla oxuyub bitirdikdən sonra səhifəni çevirib son cümlələri oxumaq romanın yaratdığı sehri bir az da olsa azaltdı məndə.
Sürpriz nəticə istisna olmaqla kitab hər detalı ilə gözəl idi. Xüsusilə qəhrəmanlarımızın hisslərinin ifadəsi, sevginin sənət dili ilə izahı çox xoşuma gəldi, Və yazıçının o duyğu dolu sözləri... Kitabda bəyəndiyim özəlliklərdən biri də qarışıq bir səhnəylə başlamağı oldu, sona qədər müəmmalı qalan bu sətirlər ancaq son səhifədə aydınlaşdı. Kim bilir. bəlkə də siz son səhifəsi ilə daha çox sevəcəksiniz kitabı. Buna görə bu dəyərli yazarın yaradıcılığına müraciət etmək istəsəniz, ilk olaraq bu kitabdan başlayın.. İlk qələm təcrübəsindən başlasanız, getdikcə daha çox bağlanacaqsınız Kahraman Tazeoğlu'na. <3

Ümumiyyətlə, bu kitabın yeri Kahraman Tazeoğlu'nu bir yazar kimi kəşf etməyimdə böyük rol oynadığı üçün ayrıdı məndə. Bu sevgini yaşayaraq yazan müəllif qəlbimi fəth edən yazıçılardan birinə çevrildi elə bitirdiyim ilk kitabı ilə. Növbədə isə onun sifariş etdiyim digər kitabları durur :)
“Mavi Ev” bir çox detalı ilə sevdirsə də özünü, sonluq səbəbindən məndən sadəcə 3 bal ala bildi.
Son olaraq bu hekayədən yaddaşıma həkk olan gözəl fikirləri paylaşıram sizlərlə:
* - Ne zamandır beni izliyorsun?
- Zamanı değil; seni izliyordum. O yüzden saat veremeyeceğim.
* - Gözlerine baksaydım; neyin var diye sormazdım.
- Neden?
- Çünki ben iyi yüzme bilmiyorum. Bilseydim, denize de daha çok girerdim. Gözlerine de...
* Gözleri mi boşluğa bakıyordu, yoksa boşluk onun gözlerinde miydi? Ne o gözler boşluğu doldurmaya yetiyordu, ne de boşluklar o gözlere dolmaya. Bir şeyler ya eksikti, ya da fazla? Canı sıkıldı. Tekrar denize baktı. Deniz ve gözler. İkisi de birbiriyle buluştu. İkisi de boğacaklarını bekler gibiydi.
02.10.2013 / 04.11 a.m

2013 Summer Holiday

noreply@blogger.com (HAN library) — Fri, 30 Aug 2013 18:35:00 +0500

Bu gün sizə yay tətilimdən bəhs edim. Sözün əsl mənasında bərbad keçən ayların sonunda bu tətili səbirsizliklə gözləyirdim. Yalnızca avqustun sonunda hər şeydən uzaqlaşıb qısa da olsa unudulmaz bir tətil keçirmək nəsib oldu mənə. Tətil üçün seçilən məkan Azərbaycanın ən gözəl guşələrindən biri olan İsmayıllıdakı Şahbulaq istirahət mərkəzi idi. Beləliklə uzun müddətdir reallaşmağını gözlədiyim arzuma qovuşdum.. Səyahət başladı..

İlk əvvəl onu qeyd edim ki, dağların qoynunda yerləşdiyindən bu istirahət mərkəzinə gedilən yollar sürücülərə bir qədər çətinlik törədir. Həyəcanlı yolculuqdan sonra nəhayət tətilimin ən gözəl günləri başladı.
Şəhər elə avtobusdan seyr edərkən belə məni cəlb etməyi bacardı. Yamyaşıl ağacları, tərtəmiz havası, gözoxşayan mənzərəsi ilə hər kəsi məftun edən məkan – İsmayıllı. Yol boyu İsmayıllıda istirahət üçün bir çox gözəl mərkəzlərin olduğunu gördüm. Ancaq “Şahbulaq” istirahət mərkəzində olduğum üçün sadəcə bu yer haqqında geniş məlumat verəcəyəm sizlərə.

“Şahbulaq” dağların qoynunda yerləşən, sakit, huzur dolu, istirahətə gələnlər üçün hər cür şəraitə malik gözəl bir məkandır. Hər tərəfi yaşıl ağaçlarla əhatələnmiş kiçik koteclər, açıq havada yeyilən yeməklər, dağların yaratdığı rəsm tablosunu xatırladan gözoxşayan mənzərə bu istirahət mərkəzinin əsasını təşkil edir. “Şahbulaq”ın daha bir üstünlüyü isə burada Azəbaycanın digər səfalı yerlərinə turların təşkil olunmasıdır. İstirahətim ərzində Qəbələ, Lahıc, İvanovkanı da görmək şansı əldə etdim turlar sayəsində. Bu gözəl istirahət məkanı gülərüz, səmimi personalı ilə də məndən yüksək bal aldı.

Qəbələdə göl kənarında çay keyfi, Qəbəland əyləncə mərkəzində maraqlı atraksionlar, Lahıcda tarixiliyin izlərini duymaq, bu kəndin səmimi insanları ilə tanışlıq, məscidə ziyarət və muzeydə tarixə aid maraqlı faktlar öyrənmək, İvanovkada göl mənzərəli məkanda kollektiv çay qonaqlığı və sakit, təmiz küçələrdə gəzinti mənim üçün unudulmaz məqamlardan oldu. Doğma İçəriçəhərə bənzəyən daşlı-qayalı küçələri, tarixilik qoxulu atmosferi ilə Lahıc daha çox zövqümcə oldu. Bu məkanları yalnızca gəzib əylənməklə kifayətlənmədim. Eyni zamanda çox maraqlı məlumatlar da öyrəndim. “Ögey Ana” filmində yer alan məkanlardan biri – sıldırım qayalı dağları birləşdirən, öz gözəlliyini indiyə qədər qoruyub saxlayan körpünün İsmayıllıda olduğunu bilirdinizmi? Buyurun virtual olaraq körpüdən keçə bilərsiniz. Elə mən özüm də belə keçmişəm.. :)))

Onu da qeyd edim ki, məkan o qədər gözəldir ki, turlar olmayan günlər o təmiz havada, isti atmosferdə darıxmaq imkanın olmur. Necə deyərlər, tənbəllik üçün ən gözəl fəsil yaydır. Burada heç bir şey etmədən dincəlməyin keyfini çıxarmaq mümkündür. Amma əlbəttə mən burada da kitab oxumaqdan əl çəkmədim. Bu dəfəki seçimim isə Arthur Conan Doyle'dan - Sherlock Holmes'in Dönüşü oldu. Kitab haqda növbəti yazımı gözləyin. ;)

Sonda həvəslə başladığım tətilimi bu gözəl məkandan ayrılmaq istəməyərək bitirdim. Siz də bütün problemlərinizdən, gündəlik qayğılarınızdan uzaqlaşıb təbiət qoynunda bir neçə gün keçirmək, yay tətilinizə rəng qatmaq, bir-birindən gözəl məkanlarla tanış olmaq, şəkil arxivinizi genişləndirmək, günəşin qızmar şüalarından uzaqlaşıb sərin təbiətin qoynunda gizlənmək istəyirsinizsə, İsmayıllı – “Şahbulaq” istirahət mərkəzi sizin üçün əvəzolunmaz ünvandır. Mütləq növbəti tətilinizdə oraya baş çəkin, mənə haqq qazandıracağınızdan əminəm. Bu da mənim gözümdən İsmayıllı :D Hələlik.....

30.08.2013 / 07:35 p.m.

The Vow

noreply@blogger.com (HAN library) — Sat, 10 Aug 2013 03:11:00 +0500

“The Vow” 2012-ci ildə izlədiyim ən gözəl romantik filmlərdən biridir. Həmin ildə ən çox izlənən filmlərdən biri olan “The Vow” yaşanmış həyat hekayəsi əsasında qələmə alınıb. Romantik dram janrında olan bu filmin baş rollarında Channing Tatum və Rachel McAdams’ı görürük. Kin və Krickitt Carpenter cütlüyünün eyniadlı kitabından filmə uyğunlaşdırılan bu təsirli hekayə izləyərkən məni həm düşündürdü, həm də gözyaşlarına boğdu.
Filmdə toylarından bir müddət sonra avtomobil qəzası nəticəsində yaddaşını itirən qadınla həyat yoldaşının çətinliklərlə dolu həyatından bəhs olunur. Hər şey öz yolunda mükəmməl davam edərkən bir qəza bütün yaşananları məhv edir, ən acısı isə geriyə təsəlli tapılacaq xatirələrin belə qalmamasıdır.

Paige onu dəli kimi sevən Leo'nu xatırlamasa, ona yad bir insan kimi davransa belə, Leo həyatının eşqini geri qaytarmaqdan, onun sevgisini yenidən qazanmaqdan əsla vazkeçmir.
Sevgilərinin sübutu üçün durmadan dəlillər axtaran bu gənc sevdiyi qadını ən gözəl günlərinin keçdiyi evlərinə gətirməyi bacarsa da, onun yaddaşının qayıtmasına heç bir təsiri olmur. Paige’in xatırladığı isə sadəcə Leo ilə tanışlığına qədər olan həyatıdır. Buna görə də, çarəsiz qalan Leo’nu geridə qoyub xatirələrlə zəngin olan evə - valideynlərinin yanına qayıdır. Hətta niyə bütün sevdiklərindən ayrılıb, nişanlısı əvəzinə başqa biri ilə evləndiyi üçün təəccüblənir. Və sonda gerçəyi öyrəndikdən sonra atasının onu əvvəlki həyatına qaytarmaq cəhdi puç olur.
Yaxın rəfiqəsinin atası ilə münasibətindən xəbər tutan Paige hekayəsində tamamlanmamış hissələri birləşdirərək hər şeyin fərqinə varır.
Yenidən ailəsindən uzaqlaşıb həyatına davam edərkən Leo ilə evlilik andlarının yazıldığı kartlar əlinə keçir. Nəhayət. Yalanlarla dolu həyatında tək doğrunun onu bütün yaşananlara rəğmən qarşılıqsız sevənin bu çarəsiz gənc olduğunu anlayır.
Filmin sonunda bu cütlüyün gələcəyə doğru yeni bir addım attıqlarının şahidi oluruq. Heç bir şey əvvəlki kimi olmasa da, onları ayrılmaz tellərlə bağlayan andları yenidən qovuşmalarına səbəb olur.

Channing Tatum izlədiyim müxtəlif filmlərdəki obrazları ilə sevdiyim aktyorlardan biri idi, ancaq bu filmi ilə qəlbimdə özünə bir taxt qurdu. Filmin bu qədər güclü alınmasında sözsüz ki, aktyorların rolu əvəzsizdr. Rollarını o qədər gözəl, ustalıqla, hiss edərək ifa edirlər ki, izləyərkən o dəhşətli hadisəni yaşayan sevgililərin elə onlar olduğunu düşünürsən.

2012-ci il fevralın 10-u izləyicilərə təqdim olunan bu film ilk andan böyük tərifə məruz qalıb və eyni zamanda bir sıra mükafatlara layiq görülüb. Ən uğurlu romantik dramlardan biri kimi tanınan “The Vow” filminə baxmağı hər kəsə məsləhət görürəm. Filmin davam etdiyi 104 dəqiqə ərzində öz həyatınızı nəzərdən keçirib yaşadığınız hər günə, hər ana şükr edəcəksiniz.

Əminəm hər kəsin unutmamağa çalışdığı, daim yaddaşının dərinliklərində qoruyub saxladığı özəl xatirələri var. Bir an bunların silindiyini düşünmək belə həyatı mənasızlaşdırır. Sadəcə güc toplayaraq yenidən həyatdan yapışmaq və boşluqları yeni gözəl xatirələrlə doldurmaq lazımdır. Yenidən doğulub, yenidən irəliyə doğru addımlamaq... bu haqda düşünmək necə də asan görünür, bir də bunları yaşayanlar var... Filmdə isə bu, mükəmməl şəkildə ifadə olunub. Vaxtını dəyərli keçıtmək istəyənlər, öyrəşdiyi oxşar sevgi hekayələrindən fərqli bir sevgi macərasının şahidi olmaq istəyənlər üçün “The Vow” uğurlu seçimdir. Yalansız sevginin, bağlılığın, fədakarlığın hər anında duyulduğu bu filmə sevə-sevə 5 bal verirəm.

10.08.2013 / 03:11 a.m.

Pərviz Arif – Buna da şükür

noreply@blogger.com (HAN library) — Thu, 18 Jul 2013 03:55:00 +0500

Facebook səhifəmin dəyərli üzvlərindən biri olan Pərviz Arif’in imzalı hədiyyəsi olan bu kitabın, yəqin ki, poeziya vurğunu bir insan üçün nə demək olduğunu anlamaq çətin deyil. Mənim üçün bu ilin ən gözəl sürprizlərindən biri oldu deyə bilərəm.

Zövq alaraq oxuduğum, müəllifin istedadına dönə-dönə heyran qaldığım bir kitab oldu “Buna da şükür”. Azərbaycan ədəbiyyatının təməl daşlarından olan poeziyanı sevən hər kəsə şiddətlə oxumağı tövsiyyə edirəm..

Bəzən həyatımızda baş verən hər şeydən uzaqlaşmaq istəyirik. Sadəcə özümüz ilə tənha qalmaq, bizi təsəlli etməyə çalışan, məsləhətlər verən hər kəsdən uzaqlaşıb yalnızca qəlbimizin səsinə qulaq verməyə çalışırıq.. Bu situasiyada bizi rahatladacaq tək şey isti bir fincan qəhvə, həzin musiqi sədaları və səmimi bir dost-kitab olur.. Və bu zaman “Buna da şükür” seçilə biləcək ən uğurlu variantlardan biridir.. Oxumaq, musiqinin ritmi və şeirlərin ahənginə qapılıb düşünmək, yaşadığımız o andan zövq almaq..

Hər kəsin zövqünə uyğun şəkildə heca, əruz və sərbəst vəzndə şeirləri ehtiva edən bu kitab sizin sadiq dostunuza çevriləcək. Səmimi duyğuların əksi, sevginin, sədaqətin, ölümün, kədərin ifadəsi, sevgilinin şeirin çalarlarına uyğun təsviri sizi özünə asanlıqla bağlayacaq. Heca vəznində olan şeirlərin qafiyələri, əruz vəznindəki nümunələrin ahəngi, sərbəst şeirlərin isə rəngarəngliyi şeir sevməyən birini belə valeh edəcək gücə sahibdir. Hər kəsin özündən bir şeylər tapa biləcəyi bir kitabdır “Buna da şükür”.

Kitabda mənə təsir edən, zövq alaraq oxuduğum şeir parçaları çox olsa da, onlardan sadəcə bəzi misraları qeyd edirəm:

Mavi dəniz idi röyalarında

Üzərdi məhəbbət dəryalarında,

O, həmin dənizin dalğalarında

Mənsə göz yaşımda boğuldum bu gün.

***

Qəlbin ağlayırsa, ağlamaq gərək

Bəlkə bu ayrılıq qəlbinə yükdür?!

Səndə göz ağlayır, məndəsə ürək

Səncə hansımızın dərdi böyükdür?!

***

Gördükcə müqəddəs məhəbbətini

Qorxuram qələmi ələ götürüm.

Mən sənin qayğını, nəzakətini

Axı bir kağıza necə köçürüm?!

***

Bu şeiri gizli yazıram çünki,

Kimisə çaşdırar sirli sözlərim.

Əlimə əlcəyi geyinmişəm ki,

Qələmdə qalmasın barmaq izlərim...

***

Sən bəlkə mələksən bu qədər göylə gedirsən?

Addımlarının zərrə görünmür izi yolda.

***

Mən səni unutmaq istəsəm belə

Yuxular kəsilib mənimçün qənim,

Yoxsa yuxular da dostlarım kimi

Sadəcə təsəlli yerimdir mənim?!

Kitabda "Bu gün", "Hava-su", "Qara əlcək", "Gülürük", "Səni Mən", "Lazım", "Xatirələr", "Sənin Yoxluğun", "Yenə səndən danışacam", "Səni Fikirləşirəm", "Yuxu" kimi şeirlər daha çox zövqümü oxşadı.. Bu şeirlərin ahənginə qapılmaq istəyirsinizsə kitabı əldə etməyə tələsin..
Pərviz Arifin şeirləri ilə yaxından tanış olmaq istəyənlər, bu səhifəyə göz gəzdirə bilərsiniz ;) -----> Pərviz Arifin Şeirləri

Şeir vurğunu olan hər bir insanın arxivində olmağa layiq bu kitab məndən 5 bal aldı..

18.07.2013 / 03.55 a.m.

Varis - Bir Ovuc Torpaq

noreply@blogger.com (HAN library) — Thu, 18 Jul 2013 03:24:00 +0500

Varis Yolçiyevdən oxuduğum beşinci əsər... Başladığım zaman “Yetmiş Yeddinci Gün” qədər bəyənəcəyimi düşünmürdüm, çünki, oxuduğum digər kitablarında bu kitabdakı sehri tapa bilməmişdim. Amma bu dəfə yanıldım, ən az “Yetmiş Yeddinci Gün” qədər güclü təsirə malik bir əsər oldu mənim üçün “Bir Ovuc Torpaq”. Serial çəkmək üçün niyə ilk seçimin bu əsər olduğunu indi yaxşı anladım. Varisin dəyərli fikirləri ilə zəngin olan bu kitab elə oxunduğu zaman filmə çəkilir xəyallarda. Oxucuların filmlərindəki qəhrəmanlar fərqli olsa da, ən təsirli səhnələr eynidir deyə düşünürəm. Hər kəs obrazları müxtəlif cür təsəvvür edir, ancaq müəllifin qələminin gücü ilə yaranan, oxucunu göz yaşlarına boğan o səhnələr isə yaşayaraq oxuyanlara bərabər ölçüdə təsir edir.
Varis oxuduğum hər kitabı ilə qəlbimdəki yerini daha da möhkəmləndirir. Sevimli yazıçım bu əsərlə təkcə məhəbbət mövzusunda deyil, eyni zamanda vətənpərvərlik hisslərinin tərənnümündə də böyük məharətə sahib olduğunu sübut edib. “Bir Ovuc Torpaq” hər kəsin, xüsusilə, gənclərin bir çox şey öyrənə biləcəyi, özü ilə əsərin qəhrəmanları arasında oxşarlıqlar aşkarlayacağı, tamamilə Varisin qələminə uyğun oxucunu özünə bağlayan səmimi romandır.
Ailə, sevgi, sədaqət, qürur, vicdan əzabı, vətən sevgisi, yalan, xəyanət, intiqam – bir sözlə, həyatımızda önəmə sahib əksər duyğuları ehtiva edən bu kitab asanlıqla oxucuların sevgisini qazana bilib. Bundan sonrakı kitablarda yer alan oxucu rəyləri də bu sevgini isbat edir. Müəllifin bütün səmimiyyətini ortaya qoyaraq yaratdığı bu kitab, sözsüz ki, bu səmimiliyi duyan hər bir oxucu üçün əvəzsiz olacaq.
Varisin iki imza günündə iştirak etdiyim üçün asanlıqla deyə bilərəm ki, bu insanın səmimiliyini, diqqətliliyini, alicənablığını onu görmədən də, əsərləri sayəsində hiss etmək mümkündür. Artıq kitablarının əksəriyyətini oxuduğum üçün sevimli yazıçımı daha yaxşı tanımağa başlamışam. Deməli, o, duyğunu oxucuya sözlə ötürə biləcək qüdrətə malik yazıçıdır.

Oxuyarkən bir şey hiss etdim... Bu kitabda müəllifin toxunduğu bəzi mövzular sonrakı iki kitabında daha geniş işlənib və hətta əsas müvzuya çevrilib. Sadəcə bu kitabda hadisələri davam etdirmək üçün yazıçının toxunduğu bu mövzular sonrakı kitabları üçün ilham qaynağı olub deyə düşünürəm. Nigarın intihara cəhdi və Zaurun kimsəsiz uşaqların himayə olunduğu evi ziyarəti. Varisin həmin səhnələri təsvir edərkən bu barədə daha çox şey yaza biləcəyinə inamı “Yetmiş Yeddinci Gün” və “Əzilmiş Fotoşəkillər”in ərsəyə gəlməsi üçün təməl daşı rolunu oynayıb hissini oyatdı məndə.
Fərqli duyğularla oxuduğum “Bir Ovuc Torpaq” ən sevdiyim kitablardan birinə çevrildi. Bəzən həyəcanlandım, bəzən üzüldüm, bəzən ümidsizliyə qapıldım, insanın intiqam üçün, sevgisi üçün nələr edə biləcəyinin şahidi oldum. Və nəticə yenə də mənə görə yazıla biləcək ən gözəl sonluq oldu. Bir ovuc torpaq sonda kəsişən iki həyat üçün fərqli ancaq bir o qədər də əhəmiyyətli məna daşıya bilərmi??
Hadisələrin əvəzlənməsi, duyğuların əks etdirilməsi, obrazların canlılığı oxucunu öz sehrli dünyasına çəkir və asanlıqla da bu təsirdən çıxmasına izn vermir. Dəyərli fikirlərlə, dərs mahiyyətli mesajlarla zəngin olan bu əsərin Varisin ən uğurlu kitablarından biri olduğunu qeyd etməliyəm.
Son olaraq ən çox bəyəndiyim sətirlər:

Yaşamaq istəyən adamı onun istəyinin ziddinə getməklə öldürmək qatillikdir. Bəs ölmək istəyən adamı onun istəyinin ziddinə getməklə xilas etmək nədir? Bəlkə elə bu da qatillikdir? Ancaq, humanist qatillik?
Müəllim özündən sonra tələbələr, yazıçı kitablar, rəssam tablolar, bəstəkar musiqi əsərləri, rejissor filmlər, memar binalar, siyasətçi tarix səhifələri qoyub gedir. Hamı üçün. Adı insan isə yalnız xatirələr qoyub gedir. Yaxınları üçün.
Bu bir qanundur.. Yuvadan düşən quşcuğaz ya qanad açıb uçmalı, ya da yerə yuvarlanıb parça-parça olmalıdır. Üçüncü bir yol yoxdur. Əslində, bu şərtlər müstəqil həyata atılan insanlar üçün də eynidir. Di gəl ki, quşların uçması və ya yerə çırpılması dərhal baş verdiyi halda insanda bunlar zaman-zaman baş verir.
İllər keçdikcə, keçmiş məfhumu gələcək məfhumunu qısaltdıqca insanın iç dünyasındakı xatirə yükü onu daha da ağırlaşdırır, yaşamağını çətinləşdirir.. Xatirələri dəfn etməyi bacarmaq - bax, ən böyük azadlıq elə budur.

Sevərək oxuduğum bu kitab məndən 5 bal aldı.

Əsəri hələ də oxumayanlar buraya -----> Bir Ovuc Torpaq
Varisin digər əsərləri üçün buyurun ;)
Sonuncu Ölən Ümidlərdir
Yetmiş Yeddinci Gün

18.07.2013 / 03.24 a.m

Əlibala Hacızadə - Vəfalım Mənim

noreply@blogger.com (HAN library) — Fri, 7 Jun 2013 03:03:00 +0500

Bəlkə də ən uzun müddətə oxuduğum kitab oldu “Vəfalım Mənim”. Amma bu maraqsız olduğuna dəlalət etmir. Sadəcə gündəlik problemlər – praktika, dissertasiya işi və s. sayəsində bir müddət ara verərək tamamlaya bildim bu kitabı. Buna baxmayaraq, “Vəfalım Mənim” bu il oxuduğum ən maraqlı kitablardan birinə çevrildi.

Əsəri oxuyarkən müəllifin həyatı ilə də maraqlandım. İnternetdə yer alan məlumatlardan aydın olur ki, Əlibala Hacızadə tam bir ədəbiyyat vurğunu olub. Ömrünü yazıb-yaratmağa həsr edən yazıçı elə bu kitabında da obrazlar vasitəsilə ədəbiyyata olan marağını ifadə edir. Kövrək qəlbli yazıçı bu əsərinə görə bir sıra çətinliklərlə üzləşsə də, yenə də öz sevgisindən - ədəbiyyatdan uzaqlaşmayıb. Əsərdəki ideyalarına, açıq fikirlərinə görə işindən uzaqlaşdırılsa da, Əlibala Hacızadə haqsızlığa qarşı mübarizə aparıb və yenidən öz vəzifəsinə qayıda bilib.

“Vəfalım Mənim” 1975-80 illərdə yazılan ən maraqlı əsərlərdən biridir. Hər detalı ilə bu gün də aktuallığını qoruyan bu gözəl əsər həm gündəlik həyatı, həm də iş həyatını bütün gərçəkliyi ilə gözlərimiz qarşısında açır. Əsərdə əsas qəhrəmanları ilə bir-birinə bağlanan üç fərqli hadisə cərəyan edir. Bu hadisələr çərçivəsində yazıçı cəmiyyətdə mövcud olan fərqli xarakterə malik insanları ən kiçik detallarına qədər təsvir edir, mənfi xüsusiyyətləri ifşa edib oxucunu belə insanlara qarşı ehtiyatlı olmağa səsləyir, müsbət cəhətləri isə yüksək qiymətləndirib təbliğ edir. Elmi əsərlər və ədəbiyyat, poeziya fonunda bir-birilə əlaqələnən həyatlar, onları birləşdirən hadisələr, məsələlərin açılmasına aparan gözlənilməz yollar, qarşılaşdıqları müxtəlif situasiyalar qarşısında qəhrəmanların keçırdiyi duyğuların tərənnümü bu kitabın əsasını təşkil edir.

Bəzən bezərək, bəzən sadəcə bitirmək üçün, bəzən həvəslə, bəzənsə səhifələrin azaldığına üzülərək oxuduğum bir roman oldu. İkinci hissəni daha çox bəyəndim. Səbəb isə hadisələrin daha çox qarışması və gözləmədiyim sonluqla bitməsi oldu. Oxuyarkən elə səhnələrlə qarşılaşdım ki, bəzən göz yaşlarıma hakim ola bilmədim. Asanlıqla ağlayan biri olmadığım üçün mənə belə təsir bağışlayan kitabların yeri ayrıdı ürəyimdə. Kitabı yaşayaraq oxuyan, hadisələri gözləri qarşısında canlandıraraq yaşayan, özünü qəhrəmanların arasında hiss edən hər bir oxucunun çox təsirlənəcəyi bir romandır.

Oxuyarkən kitabda bir çox obraza rəğbət yaranır. Mənim üçün sevdiyi insanı itirsə də, onu xatirələrində yaşadan, həyatının bir parçası imiş kimi yoluna davam edən Gülmirə, qarşılaşdığı insanları müşahidə, yaşadığı hər şeyi mühakimə edərək düşüncələrini kağızlara həkk edən, ətrafındakılara münasibətini qələmi ilə ifadə edən Sakit Aranlı, ilk məhəbbətini ömür boyu qoruyub saxlayan, ən ağır zərbəni sevdiyi tərəfindən alsa belə, sevməkdən əsla vazkeçməyən, illər boyu qəlbində daşıdığını sandığı kini sevdiyini çətin anında gördüyü zaman yox edən Əsəd və oğlunun ölümü ilə barışmayıb həyatına davam etsə də, ürəyinin bir tərəfi darmadağın olan ana, mühakimə olunan həyat yoldaşı olmasına baxmayaraq haqsızlığa qarşı çıxıb ədalətlə fikrini söyləyən qadın – Nadirə xanım unudulmaz qəhrəmanlardandır. “Vəfalım Mənim” hər səhnədə özümü obrazların yerinə qoyaraq “ Mən necə davranırdım?” , “Mən necə qərar verərdim?” suallarına cavab axtarmaqla oxuduğum bir kitab oldu. Bəzən onlarla razılaşıb “Mən də eynilə belə davranardım!” deyir, bəzənsə “Yox, əsla mən bu qədər cəsarətli ola bilməzdim!” deyə düşünürdüm oxuyarkən..

Qısacası, bu kitab mənə çox şey qatdı.. Əlibala Hacızadənin qələmi ilə ilk tanışlığımın bu kitab vasitəsilə olması çox xoş oldu. Bu əsəri yarada biləcək belə bir yazıçıya sahib olduğumuz üçün qürur duydum. Sonda oxumadan öz yazıçılarımızı tənqid edənlərə bu kitabla tanış olmağı tövsiyə edirəm. Sevgi, nifrət, sədaqət, xəyanət, yalan və sirlərlə dolu bu roman məndən 5 bal ala bildi...

07.06.2013 / 03:03 a.m

30.04.2009 - ADNA faciəsi

noreply@blogger.com (HAN library) — Tue, 30 Apr 2013 21:56:00 +0500

30.04.2009 - Bu tarix əsla unudulmayacaq!
Artıq 4 il keçib, amma hələ də düşündükcə o dəhşətin təsirinin beynimizin, qəlbimizin dərinliyində qaldığını görürük.
Azərbaycan Dövlət Neft Akademiyasında (ADNA) təhsil almasam belə orada olan hər şeyi yaşamış kimiyəm. İnsan istəsə əgər başqalarının dərdinə şərik ola, onunla birlikdə acısını paylaşa, hiss edə bilər. Doğrudur, orada baş verənlər hər kəs üçün hələ də müəmma olaraq qalır, amma ən azından bu dəhşət qarşısında nə hisslər keçirdiklərini, həyəcanlarını, ağrılarını duymaq mümkündür tələbələrin. 4 il əvvəl ürəklərində imtahan həyəcanı, kursu bitirmə sevinci, qarşıda onları gözləyən magistr imtahanı üçün böyük ümidlər daşıyaraq adi bir gün kimi universitetə gələn tələbələr nə biləcəkdilər həyatlarının son səhərinə göz açdıqlarını, heç günlər deyil, bir saat sonraya qurduqları planların belə alt-üst olacağını...
Mənə bu gün rəsmi matəm günü kimi tarixə düşən, hər il bir həftə əvvəldən haqqında danışılmağa başlayan günlərdən daha çox təsir edir. Səbəbi?? Heç özüm də dəqiq müəyyənləşdirə bilməmişəm. Variantlarım çoxdu: Bu dəhşətli terrora universitetdə təhsil aldığım müddətdə şahid olmağım, o günahsız gənclərin də bizim kimi böyük ümidlərlə, arzularla, həyat eşqi ilə gələcəyə baxan tələbələr olmağı, digər matəm günlərindən dəyərsiz bilinərək ildönümünün qeyd olunmaması bir kənara qalsın, haqqında belə məlumat verilməməsi...
Bu günə laqeyd yanaşılması mənə çox pis təsir edir. İlin 360 günü konsert, toy, musiqi - hər şey olur, sadəcə bir gün bunlardan uzaqlaşmaq bu qədər mi çətindir?? Kanallarımızın gündəlik mənasız, intellektdən uzaq verilişlərindən bir günlük imtina edib ADNA'nı xatırlaması qeyri-mümkündür? 30 aprelin hər şey yolunda imiş kimi keçirilməsi, bu qədər gəncin həyata vida etdiyi tarixin tezliklə unudulması insanlıqdan kənardır. Bilmirəm, bəlkə də çox dərinə gedib duyğusal yanaşıram. Amma ən azından bir çoxunun bunları düşünməyini istərdim.
Unutmayın sabaha zəmanət yoxdur. Heç nə bitmiş deyil, bu hadisənin təkrarlanmayacağına kimsə zəmanət verə bilməz... Və bu gün hər şeyi unudub əyləncəsinə davam edən şəxslər, sabah siz də onların yerində olmayacağınıza əminsiniz?? Bir daha düşünün! Haraya gedirik?? Bu münasibətlə, bu laqeydliklə nəyə doğru addımlayırıq?? Bu millətin deyil, insanlığın məhvidir!
Bu gündə ən gülünc görünən cahil, şüursuz insanların ADNA'nı yad edənlərə 'Reklam edirsiz?' söyləməsidir. Terrorun da reklamı olar?? 20 yanvar, Xocalı faciəsi xatırlanan zaman televiziya, mətbuat reklam etmiş olur?? Artıq bu cahillikdən qurtulmaq lazımdır. Reklam olduğunu düşünən cahillər, biz xatırlamasaq, kim o günahsız insanları yad edəcək?
Son sözüm... İstədiyiniz qədər unudun, üzərindən xətt çəkin, görməzlikdən gəlin, amma bu reallıqdır, əsla bu tarixi unudulmağa qoymayacağıq!! Siz konsertinizə gedə bilərsiz, biz - o günahsiz gəncləri, müəllimləri xatırlayan, yad edənlər özümüzə bəsik!!
(P.S. Bu yazım sərt oldu, amma daxilimdə keçirdiyim hissləri kağıza tökməliydim.)

30.04.2013 / 4.36 a.m.

Elxan Elatlı – Seçilmiş Cəza

noreply@blogger.com (HAN library) — Thu, 18 Apr 2013 04:43:00 +0500

Artıq bir ilə yaxındır ki, Elxan Elatlıdan yeni bir şey oxumamışdım.. 2013-cü il üçün ilk detektiv əsər seçimim “Seçilmiş Cəza” oldu. Uzun zamandır məni bu qədər sarsıdan bir kitab oxumurdum. Sirlərlə, müəmmalı hadisələrlə dolu bir kitab.. Müəllifin məntiqini, yaradıcılıq qabiliyyətini yüksək səviyyədə nümayiş etdirdiyi bir əsər.. Oxucuda şok təsiri yaratmağa qadir kitablarından biri oldu mənim üçün “Seçilmiş Cəza”.

Sadə ailə mövzusu ilə başlayan sonda isə içindən çıxılmaz bir vəziyyət alan bu gözəl əsər uzun müddət təsirindən çıxa bilməyəcəyiniz bir kitabdır. Hadisələr elə qurulub, elə incə-incə işlənib hazırlanıb ki, son səhifələrə qədər intizarda saxlayır oxucunu. Müəllifin hər yeni kitabını oxuduqca "Azərbaycanın ən gözəl detektiv müəllifləri" haqqında düşündüyüm zaman ağlıma gələn ilk isimin Elxan Elatlı olması daha da möhkəmlənir.

Oxuyarkən əsərin əvvəlində qatilin kim olduğuna dair qəti bir variantımın olması məni sevindirdi. “Bir az da olsa, Qanbay Qasımlı kimi düşünməyə başlamışam”- dedim. Amma sonda qatilin tamamilə başqa birisi olduğunu görəndə “Yox.. Mən bütün kitabları oxusam belə Qanbay Qasımlıya çata bilmərəm..” deyə düşündüm.. Çook çalışmam gerek çook :)

Kitabda ailə, sevgi, güvən, dostluq, yalan, ədalət, ilk məhəbbət, peşmanlıq, fərqli seçimlər – bir sözlə, hər şeyə rast gələcəksiniz. Istər – istəməz qəhrəmanların yerində olduğunuzu düşünüb necə addım atacağınızı götür-qoy edəcəksiniz. Maraqla, həvəslə, səbirsizliklə oxuyub, əlinizdən qoymağı düşünməyəcəyiniz bir kitab olacağına əmin ola bilərsiniz.

Oxuyarkən bunları düşündüm:

İlk məhəbbət unudulmur deyirlər.. Amma ailəyə bağlılıq, həyat yoldaşına sevgi, hörmət bu hissin üstünü örtməyə məcbur edir insanı.. Keçmişi unutduğunu sanıb hər şeyi yoluna qoyaraq həyatına davam edərkən uzun illər əvvəl sənin üçün vazkeçilməz olsa da, indi qalaqlar altında gizlədiyin o “ilk məhəbbət”in anidən peyda olub böyük çətinliklərlə qurduğun ailəni məhv etməyə cəhd etsə, bu, səni nələrə vadar edə bilər?? Bax, bu zaman “İlk məhəbbət unudulmur!” ifadəsi anlamını itirir. Ilk sevdiyin, həyatının mənası saydığın, onsuz yaşaya bilməyəcəyini zənn etdiyin o insanın bir əzizinə zərər yetirməsi səni tərəddüd etmədən onu məhv etməyə yönəldə bilər. Saf, təmiz sevgiylə dolu bir ana qəlbinin hər zaman qoruma hissi də olur.. Və bu hiss səni narahat etdiyi zaman ağlına deyil, ürəyinin səsinə qulaq verirsən..

Elxan Elatlıdan oxuduğum ilk əsərdir ki, qatili gönahlandırmaq olmur.. Bu da onu daha mükəmməl, orijinal edir. Oxuduğum müddətdə beynimdə yüzlərlə suallar yaranır və mən onlara cavab tapmaq üçün həvəslə səhifələri çevırməyə davam edirdim.. Bu il oxuduğum kitablar arasında öz fərqliliyi ilə seçilərək ən sevdiklərimdən oldu “Seçilmiş Cəza”. Hər zaman sevimli detektiv yazıçımın mənə “Arxalı Canavar” qədər təsir edəcək daha bir əsəri olacaqmı deyə düşünürdüm. Nəhayət bu sualıma da cavab tapdım.. :)

Sonda əsərdə çox bəyəndiyim bir fikri paylaşıram sizlərlə:

Siz heç ədalətin dünyada qəbul olunmuş simvoluna fikir vermisiniz? Qollu tərəzi... Amma bu mənə indi gülünc görünür. Bəlkə də xırda məsələlərdə bu tərəzi müəyyən dərəcədə düz işləyə bilər. Ancaq əksər vaxtlarda yox. Məsələn, insanın mənəviyyatına toxunulanda, yaxud öldürüləndə ədalət necə bərpa oluna bilər?

Elxan Elatlının ən sevdiyim əsərlərindən birinə çevrilən "Seçilmiş Cəza" məndən asanlıqla 5 bal aldı.
Müəllifin yaradıcılığını yaxından izləmək, ən son xəbərlərlə tanış olmaq istəyirsinizsə, səhifəyə buyurun -----> Elxan Elatlı

18.04.2013 / 04:43 a.m.

Hermann Hesse - Demian

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 14 Apr 2013 20:12:00 +0500

Herman Hesse ilə ilk tanışlığım "Demian"la oldu. Bu kitabı sürünərək oxudum desəm yerinə düşər. Oxucuda maraq doğurmayan əsərlər hər zaman gec bitir. Nə olacağı, nə baş verəcəyi maraqlı gəlmədiyi üçün davam etməyə stimul olmur. Bu da mənim sadəcə bitirmək məqsədilə universitetdə, evdə tapdığım boş vaxtlarda oxuduğum bir kitab oldu.
Bu əsəri bəyənməməyimdə avtobioqrafik xarakter daşımasından daha çox yazıçının düşüncələri, hadisələrə yanaşma tərzi mühüm rol oynadı. Oxuyarkən həyatda nə istədiyini bilməyən bir insanın uşaqlıq, gənclik xatirələri ilə qarşılaşırıq. Müəllifin həyat, sevgi, din, dünya ilə bağlı düşüncələrinin şahidi oluruq.
Hermann Hessenin həyatını araşdırdığım zaman da onun müxtəlif sahələrdə işləməsi, ailəsinə münasibəti ilə həyatda dəqiq məqsədi olmayan, öz yolunu tapa bilməyən biri olduğu aydın oldu. Ağır həyat keçirən müəllif 15 yaşında valideynləri tərəfindən ruhi xəstəliklərin müalicəsi üçün yaradılan xəstəxanaya yatırılır. Xəstəxanadan çıxandan sonra həyatına davam edən Hesse ailə həyatı qursa, 3 oğul atası olsa da uğursuzluqlar onu rahat buraxmır. Oğlunun ölümü və həyat yoldaşının psixoloji xəstəliyinin təsiri nəticəsində depressiya mərhələsi keçirən yazıçı yaradıcılığa davam edir. Elə "Demian" da həmin dövrün məhsuludur. Bu avtobioqrafik əsər Hessenin daxili həyəcanlarını, təlatümlü dünyasını Emil Sinkler adlı bir oğlanın həyatı kimi qələmə almasını əhatə edir.

Doğru deyilir, oxuduğunuz kitabı sevməsəniz belə ona sərf etdiyiniz zamanı vaxt itkisi hesab etməyin, çünki mütləq ondan bir şey qazanacaqsınız. Mənim də ümumi ideya diqqətimi cəlb etməsə belə bəzi fikirlərə maraqsız deyə bilmərəm. İki fərqli dünyanın müqayisəsi, bir şeyi ürəkdən istədiyin zaman onun reallaşması, yaradılan hər sənət əsərinin insanın daxili dünyasının təzahürü olması maraqlı nüanslar olsa da, insanı düşünməyə vadar etsə də, dinin səthi təsviri, "Abraksas" adlı Allah və şeytanı özündə birləşdirən bir varlığın mövcudluğu haqqında düşüncələr və bu varlığa uyğun olaraq edilən günahlara bəraət qazandırılması bəyənmədiyim fikirlərdən oldu.
Kitab haqqında oxucuların ideyaları ilə tanış olduğum zaman bir çoxunun sevdiyi kitablar arasında yer aldığını gördüm "Demian"ın. Həqiqətən zövqlər müxtəlifdir. Deməli, bir çox insan özünə yaxın, düşüncə tərzinə uyğun nə isə tapa bilib bu kitabdan.
Sonda kitabı bitirdiyimdə məndə yaranan fikir canlı süjet xəttinin olmaması, darıxdırıcı bir əsər, xatirələr toplusu təsiri bağışlamasından ibarət idi.
Bəyəndiyim fikirlərdən bəziləri:

~ Hamının yaranışı eynidir, lakin hər birimiz sonsuzluğun sıçrayışı, cəhdi olaraq öz şəxsi məqsədimizə yönəlirik. Bir-birimizi anlaya bilərik, amma hər kəs özünü izah edə bilər.
~ İnsan həyatı onun özünə gedən yol, daha doğrusu, bu yola çıxmaq cəhdi, cığırıdır. Heç kəs sonadək və bütövlükdə özü ola bilməsə də, həmişə buna cəhd edib: kimisi kor-koranə, kimisi şüurla - bir sözlə, kim necə bacarıb.
~ Bizim gördüyümüz şeylər elə özümüzdə olanlardır. İçimizdə daşıdığımız reallıqdan özgəsi yoxdur. İnsanların çoxu ona görə qeyri-real şeylərlə yaşayırlar ki, xarici təsvirləri reallıq kimi qəbul edirlər, daxili dünyalarını isə qımıldanmağa belə qoymurlar.

"Demian" məndən sadəcə 2 bal ala bildi...

14.04.2013 / 4.59 a.m.

Paulo Coelho - Elif

noreply@blogger.com (HAN library) — Tue, 26 Feb 2013 17:40:00 +0400

Paulo Coelho... Hər zaman əsərlərini maraqla oxuyacağıma inanırdım bu müəllifin. Belə də oldu. Müəlliflə ilk tanışlığım onun aforizmlərini oxumaqla başlasa da, bu cümlələr onun haqqında fikrimin müəyyən qədər formalaşmasında rol oynaya bildi. "ELİF"i oxuduqda isə heyran qaldım bu müəllifə. Kiçik bir aforizm müəllifin yaradıcılığı, dünyagörüşü haqqında təsəvvür yaradırsa, deməli həqiqətən bu müəllif sözləri inci kimi düzərək dərin mənalar ifadə etməyə qadir bir sənətkardır.
"Elif" avtobioqrafik əsərləri sevməməyimə baxmayaraq 'ən bəyəndiyim kitablar' siyahısına daxil oldu. Əsər müəllifin yaşadığı monoton günlərdən bezib həyatda özünü tapması üçün çarələr axtardığı bir dövrdə Rusiyaya səfərindən bəhs edir. Rahib dostunun ' Həyatının idarəsini əlinə al, beynində olan, səni narahat edən bütün suallara cavab tapacaqsan, hər şeyi anlayacaqsan.' deməsi ilə belə bir addım atmaq qərarına gələn Paulo hər şeydən uzaqlaşmaq üçün səyahətə çıxır. 9288 km.lik yolu qatarla qət edərək müxtəlif şəhərlərdə imza günləri keçirib oxucuları ilə tanış olur, onların kitabları haqqında düşündükləri ilə maraqlanır. Müəllifin təkcə yaşadıqlarını qələmə almaqla kifayətlənməyib öz duyğularını, kimsəyə bildirmədən qəlbinin dərinliklərində keçirdiyi təlatümləri də kağıza tökməsi əsərdə bəyəndiyim nüanslardan biri oldu. Xatirələrində yer alan türk qızını da ən incə detallarına qədər ustalıqla təsvir edib. Bu səyahətdə yazıçıya qarşı dərin sevgi bəsləyən, onu görmək üçün hər şeyi geridə qoyub gələn Hilalın Paulonun çıxdığı bu yolda ona kömək olduğunun şahidi oluruq.

Müəllif 'işıq çəmbəri' vasitəsilə bir neçə dəfə keçmişdə yaşadığı həyatlara bir anlıq qayıtdığını qeyd edir əsərdə. Kitabda əsas işıqlandırma elə bu mövzu üzərindədir - yazıçının keçmişə səfərində qarşılaşdığı hadisələrlə bağlı yaranan suallar. Paulo keçmişə səyahətdə özünü fransız bir yazıçı və dini məhkəmədə çalışan, günahkarlara əzab verən şəxslərdən biri olaraq görür. Məhkəmədə işgəncəyə məruz qoyaraq günahlarını etiraf etdirməyə çalışdığı səkkiz qızdan bir neçəsi ilə indiki həyatında da qarşılaşdığından bəhs edir yazıçı, bunlardan biri də həyatı boyunca çətinliklərlə üzləşsə də yenə də ümidini itirmədən yaşamağa davam edən türk qızı Hilal olur. Hilalın köməyi ilə axtardığı suallara cavab tapan Paulo keçmişdə edamına səbəb olan bu qızdan üzr istəyir və saf sevgi ilə dolu bir qəlbə sahib olan bu qızın onu hər zaman bagışlayacagına əmin olur. Əvvəlcə bu qıza qarşı fərqli fikirdə olsa da, sonradan ağlına, cəsarətinə, istedadına heyran qaldığı qıza qarşı münasibəti dəyişir. Həyatında mühüm rol oynayan bu qızcığaza dərin hörmət, sevgi bəsləyir.
Kitabda ən sevdiyim səhnələrdən biri Hilalın məharətlə ifa etdiyi musiqinin təsiri ilə yazıçının uşaqlığına qayıtması, ailəsi ilə yaşadıqlarını beynində canlandırmasıdır.
Fərqli mövzuları sevdiyim üçün bu əsəri çox bəyədim. Paulo Coelhonun belə maraqlı insan olduğunu, dinlə, keçmiş həyatlarla bu dərəcədə maraqlandığını təsəvvür etmirdim. Kitab müəllifin maraqlı fikirləri ilə zəngindir. Ləzzət alaraq oxuduğum və bilmədiyim bir çox şeyi öyrəndiyim əsərlərdən biri oldu.

Yazıçının dinə, insanlara, həyata yanaşma tərzi diqqətəlayiqdir. Dini yaşamın mərkəzində görməsə də, Allaha bağlı biridir. Həyatı isə bir qatara bənzədir, insanların bir-birinin varlığından xəbərsiz fərqli vaqonlarda yaşadığı, həyatın müəyyən anında bir vaqonlardakı yaşamlarını tamamlayıb, digər vaqona keçərək yeni həyata başladıqları bir qatara. Son olaraq kitabın adının izahı mükəmməl verilib. Elif... Sadəcə bir ad kimi yanaşıb, əsərdəki bir obraz olduğunu düşünüb mənasını araşdırmadığım bu sözün məgər necə dərin mənası var imiş. Müəllifin izahı belədir: Həyatda hər birimiz kimi, yaşadığımız Kainat da bir nöqtədən ibarətdir. Elifi təsadüfən kəşf edirik. Bunun reallaşması bir neçə insanın bir nöqtədə qarşılaşması nəticəsində mümkün olur. Və bu zaman keçmişdə yaşadığın bəzi şeylər canlanır gözlərin qarşısında.
Maraqlı məlumatlarla zəngin olan bu kitab mənə Paulo Coelhonu daha da sevdirdi. 2006-cı ildə yazıçının yaşadıqları, onun xatirələri ilə tanış olmaqla yanaşı "Elif" mənim üçün həyəcanla oxuduğum, bir sıra fikirlərimin formalaşmasına kömək edən dəyərli bir kitab mənasını ifadə edir.
"Elif" qəlbimi fəth edib 5 bal aldı...

26.02.2013 / 9.54 p.m

İskender Pala - Kitab-ı Aşk

noreply@blogger.com (HAN library) — Tue, 12 Feb 2013 02:04:00 +0400

İskender Pala yaradıcılığından ilk oxuduğum kitab "Kitab-ı Aşk" oldu. Bu müəllif oxucular arasında "Divan şeirini sevdirən adam" kimi tanınır. Həqiqətən İskender Pala mənə bir neçə günə divan ədəbiyyatını sevdirdi. Kitabda hələ uşaqlıqdan bizə tanış olan, məktəbdə oxuyarkən haqqında kifayət qədər məlumat əldə etdiyimiz Füzuli, Nəsimi, Nəimi kimi isimlərlə yanaşı ədəbiyyat kitablarımızda yer almayan bir çox türk şairlərindən də gözəl sənət nümunələrinə yer verilib. "Kitab-ı Aşk" təkcə filoloqlar üçün deyil, ədəbiyyatı, poeziyanı sevən hər kəs üçün əvəzolunmaz mənbədir.
İskender Pala klassik şairlərin qəlblərindən kağıza tökülən şeir parçalarında gizlənən sevgini elə gözəl izah edir ki, keçmişə səyahət edib onların bu möhtəşəm nümunələri güclü bir sevginin təsiri altında necə, hansı hisslərlə yazdıqlarını araşdırmaq həvəsi yaradır oxucuda. Zamanınızı dəyərli keçirmək istəyirsinizsə "Kitab-ı Aşk" ən gözəl vasitələrdən biridir bunun üçün.
Kitabı oxuyarkən təkcə şeirlərin gözəlliyindən və müəllifin yanaşma tərzindən ləzzət almadım, eyni zamanda bir çox maraqlı məlumatlar əldə etdim. Kitabda ən sevdiyim detal müxtəlif sözlərin fərqli anlamlarının verilməsi və onların işləndiyi misraların müxtəlif cür anlaşılmasının izahı oldu. Heç vaxt unutmayacağıma əmin olduğum nümunələrdən biri 'şakayık' sözünün mənasının açılışı oldu.
İlk dəfədir rast gəldiyim bu sözü yazar elə gözəl izah edib ki, heyran qalmamaq mümkün deyil. Ərəb dilində 'qabırğa' mənasında olan bu söz, türkcə həm də 'gəlincik çiçəyi' mənasını ifadə edir. İzah qadının kişinin qabırğasından yaradıldığı misalı ilə başlanıb 'gəlincik çiçəyi'nin xüsusiyyətlərinin verilməsi ilə davam etdirilir. Əvvəlcə qadınla kişinin bir vəhdət olduğu ifadə olunur, sonra çiçəyin timsalında isə qadının bir gül qədər zərif, kövrək olduğu, adi bir sözdən belə inciyərək boynunu bükdüyü göstərilir. Və sonda əlavə olunan dərin məna ilə izah tamamlanır. Bu da qadına hər zaman evliliyin ilk vaxtlarında olduğu kimi davranılmasıdır. Ailə həyatının qurulmasından nə qədər keçməsindən asılı olmayaraq kişi qadına hər zaman hörmət etməli, onu əl üstündə tutmalı, ona 'təzə gəlin' kimi davranmalıdır.
Bu kiçik misal İskender Palanın əsərdə verilən hər bir beytə necə ehtiyatla, incə toxunaraq, dərin düşünərək yanaşdığının isbatıdır. " Kitab-ı Aşk" oxuyarkən sehrinə dalıb getmədiyim, addım-addım dərk edərək oxuduğum üçün mənə ləzzət edən kitablardan biri oldu. Həm həzz alıb, həm də bir çox maraqlı məlumatlar əldə etdiyim bir əsər. Ədəbiyyat kitablarını oxuduğum zaman bezməyimi xatırlayıram... Qəzəllərə verilən sıxıcı, mənası tam açılmayan izahlar, araşdırılmaya səthi yanaşılması bu şeir nümunələrinin duyğusunu anlamağa kıfayət etmirdi. Amma bu kitab o əvəzolunmaz ədəbi nümunələri elə gözəl izah edib ki, müəllifə bu incəlikləri duyduğu, araşdırıb belə möhtəşəm bir mənbə ərsəyə gətirdiyi üçün heyran olmamaq mümkün deyil. Oxuduqca neçə əsr bundan əvvələ səyahətə çıxdığımız, o zamankı sevgi ilə indi yaşananlar arasındakı uçurumu gördüyümüz, bu nadir sənət incilərini yaradan şairlərin sevgi dolu qəlblərinə toxunduğumuz və eşqi daha yaxşı anladığımız bir macəraya atılırıq. Bir sözlə, İskəndər Palanın qiymətli fikirləri, əvəzolunmaz şeir nümunələri ilə "Kitab-ı Aşk" ədəbiyyata aşiq olan hər kəsin rəfində xüsusi yerə sahib olacaq bir xəzinədir.
Sonda kitabdan ən sevdiyim sətirlər:

Aşk... Gök kubbenin altındaki en gizemli kelimelerden biri... Bilinemeyen... Belki bilindikçe daha da bilinecek renkleri, desenleri ortaya çıkan... Tanımlanamayan... Belki binlerce kez tanımı yapılmış olmasına rağmen tanımlanamayan... Aşk... Belki de bin bir başlı bir ırmak, her birinin yolculuğu ayrı, ama hepsinin ulaşmak istediği deniz bir...
Canına sevgili isteyen ile sevgili için can isteyen arasında hayat yolculuğunun ta kendisi gizlidir..
Sevgili! Aşkın şiirini yazmak isterdim sana, sana aşkı şiir ile yazmak isterdim... Aşkı seninle tanımlamak ister, aşkı sende tanımak isterdim. Ay ikiye bölündüğünde yanında olmak isterdim. Şimdi senden uzakta, aşk şudur diyebilsem eğer, son defa kendimi ve ilk defa okuyucumu kandırmış olacağım. Bildim dediğim bir aldanıştır çünki o, duydum dediğim bir yanlıştır..
Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kiyamete kadar sökülmez imiş..
Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır, bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır..
Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da..
Hatırlayanımız varmı sevgi neydi? İlk sevgi sözcüğünü, ilk kıpırdanışını yüreğinin hatırlayanımız var mı? İlk hüznümüzün adını sevgi koyabiliyor muyuz şimdi geriye dönüp baktığımızda? Hatırlıyor musunuz sevgi neydi? Açıkken göz bebeğimize yerleşen de, göz yumduğumuzda gönlümüze sızan da sevgi değil miydi bir vakitler? Bir dudağın kıpırdanışından yanağımıza akseden pembelikler, utanmalar sevgi değil miydi yoksa? En son ne zaman kızarmıştı yanağımız, hatırlayanınız var mı? Uykumuzu en son ne zaman terk etmiştik sevgiyi düşünmek adına? En son sevgi şiirini hangi gecede okumuştuk?
Sevgi neydi sahi? Bir mektubun ilk satırı mıydı, bir telefondakı ilk ses mi? İnsanı mutlu eden o ilk satır mıydı defalarca okunan, yoksa ilk satır arayışları mı tekrar be tekrarlanan? Telefondakı bir ses insanın bir ömrünü doldursa mı sevgiydi gerçekten, yoksa yeni sesler duymaya hiç yetmeyecek ömürlerin arayışları mı? Sevgi bir acıydı herhalde, bir kederdi, kah hüzünle, kah mutlulukla hatırlanan. Belki de sabırdı sevgi, affetmekti, gelecek günler adına. Sevgi sınanmaktı adl-i ilahi'de ve sınavı geçmekti ercesine...
Sevgi: İki hece. Sevgi, sevmek kelimesinden türetilen bütün öteki kelimelerin en güzeli.
Aşıktaki içsel değişimin başladığı an, gözün sevgiliye ilk takıldığı saniye dilimidir ve aşığın bütün biyografisi, bu "ilk bakışın öncesi ve sonrası"ndan ibarettir.İlk bakış ancak yüz aynasına çarparsa aşka dönüşür. Çünki sevgilinin başka hiçbir uzvu, hiçbir güzelliği onun yüzü kadar aşka kapı aralayamamaktadır. Sevginin aşka dönüştüğü an, sevenin sevgili yüzünü göz ile gördüğü andır.
Sevgilinin yüzü mü; aşk yangınını alevlendiren ilk kıvılcımdır. Aşığın kalbi mi, ilk bakıştan sonra suda titreyen bir mehtap. Göz... Savaşı başlatan haberci. Bakış... Elde olmayan kader; ilahi kaza. Ve aşk... Kalp ile göz arasında kutlu bir hadise.
Bir çoğalmadan ibarettir aşk, bir coşmadan, kabarmadan, büyümeden ibarettir. Devamlı artmayan bir duygunun aşk olması ne mümkün?
Ne din, ne de yasalar yasaklamıştır aşkı; yürekler Allah'a aittir çünkü. Canların bir-birinde kaynayıp erimesidir, canların canözünde yitirilmesi ve aranmamasıdır aşk. Parçalara böldükçe demiri, mıknatısı güçle bütün parçaların yine birbirlerini aramalarıdır. Gönül ki, Allah'ın evidir, aşkın her çeşidine itibar eder. Bütün milimetrekarelerinde aynı sevgili olmayan bir gönül aşkı bilir mi acep?!..
Gerçekten de aşk, karşılıklı oturmak, yüz-yüze ve ya aynı noktaya bakmak, şiir okumak, sevgiliden utanacak kadar terbiyeli davranmak, güzel şeylerden bahsedip gülmek ve asla iffet sınırının ötesine uzanmamaktır. Çünkü aşk bakmakla güzelleşir, konuşmakla zenginleşir, ama dokunmakla bozulur.
İsterler ki, Allah aşkı seven ile sevilen arasında eşit bölüştürsün.. Oysa aşk bu demek değildir. Seveni sevmek kolaydır; marifet o sevmediği zaman da onu sevebilmektir.
Amaç aşk uğruna ölmek değil, uğruna ölünecek aşkı bulmaktır.
Aşk dıştan bakıldığında bir deliliktir; ama içine girildiginde akla ihtiyaç göstermez olur. İnsan aklı nötr bir varlık veya bir sıvı gibidir. İçine konulduğu kabın şeklini alır. Aşk ise gönülde hissedilir. Bu bakımdan aşığın aklı gönlünün emrine verilmiş sayılır. Akıl ile gönül insanın bir-birile çatışan değil, belki bir-biriyle bütünleşen iki soyut özelliğidir. Çünkü insanın en mutlu olduğu anlar, aklın gönül içinde eridiği; yani aşka kendini teslim ettiği anlardır.
Aşk kelimesinin sözlük anlamı "sarmaşık" demektir. Bahçeye düşen sarmaşık tohumu nasıl bütün bahçeyi sarıp sarmalar, hatta dişarı taşarsa; gönle düşen aşk tohumu da bütün bedeni sarıp sarmalar, oradan etrafa yayılır. Dıştan görünen yalnızca aşktır ve aşık da çevresini görmez olur. Çünkü sarmaşık onu öyle çevrelemiştir ki, dışarıda olup bitenleri ne duyar, ne de görür; hatta duymak ve görmek de istemez. Aşka tutulan ağaçta artık bütün buyruklar sarmaşık tarafından verilir ve aşık "herkesi kör; dört yanı duvar sanır". Dıştan bakanlar onun sarmaşığını görürler, ama ağaç sarmaşıktan fırsat bulup çevresini göremez. Sarmaşık nasıl hızlıca büyüyüp ağaçı kaplarsa, aşk da öyle hızlı gelişir.
Aşk fitri bir yetenek meselesi olup herkeste bulunmayabilir. Yani herkes aşık olduğunu sana bilir, ama yaratılışında aşk yeteneği olanların aşkı daha başka olacaktır. Tıpkı herkesin şiir yazması ama gerçek şair olmaması gibi.
Aşık, kalbinde ateş yanarken gözünden bu ateşi söndürmeye yaşlar döken adamdır.
Aşkın bir bakış, belki kısacık bir göz kayması olduğunu düşündüğü ilk gündü o. Sonra geliştirdi düşüncesini. Göz kalbe iletiyordu güzelliği ve kalpte bir kıvılcım tutuşuyordu. Bu kıvılcım hem ışık,hem ateş olma potansiyeline sahipti. Işık olmanın yolu ateş olmaktan geçiyordu. Önce yanmak ve alevin ışığını süzerek nura döndürmek gerekiyordu. Gönülde tutuşan ateşi söndürmek için göz damla damla su akıtıyor, ancak gözyaşı ateşi söndürmekten ziyade onun hararetini artırıyordu.
Güzel şiirlerin genellikle besteleri de güzel olur. Galiba şair duyarak, hisseder yazdığı için olsa gerek, bestekar da ona aynı ölçüde gönül bağlar ve sözlerdeki ateşi gönlündeki yangın ile birleştirir.

"Kitab-ı Aşk" çox gözəl fikirlərlə zəngin olsa da, fasilə verib əlimdən qoyduğum zaman vicdan əzabı çəkmədiyim üçün 4 bal alır məndən.. :)

12.02.2013 / 3.17 p.m

A Lot Like Love

noreply@blogger.com (HAN library) — Sun, 20 Jan 2013 20:07:00 +0400

Növbəti film seçimim afişası ilə diqqətimi cəlb edən “A lot like love” oldu. Baş rollarında Ashton Kutcher və Amanda Peet’in yer aldığı film 2005-ci ildə işıq üzü görüb. Elə ilk dəqiqələrindən zövqümü oxşayan bu romantik komediya-dram sona qədər marağını itirmədən ən sevdiyim filmlərdən birinə çevrildi. “A lot like love” izləyərkən hər özəlliyi ilə izləyicini özünə aşıq etməyi bacarır. Obrazların duyğularına uyğun seçilən musiqilər, ssenari, rolun ifasının mükəmməlliyi, çəkiliş üçün hazırlanan məkanlar və s... 107 dəqiqə davam edən filmin böyük zəhmətlə ərsəyə gəldiyi aydın görünür. Filmdə zidd xarakterdə olan iki gəncin maqnit kimi bir-birini çəkməsi çox gözəl təsvir olunub. Son ana qədər bu cəzbetməyə rəğmən duyğuların etirafından qaçınılması kinonu daha maraqlı, daha həyəcanlı edir. Şüarı xüsusilə bəyəndim. There is nothing better than a great romance to ruin a perfectly good reliationship. (Yaxşı dostluğu sevgi münasibətindən başqa heç bir şey məhv edə bilməz.)
Mövzuya gəldikdə qeyd edim ki, hər şey iki gəncin həyatı, duyğuları, yaşayış tərzi, etirafları üzərində qurulub. Oliver və Emily bir səfər zamanı qarşılaşırlar. Gələcək və kariyeradan söhbət gedərkən Oliver internetlə maraqlandığını və bu sahədə uğurlu iş qurmaq üçün ona sadəcə 6 il lazım olduğunu deyir. Planının reallaşacağını sübut etmək üçün isə telefonunu Emily’yə verir. Beləcə ayrılan gənclər öz həyatlarına davam edirlər. Üç ilin sonunda özünü tənha hiss edən Emily köhnə nömrələri nəzərdən keçirərkən Oliveri xatırlayır.
Yeni ili tək keçirmək

istəməyərək tərəddüdlə də olsa zəng etmək qərarına gəlir.

Və beləliklə onların ikinci görüşü baş tutur. Artıq həyatlarında bir çox şey dəyişmişdir. Emily sevgilisindən ayrılmış, Oliver isə arzusunda olduğu işə çox yaxınlaşmışdır. Bayramı qeyd etdikdən sonra cütlük bu görüşü də etirafsız, özlərinin dediyi kimi “heç nəyi məhv etmədən” başa vurur.

2 il sonra yolları yenidən kəsişən Oliver və Emilynin görüşünün nəticəsi digərlərindən fərqsiz olur. Hər ikisi öz maraqları ilə məşğul olmağa davam edir və bu sahədə xeyli irəliləyiş edirlər.
Sonda isə hər şey fərqli olur, Oliver uğursuzluğa düçar olub geri qayıdır və Emiliy’yə sevgisini etiraf etmək qərarına gəlir, ancaq onun nişanlı olduğunu öyrənir. Üçüncü nəticəsiz görüşdən sonra həsrətlə keçən bir müddətin sonunda nəhayət cütlük sevginin burulğanına qapılır. Tərəddüdlər, qürur və yanlış anlaşılmalara baxmayaraq 7 il sonra “heç nə üçün gec deyil!” deyərək münasibətlərinin davam etməsinə izn verirlər.

Maraqlı süjet xətti, əyləncəli səhnələri, aktyorların rollarının öhdəsindən uğurla gəlməsi filmi üzümdə gülümsəmə və ürəyimdə həyəcanla izləməyimə səbəb oldu. Vaxtımı əylənərək keçirdiyim sevimli filmlərdən biri oldu mənim üçün və hər özəlliyi ilə 5 bal aldı məndən. Romantik komediya deyildiyi an ağlıma ilk gələn filmlərdən olacaq“A lot like Love”. ;-)

20.01.2013 / 8.07 p.m.

My World

The Best of My World *2014*

♥ Payız Sevgim ♥

Victor Hugo – Notre Dame’in Kamburu

Anlat İstanbuL

The Double

Sen Kimsin?

Elxan Elatlı – İtmiş Qızın Axtarışı

My Cover Photos for Facebook ;)

The Best of My World *2013*

Kenan Doğulu Konseri 07.12.2013

Sabahattin Ali – Kürk Mantolu Madonna

Kahraman Tazeoğlu – Mavi Ev

2013 Summer Holiday

The Vow

Pərviz Arif – Buna da şükür

Varis - Bir Ovuc Torpaq

Əlibala Hacızadə - Vəfalım Mənim

30.04.2009 - ADNA faciəsi

Elxan Elatlı – Seçilmiş Cəza

Hermann Hesse - Demian

Paulo Coelho - Elif

İskender Pala - Kitab-ı Aşk

A Lot Like Love

The Best of My World 2014

The Best of My World 2013