Σχολή γονέων- λογοθεραπεία, αντιμετώπιση δυσλεξίας

Η Σχολή Γονέων μεταφέρεται στην Διεύθυνση www.ikidcenters.com/blog

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Mon, 07 Feb 2011 19:51:00 +0000

Η Σχολή Γονέων μεταφέρεται στην Διεύθυνση www.ikidcenters.com/blog με καθημερινή ενημέρωση και νέα από την επιστημονική ομάδα ikid.

Διατροφικές Διαταραχές κατά τη παιδική ηλικία- Χρήσιμες Συμβουλές για να βοηθήσετε τα παιδιά σας να απολαμβάνουν την ώρα του φαγητού

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 21 Jan 2011 14:34:00 +0000

Μια από τις φυσιολογικές ανάγκες του ανθρώπου (κατά Maslow) είναι η ανάγκη της πρόσληψης τροφής που είναι απαραίτητη τόσο για την επιβίωσή του όσο και για την εκπλήρωση ενός αισθήματος ικανοποίησης- ευχαρίστησης.

Τα παιδιά αναπτύσσουν διατροφικά μοτίβα ήδη από την πρώιμη βρεφική ηλικία, τα οποία θέτουν τις βάσεις για τις διατροφικές τους επιλογές καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Μερικοί από τους παράγοντες που διαμορφώνουν τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών είναι:

- Οι οικογενειακοί, όπως οι προτιμήσεις των γονέων στα διάφορα είδη φαγητού (αν οι γονείς δεν τρώνε φρούτα δεν μπορεί να υπάρχει απαίτηση να φάνε φρούτα τα παιδιά)
- Οι μορφές αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας μεταξύ γονέων και παιδιών (αν δεν φας όλο το φαγητό σου δεν θα πάμε στο πάρτι του φίλου σου)
- Η έκθεση των παιδιών σε μια μεγάλη ποικιλία τροφίμων
- Η αντιμετώπιση του κοινωνικού πλαισίου, που περιβάλλει το παιδί, για ένα πλήθος τροφών (κακές τροφές, βλάπτουν την υγεία, παχαίνουν)
- Το κόστος, η γεύση και η διαθεσιμότητα, στο οικογενειακό τραπέζι, διαφόρων τροφίμων
- Το αναπτυξιακό στάδιο, η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, η συναισθηματική του κατάσταση
- Γενετικές προδιαθέσεις όπως οι προτιμήσεις του παιδιού για γλυκές ή αλμυρές γεύσεις .

Οι διατροφικές διαταραχές που εμφανίζονται κατά την παιδική ηλικία είναι διαφορετικές από αυτές που μπορεί να αντιμετωπίζουν οι έφηβοι και οι ενήλικες. Πιο συγκεκριμένα αυτές είναι:

- Επιλεκτικότητα στην τροφή
- Παιδιά «χωρίς όρεξη»
- Φοβία για το φαγητό
- Άρνηση τροφής
- Ανάρμοστη υφή φαγητού για την ηλικία του παιδιού
- Αποφυγή φαγητού- συναισθηματική διαταραχή
- Διάχυτη άρνηση τροφής
- Νευρογενής ανορεξία
- Νευρογενής βουλιμία

Είναι προτιμότερο βέβαια να προλαμβάνουμε παρά να αφήσουμε ένα πρόβλημα να αναπτυχθεί και να γιγαντωθεί. Στην περίπτωση όμως, που οι γονείς θα κληθείτε να διαχειριστείτε τις διατροφικές συνήθειες του παιδιού σας, αυτό θα ήταν καλό να γίνει με έναν ήρεμο και υποστηρικτικό τρόπο που θα ενθαρρύνει το παιδί να δοκιμάσει αυτά που του προτείνονται.

Ας προτείνουμε κάποιες στρατηγικές που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι γονείς, κατά τη διάρκεια των γευμάτων:
- Καθίστε μαζί με το παιδί σας κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Αυτό θα σας επιτρέψει να ενισχύσετε τις επιθυμητές διατροφικές συνήθειες και συμπεριφορές.
- Φροντίστε να τρώτε και εσείς τα φαγητά που θέλετε να δοκιμάσει το παιδί σας. Οι γονείς είναι ισχυρά πρότυπα μίμησης για τα παιδιά τους.
- Επιτρέψτε στο παιδί να σερβίρει τον εαυτό του. Τα παιδιά γνωρίζουν πόσο θέλουν να φάνε, ξέρουν πότε έχουν χορτάσει ή πότε νοιώθουν τον κορεσμό. Αυτή η τακτική θα ενδυναμώσει και την αυτοπεποίθηση του παιδιού όσον αφορά την διατροφή του.
- Προσφέρετε ποικιλία τροφίμων στο τραπέζι ακόμη και αν, σε αρχικό επίπεδο, το παιδί ίσως αρνηθεί.
- Ενθαρρύνετε το παιδί σας να δοκιμάσει από όλα τα φαγητά που έχετε φτιάξει. Εάν τους δοθεί η ευκαιρία να επιλέξουν, τα παιδιά θα πειραματιστούν και ίσως αυξηθούν και οι προτιμήσεις τους σε νέες τροφές.
- Αποφύγετε να πιέζετε το παιδί να φάει βιαστικά. Οι γονείς θα διευκολύνουν το παιδί και όχι το αντίστροφο. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να βιώνουν, ακόμη και την ώρα του φαγητού, με έναν πιο παιγνιώδη τρόπο.
- Προσπαθήστε να αποφύγετε να χρησιμοποιείτε το φαγητό ως μέσο ανταμοιβής ή τιμωρίας. Τα μηνύματα που περνάτε στο παιδί το μπερδεύουν και θα έχετε αρνητικά αποτελέσματα.

- Κουβεντιάστε και συζητήστε με το παιδί σας κατά τη διάρκεια του φαγητού. Το κοινωνικό πλαίσιο που «ντύνει» την ώρα του φαγητού είναι ένα ισχυρό εργαλείο για να δημιουργήσει στο παιδί θετικές διατροφικές εμπειρίες και συνήθειες.
- Αποφύγετε να μιλάτε στο τηλέφωνο ή να έχετε ανοιχτή την τηλεόραση την ώρα του φαγητού. Τέτοιες στάσεις μειώνουν την αξία των γευμάτων και δεν επιτρέπουν στο παιδί να υιοθετήσει σωστές διατροφικές συμπεριφορές.

Πηγές
www.hcfed.gr
www.raisingchildren.net.au
www.kidacademy.com

Πάσχου Φωτεινή
Ψυχολόγος, Msc ikid Πετρούπολης
www.ikid.gr

Αδεξιότητα Κινήσεων Μέρος 3ο: Τι μπορούμε να κάνουμε; 7 σημαντικές Συμβουλές και λύσεις.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 21 Jan 2011 12:18:00 +0000

Βασικές συμβουλές που θα βοηθήσουν…

1. Προσπαθήστε να ενισχύσετε τις δεξιότητες οργάνωσης του παιδιού. Οργανώστε την καθημερινή του ρουτίνα και αναπτύξτε στρατηγικές για να το βοηθήσετε να θυμάται και να οργανώνει καλύτερα την μέρα του (πχ χρήση ημερολογίου). Κάντε όσο το δυνατό λιγότερα πράγματα αντί για εκείνο.

2. Δώστε ξεκάθαρες και σύντομες οδηγίες. Μην υπερφορτώνετε το παιδί με πλήθος λεκτικών οδηγιών που μπορεί να το μπερδέψουν. Χρησιμοποιήστε οπτική βοήθεια ή επίδειξη όπου είναι δυνατό.

3. Ενθαρρύνετε το παιδί να συμμετέχει σε πρακτικές δραστηριότητες κατά την διάρκεια της μέρας, οι οποίες ενισχύουν την ικανότητα σχεδιασμού και οργάνωσης των κινήσεων (πχ να βοηθάει στην προετοιμασία του φαγητού, στο στρώσιμο του τραπεζιού, να ετοιμάζει την σχολική τσάντα και να επιλέγει τα ρούχα για την επόμενη μέρα). Χρησιμοποιήστε ερωτήσεις που θα βοηθήσουν το παιδί να εστιάσει στη σειρά των βημάτων (πχ τι πρέπει να κάνεις πρώτα;). Όταν παρατηρήσετε ότι παιδί αρχίζει να μπλοκάρει είναι ώρα να το καθοδηγήσετε δίνοντας πιο συγκεκριμένες οδηγίες.

4. Ενθαρρύνετε το παιδί να συμμετέχει σε κινητικές δραστηριότητες –παιχνίδια ή αθλήματα- που του αρέσουν. Προετοιμάστε το παιδί συζητώντας από πριν για τους κανόνες ή τις οδηγίες που χρειάζεται να ακολουθήσει για την εκτέλεση αυτής της νέας δραστηριότητας. Με τον τρόπο αυτόν θα έχετε την πλήρη προσοχή του, αφού δεν θα αποσπάται από την προσπάθειά του να αποδώσει ταυτόχρονα στη δραστηριότητα. Κάντε του ερωτήσεις για να επιβεβαιώσετε την κατανόησή του (πχ Τι πρέπει να κάνεις όταν σε ακουμπήσει η μπάλα;).

5. Κατά την εκτέλεση μιας δραστηριότητας που παρατηρείτε ότι δυσκολεύει το παιδί:
- Σπάστε την δραστηριότητα σε μικρότερα βήματα.
- Βάλτε το παιδί να επαναλάβει τις οδηγίες που του δίνετε.
- Μην του προσφέρετε έτοιμες τις λύσεις που αναζητά. Ρωτήστε το ποια νομίζει ότι είναι τα επόμενα βήματα. (πχ Είσαι πολύ καλή στο σκαρφάλωμα! Πώς σχεδιάζεις να κατέβεις τώρα από το δέντρο;).
- Βοηθήστε το παιδί να ολοκληρώσει κάθε δραστηριότητα που ξεκινά. Μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια και περνάτε στην επόμενη δραστηριότητα, γιατί με αυτό τον τρόπο θα αυξηθεί το αίσθημα αποτυχίας που νιώθει.
- Ίσως χρειαστεί να επαναλάβετε την δραστηριότητα πολλές φορές, για αρκετές μέρες. - - Διατηρείτε σταθερές συνθήκες σε κάθε επανάληψη.
- Επιβραβεύστε κάθε του προσπάθεια. Συχνά το παιδί θα καταβάλλει γιγάντιες προσπάθειες και μεγάλο αριθμό επαναλήψεων και πάλι δεν θα καταφέρνει να ολοκληρώσει τη δραστηριότητα. Είναι σημαντικό για εκείνο να επιβραβεύετε κάθε του προσπάθεια ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

6. Σεβαστείτε τον ρυθμό του παιδιού. Αν το παιδί δεν είναι έτοιμο ή πρόθυμο να μάθει μια νέα δεξιότητα, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να την διδάξετε. Προχωρήστε ένα βήμα τη φορά, όταν είστε σίγουροι ότι το παιδί θα μπορέσει σε κάποιο τουλάχιστον βαθμό να υποστηρίξει το βήμα αυτό.

7. Προσέξτε τις «έκτακτες» συμπεριφορές που μπορεί να προκαλέσει το παιδί για να αποφύγει μια δύσκολη δραστηριότητα (πχ επιθετική συμπεριφορά, άρνηση, «ατυχήματα» για να αποφύγει ή να καθυστερήσει την ολοκλήρωση μιας δραστηριότητας). Τέτοιες συμπεριφορές προδίδουν συνήθως ποιες δραστηριότητες είναι πολύ απαιτητικές για το παιδί και χρειάζονται απλοποίηση.

Θα ξεπεράσει ποτέ το παιδί τις δυσκολίες αυτές;
Το παιδί δεν γεννιέται με την ικανότητα της Πράξης. Η Πράξη είναι μία διαδικασία που εκπαιδεύεται. Το παιδί αναπτύσσει τις απαραίτητες δεξιότητες μέσα στο χρόνο, καθώς αγγίζει/εξερευνά αντικείμενα και μαθαίνει να κινεί το σώμα του με διάφορους τρόπους. Κάθε παιδί όμως έχει τον δικό του ρυθμό μάθησης. Ορισμένα παιδιά χρειάζονται ειδική προσέγγιση και περισσότερο χρόνο από άλλα για να κατακτήσουν νέες δεξιότητες.

Είναι αποδεδειγμένο ότι το κατάλληλο πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης (εργοθεραπείας, λογοθεραπείας) μπορεί να κατευθύνει και να εκπαιδεύσει γονείς και εκπαιδευτικούς που έχουν παιδιά με δυσκολία στον Συντονισμό των Κινήσεων, στους κατάλληλους χειρισμούς και τεχνικές, οι οποίες θα αναδείξουν και θα προωθήσουν το δυναμικό του παιδιού.

Ένα κατάλληλο λοιπόν θεραπευτικό πρόγραμμα μπορεί να βοηθήσει το παιδί:

- είτε να εξαλείψει τέτοιου είδους δυσκολίες και να μάθει νέες δεξιότητες,
- είτε να μειώσει τις δυσκολίες που παρουσιάζονται σε βαθμό που να μην έχουν λειτουργικό αντίκτυπο στη συμμετοχή του σε διάφορες δραστηριότητες,
- είτε να βρει τρόπους να αντισταθμίσει τις δυσκολίες αυτές.

Πηγές:
-How to understand and support children with dyspraxia, Lois Addy, 2000
-Understanding developmental dyspraxia. A textbook for Students and Professionals, Madeleine Portwood, 2003
-The out-of-sync child, recognizing and coping with sensory processing disorder, Carol Stock Kranowitz, 2005

Αλεξίου Μαρία
Εργοθεραπεύτρια - ikid Καματερού
www.ikid.gr

Αδεξιότητα Κινήσεων Μέρος 2ο: Τι παρατηρούμε; Συμπτώματα και χαρακτηριστικά.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Thu, 20 Jan 2011 16:33:00 +0000

Δεν ταιριάζουν πάντα όλα τα χαρακτηριστικά που θα παρουσιαστούν παρακάτω σε ένα παιδί. Το κάθε παιδί έχει το δικό του ξεχωριστό προφίλ. Ωστόσο, συχνά εμφανίζονται σε νηπιακή ηλικία οι πρώτες ανησυχητικές ενδείξεις που αφορούν στην κίνηση (πχ το παιδί καθυστερεί να κατακτήσει κινητικά ορόσημα, όπως το περπάτημα, το ανέβασμα σκάλας, το ποδήλατο ή προσπερνά άλλα σημαντικά ορόσημα, δηλαδή το παιδί μπουσουλάει και βαβίζει πολύ λίγο ή και καθόλου).

Σε γενικές γραμμές οι δυσκολίες αφορούν δεξιότητες αδρής και λεπτής κινητικότητας, οπτικοκινητικής οργάνωσης/συντονισμού και οπτικής και ακουστικής αντίληψης και επηρεάζουν αρνητικά τη συμμετοχή του παιδιού σε δραστηριότητες αντίστοιχες της χρονολογικής του ηλικίας.

Σπάνια όμως μιλάμε για δυσκολία στον Συντονισμό των Κινήσεων πριν το παιδί να ξεκινήσει το σχολείο. Πιο αναλυτικά, μερικά από τα συμπτώματα που μπορούν να εμφανιστούν ανά τομέα λειτουργικής ενασχόλησης και ανάλογα με την ηλικία του παιδιού είναι:

- Αυτοεξυπηρέτηση
- Ανήσυχος ύπνος. Το παιδί συχνά ξυπνά κατά την διάρκεια της νύχτας και χρειάζεται καθησύχαση.
- Καθυστέρηση στην εκπαίδευση δεξιοτήτων χρήσης της τουαλέτας.
- Δυσκολία στην εκμάθηση δεξιοτήτων ένδυσης/απόδυσης. Το παιδί:
- Καθυστερεί να ντυθεί το πρωί. Μπερδεύει τη σειρά με την οποία βάζει τα ρούχα, δυσκολεύεται στην τοποθέτηση ρουχισμού (το μέσα-έξω, το μπρος-πίσω) και αξεσουάρ (κάλτσες, γάντια, σκούφοι).
- Δυσκολεύεται με τα κουμπώματα των ρούχων (φερμουάρ, κουμπιά, κόπιτσες, κορδόνια).
- Αδεξιότητα κινήσεων κατά την σίτιση. Το παιδί δυσκολεύεται να χρησιμοποιήσει μαχαιροπίρουνα και λερώνεται συχνά.
- Αργή εκτέλεση δραστηριοτήτων προσωπικής υγιεινής, κυρίως όταν δεν βλέπει τα χέρια του (λούσιμο, χτένισμα, βούρτσισμα δοντιών κ.ά.).

Παιχνίδι
- Υπερκινητικότητα ή αντίθετα αποφυγή κινητικών δραστηριοτήτων (π.χ. στην παιδική χαρά).
- Δυσκολία σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν τρέξιμο, πηδηματάκια, ισορροπία και παιχνίδια με μπάλα. Η κίνηση στον χώρο είναι ασυντόνιστη, με έλλειψη ρυθμού.
- Δυσκολία με κατασκευαστικά παιχνίδια, όπως τα τουβλάκια και τα παζλ, αδέξια χρήση των χεριών.
- Δυσκολία με το χειρισμό πεταλιού σε ποδήλατο. Προτιμά παιχνίδια που δεν απαιτούν συνεργασία χεριών και ποδιών ταυτόχρονα.
- Αποφεύγει την αναρρίχηση και το σκαρφάλωμα. Αγχώνεται με το ύψος.
Δυσκολία στο συμβολικό και φανταστικό παιχνίδι.

Λόγος και ομιλία
- Ο λόγος του παιδιού είναι αργός και διακεκομμένος. Συχνά μοιάζει να παλεύει να πει μία λέξη.
- Καθυστέρηση στην ομιλία (άρθρωση), παρά το καλό επίπεδο κατανόησης του λόγου.
- Τα λάθη αυξάνονται ανάλογα με το μήκος και την πολυπλοκότητα της λέξης.
- Αυξημένες δυσκολίες κατά την διαδικασία φωνημικής σύνθεσης και ανάλυσης λέξης.

Σχολείο
- Φτωχή οργάνωση:
- δυσκολία να προσαρμοστεί στο πρόγραμμα του σχολείου.
- ξεχνά να πάρει από το σπίτι το απαραίτητο υλικό και εξοπλισμό (τετράδια, μολύβια, χάρακα κ.ά.).
- δεν μεταφέρει μηνύματα από το σχολείο στο σπίτι (πχ διάβασμα για το σπίτι).
- Δυσκολία στην κατάκτηση χωρικών και χρονικών εννοιών.
- Δυσκολίες στη χρήση σχολικών οργάνων (μολύβια, χάρακας, διαβήτης).
- Εξαιτίας των δυσκολιών στην ακουστική επεξεργασία και την οπτική αντίληψη επηρεάζεται η ικανότητα του παιδιού:
- να ενισχύσει την ακουστική και οπτική του μνήμη σε βαθμό αντίστοιχο της χρονολογικής του ηλικίας
- να συγκρατήσει και να εκτελέσει σειρά από οδηγίες/εντολές
- να τοποθετήσει και να γράψει τους αριθμούς στη σωστή σειρά
- να αντιγράψει από απόσταση/από τον πίνακα

Πολύ σημαντικές θεωρούνται επίσης και οι δευτερεύουσες συμπεριφορές που απορρέουν από το αίσθημα αποτυχίας που συχνά αισθάνεται το παιδί και αφορούν δεξιότητες επικοινωνίας, προβλήματα συμπεριφοράς και μαθησιακές δυσκολίες.

Δευτερεύουσες συμπεριφορές
- Το παιδί εμφανίζει συναισθηματικά προβλήματα (μικρή αντοχή στη ματαίωση, μειωμένη αυτοπεποίθηση, έλλειψη κινήτρου), γίνεται ευαίσθητο και ευσυγκίνητο.
- Άγχος αποχωρισμού από τον ενήλικα (γονείς, παππούδες, δασκάλους).
- Συχνά παρουσιάζει έλλειψη αυτοεκτίμησης. Θεωρεί άλλα παιδάκια περισσότερο έξυπνα, κοιτάζει τον διπλανό του και αντιγράφει/μιμείται τις κινήσεις του.
- Δεν δείχνει ενδιαφέρον ή αποφεύγει δραστηριότητες, κυρίως αυτές που απαιτούν κινητικό συντονισμό. Οι συνεχείς αποτυχίες το οδηγούν στην απομόνωση από τους συνομήλικούς του.
- Δυσκολεύεται να κάνει φίλους.
- Ενώ στο σχολείο εμφανίζεται συνεργάσιμο, στο σπίτι θυμώνει και αρνείται να συνεργαστεί.
- Εμφανίζει μαθησιακές δυσκολίες, όπως δυσκολία να:
- διατηρήσει την προσοχή του για το απαιτούμενο χρονικό διάστημα
- να αναπτύξει δεξιότητες γραφής (ευανάγνωστα γράμματα, κατάλληλος ρυθμός και σωστή οργάνωση κειμένου στη σελίδα)
- να αναπτύξει δεξιότητες ανάγνωσης

Πηγές:

-How to understand and support children with dyspraxia, Lois Addy, 2000

-Understanding developmental dyspraxia. A textbook for Students and Professionals, Madeleine Portwood, 2003

-The out-of-sync child, recognizing and coping with sensory processing disorder, Carol Stock Kranowitz, 2005

Αλεξίου Μαρία

Εργοθεραπεύτρια - ikid Καματερού

www.ikid.gr

Πως είναι να έχεις Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα; Μία ενδιαφέρουσα μαρτυρία!

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Thu, 20 Jan 2011 16:04:00 +0000

Από τον Edward Hallowell, MD

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα. Δεν μου αρέσει ο όρος…άλλωστε, ποιος μπορεί να δώσει προσοχή σε οτιδήποτε για πάρα πολλή ώρα; Είναι στα αλήθεια σημάδι ψυχικής υγείας, το να στέκεσαι ακίνητος στην καρέκλα σου ή το να μην διακόπτεις ποτέ σε μια συζήτηση; Αν είναι έτσι, τότε για μένα όσοι δεν έχουν ΔΕΠ-Υ, είναι επισήμως… βαρετοί.

Όπως και αν έχει, υπάρχει ένα σύνδρομο με αυτό το όνομα. Πως είναι άραγε το να έχεις ΔΕΠ-Υ; Κάποιοι λένε ότι αυτό το σύνδρομο δεν υπάρχει, μα πιστέψτε με, υπάρχει…και μπορώ να σκεφτώ ένα σωρό παρομοιώσεις για να το περιγράψω: Είναι σαν να οδηγείς μέσα στην βροχή δίχως υαλοκαθαριστήρες. Όλα είναι θολά και διαστρεβλωμένα και τρέχεις, αλλά σε αγχώνει πολύ το ότι δεν βλέπεις καλά. Ή είναι σαν να παίζει το ραδιόφωνο με πολλά παράσιτα, ενώ εσύ προσπαθείς να ακούσεις τι συμβαίνει! Ή είναι σαν να προσπαθείς να φτιάξεις έναν πύργο από τραπουλόχαρτα ενώ έχει αμμοθύελλα…πρέπει να προστατέψεις τον εαυτό σου προτού καν ασχοληθείς με τα τραπουλόχαρτα, έτσι δεν είναι;

Είναι σαν να έχεις υπερ-φορτιστεί. Έχεις μια καλή ιδέα, πάνω στην οποία πρέπει να δουλέψεις αμέσως, αλλά να που σου έρχεται και άλλη μια ιδέα πριν ολοκληρώσεις την πρώτη. Και ασχολείσαι με αυτήν, αλλά έρχεται και μια τρίτη ιδέα και πρέπει να αρχίσεις και με αυτήν και σύντομα οι υπόλοιποι λένε πως είσαι αποδιοργανωμένος, παρορμητικός και κάμποσα άλλα πράγματα, όχι και τόσο ευγενικά.

Υπάρχει και το άλλο: χτυπάς τα δάχτυλά σου, τα πόδια σου, μουρμουρίζεις ένα τραγούδι, σφυρίζεις, κοιτάς εδώ κι εκεί, ξύνεσαι, τεντώνεσαι, μουντζουρώνεις τα χαρτιά σου και οι άνθρωποι νομίζουν πως δεν προσέχεις ή πως δεν δείχνεις ενδιαφέρον. Δεν το κάνεις για αυτό. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθείς να συγκεντρωθείς… Εγώ προσέχω περισσότερο όταν βγαίνω μια βόλτα, ακούω μουσική ή βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους που μιλάνε, παρά όταν είμαι ακίνητος μέσα σε έναν ήσυχο χώρο. Έχετε πάει ποτέ σε Βιβλιοθήκη; Αλίμονο! Η κατάσταση σώζεται επειδή αρκετοί από όσους βρίσκονται εκεί μέσα έχουν ΔΕΠ-Υ και ακούγεται ένας συνεχής και χαλαρωτικός θόρυβος…

Έχω ΔΕΠ-Υ σημαίνει…
Να τριγυρίζεις. Να είσαι εκεί και εδώ και παντού. Κάποιος είπε κάποτε, « Ο χρόνος είναι αυτό που εμποδίζει τα πράγματα να γίνονται όλα ταυτόχρονα». Ο χρόνος χωρίζεται σε μικρά-μικρά κομματάκια για να κάνουμε ένα πράγμα κάθε φορά. Στην ΔΕΠ-Υ, δεν υπάρχει χρόνος! Ο χρόνος γίνεται μια μαύρη τρύπα. Τα άτομα με ΔΕΠ-Υ νιώθουν ότι όλα γίνονται ταυτόχρονα. Τους δημιουργείται έτσι η αίσθηση ότι πρέπει να βιαστούν ή μπορεί να νιώθουν ακόμη και πανικό. Δεν μπορούν να θέσουν προτεραιότητες…

Μουσεία (είδατε πως αλλάζω θέμα; Μέρος της κατάστασης και αυτό. Αλλάζω συνεχώς κανάλια. Αλλάζω και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Η γυναίκα μου τρελαίνεται; ‘‘Μα δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε ΕΝΑ κανάλι;;’’). Τέλος πάντων, μουσεία. Στα μουσεία πρέπει να βιαστώ, να τρέξω. Βλέπω λίγο από δω, λίγο από κει, Α! τι ωραίο που είναι εκείνο!!

Δεν είναι ότι δεν αγαπώ την τέχνη. Την αγαπώ με έναν πιο διαφορετικό τρόπο από τους άλλους ανθρώπους. Από την άλλη, μπορώ να κοιτάζω για κάμποση ώρα έναν πίνακα. Για τόση ώρα, που μπορεί να ξεχάσω οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου εκείνη την στιγμή. Αυτό βέβαια διαψεύδει το ότι οι άνθρωποι με ΔΕΠ-Υ, όπως εγώ, δεν συγκεντρώνονται. Καμιά φορά η ικανότητά μας να συγκεντρωνόμαστε είναι στο…τούρμπο! Απλώς εξαρτάται από την περίσταση.

Ουρές. Μου είναι αδύνατον να περιμένω στις ουρές. Και η παρόρμηση, οδηγεί στην πράξη. Εγώ, όπως και άλλοι άνθρωποι με ΔΕΠ-Υ, δεν έχω καθόλου τακτ. Το τακτ εξαρτάται από την ικανότητά σου να σκέφτεσαι τα όσα θες να πεις, πριν τα πεις. Θυμάμαι μια φορά , στην Πέμπτη δημοτικού, πρόσεξα μια αλλαγή στα μαλλιά της δασκάλας μου. Της είπα φωναχτά, ‘‘Κυρία Κουκ, φοράτε περούκα;;’’. Φυσικά με πέταξε έξω από την τάξη. Από τότε, έμαθα να λέω ό, τι θέλω σε τέτοιες στιγμές ή με τέτοιο τρόπο, που να φαίνεται ότι βοηθάω. Μου πήρε πολύ χρόνο. Έτσι είναι με την ΔΕΠ-Υ. Πρέπει να προσαρμοστείς σε πολλά πράγματα. Μπορείς να το καταφέρεις, και μάλιστα πολύ καλά! (…)

Φυσικά υπάρχει μια γενική τάση να εστιάζουμε μόνο στα αρνητικά της διαταραχής, ή τουλάχιστον σε όσα πρέπει να ελεγχθούν με κάποιο τρόπο. Σκεφτείτε όμως, ότι μετά την διάγνωση της ΔΕΠ-Υ, το παιδί και οι γονείς έχουν βοηθηθεί από τους θεραπευτές και τους δασκάλους. Έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά την κατάσταση. Και τότε είναι που το ραδιόφωνο συντονίζεται σε κάποιο σταθμό, οι υαλοκαθαριστήρες δουλεύουν και πάλι, ενώ και η αμμοθύελλα έχει κοπάσει. Το παιδί, όσα προβλήματα και αν έχει δημιουργήσει, αρχίζει να κάνει πράγματα που δεν έκανε ποτέ στο παρελθόν και εκπλήσσει με τις ικανότητές του τον εαυτό του και τους άλλους.

Τα άτομα με ΔΕΠ-Υ είναι συνήθως πολύ δημιουργικά και με έντονη διαίσθηση. Συνήθως δεν μπορούν να εξηγήσουν το πως έφτασαν στην λύση του προβλήματος ή το πώς τους ήρθε αυτή η καταπληκτική ιδέα…Ξέρουν τον τρόπο να βλέπουν κατευθείαν μέσα στην ουσία των πραγμάτων, ενώ οι άλλοι πρέπει μεθοδικά να βρούν τον δρόμο τους προς τα εκεί. (…) Εκεί που όλοι οι υπόλοιποι είναι τυφλοί, τα άτομα με ΔΕΠ-Υ, μπορούν να ‘‘δουν’’ το φως! Είναι σημαντικό λοιπόν να μπορέσουν να αναπτύξουν αυτήν την ‘‘6η αίσθηση’’… Δεν θα τα καταφέρουν ποτέ , εάν επιμένετε για επίπεδη σκέψη, για απόλυτη λογική ή ‘‘καλή’’ συμπεριφορά. …

Το συμπέρασμα είναι ότι το γνωστικό προφίλ αυτών των ανθρώπων είναι ποιοτικά διαφορετικό από των υπόλοιπων. Με επιμονή και ενθάρρυνση, αυτό που μοιάζει μειονέκτημα, μπορεί να γίνει χάρισμα! Και το καλύτερο είναι ότι, οι χαρακτηρισμοί ‘’τεμπέλης’’, ‘’πεισματάρης’’, ‘’ανόητος’’ ή απλά ‘’κακός’’, δεν θα έχουν πια κανένα απολύτως νόημα…

Πηγή:
http://faslink.org

Ομάδα ikid

www.ikid.gr

«Το πρωινό ντύσιμο ήταν πάντα αγγαρεία! Ο Μάριος χρειάζεται μονίμως πολλές υπενθυμίσεις και πολλή ώρα για να ντυθεί.» Αδεξιότητα Κινήσεων Μέρος 1ο: Τι είναι;

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Mon, 17 Jan 2011 22:24:00 +0000

«Το πρωινό ντύσιμο ήταν πάντα αγγαρεία! Ο Μάριος χρειάζεται μονίμως πολλές υπενθυμίσεις και πολλή ώρα για να ντυθεί.» Μητέρα Μάριου, 9 ετών.

«Όταν πηγαίνουμε στη παιδική χαρά, ενώ άλλοι γονείς κάθονται στα παγκάκια και συζητούν μεταξύ τους, εγώ πρέπει να βρίσκομαι συνεχώς δίπλα στη Νίκη για να μην πέσει, να μην χτυπήσει ή να μην περάσει ανάμεσα από τις κούνιες. Χρειάζεται συνεχή επιτήρηση!». Μητέρα Νίκης, 6 ετών.

«Ο Πέτρος είναι από την φύση του αδέξιος και συχνά παίρνει το ρόλο του κλόουν της τάξης. Έχει αργή, κοπιαστική και δυσανάγνωστη γραφή και δυσκολεύεται στην ανάγνωση» Δάσκαλος Πέτρου, 9 ετών.

«Ο Μάριος έχει δυσκολία να μάθει καινούργιες κινητικές δεξιότητες και παιχνίδια σε σχέση με τα άλλα παιδιά. Τα άλλα παιδιά τον θεωρούν λιγότερο ικανό και τον επιλέγουν τελευταίο στην ομάδα τους.» Γυμναστής Μάριου, 9 ετών.

«Χρειάζεται εγώ να σκέφτομαι τα πάντα! Δυσκολεύεται με δουλειές που ο μεγάλος του αδερφός έκανε με άνεση όταν ήταν στην ηλικία του, όπως να στρώσει το τραπέζι, να μαζέψει το δωμάτιό του, να κρεμάσει το μπουφάν του, να ταΐσει τον σκύλο». Μητέρα Αλέξη, 8 ετών.

Αυτές είναι μόνο λίγες από τις μαρτυρίες γονέων και δασκάλων. Αναφέρονται κυρίως σε δυσκολίες που αφορούν στην συμμετοχή και την απόδοση του παιδιού σε δραστηριότητες που καλείται καθημερινά να εκτελέσει, ανάλογα με την χρονολογική του ηλικία. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά με αυτά τα παιδιά; Υπάρχει εξήγηση ή απλά είναι απρόσεχτα, βαριούνται, δεν προσέχουν;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι: Δυσκολία στον Συντονισμό των Κινήσεων. Αφορά κυρίως στην ανάπτυξη των κινητικών δεξιοτήτων του παιδιού, σύμφωνα πάντα με την χρονολογική του ηλικία. Εμφανίζεται συνήθως σαν δυσκολία στην μάθηση ή στην κατάκτηση δεξιοτήτων που απαιτούν κινητικό συντονισμό και επηρεάζει άμεσα την συμμετοχή του παιδιού α)σε Καθημερινές Δραστηριότητες, όπως οι δραστηριότητες αυτοεξυπηρέτησης (φαγητό, ντύσιμο κ.ά.) και το παιχνίδι, και β)σε Σχολικές Δραστηριότητες, όπως η γραφή.

Προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη φυσιολογικής νοημοσύνης και η απουσία νευρολογικών ή άλλων διαταραχών που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντίστοιχα συμπτώματα. Διεθνείς μελέτες υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη διαταραχή παρουσιάζεται στο 6% των παιδιών και επηρεάζει περισσότερο τα αγόρια από τα κορίτσια με αναλογία 4:1.

Παιδί με τυπική ανάπτυξη
Ο Γιώργος, 4 ετών, σηκώνεται από το κρεβάτι του το πρωί, φοράει και κουμπώνει μόνος του το τζιν παντελόνι με την καινούργια του ζώνη. Τρέχει στη κουζίνα. Με το ένα χέρι σταθεροποιεί το μήλο και με το άλλο τσιμπάει το μήλο με το πιρούνι. Έτοιμος για το σχολείο κατεβαίνει τις σκάλες τρέχοντας, μπαίνει στο αυτοκίνητο και δένει την ζώνη του. Φτάνοντας βλέπει στο προαύλιο ένα καινούριο ποδήλατο. Είναι λίγο μεγαλύτερο από το δικό του, αλλά αμέσως προσπαθεί να το οδηγήσει. Τεντώνει τα χέρια και τα πόδια του για να φτάσει το τιμόνι και τα πετάλια. Είναι πολύ χαρούμενος με το καινούριο του κατόρθωμα.

Παιδί με δυσκολία στον Συντονισμό των Κινήσεων
Ο Νίκος, 4 ετών, σηκώνεται αργά από το κρεβάτι του. Αγνοεί το παντελόνι με την καινούρια ζώνη που του έχει ετοιμάσει η μαμά και φοράει την αγαπημένη του φόρμα με την ελαστική μέση. Πηγαίνει στη κουζίνα, προσπαθεί να τσιμπήσει το μήλο με το πιρούνι, αλλά του γλιστράει και φεύγει από το πιάτο. Όταν είναι η ώρα για το σχολείο, κατεβαίνει προσεκτικά τις σκάλες: το δεξί πόδι πρώτα, ύστερα το αριστερό, σε κάθε σκαλί. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και περιμένει την μαμά του να δέσει τη ζώνη. Φτάνοντας στο σχολείο ψάχνει να βρει το παλιό ποδήλατο. Ενώ τα άλλα παιδιά κάνουν κύκλους με τα ποδήλατά τους γύρω από αυτόν, ο Νίκος απλά κάθεται εκεί με τα πόδια του κρεμασμένα κάτω.

Γιατί υπάρχει αυτή η απόκλιση στις αντιδράσεις των δύο συνομήλικων παιδιών;
Τα αίτια που προκαλούν τις δυσκολίες στoν Συντονισμό των Κινήσεων δεν είναι ξεκάθαρα. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι δυσκολίες που μπορεί να εμφανιστούν στη διαδικασία επεξεργασίας και μεταβίβασης μιας πληροφορίας από τον εγκέφαλο στο σώμα, επηρεάζουν την ικανότητα του παιδιού να κινηθεί αποτελεσματικά.

Συνεχώς δεχόμαστε πληροφορίες από το περιβάλλον μας μέσω των αισθήσεων (όραση, ακοή, όσφρηση, αφή, γεύση, αίσθηση της ισορροπίας και του σώματος) και τις χρησιμοποιούμε για να εκτελέσουμε πλήθος εργασιών καθημερινά, όπως να ντυθούμε, να χρησιμοποιήσουμε σωστά το μολύβι και τα μαχαιροπίρουνα, να κάνουμε μία κατασκευή, να τακτοποιήσουμε το δωμάτιο μας. Για κάποια παιδιά, η ακριβής πληροφορία δεν θα περάσει την «γέφυρα» μεταξύ εγκεφάλου και σώματος και το παιδί δεν θα παράγει την αναμενόμενη αντίδραση για το συγκεκριμένο ερέθισμα.

Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα ας σκεφτούμε μία απλή κίνηση που συμβαίνει σε μία συνηθισμένη δραστηριότητα. Να κλωτσήσει ένα παιδί μία μπάλα φαίνεται πολύ εύκολο και απλό. Στην πραγματικότητα όμως πρέπει να συμβεί η εξής διαδικασία:

- 1ον. Το παιδί συλλαμβάνει την ιδέα της δραστηριότητας και κάνει μια «σχηματική» αναπαράσταση στο μυαλό του. Δηλαδή φαντάζεται να ισορροπεί στο ένα πόδι, να σηκώνει το άλλο σε κατάλληλο ύψος, ενώ έχει πάρει θέση κοντά στη μπάλα και τελικά την κλωτσάει.
- 2ον. Το παιδί οργανώνει τις κινήσεις του με διαδοχικό τρόπο, δηλαδή φτιάχνει στο μυαλό του ένα σχέδιο δράσης. Το σχέδιο αυτό αποτελείται από τα εξής βήματα: 1.κοιτάει την μπάλα, 2.παίρνει θέση κοντά σε αυτήν, 3.σηκώνει το πόδι, 4.στοχεύει και 5.κλωτσάει την μπάλα.
- 3ον. Το παιδί εκτελεί την δραστηριότητα. Σηκώνει το ένα πόδι ενώ το άλλο διατηρεί την ισορροπία, εκτείνει το πόδι μπροστά με ελεγχόμενη δύναμη, ώστε να κλωτσήσει την μπάλα στον επιθυμητό στόχο.

Η ικανότητα εκτέλεσης των τριών παραπάνω βημάτων ονομάζεται Πράξη.
Κάθε κίνησή μας λοιπόν, αποτελείται από έναν συνδυασμό γνωστικών, αντιληπτικών και κινητικών διαδικασιών, που συμβαίνουν παράλληλα. Για τους περισσότερους από εμάς η παραπάνω διαδικασία συμβαίνει αυτόματα και θεωρείται δεδομένη. Ωστόσο, ένα παιδί με δυσκολίες στον Συντονισμό των Κινήσεων, στην προσπάθειά του να αναπτύξει λειτουργικές δεξιότητες, πιθανότατα θα εμφανίζεται αδέξιο, αποδιοργανωμένο και θα δυσκολεύεται τελικά να μάθει και να εκτελέσει νέες δραστηριότητες που περιλαμβάνουν κίνηση.

Πηγές:

-How to understand and support children with dyspraxia, Lois Addy, 2000

-Understanding developmental dyspraxia. A textbook for Students and Professionals, Madeleine Portwood, 2003

-The out-of-sync child, recognizing and coping with sensory processing disorder, Carol Stock Kranowitz, 2005

Αλεξίου Μαρία

Εργοθεραπεύτρια - ikid Καματερού

www.ikid.gr

10 συμβουλές για τους δασκάλους παιδιών που έχουν τραυλισμό!

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Mon, 17 Jan 2011 21:50:00 +0000

1. Αν νομίζετε πως μέσα στη τάξη σας υπάρχει ένα παιδί με τραυλισμό, είναι αναγκαία προτεραιότητα να το συζητήσετε με τους γονείς. Αν όλοι συμφωνείτε πως αυτή είναι αιτία ανησυχίας, πρέπει να γίνει παραπομπή σε λογοθεραπευτή.

2. Αν το παιδί σας δείχνει ότι γνωρίζει την ιδιαιτερότητά του, είναι πολύ σημαντικό να το ενθαρρύνετε, λέγοντας για παράδειγμα « Αυτή ήταν μια δύσκολη λέξη – αλλά τα πήγες καλά, έβαλες τα δυνατά σου!».

3. Αποφύγετε να πείτε τη λέξη εσείς ή να του συμπληρώσετε τη πρόταση που τον δυσκολεύει. Είναι μεγάλος πειρασμός να βοηθήσετε ένα παιδί που τραυλίζει. Είναι όμως πολύ καλύτερο να του δώσετε το χρόνο να ολοκληρώσει μόνο του αυτό που θέλει να πει.

4. Το να είστε ευγενικοί και να του δώσετε χρόνο να πει αυτό που θέλει είναι απίστευτα βοηθητικό.

5. Αν το παιδί γνωρίζει και θέλει να μιλήσει για την ιδιαιτερότητά του, πρέπει να το συζητήσετε μαζί του και να έχετε σκεφτεί κάποιες βοηθητικές ιδέες για αυτό. Για παράδειγμα είναι δύσκολο όταν μιλάνε όλοι ταυτόχρονα, είναι προτιμότερο να περιμένουν τη σειρά τους!

6. Βοηθήστε το παιδί να καταλάβει πως το να βιάζεται να μιλήσει δεν θα το βοηθήσει, μειώνοντας εσείς το ρυθμό ομιλίας σας.

7. Μην κάνετε σχόλια του τύπου 'χαλάρωσε', 'πάρε βαθιά ανάσα', 'σκέψου πρώτα τι θέλεις να πεις'. Η πρώτη προσπάθεια είναι αδύνατο να πετύχει και αυτό αργότερα μπορεί να αποτελέσει αιτία τραυλισμού.

8. Ενθαρρύνετε το παιδί για πράγματα που κάνει καλά – προσπαθήστε να μην επικεντρώνεστε μόνο στην ομιλία του!

9. Μην το βομβαρδίζετε με πολλές ερωτήσεις ταυτόχρονα. Θέστε του μια ερώτηση και δώστε του χρόνο να απαντήσει.

10. Χρησιμοποιείστε απλή γλώσσα – αυτό θα το βοηθήσει να μη δημιουργεί μεγάλες προτάσεις και πολύπλοκες, που μπορεί να επηρεάσουν την ευχέρεια της ομιλίας του.

Πηγές:
www.stammeringcentre.org

Δέδε Αργυρώ
Λογοθεραπεύτρια ikid Καματερού

www.ikid.gr

Ένα ενδιαφέρον video για το πώς να αναγνωρίσετε τα πρόωρα σημάδια του αυτισμού.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Mon, 17 Jan 2011 16:13:00 +0000

Το video έχει παραχθεί από την Howcast.com και έχει μεταφραστεί από την κα Άννα Μπροκάκη λογοθεραπεύτρια ikid. www.ikid.gr. Το βίντεο που ακολουθεί αναφέρεται στις δυσκολίες που παρουσιάζουν τα παιδιά με αυτισμό σε πολύ μικρή ηλικία.

Είναι κάποια σημάδια που καλό θα ήταν να έχουν υπόψη οι γονείς για . Προσοχή, αυτό δε σημαίνει ότι αν το παιδί έχει κάποιο από αυτά τα χαρακτηριστικά, ότι βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού!

Καλό θα ήταν να μην είστε υπερβολικοί κατά την παρατήρηση του παιδιού και καταλήξετε σε λάθος συμπεράσματα. Η διάγνωση του αυτισμού πραγματοποιείται μόνο από ειδικούς.

8 μυστικά…σχολικής επιτυχίας! Δοκιμάστε τα!

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Thu, 13 Jan 2011 21:37:00 +0000

Η επιστήμη έχει να μας πει πολλά για το μεγάλωμα ευτυχισμένων μαθητών (…και χαρούμενων παιδιών!). Σας παρουσιάζουμε 8 ιδιαίτερα ευρήματα επιστημονικών ερευνών που στοχεύουν στην σχολική επιτυχία των μικρών μαθητών! Δοκιμάστε τα!

Επαινέστε την διάθεση για δουλειά
Δεν είναι όλες οι θετικές ενισχύσεις…θετικές. Πολλές μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά που επαινούνται για την προσπάθειά τους , είναι καλύτερα στο να επιλύουν προβλήματα κριτικής σκέψης από αυτά που επιβραβεύονται μόνο για τις ικανότητές τους ή για το πόσο έξυπνα είναι. Τα συγκεκριμένα παιδιά κατάφεραν να συγκεντρωθούν 3 φορές περισσότερο στο να μάθουν, παρά στο να ‘‘φανούν έξυπνοι’’!

Περιορίστε τις αναίτιες απουσίες σας
Έρευνες δείχνουν πως πρέπει να προσπαθήσετε να είστε παρόντες στην τάξη των παιδιών σας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να είστε συνεπείς στις συναντήσεις γονέων, να δραστηριοποιήστε στον σύλλογο γονέων ή να προσφέρετε εθελοντική εργασία στο σχολείο. Κάτι τέτοιο βοηθά στην ‘‘ακαδημαϊκή’’ ανάπτυξη των μικρών μαθητών!

Χρησιμοποιήστε την τηλεόραση ως μέσο για την ανάπτυξη κριτικής σκέψης
Ας είμαστε ειλικρινείς…κάθε απόπειρα να απομακρύνουμε το παιδί από την τηλεόραση στέφεται με απόλυτη…αποτυχία. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε προς όφελος του παιδιού αυτό το μέσο: χαμηλώστε την ένταση κατά την διάρκεια του διαφημιστικού διαλείμματος και ρωτήστε το παιδί απλές ερωτήσεις, όπως «Τι συνέβη;» ή «Τι νομίζεις για αυτό;». Ερωτήσεις, δηλαδή, που διδάσκουν το παιδί να έχει κριτική σκέψη!!

Μην φοβάστε να χρησιμοποιήσετε…δύσκολες λέξεις!!
Μερικοί γονείς νομίζουν ότι η χρήση απλού λεξιλογίου δεν μπερδεύει το παιδί του. Μελέτες αποδεικνύουν ότι το απλό λεξιλόγιο, μπορεί και να υποτιμά την δύναμη του εγκεφάλου! Τα παιδιά, των οποίων οι γονείς χρησιμοποιούσαν σύνθετο λεξιλόγιο, εμφάνισαν σημαντικά μεγαλύτερο δείκτη ευφυΐας (έως και 40 μονάδες διαφορά), σε σχέση με τα παιδιά των οποίων οι γονείς περιορίζονταν στην χρήση απλού λεξιλογίου. Σύνθετες σκέψεις…από νωρίς!

Ελάτε σε επαφή…με την φύση!!
Η επαφή με την φύση δεν είναι μόνο μια ψυχαγωγική δραστηριότητα. Μέσα στην φύση μπορεί να βελτιωθεί η εικόνα εαυτού ενός παιδιού, αλλά και να μειωθεί το άγχος, δύο παράγοντες που συμβάλλουν στην διαδικασία της μάθησης. Συγκεκριμένη μελέτη δείχνει επίσης ότι στις φυσικές τοποθεσίες παρατηρούνται μειωμένα τα συμπτώματα της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής–Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ). Πιο συγκεκριμένα, παιδιά με ΔΕΠ-Υ που έλαβαν μέρος σε δραστηριότητες κοντά στην φύση εμφάνισαν λιγότερα συμπτώματα από εκείνα που έλαβαν μέρος σε ίδιες δραστηριότητες σε κλειστό χώρο!

Πίσω από κάθε παιδί κρύβεται μια συλλογή καλών βιβλίων!

Μην υποτιμάτε την σημασία του να έχουν τα παιδιά σας πρόσβαση σε πολλά βιβλία. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον «φιλικό προς τα βιβλία», έχει περισσότερες πιθανότητες να αποδίδει καλύτερα στα μαθηματικά και στην ανάγνωση από ότι ένα παιδί δίχως αντίστοιχες προσλαμβάνουσες.

Νους υγιής…
Οι έρευνες δείχνουν ότι η μαθησιακή ικανότητα των παιδιών είναι απόλυτα συνυφασμένη με την σωματική υγεία! Οι μαθητές που αφιερώνουν λίγο χρόνο στην σωματική άσκηση, τείνουν να έχουν μακροπρόθεσμα καλύτερη απόδοση από αυτούς που την παραμελούν. Η μάθηση διευκολύνεται περισσότερο με τον αθλητισμό, παρά με πολλές ώρες μαθημάτων και φροντιστηρίων…

Παιδική εργασία για έναν…ανώτερο σκοπό!
Είχατε φανταστεί ποτέ ότι το ταίριασμα των καλτσών ή το σκούπισμα των πλυμένων πιάτων μπορεί να συμβάλλει θετικά στην σχολική πορεία του παιδιού σας; Με βάση νέες έρευνες, τα παιδιά που εμπλέκονται από μικρά σε τέτοιες απλές δραστηριότητες, αποκτούν δεξιότητες απαραίτητες για την διαδικασία της μάθησης!

Πηγή:
www.greatschools.org

Ομάδα ikid

www.ikid.gr

Τι μπορείτε να κάνετε για να έχει το παιδί σας "καλή συγκέντρωση" (α' μέρος)

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Thu, 13 Jan 2011 21:16:00 +0000

Ως γονείς μπορείτε να συνεισφέρετε σημαντικά ώστε να αποκτήσει το παιδί σας τις βάσεις για πιο γρήγορη σκέψη και καλύτερη προσοχή στη ζωή του αργότερα.
Ανατροφή μέσα σε σταθερό και ήρεμο περιβάλλον.
- Μην πιέζετε το παιδί σας να κάνει οτιδήποτε το φοβίζει.
- Δείξτε ενδιαφέρον για τον κόσμο του παιδιού σας, χωρίς όμως να του το επιβάλλετε. Πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητο και να είναι ένας υπεύθυνος άνθρωπος.
- Δημιουργήστε για το παιδί σας ένα χώρο όπου θα μπορεί να παίζει και να ζει τις προσωπικές του στιγμές.
- Καθορίστε σαφείς κανονισμούς που θα ισχύουν για όλη την οικογένεια.
- Πάρετε το παιδί σας στα "σοβαρά", προσπαθήστε να φτάσετε στη ρίζα των προβλημάτων του.
Οικογενειακή θαλπωρή
- Δημιουργήστε μια σταθερότητα. Τελετουργικές συνήθειες, όπως το πρόγευμα για όλη την οικογένεια τις Κυριακές ή το διάβασμα κάποιου βιβλίου πριν τον ύπνο, είναι ωφέλιμες.
- Μια καθαρά δομημένη μέρα δίνει στο παιδί σας ένα σημαντικό προσανατολισμό. Αν γνωρίζει τις εργασίες και τις υποχρεώσεις του, θα τις εκτελέσει πιο εύκολα. Για παράδειγμα, οι σχολικές του εργασίες καλό είναι να γίνονται πάντα σε συγκεκριμένη ώρα. Έτσι αποφεύγονται ο εκνευρισμός και οι αντιδράσεις όταν το παιδί χαζεύει και καθυστερεί.
- Φροντίστε να έχει φίλους το παιδί σας. Αν δυσκολεύεται να κάνει μόνο του επαφές, μπορείτε να το βοηθήσετε κάνοντας πάρτι και άλλες δραστηριότητες.
- Ένα κατοικίδιο ζωάκι μπορεί να βοηθήσει το παιδί σας να γίνει υπεύθυνο.
Επαρκής ύπνος
- Ο ύπνος δεν έρχεται κατ’ εντολή. Είναι μια αυτόματη λειτουργία που δεν καθοδηγείται από τη θέληση. Επομένως, βοηθήστε το παιδί σας απομακρύνοντας διασπαστικούς και ενοχλητικούς βιο-θορύβους από το χώρο.
- Ορίστε σταθερή ώρα ύπνου.
- Απαγορεύστε την τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια στο παιδικό δωμάτιο.
- Διαβάστε του κάτι που το ευχαριστεί.
Περισσότερη κίνηση
- Φροντίστε το παιδί σας να παίζει καθημερινά.
- Αν δεν υπάρχει χώρος, προτείνετε κάποιο άθλημα, με το οποίο θα ασχολείται τακτικά.
- Γίνετε πρότυπο μίμησης, αντικαταστήστε το αυτοκίνητο με το ποδήλατο για τις κοντινές σας εργασίες, χρησιμοποιείστε τη σκάλα αντί του ασανσέρ.
- Αν χρειαστεί να αλλάξετε έπιπλα στο δωμάτιο του παιδιού σας, ελέγξετε πρώτα τη δυνατότητα κίνησης και ρύθμισης τους. Υπάρχουν ρυθμιζόμενες καρέκλες με σούστες και υποστηρικτικά πλαίσια.
- Η εκμάθηση κάποιου μουσικού οργάνου εκπαιδεύει το παιδί στη συντονισμένη κίνηση διαφορετικών μελών του σώματος.

Πηγή: Petra Thorbrietz

Παπαργύρη Αναστασία

Ειδική Παιδαγωγός ikid Πετρούπολης

www.ikid.gr

Ζήλεια ανάμεσα στα αδέλφια: 5 τρόποι για να ελαχιστοποιήσετε τον ανταγωνισμό μεταξύ των παιδιών σας.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Sun, 09 Jan 2011 21:09:00 +0000

Η ζήλεια είναι ένα ισχυρό συναίσθημα, ιδιαίτερα μεταξύ των αδελφών. Το «μωρό» της οικογένειας θέλει να είναι το κέντρο της προσοχής, και αυτό μπορεί να γίνει η αιτία ενός ανταγωνισμού χωρίς τέλος μεταξύ των αδελφών. Από την άλλη, κάποια παιδιά είναι περισσότερα ζηλόφθονα από τα άλλα.

Φυσικά, το να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά με τον ίδιο τρόπο είναι μη ρεαλιστικό: κάθε παιδί έχει διαφορετική προσωπικότητα, ενδιαφέροντα και ανάγκες. Είναι περισσότερο ρεαλιστικό να ελαχιστοποιήσουμε τις συνθήκες που χαλάνε τις σχέσεις μεταξύ των αδελφών και προκαλούν τον μεταξύ τους φθόνο.

Εφόσον ο ανταγωνισμός μεταξύ των αδελφών είναι αναπόφευκτος, καλό θα ήταν να στραφείτε στο πώς να διατηρήσετε την ισορροπία στο σπίτι σας ελαχιστοποιώντας τα συναισθήματα ζήλειας και δυσαρμονίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα αδέλφια.

Μερικές προτάσεις προκειμένου να χειριστούμε τη ζήλεια και να φέρουμε την αρμονία στην οικογενειακή μας ζωή, είναι οι εξής:
- Αντιμετωπίστε το κάθε παιδί ως μοναδικό άτομο. Ως γονείς συχνά σκέφτεστε ότι τα αδέλφια πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ωστόσο, κάθε παιδί έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία και ενδιαφέροντα. Αναγνωρίστε τα ταλέντα του και δώστε του ευκαιρίες να τα καλλιεργήσει. Όλα τα παιδιά θέλουν και αξίζει να ακούνε από τους γονείς τους ότι είναι μοναδικά.

- Αποφύγετε τις συγκρίσεις. Συγκρίνοντας ή επαινώντας τις συμπεριφορές κάποιου παιδιού σε σχέση με το άλλο, συχνά καλλιεργούμε τις εντάσεις μεταξύ τους. Το παιδί που επαινείται νιώθει πίεση από το γεγονός ότι πρέπει να συμπεριφέρεται πάντοτε κατά τρόπο αρεστό προς τον γονέα, ενώ το παιδί που συγκρίνεται βιώνει το συναίσθημα της αποτυχίας.

- Καλλιεργείστε τις μοναδικές δεξιότητες κάθε παιδιού. Βοηθήστε κάθε παιδί να εξελιχθεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο, ενθαρρύνοντάς το να αναπτύξει τα δικά του διαφορετικά ενδιαφέροντα. Όταν αναγνωρίζετε τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του κάθε παιδιού σας, αυτόματα τον διαχωρίζετε ως οντότητα από τα άλλα αδέλφια του και ενισχύετε την αυτοεκτίμησή του.

- Ξοδέψτε χρόνο για κάθε παιδί ξεχωριστά. Οι στιγμές που περνάτε με το κάθε σας παιδί είναι πολύτιμες για εκείνο. Προγραμματίστε τον χρόνο σας ώστε να έχετε την ευκαιρία να χαρείτε κάθε σας παιδί ξεχωριστά. Βρείτε ευκαιρία όταν το ένα παιδί σας κοιμάται, ή λείπει σε κάποια δραστηριότητα, ή βρίσκεται με τον/τη σύζυγό σας. Φάτε μαζί, δείτε μια ταινία, παίξτε. Θα νιώσει πραγματικά μοναδικό για εσάς!

- Θέστε ξεκάθαρα όρια. Τα παιδιά χρειάζεται να σέβονται το ένα το άλλο. Αυτό σημαίνει ότι, για παράδειγμα, το μεγαλύτερο δεν επιτρέπεται να πειράζει το μικρότερο, ενώ το μικρότερο δεν θα πρέπει να ταλαιπωρεί το μεγαλύτερο. Κάθε παιδί έχει τον προσωπικό του χώρο και τα προσωπικά του αντικείμενα τα οποία θα πρέπει να γίνονται σεβαστά.

Μην πιέζετε τον εαυτό σας να φέρεστε πάντοτε ως «τέλειος» γονέας. Αυτό δεν είναι ούτε εφικτό, αλλά ούτε και ρεαλιστικό. Μάθετε στα παιδιά σας συμπεριφορές που προάγουν την αρμονία και τη συνεργασία στο σπίτι.

Πηγές:
ivillage.com
micheleborba.com

Λυμπεροπούλου Ελένη
Ψυχολόγος ikid Χαϊδαρίου
www.ikid.gr

Προετοιμάζοντας τα παιδιά για το σχολείο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων!!

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Sun, 09 Jan 2011 20:36:00 +0000

Η περίοδος των διακοπών προκαλεί σε μικρούς και μεγάλους ενθουσιασμό αλλά και προσδοκίες. Οι μικροί ήρωες της κάθε οικογένειας λαχταρούν να είναι ξένοιαστοι, να μην έχουν διάβασμα και γράψιμο, να μην χρειάζεται να πάνε νωρίς για ύπνο, να κοιμούνται περισσότερο το πρωί, να έχουν ελεύθερο χρόνο για να τον αξιοποιήσουν «όπως θέλουν».

Οι διακοπές των Χριστουγέννων προσφέρουν τη δυνατότητα στα μέλη της κάθε οικογένειας να βρεθούν όλοι μαζί και για περισσότερο χρόνο. Τα παιδιά απολαμβάνουν τη γονική παρουσία και φροντίδα χωρίς χρονικούς περιορισμούς και πρέπει για τη μελέτη και άλλα καθημερινά καθήκοντα. Η περίοδος αυτή των Χριστουγέννων δίνει την ευκαιρία σε πολλούς γονείς να συζητήσουν μαζί με τα παιδιά τους, να αναφέρουν τα επιτεύγματα της χρονιάς που φεύγει, να ακουστεί το «μπράβο» και να καλωσορίσουν όλοι μαζί τις προκλήσεις και τους στόχους που φέρνει ο καινούριος χρόνος.

Οι διακοπές των Χριστουγέννων όμως, τελείωσαν. Παιδιά και ενήλικες καλούμαστε να γυρίσουμε στην «κανονική» ζωή των υποχρεώσεων. Ως επί το πλείστον τα παιδιά αντιστέκονται στο να επιστρέψουν στο καθημερινό πρόγραμμά τους και συχνά βιώνουν μεγάλη απογοήτευση. Οι γονείς όμως, είναι καλό να μην απογοητεύεστε περισσότερο από τα παιδιά και τη συμπεριφορά τους. Είναι φυσιολογικό να υπάρχει λύπη λόγω του τέλους των διακοπών. Δίνοντας έμφαση στα θετικά και δείχνοντας στα παιδιά ότι τα σέβεστε και τα κατανοείτε, δημιουργείτε τις προϋποθέσεις για την ομαλή προσαρμογή τους.

Μερικές χρήσιμες συμβουλές
- Ρουτίνα: 2-3 μέρες πριν την λήξη των διακοπών είναι καλό να συζητήσετε με το παιδί σας ότι ανοίγουν τα σχολεία. Μπορείτε να το βοηθήσετε να αναπολήσει τις όμορφες στιγμές που πέρασε, δίνοντας βέβαια έμφαση στο πόσο σημαντικό είναι να πηγαίνει σχολείο, να μαθαίνει καινούρια πράγματα, να είναι παρέα με τους φίλους του. Εάν δυσανασχετήσει, δείξτε κατανόηση, θα το εκτιμήσει! Είναι προτιμότερο αυτές τις μέρες να ξυπνάει νωρίς το πρωί (κοντά στην ώρα που θα ξυπνά για το σχολείο) και να κοιμάται νωρίς το βράδυ για να ξεκουράζεται. Παραμείνετε σταθεροί σε πείσματα και γκρίνιες χωρίς όμως να είστε τιμωρητικοί.

- Επαναφέρετε την κανονική ώρα των γευμάτων και φροντίστε να υπάρχει ισορροπία στη διατροφή του. Όλοι μας τις μέρες των Χριστουγέννων τρώμε περισσότερο και ενδεχομένως τροφές που δεν μας ωφελούν και τόσο. Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα σχολεία είναι καλό να υιοθετήσετε την τυπικά- κανονική ώρα των γευμάτων, τα είδη των κατάλληλων τροφίμων αλλά και την ποσότητα αυτών.

- Είναι ωφέλιμο να αγοράσετε βιβλία με εκπαιδευτικές δραστηριότητες που να ανταποκρίνονται στο μαθησιακό προφίλ αλλά και επίπεδο του παιδιού σας και να κάνετε μια μικρή επανάληψη των όσων έχει διδαχθεί τους προηγούμενους μήνες. Διαθέστε χρόνο! Μην το κάνετε για να εξετάσετε τις γνώσεις του αλλά για να το βοηθήσετε να προσαρμοστεί στη σχολική πραγματικότητα. Είναι καλό να επικοινωνήσετε στο παιδί σας την θετικότητα των ενασχολήσεών του, καθημερινά. Όσο κουραστικές και απαιτητικές και να φαντάζουν, είναι προτιμότερο το παιδί να γκρινιάζει επειδή «κουράζεται» παρά να βαριέται και να αποσύρεται. Η άθληση, οι πολεμικές τέχνες, οι εξωσχολικές- εκπαιδευτικές αλλά και ψυχοπαιδαγωγικές δραστηριότητες ωφελούν. Όλα όμως με μέτρο.

- Όσο έχουν χαλαρώσει τα παιδιά άλλο τόσο έχετε χαλαρώσει και εσείς. Μην αφήσετε την πραγματικότητα να σας αγχώσει. Φροντίστε μαζί με το παιδί σας, μερικές μέρες πριν την έναρξη των σχολείων, να έχει έτοιμα τα είδη ένδυσης και υπόδησης που θα χρειαστεί τις πρώτες μέρες, η βιβλιοθήκη του να είναι τακτοποιημένη και το δωμάτιό του καθαρό, η σχολική του τσάντα να είναι έτοιμη και να έχει κάνει τις σχολικές του υποχρεώσεις. Μην περιμένετε το τελευταίο απόγευμα.

Αλληλεπιδράστε με το παιδί σας και ακούστε το. Αξίζει τα παιδιά να κατανοήσουν τη σημαντικότητα της προσφοράς του σχολείου τόσο για τη θέσπιση και την κατάκτηση στόχων όσο και για την ψυχολογική προετοιμασία του παιδιού για μια λειτουργική ενήλικη ζωή.

Πηγές:
britishcouncil.org
parents.com
parentsguide.co.id

Πάσχου Φωτεινή
Ψυχολόγος, Msc, ikid Πετρούπολης

www.ikid.gr

Η συμβολή του παιχνιδιού στην βελτίωση της συγκέντρωσης και της προσοχής του παιδιού: Μερικές πρακτικές συμβουλές.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 07 Jan 2011 17:21:00 +0000

Το παιχνίδι είναι ένα μέσο που μπορεί να προωθήσει την μάθηση εάν χρησιμοποιηθεί σωστά. Με αυτό αναπτύσσονται οι δεξιότητες του παιδιού κατά την πρώιμη παιδική και την νηπιακή ηλικία. Επιπλέον, προσφέρει μια μοναδική δυνατότητα διόρθωσης και στήριξης της ικανότητας συγκέντρωσης και προσοχής ενός παιδιού.

Πιθανόν θα αναρωτιέστε (όπως επίσης πολλοί δάσκαλοι και γονείς), ‘‘Μα είναι δυνατόν να καταφέρω να ασχοληθώ με ένα παιδί που εγκαταλείπει γρήγορα κάθε προσπάθεια;’’.

Η απάντηση είναι η εξής: τα παιδία με διαταραχές στην συγκέντρωση έχουν όντως δυσκολίες στο παιχνίδι. Όμως χωρίς εξάσκηση και χωρίς συστηματική αντιμετώπιση των προβληματικών καταστάσεων, δεν παρατηρείται πρόοδος.

Η ελάχιστη ενασχόληση με ένα διασκεδαστικό και εύκολο παιχνίδι μπορεί να φέρει -μακροπρόθεσμα- θετικότατα αποτελέσματα.

Να τι μπορείτε να κάνετε για να…απολαύσετε τα οφέλη του παιχνιδιού:
- Βρείτε χρόνο για να παίξετε με το παιδί σας τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα.
- Επιλέξτε κατάλληλα παιχνίδια ανάλογα με τα ενδιαφέροντα, τις δυνατότητες και την ηλικία του παιδιού σας (Προσοχή: τα πολύ εύκολα είναι βαρετά, ενώ τα πολύ δύσκολα…απογοητευτικά!).
- Σταδιακά απαιτείστε όλο και περισσότερα (ανάλογα με την πρόοδο), για να αποφευχθούν φαινόμενα ματαίωσης και απογοήτευσης.
- Το παιχνίδι είναι πάνω από όλα πηγή χαράς και ευχαρίστησης! Σεβαστείτε το!

Ορισμένα παιχνίδια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη της ικανότητας συγκέντρωσης και προσοχής είναι τα εξής: παιχνίδια εντοπισμού διαφορών/ομοιοτήτων ή κρυμμένων στοιχείων, λαβύρινθοι, κρυπτόλεξα, ομαδικά παιχνίδια (σκεφτείτε πόσοι κανόνες πρέπει να ακολουθηθούν!), παιχνίδια ρόλων, λεπτής κινητικότητας, κατασκευών, παρατηρητικότητας. Ακόμα και κοινές δημιουργικές ενασχολήσεις στηρίζουν την προσοχή, την επιμονή και την υπομονή!

Επιλέξτε σωστά παιχνίδια, περάστε πολύτιμο χρόνο με τα παιδιά σας και στηρίξτε τα σε όλη την διαδικασία μάθησης…

Βιβλιογραφία: Κυπριωτάκη, Μ. (2004), Διαταραχές της προσοχής-Τρόποι στήριξης και αντιμετώπισης. Ηράκλειο

Επιμέλεια

Ομάδα ikid

www.ikid.gr

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, πόσο σημαντική είναι η ικανότητα σκέψης; Αναπτύσσοντας την ικανότητα σκέψης των παιδιών….

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 07 Jan 2011 17:14:00 +0000

Στις μέρες μας, τα παιδιά λαμβάνουν πολλές πληροφορίες και γνώσεις. Ένας άνθρωπος όμως που λαμβάνει πληροφορίες, σημαίνει απαραίτητα ότι έχει την ικανότητα να τις επεξεργαστεί; Θα ήταν ωφέλιμο να διαχωρίσουμε την έννοια της πληροφορίας και της γνώσης από την ικανότητα σκέψης.

Η εκπαίδευση δίνει στα παιδιά πολλές γνώσεις, αλλά δεν συμβάλλει ενεργά στην εφαρμογή και την χρήση τους στην καθημερινή ζωή. Η ικανότητα σκέψης είναι η ικανότητα να εφαρμόζουμε τις γνώσεις που έχουμε αποκτήσει, σε νέες καταστάσεις και μερικές φορές να τις προσαρμόζουμε, ώστε να συμβαδίζουν με μια περίσταση.

Για παράδειγμα, ένα παιδί θέλει να αγοράσει ένα παιχνίδι. Πώς ξέρει ποιο από τα είδη παιχνιδιών χρειάζεται να αγοράσει; Πιθανόν να θέλει να αγοράσει το παιχνίδι που έχει ένας φίλος του γιατί του φαίνεται πολύ ωραίο. Οι γονείς όμως μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να λάβει υπόψη του και άλλους παράγοντες. Θα ήταν καλό να σκεφτεί το κόστος (εμπλέκοντας και τη μαθηματική σκέψη), την ανθεκτικότητα και τη χρησιμότητα του. Αφού συζητήσουν με το παιδί, τα παραπάνω κριτήρια, θα ήταν καλό να του ζητήσουν να αιτιολογήσει την επιλογή του με βάση τα κριτήρια αυτά. Στη συνέχεια το παιδί θα μπορεί να εφαρμόζει τα συγκεκριμένα κριτήρια σε κάθε αγορά που θέλει να κάνει (π.χ. για ένα ρούχο).

Τα παιδιά μαθαίνουν να σκέφτονται και στη συνέχεια να αποφασίζουν. Πρέπει να γνωρίζουν ότι ασχέτως αν η απόφασή τους είναι σωστή ή λάθος, θα ήταν καλό να είναι υπεύθυνα για την επιλογή τους. Δε είναι εφικτό να αποφασίζουν για τα πάντα, αλλά είναι εφικτό να τους δίνεται η ευκαιρία να επιλέγουν βάση συγκεκριμένων κριτηρίων. Η ικανότητα να λαμβάνει κανείς αποφάσεις, είναι «τέχνη».

Η εξάσκηση της ικανότητας σκέψης είναι πολύ σημαντική.

Σε κάθε ευκαιρία λοιπόν:
- Ας απευθύνουμε στα παιδιά (σχολικής ηλικίας κυρίως) ερωτήσεις όπως « Αν δεν είχε ανακαλυφθεί το ηλεκτρικό ρεύμα, με ποιο τρόπο θα καλύπταμε τις ανάγκες μας;», «Πώς θα ήταν η ζωή μας, αν κατοικούσαμε στο βουνό;».
- Να τα παροτρύνουμε να διαβάζουν βιβλία και να συζητούμε το περιεχόμενό τους.
- Ας αφήνουμε τα παιδιά να διαλέγουν αυτό που θέλουν από μικρή ηλικία και να παίρνουν απλές αποφάσεις.
- Ας τα παροτρύνουμε να παρατηρούν ό,τι υπάρχει γύρω τους και να ενισχύουν έτσι την ικανότητα σκέψης.
- Θα ήταν χρήσιμο να μην είμαστε επικριτικοί με τα παιδιά και να θυμόμαστε ότι η γνώμη των παιδιών είναι το ίδιο σημαντική με τη δική μας…

Πηγή:

brainy-child

Ψόχιου Αγγελική
Λογοθεραπεύτρια ikid Χαϊδαρίου

www.ikid.gr

Το παιχνίδι είναι η εργασία των παιδιών… μέρος 3ο. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε την ανάπτυξη του παιχνιδιού κατά την βρεφική ηλικία.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Wed, 05 Jan 2011 17:07:00 +0000

Η ανάπτυξη του παιχνιδιού κατά την βρεφική περίοδο. Η βρεφική περίοδος ξεκινά από την στιγμή της γέννησης και διαρκεί έως την συμπλήρωση του 2ου έτους ζωής.

Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από μεγάλες ποσοτικές αλλά και ποιοτικές αλλαγές που αφορούν το παιδί αλλά και τις δεξιότητες που σιγά – σιγά κατακτά μέσα από την παρατήρηση και το παιχνίδι.

Σε αυτή την περίοδο γίνεται η μετάβαση από την πλήρη εξάρτηση στην μερική ανεξαρτησία και αυτονομία.

Ανάπτυξη παιχνιδιού - Βρεφική ηλικία

0-6 μήνες
- Αισθητικοκινητικό και κοινωνικό παιχνίδι (κουνά τα άκρα του και κάνει ήχους προσπαθώντας να επικοινωνήσει τα συναισθήματά του,
- Το παιδί περισσότερο παρατηρεί τα αντικείμενα – παιχνίδια αλλά πολλές φορές προσπαθεί να τα πιάσει

Παιχνίδια που ενδείκνυνται:
Παιδικά mobile με ηχητικά και οπτικά ερεθίσματα, μαλακά παιχνίδια όπως λούτρινα ιδιαίτερα σε χρώματα με έντονη αντίθεση (μαύρο - άσπρο, κόκκινο – άσπρο) και κουδουνίστρες λαβής, καρπού και ποδιού! Στον 2ο μήνα, καλό είναι το παιδί να έχει ένα ασφαλές χώρο παιχνιδιού όπως ένα παιδικό πάρκο όπου θα μπορεί να παίξει πιο εύκολα και αναπτύξει τις δεξιότητές του.

6-12 μήνες
- Το αισθητικοκινητικό παιχνίδι γίνεται περισσότερο λειτουργικό
- Αρχίζει και χειρίζεται τα παιχνίδια με περισσότερο λειτουργικό τρόπο
- Συναισθηματικό δέσιμο με γονείς και φροντιστές - κοινωνικό παιχνίδι μαζί τους
- Βάζει και βγάζει παιχνίδια από κουτάκι
- Βάζει παιχνίδια στο στόμα του
- Παίζει πάρε-δώσε
- Παίζει με καθρέπτη

Παιχνίδια που ενδείκνυνται:
Κυπελάκια ή βαρελάκια κλιμακούμενου μεγέθους, πυραμίδα με πλαστικά δακτυλίδια, μαλακούς μεγάλους κύβους, παιχνίδια με ήχους και φωτάκια, παιδικός καθρέπτης, κρίκοι οδοντοφυΐας.

12-18 μήνες
- Απλό συμβολικό παιχνίδι προς τον εαυτό του (μίμηση ύπνου, φαγητού κλπ)
- Μιμείται οπτικό μοντέλο (στάσεις σώματος κλπ)
- Εξερευνάει τα παιχνίδια αλλά και τον χώρο
- Παίζει συνήθως μόνο του και παρατηρεί τα υπόλοιπα παιδιά που παίζουν κοντά του
- Συμβολικό παιχνίδι με αληθινά αντικείμενα
- Μοιράζεται παιχνίδι με τους γονείς

Παιχνίδια που ενδείκνυνται:
Κυπελάκια ή βαρελάκια κλιμακούμενου μεγέθους, πυραμίδα με πλαστικά δακτυλίδια, μαλακούς κύβους, απλά κατασκευαστικά παιχνίδια, ενσφηνώσεις των 3 – 4 κομματιών, μαρκαδόρους και ξυλοχρώματα.

18-24 μήνες
- Εξερευνάει το περιβάλλον με μεγαλύτερη κατανόηση
- Σταματά να βάζει παιχνίδια στο στόμα
- Συμβολικό παιχνίδι με κούκλες και άλλα αντικείμενα
- Απολαμβάνει έντονα κινητικά παιχνίδια
- Αρχίζει να αντιλαμβάνεται την έννοια της σειράς στο παιχνίδι.
- Του αρέσει να βάζει και να βγάζει αντικείμενα από κουτάκια
- Το μιμητικό παιχνίδι συνεχίζεται αλλά είναι ανώριμο
- Υποκρίνεται γονείς ή παιδιά στο παιχνίδι
- Παίρνει μέρος σε ομάδα παιδιών αλλά δεν μοιράζεται παιχνίδια (παράλληλο παιχνίδι)
- Αρχίζει και αντιλαμβάνεται την έννοια της σειράς

Παιχνίδια που ενδείκνυνται:
Απλά κατασκευαστικά παιχνίδια, τουβλάκια, κύβους, πλαστελίνη, μαρκαδόροι, ξυλοχρώματα και δακτυλομπογιές, κουκλόσπιτα, σετ μαγειρικής κα. Παζλ 3 – 6 κομματιών, κούκλες, καθημερινά αντικείμενα πχ βούρτσες, ρούχα, ποτηράκια κλπ.

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε την ανάπτυξη του παιχνιδιού κατά την προσχολική ηλικία δηλαδή από το 2ο έως το 6ο έτος ζωής του παιδιού.

Πηγές:
Jane – Case Smith, Development of Childhood Occupations, Occupational Therapy for children, 6th edition, Mosby, 2010
Supporting children’s development, Putting Children First, National Childcare Accreditation Council (NCAC), Issue 29 March 2009
Nicky Phillips, Liz Beavan, Teaching play to children with autism, Practical Intervention Using Identiplay, Paul Chapman, 2007
The Development of Play 1 to 14 Years, Occupational Therapy Skills Builders, www.skillbuildersonline.com

Μπαλτούμας Δημήτρης
Εργοθεραπευτής
ikid Χαϊδαρίου
www.ikid.gr

Παιχνίδια και δραστηριότητες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού μας, ενώ μας διασκεδάζουν και μας μαθαίνουν…..!!!

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Tue, 04 Jan 2011 15:13:00 +0000

Είναι σαββατοκύριακο… Είστε στο σπίτι με τα παιδιά και σκέφτεστε τι μπορείτε να κάνετε μαζί τους, που να είναι διασκεδαστικό και συγχρόνως ωφέλιμο! Σας προτείνουμε λοιπόν μερικά παιχνίδια- δραστηριότητες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού, μας διασκεδάζουν και μας μαθαίνουν…..!!!

Μαντεύω το πρόσωπο!
Η μαμά ζωγραφίζει σε κάθε χαρτί ένα σκίτσο από κάποιο μέλος της οικογένειας. Έπειτα τα βάζουν όλα μπροστά τους και ρωτάνε «ποιός είναι αυτός; Πώς το κατάλαβες;». πχ. «Αυτός είναι ο μπαμπάς, το κατάλαβα επειδή είναι ο πιο ψηλός. Αυτός είναι ο αδερφός μου ο Γιώργος, το κατάλαβα από τα γυαλιά.»

Τραγουδάμε και κάνουμε!
Διαλέγουμε ένα παιδικό τραγούδι και προσπαθούμε να τραγουδήσουμε και να κάνουμε ό,τι λέει το τραγούδι.

Συζητάμε για ένα θέμα!
Βάζουμε ένα θέμα και καθένας λέει ένα χαρακτηριστικό. Πχ «Το μπιφτέκι. Σε ποιόν αρέσει; Ποιός το φτιάχνει; Από τι το φτιάχνει; Με τι άλλο μπορούμε να το φάμε; Τι σχήμα έχει;» Στη συνέχεια προσπαθούμε να θυμηθούμε όλες τις πληροφορίες που βρήκαμε.

Βρίσκω τη σωστή ποσότητα!
Βάζουμε διάφορα κουτάκια που έχουν μέσα τα περισσότερα από 4 μολύβια το καθένα. Κάποια κουτάκια έχουν περισσότερα και κάποια λιγότερα. Πρέπει το παιδί να αλλάξει τις θέσεις των μολυβιών έτσι ώστε όλα τα κουτάκια να έχουν τον ίδιο αριθμό μολυβιών.

Μαθαίνω τα μαγαζιά!
Κόβουμε ή ζωγραφίζουμε διάφορα αντικείμενα που αγοράζουμε από τα μαγαζιά (μήλα, καρότα, ψωμί, κρέας, μπλούζες κλπ) και κάθε γωνιά του σπιτιού είναι ένα διαφορετικό μαγαζάκι. Πρέπει λοιπόν το παιδί να τρέξει γρήγορα να τοποθετήσει τις ζωγραφιές στο αντίστοιχο μαγαζάκι (κρεοπωλείο, φούρνος, κομμωτήριο, μανάβικο κλπ).

Μαντεύω το αντικείμενο!
Κόβουμε από περιοδικά εικόνες αντικειμένων. Παίρνουμε ένα κουτί (ό,τι υπάρχει στο σπίτι, από γλυκά, από σοκολατάκια κλπ) και κάνουμε μία εσοχή στο πάνω μέρος του κουτιού, ώστε να μοιάζει με ταχυδρομικό κουτί. Μοιράζουμε τις εικόνες. Οι παίκτες πρέπει να έχουν ίδιο αριθμό καρτών. Ο πρώτος παίκτης περιγράφει τη λέξη, ώστε να τη μαντέψει ο επόμενος. Ο κάθε παίκτης «ταχυδρομεί» τις εικόνες που κέρδισε. Στο τέλος κερδίζει ο παίκτης που «ταχυδρόμησε» τις περισσότερες εικόνες.

Πηγή:

Ρόζε Γκόττε (2005) «Γλώσσα και παιχνίδι στο νηπιαγωγείο»,

Μπροκάκη Άννα,

Λογοθεραπεύτρια ikid Πετρούπολης

Ψόχιου Αγγελική,

Λογοθεραπεύτρια ikid Χαϊδαρίου

Πως νιώθει ένα παιδί με αυτισμό; Ένα αξιόλογο video φτιαγμένο από έναν 30χρονο Αμερικανό με διάγνωση αυτισμού.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 31 Dec 2010 16:03:00 +0000

Το video αυτό έχει δημιουργηθεί από έναν Αμερικανό 30 ετών με διάγνωση αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας και έχει αναρτηθεί στο Youtube.com.

Μετάφραση: Ελένη Μανθά
Επιμέλεια: Ομάδα ikid
www.ikid.gr

Όταν οι δυσκολίες στη μάθηση γίνονται αιτία χλευασμού από τους συμμαθητές…

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 31 Dec 2010 12:52:00 +0000

Πολύ συχνά οι μαθητές με δυσκολίες μάθησης εκτός από τους χαμηλούς βαθμούς στα σχολικά τους τετράδια επιστρέφουν στο σπίτι κουβαλώντας στην ψυχή τους και πολλά τραύματα.

Πολλά παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ή δυσλεξία θυματοποιούνται από τους συμμαθητές τους λόγω ακριβώς αυτών των δυσκολιών τους που σχετίζονται με τη μάθηση (την ανάγνωση, την ορθογραφία, κ.ά.). Η «διαφορετικότητά» τους από την ομάδα των συμμαθητών έχει ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό τους και από αυτήν.

Αυτό που βιώνουν πολλά παιδιά στη σχολική τάξη ή/και στο προαύλιο του σχολείου είναι επαναλαμβανόμενα επεισόδια βίας εις βάρος τους. Η βία αυτή δε χρειάζεται κατ' ανάγκη να πάρει τη μορφή σωματικών επιθέσεων, μπορεί να είναι μόνο λεκτική. Συχνά είναι τα κακόβουλα και επικριτικά σχόλια για τις επιδόσεις τους στην ανάγνωση και την ορθογραφία, τη συμμετοχή στην τάξη, τους βαθμούς στα test. Ο αποκλεισμός από τις αθλητικές δραστηριότητες και τα παιχνίδια που λαμβάνουν χώρα στο προαύλιο είναι, επίσης, καθημερινή πραγματικότητα. Η μοναξιά του διαλείμματος στοιχειώνει πολλά από τα παιδιά που, απλά, «διαφέρουν»…

Το φαινόμενο τείνει να πάρει ανησυχητικές διαστάσεις πλέον και στη χώρα μας. Σύμφωνα με έρευνες, το 6-15% των Ελλήνων μαθητών του δημοτικού (πρωτίστως αγόρια) έχουν υπάρξει θύματα ή θύτες επεισοδίων βίας μεταξύ των συμμαθητών τους. Οι εκδηλώσεις βίας εμφανίζουν επαναληπτικότητα, χρονική διάρκεια, και αφορούν σε λεκτική βία, διάδοση φημών, διάθεση κακότητας για τον άλλο και επίδειξη κυριαρχίας σε ασθενέστερα άτομα.

Αυτό που συχνά αναρωτιούνται οι γονείς είναι για ποιο λόγο το παιδί τους αποτελεί το «μαύρο πρόβατο» για τους συμμαθητές του. Όταν ένα παιδί λαμβάνει συνεχή αποθάρρυνση και ματαίωση από το περιβάλλον του, οικογενειακό και σχολικό, αισθάνεται απομονωμένο και διαφορετικό από την ομάδα. Κατανοεί ότι βρίσκεται σε μειονεκτικότερη θέση έναντι των συμμαθητών που χωρίς τον μέγιστο κόπο χαίρουν υψηλότερων επιδόσεων.

Έτσι, αποφεύγει τη συναναστροφή με τους συνομηλίκους του, επιλέγοντας την παρέα μικρότερων παιδιών, ή παιδιών που, επίσης, παρουσιάζουν δυσκολίες με τα μαθήματα Αυτές του οι επιλογές αυτόματα το περιθωριοποιούν, το κάνουν «διαφορετικό» στα μάτια των συμμαθητών τους. Ο κύκλος των επεισοδίων βίας έχει μόλις ανοίξει…

Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα που έχουν συσσωρευτεί με το πέρασμα των σχολικών χρόνων (απόρριψη, ακύρωση, …) έχουν διαμορφώσει, πολλές φορές, μια παθητική προσωπικότητα, ένα παιδί ανίσχυρο να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, να διεκδικήσει, να υπερασπίσει τον εαυτό του, να πιστέψει στον εαυτό του.

Η αυλή του σχολείου αποτελεί μονάχα μια μικρογραφία της κοινωνίας όπου θα κληθεί να αντιμετωπίσει το παιδί…

Γονείς, εκπαιδευτικοί, ειδικοί οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα «σημάδια» αυτών των συμπεριφορών στο παιδί μας, και να μην αγνοήσουμε κανένα παράπονό του, όσο ασήμαντο κι αν φαντάζει σε εμάς.

Παρατηρείστε, ακούστε προσεκτικά το παιδί σας, μιλήστε μαζί του, με τον δάσκαλο ή τον ειδικό, όποτε αυτό είναι χρειάζεται.

Πηγές:
www.dyslexia-parent.com
www.dyslexiaparents.blogspot.com
www.sites.google.com/site/stmessinis

Λυμπεροπούλου Ελένη
Ψυχολόγος
ikid Χαϊδαρίου
www.ikid.gr

Καλά Χριστούγεννα από την ομάδα ikid... με μερικές συμβουλές για την περίοδο των γιορτών.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Thu, 23 Dec 2010 15:03:00 +0000

- Φτιάξτε δώρα μαζί με τα παιδιά σας. Κάρτες, χειροποίητες κατασκευές, γλυκά... Τυλίξτε τα όμορφα και δώστε τα σε ανθρώπους αγαπημένους. Ας μάθουμε στα παιδιά ότι τα δώρα είναι αγάπη και δεν είναι υποχρέωση!

- Παραχωρήστε στο παιδί αρμοδιότητες, στολίστε μαζί το σπίτι, ετοιμάστε ένα ξεχωριστό γεύμα.

- Διηγηθείτε του χριστουγεννιάτικες ιστορίες ή παραμύθια!

- Κάντε όμορφους περιπάτους ώστε τα παιδάκια να χαρούν με όμορφα θεάματα και ήχους. Μία πρόταση μας, η οποία δεν απαιτεί σπατάλη χρημάτων, αλλά απαιτεί μόνο διάθεση χρόνου και συναισθημάτων, είναι να επισκεφτείτε την «Χριστουγεννιάτικη Φαντασία» στον Εθνικό Κήπο.

- Ξεκουραστείτε, παίξτε με τα παιδάκια σας και αποφορτιστείτε από υποχρεώσεις και προβλήματα! Είναι ένας όμορφος τρόπος να γινόμαστε κι εμείς οι ενήλικες και πάλι παιδιά!

- Καλές γιορτές με υγεία και αισιοδοξία για το μέλλον!

Ομάδα ikid

Χριστουγεννιάτικα δώρα…σε παιδιά με αυτισμό. Ορισμένες συμβουλές για να αποφευχθούν τα επεισόδια!

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Wed, 22 Dec 2010 18:45:00 +0000

Τα παιδιά με αυτισμό διαχειρίζονται πολύ δύσκολα τις αλλαγές στην καθημερινότητά τους. Ο χριστουγεννιάτικος ‘‘βομβαρδισμός ‘’ από δώρα, μπορεί να είναι κάθε άλλο παρά ευχάριστος. Μπορεί επιπλέον να υπάρχει δυσκολία στην απαιτούμενη κοινωνική αλληλεπίδραση (σκεφτείτε πόσα φιλιά, αγκαλιές και χαρούμενες φωνές έχει να αντιμετωπίσει ένα παιδί με αυτισμό τέτοιες μέρες!!!).

Ακολουθούν μερικές συμβουλές που θα σας βγάλουν από την δύσκολη θέση:

- Εμφανίστε ένα δώρο κάθε φορά και δώστε στο παιδί τον χρόνο να το επεξεργαστεί. Κάθε λίγες μέρες, δείχνετέ του και από κάτι καινούριο.

- Αν το παιδί σας το απασχολεί τι κρύβεται μέσα στο καλά τυλιγμένο κουτί, προτιμήστε περιτύλιγμα από σελοφάν (έτσι και θα ‘‘ξετυλίξει ’’ το δώρο του και θα είναι προετοιμασμένο κατάλληλα).

- Μην αναγκάζετε το παιδί να ανοίξει το δώρο του μπροστά σε άλλους, εάν δεν το επιθυμεί. Πείτε με αργά και με ευγενικό τρόπο (που θα αποτελεί παράδειγμα για το παιδί), ‘‘Ευχαριστούμε για το δώρο σου! Θα το ανοίξουμε αργότερα!’’. Η οικογένεια και οι φίλοι δεν θα προσβληθούν. Με τον τρόπο αυτό θα προετοιμάσετε το παιδί σας. Έχετε κατά νου ότι τα παιδιά με αυτισμό, δύσκολα κρύβουν την απογοήτευσή τους ή παραμένουν ευγενικά όταν κάτι δεν τους αρέσει. Έτσι η ανταλλαγή δώρων μπορεί να οδηγήσει σε…αμηχανία.

- Φτιάξτε μια λίστα από όσα δώρα επιθυμεί το παιδί σας και από όσα εσείς νομίζετε ότι θα ήταν κατάλληλα για αυτό. Μπορεί κάποιοι να σας ρωτήσουν…

- Φτιάξτε ιστορίες ή παιχνίδια ρόλων το θέμα των οποίων είναι η ανταλλαγή δώρων!

- Η ιδέα ενός αγνώστου που μπαίνει στο σπίτι για να φέρει δώρα (…ναι, πρόκειται για τον Άγιο Βασίλη) μπορεί να προκαλέσει άγχος. Προφυλάξατε το παιδί σας από αυτό και εξηγήστε και στα αδελφάκια του γιατί πρέπει να κάνουν το ίδιο.

Καλά Χριστούγεννα!!!!!!

Πηγή:
Moor J., (2005) Playing,

Laughing and Learning with Children on the Autism Spectrum. London: Jessica Kingsley Publishers

Ελένη Μανθά

Εργοθεραπεύτρια ikid Χαιδαρίου

www.ikid.gr

Πώς να δημιουργήσουμε ένα σπίτι «φιλικό προς το διάβασμα»

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Wed, 22 Dec 2010 17:56:00 +0000

Ένα σπίτι γεμάτο με ερεθίσματα για διάβασμα είναι ένας καλός τρόπος να βοηθήσετε τα παιδιά να γίνουν φίλοι με το διάβασμα.

Τι βιβλία πρέπει να έχετε; Ρωτήστε τα παιδιά σας για τα ενδιαφέροντά τους και αγοράστε ανάλογα βιβλία. Αν τα παιδιά είναι σε πολύ μικρή ηλικία για να έχουν κάποιες προτιμήσεις, απευθυνθείτε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας, εκεί θα σας προτείνουν τα κατάλληλα βιβλία ανάλογα με την ηλικία του παιδιού.

Χρήσιμες συμβουλές:
- Καλό είναι να υπάρχει ποικιλία. Φτιάξτε μια μικρή συλλογή για πολύ μικρά παιδιά, με βιβλία μικρά, μεγάλα, με καθρεφτάκια, με διάφορες υφές στις σελίδες τους ή με διάφορα χρώματα. Τα μεγαλύτερα παιδιά απολαμβάνουν περισσότερο την ποικιλία στο περιεχόμενο, μυθιστορήματα, ποίηση, επιστημονικής φαντασίας ακόμη και λεξικά.

- Τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν ακόμα και τις ιστορίες που δεν μπορούν να διαβάσουν μόνα τους. Αν βρείτε ένα βιβλίο που να τραβήξει το ενδιαφέρον του παιδιού, διαβάστε το μαζί του. Τα μικρότερα παιδιά κοιτάζουν τις εικονογραφήσεις και κάνουν διάφορες ερωτήσεις καθώς διαβάζετε την ιστορία.

- Μην περιορίζεστε στα βιβλία. Στα παιδιά μπορεί να αρέσει να διαβάζουν περιοδικά, κόμικς, εφημερίδες ή κάρτες από συγγενείς.

- Το αναγνωστικό υλικό πρέπει να είναι εύχρηστο. Βάλτε τα βιβλία μαζί με άλλα παιχνίδια για εύκολη πρόσβαση και εξερεύνηση. Πλαστικά βιβλία μπορούν να μπουν ακόμη και στην μπανιέρα την ώρα που του κάνετε μπάνιο. Επίσης, μπορείτε να έχετε βιβλία δίπλα στους καναπέδες όπου περνάτε μια ξεκούραστη ώρα με το παιδί και να διαβάσετε λίγο μετά το φαγητό ή πριν αποκοιμηθεί.

- Δημιουργήστε μια ξεχωριστή θέση ανάγνωσης. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, βάλτε βιβλία και περιοδικά, αντίστοιχα της ηλικίας τους, στις αγαπημένες τους γωνιές του σπιτιού. Φροντίστε να είναι σε ράφια που να μπορούν μόνα τους τα παιδιά να τα φτάσουν. Διακοσμήστε απλά και όμορφα αυτά τα σημεία ώστε να είναι ελκυστικά για το παιδί και φροντίστε ο χώρος εκεί να είναι οργανωμένος. Δημιουργήστε μια όμορφη «γωνιά ανάγνωσης» και ενθαρρύνετε τα παιδιά να περάσουν λίγο από το χρόνο τους εκεί. Βεβαιωθείτε πως υπάρχει αρκετό φως στο συγκεκριμένο σημείο και ανανεώνετε συχνά το υλικό της συγκεκριμένης γωνιάς.

- Ενθαρρύνετε τα παιδιά να φτιάξουν μόνα τους βιβλία. Βάλτε τα απαραίτητα υλικά και βοηθήστε το παιδί να φτιάξει βιβλία, αφίσες ή κολάζ με δικές τους ζωγραφιές και γράμματα. Στα παιδιά αρέσει να διαβάζουν αυτά που έχουν γράψει μόνα τους και να μοιράζονται τις δημιουργίες τους με τα πρόσωπα που αγαπούν.

Δημιουργήστε το κατάλληλο περιβάλλον:
- Να υπάρχει ησυχία και ηρεμία μέσα στο σπίτι για ένα χρονικό διάστημα ώστε να μπορεί να διαβάσει ή να γράψει.
- Περιορίστε το χρόνο που περνάει μπροστά σε μια οθόνη (τηλεόραση, υπολογιστής, βιντεοπαιχνίδια) έτσι ώστε να βεβαιωθείτε ότι έχει χρόνο για διάβασμα.
- Διαβάστε μαζί. Προσφερθείτε να διαβάσετε ένα βιβλίο δυνατά ή ζητήστε από το παιδί να σας διαβάσει ένα κομμάτι από ένα αγαπημένο του περιοδικό. Περάστε σιωπηλό χρόνο μαζί, διαβάζοντας o καθένας το βιβλίο του.

Το να πιάσει, να επεξεργαστεί ή ακόμα και να παίξει ένα παιδί με τα βιβλία, είναι πολύ σημαντικός τρόπος για να σχετιστεί μαζί τους. Γι’αυτό βάλτε σε ψηλά ράφια τα ακριβά βιβλία και αφήστε το παιδί να έχει πρόσβαση σε βιβλία που θα ξέρετε από την αρχή ότι κατά πάσα πιθανότητα θα λερωθούν, θα πέσει πάνω τους χυμός ή θα σκιστούν, με άλλα λόγια θα χρησιμοποιηθούν και θα αγαπηθούν!

Πηγή:

kidshealth

Reviewed by: Laura L. Bailet, PhD
Date reviewed: February 2010

Μετάφραση: Μπροκάκη Άννα,

Λογοθεραπεύτρια ikid Πετρούπολης
Επιμέλεια: Ομάδα ikid

www.ikid.gr

Οι διαταραχές στη γλωσσική ανάπτυξη εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα στον πληθυσμό των παιδιών με τραυλισμό.

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Tue, 21 Dec 2010 18:39:00 +0000

Στην ηλικία δύο και τεσσάρων ετών, παρατηρείται ραγδαία πρόοδος των παιδιών στον τομέα της γλωσσικής ανάπτυξης. Επιπλέον, φαίνεται πως η συνήθης ηλικία έναρξης του τραυλισμού εντοπίζεται σε αυτή την περίοδο.

Το ενδιαφέρον για τη μελέτη της γλωσσικής ανάπτυξης των παιδιών με τραυλισμό ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1920, αλλά αυξήθηκε σημαντικά την τελευταία δεκαετία. Στόχος αυτών των ερευνών είναι να διαπιστωθεί κατά πόσο παρατηρούνται διαφορές στη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών με τραυλισμό σε σύγκριση με τα συνομήλικά τους παιδιά με κανονική ροή ομιλίας και να διερευνηθεί κατά πόσο οι διαταραχές στη γλωσσική ανάπτυξη εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα στον πληθυσμό των παιδιών με τραυλισμό.

Ένα βασικό συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγει η πλειονότητα των ερευνών αυτών, είναι ότι τα παιδιά με τραυλισμό καθυστερούν στην ανάπτυξη του λόγου με μεγαλύτερη συχνότητα σε σχέση με τους συνομηλίκους τους.

Όπως επισημαίνουν όμως, οι Paden, Yairi και Ambrose (1999), οι οποίοι επί σειρά ετών διηύθυναν το Ερευνητικό Πρόγραμμα για τον Τραυλισμό στο Πανεπιστήμιο του Illinois, τα παιδιά με τραυλισμό δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ομοιογενής ομάδα.

Μετά από έρευνα που πραγματοποίησαν, καταλήξανε στο συμπέρασμα ότι, τα παιδιά στα οποία ο τραυλισμός εδραιώθηκε, είχαν αρχικά περισσότερες και σοβαρότερες φωνολογικές δυσκολίες σε σύγκριση με τα παιδιά στα οποία ο τραυλισμός υποχώρησε. Το γεγονός αυτό στηρίζει την άποψη πως τα προβλήματα των παιδιών στο φωνολογικό τομέα επηρεάζουν αρνητικά την έκβαση του τραυλισμού.

Το ερώτημα όμως που τίθεται, με βάση τα ευρήματα που προαναφέρθηκαν, είναι το είδος της σχέσης μεταξύ φωνολογικών διαταραχών και τραυλισμού:

- Μια πιθανή ερμηνεία είναι ότι ο τραυλισμός μπορεί να καθυστερεί την ομαλή φωνολογική εξέλιξη των παιδιών αυτών λόγω των δυσμενών συνεπειών του στη λεκτική επικοινωνία, η οποία συχνά περιορίζεται με αποτέλεσμα την ελλιπή άσκηση των παιδιών στην ομιλία.
- Μια εναλλακτική ερμηνεία είναι ότι η ύπαρξη κάποιας γλωσσικής διαταραχής, ιδιαίτερα στο φωνολογικό τομέα, ενδέχεται να πυροδοτεί την έναρξη και την εδραίωση του τραυλισμού σε ορισμένες, τουλάχιστον, περιπτώσεις παιδιών.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι στιγμές τραυλισμού προκύπτουν σε ορισμένα παιδιά ως αποτέλεσμα αυξημένου άγχους κατά την παραγωγή ομιλίας, στην περίπτωση που δυσκολίες φωνολογικού ή άλλου τύπου τα δυσκολεύουν στη σωστή εκφορά των λέξεων και τα οδηγούν σε προσπάθειες διόρθωσης ή αποφυγής τους.

πηγή:

ΚΑΚΟΥΡΟΣ, Ε. – ΜΑΝΙΑΔΑΚΗ, Κ. (2006).
ΤΡΑΥΛΙΣΜΟΣ Η Φύση και η Αντιμετώπισή του στα Παιδιά και τους Εφήβους. Αθήνα: τυπωθήτω)

Κασσιανή Μητσιάκη

Λογοθεραπεύτρια

ikid Πετρούπολης

www.ikid.gr

Να ανακοινώσω ή όχι στο παιδί μου ότι έχει το σύνδρομο Αsperger;

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 17 Dec 2010 18:37:00 +0000

Ένα συχνό και καίριο ερώτημα των γονέων που τα παιδιά τους έχουν διαγνωστεί με το σύνδρομο Αsperger, είναι αν πρέπει ή όχι να αποκαλύψουν τη διάγνωση στο παιδί τους.

Πολλοί γονείς πιστεύουν πως η ανακοίνωση της διάγνωσης θα οδηγήσει το παιδί τους στην κατάθλιψη (κάνοντάς το να πιστεύει πως είναι άρρωστο) αλλά και ότι θα γίνει η αιτία να γνωστοποιηθεί στο ευρύτερο περιβάλλον ,στιγματίζοντάς το και στερώντας του το δικαίωμα για ίσες ευκαιρίες στην κοινωνία. Η ιστορία ωστόσο, μέσω των μαρτυριών ανθρώπων με το σύνδρομο Αsperger αλλά και ειδικών στο χώρο, μας δείχνουν μάλλον το αντίθετο.

Η γνώμη των ειδικών
Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι ο τρόπος με τον οποίο μια οικογένεια ανακοινώνει στο παιδί τη διάγνωσή του για το σύνδρομο Αsperger, καθορίζει το εάν το παιδί θα την αποδεχτεί ή όχι.

Ο Dr. Tony Atwood (ένας από τους κορυφαίους ειδικούς στον τομέα αυτό) συμβουλεύει τους γονείς και τους ειδικούς να είναι όσο πιο θετικοί μπορούν όταν ανακοινώνουν τη διάγνωση στο παιδί. Ακόμη, να το βοηθήσουν να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι ‘τρελό’ η ‘κακό’, απλώς έχει ένα διαφορετικό τρόπο να βλέπει τον κόσμο. Επίσης, να του τονίσουν ότι κάποια από τα ταλέντα και τις ικανότητές του αναπτύχθηκαν λόγω του συνδρόμου (π.χ η άριστη απόδοσή του στα μαθηματικά ). Το επόμενο βήμα είναι η αναφορά σε διάσημους και αξιόλογους ανθρώπους που έχουν το σύνδρομο Αsperger(όπως π.χ. ο Αϊνστάιν ).

Σύμφωνα με τον Dr. Tony Atwood, ένα παιδί είναι έτοιμο να ενημερωθεί για τη διάγνωσή του μετά τα οχτώ του έτη.

Δηλώσεις ανθρώπων με το σύνδρομο Αsperger
“Οι γονείς πρέπει να πουν στα παιδιά τους όσο πιο σύντομα γίνεται για την κατάστασή τους. Με το να την αποκρύπτουν τα μπερδεύουν περισσότερο και τα κάνουν να πιστεύουν ολοένα και περισσότερο ότι είναι ‘τέρατα’".(Luke Jackson, τριαντάχρονος συγγραφέας με σύνδρομο Αsperger).

Άλλοι ενήλικες αναφέρουν, ότι μόλις πήραν τη διάγνωση ένιωσαν μία εσωτερική ανακούφιση.’ “Δεν τρελαίνομαι! Έχω το σύνδρομο Αsperger”, είναι μια συχνή αντίδραση.

Ή όπως πολύ έντονα το περιγράφει η Rebecca Everhart:"Είμαι αυτό το άτομο που μπορεί να αποκαλείτε άτομο ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας". Είμαι ένας από τους "ασυγχώρητους". Με έχουν αποκαλέσει ‘φυτό’, ‘σπασίκλα’, ‘βλάκα’, ‘φρικιό’. Αλλά τι μου συμβαίνει πραγματικά; Έχω Αsperger! Από όλους τους χαρακτηρισμούς που μου έχουν δώσει στη ζωή μου, περισσότερο μου αρέσει αυτή του ‘Αsperger’ γιατί αυτό σημαίνει ότι είμαι μέλος μιας καλής ομάδας.

Συναισθήματα μέχρι την αποδοχή
Βέβαια, η αποδοχή της διάγνωσης δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Πολλά παιδιά δοκιμάζουν διάφορα συναισθήματα, όπως θυμό, φόβο και άρνηση. Κάποια παιδιά μπορεί να νιώσουν απομονωμένα. Το τελικό όμως συναίσθημα είναι η ανακούφιση και η αποδοχή. Συχνά νιώθουν ευγνωμοσύνη που είναι “μόνο Αsperger” γιατί μέχρι τότε έτειναν να πιστέψουν ότι είναι ψυχικά άρρωστα.

Συνήθως, τα αρνητικά συναισθήματα που σχετίζονται με τη διάγνωση, σταδιακά υποχωρούν. Τότε το παιδί είναι έτοιμο να δεχτεί στήριξη, να κατανοήσει τις δυσκολίες του και να πάψει να κατηγορεί τον εαυτό του για τη διαφορετικότητά του. Ακόμη, μπορεί να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα που έχουν την ίδια διάγνωση, με τα οποία μπορεί να μοιράζεται τον ίδιο τρόπο σκέψης, τις ίδιες αγωνίες, παρόμοιες αντιλήψεις και εμπειρίες.

Τι μπορεί να προκαλέσει η απόκρυψη της διάγνωσης;
Αν οι γονείς αποκρύψουν τη διάγνωση, πρέπει να περιμένουν ότι κάποια στιγμή υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το παιδί να ανακαλύψει την αλήθεια. Τότε λογικά θα υποθέσει ότι το να έχεις Αsperger είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι. Επιπλέον, δεν του δίνεται η δυνατότητα να βρει το ‘κομμάτι’ του παζλ που εξηγεί γιατί νιώθει διαφορετικό. Τέλος, η υπερπροσπάθεια του παιδιού να μάθει να λειτουργεί όπως τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης μπορεί να το οδηγήσουν στην κατάθλιψη ή στο να αναπτύξει αγχώδη διαταραχή ή και διαταραχή της διαγωγής.

Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν πως η διαφορετικότητά τους έχει ένα όνομα. Το όνομα της διαταραχής σίγουρα δεν καθορίζει όλη τους την ύπαρξη αλλά παρέχει πρόσθετες πληροφορίες στα άτομα που αφορά για να μπορέσουν να φτάσουν στην αυτογνωσία.

Πηγές:
Atwood, T(PHD)’’Should You Explain the Diagnosis To Your Child with Asperger Syndrome?’’ The Asperger Syndrome and high functioning Autism Society, posted at http://www.ahany.org/’’Should You Explain the Diagnosis.htm.
Dubin,N .’’To tell or Not to Tell: Excerpt from Asperger Syndrome and Bulling’’, posted at http://special children.about.com/od/ asperger Syndrome/a/totellornot. Htm
‘Lazarum’ Asperger Syndrome Child’s Emotional Wellbeing http://www.lazarum.com/2/en/articles_view.php.idarticulo=95.

Τσώλη Ηλιάνα

Ψυχολόγος

ikid Χαϊδαρίου

www.ikid.gr

Γιατί το παιδί μου δυσκολεύεται να κοιμηθεί;

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 17 Dec 2010 14:15:00 +0000

Πολύ συχνά ως γονείς βιώνετε δυσκολίες στην προσπάθειά σας να βάλετε το παιδί σας για ύπνο. Επικοινωνώντας και με άλλους γονείς θα εκπλαγείτε «ευχάριστα» διαπιστώνοντας ότι και άλλοι γονείς θα έχουν να μοιραστούν μαζί σας ανάλογες εμπειρίες. Κάποιοι θα σας αναφέρουν ότι το παιδί τους αρνείται να πάει για ύπνο και παίζει ως αργά το βράδυ στο σαλόνι, με αποτέλεσμα να κοιμάται και αργά, άλλοι ότι κοιμάται στο κρεβάτι μαζί τους, κάποιοι ότι ξυπνά συχνά το βράδυ με κλάματα, ή υπνοβατεί, κ.ά.

Οι δυσκολίες που σχετίζονται με τον ύπνο αποτελούν συχνά πηγή προβληματισμού και άγχους για πολλούς γονείς, καθώς μια σειρά από ερωτήματα τις ακολουθούν.

Πώς μπορώ να ξέρω αν το παιδί μου αντιμετωπίζει πρόβλημα ύπνου;
Είναι πραγματικά δύσκολο για κάποιον γονέα να διακρίνει ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί του με τον ύπνο αποτελούν μια παροδική συμπεριφορά ή μία μόνιμη και σοβαρότερη διαταραχή.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ένα παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα ύπνου αν έχει ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω συμπτώματα:
- Δεν κοιμάται κατά τη διάρκεια της νύχτας και πέραν της ηλικίας των δύο ετών.
- Ξυπνά για τουλάχιστον είκοσι λεπτά κάθε νύχτα.
- Πρέπει να μεταφερθεί στο κρεβάτι των γονιών προκειμένου να κοιμηθεί.
- Αρνείται να πάει για ύπνο και χρειάζεται περισσότερο από τριάντα λεπτά ώσπου να πάει στο κρεβάτι του (κάνοντας κρίση ώσπου να πάει στο κρεβάτι), ή χρειάζεται έναν γονέα μαζί
του προκειμένου να αποκοιμηθεί.

Ποια είναι τα αίτια;

Διακοπή ύπνου - Αυπνία:
Η διακοπή του ύπνου και η αϋπνία είναι πολύ συχνές τα πρώτα παιδικά χρόνια και αντανακλούν συνήθως τις δυσκολίες της σχέσης των παιδιών με τους γονείς τους και τα άλλα άτομα τα οποία έχουν αναλάβει τη φροντίδα τους. Η διακοπή του ύπνου και η αϋπνία σχετίζονται συχνά με το άγχος του αποχωρισμού. Για το παιδί το «να πάει να κοιμηθεί» σημαίνει να μείνει μόνο του, να αποχωριστεί τη μητέρα του, τους γονείς του.

Θα δυσκολευτεί να αποχωριστεί τα αγαπημένα του πρόσωπα, κι όταν τελικά αυτό συμβεί προκειμένου να κοιμηθεί, ενδεχομένως να ξυπνήσει κατά τη διάρκεια της νύχτας, και δυσκολευόμενο να ξανακοιμηθεί θα καταφύγει στο κρεβάτι των γονιών του. Συχνά, σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν η μη άνεση των συνθηκών του ύπνου, καθώς και παράγοντες διατροφής όπως η αλλεργία στο γάλα.

Εφιάλτες:
Παιδιά ηλικίας 3-6 ετών ξυπνάνε φοβισμένα από τον ύπνο και διηγούνται ένα κακό όνειρο. Οι εφιάλτες συνδυάζονται με αγχώδη όνειρα και stress. Οι τραυματικές εμπειρίες επίσης αυξάνουν τη συχνότητα και την ένταση των εφιαλτών. Κάποιες φορές και ο υψηλός πυρετός συνδέεται με την παρουσία των εφιαλτών.

Νυχτερινοί τρόμοι:
Αφορούν σε παιδιά ηλικίας 18 μηνών έως 6 ετών και κάνουν την εμφάνισή τους 1-2 ώρες μετά την έναρξη του ύπνου. Το παιδί χωρίς να ξυπνήσει ανασηκώνεται στο κρεβάτι του, κλαίει απαρηγόρητα, είναι σε σύγχυση και δυσκολία προσανατολισμού. Οι νυχτερινοί τρόμοι δεν συνδέονται με την ύπαρξη ψυχοπαθολογίας, είναι μια αναπτυξιακή κατάσταση και συνήθως βελτιώνεται και εξαφανίζεται με την ηλικία.

Υπνοβασία:
Παιδιά ηλικίας 4-12 ετών ενδέχεται να παρουσιάσουν ένα επεισόδιο υπνοβασίας την εβδομάδα, 1-2 ώρες μετά την έλευση του ύπνου. Κατά τη διάρκεια της υπνοβασίας το παιδί κάθεται ή περπατάει χωρίς σκοπό μη έχοντας προσανατολισμό του χώρου, ενώ συνάμα έχει πλήρη αμνησία του γεγονότος το επόμενο πρωί. Η υπνοβασία συνδέεται με υπερβολική κούραση, άγχος και stress που βιώνει το παιδί στην καθημερινότητά του, ή λόγω ενός συγκεκριμένου γεγονότος.

Νυχτερινή ενούρηση:
Πρόκειται για την ακούσια απώλεια ούρων, την ημέρα ή/και τη νύχτα, χωρίς να υπάρχει οργανικό αίτιο. Η κληρονομικότητα, η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, οι οικογενειακές σχέσεις, καθώς και οι χειρισμοί της οικογένειας σχετίζονται με την ενούρηση των παιδιών. Η αιτιολογία των επεισοδίων ενούρησης είναι πολυπαραγοντική.

Τριγμός δοντιών:
Εκδηλώνεται με στερεοτυπικές κινήσεις της γνάθου και συμβαίνει στο 50% των φυσιολογικών βρεφών την περίοδο της οδοντοφυΐας. Θεωρείται παθολογικό όταν εμφανίζεται μετά τα δέκα έτη. Οι αιτίες του φαινομένου αφορούν στη μη σωστή εμφύτευση των δοντιών, τις νευρολογικές διαταραχές και το ψυχολογικό stress.

Οι ανάγκες για ύπνο είναι διαφορετικές για κάθε παιδί. Είναι σημαντικό, ωστόσο, ως γονείς να βοηθήσετε το παιδί σας να αναπτύξετε σωστές συνήθειες όσον αφορά στον ύπνο, από τη βρεφική κιόλας ηλικία. Τα καλά νέα είναι ότι τα περισσότερα προβλήματα που σχετίζονται με τον ύπνο μπορούν να επιλυθούν από τους γονείς, με τη βοήθεια των ειδικών, όποτε αυτό κρίνεται αναγκαίο.

Πηγές: Λαζαράτου, Ε., (2009). Διαταραχές ύπνου: Τα προβλήματα ύπνου στα παιδιά, healthview
Patient leaflets from the BMJ Group, (2009). Sleep problems in children

Λυμπεροπούλου Ελένη,
Ψυχολόγος
ikid Χαϊδαρίου
www.ikid.gr

Χρήση της τουαλέτας: Πότε είναι έτοιμο ένα παιδί; Τι μπορούμε να κάνουμε για να το βοηθήσουμε;

noreply@blogger.com (ομαδα ikid) — Fri, 17 Dec 2010 13:36:00 +0000

Η διαδικασία εκπαίδευσης στην χρήση του δοχείου ή της τουαλέτας, είναι σίγουρα μια δύσκολη υπόθεση. Απαιτεί χρόνο και προσπάθεια τόσο την μαμά (που είναι συνήθως υπεύθυνη για αυτήν την διαδικασία), όσο και για το ίδιο το παιδί. Το σημαντικό είναι, το παιδί σας να διαθέτει βασικές προαπαιτούμενες δεξιότητες για να μπορέσει να ακολουθήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα εκπαίδευσης. Να ποιες είναι αυτές:

- Να χρησιμοποιεί λέξεις για τα ούρα και τα κόπρανα (πχ τσίσα, κακά), καθώς και για τον χώρο που θα χρησιμοποιήσει (πχ, τουαλέτα, γιογιό)
- Να μπορεί να κάθεται στην τουαλέτα, έστω και με ειδικό καθισματάκι
- Να εκδηλώνει την ανάγκη να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα
- Να μπορεί να βγάλει τα ρουχαλάκια του
- Να έχει (έστω και στο ελάχιστο)έλεγχο των σφιγκτήρων του

Η καταλληλότερη περίοδος για αποτελεσματική ενεργό εκπαίδευση στην χρήση της τουαλέτας, είναι στο διάστημα μεταξύ 18 και 24 μηνών (και μάλλον προς το τέλος της περιόδου αυτής). Να έχετε πάντοτε κατά νου πως δεν υπάρχει ένας και μοναδικός σωστός τρόπος εκπαίδευσης.

Όταν αποφασίσετε να ‘’μπείτε σε πρόγραμμα’’ με το παιδί σας, απλά αναφερθείτε στο γεγονός. Μην δημιουργείτε μεγάλο θέμα, συζητήστε το την ώρα που του αλλάζετε πάνες ή παίξτε ένα παιχνίδι με κούκλες που χρησιμοποιούν την τουαλέτα. Μην νομίζετε πως η εκπαίδευση θα πιέσει συναισθηματικά το παιδί: γνωρίζετε το παιδί σας και τον ρυθμό με τον οποίο μπορεί να μπει σε μια τέτοια εκπαιδευτική διαδικασία, άρα την προσαρμόζετε ανάλογα. Οπλιστείτε με υπομονή και επιμονή, γιατί σίγουρα θα υπάρξουν δυσκολίες, ‘’ατυχήματα’’ και πολλά πισωγυρίσματα!

Παρακάτω αναφέρονται ορισμένοι τρόποι για να διευκολύνουμε την αρχική διαδικασία:
- Προβλέψτε την πιο πιθανή ώρα που το παιδί χρειάζεται τουαλέτα. Συνήθως συμβαίνει λίγη ώρα μετά την κατανάλωση φαγητού ή υγρών. Παρατηρήστε επίσης και άλλα σημάδια πχ, όταν κοκκινίζει το πρόσωπό του. Μάλλον είναι η ώρα να καθίσει στην λεκάνη ή στο γιογιό του…
- Εντάξτε στην πρωινή ρουτίνα (πριν το ντύσιμο) και στην βραδινή (πριν τον ύπνο) το κάθισμα στο δοχείο ή στην λεκάνη.
- Βάζετε το παιδί τακτικά στην τουαλέτα, ειδικά όταν είναι πιθανό να την χρησιμοποιήσει. - - Συνδυάστε αυτήν την διαδικασία με ένα ευχάριστο κίνητρο για επιβράβευση! προσοχή: ο στόχος σας είναι τα ‘’τσίσα’’, όχι η μακρόχρονη και βαρετή παραμονή στο γιογιό! Πέντε λεπτά είναι αρκετά…
- Εάν τελικά τα καταφέρει, δώστε του ένα μεγάλο έπαινο ή κάποια άλλη ανταμοιβή. Θα το εκτιμήσει και θα το επαναλάβει…από την άλλη, αν δεν συμβεί τίποτα, μην δείξετε πως νιώθετε.
- Εάν υπάρξουν λάθη ή ατυχήματα, προσπαθήστε να τα αγνοήσετε!
- Εάν το παιδί σας φοβάται ή αισθάνεται ανασφάλεια πάνω στην τουαλέτα, κάνετε την…παραμονή του εκεί πιο ευχάριστη τοποθετώντας ένα στήριγμα για τα πόδια ή ένα ειδικό καθισματάκι.
- Ενθαρρύνετέ το να σας λέει πότε θέλει να χρησιμοποιήσει το γιογιό ή την λεκάνη. Όταν η εκπαίδευση γίνεται στο γιογιό, να θυμάστε πως πρέπει να το έχετε πρόχειρο, μπορεί να το χρειαστεί άμεσα!
- Ζητήστε από το παιδί να σας βοηθά με το γδύσιμο-ντύσιμο, με σκοπό να το κάνει τελικά μόνο του.
- Επιβραβεύστε την καλή προσπάθεια και μην τιμωρείτε…

Μην ξεχνάτε πως όλα τα παιδιά χρειάζονται τον χρόνο τους για να αποκτήσουν την αυτονομία τους σε αυτόν τον τομέα!

Πηγές:
Herbert M. (2004). Εκπαιδεύοντας τα παιδιά στην χρήση της τουαλέτας. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα

Μανθά Ελένη

Εργοθεραπεύτρια

ikid Χαϊδαρίου