Γιώργος Πράτανος

Dennis Rodman: Το "κακό παιδί" του NBA σε μια αποκλειστική συνέντευξη

2011-12-14T12:11:00.000+02:00

"Το "σκουλήκι" που ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου". Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μιας βιογραφίας για τον απόλυτο star όχι μόνο του NBA, αλλά και μιας ολόκληρης βιομηχανίας fashion icons! Τον χαρακτήρισαν παρανοϊκό, οργισμένο είδωλο, δύστροπο, εριστικό... Κι όμως! Κανείς fan του ονειρεμένου κόσμου του NBA δεν αμφιβήτησε ποτέ πως ο Ντένις ο Τρομερός είναι ο καλύτερος αμυντικός στην ιστορία του κορυφαίου πρωταθλήματος του κόσμου. 11 χρόνια μετά το τέλος της καριέρας του, ο Rodman δεν έχει σταματήσει να γοητεύει τα media. Ήταν πριν από λίγους
μήνες όταν αναγορεύτηκε επίτιμο μέλους του Hall Of Fame, που αποτελεί την ύψιστη αναγνώριση για κάθε μπασκετμπολίστα... Στην τελετή είδαμε έναν άλλο Ντένις... Βουρκωμένος, ευχαρίστησε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα του και ανέχτηκαν τις ιδιορρυθμίες του... Όπως πριν από κάποια ματς των Chicago Bulls που νοίκιαζε ένα λίαρ τζετ για 30.000 δολαρία για να ταξιδέψει μέχρι το Las Vegas και να ρίξει μια ζαριά αξίας 1.000.000 δολαρίων! Μια ζαριά που συνήθως ήταν χαμένη! Σήμερα ζει σε ένα penthouse στο Miami. Είναι καλεσμένος στα πιο καυτά party της Μέκκας της νυχτερινής διασκέδασης! Τον πετύχαμε μετά την επιστροφή του από ένα ταξίδι... Δεν ήταν και πολύ χαρούμενος! Πριν από κάποιες ώρες είχε υπογράψει το διαζύγιό του. Το ραντεβού για τη συνέντευξη ήταν με το που θα ξυπνούσε... Φαίνεται όμως πως δεν ήταν σε καλό mood και ζήτησε να μιλήσουμε αργότερα. Ήθελε να πάει στο γυμναστήριο για να χαλαρώσει... Ήταν σε μεγάλη ένταση. Πάρα τα 50 του χρόνια, διατηρεί το σώμα του σε κατάσταση "μάχης"... Μιάμιση ώρα μετά, μιλήσαμε... Είχε πολύ καλύτερη διάθεση, αν και τον Rodman δεν τον χαρακτηρίζεις και άνθρωπο φιλικό προς τον χρήστη/δημοσιογράφο. Ήταν πολύ cool... Θυμήθηκε ότι έχει έρθει στην Ελλάδα το 1988. Η αλήθεια ήταν ότι για κάποια δευτερόλεπτα τα "πόδια μου έτρεμαν"... ήταν που μου ερχόταν στο μυαλό εκείνη η αφίσα στο παιδικό δωμάτιο, με τον Dennis γεμάτο tattoo και... μύες, οριζοντιωμένο κυριολεκτικά σε ύψος ενός μέτρου πάνω από το παρκέ για να σώσει μια μπαλιά... Ρίγος...

Είμαι πολύ χαρούμενος που μιλάω σε έναν τύπο που είναι μέλος του Hall Of Fame… Γιατί κατά τη γνώμη σου καθυστέρησε τόσο πολύ η απόφαση της Ομοσπονδίας;

Όχι, δεν άργησε... Έγινε την κατάλληλη στιγμή. Πρώτα μπήκε ο Michael (Jordan), μετά ο Scottie (Pippen) και τώρα ήταν η σειρά μου. Άλλωστε με αυτή τη σειρά αποχωρήσαμε από την ενεργό δράση.

Γιατί τελικά δεν φόρεσες φόρεμα στην τελετή για την είσοδό σου στο Hall Of Fame;
(Γέλια) Κομμένα πλέον τα φορέματα. Δεν θα με ξαναδείτε να φοράω..

Ποια ήταν η πιο εκκεντρική εμφάνιση που έχεις κάνει;
Ήταν όταν είχα ντυθεί Gene Simmons (μπασίστας των Kiss) ένα βράδυ στο Las Vegas. Αυτή μου έχει μείνει πιο πολύ από όλες...

Πηγαίνοντας πίσω στα παιδικά σας χρόνια, πιστεύατε πως κάποιες δεκαετίες μετά θα ήσασταν ένας από τους πιο σημαντικούς παίκτες στην ιστορία του μπάσκετ;

Όχι, δεν το πίστευα... Ποτέ μου δεν το πίστευα καταρχάς ότι θα κάνω καριέρα μπάσκετ. Τότε νόμιζα ότι θα παίξω ράγκμπι.

Ποιο ήταν το βράδυ που άλλαξε τη ζωή σου για πάντα;
Ήταν ένα βράδυ στο Detroit... Μετά από ένα παιχνίδι με τους Pistons. Πήρα ένα πιστόλι και το κόλλησα στον κρόταφό μου.

Ποια είναι τα τρία πιο σημαντικά πρόσωπα που έχετε γνωρίσει;
Είναι τρία τα πιο σημαντικά πρόσωπα. Ο Chuck Daly (προπονητής μπάσκετ, head coach Dream Team 1), ο Phil Jackson (προπονητής μπάσκετ, head coach Chicago Bulls, Los Angeles Lakers) και ο Eddie Vedder (frontman των Pearl Jam).

Ποιο λάθος θα έκανες ξανά και ξανά;
Να πηγαίνω με το λάθος κορίτσι... (γέλια)

Τι άνθρωπος είναι ο “Michael Jordan” που έχεις γνωρίσει…
Ο Michael είναι ένας πολύ cool τύπος. Είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος και φυσικά είναι ο κορυφαίος αθλητής που έπαιξε ποτέ μπάσκετ.

Νομίζω πως θα έχεις προβλήματα με τον Isiah Thomas και τον Joe Dumars (συμπαίκτες του Dennis στην πιο "σκληρή" ομάδα του NBA)… Δεν τους ανέφερες στην ομιλία σου. Και είναι πολύ σκληροί...
Αυτή η ομάδα των Detroit Pistons γαμούσε! Μην ανησυχείς όμως, μίλησα στο τηλέφωνο και με τους δύο και όλα είναι καλά!

Ποια ήταν η πιο μπερδεμένη και δύσκολη φάση που έχεις βιώσει;
(Μεγάλη παύση) Η πιο δύσκολη κατάσταση ήταν όταν δεν μου επιτρεπόταν να δω τα παιδιά μου... (Συγκινείται) Δεν θα πω παραπάνω. Άλλη ερώτηση...

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος για το μέλλον των παιδιών σου;
Δεν θέλω να κάνουν ναρκωτικά. Είναι αυτό που με φοβίζει πιο πολύ από όλα.

Είσαι ο πρώτος άνδρας που κάνω συνέντευξη κι έχει πάει με πάνω από 2.000 γυναίκες. Υπήρχε καμία Ελληνίδα ανάμεσα σ' αυτες;
Ε ανάμεσα σε 2.000 φαντάζομαι πως θα υπήρξαν και κάποιες Ελληνίδες. Όχι μισό λεπτό. Ναι, υπήρχε μια στο Detroit και μια στο Chicago.

Carmen Electra ή Madonna; Ή και οι δύο;
Καμία! Έχω πηδήξει καλύτερες.

Τι συνέβη και χώρισες μέσα σε μια ημέρα από την Carmen Electra;
Την είχα γνωρίσει εκείνο το βράδυ στο Las Vegas και παντρευτήκαμε. Την άλλη ημέρα δεν θυμόμουν τίποτε και μου είπαν ότι την έχω παντρευτεί!

Έχεις μάθει τίποτε για αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα; Για την οικονομική κρίση;
Τι κρίση; Όχι. Δεν ασχολούμαι με αυτά. Δεν είμαι οικονομολόγος δεν ξέρω για ποιο πράγμα μου μιλάς!

*Η συνέντευξη αυτή δεν θα γινόταν χωρίς τη βοήθεια του φίλου του Dennis Rodman Chris Pappas (Vice President Iconz Worlwide producing music and movies) ο οποίος είναι Έλληνας που ζει στο Miami.

**Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο Nitro που κυκλοφορεί.

Michelle Caruso Cabrera: Η παρουσιάστρια του CNBC μιλάει για τους έλληνες πολιτικούς, τον Χατζηνικολάου και το eye liner της Σίας Κοσσιώνη

2011-11-05T22:54:00.001+02:00

Το ραντεβού είχε κλείστει την ημέρα των θλιβερά επεισόδιων στην Αθήνα που κόστισαν τη ζωή ενός διαδηλωτή του ΠΑ.Μ.Ε... Στα διεθνή ΜΜΕ οι εξελίξεις στην Ελλάδα ήταν και πάλι πρώτο θέμα. Η Michelle Caruso Cabrera παρουσιάστρια του CNBC και απεσταλμένη του καναλιού όπου απαιτούν οι διεθνείς εξελίξεις βρέθηκε στην Ελλάδα για να καλύψει τα γεγονότα. Εκείνη τη δραματική ημέρα, βγήκε στον αέρα του CNBC 18 φορές! Βραβευμένη με Emmy για ένα ντοκιμαντέρ πέντε επεισοδίων για τα παιδιά με AIDS, φαινόταν πολύ χαλαρή παρόλη την υπερένταση της προηγούμενης ημέρας. Κατέβηκε στο lobby του ξενοδοχείου ντυμένη casual... Ένα τζιν, μια μπλούζα και ένα τεράστιο χαμόγελο... Για μία ώρα μιλούσε ασταμάτητα, γελούσε, προβληματιζόταν για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Γοητευτική και με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ κατάφερε να "κερδίσει" ακόμη και την κυρία που ήρθε να παραγγείλει... Στο τέλος της συνέντευξης επέμενε να κεράσει τους καφέδες... "Το CNBC έχει λεφτά" μου είπε και μου έκλεισε το μάτι!

Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχεστε στην Ελλάδα...

Όχι ευτυχώς... είναι η τέταρτη.

Πριν την κρίση είχατε επισκεφθεί την Ελλάδα;

Ναι είχα έρθει στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004... Είχα μείνει έξι εβδομάδες τότε.

Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στην Ελλάδα των Ολυμπιακών και την Ελλάδα της κρίσης;

Η διαφορά είναι τεράστια. Όταν είχα έρθει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες οι Έλληνες ήταν υπερήφανοι και αισιόδοξοι. Τώρα διακρίνω απόγνωση και μελαγχολία, κάτι που είναι λογικό. Τα οικονομικά μεγέθη της χώρας είναι ασθενή. Όταν η εγχώρια παραγωγή πέφτει σε τόσο χαμηλά επίπεδα σημαίνει ότι υπάρχει ανεργία, συρρίκνωση των μισθών... Είναι λογικό επακόλουθο να υπάρχει κατάθλιψη.

Πιστεύετε ότι υπάρχει περίπτωση ο ελληνικός λαός να μπορεί να νιώσει ξανά, όπως τότε το 2004 ;

Ναι μπορείτε. Αλλά θα πρέπει να γίνουν μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία. Θα πρέπει να αλλάξουν πολλά. Θα πρέπει να εκλείψουν όλοι αυτοί οι κανονισμοί που δεν επιτρέπουν μια επιχείρηση να αναπτυχθεί, γιατί έτσι, ο ιδιωτικός τομέας γίνεται ολόενα και μικρότερος, ενώ αντίθετα, ο δημόσιος γιγαντώνεται. Και χρειάζεται ο ιδιωτικός τομέας να αναπτυχθεί για να αποτελεί και πηγή εισόδων του Κράτους από τη φορολόγηση. Κάποιες αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν θα είναι πολύ οδυνηρές αλλά μακροπόθεσμα θα αποδειχθούν ευεργετικές.

Υπάρχει ένας "μύθος" παγκοσμίως πως οι Έλληνες είναι "τεμπέληδες"... Πρόσφατα γράψατε ένα άρθρο...

Ναι είναι ψέμα. Από τα στοιχεία που διαθέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται πως οι Έλληνες δουλεύουν πιο πολύ από όλους στην Ευρωζώνη. Το πρόβλημα είναι πως υπάρχουν πολλές μικρές επιχειρήσεις... Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει πολύ μεγάλο κέρδος για αυτές και δεν μπορούν να πληρώσουν μεγάλους μισθούς. Γενικά, στην Ελλάδα δουλεύουν λίγοι και σκληρά και έχει πέσει πάνω τους όλο το βάρος της συντήρησης της ελληνικής οικονομίας.

Πιστεύετε πως η μόνη λύση είναι να αναπτυχθεί επιπλέον ο τουρισμός;

Είναι μια από τις λύσεις. Το θέμα είναι να αλλάξει η δυναμική της οικονομίας. Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να συζητάς για να καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αυτό προφανώς θα φέρει και μείωση των μισθών αλλά χρειάζεστε ελαστικότητα στην οικονομία. Στον Τουρισμό για παράδειγμα οι απαιτήσεις του καταναλωτή έχουν αλλάξει παγκοσμίως. Χρειάζονται μεγάλα resorts, που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες. Υπάρχουν όμορφα ξενοδοχεία αλλά αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλά μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, που να απευθύνονται στον μοντέρνο τουρίστα - καταναλωτή. Ο λόγος που δεν υπάρχουν τέτοια συγκροτήματα στην Ελλάδα είναι οι νόμοι και οι κανονισμοί που αποτρέπουν ξένους επενδυτές από το να έρθουν στην Ελλάδα και να επενδύσουν. Αν διευθετηθούν όλα αυτά τα πρόβληματα, ο τουρισμός θα πάει καλύτερα, η ναυτιλία θα αναπτυχθεί περαιτέρω, η αγροτική παραγωγή θα αυξηθεί.

Ποια είναι η πιο συνηθισμένη ερώτηση που σου κάνουν για την Ελλάδα κάθε φορά που επιστρέφεις στις ΗΠΑ;

"Επικρατεί συνέχεια χάος στην Ελλάδα;", αυτό ρωτάνε συνήθως... Τους απαντάω "όχι"... Και το αναφέρω αυτό όταν είμαι και στον "αέρα" του CNBC. "Αυτή τη στιγμή υπάρχει τρέλα αλλά αύριο θα επικρατεί ηρεμία". Τις τελευταίες 48 ώρες είδαμε βίαια επεισόδια, αλλά είναι κάτι σαν "θεατρική παράσταση". Υπάρχει γενικότερα ηρεμία, το αναφέρω συνέχεια αυτό...

Έχετε συνομιλήσει με πολλούς έλληνες πολιτικούς... Ποιος είναι αυτός που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;

Έχουμε ισοπαλία, γιατί είναι δύο... Ο ένας είναι ο Παύλος Γερουλάνος, ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης και ο Μίχαλης... (δεν μπορεί να προφέρει το επίθετο)

Χρυσοχοϊδης;

(γέλια) Ναι, αυτός, είναι δύσκολο το επίθετο. Ο Υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας... Έχει μεγάλη γνώση των δεδομένων του Υπουργείου του, των στατιστικών και ξέρει που ακριβώς πρέπει να οδηγήσει τις εξελίξεις. Και οι δύο έχουν όραμα και ξέρουν τα βήματα που πρέπει να κάνουν για να παραχθεί σημαντικό έργο.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είναι ένας πολύ επιτυχημένος Υπουργός και πολύ παραγωγικός, στη διάρκεια των θητειών του σε νευραλγικές θέσεις. Αλλά ο Παύλος Γερουλάνος είναι πιο γνωστός στο λαό σαν φίλος του Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι εκεί...

Είναι κακό να είσαι φίλος του Πρωθυπουργού;

Τη δεδομένη χρονική στιγμή, δεν είναι και ό,τι καλύτερο...

(γέλια) Το έπιασα. Αλλά ο Παύλος Γερουλάνος έχει μεγάλη αντίληψη της κατάστασης που έχει να αντιμετωπίσει στο Υπουργείο του... Ξέρει πώς θα καταφέρει να αναπτυχθεί ο Τουρισμός, ξέρει πως πρέπει να μειώσει τους φόρους για τα κρουαζερόπλοια...

Πιστεύετε πως οι δύο τους έχουν το προφίλ των πολιτικών που θα μπορούσαν να επιτύχουν και στις ΗΠΑ;

Ναι. Σίγουρα. Τι; Νομίζεις πως είμαι τρελή; (γέλια)

Έχετε παρακολουθήσει καθόλου ελληνική τηλεόραση;

Ναι.

Σας άρεσε αυτό που είδατε;

Ναι. Είναι πολύ μοντέρνα, οι παρουσιάστρες είναι πραγματικά όμορφες. Τα εφέ που χρησιμοποιούν και τα οι πίνακες είναι τελευταίας τεχνολογίας.

Ποιους παρουσιαστές ειδήσεων ξεχωρίσατε;

Δεν γνωρίζω καθόλου ελληνικά, οπότε θα μιλήσω μόνο για την εικόνα... Είναι ένας anchorman του Alter στο δελτίο του Alter...

...ο Νίκος Χατζηνικολάου...

...ακριβώς. Με εντυπωσίασε! Ήταν σε τετραπλό παράθυρο, υπήρχαν και εκπρόσωποι κομμάτων, αναλυτές και υπήρχε μεγάλη ένταση. Απ' ό,τι καταλάβαινα δεν έχανε τον ειρμό του, μιλούσε σταθερά παρόλες τις φωνές. Επίσης με εντυπωσίασε μια παρουσιάστρια... Συγκεκριμένα το eye liner της! Ήταν παχύ, πλούσιο. Ξανθιά...

Η Σία Κοσσιώνη του ΣΚΑΪ...

Ναι, το eye liner της ήταν εντυπωσιακό! (γέλια) Ναι δεν μπορώ να ξέρω τι λέει αλλά σίγουρα με αιχμαλώτισε!

Θα μπορούσαν ο Νίκος Χατζηνικολάου και η Σία Κοσσιώνη να κάνουν καριέρα στις ΗΠΑ;

Σίγουρα. Και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι που έχω δει στην ελληνική τηλεόραση θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα στις ΗΠΑ.. Δεν ξέρω τι λένε, αλλά ο επαγγελματισμός που μου βγάζουν ακούγοντάς τους να μιλάνε, η εικόνα τους... Υπάρχει υψήλη ποιότητα στην ελληνική τηλεόραση.

Τους δύο τελευταίους μήνες είδαμε το κίνημα τοων αγανακτισμένων να περνά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού... Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο, πλέον;

Ναι είναι παγκόσμιο πρόβλημα. Οι εμπνευστές του κινήματος της Wall Street εμπνεύστηκαν με από τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων σε Ισπανία και Ελλάδα... Οι άνθρωποι είναι λυπημένοι όταν η οικονομία δεν ανθίζει, όταν δεν μπορούν να βρουν δουλειά...

Πιστεύετε πως πλέον η οικονομία είναι πάνω και από τις πολιτικές ιδέες; Έχει μεγαλύτερη δύναμη;

Είναι πιο σημαντική... Ένα οικονομικό μοντέλο είναι πολύ πιο σημαντικό, οι πολιτικές φεύγουν... Ο καπιταλισμός και η δημοκρατία, πιστεύω πως συνδέονται. Η ελευθερία της επιλογής για το που θα σπαταλήσεις τα χρήματά σου σχετίζεται με την ελευθερία των επιλογών σε κάθε τομέα της ζωής σου.

Η Ελλάδα έχει χαρακτηρισθεί σαν "ασθενής"... Πιστεύετε πως η "θεραπεία" είναι η σωστή;

Κανείς δεν ξέρει σίγουρα ποια είναι η θεραπεία. Θα έλεγα ότι θα έπρεπε να γίνουν μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις νωρίτερα. Να είχε μειωθεί το "Κράτος" αντί να αυξάνουν τη φορολογία. Κάθε φορά που αυξάνεις τους φόρους συρρικνώνεις τον ιδιωτικό τομέα. Θα έπρεπε να έχουν γίνει αποκρατικοποιήσεις, πολύ γρήγορα. Το ακούμε συνέχεια αλλά δεν έχει γίνει τίποτε. Πρέπει να μπουν κεφάλαια στην Ελλάδα.

Πώς είναι η Αθήνα για μια ξένη γυναίκα;

Πολύ ωραία. Μου αρέσει... Οι άνδρες μου χαμογελούν. Δεν έχω παράπονα...

Σας φλερτάρουν;

Ναι. (γέλια)

Πιο πολύ απ' ό,τι στην Αμερική;

Όχι... Το ίδιο.

Έχετε σκεφτεί πως θα ήταν να ζείτε μόνιμα στην Ελλάδα;

Θα πήγαινα πολύ συχνά στις παραλίες. Θα ήταν μια θαυμάσια ζωή. Οι άνθρωποι είναι πολύ "όμορφοι', ο καιρός πολύ ωραίος... Θα ανησυχούσα όμως γιατί θα έπρεπε να βρω δουλειά.

"Πως έζησα το μακελειό του Κοεμτζή"

2011-10-26T20:32:00.001+03:00

Ο Κώστας Καρουσάκης τραγουδούσε το μοιραίο βράδυ της 25ης Φεβρουαρίου στη “Νεράιδα”.

“Ήρθε ο αδερφός του Νίκου Κοεμτζή, ο Δημοσθένης, και μου έκανε την παραγγελιά… τις Βεργούλες. Εγώ δεν το είπα. Μάλιστα με απείλησε από μακριά. Είπα όμως στον συνάδελφό μου να το τραγουδήσει, τον Αθανασιάδη. Το μαγαζί ήταν γεμάτο. Φωνάζει ο αδερφός του Κοεμτζή… «κατεβείτε όλοι κάτω, παραγγελιά». Δεν κατέβηκε κανείς, σπρώχτηκαν στην πίστα ο Δημοσθένης με τους δύο αστυνομικούς. Ο τρίτος της παρέας ήταν φανοποιός. Όταν άρχισε να λέει το τραγούδι κι εκείνοι ήταν πάνω στην πίστα άρχισε ο καβγάς. Με το που το είδε ο Νίκος Κοεμτζής αυτό ορμάει με το μαχαίρι και άρχισε να σφάζει. Και πρέπει να πω και αυτό… Όταν χτυπάς κάποιον με το μαχαίρι, δεν το στρίβεις κιόλας! Αυτός το έστριψε το μαχαίρι και στους τρεις. Και έμειναν επί τόπου. Ήθελε να τους σκοτώσει. Αν όχι, θα μαχαίρωνε και θα έτρεχε. Αυτό διήρκησε 10 δευτερόλεπτα. Και με τη μανία να βγει έξω από το μαγαζί άρχισε να σφάζει οποιονδήποτε ήταν μπροστά του. Μετά απλά κάρφωνε το μαχαίρι, δεν το έστριβε. Κινδύνεψα κι εγώ. Μ’ έσπρωξε στον τοίχο για να γλιτώσω. Όπως ακούω τους ανθρώπους να μιλάνε τώρα στην τηλεόραση για το γεγονός, θεωρώ πως προσπαθούν να τον αγιοποιήσουν. Αυτός ήταν κράχτης στην Αθηνάς, πουλούσε παπούτσια. Δεν είχαν πιστόλια, δεν ήταν προκλητικοί. Απλά χόρευαν. Στη δίκη ήμουν βασικός μάρτυρας. Στην απολογία του δεν είπε τίποτα για την αριστερά, μετά το άκουσα. Ήταν και στη δίκη σκυθρωπός, βαρύς. Ο αδερφός τα προκάλεσε όλα. Αλλά δεν βγαίνεις να διασκεδάσεις με το στιλέτο. Είχαν μαζί τους και γυναίκες και τις διώξαν. Για μένα ήταν ένας απλός φονιάς!”

Στο βιβλιο της Γιούλης Καρουσάκη με τίτλο “Κώστας Καρουσάκης: Τα λερωμένα, τα άπλυτα” γράφει για το συμβάν…

“Είναι μια σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Το μαχαίρι του έσταζε αίμα από αυτούς που είχε μαχαιρώσει. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει μαχαίρωνε όποιον συναντούσε στο διάβα του. (..) Στην προσπάθειά μου να βρω κάποιον για να ειδοποιήσει τα ασθενοφόρα, έφτασα στην έξοδο, την ίδια ακριβώς στιγμή με τον Νίκο Κοεμτζή. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του. Τον κοίταξα και με κοίταξε. Έμεινα ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ και να συνειδητοποιήσω το χρόνο εκείνες τις μοιραίες στιγμές. Κοντά μου ήρθε ο Γιώργος Γιαλούρης, χρόνια επιχειρηματίας νυκτερινών κέντρων και φίλος μου. Αντελήφθη τον κίνδυνο που διέτρεχα και με έσπρωξε προς τον τοίχο για να φύγω από το οπτικό πεδίο του Κοεμτζή και από την τροχιά του μαχαιριού του. Ο Κοεμτζής κρατώντας πάντα το μαχαίρι του χάθηκε στη νύχτα. (…) Κατά τη διάρκεια του μακελειού, σύμφωνα και με άλλους αυτόπτες μάρτυρες, το αίμα των ανθρώπων πεταγόταν τόσο μακριά που τα ρούχα των περισσότερων θαμώνων είχαν γεμίσει από αυτό. Όλοι οι τραγουδιστές είχαμε πάθει σοκ και καθίσαμε σε ένα πεζούλι, έξω από το κέντρο κλαίγοντας με αναφιλητά οι περισσότεροι, κυρίως οι γυναίκες. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως μια βραδιά Σαββάτου αποκριάτικου γλεντιού είχε μετατραπεί σε τραγωδία. ”

Νίκος Κοεμτζής: Η παραγγελιά (και του δικού του) θανάτου! Το ταραγμένο μυαλό ενός μακελάρη… Το άδοξο τέλος ενός μετανοημένου…

2011-10-26T20:17:00.000+03:00

"Τα δυο σου χέρια πήρανε, βεργούλες και με δείρανε"...

Ένας τραγουδιστής φοβισμένος τραγουδάει μια παραγγελιά… Περνούσε από το μυαλό του άραγε πως υπό τους ήχους του τραγουδιού του Μάρκου Βαμβακάρη θα γραφόταν ιστορία στα επόμενα 10 δευτερόλεπτα; Μόνο τόσα χρειάστηκαν! Και από τότε, οι μύθοι μπερδεύτηκαν με την αλήθεια, οι ιδεολογίες με την πραγματικότητα, τα φαντάσματα με το αλκοόλ… 38 χρόνια μετά, η ιστορία παραμένει μπερδεμένη αλλά ο πρωταγωνιστής είναι λυτρωμένος. Έστω και αν επί δύο ώρες ήταν πεσμένος σε ένα πεζοδρόμιο στο Μοναστηράκι…

Εκείνη η νύχτα του Σαββάτου, της 25ης Φεβρουαρίου του 1973, όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Ήταν γύρω στις 04.00, στο νυχτερινό κέντρο Νεράιδα. Ένας νεαρός μελαχρινός αφήνει την παρέα του, ανεβαίνει στην πίστα και παραγγέλνει το τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη, τις Βεργούλες. Ήταν παραγγελιά. Στον κώδικα τιμής των ανθρώπων της νύχτας, η παραγγελιά είναι ιερή. Χορεύει το τραγούδι ο άνδρας που το παρήγγειλε και μόνο. Η πίστα αδειάζει γι’ αυτόν. Ο νεαρός, βλέπει τρεις άνδρες να σηκώνονται μαζί του. Γυρνάει στον τραγουδιστή. Νιώθει προσβεβλημένος από τους τρεις που σηκώνονται να χορέψουν… Ο ένας με το πιστόλι σφηνωμένο στο πίσω μέρος του παντελονιού. Έτσι υποστηρίζουν κάποιοι, τουλάχιστον. Ο τραγουδιστής επαναλαμβάνει από το μικρόφωνο... "Είναι παραγγελιά". Σαν να προσπαθούσε να αποτρέψει το μοιραίο. Ή σαν να το προέβλεπε! Τα ραντεβού όμως της μοίρας δεν ακυρώνονται… Βλέποντας ο Νίκος Κοεμτζής τους αστυνομικούς να χλευάζουν και να σπρώχνουν τον αδερφό του, θόλωσε. Ήταν η κραυγή «είναι παραγγελιά ρεεε» που ακούστηκε και ένα θηρίο πετάχτηκε από το τραπέζι του. Μετά από 15 δευτερόλεπτα, το αποκριάτικο γλέντι έχει μετατραπεί σε λουτρό αίματος! Τρεις άνθρωποι νεκροί… 8 τραυματίες! Στο μαγαζί υπολογίζεται πως βρισκόταν 400 άτομα. Ο Τύπος της εποχής λυσσάει για τον «αιμοσταγή δολοφόνο». Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Νίκος και ο αδερφός του απασχολούν τις Αρχές. Δεν πρέπει να είχε περάσει άλλωστε και πολύς καιρός από τότε που είχε πάρει το αποφυλακιστήριο επειδή είχε κλέψει το αφεντικό του. Λίγες ημέρες αργότερα ο «μακελάρης» συλλαμβάνεται, αφού πρώτα έχει πυροβοληθεί στα πόδια. Οι εφημερίδες τον χαρακτηρίζουν «αιμοβόρο κτήνος».

«... στο μυαλό μου στριφογυρίζανε χίλιες σκέψεις. Έψαχνα να βρω μια λύση να διορθώσω το κακό που σκόρπισα... Υπέφερα τρομερά και προσπαθούσα απεγνωσμένα να ξεχωρίσω μια εικόνα από τη σφαγή, και δεν μπορούσα. Κι ούτε τώρα μπορώ, αν κι αγωνίζομαι ακόμα. ... Ως φαίνεται, την ώρα που σκορπούσα το θάνατο χωρίς να δουλεύει το μυαλό μου και κινιόμουν σαν ένα ρομπότ, με είχε κυριέψει ο δαίμονας ή το κτήνος που φωλιάζει μέσα μου...», (απόσπασμα από το βιβλίο του “Το μακρυ ζεϊμπέκικο του Νίκου”)

Απειλείται με λιντσάρισμα. Και η ιστορία αρχίζει γεμάτη με αστικούς μύθους, ανακρίβειες και δύο αντίπαλα στρατόπεδα… Τους ανθρώπους που στο πρόσωπο του Κοεμτζή βλέπουν έναν «αντάρτη», έναν πολέμιο του συστήματος, της Χούντας, της Αστυνομίας, της Δεξιάς. Και τους «απέναντι»… Που μιλούν για τους ανθρώπους του περιθωρίου, της νύχτας, κακοποιούς που αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνία. Λέγεται πως τη σφαίρα την έβγαλε από το πόδι του με σουγιά, όταν ήταν στην απομόνωση. Λέγεται πως είχε βρει μια βάρκα για να φύγει για την Αφρική και πως τον πρόδωσε στην Αστυνομία κάποιος φίλος του.

Στη δίκη που ακολούθησε ο Νίκος Κοεμτζής δεν θυμόταν και πολλά από τη σκηνή του μακελειού. Δικαιολόγησε το μίσος του για τους αστυνομικούς λέγοντας πως όταν ήταν παιδί τους έβλεπε να χτυπούν και να βασανίζουν τον πατέρα του και τον παππού του λόγω των αριστερών φρονημάτων τους. Ζήτησε συγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων αλλά ισχυρίστηκε πως εκείνοι ήταν μεθυσμένοι και τους προκαλούσαν. Στο άκουσμα της απόφασης για τρεις εις θάνατον και οκτώ φορές ισόβια μειδίασε… Δίπλα του ο αδερφός του ξέσπασε σε κλάματα. Η ζωή του για τα επόμενα τρία χρόνια ήταν μια αναμονή θανάτου. Στην απομόνωση των φυλακών Αλικαρνασσού, κάθε πρωί που ξημέρωνε μπορεί να ήταν και το τελευταίο του. Δύο χρόνια αργότερα μεταφέρεται στις φυλακές της Κέρκυρας, «φυλακές της Κολάσεως, για τον ίδιο. Η θανατική ποινή καταργείται στην Ελλάδα και έτσι η ποινή του μετατρέπεται σε ισόβια… Προσπαθεί να δείξει ένα άλλο πρόσωπο, αλλά λίγοι τον πιστεύουν. Το θηρίο ημερώνει σιγά σιγά…

«…Τον Μάρτιο του 1977 τρεις αρχιφύλακες μου ανάγγειλαν ότι είχα κατέβει από τον θάνατο, λεγοντάς μου: “Η πολιτεία έδειξε κατανόηση· τώρα εξαρτάται από σένα να γίνεις καλύτερος”. Τους απάντησα ότι χειρότερος μπορεί να γινόμουν, καλύτερος όχι. (απόσπασμα από το βιβλίο του “Το μακρυ ζεϊμπέκικο του Νίκου”)

1979. Ο Διονύσης Σαββόπουλος κυκλοφορεί τον δίσκο του «Ρεζέρβα», με τον οποίο ταράσσει για άλλη μια φορά τα νερά! Ο δημιουργός βρίσκεται σε μια φάση εσωστρέφειας. Έχουν περάσει πλέον πέντε χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας και ο αρχικός ενθουσιασμός έχει πλέον εξαντληθεί. Στο δίσκο αυτό υπάρχει και ένα μακρύ ζεϊμπέκικο. Για την ακρίβεια “Το μεγάλο ζεϊμπέκικο του Νίκου”, ένα τραγούδι διάρκειας μαμούθ, διάρκειας 13 λεπτών και 28 δευτερολέπτων. Με σαφή τα ερεθίσματα του ρεμπέτικου με τα επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα, ο Σαββόπουλος αποτυπώνει τη ζωή του Κοεμτζή αλλά και κάποιες δικές του απόψεις για τη νύχτα του μακελειού και τη δίκη. Η μετάδοση του τραγουδιού απαγορεύεται από το Υπουργείο Προεδρίας. Η αλήθεια είναι πως μεταδόθηκε μια φορά, αλλά λογοκρίθηκε.

1980. Ο Παύλος Τάσσιος, παρακινούμενος από τη σύζυγό του Κατερίνα Γώγου σκηνοθετεί την “Παραγγελιά”. Ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως η ταινία έχει ευρήματα μυθοπλασίας, αλλά η προσέγγιση και η τολμηρή ματιά της ταινίας-ιδιαίτερα για εκείνα τα χρόνια- την κατατάσσουν ως μια από τις πλέον κλασσικές του ελληνικού ανεξάρτητου κινηματογράφου. Η Κατερίνα Γώγου, που έχει αφήσει τους κωμικούς καρακτέρ ρόλους, έχει «φλερτάρει με την ιστορία» τρία χρόνια πριν, όταν και εκδίδει την ποιητική της συλλογή «Τρία κλικ αριστερά». Άλλωστε είναι η φωνή της, στην ταινία, που συνοδεύει τον Αντώνη Αντωνίου (ο ηθοποιός που ενσάρκωσε τον «Νίκο Κοεμτζη») στην κορυφαία σκηνή του δράματος! Η ταινία αποσπά πέντε βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης της ίδιας χρονιάς (καλύτερης ταινίας, α’ ανδρικού ρόλου, μουσικής, ηχοληψίας και μοντάζ).

Πίσω στις φυλακές, ο Νίκος Κοεμτζής προσπαθεί να επιβιώσει. Τα χρόνια τον βαραίνουν όλο και πιο πολύ. Μπήκε στη φυλακή στα 35 του… Μετά από αλλεπάλληλες αιτήσεις αποφυλάκισης κι έχοντας δηλώσει μεταμέλεια, ο Νίκος Κοεμτζής αποφυλακίζεται από τις Φυλακές της Πάτρας το 1996. Αν και πάντα υπήρχε η δυσπιστία πως δεν έχει αλλάξει και βγαίνοντας θα κατρακυλήσει στο έγκλημα, αργά ή γρήγορα. Οι περιοριστικοί όροι τον υποχρεώνουν να επιστρέψει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Αιγίνειο Πιερίας. Εκείνος όμως παραμένει στην Αθήνα. Ένας ακόμη μύθος, ίσως και αλήθεια, τον θέλει να επισκέπτεται τη Νεράιδα, αμέσως μετά την αποφυλάκιση για ένα τελευταίο, όπως αποδείχθηκε, ζεϊμπέκικο. Ήθελε άραγε να ξορκίσει το κακό; Ήθελε να κάνει τη σκηνή και πάλι καθαρή, μιας και το θολό του μυαλού του δεν τον βοηθούσε; Μόνο εκείνος το γνώριζε. Έχει γράψει βιβλίο για τη ζωή στη φυλακή. «Το μακρύ ζεϊμπέκικο του Νίκου», η αυτοβιογραφία του, ήταν αυτό που πωλούσε στον πάγκο του, στην αρχή έξω από τα Δικαστήρια της Σχολής Ευελπίδων και μετά στο Μοναστηράκι. Ανέκφραστος, σιωπηλός, βλοσυρός. Είναι και αυτή η ειρωνεία… Να πουλάει τη ζωή του στη φυλακή, στον τόπο που αποφασίστηκε η θανατική του καταδίκη. Μέχρι να αλλάξει γειτονιά και να πάει στο Μοναστηράκι, πάλεψε πολύ για να πάρει την άδεια του μικροπωλητή. Ήταν ο Νικήτας Κακλαμάνης που του την έδωσε, έπειτα από μια εκδήλωση στην οποία μίλησαν για αυτόν ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Γιώργος Λιάνης.

Η πώληση της… ζωής του δεν του εξασφαλίζει και τα προς το ζην. Κινείται όλο και πιο βαριά, όλο και πιο μελαγχολικά. Έχουν περάσει 15 χρόνια από την αποφυλάκισή του. Είχε ζήσει άλλα 23 χρόνια μέσα στις φυλακές. Μισή ζωή πληρώνοντας έναν κώδικα τιμής, τη θολούρα του κεφαλιού του, τα φαντάσματα που τον στοίχειωναν από μικρό παιδί. Κατάφερε να κλείσει τα στόματα όλων εκείνων που πίστευαν πως δεν θα τα αντέξει, πως θα κυλήσει ξανά!

23 Σεπτέμβρη 2011. Ένας ηλικιωμένος κείτεται για περίπου δύο ώρες σε ένα πεζοδρόμιο στο Μοναστηράκι. Όταν μεταφέρεται στο νοσοκομείο είναι ήδη αργά. Η κοινωνία του έδειξε το σκληρό της πρόσωπο… Όπως είχε κάνει και ο ίδιος κάποια χρόνια πριν! Ένας άνθρωπος που άθελά του έγινε από κάποιους σύμβολο αντίστασης, αν και δεν το επιδίωξε… Πράξη αντίστασης; Πράξη τιμής; Σε ποιον «πόλεμο»; Με οποιοδήποτε κόστος; Εκείνος, πάντως, πλήρωσε! Όπως πλήρωσαν και τα θύματά του!

Όταν ο Ευάγγελος ήταν… Βαγγέλης!

2011-10-20T01:26:00.001+03:00

Ο «Θεσσαλονικιός Βαγγέλης» δεν έχει και πολλές διαφορές από τον τωρινό… Ωστόσο, μερικές λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν τον ορισμό «μέσο όρο» τόσο απεχθή για εκείνον! Ξεχωριστός, με ορκισμένους φίλους και λυσσαλέους εχθρούς, δείγμα αν μη τι άλλο, ενός ανθρώπου που
ξυπνάει πάθη!

Θεσσαλονίκη, 1974. Η δημοκρατία έχει αποκατασταθεί και στα έδρανα της Νομικής Θεσσαλονίκης δεσπόζει η φιγούρα ενός πρωτοετή φοιτητή. Οι εποχές απαιτούν πολιτικοποίηση, κάτι που φαίνεται πως αποτελεί και το αγαπημένο σπορ του Βαγγέλη Βενιζέλου… Η Νομική Σχολή, μπορεί και να μην είναι τυχαία επιλογή, μιας και ο πατέρας του, Βασίλης, ήταν κι εκείνος δικηγόρος. Η φήμη του 17χρονου από τους πρώτους μήνες παρουσίας στη Σχολή του, προηγείται της εμφάνισής του και πολύ σύντομα όλοι μιλούν για το κοφτερό μυαλό και την ευγλωττία του. Όλοι σχεδόν οι συνδυασμοί και οι… συνιστώσες τον διεκδικούν έπειτα από ένα λόγο που έβγαλε στην πρώτη συγκέντρωση των πρωτοετών φοιτητών. Είναι το αστέρι της Νομικής Σχολής, το «παιδί - θαύμα»! Και όποιος πιστέψει πως υπήρχε ένδεια "αντιπάλων" ή μηδαμινός ανταγωνισμός απλώς πλανάται πλάνην οικτράν! Και αυτό γιατί, 37 χρόνια μετά, πολλοί συμφοιτητές του Βαγγέλη είναι συνάδελφοι του, αλλά σε άλλο επίπεδο... Τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα μεταλλάχηκαν σε έδρανα της Βουλής. "Το καφενείο του Τάκη" όπου γινόταν οι ρητορικές κόντρες και τα πειράγματα στη Νομική της Θεσσαλονίκης, είναι πλέον το "Καφενείο της Βουλής". Ο Βενιζέλος ήταν από τοτέ κολλητός με τον Ανδρέα Λοβέρδο. Το μόνο που τους χώριζε ήταν οι οπαδικές προτιμήσεις. ΠΑΟΚ ο ένας, Ολυμπιακός ο άλλος. Κολλητός του είναι επίσης ο Νότης Ψυλλάκης, με τον οποίο θα κάνουν μαζί και μεταπτυχιακό στο Παρίσι. Μάλιστα Ο Ψυλλάκης θα διαδεχθεί τον Πέτρο Κωστόπουλο στην προεδρεία του Συλλόγου Ελλήνων Σπουδαστών στο Παρίσι. Στη Θεσσαλονίκη για σπουδές εκείνο τον καιρό βρισκόταν φοιτητές που μετέπειτα θα κυριαρχούσαν στην πολιτική και όχι μόνο σκηνή της Ελλάδας. Χάρης Καστανίδης, Ανδρέας Λοβέρδος, Γιώργος Φλωρίδης, Μιχάλης Χρυσοχοιδης, Γιάννης Μαγκριώτης, Άννα Διαμαντοπούλου, Χρύσα Αραπογλου(αν και μερικά χρόνια νεώτερη) και Σοφία Γιαννακά. Λέγεται πως σε εκείνη την περίοδο αρχίζει η κόντρα του Βενιζέλου με τον Χάρη Καστανίδη. Στη Θεσσαλονίκη βρίσκονται και ο Θέμος Αναστασιάδης αλλά και η Γιάννα Αγγελοπούλου, η οποία από τότε, φοιτήτρια της Νομικής εμφανιζόταν με look "Coco", ταγιέρ και γόβες! Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει το ΑΠΘ εκείνης της εποχής και ιδιότυπη ΠΑΣΟΚική "γιάφκα"... Ο Βενιζέλος είναι γνήσιος εκφραστής του "κέντρου". Είναι πλέον Μέλος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, του Συμβουλίου της Φοιτητικής Ενωσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αλλά και της Εθνικής Φοιτητικής Ενωσης Ελλάδος. Οι κακές γλώσσες της εποχής τον θέλουν ερωτευμένο με μια δικηγόρο, μεγαλύτερης ηλικίας από εκείνον. Είναι λάτρης του ωραίου φύλου και δεν το κρύβει. Είναι και η όλη εκείνη η παραφιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από το όνομά του και του προσδίδει μια επιπλέον γοητεία-τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται οι τότε συμφοιτητές του! Ο «τσάρος της οικονομίας» εκείνα τα χρόνια ήταν σαφώς πιο αδύνατος απ’ ό,τι είναι σήμερα. Το ντύσιμό του ήταν τυπικό, όχι κοστούμια, όχι αμπέχονα, όπως φορούσαν πολλοί συμφοιτητές του, κυρίως μέλη των αριστερών σχηματισμών των πανεπιστημίων. Οδηγάει το αυτοκίνητο του πατέρα του, ένα Opel Cadett και συχνάζει στα καφέ του κέντρου της πόλης, πέριξ της Σχολής του. Η σκηνή που αλλάζει για πάντα τη ζωή του, εκτυλίσσεται στο Αμφιθέατρο της Νομικής. Εκείνος δευτεροετής, δημοφιλής, εκείνη πρωτοετής… με απορίες, που με περισσή ευχαρίστηση της εξήγησε εκείνος. Με ένα τίτλο, «Όταν ο Βαγγέλης γνώρισε την Λίλα». Η Λίλα Μπακατσέλου, κόρη εύπορης και ιστορικής οικογένειας της πόλης έμελλε να είναι η γυναίκα της ζωής του. Ο έρωτάς τους εκδηλώνεται κάπου ανάμεσα σε ούζα και μεζέδες σε μια ταβέρνα της Άνω Πόλης. Ο "μύθος" λέει πως ήταν μετά από μια ομιλία του κορυφαίου Καθηγητή Συνταγματολογίας των τελευταίων δεκαετιών και μέντορα του Ευάγγελου Βενιζέλου, Δημήτρη Τσάτσου.

Το 1978 έχει ήδη αποφοιτήσει και πηγαίνει για μεταπτυχιακό στο Παρίσι. Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη το 1980 και σε ηλικία 23 ετών αναγορεύεται Διδάκτωρ Νομικής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το ένα "κάστρο" πέφτει μετά το άλλο για τον φιλόδοξο Βαγγέλη και το 1984 εκλέγεται υφηγητής και στη συνέχεια καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου. Πλέον το παιδί – θαύμα έχει δικαιώσει όλους εκείνους που τον πιστεύουν. Μένει με τη σύζυγό του στο κέντρο της πόλης, στο πατρικό της. Η Λίλα Μπακατσέλου έχει ανοίξει δικηγορικό γραφείο. Τα στέκια της πόλης δεν έχουν αλλάξει και πολύ, ούτε και οι συνήθειές τους. Και οι δύο είναι λάτρεις της Τέχνης. Επισκέπτονται πολύ συχνά την Αθήνα και όποτε μπορούν ταξιδεύουν στην αγαπημένη τους πόλη, το Παρίσι. Το 1989 έρχεται και η μονάκριβη κόρη του, η Ελβίρα, το επιστέγασμα της οικογενειακής ευτυχίας του ζευγαριού. Και η παράδοση της οικογένειας Βενιζέλου συνεχίζεται, με την κόρη του να επιλέγει και αυτή τη Νομική, το "γήπεδο" όπου ο πατέρας της είναι "πραγματικός άσσος"!

Ο κύριος καθηγητής

Ο Βενιζέλος σπάει τα κοντέρ. Άρειος Πάγος, Βουλή... Η καριέρα του παίρνει την ανηφόρα και δεν σταματά πουθενά... Σαν καθηγητής Νομικής διακρίνεται για την αυστηρότητά του. Το αμφιθέατρο είναι ασφυκτικά γεμάτο σε κάθε του παράδοση. Είναι ο "rock star" πλέον της Νομικής. Ακόμη και οι αργοπορημένοι στέκονται όρθιοι για να τον παρακολουθήσουν. Καλοντύμενος αλλά όχι πάντα αυστηρά, καθώς έχει και τις...casual πλευρές του. Οι αναλύσεις του εντυπωσιάζουν τους φοιτητές, καθώς η δεινότητα του λόγου του, σε συνδυασμό με τις βαθιές του γνώσεις στη Νομική, τον καθιστούν ως έναν από τους κορυφαίους στο είδος του! Η αγάπη του για το φαγητό δεν κρύβεται... Η αλήθεια είναι πως του αρέσει να τσιμπολογά. Παίρνει πολλά κιλά... Μάλιστα, ο αστικός μύθος τον θέλει να έχει κάθε τρεις ώρες αγαπημένες λιχουδιές... Γι' αυτό φροντίζει πολύ γνωστό εστιατόριο της πόλης. .

Η γνωριμία με τον Ανδρέα

Ήταν κάπου στα 1989 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με κατηγορίες για το σκάνδαλο Κοσκωτα... Πάμπερς, πακτωλός εκατομμυρίων, απίθανες ιστορίες και ένα Ειδικό Δικαστήριο για τον πρώην -τότε- Πρωθυπουργό. Τότε είναι που ο Ευάγγελος Βενιζέλος γοητεύει τον πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η ευστροφεία του, η δεινότητα στο χειρισμό του λόγου, οι γνώσεις του Συνταγματολόγου, κάνουν τον ηγέτη του κινήματος να τον εμπιστεύεται με κλειστά μάτια. Λέγεται ότι είναι εκείνος που πείθει τον Πρόεδρο του κινήματος να μην εμφανιστεί στη δίκη. Η πρόταση για το ψηφοδέλτιο θεωρείται δεδομένη αλλά ο Ευάγγελος -πλέον- Βενιζέλος πρέπει να αποκτήσει ερίσματα και στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Το 1991 έχει τη χρυσή του ευκαιρία. Η αγαπημένη του ομάδα, ο ΠΑΟΚ, χάνει τον Παναγιώτη Φασούλα και για να κάνει τη ρελάνς αποσπά την υπογραφή του φέρελπι, τότε, Νάσου Γαλακτερού, ο οποίος αγωνίζεται στην ΑΕΚ. Η ομάδα της Αθήνας καταγγέλλει τον ΠΑΟΚ και τον αθλητή και η υπόθεση οδηγείται στα δικαστήρια. Η υπόθεση αποτελεί "βούτυρο στο ψωμί" του μετρ Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποιός συμβουλεύει τη διοίκηση του ΠΑΟΚ για την υπερασπιστική της γραμμή... Οι αθλητικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης χύνουν τόνους μελάνης σκιαγραφώντας το προφίλ του Βενιζέλου... Αυτό ήταν! Οι ΠΑΟΚτζήδες ψηφίζουν μαζικά στις εκλογές Βενιζέλο κι εκείνος στην πρώτη του κιόλας εκλογική κούρσα καταφέρνει να μπει στη Βουλή και μάλιστα θριαμβευτικά! Ήταν οι εκλογές του 1993... Μετά από αυτές ο Βενιζέλος θα φιγουράρει για πάντα πρώτος στους σταυρούς της Α' Θεσσαλονίκης, εκτός από το 2000 όπου θα τον εκτοπίσει ο Άκης Τσοχατζόπουλος! Με το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ θα αναπτυχθεί μια μεγάλη κόντρα... Ο ρόλος του Θεσσαλονικάρχη είναι ιδιαίτερα ελκυστικός και για τους δύο... Ο Beau Brummel του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει τον Βαγγέλη ως απειλή. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια, ο Άκης να τεθεί στην εφεδρεία και να ανοίξει ένας δίαυλος επικοινωνίας των δύο ανδρών. Μέχρι τότε, ήταν και οι δύο στα χαρακώματα!

Είναι τυχερός κάποιος που γεννιέται Πρωτοχρονιά; Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια στην τύχη να δράσει... Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μάλλον είναι προορισμένος να συνδέσει το όνομά του με ιστορικές στιγμές για την Ελλάδα, θετικές ή αρνητικές. Το έχει και το επίθετο, για το οποίο τόσο λόγος έχει γίνει... Οι οπαδοί του και οι πολέμιοί του, από τα χρόνια ακόμη της Θεσσαλονίκης παίζουν ένα ιδιότυπο πινγκ πόνγκ... "Δυναμικός ή αλλαζόνας", "έξυπνος ή πονηρός", "αποφασισμένος ή υποταγμένος στα συμφέροντα άλλων, "ηγέτης ή εξουσιομανής"; Η ιστορία καταγράφει και ο χρόνος θα είναι ο μόνος κριτής...

Ο Στέφανος Μάνος απαντά για τα νέα μέτρα...

2011-10-04T14:02:00.002+03:00

Πιστεύετε πως με τον ορυμαγδό φορολογικών μέτρων θα καταφέρει η Ελλάδα να σωθεί από τη χρεοκοπία;

Ασφαλώς όχι! Αυτή τη στιγμή θα πρέπει να υπάρξουν δραστικές μειώσεις των κρατικών δαπανών. Για εμένα αυτή είναι η βασική συνταγή. Εάν περικοπούν τότε πράγματι, υπάρχει ελπίδα να γλιτώσουμε. Απομένει να το δούμε αυτό, γιατί ακόμη δεν το έχουμε δει. Και ασφαλώς δεν πιστεύω ότι είναι χρήσιμη αυτή τη στιγμή η περαιτέρω φορολόγηση. Ήδη έχουν υπερφορολογήσει τον κόσμο, συνεπώς δεν πρέπει να μπουν νέες φορολογίες αλλά πρέπει να υπάρξουν τρομακτικές περικοπές στις δαπάνες.

Υπάρχει κάποιος άλλος δρόμος που θα μπορούσαμε να πάρουμε δύο χρόνια πριν;

Να είχε περικοπεί η δαπάνη, πριν από δύο χρόνια. Δεν το λέω τώρα, το έλεγα και πριν από τις εκλογές του 2009.

Μέσα στις περικοπές των δαπανών εντάσσεται και τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα;

Βέβαια. Χωρίς τις απολύσεις δεν κόβονται οι δαπάνες. Γι’ αυτό άλλωστε δεν κόπηκαν. Γιατί τρέμουν να κάνουν απολύσεις.

Είχατε προβλέψει πως η Ελλάδα θα φτάσει στο χείλος του γκρεμού;

Μα και βέβαια. Αυτό που με εξέπληξε ήταν πως η χώρα άργησε πολύ να φτάσει! Και λέω άργησε γιατί οι Ευρωπαίοι ήθελαν να μας βοηθήσουν και είχαν την αφέλεια να πιστεύουν τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης.

Ασπάζεστε την άποψη ότι η Ελλάδα έχει ήδη πτωχεύσει;

Μην παίζουμε με τις λέξεις. Πτώχευση έχουμε όταν δεν μπορούμε πια να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας. Για την ώρα μπορούμε γιατί δανειζόμαστε. Αλλά το ίδιο κάνουμε για 25 χρόνια. Αν σταματήσουν να μας δανείζουν αυτόματα θα πτωχεύσουμε.

Τι κάνατε εσείς ως Υπουργός για να αποφευχθεί αυτή η κρίση χρέους;

Όλο το κύμα των αποκρατικοποιήσεων και των αντιδράσεων που προκλήθηκαν άρχισαν επί των ημερών μου. Υπήρξε τρομακτική αντίδραση και δεν ολοκληρώθηκαν τότε (οι αποκρατικοποιήσεις) αλλά άρχισαν να ψευτοολοκληρώνονται μετά. Όλα τα μεγάλα έργα με αυτοχρηματοδότηση, όπως το αεροδρόμιο στα Σπάτα και την Αττική Οδό ξεκίνησαν από εμένα.

Θεωρείται ότι το πολιτικό κόστος είναι το νούμερο ένα πρόβλημα που κάνει τους έλληνες πολιτικούς να αργούν να αντιδράσουν;

Όχι. Το υπ’ αριθμόν ένα θέμα είναι η ανευθυνότητα και η άγνοια τους. Το κόστος που θα υποστεί η κυβέρνηση και όσοι την απαρτίζουν θα είναι αστρονομικό σε σχέση με αυτό που θα έχουν αν κάνουν τώρα κάποιες απολύσεις. Άρα υπάρχει ανικανότητα και ατολμία.

Ν.Χριστοδουλάκης: "Σώζεται ο Τιτανικός;"

2011-09-28T02:24:00.000+03:00

Οι "καμπάνες" που θέλουν την Ελλάδα να πτωχεύει ηχούν όλο και πιο δυνατά και ο Νίκος Χριστοδουλάκης αποκαλύπτει την επόμενη ημέρα ενός καταστροφικού σεναρίου…

Αποτελεί ή όχι σωτηρία για την Ελλάδα η πτώχευση και η ταυτόχρονη έξοδο από το κοινό νόμισμα; Τι θα σημαίνει για τον μέσο Έλληνα αυτή η εξέλιξη. Ο πρώην Υπουργός Οικονομικών Νίκος Χριστοδουλάκης φωτίζει κάποιες άγνωστες προς το
παρόν πτυχές για το «αβέβαιο» μέλλον της χώρας αν και εφ’ όσων πτωχεύσει και τεθεί τελικά εκτός Ευρωζώνης…

Τι θα σημαίνει για τη χώρα μας μια ενδεχόμενη χρεοκοπία; Θα τεθούμε αμέσως εκτός Ευρωζώνης και ευρώ;
Όπως και σε άλλες νομισματικές καταρρεύσεις, θα προηγείται η χρεοκοπία του κράτους και θα ξεκινήσει με την άρνηση ή την αδυναμία του κάποια στιγμή να εξοφλήσει έγκαιρα τα ομόλογα που έχει δανειστεί. Οι ξένοι οίκοι το καταγράφουν αμέσως ως «πιστωτικό γεγονός» και η νέα κατάσταση γνωστοποιείται ταχύτατα σε όλους τους πιστωτές του κόσμου, ανεξάρτητα από το πότε λήγουν τα δικά τους ομόλογα. Διαπιστώνοντας ότι η αδυναμία αποπληρωμής αφορά όλους, οι δανειστές με δική τους ή όχι ενημέρωση υφίστανται ένα γερό «κούρεμα» στα ομόλογα και σε ανταπόδοση σταματούν να δανείζουν εκ νέου την χώρα. Στην επόμενη φάση το κράτος θα βρεθεί χωρίς χρήματα για να πληρώσει τις λειτουργικές του υποχρεώσεις και θα επιβάλει αναστολή μισθών και συντάξεων. Αργότερα θα αναγκαστεί να διακόψει ζωτικές λειτουργίες πολλών τομέων, γιατί θα σταματήσει η τροφοδοσία με αγαθά που αγοράζονται με αντικαταβολή είτε εισάγονται. Η Ελλάδα θα βρίσκεται τότε σε αγωνιώδη αναζήτηση πιστώσεων, αλλά επειδή θα είναι ακόμα στο Ευρώ και δεν κόβει δικό της χρήμα θα απευθυνθεί στην ΕΚΤ και ίσως λάβει μια μικρή διασωλήνωση ρευστότητας για μικρό χρονικό διάστημα. Μετά όμως αυτό θα σταματήσει γιατί και η ΕΚΤ θα υποστεί ζημίες από το γενικευμένο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων και θα πρέπει να τις ανακόψει. Έτσι θα μπούμε στην τρίτη φάση στην οποία κάποιοι θα προτείνουν έξοδο από το Ευρώ και θα βρουν απελπισμένους και απλήρωτους να το δεχτούν εκβιαστικά. Μάλλον θα το παρουσιάσουν ως «ευφυή εθνική στρατηγική» αφού έτσι θα έχουμε ξανά ελληνικό νόμισμα και μάλιστα ανέπαφο γιατί ταυτόχρονα δεν πληρώνουμε τους ξένους δανειστές. Και μετά αρχίζει η πτώση στο κενό!

Ποιο το σενάριο της επόμενης ημέρας στο ενδεχόμενο να επιστρέψει η Ελλάδα στη δραχμή;
Δεν θα γίνει καμιά επιστροφή στη δραχμή του 2000, αλλά θα εφευρεθεί άλλο νόμισμα, ίσως και με άλλη ονομασία. Μόλις σχεδιαστεί το νέο νόμισμα, θα αποφασιστεί μια υποτίμηση τουλάχιστον κατά 30% για να καλυφθεί η διαφορά ανταγωνιστικότητας με τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, και κυρίως με την Γερμανία.

Ποια θα είναι περίπου η ισοτιμία της νέας δραχμής έναντι του ευρώ;
Η Νέα Δραχμή κατά πάσα πιθανότητα θα τεθεί σε καθεστώς ελεύθερης διακύμανσης, αν όχι για πάντα σίγουρα για μεγάλο διάστημα μέχρι να πειστούν οι αγορές ότι η συναλλαγματική ισοτιμία που τελικά θα επικρατήσει είναι βιώσιμη. Καθώς μάλιστα ο κύριος λόγος που θα επικαλούνται οι αρχές για την έξοδο από το Ευρώ θα είναι η ύφεση της ελληνικής οικονομίας, πολλοί θα προσδοκούν ή θα πιέζουν για ακόμα μεγαλύτερες υποτιμήσεις, προκαλώντας έτσι μια μεταβατική περίοδο αστάθειας που δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί με καθεστώς ελεγχόμενης ισοτιμίας. Τότε θα συμβεί το γνωστό φαινόμενο της «συναλλαγματικής υπερακόντισης» και θα υποτιμηθεί αμέσως κατά άλλο ένα ποσοστό 20-30%. Τελικά η Νέα Δραχμή θα είναι πολύ πιο φτηνή, ίσως ξεπεράσει ακόμα και τις 500 το ένα Ευρώ. Ούτε και εκεί είναι όμως βέβαιο ότι θα παραμείνει η ισοτιμία. Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν εισήχθη η Νέα Δραχμή το 1945 με σταθερή ισοτιμία στην Χρυσή Λίρα, αμέσως αποθησαυρίστηκαν όλες οι Λίρες γιατί κανείς δεν πίστευε ότι η ισοτιμία θα αντέξει σε εκείνο το επίπεδο. Μετά από λίγο οι Αρχές αναγκάστηκαν να καταργήσουν την Νέα Δραχμή και να εισάγουν ξανά ένα άλλο νόμισμα, την νεότερη Δραχμή, σε ακόμα πιο υποτιμημένη ισοτιμία.

Η χρεοκοπία της χώρας τι αντίκτυπο θα έχει στις μεσαίες και μικρομεσαίες τάξεις των Ελλήνων;
Με τις διαδοχικές υποτιμήσεις θα προκληθεί άγριο κύμα πληθωρισμού που θα φτάσει το 30 με 40% θυμίζοντας και από αυτή την άποψη τα χρόνια μετά τη Κατοχή. Οι μισθοί θα χάσουν αμέσως την αγοραστική τους αξία κατά το ίδιο ποσοστό. Παρά το γεγονός ότι τα φαινόμενα αυτά έχουν παρατηρηθεί σε όλες τις μαζικές υποτιμήσεις άλλων χωρών, υπάρχουν μερικοί που σκοπίμως τα παραβλέπουν και ισχυρίζονται ότι έστω και έτσι η ανταγωνιστικότητα της εργασίας θα ανέλθει θεαματικά, η ανεργία θα μειωθεί και η ελληνική οικονομία θα προοδεύσει γρήγορα ξεχνώντας την βραχυχρόνια υποτίμηση.

Κινδυνεύουν με δήμευση οι καταθέσεις των πολιτών στις ελληνικές τράπεζες;
Οι τράπεζες θα υποστούν μεγάλο στραπάτσο από το «κούρεμα» των ομολόγων, την εκδίωξη από την ΕΚΤ που δεν θα τους δίνει πλέον ρευστότητα και από την απόσυρση των καταθέσεων που οι πελάτες θα τις ζητάνε σε Ευρώ. Οι καταθέσεις βέβαια είναι σε Ευρώ και με τον νόμο έτσι πρέπει να παραμείνουν, αλλά ο κόσμος θα φοβάται ότι κάποια κυβέρνηση μπορεί να τολμήσει να τις μετατρέψει σε δραχμές και να χάσουν με την διαρκή υποτίμηση. Αυτό θα ισοδυναμεί με δήμευση καταθέσεων και ο κόσμος θα εξεγερθεί όπως στην Αργεντινή το 2002 και προπολεμικά στην Ελλάδα όταν έκοψαν το χαρτονόμισμα στα δύο.
Σύντομα θα κλείσουν πολλά καταστήματα ελληνικών τραπεζών σε άλλες χώρες γιατί κανείς δεν θα εμπιστεύεται ένα νέο αδύναμο νόμισμα και για πολλά χρόνια θα συρρικνώσουν τις δραστηριότητες τους σε απλές συναλλαγές. Επιπλέον τα δάνεια στα νοικοκυριά θα κοπούν γιατί οι φαλιρημένοι επιχειρηματίες θα αρνούνται να ξεπληρώσουν, κρύβοντας την δική τους χρεοκοπία πίσω από την εθνική.

Αν η Ελλάδα βγει από το σύστημα του Ευρώ, θα υπάρχουν επιπτώσεις για το νόμισμα;
Θα υπάρξει ισχυρός κλονισμός σε όλο το σύστημα του Ευρώ γιατί αμέσως μετά θα ξεκινήσει το παιγνίδι εξόδου για Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ισπανία. Ό, τι παραμείνει από το Ευρώ θα υποτιμηθεί και θα μειωθεί η χρήση του ως αποθεματικού σε όλο τον κόσμο. Βασιλεύς και πάλι θα είναι το δολάριο, με Βασίλισσα την στερλίνα.
Ίσως υποθέσει κανείς ότι αυτό δεν θα μας ενδιαφέρει πλέον αφού εμείς θα έχουμε φύγει, αλλά σφάλλει. Η υποτίμηση και αποσταθεροποίηση του Ευρώ θα εξαφανίσει και τα όποια οφέλη θα μπορούσαν να έχουν οι ελληνικές εξαγωγές σε ευρωπαϊκές χώρες γιατί θα είναι και αυτές υποτιμημένες. Στην πραγματικότητα η εγκατάλειψη του Ευρώ από την Ελλάδα πιθανόν να βρει μιμητές και σε άλλες οικονομίες. Ακόμα και η Ιταλία που θα απειληθεί από τον πάμφθηνο τουρισμό στην Ελλάδα θα σκεφτεί την έξοδο. Μετά κάθε κράτος χωριστά θα οδηγηθεί σε αμοιβαία εχθρικές υποτιμήσεις και όλα μαζί σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση.

Ποιους θα ωφελήσει μια πιθανή πτώχευση της Ελλάδας;
Οι κήρυκες της ταυτόχρονης εξόδου και άρνησης πληρωμής του χρέους πολύ βολικά ξεχνούν τι είχε γίνει τον Μάρτιο 1932 όταν η αποχώρηση της Ελλάδας από το «Σύστημα Χρυσού Κανόνα» προκάλεσε εκτεταμένη φτώχεια και κοινωνικές ταραχές. Ακολούθησαν διάφορα κινήματα, επανήλθε ο Βασιλεύς και στο τέλος επιβλήθηκε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936, με χιλιάδες φυλακίσεις και εκτελέσεις. Επιπλέον, οι πιστωτές που προήρχοντο κυρίως από την Μ. Βρετανία επέβαλαν σκληρότατους όρους για την μετέπειτα λήψη των νέων δανείων που χρειαζόταν η χώρα. Ακόμα και σήμερα, ογδόντα σχεδόν χρόνια μετά την στάση πληρωμών του 1932, οι επενδυτές από την Βρετανία απολαμβάνουν ειδικό προνομιακό καθεστώς όταν αγοράζουν ελληνικά ομόλογα. Ντε φάκτο, το αφορολόγητο καθεστώς είναι μια διαχρονική επιβάρυνση λόγω της στάσης πληρωμών της δεκαετίας του 1930.

Τι συμβουλεύετε τους Έλληνες να κάνουν αυτή τη στιγμή και τι σε περίπτωση πτώχευσης της χώρας;
Θα τους συμβούλευα να μην αφήσουν με κανένα τρόπο να συμβεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο και να αντιστέκονται με κάθε τρόπο στις ανοησίες όσων προπαγανδίζουν την χρεοκοπία και την έξοδο από το Ευρώ. Εάν ό μη-γένοιτο συμβεί το μοιραίο κανείς από τους δραχμο-σωτήρες που σήμερα ξιφουλκούν εναντίον του Ευρώ δεν θα βρίσκεται κοντά τους για να τους στηρίξει και να τους δείξει τον παράδεισο που τους έταζε. Στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία του 1932 ήρθε φτώχεια, κοινωνικές εξεγέρσεις και λίγο μετά δικτατορία. Στην Αργεντινή μετά την χρεοκοπία του 2001 ήρθε φτώχεια, κοινωνικές ταραχές και αποκλεισμός από νέο δανεισμό. Η χρεοκοπία θα ωφελήσει μόνο όσους έχουν χρεοκοπήσει και θέλουν να συγκαλύψουν τις δικές τους ζημιές με αυτές της χώρας και φυσικά όσους έχουν χρυσές λίρες και λεφτά στην Ελβετία. Όπως είχε πει και το ΚΚΕ τον Ιούνιο η έξοδος από το Ευρώ θα βλάψει τους εργάτες, όχι τους μεγάλους.

Ο Νίκος Χριστοδουλάκης διετέλεσε Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (24.10.2001 έως 10.3.2004) ενώ είναι Καθηγητής Οικονομικής Ανάλυσης στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στο βιβλίο του «Σώζεται ο Τιτανικός;» περιγράφει όσα χρειάζεται να ξέρει κάποιος για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, από τη δημιουργία του χρέους και το Μνημόνιο, ενώ προτείνει και ο ίδιος μια εναλλακτική πρόταση για τη βιωσιμότητα του χρέους.

Πατέρας Γερβάσιος: Ο "Άγιος των φυλακών" υποψήφιος για Νόμπελ Ειρήνης

2011-07-30T02:35:00.003+03:00

Ποιος θα το έλεγε, σε εκείνο το παιδάκι που είχε περάσει πείνα και βάσανα στην Κατοχή, εκεί κάπου στα Γρεβενά, πως θα έρθει η στιγμή που το όνομά του θα συζητείται για να βρίσκεται

στη λίστα των υποψηφιοτήτων για το Νόμπελ Ειρήνης… Η ιστορία του Πατέρα Γερβάσιου δεν είναι άλλη μια εύκολη ιστορία.

από τον Γιώργο Πράτανο

Πόσο εύκολο είναι να έχεις καταφέρει να αποφυλακίσεις περίπου 13.000 άπορους φυλακισμένους; Πόσο απλό είναι να μιλάς με
τρόφιμους φυλακών σε 80 χώρες; Πόσο σύνηθες φαντάζει να έχει συγκεντρώσει κάποιος από δωρεές πάνω από 4 εκατομμύρια ευρώ σε 34 χρόνια; Αν μη τι άλλο, το πρόσωπο αυτό θα πρέπει να εμπνέει…

"Οι απλοί άνθρωποι, οι φτωχοί είναι αυτοί που κυρίως βοηθούν το έργο μας", υπογραμμίζει με συγκίνηση ο Πατέρας Γερβάσιος: "Παίρνουμε και μεγάλες προσφορές, αλλά αυτές είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Με συγκινεί αφάνταστα η πράξη κάποιας ανώνυμης κυρίας, από τη Θεσσαλονίκη, που καταθέτει κάθε μήνα 2 ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό της αδελφότητας".

Είχα εντυπωσιαστεί από την πρώτη φορά που συζητήσαμε. Δεν ήθελε να μου δώσει συνέντευξη. “Δεν εγκρίνω τέτοιου είδους περιοδικά”, μου έλεγε. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο με τις ώρες. Κάποια στιγμή μου είπε πως ήθελε να με γνωρίσει, να μιλήσουμε από κοντά… Έφτασα στην Οσία Ξένη, στην Περαία Θεσσαλονίκης… Όταν μπήκα στο γραφείο του σηκώθηκε όρθιος… Μου έκανε εντύπωση το παράστημά του. Δεν τον περίμενα έτσι… Ψηλός, με βλέμμα αγέρωχο, θύμιζε παπάδες από εκείνους που βλέπουμε στις επικές ελληνικές ταινίες για την επανάσταση του ΄21… Του ζήτησα να μου επιτρέψει να τον συστήσω σε ανθρώπους που μπορεί να μην βλέπει στην εκκλησία… Χαμογέλασε. «Ας συζητήσουμε», μου είπε…

Πράος, μειλίχιος, κάθεται αναπαυτικά στην πολυθρόνα του… Αλλά το μάτι του, το βλέμμα του, έχει εκείνη τη σπίθα των ανθρώπων που νιώθουν τύψεις επειδή κάθονται. Ενοχές γιατί πέρασε λίγη ώρα και δεν έκαναν κάτι. Όπως για παράδειγμα, όταν επισκέφθηκε τον Κώστα Πάσσαρη στη Ρουμανία. «δεν είχα κανένα δισταγμό. Πήρα το αεροπλάνο και πήγα στην Τρανσυλβανία, στη φυλακή υψίστης ασφαλείας όπου και κρατείται, φυσικά με την άδεια του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Ρουμανίας. Τον πρωτοσυνάντησα σε ένα δωματιάκι με τζαμαρία απ’ έξω ήταν ο Διευθυντής και κάποιοι δικοί μου. Μου εξομολογήθηκε για μιάμιση ώρα, με πολλή κατάνυξη και συντριβή. Όταν του διάβασα τη συγχωρητική ευχή, το παιδί «ανέπνευσε», «ανάσαινε»! Μου είπε ότι «τώρα γνωρίζω τι σημαίνει αγάπη». Τον έχουν στην απομόνωση και όταν χρειαστεί να κινηθεί μέσα στη φυλακή, συνοδεύεται από τρεις – τέσσερις ένοπλους κουκουλοφόρους. Ειδικά στην αρχή τον φοβόταν πολύ. Οι εφημερίδες της Ρουμανίας τον χαρακτήριζαν «το θεριό των Βαλκανίων».

Όταν μου είπε πως όντως, ένας από τους πιο σκληρούς κακοποιούς που γνώρισε η ελληνική κοινωνία την προηγούμενη δεκαετία θέλει να γίνει μοναχός, απλά δεν τον πίστεψα… Κάτι θα κρύβει, σκεφτόμουν. Η απάντηση μου ήρθε χωρίς να τον έχω ρωτήσει…

«τι μπορεί να κερδίσει από μένα; Δεν μπορώ να επηρεάσω καμιά Δικαιοσύνη, ούτε της Ρουμανίας, ούτε της Ελλάδας».

«Ο Άγιος των φυλακών». Έτσι τον αποκαλούν… Μισή ζωή είναι αυτή μπαινοβγαίνοντας στις φυλακές. Συζητώντας με ανθρώπους άλλοτε χωρίς ελπίδα, άλλοτε χωρίς ζωή! Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι;

"Ήταν Μάρτης του 1978. Μετά τη λειτουργία θα επισκεπτόμασταν για πρώτη φορά τις Αγροτικές Φυλακές της Κασσάνδρας Χαλκιδικής. Σκεφτόμουν κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, “άραγε πόσα άτομα θα ήμαστε; Θα καταφέρουμε κάτι καλό;”. Όταν βγήκα από την εκκλησία το θέαμα ήταν εντυπωσιακό! 750 Σερραίοι είχαν μαζευτεί… Γεμίσαμε 15 τουριστικά λεωφορεία! Εκείνη την ημέρα πετούσα. Όταν φτάσαμε εκεί τίποτε δεν θύμιζε φυλακή! Ήταν όλοι ευτυχισμένοι! Αυτό ήταν… Από τότε δεν σταμάτησα στιγμή»

“Άγιος των φυλακών”… Ίσως και “γιατρός των ψυχών”!

«Όταν μπεις φυλακή και δεν έχεις χρήματα είναι πιο εύκολο να κατρακυλήσεις, παρά να σωθείς«Θέλουμε να τονίσουμε την αγάπη. Η αγάπη αγγίζει την ψυχή και μέσα από τέτοιες πράξεις θέλουμε να την αναζητήσουν. Η αναζήτηση της αγάπης είναι ένα μυστήριο. Μια ιερουργία.»

Στη φυλακή μπορείς να συναντήσεις κάθε είδους άνθρωπο… Άλλοι σκληροί, άλλοι έτοιμοι να «πέσουν» και ψάχνουν από κάτι να κρατηθούν, να ελπίζουν. Ξέρουν πως χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ζωή… Ξέρουν πως το κελί μπορεί λεπτό με το λεπτό, μέρα με την ημέρα να γίνει ο τάφος τους… Και ας αναπνέουν… Αυτό είναι το χειρότερο…«Θέλουμε να τονίσουμε την αγάπη. Η αγάπη αγγίζει την ψυχή και μέσα από τέτοιες πράξεις θέλουμε να την αναζητήσουν. Η αναζήτηση της αγάπης είναι ένα μυστήριο. Μια ιερουργία.»

Ο Πάσσαρης δεν είναι ο μόνος αναγνωρίσιμος που συνάντησε μέσα στις φυλακές. Ο 88χρονος Νικόλαος Ντερτιλής, Υπουργός Αμύνης της Χούντας, ο οποίος βρίσκεται στις φυλακές από την πτώση του καθεστώτος το 1974 είναι αμετανόητος. Αυτός ο άνθρωπος μου είπε “ευρίσκομαι εις εκτέλεσιν αποστολής”. Είναι παλιάς σχολής στρατιωτικός από εκείνους που δεν παραδίνεται ποτέ στον “εχθρό”. Τον παρακαλούν να κάνει αίτηση για να βγει στη φυλακή. Δεν θα υπογράψω ποτέ εκτός κι αν έρθουν εδώ να μου ζητήσουν συγνώμη για αυτό που μου έκαναν. Αν δεν έρθουν, το αποφυλακιστήριο θα το πάρω πάνω στο φέρετρο μου. Είναι 87 ετών”.

«Ο Άγιος των φυλακών» δεν κοιτάζει κατηγορητήριο, δεν τον ενδιαφέρει η ποινή, δεν τον νοιάζει το θρήσκευμα του κάθε έγκλειστου. Πιο πολύ ενδιαφέρεται για την ψυχή που δοκιμάζεται. Εκείνος θα στείλει τα δώρα σε καθέναν από αυτούς κάθε Χριστούγεννα. Έτσι είχε κάνει και με τα φυλακισμένα μέλη της «17 Νοέμβρη»…

“Έστειλα στους Γιωτόπουλο και Κουφοντίνα βιβλία και χαρτζιλίκι για τις γιορτές. Όπως κάνω με όλους. Τους είδα και συζητήσαμε αλλά όχι για τον Θεό. Συναντήθηκα και με τους Ξηρούς και με τον Τζωρτζάτο”

Με τον Γιωτόπουλο και τον Κούφοντίνα; Τι θα μπορούσε να συζητήσει μ’ αυτούς ένας ιερέας;

(Η συνέχεια στο περιοδικό Nitro)

Νίκος Κούνδουρος: "10 αιωνές Κρητικοί μου έλεγαν... "Εσύ Νικολή αδερφή δεν γίνεσαι"

2011-07-12T20:48:00.001+03:00

Πάνε τρεις μήνες από τότε που μου ζήτησαν να κάνω συνέντευξη τον Νίκο Κούνδουρο. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο… Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν ακριβώς συζήτηση… Εκείνος φώναζε που τον ενοχλούσα, εγώ το έπαιζα κουφός, χαζός κι επέμενα. «Πόσοι παγκόσμιοι Έλληνες υπάρχουν», σκεφτόμουν… Κι επέμενα. Όταν τον επισκέφθηκα στο σπίτι του, ήταν χυμένος σε μια καφέ, δερμάτινη πολυθρόνα. Ντυμένος όπως πάντα σε total black. Κρητίκαρος! Με αντιμετώπιζε με επιφύλαξη… Το βλέμμα του ήταν τόσο διαπεραστικό, σχεδόν δεν μπορούσα να τον κοιτάξω κατάματα. Σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να σταθώ στο ύψος της περίστασης! Δεν ήθελα να ξεβολευτεί, ήθελα να είναι χαλαρός. Κάθισε και πάλι. Απλώθηκε… Κι

εκεί που πάω να του κάνω έναν πρόλογο με αιφνιδιάζει… «Δυστυχώς δεν έγινα αδερφή, όταν έπρεπε»! Έμεινα stop care, που λένε και στην τηλεόραση… «Θα μπορούσα να είμαι στην ελίτ κάποιων μεγάλων Ελλήνων gay καλλιτεχνών»… Νευριάζω με τον εαυτό μου. Ούτε rec δεν έχω πατήσει… «Γιατί δεν γίνατε» ρωτάω και ταυτόχρονα πατάω το κουμπί της εγγραφής…

«Οι καταβολές από την Κρήτη, δέκα αιώνες Κρητικοί πίσω από εμένα μου είπαν… «Εσύ Νικολή αδερφή δεν γίνεσαι»! Και δεν έγινα»…

Τι θα είχε αλλάξει;

Η ζωή μου θα είχε αλλάξει

Δεν θα ήσασταν στην Τέχνη; Σκηνοθέτης;

Ναι… Δεν ξέρω… δεν ρώτησα ποτέ τον εαυτό μου. Όταν θυμάμαι τα παλιά χρόνια, θυμάμαι τι «μη αδερφή ήμουν». Ως μη αδερφή έκανα υπέροχη καριέρα. Αρεσα γιατί ήμουν ωραίο και δυναμικό αγόρι, δεν ήμουν αδερφή πράγμα που μου έδινε πολλούς πόντους. Όλες οι αδερφές με λαχταρούσαν και με κοιτούσαν με βουλιμία αλλά εγώ έκανα την «πάπια»…

Ήσασταν ομοφοβικός;

Δεν χρειάστηκε να φοβηθώ. Αλλά και αν χρειάστηκε η φύση μου δεν μου το επέτρεπε… Ο φόβος ήταν πολύ μακρινός κίνδυνος. Δεν ένιωσα ποτέ τον φόβο.

Πώς είναι να μην νιώθει κανείς φόβο;

Ίσως η ακραία στιγμή της ζωής μου, που θα επέβαλλε ένα φόβο, είναι τον περίφημο Δεκέμβρη του ’45. Μια ομάδα 30 φοιτητών του Πολυτεχνείου είχε συλληφθεί κι εγώ ήμουν μέσα σ’ αυτούς. Οδηγηθήκαμε στον τόπο των εκτελέσεων στο Γουδί, μας βάλανε σε μια σειρά μπροστά από ένα τοίχο και απέναντι μας ήταν το γνωστό πολυβόλο των εκτελέσεων. Η αναμονή ενός γεγονότος, που εκ των υστέρων έμαθα ότι ήταν η ανατολή του ήλιου (απαγορευόταν η εκτέλεση πριν την ανατολή)… Την ώρα εκείνη επιτέθηκαν οι Άγγλοι και μας έσωσαν από τα νύχια των Ρωμιών. Ρωμιοί θα μας εκτελούσαν. Η περίφημη ταξιαρχία Ρίμινι, η δεξιά ταξιαρχία, που ήρθε στην Ελλάδα εκπροσωπώντας τον φασισμό. Φαντάζομαι πως τότε θα είχα νιώσει φόβο. Τώρα δεν το θυμάμαι, βέβαια… Ολόκληρος ο μηχανισμός μου, κορμί και μυαλό, την αποβάλλει αυτήν την ιδέα του φόβου… Πείσμα… Δεν θέλω να τον νιώθω.

Νομίζω πως ο Μαρκ Τουαίην είχει πει πως στη ζωή κερδίζουν οι έξυπνοι και αυτοί που έχουν άγνοια κινδύνου…

Ναι η άγνοια κινδύνου είναι ένα από τα συστατικά. Ήμουν νέος και την είχα. Θυμάμαι την περίφημη φράση του Καραϊσκάκη προς τους συμπολεμιστές του… «Εμπρός αδέρφια, πάνω τους… Και με τη βοήθεια του Χριστού θα τους γαμ… την Παναγία». Μια φράση που μ’ έχει εντυπωσιάσει για το λυρισμό της και τον σουρεαλισμό της. Ποιος μη ρωμιός θα μπορούσε να το είχε πει αυτό;

Τι σας έκανε να μην φοβάστε;

Μεγάλωσα μέσα σε μια τραχύτητα. Ήταν τα χρόνια τραχιά. Κατάφερα να «εισπράξω» τρεις σφαίρες στο σώμα μου, τον περίφημο Δεκέμβρη του ‘45. Πεθαμένος σχεδόν, σύρθηκα… Με σύρανε μάλλον… Και κάπου ανάμεσα σε διάφορους σατανισμούς των εποχών, επέζησα! Για δύο τρία χρόνια ήμουν κουτσός, περπάταγα με δεκανίκια. Και σκεφτόμουν εκείνη την ώρα που τρεις σφαίρες σφηνωνόταν στο κορμάκι ενός 18χρονου αγοριού, η «μοίρα αυτή που σκότωνε τον διπλανό μου, τον φίλο μου, (ήμασταν σε απόσταση τριών πόντων εκείνος έφαγε όλες τις σφαίρες εγώ μόλις τρεις) τι έφταιγες εσύ, τι έφταιγε η μάνα σου;». Δεν υπάρχει απάντηση. Ποιος να απαντήσει; Αν αυτός ο άθλιος με το πολυβόλο που έτρεμε, πήγαινε δύο χιλιοστά δεξιά ή αριστερά, τώρα δεν θα μιλούσα, δεν θα ήμουν εδώ. Κισμέτ! Η μοίρα…Σαν ανατολίτης αυτό λέω… Κισμέτ!

Όλη αυτή ζωή μέσα σε αντίσταση και μάχες για τα ιδανικά σας. Η στρατευμένη τέχνη τις προηγούμενες δεκαετίες μήπως δεν είχε κοινό; Αυτιά για να ακουστούν; Και τώρα αναδύονται και πάλι οι παραδοσιακές αξίες.

Τώρα είμαι… 120 χρόνων! (γέλια) Ποτέ η ζωή δεν ήταν ανώδυνη! Ούτε μια στιγμή δεν τη θυμάμαι ανώδυνη. Το οδυνηρό δεν είναι μόνο το σώμα, είναι το μυαλό, η ψυχή, η κοινωνία, ό,τι συνθέτει τη ζωή μου. Δεν θυμάμαι να ένιωσα ότι «έτσι είναι τα πράγματα». Ήμουν σε ένα status που πάντα μου επέβαλλε με επιμονή πως «δεν έτσι είναι τα πράγματα, είναι αλλιώς τα πράγματα». Και που είναι όλα αυτά τα πράγματα; Και πώς είναι τέλος πάντων τα πράγματα; Από μικρός έμαθα να ξεχωρίζω το καλό από το κακό. Μια ινδική παροιμία λέει πως «το πρώτο σκαλοπάτι της σοφίας είναι να ξεχωρίσεις το καλό από το κακό. Το δεύτερο είναι να καταλάβεις πως το καλό και το κακό πηγαίνουν χέρι χέρι, αντάμα. Και τέλος, το τρίτο σκαλοπάτι είναι να καταλάβεις πως το καλό και το κακό δεν είναι δύο, είναι ένα»! Για μένα που τα έχω ζήσει, δεν μπορώ να ξέρω τώρα που μιλάμε αν το περίφημο Μνημόνιο είναι η αλήθεια που ψάχνουμε ή είναι η κουταμάρα. Αυτήν την ώρα το 40% του λαού επέλεξε μια κυβέρνηση. Εγώ δεν την αποδέχθηκα δευτερόλεπτο. Διαβάζω μια δεύτερη σκέψη μου που λέει… «Ξέρω τι είναι το Μνημόνιο;». Ένα ένστικτο μου λέει δεν πάει στο διάολο και το Μνημόνιο και ο Μπαρόζο και το ΔΝΤ; Δεν με ρώτησε κανείς! Εγώ δεν ψήφισα στις εκλογές. Είναι εμπαιγμός πως η ψήφος είναι ερώτημα. Αλλά ουδέν κακό αμιγές καλού, έλεγαν οι παππούδες μας. Είναι φοβερό πως ο 5^ος αιώνας έχει δώσει όλες τις απαντήσεις σε όλα αυτά που μπορούν να απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο.

Αυτό τον καιρό τι είναι αυτό που μπορεί να σας ξυπνήσει συναισθήματα;

Όπως πάρα πολλοί Έλληνες τούτη την ώρα, δεν ξέρω τι μου γίνεται. Εκείνο που ξέρω είναι ένα τεράστιο «Όχι». Αυτό το τεράστιο όχι πως ερμηνεύεται; “Όχι” στο Μνημόνιο, όχι στον Παπανδρέου… Το “Μέγα ναι” που είναι; Το όχι το ξέρω, το ναι; Μόνο του είναι το όχι; Καθόλου δεν είναι μόνο του. Η δυνατότητα του λαού σταματάει στο όχι. Ο λαός είναι στο Σύνταγμα και λέει όχι. Και όταν θέλαμε να σφραγίσουμε το αλβανικό μέτωπο τι είπαμε; Ένα απλό όχι. Το όχι είναι μια θέση απελπισίας. Κανείς σοφός δεν λέει όχι. Από τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη μέχρι τους δυτικούς κανείς δεν έχει πει όχι. Είπε εκείνο, το άλλο, αλλά δεν είπε όχι!

Πιστεύατε ποτέ στα 18 σας ότι θα υπάρχουν άνθρωποι που θα λένε «ο Νίκος Κούνδουρος είναι μύθος»;

Συνάντησα προχθές μια κυρία στο δρόμο. Με κοίταζε την κοίταζα κι εγώ. Της λέω «γιατί με κοιτάτε;», μου λέει «είστε ο Κούνδουρος; Ο μύθος», της απαντάω «μα τι λέτε;» Αισθάνθηκα αμηχανία «τι μύθος; Παρεξήγηση. Οι μύθοι ανήκουν στον Όλυμπο». Η κυρία ήταν δυναμική και μου ανταπαντά «όχι μην τα λέτε αυτά, εμείς ξέρουμε ποιος είστε και μακάρι να υπήρχαν σαν κι εσάς κι άλλοι. Αλλά δυστυχώς το είδος «Κούνδουρου» δεν είναι επαρκές για να σηκώσει στους ώμους του την Ιστορία. Είστε κι εσείς όπως εμείς, θύμα της Ιστορίας».

Και; Νιώθετε θύμα της Ιστορίας;

Βέβαια.

Γιατί;

Έχω την εντύπωση σαν αίσθηση δίκαιου. Ανόητου δίκαιου, δικής μου επινοήσεως… Ότι έχουμε παρα πολύ αδικηθεί. Οι πριν από εμένα και οι μετά από εμένα είμαστε αδικημένοι. Και ποιοι δεν έχουν αδικηθεί, λέω εγώ… Οι Εσκιμώοι;

Τον εαυτό σας τον έχετε βασανίσει; Του έχετε φερθεί σκληρά;

Επιστρέφοντας πίσω, στα χρόνια μου, παρατηρώ ένα είδος επιπολαιότητας… Ναι. Σκληρότητας προς τον εαυτό μου; Ναι, Ένα είδος φαταλισμού; Ότι άσε τα πράγματα να έρθουν… Ναι, περιέχεται και αυτό. Είναι ένα σωρό τρόποι συμπεριφοράς, σκέψης, ύπαρξης… Ο κάθε άνθρωπος έχει τη μυστική ζωή του. Εμείς οι κουλτουριάρηδες, οι διανοούμενοι έχουμε έναν τρόπο να μην τη θεωρούμε πως είναι ένα λάθος, ένα πάρεργο, αλλά ότι η μυστική ζωή μας είναι κομμάτι της ζωής μας. Ο λιγότερο κουλτουριάρης θεωρεί ότι η μυστική του ζωή είναι ένα λάθος, μια παρεξήγηση. Για εμάς δεν είναι ούτε παρεξήγηση ούτε λάθος. Είναι ουσία. Η ψυχή του ανθρώπου είναι πραγματικά άβυσσος. Ως ένα σημείο η άβυσσος αυτή δεν είναι μυστήριο. Με ότι μπορεί να περιέχει μια άβυσσος. Το χάος πρώτο. Την αίσθηση της απώλειας. Την αίσθηση του τίποτα. Αυτή η αίσθηση του τίποτα είναι πολύ σημαντική.

Μιλάτε στον Θεό;

Είμαι άθεος από τη φύση μου. Από τα 15 μου ήμουν παρέα με τα κομμούνια μου. Στα 20 την κοπάνησα κι έφυγα. Είχα γευτεί την πικρία αλλά και τη χαρά του να είσαι κομμουνιστής. Είπα αντίο στους συντρόφους μου, στον Στάλιν κι έφυγα…

Δεν στρέφεστε στον ουρανό;

Δεν έχω τον ίδιο ουρανό με αυτόν που έχει ένα άλλος άνθρωπος. Δεν πιστεύω στον Θεό αλλά μπορώ να διαβάζω εκστασιασμένος τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες στις εκκλησίες ακούγοντας τους ψαλμούς, τους παπάδες, το Βυζαντινό Μέλος. Με ρίγος. Το ρίγος αυτό κατάγεται από εκεί που για άλλους σημαίνει θρησκευτικότητα.

Ο κινηματογράφος σας προκαλεί ρίγος;

Φυσικά. Ακόμα. Τόσο καιρό έχω κολυμπήσει μέσα στην ηδονή του κινηματογράφου ώστε δεν μπορώ να βγω με τίποτα. Η ζωή μου ήταν μέσα στον κινηματογράφο.

Αν δεν υπήρχε ο κινηματογράφος μέσα από ποια Τέχνη θα προσπαθούσατε να διοχετεύσετε όλη αυτή την ορμή των απόψεων σας;

Από το γράψιμο.

Πώς στραφήκατε στον κινηματογράφο;

Τυχαία, Από μικρογεγονότα. Όταν απολύθηκα από το Μακρονήσι αναζητούσα μια ντουντουκα να «φωνάξω». Ζωγράφιζα στους τοίχους σφυροδρέπανα σαν τρελός. Είχα μια έντονη ανάγκη να εκφράσω αυτό που ήμουν. Η ανάγκη να έχω φωνή με πήγε στον κινηματογράφο. Είπα «όρμα Νίκο στον κινηματογράφο», την τέχνη που είναι η πιο θορυβώδης, η πιο λαϊκή από όλες τις τέχνες. Με γοήτευε η οικουμενικότητα και η αμεσότητα του κινηματογράφου. Ήμουν και αγιογράφος. Ήταν ευφροσύνη, χαρά…

Αλλά δεν πιστεύετε στον Θεό…

Όχι. Η αγιογραφία είναι μια μυστικιστική τέχνη. Είσαι εσύ, το τελάρο σου, τα χρώματα σου και το όραμα ενός εργου. Έτσι είναι και ο κινηματογράφος. Καμία άλλη Τέχνη δεν έχει τόση μυστικοπάθεια. Είσαι εσύ μόνος σου. Είναι επίσης και στιγμές. Υπάρχουν στιγμές μεγάλου οίστρου κι έμπνευσης και στιγμές που αγωνιάς, που πέφτεις, που προσπαθείς να σηκωθείς.

Στον ελληνικό κινηματογράφο υπήρχαν στιγμές δόξας και πτώσης…

Ναι έτσι είναι, η άνθηση και η πτώση. Δεν με ενδιαφέρει. Ο κινηματογράφος μου ήταν αλλιώτικος, ήταν η αγωνία μου για έκφραση. Ενώ ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν πολύ συμπαθητικός έως γοητευτικός… με το πλούσιο αγόρι και το φτωχό κορίτσι. Εμένα δεν με ενδιέφερε καθόλου αλλά το έβλεπα με συμπάθεια και αγάπη. Η αθωότητα που είχε στα πρώτα του χρόνια…

Και τι έγινε; Ενηλικιώθηκε και έχασε την αθωότητά του;

Τελείως! Οι νεαροί σύγχρονοι σκηνοθέτες δεν έχουν χάσει απλά την αθωότητά τους αλλά τη λογική και το μυαλό τους. Έχουν χάσει ό, τι όμορφο έχουνε. Είναι φιλόδοξοι, φιλάρεσκοι και βάζοντας στόχο συνεχώς τον εαυτό τους δεν καταφέρνουν τίποτε στο τέλος.

Εκείνη η χρυσή εποχή είχε σταρ. Την Αλίκη, την Καρέζη…

Με τις καμπύλες που είχε η καριέρα τους, ναι.

Μήπως δεν υπάρχουν αυτά τα λαμπερά πρόσωπα για να τα εκμεταλλευτούν οι σκηνοθέτες; Δεν έχουν υλικό;

Απ’ όλα έχουν. Εκείνο το ιερό πάθος έχει υποκατασταθεί. Από φιλοδοξίες και φιλαρέσκεια. Να παίξω το σκηνοθέτη. Να πείσω και τους άλλους ότι είμαι σκηνοθέτης. Να γνωρίσω ένα κορίτσι και να το κάνω γκόμενα. Για όλα υπάρχει ένα πολύ προσωπικό αίτημα να ικανοποιήσουν. Τον εαυτό τους. Γύρω από το παιχνίδι «σκηνοθέτης και δημιουργία» παίζονται ένα σωρό ανώμαλα παιχνίδια.

Ανώμαλα παιχνίδια;

Τελείως ανώμαλα. Η φιλαρέσκεια δεν παράγει τέχνη.

Εσείς επιζητούσατε την αναγνώριση;

Οι ταινίες μου ήταν δείγμα για ψυχαναλυτή όχι για κριτικούς κινηματογράφου. Ο καθένας που ξεχωρίζει φαίνεται αμέσως. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για παράδειγμα φαίνεται ότι κάτι κυνηγάει, κάτι ψάχνει. Ένας άλλος λέει… «τον εαυτό του κυνηγάει… το είδωλό του». Και μ’ αυτό συμφωνώ. Κυνηγώντας τον εαυτό του κάνει ενδιαφέρουσες ταινίες.

Οι καλοί σκηνοθέτες κυνηγάνε τα φαντάσματα τους;

Ακριβώς.

Ποια είναι τα δικά σας «φαντάσματα»;

Προσπαθώ να τα ξεχωρίσω αυτές τις ημέρες. Κάνω τώρα μια ταινία για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Πες μου έναν ρωμιό σκηνοθέτη να νοιάζετε τι συμβαίνει εκεί; Κάνει άλλα… Ψάχνουν τα πιο υπαρξιακά που εμένα δεν μ’ ενδιαφέρουν. Ο άνθρωπος σαν ήρωας μου φαίνεται πια ξεπερασμένο μοντέλο. Δεν ήμουν νατουραλιστής. Μου άρεσε να περνάει μια ιδεολογία μέσα από τις ταινίες μου. Ο Δράκος ήταν άγρια ιδεολογική ταινία. Κυκλοφόρησε ένα αμερικάνικο βιβλίο που έχει γίνει μπεστ σέλλερ. Και λέει στον πρόλογό του ο παράδοξος συγγραφέας Jonathan Franzen, (ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ο «αμερικανός Τολστόι»)… «Πριν από 30 χρόνια σε μια προβολή σε φοιτητική αίθουσα είδα μια ελληνική ταινία, τον Δράκο. Έκτοτε το φάντασμα αυτής της ταινίας δεν μ’ έχει αφήσει». Είδε την ταινία και τον συντάραξε. Πήρε τους πρωταγωνιστές της ταινίας και έγραψε τη δική του ιστορία. Βασίστηκε στους ήρωες του Δράκου κι έκανε ένα δικό του μυθιστόρημα. Και λέει ότι το διάβασε ο Ομπάμα και ενθουσιάστηκε… Παραμύθι; Έγινε πάντως best seller.

Υπάρχει η άποψη πως ο Κούνδουρος μεταφέρει στοιχεία του εαυτού του στον βασικό ήρωά του…

Στην αρχή το θεωρούσα μαλακία. Έλεγα «κοίτα τι ανακάλυψαν πάλι». Στη συνέχεια είδα ότι τελικά δεν έχουν και τελείως άδικο. Βλέποντας τις ταινίες ξανά… Μπορεί να δίνω στοιχεία αλλά όχι συνειδητά.

Εσείς αισθάνεστε ότι εσείς ήσασταν ψυχαναλυτής της κοινωνίας;

Ναι, αυτό ακριβώς. Αυτό ήθελα να κάνω. Να αποτυπώσω την κοινωνία. Και στη νέα μου ταινία. Θέλω να περιγράψω τη σκληρότητα του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους και την απάθεια των Δυτικών.

Θανάσης Βέγγος: Ποια τα συναισθήματα που ξυπνάνε μέσα σας όταν ακούτε αυτό το όνομα;

Όταν εκείνη την ημέρα είδα στην εκκλησία το φοβερό λαό συγκινημένο να έχει αφήσει δουλειά, σκέψεις για να προσκυνήσει τον Βέγγο. Ποιον; Έναν ηθοποιάκο. Και δεν το λέω υποτιμητικά για τον Θανάση. Αλλά σ’ αυτήν την ανθρωποφάγα κοινωνία που ζούμε ξαφνικά, τόσος λαός άφησε τα πάντα και πήγε να προσκυνήσει… Το ρήμα «προσκυνήσει» το εννοώ. Σπάνια συμβαίνει αυτό σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Ο Θανάσης ήταν Χερουβείμ. Ήταν ένας άκακος άνθρωπος. Τον πολέμησαν πολλοί. Δεν είχε μια κακή κουβέντα για κανέναν. Ποτέ!

Θα μπορούσατε να τον περιγράψετε με μια ιστορία;

Θα σας πω πως γνωριστήκαμε… Ήμουν στη Μακρόνησο. Είχα πάρει άδεια να απομακρυνθώ από το Τάγμα για να τακτοποιήσω κάπως τις σκέψεις μου. Καθόμουν σε μια πλαγιά, όταν είδα έναν στρατιώτη φορτωμένο με ξύλα. Το κορμί του σχεδόν δεν φαινόταν από τα ξυλά. Όταν έφτασε κοντά τα έριξε κάτω και τον είδα. Ήταν κουρελής, ταλαιπωρημένος. Μου λέει «Εδώ δεν μπορείς να κοιμηθείς, θα σε φάει η υγρασία»… Και αρχίζει, μ’ εκείνες τις νευρικές κινήσεις που τον χαρακτήριζαν και σαν ηθοποιό, να καρφώνει τα ξύλα… Και μου έφτιαξε κάτι σαν τάβλα για να μπορέσω να στρώσω πάνω την κουβέρτα και να κοιμηθώ. Έτσι γνώρισα τον Θανάση Βέγγο.

Πρόσφατα σας συνέβη και ένα τραγικό γεγονός που παραλίγο να σας στοιχίσει τη ζωή…

Ακριβώς. Αυτοί που μπήκαν στο σπίτι μου ήρθαν με σκοπό όχι απλά να κλέψουν αλλά να σκοτώσουν. Είχαν μίσος.

Αυτό το γεγονός άλλαξε τη ματιά σας ως προς τους μετανάστες…

Εμείς σαν λαός ήμασταν αθώοι. Είχαμε μνήμες από τη δική μας ξενιτιά και ανοίξαμε τις πόρτες των σπιτιών μας και τους δώσαμε δουλειά. Δεν θα έπρεπε να είμαστε τόσο αθώοι. Φίλος μου που εργάζεται σε πρεσβεία μου είπε πως οι αλβανοί όταν άνοιξαν τα σύνορά τους έστειλαν πολλούς φυλακισμένους. Και το θλιβερό γεγονός με τον πατέρα που τον σκότωσαν για μια κάμερα θα πρέπει να μας αφυπνίσει. Όταν πήγα στο αστυνομικό τμήμα και ρώτησα τον Διευθυντή τι να προσέχω μου είπε… «Να μην κυκλοφορείς μόνος, ειδικά τα βράδια και να μην κρατάς σακούλες». Σκεφτείτε… «Να μην κρατάς σακούλες».

Τάσος Μπιρσίμ: "Έχω λιποθυμήσει μετά το τέλος μιας συγκέντρωσης του Ανδρέα"

2011-07-05T21:33:00.000+03:00

«Σινεμά ο παράδεισος»… Ένα παιδάκι σε ένα χωριό της Ιταλίας μαγεύεται από τον κινηματογράφο. Μεγαλώνει εκεί, δουλεύει εκεί και κάνει το όνειρό του πραγματικότητα… Γίνεται φτασμένος κι επιτυχημένος και επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια για να αποχαιρετήσει τον μέντορά του…

Θα μπορούσε να είναι η ιστορία του Τάσου Μπιρσίμ, του μάγου της ελληνικής τηλεόρασης, του ανθρώπου που από τα χέρια του πέρασαν οι μερικές από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της Ελλάδας των τελευταίων τριών δεκαετιών… Του σκηνοθέτη που ήταν τα μάτια του ελληνικού λαού, στα πιο σημαντικά γεγονότα, μερικά από τα οποία άλλαξαν το
ρου της ελληνικής ιστορίας. Μπορεί αυτός ο πρόλογος να μην του αρέσει, γιατί είναι πάρα πολύ σεμνός. Οπότε θα γράψω κάτι για να τον ευχαριστήσει… Όχι, ο Τάσος Μπιρσίμ δεν είναι σαν τον ήρωα του Σινεμά ο Παράδεισος. Μπορεί και εκείνος να καθάριζε από τα 7 του το σινεμά και να πουλούσε στραγάλια… Μπορεί ο χειριστής της προβολής μηχανής να τον αγάπησε πολύ και να του έμαθε τη δουλειά… Και να έφυγε για την Αθήνα για να ακολουθήσει το όνειρό του, τη σκηνοθεσία. Σπούδασε, δούλεψε, πέτυχε… Αλλά εκείνος δεν ξεχνά τον τόπο του. Το Λεωνίδιο. Και κάθε χρόνο είναι τουλάχιστον εκεί, για τη «γιορτή μελιτζάνας»!

Τελικά οι χαρές του επαγγέλματος σας είναι περισσότερες από τις λύπες;

Νομίζω ότι η ζυγαριά γέρνει έστω και ελάχιστα προς τις χαρές.

Ελάχιστα όμως…

Τι θα θέλατε να σκηνοθετήσετε και δεν το έχετε κάνει ακόμη;

Είναι τόσα πολλά που χρειαζόμαστε πολύ χρόνο και χαρτί να τα απαριθμήσω…

Πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος όταν γίνεται τηλεστάρ;

Αυτό έχει να κάνει με το «μέσα» μας και το πόσο ισορροπημένοι είμαστε …

Οι παρουσιαστές και οι παρουσιάστριες που πέρασαν από τα χέρια σας έγιναν μετέπειτα μεγάλοι σταρ. Τι είναι αυτό που βλέπατε στην οθόνη όταν κάνατε τα δοκιμαστικά;

Πολλά παιδιά ήταν πολύ καλά που δεν τα πήρα. Προσέχαμε περισσότερο να έχουν ήθος και όχι ύφος, να είναι ταλαντούχα, να έχουν προσόντα και φυσικά να ξέρουν πολύ καλά ελληνικά, όπως και ξένες γλώσσες… Θα έχετε παρατηρήσει ότι πολλές φορές κάποιοι κάνουν συνεντεύξεις κι έχουν μεταφραστή… Κι επειδή ο έλληνας πολίτης έχει πολλές πηγές από τις οποίες μπορεί να αντλήσει μια είδηση (τηλεόραση, ραδιόφωνο, internet, έντυπα) θα πρέπει όσοι βρίσκονται μπροστά από τις κάμερες πρέπει να είναι πολύ σπουδαγμένοι και τοποθετημένοι σωστά.

Υπάρχουν τέτοιοι παρουσιαστές;

Υπάρχουν.

Είναι η νέα γενιά παρουσιαστών πιο ταλαντούχα από την προηγούμενη;

Βεβαίως. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει το «κάθε πέρσι και καλύτερα»

Τι δεν έχετε συγχωρέσει ποτέ στον εαυτό σας;

Το ότι έλειψα τόσο πολύ από τα παιδιά μου, όταν με είχαν ανάγκη.

7. Ποια ήταν η νύχτα που άλλαξε τη ζωή σας;

Δεν υπάρχει ούτε νύχτα, ούτε μέρα. Αλλοίμονο σε όσους άλλαξε έτσι απότομα!!!

Γιατί το λέτε αυτό;

Γιατί είμαι 25 ώρες στη δουλειά. Για να καταλάβετε, μια νύχτα έχω πεταχτεί από το κρεβάτι, τότε έκανα ένα μοντάζ για μια σπουδαία δουλειά, και έψαχνα τα φιλμ. Για να μην μου πάρουν κάποιο καρέ. Κοιμήθηκα με τα πλάνα…

Ποιο λάθος θα ξανακάνατε;

Αυτό που δεν έχω καταλάβει ότι είναι λάθος…

Τι έκανε ξεχωριστό άνθρωπο τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Η αύρα του, η ακτινοβολία του…. Ήμουν πολύ τυχερός που μπόρεσα να γνωρίσω και να συνεργαστώ με αυτόν τον πολύ μεγάλο πολιτικό. Είχα σπουδαίο πρωταγωνιστή.

Αυτή η γοητεία που ασκούσε στον κόσμο, έβγαινε και στον φακό…

Βεβαίως! Πρέπει να σημειώσετε ότι ήταν και άλλες οι εποχές. Ο κόσμος ήθελε μια αλλαγή. Μια άλλη ανάσα. Κι έγινε αυτό, το καταφέραμε. Τότε, πριν από ένα χρόνο είχε έρθει και η έγχρωμη τηλεόραση. Ο κόσμος που έτρεχε να ακούσει τον Ανδρέα, δικαιώθηκε που τον στήριξε και τον έβγαλε.

Εκείνες τις μεγάλες στιγμές των συγκεντρώσεων εσείς βρισκόσασταν μέσα σε ένα δωματιάκι, κάτω από μια φοβερή πίεση και ένταση.

Είχα μεγάλη ευθύνη και πολύ τρακ.

Και μέσα σε όλη αυτή την ένταση των στιγμών, που θα έπρεπε να συντονίζεται τόσες κάμερες και να βλέπετε συνεχώς εικόνες, θυμάστε ποτέ να σας έχει βγει συναισθηματισμός; Προσωπικά συναισθήματα;

Κατ’ αρχάς έχω λιποθυμήσει. Μετά το τέλος μιας συγκέντρωσης. Κι έχω κλάψει. Και έχω συγκινηθεί, την ώρα της συγκέντρωσης, την ώρα που περνούσαν μπροστά μου εκατοντάδες καρέ. Και η εικόνα έβγαινε τότε ακόμη πιο δυνατή.

Νομίζω ότι είχατε και πολύ καλό υλικό εξαιτίας των συναισθημάτων του κόσμου που βρισκόταν στις συγκεντρώσεις…

Σωστά.

Ο Ανδρέας φαινόταν σαν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας…

Αν ήσασταν δίπλα μου κάποια στιγμή στο κοντρόλ, θα σας είχε σφίξει το χέρι. Και αν σας ξαναέβλεπε μετά από 10 χρόνια, μπορεί να μην θυμόταν το όνομά σας, αλλά ως φυσιογνωμία θα σας ήξερε. Και θα σας έλεγε «νομίζω ότι ήσασταν τότε στο κοντρόλ με τον Τάσο».

Ποια ήταν η πιο εντυπωσιακή συγκέντρωση που θυμάστε;

Στη Θεσσαλονίκη το 1985. Τότε χρησιμοποιήθηκε ένα ελικόπτερο που έκανε ένα πλάνο από την πλατεία Αριστοτέλους έως τη Σχολή Τυφλών! 4,5 χιλιόμετρα παραλία έγραφε το πλάνο και δεν το έκοψα… Αυτό το πλάνο διήρκησε 4 λεπτά.

Εκείνες τις στιγμές καταλαβαίνατε ότι γράφατε ιστορία;

Δεν ήμουν μόνος, υπήρχε μια ομάδα συνεργατών που τα καταφέραμε. Ό,τι είχαμε κάνει ήταν ζωντανά. Μπορούσες να χάσεις μια έκφραση, μια εικόνα… Έχουν χαθεί κάποια πλάνα, αλλά έχουμε βγάλει κάποια πολύ σπουδαία. Εκείνη την ώρα ξεχνάς τα πάντα! Μιλάει ο νους και είσαι συγκεντρωμένος σ’ αυτό που κάνεις. Να επιλέγεις πλάνα.

Αυτά τα projects ήταν τεράστια. Ήσασταν ο τέλειος επαγγελματίας ή βάζατε μέσα στη δουλειά και το μεράκι και τη φίλια με τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Καταρχάς παίζει σημαντικό ρόλο να έχεις καλό πρωταγωνιστή αλλά και εσύ να είσαι πολύ καλός στο κοντρόλ. Πρέπει να είναι και οι δύο καλοί για να βγάλουν την τέλεια εικόνα. Πρέπει να υπάρχει ψυχή, αγάπη, αφοσίωση…

Όταν ο Ανδρέας επέστρεψε από το Χέρφιλντ, γνωρίζατε ότι θα παρουσίαζε τη Δήμητρα Παπανδρέου στον ελληνικό λαό; (βρισκόσασταν στο κοντρόλ και σκηνοθετούσατε την άφιξη;)

Το γνώριζα. Αλλά τι νόημα έχουν σήμερα αυτά…

Το γνωρίζατε;

Φυσικά. Γιατί αλλιώς μπορεί να το έχανα σαν εικόνα. Δεν είναι ότι συνεννοούμασταν μόνο γι’ αυτό! Για πολλά πράγματα μιλούσαμε πριν από κάθε γεγονός. Να σας θυμίσω ένα κοριτσάκι με τέσσερα γαρύφαλλα, που ήταν προεκλογική αφίσα το 1985. Τότε σκέφτηκα να «ζωντανέψω» αυτό το κοριτσάκι, να το βγάλω μπροστά μετά το τέλος μιας ομιλίας, να δώσει στον Ανδρέα τέσσερα γαρύφαλλα και να πει “η νέα τετραετία πάλι Παπανδρέου”. Όταν όμως το κοριτσάκι πλησίασε τον Ανδρέα εκείνος το πήρε αγκαλιά. Είχα φοβηθεί μήπως το κοριτσάκι φοβηθεί και κλάψει όταν θα έβλεπε το πλήθος και αμέσως κλείνω τα μικρόφωνα. Ευτυχώς το κοριτσάκι το είχα πει στην πρόβα να μην φοβηθεί και να στέλνει φιλιά στον κόσμο. Όπως και τελικά έγινε!

Πολλοί είναι εκείνοι που λένε για το νεύμα στην Δήμητρα Παπανδρέου, ότι εκεί ο Ανδρέας έδειξε τι άνθρωπος και πόσο αρσενικός είναι… Δεν θέλησε να κρύψει κάτι από το λαό…

Ίσως περάσουν λίγα ακόμη χρόνια για να λένε ότι «ένας ηγέτης σκέφτηκε να μην κρύψει αλλά να φωνάξει τη γυναίκα που αγάπησε να κατέβουν μαζί». Ίσως μετά από χρόνια κάποιος το γράψει σε ένα βιβλίο και πουν «μπράβο στον Ανδρέα που το έκανε».

11.Ποιο περιστατικό θα εξιστορούσατε για να περιγράψετε τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Ειλικρινά δεν μπορώ να το κάνω. Είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα.

12. Φαντάζομαι ότι καμαρώνετε για τον γιο σας και την κόρη σας…

Και οι δύο έχουν σπουδάσει σκηνοθεσία. Ο γιος μου έχει πάρει και δύο master, ήταν 10 χρόνια στο Λονδίνο και είναι πολύ καλύτερος σκηνοθέτης από εμένα. Είναι γνώστης της τελευταίας τεχνολογίας, στο interactive, στην ψηφιακή τηλεόραση.

Γοητεύτηκε τόσο πολύ από τη δουλειά του πατέρα του…

Μεγάλωσε μέσα στα στούντιο… Να σας πω ότι δύο φορές τον ξέχασα στην ΕΡΤ. Χτύπησα το κουδούνι στο σπίτι μου, ανοίγει η πόρτα, πάω να αγκαλιάσω το παιδί, «που είναι το παιδί;»! Ξαναγυρνάω πίσω στην Αγίας Παρασκευής να τον πάρω. Έπαιζε με τα παιδιά εκεί… Εγώ είχα το δελτίο ειδήσεων, τελείωσα κι έφυγα. Αυτή η δουλειά είναι έρωτας!

Η κυρία Μπιρσίμ;

Απλά αντέχει…

Πρέπει να σας αγαπάει πάρα πολύ!

Είναι ήρωας!

13. Θα κατεβαίνατε στο Σύνταγμα με τους αγανακτισμένους;

Και ναι και όχι…

Γιατί «και ναι και όχι»;

Φοβάμαι μην σημειωθούν έκτροπα. Όσο υπάρχει ηρεμία είναι πολύ καλό αυτό που συμβαίνει. Είμαστε περήφανος λαός και δεν θα πρέπει να εκτροχιαστούν τα πράγματα.

Πόσο πολύ λείπει η Μαλβίνα από την τηλεόραση; Αυτόν τον καιρό θα είχε πάρα πολύ υλικό…

Ναι, λείπει… Ο Θεός μερικές φορές δεν θα έπρεπε να παίρνει μερικούς, αλλά τέλος πάντων… Είχα την τύχη να σκηνοθετήσω τη Μαλβίνα, ήταν πολύ σπουδαίο μυαλό.

Πόσο δύσκολο ήταν να σκηνοθετήσει κανείς τη Μαλβίνα;

Μια φορά ενώ έχει πέσει το σήμα βλέπω πως η Μαλβίνα έχει φύγει από τη θέση της. Δεν έχω πλάνο. Μεγαλώνω το σήμα στον αέρα και πάμε αμέσως σε διαφημίσεις. Είχε φύγει γιατί δεν της είχαν φέρει μια είδηση και δεν ήθελε να βγει…

Θα βγει μια παρουσιαστρια με το επικοινωνιακό χάρισμα της Μαλβίνας; Να σχολιάζει και ο κόσμος να καταλαβαίνει αμέσως όλα εκείνα που θέλει να πει;

Μας λείπει πολύ από την τηλεόραση. Υπάρχουν βέβαια εκπομπές και σάτιρα στην εκπομπή αλλά… Πάντως θέλω να πω ότι δεν έχουμε κακή τηλεόραση.

Δύο χρόνια πριν, αν κάποιος σας περιέγραφε αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, θα τον πιστεύατε;

Αν μιλούσα με ενημερωμένο οικονομολόγο, που γνώριζε σε βάθος την πορεία της οικονομίας της χώρας μας, θα τον πίστευα.

Πολλοί ήταν αυτοί που σχολίασαν αρνητικά το γάμο της φίλης σας Δέσποινας Μοιραράκη περιγράφοντας τον ως "γάμο της χλιδής εν μέσω κρίσης" και "προκλητικό"; Τι απαντάτε;

Κάθε ένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ότι θέλει. Αυτοί που με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά ότι για εμένα η φιλία είναι πάνω από όλα

Πώς γνωριστήκατε με τη Δέσποινα Μοιραράκη;

Πριν πολλά χρόνια όταν θα άρχιζε να κάνει τηλεπωλήσεις, ζήτησε τη γνώμη μου.

Τελικά πόσο κόσμο είχαν οι συγκεντρώσεις του Ανδρέα; 500, 5.000 ή 50.000;

Όσο κόσμο έδειχναν οι οθόνες, ειλικρινά. Επειδή ακούστηκαν τόσα πολλά από καλοθελητές της εποχής, περί βίντεο κλπ, απαντώ πως οι εικόνες ήταν ζωντανή μετάδοση και μόνο.

Παύλος Τσίμας: "Δεν το αγαπώ το δελτίο"

2011-06-29T02:49:00.000+03:00

Κάθε βράδυ έχει τη δικιά του γωνία στο σπίτι μου. Πάνω δεξιά. Το ραντεβού είναι στις 8. Τα νέα που σχολιάζει πολλές φορές… πονάνε. Δεν είναι και ο τυπικός μουσαφίρης, που θα χαϊδέψει τα αυτιά του νοικοκύρη. Κι όμως… Ο Παύλος Τσίμας δεν είναι ο δημοσιογράφος της κορώνας! Για την ακρίβεια, θα ήθελα να είναι αυτός που θα μου ανακοινώσει το τέλος του κόσμου.

Θυμάστε ποια ήταν η τελευταία καλή είδηση που ακούσατε;

Δεν την άκουσα. Την είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Ήμουν εκεί. Στην Βαρκελώνη. Πτωχευμένοι, αλλά πρωταθλητές Ευρώπης...

Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε μεγάλη συναισθηματική φόρτιση λόγω της επικαιρότητας πριν ή κατά τη διάρκεια του δελτίου ειδήσεων;

Και να έτυχε, θα το έκρυψα. Πιστεύω ότι οι ειδήσεις δεν πρέπει να προσπαθούν να συγκινήσουν εκείνους που τις παρακολουθούν. Πολύ περισσότερο εκείνους που τις λένε...

Συνήθως στο δελτίο προσπαθείτε να αποφορτίσετε το κλίμα, είστε συνήθως πιο ψύχραιμος και κουλ από τον Γιάννη Πρετεντέρη για παράδειγμα. Υπήρξε στιγμή όμως που νιώσατε οργή; Που θα θέλατε να πείτε πολλά παραπάνω και συγκρατηθήκατε;

Είμαι γενικά ψύχραιμος. Είναι το κουσούρι μου. Κι έχω ασκηθεί, πολλά χρόνια τώρα, να συγκρατούμαι και να μην τα λέω ποτέ τα «παραπάνω». Χρειάζεται λίγο ζεν σ αυτή τη δουλειά...

Ο Δημήτρης Καμπουράκης δήλωσε στο DT ότι οι “έλληνες δημοσιογράφοι έχασαν την είδηση της δεκαπενταετίας, την “πτώχευση” της χώρας”… Ποια είναι η γνώμη σας;

Έχει ένα δίκιο. Αλλά επιτρέψτε μου να σας πω μια προσωπική ιστορία. Τον Μάρτιο του 2009, όταν ο Καραμανλής έλεγε πως είμαστε «θωρακισμένοι», παρουσίασα μια «Έρευνα» με θέμα «η Ελλάδα κινδυνεύει με πτώχευση». Η μόνη αντίδραση ήταν ένα τηλεφώνημα ενός υπουργού: «μην λές βλακείες»... Μπορεί να ήταν ήδη αργά, αλλά θέλω να πω ότι η πτώχευση της Ελλάδας είναι από τις ειδήσεις που και να την έλεγες, πριν συμβεί, κανείς δεν θα σε άκουγε και αν επέμενες θα σε έπαιρναν με τα λεμόνια. Το έχω πάθει κι αυτό. Ξέρεις τι βρισίδι ακούσαμε με τον Τέλογλου, όταν κάναμε μια εκπομπή στο «Μαύρο Κουτί», τότε που μεσουρανούσε η τρέλα με το χρηματιστήριο, και προσπαθούσαμε να πούμε «προσέξετε, είναι φούσκα»;

Στην Ισλανδία, μετά την κατάρρευση της οικονομίας της, ο λαός στράφηκε και εναντίον δημοσιογράφων. Πιστεύετε πως στην Ελλάδα μπορεί να συμβεί το ίδιο;

Πολύ περισσότερο από αλλού. Γιατί πουθενά αλλού, σε καμιά άλλη χώρα, οι δημοσιογράφοι (κάποιοι δημοσιογράφοι, τέλος πάντων, αλλά αυτοί έδιναν τον τόνο) δεν κατέβαλαν τόση προσπάθεια, τόσα χρόνια, να πείσουν τους ανθρώπους ότι είναι παντογνώστες, παντοδύναμοι, τα ξέρουν όλα, τα μπορούν όλα, απονέμουν δικαιοσύνη, λύνουν προβλήματα, λύνουν και δένουν. Αφού, λοιπόν, τους ζητήσαμε τόσο θαυμασμό, δεν μπορούμε να παραπονιόμαστε που τώρα μας ανταποδίδουν τέτοια περιφρόνηση.

6. Έχουν μερίδιο οι έλληνες δημοσιογράφοι για την κρίση;

Δεν ξέρω πως αισθάνονται οι άλλοι, εγώ πάντως συχνά νιώθω τύψεις. Όχι ότι ήταν στο χέρι μου ή στο χέρι των ΜΜΕ να προλάβουν το κακό. Δεν έχουν τέτοια δύναμη. Η δύναμή τους είναι σε μεγάλο βαθμό παραμύθι. Αλλά έπρεπε να δούμε πιο καθαρά, πιό έγκαιρα, και να φωνάξουμε πιο δυνατά.

7. Υπάρχει μερίδα του Τύπου αλλά και κόσμος που θεωρούν πως το δελτίο του MEGA στηρίζει την κυβέρνηση. Τι τους απαντάτε;

Θα απαντούσα ότι και στην κυβέρνηση λένε ότι το δελτίο του MEGA τους κάνει ζημιά, ότι τους κάνει αντιπολίτευση. Αλλά, μπορώ να μιλήσω για τον εαυτό μου μόνον: εγώ ούτε να στηρίξω, ούτε να ρίξω κανέναν θέλω. Προσπαθώ να λέω την γνώμη μου, όταν έχω γνώμη, και βασανίζομαι πολύ για να την διαμορφώσω, χωρίς να σκέφτομαι αν η γνώμη μου αρέσει ή δεν αρέσει στην κυβέρνηση, την αντιπολίτευση ή το τηλεοπτικό κοινό το ίδιο. Και χωρίς να πιστεύω ότι η γνώμη μου, η γνώμη οποιασδήποτε ομιλούσας κεφαλής σε ένα δελτίο, μπορεί να αλλάξει τον ρου της ιστορίας...

Γιατί οι Έλληνες αρνούνται να αλλάξουν και διατηρούν κατάλοιπα της τουρκοκρατίας σε ό,τι έχει να κάνει με τη σχέση τους με το Κράτος και τους πολιτικούς;

Δεν φταίνε οι Έλληνες. Δεν έχουμε κουσούρι ως ράτσα. Όταν βρεθούμε εκτός συνόρων μια χαρά τα πάμε. Αλλά το μοντέλο «Ελλάς» λειτουργεί με τις προδιαγραφές μιας καχεκτικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και μας αδικεί όλους...

Πόσο πολύ απέχει ο Παύλος του “Ριζοσπάστη” και του “902” από τον Παύλο του 2011;

Είμαι 20 χρόνια μεγαλύτερος, 15 κιλά βαρύτερος, έχω αλλάξει απόψεις σε πολλά- αναπόφευκτο: όταν αλλάζει η πραγματικότητα, θα ήταν επικίνδυνο να μην αλλάζουν οι απόψεις- αλλά ο ίδιος έχω αλλάξει; Οι άλλοι θα το κρίνουν, όχι εγώ. Ζω πάντως με την ίδια γυναίκα, κάνω παρέα με τους ίδιους φίλους, αγαπώ τα ίδια πράγματα και υποστηρίζω την ίδια ομάδα...

Τι θα θέλατε παρά πολύ να κάνετε αλλά δεν μπορείτε αυτή τη στιγμή;

Δεν έχεις ακούσει τον στίχο του Σαββόπουλου: «τα όνειρά σου μην τα λες, γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϋδιστές να ρθουν στην εξουσία»;

Τι λέτε στους φίλους σας; Υπάρχει ελπίδα; Και αν “ναι”, νιώθετε πως τους πείθετε;

Όλοι θέλουν να πιστέψουν ότι υπάρχει ελπίδα. Και υπάρχει, νομίζω. Μόνο που, όπως στις παλιές καλές ταινίες, το χάπι εντ θα έρθει μετά από πολλές ακόμη περιπέτειες και βάσανα. Και μετά θα πρέπει να ζήσουμε το σίκουελ...

Έχετε δύο κόρες.

Η μεγαλύτερη σπουδάζει Οικονομία και Πολιτική σε Πανεπιστήμιο της Αγγλίας. Η μικρότερη πηγαίνει σχολείο.

Ενθαρρύνατε την κόρη σας να επιλέξει αυτή την κατεύθυνση;

Όχι. Δεν ανακατεύτηκα. Ή τουλάχιστον όχι άμεσα. Ίσως την επηρέασα έμμεσα, όπως μπορεί να γίνει με τους γονείς χωρίς να το καταλάβουν ή να το επιδιώκουν.

Τι σας λέει, θα γυρίσει στην Ελλάδα;

Φοβάμαι όχι.

Εσείς θέλετε να γυρίσει;

Ως πατέρας φυσικά και θα ήθελα να γυρίσει. Ως λογικός άνθρωπος της λέω «εντάξει, μην γυρίσεις, κάτσε λίγο ακόμα».

Η άλλη κόρη σας προς τα πού «βλέπει»;

Είναι μικρή ακόμη. Είναι πολύ τυχεροί οι άνθρωποι που ανακαλύπτουν από μικροί ότι έχουν μια ισχυρή κλίση και την ακολουθούν. Οι περισσότεροι όμως ψάχνονται μέχρι τα 30 τους.

Εσείς μέχρι πότε ψαχνόσασταν; Πότε πήρατε την απόφαση να ακολουθήσετε τη δημοσιογραφία;

Ποτέ στην πραγματικότητα. Έγινα δημοσιογράφος από προξενιό δεν το διάλεξα ποτέ. Κατά καιρούς ονειρεύτηκα πολλά άλλα πράγματα, εκτός από τη δημοσιογραφία.

Τι ονειρευτήκατε;

Ήθελα να γίνω επαγγελματίας αθλητής, για την ακρίβεια Ολυμπιονίκης. Ήμουν αθλητής του στίβου στον Παναθηναϊκό και το όνειρό μου ήταν να φτάσω σε επίπεδο Ολυμπιακών Αγώνων αλλά δεν είχα τα κότσια.

Σε ποιο άθλημα;

Ξεκίνησα από δρόμους ημιαντοχής και κατέληξα στα 400 μέτρα.

Και τι έγινε στη συνέχεια; Υπήρξε κάποιος τραυματισμός; Γιατί δεν συνεχίσατε;

Όχι έγινε η κατάληψη της Νομικής και με πιάσανε. (γέλια)

Μα ήσασταν δρομέας, πώς σας πιάσανε;

Ναι, κι όμως με πιάσανε. (γέλια ξανά). Με πιάσανε και στη συνέχεια έγινε διακοπή της αναβολής μου οπότε υποχρεώθηκα να πάω στρατό κι έτσι η αθλητική μου καριέρα ματαιώθηκε βιαίως.

Σας έμεινε απώθημενο;

Ναι, γι’ αυτό τρέχω στο γήπεδο κάθε Κυριακή.

Και μετά…

Η μοίρα μου θα ήταν να γίνω δικηγόρος, όπως ήταν η οικογενειακή παράδοση. Στην οικογένεια ήταν όλοι δικηγόροι ή δικαστές. Μοιραία θα γινόμουν κι εγώ… Πήρα πτυχίο, έκανα άσκηση, πήρα άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, έκανα για δύο χρόνια τον δικηγόρο…

Σας άρεσε;

Όχι. Αποφάσισα να σταματήσω τη δικηγορία όταν ο θείος μου, επικεφαλής του δικηγορικού γραφείου στο οποίο δούλευα με έστειλε να προσδιορίσω μια αγωγή που ήταν πάρα πολύ κρίσιμη, για έναν πάρα πολύ σημαντικό πελάτη και μου είπε “θα δώσεις με τρόπο ένα 500άρικο στον γραμματέα για να σου δώσει γρήγορη δικάσιμο”. Εγώ ντράπηκα φοβερά και είπα πως αυτό το πράγμα στην ζωή μου δεν θα το κάνω και δεν έδωσα το 500αρικο, με αποτέλεσμα η υπόθεση να προσδιοριστεί σε δύο χρόνια και ο πελάτης να γίνει έξαλλος και να φύγει από το γραφείο. Ήταν μια κρίσιμη στιγμή και αποφάσισα ότι η δικηγορία δεν ήταν για μένα.

Δηλαδή γίνατε δημοσιογραφος για… ένα 500αρικο;

Όχι. Η ιστορία έχει ως εξής… Ήμουν ένα σχετικά απείθαρχο στέλεχος ενός κόμματος της Αριστεράς και με πηγαίνανε για διαγραφή. Κάποιος άνθρωπος που με συμπαθούσε για κάποιο λόγο είπε «αντί να τον διαγράψουμε δεν τον κάνουμε δημοσιογράφο, που εν πάση περιπτώση η απειθαρχία του δεν θα μας δημιουργεί προβλήματα;» κι έτσι με έστειλαν στον Ριζοσπάστη. Κάτι σαν «δυσμενή πολιτική μετάθεση». Από το προξενιό αυτό προέκυψε έρωτας κι αγάπησα πολύ αυτό που κάνω.

Κάνοντας μια μικρή αποτίμηση για την έως τώρα πορεία σας. Αισθάνεστε ευτυχισμένος; Κοιμάστε ήσυχος τα βράδια;

Αισθάνομαι κατά βάση τυχερός. ΄Μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες. Είχα συνήθως τη δυνατότητα να κάνω πραγματικά αυτό που αγαπάω και που μ’ αρέσει. Και τώρα η εκπομπή που κάνω, η Έρευνα, είναι κάτι που το αγαπάω, που το πιστεύω, μ’ αρέσει… Είμαι ευτυχισμένος που την κάνω. Θεωρώ ότι είναι κάτι που μ’ εκπροσωπεί και είναι δημιουργικό. Το δελτίο όχι και τόσο.

Γιατί;

Η δουλειά που αγαπάω είναι η έρευνα. Το δελτίο το σέβομαι γιατί είναι μια πολύ σοβαρή δουλειά, είμαι σε ένα δελτίο που έχει πάρα πολύ μεγάλη απήχηση… Αλλά δεν μπορώ να πω ότι το αγαπάω κιόλας.

Έχετε έρθει σε δύσκολη θέση; Όταν τα γεγονότα δεν είναι και τόσο ευχάριστα και οι απόψεις που θα ακουστούν να μην ηχούν όμορφα στα αυτιά των Ελλήνων…

Προφανώς έρχεσαι σε δύσκολη θέση υπό την έννοια ότι θα πρέπει να σεβαστείς την πειθαρχία ενός δελτίου. Το δελτίο δεν είναι η εκπομπή μου, δεν μπορώ να φτιάχνω το δελτίο κατά τα γούστα και τη γνώμη μου. Αυτοπεριορίζομαι συνειδητά στη συμβολή που μπορεί να έχω. Λέω την άποψή μου, όταν μπορώ να την πω. Εννοείται πως ακόμα και όταν διαφωνώ με όσα λέει κάποιος άλλος και πάλι αυτοπειθαρχώ. Και απλώς λέω τη γνώμη μου. Δεν εκφράζω ανοιχτά τη διαφωνία μου γιατί θεωρώ ότι δεν μπορώ να το κάνω σε ένα δελτίο. Ή όταν συμβαίνουν διάφορα περιστατικά προτιμώ να μην παίρνω μέρος. Όταν βγήκε ο Τζαβάρας κι έβριζε το δελτίο προτίμησα να μείνω σιωπηλός. Δεν ήθελα να μπλέξω σ’ αυτόν τον καβγά τον οποίο ήταν αδύνατο να διεξάγεις εκείνη την ώρα και με την πίεση χρόνου που έχει ένα δελτίο.

Δεν παίρνετε μέρος σε μάχες εντυπώσεων…

Να σου πω την αλήθεια το σιχαίνομαι. Ένα πράγμα που έμαθα στα χρόνια που είμαι δημοσιογράφος από ανθρώπους που σέβομαι πολύ είναι ότι πρέπει να είσαι πολύ ψυχρός. Ότι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει ένας δημοσιογράφος είναι να εμπλακεί συναισθηματικά σε αυτό που ερευνά… Να θυμώνει ή να ευχαριστιέται με τις ειδήσεις τις οποίες χειρίζεται. Αυτό δεν νομίζω ότι είναι σωστό. Υπάρχει ένα αμερικάνικο ρητό το οποίο μου αρέσει πολύ. “Αν αγαπάς τους ελέφαντες μην κάνεις ρεπορτάζ στο τσίρκο”.

Νιώσατε ποτέ ότι αδικηθήκατε; Είτε από συναδέλφους είτε από απλό κόσμο… Παρεξήγησαν ίσως προθέσεις ή λεγόμενά σας…

Κάνοντας 30 χρόνια αυτή τη δουλειά φαντάζομαι ότι έχω αδικήσει περισσότερους απ’ ότι με αδίκησαν. Δεν δικαιούμαι να παραπονιέμαι.

Έχετε πάρει ποτέ τηλέφωνο κάποιον να παραπονεθείτε;

Όχι, εκτός κι αν έχω μια οικειότητα. Αν γράψει κάτι και νομίζω ότι μ’ αδικεί επικοινωνώ μαζί του και του δίνω μια εξήγηση. Συνήθως όμως ισχύει το παλιό ρητό «μην παραπονιέσαι και μην δίνεις εξήγηση». Το να σ’ αδικούν είναι μέρος της ζωής ιδίως όταν κάνεις κάτι που γίνεται δημόσια. Δυστυχώς και το να αδικείς επίσης!

Ο Στρος Καν είναι αδικημένος;

(γέλια) Πρέπει να περιμένουμε… Η αλήθεια είναι ότι είχα την ίδια ενόχληση με πολλούς άλλους που πιστεύουν ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν θα πρέπει να διαπομπεύονται έτσι οι άνθρωποι πριν από τη δίκη τους. Από την άλλη, στον αμερικάνικο πολιτισμό η διαπόμπευση είναι μέσα στην κουλτούρα τους. Είναι μέρος ενός σόου. Από τη μια έχεις την ενόχληση για τη διαπόμπευση αλλά από την άλλη δεν μπορείς και να μην θαυμάσεις το σύστημα των αμερικάνων. Ότι δεν έχει σημασία ποιος είσαι, ότι η δικαιοσύνη είναι γρήγορη, ότι απονέμεται με τον ίδιο τρόπο στον πανίσχυρο και διάσημο και κατά τον ίδιο τρόπο στον ασήμαντο. Θαυμάζω το γεγονός πως ο Μέιντοφ ο απατεώνας που ήταν ταυτόχρονα το ισχυρότερο πρόσωπο της Wall Street συνελήφθη και η δίκη του έγινε μέσα σε ένα μήνα και αυτός μπήκε φυλακή. Στη χώρα μας αν είσαι διάσημος θα παίρνεις προθεσμίες μέχρι να απολογηθείς, αν σε καλέσουν ποτέ! Το ζηλεύεις αυτό.

Στους Έλληνες αρέσουν επίσης και οι θεωρίες συνομωσίας…

Αν γινόταν παγκοσμίως ένας διαγωνισμός τύπου Eurovision και κάθε χώρα έστελνε τις δικές της θεωρίες συνομωσίας τα ελληνικά προκριματικά θα είχαν φοβερή πλάκα γιατί έχουμε άπειρες τέτοιες θεωρίες.

Παίρνοντας ως case study την περίπτωση Στρος Καν, πιστεύετε πως αν έλληνας πολιτικός το έκανε αυτό θα το συγχωρούσαν; Θα κατέβαινε ξανά στον πολιτικό στίβο σε περίπτωση που αθωωνόταν;

Πρέπει να τραβήξουμε μια διαχωριστική γραμμή. Ο πολιτικός που αγαπά τις γυναίκες κι έχει εξωσυζυγικές σχέσεις, να με συγχωρείτε, δεν θεωρείται αμαρτία αυτό. Όπως το σκέφτομαι δεν με πειράζει καθόλου. Ο πολιτικός που κατηγορείται για βιασμό, που άσκησε δηλαδή βία σε μια ανυπεράσπιστη γυναίκα δεν νομίζω ότι ακόμη κι εδώ θα του το συγχωρούσαν.

Κι αν αποδεδειγμένα έχει πλησιάσει μια γυναίκα κατώτερη στην ιεραρχια. Από τη στιγμή που ασκεί εξουσία…

Στον προσωπικό μου κώδικα είναι ενοχλητικό. Είναι αλητεία να κάνεις κατάχρηση εξουσίας. Από την άλλη… Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ξέρουμε ότι στην Ελλάδα, κάθε μέρα, σε κάποιο γραφείο κάποιος προϊστάμενος παρενοχλεί την υφιστάμενή του. Είναι ανήθικο.

Ακούστηκε σοκαριστικό αυτό…

Προσπαθώ να διαχωρίζω τον δημοσιογράφο από τον καθηγητή του κατηχητικού. Είμαι δημοσιογράφος.

Η εμπειρία σας λέει ότι υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι ριζικά στο πολιτικό σύστημα την επόμενη πενταετία;

Δεν μπορώ να κάνω τον προφήτη. Στατιστικά σε όποια χώρα έχει παρέμβει το ΔΝΤ με αντίστοιχο τρόπο όπως της Ελλάδας, το παλιό πολιτικό σκηνικό 9 φορές στις 10 δεν επεβίωσε. Για παράδειγμα στην Τουρκία. Το ΔΝΤ πήγε εκεί το 2001 και το 2003 είχαν εξαφανιστεί τέσσερα πολιτικά κόμματα που είχαν κυβερνήσει τα προηγούμενα 15 χρόνια. Τα κόμματα των τεσσάρων τελευταίων πρωθυπουργών της Τουρκίας (Τσιλέρ, Γιλμάζ, Ντεμιρέλ, Ετσεβίτ) έξαφανίστηκαν από το πολιτικό χάρτη της Τουρκίας.

Η κρίση πλήττει και τα media. Απειλείται η δημοσιογραφία;

Η δημοσιογραφία όπως την ξέραμε, ναι, δεν έχει πολύ μέλλον. Αλλά ο κόσμος θα συνεχίσει να χρειάζεται δημοσιογράφους, ο κόσμος θα συνεχίσει να διαβάζει εφημερίδες. Η μορφή της δημοσιογραφίας θα αλλάξει. Και ενδεχομένως και πολλά πρόσωπά που σήμερα είμαστε επί σκηνής θα πάψουμε να είμαστε. Είναι λάθος να πει κανείς ότι «η κρίση πλήττει και τα media». Θα έλεγα ότι «η κρίση θα πλήξει κυρίως τα media» τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση.

Ποιος πιστεύει ότι ο Πάσσαρης θέλει να γίνει μοναχός;

2011-06-29T02:35:00.000+03:00

Κι όμως… Το κελί του μοιάζει πιο πολύ με μοναστηριού του Αγίου Όρους παρά με αυτό της φυλακής υψίστης ασφαλείας στην πατρίδα του Δράκουλα, την Τρανσυλβανία. Ο «Άγιος των φυλακών», πατέρας Γερβάσιος διηγείται την ιστορία…

Μικροκλοπες, ένοπλες ληστείες, δολοφονίες αστυνομικών… Ο Κώστας Πάσσαρης δεν χρειάζεται συστάσεις. Χαρακτηρίσθηκε ως ένας από τους πιο επικίνδυνους κακοποιούς στην Ελλάδα, η σύλληψή του αποτέλεσε ζήτημα τιμής για τις ελληνικές διωκτικές αρχές και εν τέλει συνελήφθη από τη ρουμάνικη αστυνομία έπειτα από μια ένοπλη ληστεία σε ανταλλακτήριο του Βουκουρεστίου. Πίσω του είχε αφήσει άλλα δύο θύματα, της «παράνοιάς» του. Η εξάρτηση του από τα ναρκωτικά, η ζωώδης δύναμή του, το «φονικό ένστικτό» του, η απαξία του για τη ανθρώπινη ζωή, συνέθεταν το προφίλ ενός κακοποιού που δύσκολα θα σκεφτόταν

κάποιος να συνομιλήσει, έστω και σιδεροδέσμιο, έστω και σε ένα λευκό δωματιάκι μιας φυλακής, έστω κι αν υπάρχουν τέσσερις καραμπίνες να τον σημαδεύουν. Ο «Άγιος των φυλακών», πατέρας Γερβάσιος, θεώρησε το ακριβώς αντίθετο… Ήταν ιερή υποχρέωσή του… «Τον γνώρισα το Πάσχα του 2009. Είχαμε επισκεφθεί τότε δύο φυλακές στο Βουκουρέστι. Είχαμε μαζί μας μια ρουμάνα δημοσιογράφο για διερμηνέα, η οποία γνώριζε τον Πάσσαρη. Είχαν μια τηλεφωνική επικοινωνία κι όταν έμαθε πως είμαι στη Ρουμανία εκείνος ζήτησε να τον επισκεφθώ. Φυσικά εγώ δεν είχα κανένα δισταγμό. Πήρα το αεροπλάνο και πήγα στην Τρανσυλβανία, στη φυλακή υψίστης ασφαλείας όπου και κρατείται, φυσικά με την άδεια του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Ρουμανίας. Τον πρωτοσυνάντησα σε ένα δωματιάκι με τζαμαρία απ’ έξω ήταν ο Διευθυντής και κάποιοι δικοί μου. Μου εξομολογήθηκε για μιάμιση ώρα, με πολλή κατάνυξη και συντριβή. Όταν του διάβασα τη συγχωρητική ευχή, το παιδί «ανέπνευσε», «ανάσαινε»! Μου είπε ότι «τώρα γνωρίζω τι σημαίνει αγάπη».

Ποιος μπορεί να πιστέψει όμως πως έτσι απλά, έτσι αναπάντεχα, ένα μυαλό που εμπιστεύεται πιο πολύ τα κτηνώδη ένστικτα από τα ανθρώπινα συναισθήματά του, θα μπορούσε να συναντήσει τον Θεό έπειτα από σωρεία πράξεων εναντίον της ανθρώπινης ζωής; Ο πατέρας Γερβάσιος, ένας άνθρωπος με πίστη στον Θεό και τον άνθρωπο απάντα χωρίς δισταγμό… «Ακολούθησαν και άλλες φορές, από τη στιγμή που είδα ότι υπήρχαν ενδείξεις μετανοίας, ότι θέλει να διορθωθεί και να αφήσει πίσω το παρελθόν. Κάθε φορά που με καλεί να πάω εκεί τον επισκέπτομαι. Όταν πηγαίνω εκεί λειτουργώ στην εκκλησία της φυλακής και εκείνος εκκλησιάζεται. Τον έχουν στην απομόνωση και όταν χρειαστεί να κινηθεί μέσα στη φυλακή, συνοδεύεται από τρεις – τέσσερις ένοπλους κουκουλοφόρους. Ειδικά στην αρχή τον φοβόταν πολύ. Οι εφημερίδες της Ρουμανίας τον χαρακτήριζαν «το θεριό των Βαλκανίων». Το προσωπικό της φυλακής μου έλεγε πως στην αρχή φοβόταν να τον πλησιάσουν. Τώρα, έπειτα από αυτήν την εντυπωσιακή αλλαγή συναγωνίζονται ποιος θα τον συναντήσει για να μιλήσει μαζί του. Δεν έχω καμία αμφιβολία για τη μετάνοιά του, μέχρι τώρα τουλάχιστον. Φαίνεται ο άνθρωπος... Η υποκρισία, το φτιαχτό, το επιτηδευμένο φαίνεται. Κι έπειτα τι μπορεί να κερδίσει από μένα; Δεν μπορώ να επηρεάσω καμιά Δικαιοσύνη, ούτε της Ρουμανίας, ούτε της Ελλάδας».

Οι μεγάλες αλλαγές, οι ανατροπές, η συμφιλίωση με το παρελθόν και η αρχή μιας νέας ζωής έρχεται πάντα αφού πρώτα γίνει η αυτοκριτική. Και το παρελθόν του Πάσσαρη είναι βουτηγμένο στο αίμα, τον πόνο, τη θλίψη και στην απώλεια ανθρώπων που μπορεί να μην είχαν ακούσει καν το όνομά του πριν. Ποιες οι σκέψεις του «νέου Κώστα Πάσσαρη»; «Προσεύχεται και στις προσευχές του θυμάται τα θύματά του. Έχει μετανιώσει πικρά για ό,τι έχει κάνει. Μου ζήτησε να μεταφέρω τη συντριβή του στους συγγενείς των θυμάτων του. Μου λέει «εγώ έχω τώρα χρόνο για να μετανοήσω. Των ανθρώπων εκείνων εγώ όμως τους έκοψα το χρόνο της ζωής. Δεν έχουν πλέον την ευκαιρία που έχω εγώ για να ολοκληρώσουν τη μετάνοια τους. Αν κάτι τους βάραινε για να μετανοήσουν».

Τι έχει καταλάβει γι’ αυτόν τον άνθρωπο ο πνευματικός του; Τι συζητάνε όταν εκείνος του τηλεφωνεί ή όταν τον συναντά στις επισκέψεις του στις ρουμανικές φυλακές…

Δεν ανακρίνω ποτέ. Ό, τι τον απασχολεί μου το λέει και εγώ του δίνω κουράγιο.

Οι τύψεις τον βαραίνουν. Τα θυμάται όλα και πονάει πολύ. Το παιδί αυτό δεν γνώρισε μητρική αγάπη. Η μητέρα του «χάθηκε» όταν εκείνος ήταν 5 ετών και ο πατέρας του ήταν στα καράβια. Τα παιδιά που στερούνται τη στοργή των γονιών εκδικούνται, δυστυχώς στο πρόσωπο της κοινωνίας. «Όταν πήγαινα να δολοφονήσω δεν σκεφτόμουν τι κάνω», μου έλεγε. Ήταν κάτω από την επήρεια των ναρκωτικών… «δεν ήξερα τι με ωθεί». Πιστεύω απόλυτα ότι η μητρική στοργή είναι το παν για ένα παιδί. Δείτε τη στάση του μωρού την ώρα που θηλάζει… Βλέπει στα μάτια της μάνας… Και τα μάτια της μάνας βλέπουν το παιδί! Εκεί σφυρηλατείται ακατάληπτος δεσμός μεταξύ παιδιού και μητέρας. Ο Πάσσαρης είναι παιδί προβληματικό. Στη Ρουμανία του έκαναν τεστ ευφυΐας και έπιασε την κορυφή. Αν είχε τη μητρική αγάπη θα ήταν τόσο χρήσιμος στην κοινωνία».

Το πλέον εντυπωσιακό στη μεταστροφή του διαβόητου κακοποιού είναι η θέλησή του να ζήσει στο Άγιο Όρος, όταν και εφ’ όσων αποφυλακιστεί. Φαίνεται πως ο Πάσσαρης δεν επιθυμεί απλώς μια νέα ζωή αλλά θέλει να την αφιερώσει στον Θεό, σύμφωνα με τον πνευματικό του… «Το όνειρο της ζωής του είναι ένα. Όταν ξεμπλέξει από τις φυλακές να μονάσει στο Άγιο Όρος.

Όταν έρθει στην Ελλάδα θα καταδικαστεί με ισόβια. Είναι κάτι που το ξέρει και το περιμένει. Και δίκαια το περιμένει για να ελαφρύνει και λίγο τη συνείδησή του. Μου λέει «για αυτά που παθαίνω καλά να πάθω, μου αξίζουν». Οραματίζεται στο μέλλον να πάει σε μια «συνοδεία», όχι σε κάποιο κοινόβιο σε μοναστήρι. Να κάνει το θέλημα που θα του ορίζει ο Γέροντας της συνοδείας και όχι το δικό του. «Αρκετά έκανα το δικό μου θέλημα και τόσο παραστράτησα. Είναι ώρα να νεκρώσω τα δικά μου θέλω και να κάνω ό, τι μου λένε.

Ποιο είναι το 24ωρο ενός κακοποιού σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας; Πώς περνάει ο Πάσσαρης τις ημέρες και τις νύχτες του; Ο «Άγιος των φυλακών» εκπλήσσει με αυτό που διηγείται… «Περνάει τη μέρα του με προσευχή, μελέτη και νηστεία. Έχει μια φοβερή βελτίωση και θέλω πιστεύω πως η καινούργια ζωή είναι μονόδρομος. Τώρα πλέον είναι ένα αρνάκι. Χαίρεσαι να μιλάς μαζί του. Πηγαίνει στην εκκλησία, ασπάζεται την εικόνα, κάνει το σταυρό του και μετά πηγαίνει στη θέση του. Πάντα με συνοδεία ένοπλων κουκουλοφόρων. Δεν αντιδράει δεν του κακοφαίνεται. «Με αυτά που έκανα τα αξίζω όλα… Και πάλι καλά είμαι». Διαβάζει φοβερά. Πατερικά, Αγιορίτικα. Προσεύχεται όλη την ημέρα. Τη νύχτα κάνει μεσονυκτικό, το πρωί όρθρο. Το απόγευμα εσπερινό, μικρή παράκληση. Το βράδυ απόδειπνο. Κάνει τον κανόνα με κομποσχοίνι και μετάνοιες και μετά κοιμάται. Ακολουθεί ένα αγιορίτικο τρόπο ζωής, ζει σε ένα καλογερικό κελί».

Ποια θα είναι η στάση που θα κρατήσει ο ίδιος στα ελληνικά δικαστήρια, όταν και θα πρέπει να δικαστεί για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει στην Ελλάδα; Ο πατέρας Γερβάσιος έχει πειστεί από τον ίδιο τον Πάσσαρη για τις προθέσεις του…

«Στο ελληνικό δικαστήριο θα παραδεχθεί τα αδικήματά του και θα ζητήσει την παραδειγματική τιμωρία του. Είναι ειλικρινής. Είναι αυτός που φαίνεται και φαίνεται αυτό που είναι».

Κάθαρση; Θαύμα; Εξιλέωση; Ή απλά επικοινωνιακό τρικ; Κατά τις Γραφές, ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε στον Παράδεισο (και μάλιστα εκ δεξιών του Ιησού) ήταν ένας ληστής (αυτός που σταυρώθηκε δίπλα στον Ιησού). Μπορεί ένας κακοποιός σαν τον Πάσσαρη να κάνει αναστροφή και να πάρει τον δύσκολο δρόμο; Η απάντηση θα δοθεί από τον ίδιο αργά ή γρήγορα!

Β. Χαραλαμπόπουλος - Φ. Ξυλά: Ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης...

2011-06-29T02:30:00.000+03:00

Το δικό του χιούμορ είναι άμεσο, οικείο– σε πέντε λεπτά νομίζεις πως τον ξέρεις χρόνια. Το δικό της πιο εγκεφαλικό και υποδόριο, πιο «δεύτερης ανάγνωσης». Αλλά με έναν περίεργο τρόπο ο «εκρηκτικός» Βασίλης κaι η Φαίη –τόσο όμορφη και εύθραυστη σαν γυάλινη– «κουμπώνουν» σε ένα δικό τους, μοναδικό συνδυασμό. Και δεν χορταίνεις να τους ακούς.

Το έργο που ανεβάζετε «Ο Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων» είναι πολύ επίκαιρο για τους Έλληνες… Μόνο που εμείς έχουμε… τρεις!

(γέλια)

Φ.Ξ. Και περισσότερους!

Β.Χ. Ναι και περισσότερους… Απλώς τώρα φανερωθήκανε. Τους είχαμε χρόνια…

Φ.Ξ. Ναι, απλά τώρα έχουμε μια εικόνα.

Πώς και αποφασίσατε να ανεβάσετε αυτό το έργο;

Β.Χ. Στον Υπηρέτη ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να επιβιώσει, να φάει και να ερωτευτεί. Αυτά τα δύο είναι και η βάση της ζωής κάθε ανθρώπου. Οι χαρακτήρες είναι πολύ ζωντανοί. Ο Γκολντόνι καυτηριάζει τα κοινωνικά στρώματα της εποχής, τα οποία δεν απέχουν και πολύ από αυτά που υπάρχουν σήμερα και θέλουν να φαίνονται ακόμη πλούσια και ευγενή αλλά στην ουσία είναι και φτωχά κι έχουν χάσει και κάθε ηθική. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ο έρωτας που κινεί ουρανό και γη και υπάρχει και ο αγώνας της επιβίωσης που μπλέκεται με τον έρωτα και γίνεται ένα παιχνίδι με ελπιδοφόρο τέλος…

Το τέλος είναι ελπιδοφόρο… Αλλά πώς είναι «ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης»;

Φ.Ξ. Ο έρωτας είναι πάντα έρωτας.

Οι δύσκολες συνθήκες τον δυναμώνουν;

Φ.Ξ. Ο έρωτας είναι τόσο δυνατό συναίσθημα από μόνο του που υπερβαίνει όλες τις δύσκολες συνθήκες. Όταν είσαι ερωτευμένος όλα τα υπόλοιπα είναι πιο απλά.

Οι ηθικές αξίες δοκιμάζονται στην κρίση;

Β.Χ. Η δοκιμασία είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας παρόλα όσα συμβαίνουν. Είναι ένα restart για εμάς. Ότι μπορούμε να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι. Όχι τόσο υπερκαταναλωτικό -και δεν αφορά το να αγοράζεις αγαθά. Αφορά τον έρωτα, την αγάπη, την αισθητική…

Φ.Ξ. Αυτή τη νοοτροπία του fast food που έχουμε σε όλα. Και ίσως με αυτήν την οικονομική κρίση, που για μένα είναι και ανθρώπινων αξιών και συναισθηματική, ίσως βγει και σε καλό. Είναι καλό να επαναπροσδιορίζεσαι…

Αλλά γίνεται με πολύ σκληρό τρόπο…

Β.Χ. Η κρίση υπήρχε αλλά εμείς ξαφνικά βρεθήκαμε ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. Και τράγοι σκέτο, γιατί είμαστε. Ας είχαμε το μυαλό να επιλέγουμε ως «μεγάλα κεφάλια» ανθρώπους που να σκέφτονται λίγο και τη χώρα και όχι μόνο το επάγγελμά τους και την καριέρα τους. Γιατί πολιτικός δεν είναι επάγγελμα. Ουσιαστικά ψηφίζουμε ανθρώπους να υπηρετούν το λαό, να μας εκπροσωπούν και να μας κάνουν καλύτερη τη ζωή. Αυτή είναι η ουσία η οποία για χρόνια δεν υπήρχε. Γιατί για τους περισσότερους πολιτικούς είμαστε αριθμοί.

Φ.Ξ. Το κακό είναι πως εμείς αντιδράσαμε τώρα, που το πρόβλημα είναι στο σπίτι του καθενός. Φταίμε πάρα πολύ κι εμείς. Τόσα χρόνια συνέβαινε. Απλώς δεν είχε φτάσει στην πόρτα μας. Είναι σαν τις αρρώστιες. Που λένε «τι κρίμα… αλλά δεν το έχω εγώ. Το έχει ο παραδίπλα».

Έχετε κατέβει στο Σύνταγμα;

Β.Χ. Ναι έχω περάσει. Αλλά λόγω των προβών δεν μπόρεσα να κάτσω. Είμαι πολύ υπέρ, πάντως…

Φ.Ξ. Μένω στο Σύνταγμα και ναι έχω κατέβει. Θέλω να πιστεύω επειδή είμαι αισιόδοξος άνθρωπος πως θα βγούμε από το τέλμα. Αν και είναι δύσκολη η κατάσταση.

Θεός υπάρχει; Ο Χώκινγκ είπε πως «τζάμπα χτυπιόμαστε»…

Β.Χ. Πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη που εμείς την ονομάζουμε Θεό… Πιστεύω ότι υπάρχουν κάτι που εμείς τα λέμε αγγελάκια που λυπούνται μαζί μας και χαίρονται μαζί μας. Ή τουλάχιστον θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν. Θέλω να πιστεύω πως στο τέλος θριαμβεύει το καλό. Το ζητούμενο είναι ότι ζώντας αυτή τη ζωή, στο τέλος να «κοιτάξουμε» πίσω και να πούμε «ok κάναμε ένα καλό πέρασμα»! και δεν κάναμε κακό σε ανθρώπους!

Φ.Ξ. Έχω ανάγκη να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι από μένα, που ίσως πρέπει να το φτάσω κάποια στιγμή. Διαφορετικά θα είχα πολύ έντονο το φόβο του θανάτου. Όχι ότι δεν το έχω.

Και για τα λεγόμενα του Χώκινγκ ;

Φ.Ξ. Δεν σημαίνει ότι πιστεύω πως αν πεθάνω υπάρχει κάτι σε παράδεισο ή κόλαση. Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι συμπαντικό πάνω από μένα. Μπορεί εγώ να είμαι ένα κομματάκι αυτού του σύμπαντος.

Παραπονιέστε στον Θεό;

Β.Χ. Μόνο όταν χάνονται δικοί μου άνθρωποι. Και ειδικά αν αυτοί χάθηκαν όχι «πλήρης ημερών», όπως λέμε. Σε τέτοιες στιγμές έχουμε ένα «διάλογο».

Φ.Ξ. Για πολλά πράγματα μπορεί να παραπονεθώ. Αλλά γενικώς όταν γκρινιάζω το θεωρώ ύβρη και με επαναφέρω αμέσως.

Χιούμορ του κάνετε;

Β.Χ. Καμιά φορά… Όταν συμβαίνουν απίστευτα πράγματα και κοιτάω ψηλά και λέω… «τώρα με δουλεύεις»;

Φ.Ξ. Με όλα κάνω πλάκα. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να κάνεις χιούμορ και να διασκεδάζεις τα πράγματα.

Υπάρχει κόσμος που λέει πως οι πνευματικοί άνθρωποι θα έπρεπε να μιλήσουν πιο νωρίς…

Β.Χ. Μιλάνε εδώ και καιρό. Το θέμα είναι ποιος τους δίνει το βήμα να ακουστούν. Δεν θέλουμε να υπηρετεί κάποιος το λαό. Θέλουμε κάποιος να τον αγαπήσει. Γιατί αν αγαπήσεις κάποιον θα κάνεις τα πάντα γι’ αυτόν. Ένας ηθοποιός δεν κυνηγάει το χειροκρότημα, κυνηγάει να κάνει σωστά τη δουλειά του που θα του αποφέρει το χειροκρότημα. Οι πολιτικοί λοιπόν, λειτουργούν σαν να έχουν πάρει το απίστευτο χειροκρότημα στη ζωή τους χωρίς να έχουν κάνει δουλειά. Η διαφορά της τέχνης με την πολιτική είναι ότι η τέχνη προσπαθεί να ανοίξει κάποια μονοπάτια στη ζωή του ανθρώπου τα οποία εκείνος επιλέγει αν θα περπατήσει και ποια. Η πολιτική χαράζει μονοπάτια και σε κατευθύνει να πας σε αυτά. Σε μονόδρομους.

Πριν τις κινητοποιήσεις φαινόταν σαν να είμαστε σε εθνική κατάθλιψη. Τώρα φαίνεται να υπάρχει μια ανάταση στο λαό…

Β.Χ. Ανατρέπεται το… «Που είναι η νέα γενιά;»… Επίσης όλα αυτά τα χρόνια μιλούσαν για τον κίνδυνο του ίντερνετ,ότι είναι ο «σατανάς». Και ξαφνικά ο «σατανάς» επικοινώνησε και πέταξε έναν φόβο που έλεγαν πως θα σε κρατάει μέσα στο σπίτι. Το ίντερνετ είναι το μοναδικό κομμάτι δημοκρατίας που υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο. Και είναι φοβερό το γεγονός ότι η δημοκρατία βρίσκεται στο Σύνταγμα, αλλά έξω από τη Βουλή. Οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί θέλουν απλά να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή.

Η δική σας ζωή πως είναι τώρα;

Β.Χ. Αξιοπρεπής. Έχω την ευλογία να κάνω μια δουλειά που λατρεύω. Η δουλειά μου, μου δίνει τη δυνατότητα να φέρομαι σαν παιδί χωρίς κανένας να με παρεξηγεί. Μου δίνει στιγμές χαράς, λύπης, πάθους… Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου.

Σας θεωρούν άξιο διάδοχο των μεγάλων ηθοποιών της χρυσής γενιάς του ελληνικού κινηματογράφου…

Β.Χ. Είναι πολύ τιμητικό για μένα γιατί ουσιαστικά αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στο DNA μας. Μεγαλώσαμε μαζί τους και είναι οικογένειά μας. Είναι πολύ όμορφο αυτό.

Πόσο δύσκολο είναι να επιλέξετε την επόμενη δουλειά σας;

Β.Χ. Ίσως είναι κοινότυπο αλλά λένε πως «την καριέρα την φτιάχνεις με τα «όχι». Τείνω να συμφωνήσω, γιατί για κανένα «όχι» δεν μετάνιωσα. Νιώθω την ευθύνη ότι πρέπει να χαράξω ένα δρόμο που δεν θα «χαλάσει» τον κόσμο. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω σ’ αυτή τη δουλειά, νιώθω όμως τι δεν θέλω να κάνω.

Και η πρόκληση του ρόλου; Όπως ο περσινός ρόλος της «Λυσιστράτης». Εκεί δεν φοβάστε μήπως υπάρχει κόστος;

Β.Χ. Ένας ηθοποιός δεν πρέπει να λέει «όχι» από φόβο. Πρέπει να βουτάει στα βαθιά. Ο ρόλος της Λυσιστράτης είναι τόσο όμορφος, που είπα το «ναι» με φόβο και αγωνία αλλά και θέληση για να παλέψω να τον καταφέρω. Εν τέλει αν δεν ρισκάρεις δεν ζεις!

Ποιο είναι το «καβούκι» σας;

Β.Χ. Το σπίτι μου.

Πώς περνάτε εκεί;

Β.Χ. Μπαίνω στο ίντερνετ, πληροφορούμαι για όλα τα νέα, ακούω μουσική, βλέπω ταινίες, να είμαι με φίλους, να μαγειρεύουμε, παίζουμε επιτραπέζια.

Δεν άκουσα για τηλεόραση;

Βλέπω… Ειδικά το βράδυ την ανοίγω για να με πάρει ο ύπνος. Ο οργανισμός συνειδητοποιεί πως είναι πιο χρήσιμο να κοιμηθείς από το να παρακολουθήσεις τηλεόραση. (γέλια) Παρόλα αυτά υπάρχουν διαμαντάκια στην τηλεόραση.

Ειδήσεις βλέπετε στην τηλεόραση;

Το δάχτυλο στο τηλεκοντρόλ μένει περισσότερο σε ΣΚΑΪ και ΝΕΤ. Είναι περισσότερο πληροφοριακές και όχι τόσο δραματουργικά φτιαγμένες που να σου δημιουργούν συναισθήματα πόνου, αγανάκτησης ή οτιδήποτε άλλο για να σε κρατήσουν.

Τώρα που αναφέρατε το δραματουργικό… Έχετε δει καθόλου τον Γιώργο Τράγκα; Πολλοί λένε ότι θα μπορούσε να είναι συνάδελφός σας…

Ναι και τον έχω γνωρίσει, του έχω δώσει συνέντευξη. Τον συμπαθώ πολύ. Η ευστροφία του μυαλού του και το χιούμορ του σε κάνει να τον συμπαθείς. Πιστεύω ότι μπορεί να πει τα πιο σκληρά πράγματα με τον πιο χιουμοριστικό τρόπο. Τον εκτιμώ πολύ.

Είναι μύθος ότι οι καλλιτέχνες λειτουργούν καλύτερα στον έρωτα;

Ο έρωτας και η πείνα δεν έχουν όρια. Σε κάνουν να ξεπεράσεις τα όρια σου. Ο έρωτας είναι και το πιο όμορφο αλλά και το πιο καταστροφικό συναίσθημα γιατί δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει. Μπορεί να χάσεις τον εαυτό σου.

Υπάρχει στιγμή που να χάσατε τον εαυτό σας;

Συνήθως στους χωρισμούς συμβαίνει αυτό. Εκεί πονάει ο άνθρωπος περισσότερο. Και όταν το σκέφτεσαι μετά από καιρό γελάς με το πόσο πόναγες…

Είστε αυστηρός με τον εαυτό σας;

Όχι καθόλου. Όρια βάζω στις συναναστροφές μου με τους ανθρώπους. Δεν ανέχομαι την αγένεια των ανθρώπων. Μπορεί να φτάσω σε έξαλλη κατάσταση.

Ποιος ρόλος σε έκανε να ανακαλύψεις στοιχεία του εαυτού σου που δεν ήξερες;

Β.Χ. Στο ρόλο της Λυσιστράτης βρήκα κομμάτια του εαυτού μου που δεν περίμενα να βρω. Είχα τη δυνατότητα να σκεφτώ ως μια γυναίκα. Μέχρι τότε απλά κριτίκαρα τη σκέψη, με το ρόλο αυτό μπήκα στη σκέψη της γυναίκας.

Αγαπήσατε πιο πολύ τις γυναίκες μετά από το ρόλο αυτό;

Β.Χ. Έτσι κι αλλιώς αγαπούσα τις γυναίκες. Δεν περίμενα αυτό για να τις αγαπήσω. Τη γυναίκα την έχω ψηλά όπως θα έπρεπε να την έχουμε όλοι οι άνδρες. Πολύ ψηλά. Είναι το άλλο μας μισό.

Υπάρχει όντως το άλλο μισό. Το παντοτινό άλλο μισό;

Β.Χ. Υπάρχουν πολλά άλλα μισά. Εσύ καθορίζεις μέσα από τις εμπειρίες σου τι σου αρέσει σε κάθε γυναίκα. Όσο πιο πολύ ωριμάζεις βλέπεις ποια είναι το άλλο μισό. Και αυτή η εμπειρία σε κάνει να αγαπήσεις το άλλο μισό με τα ελαττώματά του. Δεν υπάρχει τέλειο άλλο μισό!

Θεωρήσατε ποτέ ότι βρήκατε το άλλο μισό;

Β.Χ. Νομίζω ότι κάθε ερωτευμένος στην περίοδο του ενθουσιασμού, της αρχής μιας σχέσης, πιστεύουν ότι έχουν βρει το «άλλο τους μισό». Μετά καταλαβαίνεις αν είναι…

Έχετε φτάσει κοντά στο να πείτε «αυτό είναι το άλλο μου μισό»;

Β.Χ. Ναι έχω έρθει πολύ κοντά.

Είναι μύθος πως οι κωμικοί ρόλοι είναι πιο δύσκολοι από τους δραματικούς;

Β.Χ. Είμαι σε μια μέση κατάσταση. Και τα δύο είναι δύσκολα. Απλά ο κωμικός ηθοποιός πρέπει να έχει και κάτι έμφυτο, το οποίο δεν διδάσκεται. Το λέμε και ταλέντο. Το ζητούμενο για μένα είναι να τον κάνω να γελάσει με κάτι «δύσκολο». Και να μετατρέπω πολλές φορές το γέλιο του σε ένα σοκ συγκίνησης. Στιγμιαίο. Η εναλλαγή συναισθημάτων είναι το πιο ωραίο παιχνίδι που παίζω.

Στο θέατρο, όταν παίζεις έναν κωμικό ρόλο, ακούς από κάτω το κοινό να γελάει και φαντάζομαι σκέφτεσαι «καλά πάω». Όταν παίζεις κάτι δραματικό τι γίνεται;

Β.Χ. Είχα κι εγώ αυτήν την απορία. Όταν έπαιξα στις Βάκχες του Ευρυπίδη, στην Επίδαυρο, είχα έναν μονόλογο σπαρακτικό. Είχα την αγωνία για το πώς θα νιώσω; Έχω συνηθίσει να ακούω το γέλιο από κάτω και θυμάμαι ότι ήμουν στην Επίδαυρο, με αυτόν τον μονόλογο επί 15’, όπου υπήρχε μια σιωπή που έβγαζε τόση ενέργεια… αντικαθιστούσε το γέλιο που είχα συνηθίσει. Μου έδινε το συναίσθημα ότι πάει καλά. Ένιωθα την προσοχή τους, ακόμη και τη συγκίνηση κάποιων θεατών. Έτσι συνειδητοποίησα πως τόσο το δράμα, όσο και η κωμωδία… μεταδίδεται!

Φαίη Ξυλά

Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα παντρεμένη να πάει σε περιοδεία;

Όσο και για τις ανύπαντρες. Το άσχημο είναι ότι για δύο μήνες θα είναι πολύ δύσκολα να βρεθώ με τον άνδρα μου. Ευτυχώς εκείνος έχει πιο χαλαρή περιοδεία από μένα. Οπότε θα έρχεται εκείνος όταν μπορεί.

Η πρόταση γάμου που σου έκανε ο σύζυγός σου ήταν πολύ ρομαντική και τολμώ να πω ότι… έγραψε ιστορία…

Γενικώς είναι παρορμητικός και ρομαντικός και αυτό μου αρέσει πολύ…

Πώς κρατάς μια σχέση ζωντανή;

Δεν υπάρχει συνταγή. Έχει να κάνει με τους ανθρώπους της σχέσης, με το πώς προσπαθούν να είναι μεταξύ τους…

Φαίνεσαι πάντως ευτυχισμένη… Ευχαριστημένη…

Αν δεν ήμουν ευχαριστημένη δεν θα ήμουν εκεί που είμαι!

Έτσι απλά;

Ναι, νομίζω ότι τα πάντα είναι απλά, όταν δεν είσαι ευχαριστημένος κάπου καλό είναι να μην είσαι. Τουλάχιστον έτσι λειτουργώ εγώ.

Είναι δύσκολο για μια γυναίκα να παίξει έναν άνδρα; Ή επειδή είναι λιγότερο πολύπλοκοι σου είναι πιο εύκολο;

Υπάρχει η δυσκολία που υπάρχει σε κάθε ρόλο που είναι «διαφορετικοί» από σένα. Είναι δύσκολος ρόλος αλλά ελπίζω να τον έχω προσεγγίσει αρκετά. Ο ρόλος της Βεατρίκης είναι πολυσύνθετος σαν χαρακτήρας. Είναι μια γυναίκα που για τον έρωτά της κάνει πλαστοπροσωπία, υποδύεται τον αδερφό της για να πάρει κάποια χρήματα και να βοηθήσει τον αγαπημένο της οποίος έχει σκοτώσει τον αδερφό της. Είναι μια γυναίκα που έχει πολύ δύναμη, πολύ τσαμπουκά και θράσος κάποιες στιγμές. Και όλα αυτά τα κάνει για τον έρωτά της.

Στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται;

Πολλές φορές ναι, αλλά πάντα υπάρχουν όρια.

Είσαι δυνατή; Σου αρέσει να μπαίνεις σ’ αυτή τη διαδικασία να τεστάρεις τα όριά σου;

Πάντα πιστεύω ότι έχω πολύ λιγότερη δύναμη από αυτή που πραγματικά έχω. Μου αρέσει η διαδικασία να με τεστάρω. Αλλιώς δεν θα έκανα αυτή τη δουλειά. Έχω επιλέξει να ζω μ’ αυτόν τρόπο. Η δουλειά μου είναι σημαντικό κομμάτι της προσωπικότητάς μου. Και εμπεριέχει όλη αυτή τη διαδικασία να αναμετριέσαι με τα όριά σου.

Σ’ έχει τρομάξει κάποια στιγμή κάποιος ρόλος.

Όλοι οι ρόλοι μ’ έχουν τρομάξει. Περνάω μια φάση τρόμου με τους ρόλους μου. Φεύγει μέσα από τη διαδικασία και στο τέλος τον αγαπάω. Αλλά περνάω μια φάση που τον φοβάμαι.

Ο φόβος –λένε- σε κρατάει στη ζωή…

Ναι. Και το θέμα είναι ότι ξεπερνάς το φόβο σου. Φοβίες έχουμε όλοι…

Τι φοβίες έχεις;

Άπειρες φοβίες έχω και μάλιστα έχω ξεπεράσει φοβίες και το συνειδητοποίησα μετά. Και αναρωτιόμουν «είχα εγώ αυτή τη φοβία»;

Έχεις επισκεφθεί κάποιον ειδικό;

Ναι έχω κάνει ψυχανάλυση. Αλλά όχι για τις φοβίες μου. Για άλλους λόγους. Δεν κάνω πλέον, έκανα για πολύ λίγο. Με βοήθησε. Μου έκανε πολύ καλό. Οτιδήποτε μας βοηθάει να νιώσουμε καλά και μας βοηθάει να εντοπίσουμε κάποια θέματα που έχουμε, γιατί αν δεν τα βρεις, δεν μπορείς να τα διορθώσεις είναι κάλο να τα κάνουμε. Είτε πας για ψυχανάλυση, είτε σε πνευματικό, είτε σε χαρτορίχτρα.

Έχεις πάει σε χαρτορίχτρα;

Δεν μου αρέσει να μου λένε το μέλλον μου. Με φοβίζει πάρα πολύ να μου λένε τι θα γίνει αύριο. Γιατί είτε είναι καλό είτε είναι κακό, το δρομολογώ μόνη μου ώστε να γίνει. Οπότε δεν θέλω να μου λένε. Πιστεύω πολύ στο ανθρώπινο μυαλό, τόσο που δεν θέλω να μου λένε ούτε τα ζώδια. Παλιότερα τα κορόιδευα κιόλας.

Και πώς σκέφτεσαι το μέλλον σου; Αν το σκέφτεσαι…

Το ονειρεύομαι.

Σκέφτεσαι πως θα ήθελες να είσαι σε πέντε χρόνια;

Εγώ δεν ξέρω τι θέλω να συμβεί μεθαύριο…

Προσέχεις καθόλου τη διατροφή σου;

Όχι ιδιαίτερα.

Σε ποια πράγματα θεωρείς τον εαυτό σου δύσκολη;

Νομίζω ότι είμαι πολύ προσαρμόσιμη.

Κάνεις εύκολα φιλίες;

Όχι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι κοινωνική ή προσιτή. Απλώς για να θεωρήσω κάποιον φίλο μου θα πρέπει να περάσουν χρόνια. Συνήθως πρώτα με εμπιστεύονται και μετά τους εμπιστεύομαι. Μπορώ να τους ακούσω, αλλά μέχρι να φτάσω να πω εγώ τα δικά μου θα πρέπει να περάσει καιρός.

Την επιτυχία στην Εδέμ την περίμενες;

Φ.Ξ. Περίμενα ότι θα πάει πολύ καλά. Όταν διάβασα το σενάριο ενθουσιάστηκα κι αυτό μου έχει συμβεί πολύ λίγες φορές. Όχι ότι σημαίνει απαραίτητα ότι θα αρέσει και σε όλο τον κόσμο.

Έκανες φίλους στο σίριαλ;

Φ.Ξ. Ναι. Με όλα τα παιδιά έχω πολύ καλή σχέση αλλά με κάποιους έχω δεθεί πολύ.

Λένε πως μετά από ένα καθημερινό σίριαλ θα πρέπει ένας ηθοποιός να κάνει πίσω. Ο κόσμος τον έχει ταυτίσει με το ρόλο…

Φ.Ξ. Αν ο κόσμος με έχει ταυτίσει με το ρόλο μου, χαίρομαι. Αυτό σημαίνει ότι ήμουν πολύ καλή σ’ αυτό το ρόλο και χαίρομαι αν ο κόσμος θεωρεί ότι είμαι σαν την Εύα. Οπότε η χαρά μου θα είναι και πάλι να ταυτιστώ με τον επόμενο.

Πώς έχει επηρεάσει η κρίση την καθημερινότητά σου; Έκοψες κάποια έξοδα;

Η αλήθεια είναι πως επειδή κάνω αυτή τη δουλειά η κρίση σε μένα ήρθε πιο ήπια. Στο επάγγελμά μας είμαστε σε μόνιμη κρίση. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς μας που είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να σου συμβεί. Τη μία βγάζεις χρήματα, αλλά δεν είσαι σίγουρος για την επόμενη δουλειά.

Σου αρέσει ο προγραμματισμός;

Όχι. Είμαι πολύ οργανωμένη στη δουλειά μου, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μου αρέσει να κάνω πρόγραμμα. Όσες φορές έχω κάνει, η ζωή μου το έχει ανατρέψει.

Αυτή η κρίση σε βάζει σε σκέψεις… Τη δυσκολία του να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί. Λέγεται πως με το που γεννηθεί θα χρωστά περίπου 28.000 ευρώ…

Δεν το σκέφτομαι αυτό. Και αν μου συνέβαινε να έρθει ένα παιδί, δεν θα σκεφτόμουν το χρέος. Πιστεύω ότι τα πάντα μας συμβαίνουν στη ζωή για κάποιο λόγο που τον μαθαίνουμε αργότερα.

Συγνώμη, άσχετο. Στο γάμο πάτησες το πόδι του συζύγου σου και του Λάκη Λαζόπουλου, του κουμπάρου σου;

Ναι (γέλια)

Ήθελες να περάσει κάποιο μήνυμα σαν γυναίκα;

(γέλια) Όχι μου βγήκε αυθόρμητα. Την ώρα της τελετής αναρωτιέμαι «εδώ δεν είναι που η νύφη πατάει το πόδι;» και λέω «πάρε εσύ μια, πάρε κι εσύ μία»!

Ήταν κάποιου τύπου δήλωση «εγώ κάνω κουμάντο»;

Μπορεί υποσυνείδητα να ήθελα να πω και στους δύο «προσέξτε καλά»!

Νομίζω ότι υπάρχουν δύο είδη συζύγων… Η κλασσική, που αφήνει τον άνδρα να κάνει κουμάντο και η μοντέρνα που βγαίνει μπροστά. Εσύ τι από τα δύο είσαι;

Δεν μ’ αρέσει να κάνω κουμάντο. Μ’ αρέσει να συζητάω και να συναποφασίζω. Και αν γίνεται να μην τα συζητάμε και να μας βγαίνουν απλά, από κοινού, τότε είναι το καλύτερό μου. Αλλά και όταν συζητάμε και δω ότι έχω λάθος υποχωρώ. Και μπορεί και να συμφωνήσουμε δια της διαφωνίας. Πολλές φορές αντιδρώ σε πράγματα και ενώ είμαι στη φάση της αμφισβήτησης, όση ώρα το συζητάμε έχω ήδη πειστεί.

Χρησιμοποιείς τις συνταγές της γιαγιάς; Αυτά τα μυστικά των παλιών γυναικών για τη σχέση με τον άνδρα;

Είμαι πολύ παρορμητική. Θέλω ο άνδρας που είναι μαζί μου να ξέρει και να μ’ αγαπάει για όλες τις πλευρές μου. Δεν μπορώ γενικώς να υποδυθώ ή να χειριστώ τον άλλον.

Οι γυναίκες του Στρος Καν

2011-06-29T01:56:00.000+03:00

«Ο… αριστερός που θα γινόταν αυτοκράτορας» κατάφερε τρεις φορές να παντρευτεί! Τι τον έκανε όμως να παντρευτεί τις τρεις αυτές γυναίκες; Τι το ιδιαίτερο ήταν εκείνο που τράβηξε την προσοχή του;

Οι δύο από τις τρεις πρώην γυναίκες του σοσιαλιστή που κυκλοφορούσε με Πόρσε και πηγαινοερχόταν στις ακριβότερες σουίτες παγκοσμίως, αμέσως με το που έσκασε η είδηση έσπευσαν να «αθωώσουν» τον Στρος Καν. Για την τελευταία του γυναίκα, την πασίγνωστη και βραβευμένη δημοσιογράφο Αν Σινκλάρ, τείνει πλέον να γίνει συνήθεια… Και όχι από αυτές που γίνονται λατρεία. Τρία χρόνια πριν, έπρεπε να τον υπερασπιστεί και πάλι για ένα ερωτικό σκάνδαλο, με την παντρεμένη

υφιστάμενή του, Πιρόσκα Νάγκι, ουγγρικής… προελεύσεως! Πριν φτάσει όμως στον γάμο με την Σινκλάρ, ο γάλλος εραστής με το φλογερό ταπεραμέντο είχε μαγέψει –επίσημα- άλλες δύο γυναίκες. Ανεπίσημα, κανείς δεν παίρνει και όρκο!

Ο γάμος με τον πρώτο του έρωτα!

Κι όμως, ο άνθρωπος που φέρεται να έστελνε μήνυμα που έγραφε “Σε θέλω”, με το που εξασφάλιζε το νούμερο του κινητού κάθε γυναίκας που τον γοήτευε, παντρεύτηκε τον εφηβικό του έρωτα, την Ελέν Ντυμάς. Όταν γνωρίστηκαν εκείνος ήταν 14 κι εκείνη 16. Τη γνώρισε το 1963 και τέσσερα χρόνια αργότερα παντρεύτηκαν… Οξύμωρο και γι’ αυτό, άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως εκείνη τη χρονιά οι γονείς του γάλλου οικονομολόγου χώριζαν. Από τότε, ήταν αχώριστοι. Είχε εκείνη στο πλευρό του όταν άρχισε να κάνει τα πρώτα του δειλά βήματα στο γαλλικό κομμουνιστικό στερέωμα… Ήταν δίπλα του και τον βοηθούσε όταν και άρχισε να κάνει σημαντικές γνωριμίες, που θα του άνοιγαν μεγάλες πόρτες για την πολιτική σταδιοδρομία που ονειρευόταν ο φιλόδοξος Ντομινίκ. Εκείνοι οι φίλοι, έμελλε να γίνουν δελφίνοι του σοσιαλιστικού κόμματος, όπως και ο ίδιος. Οι γνωριμίες του γάλλου δανδή όμως δεν περιοριζόταν αυστηρά στο αριστερό ιδεολογικό υπόβαθρο αλλά επεκτάθηκαν και στους επιχειρηματικούς κύκλους. Παράλληλα, ενώ ανέβαινε στην εκτίμηση των μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος η Ντιμάς του χάριζε το πρώτο του παιδί, την Βανέσα.

Η θυελλώδης γνωριμία, το τρικυμιώδες διαζύγιο και η… γαλήνη του δεύτερου γάμου!

Ο Στρος Καν, σαν έτοιμος από καιρό, σχεδιάζει την κάθε κίνηση που θα τον φέρει όλο και πιο κοντά στα Ηλύσια Πεδία. Με τη μεθοδικότητα που τον διέκρινε πήρε την απόφαση να προσλάβει μια επικοινωνιολόγο που θα τον βοηθούσε να κερδίσει νέα ερείσματα ανάμεσα σε ψηφοφόρους και ηγετικά στελέχη των σοσιαλιστών. Απευθύνθηκε στην Μπριζίτ Γκιγιεμέτ. Ήταν η γυναίκα που τον έβαλε να ξυρίσει το μούσι, κυριολεκτικά! Τον έβγαλε από το στείρο αριστερίστικο προφίλ …βγάζοντάς του τα γυαλιά αλλά και κάνοντας την γκαρνταρόμπα του περισσότερο ελιτίστικη στα μάτια των μέσων Γάλλων. Η μεταμόρφωση τον απογείωσε. Αλλά όχι μόνο αυτή… Ήταν και ο έρωτας για τη Μπριζίτ που του έδινε φτερά και τον έκανε να πάρει διαζύγιο από τη Ντυμάς! Οι κοινοί φίλοι του πρώην παντρεμένου ζευγαριού παίρνουν σαφή θέση υπέρ της και αποφεύγουν τον Στρος Καν. Και το 1985 μια ακόμη γυναίκα μπαίνει στη ζωή του γάλλου ισχυρού άνδρα καθώς η Γκιγιεμέτ του χαρίζει μια ακόμη κόρη, την Καμίλ.

Το τρίτο στεφάνι με την τηλεστάρ!

Το 1989 ο Στρος Καν απολαμβάνει της πολιτικής αναγνώρισης στους κύκλους του κόμματος. Εκείνος παραμένει ανήσυχος. Ψάχνεται για μια γυναίκα που θα του δώσει νέα ώθηση και θα του ανοίξει τις πόρτες των media. Τότε είναι που οι συνεργάτες του, του γνωρίζουν την πλούσια και ανερχόμενο αστέρι της γαλλικής δημοσιογραφίας, Αν Σινκλάρ. Γοητεύεται τόσο πολύ που διοχετεύει όλη του την ενέργεια για να τη σαγηνεύσει. Εκείνη είναι παντρεμένη, εκείνος επίσης. Για τον παρορμητικό στον έρωτα όμως Ντομινίκ, αυτό δεν λέει και πολλά. Την πολιορκεί, με εκείνο τον μεθοδικό του τρόπο που χρησιμοποιεί και για την ανέλιξή του στο πολιτικό στερέωμα και το «θήραμα» δεν αργεί να πέσει στα δίχτυά του. Της τηλεφωνεί πολλές φορές την ημέρα και αποφασίζουν να κρατήσουν κρυφή τη σχέση τους. Η γεννημένη στη Νέα Υόρκη το 1958 Σινκλάρ, περιγράφεται ως «βαθύτατα εξαρτημένη» από τον άνδρα της. Όταν παντρεύονται το 1991, εκείνη είναι πολύ πιο γνωστή από τον σύζυγό της. Κι όμως, είναι πολλές οι φορές που θα κάνει πίσω για την καριέρα του αγαπημένου της. Το 1997 στην εφημερίδα Liberation διαβάζουμε ένα άρθρο που αποδεικνύεται εκτός από αληθινό και… προφητικό… «Είναι μια γυναίκα ερωτευμένη, έτοιμη να θυσιαστεί για τον άνδρα της»! Τρανό παράδειγμα η μεταπήδησή της από το πολιτικό ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού TF1 σε άλλο τομέα, όταν ο Στρος Καν ορκίστηκε Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας. Θεωρήθηκε τότε πως υπήρχε ασυμβίβαστο λόγω του γάμου της με τον Υπουργό. (Το παράδειγμά της ήταν εκείνο που χρησιμοποιούσαν οι πολέμιοι της Μάρας Ζαχαρέα όταν εκφωνούσε το δελτίο ειδήσεων του MEGA και ο σύζυγός της, Θεόδωρος Ρουσόπουλος ήταν Υπουργός Επικρατείας και Τύπου). Η Αν προερχόταν από μια πολύ πλούσια οικογένεια Εβραίων. Ο παππούς της ήταν από τους πιο πλούσιους εμπόρους έργων τέχνης του 20^ου αιώνα, ενώ ο πατέρας της, Ρόμπερτ Σβαρτς επέδειξε αντιστασιακή δράση στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το βιογραφικό της αλλά και η προίκα της δεν θα άφηναν κανέναν ασυγκίνητο, πόσο μάλλον τον φιλόδοξο Στρος Καν που έβλεπε τα Ηλύσια Πεδία να πλησιάζουν ολοένα και πιο κοντά. Και για να μην υπάρχει ίχνος αμφιβολίας για το πόσο πραγματιστής είναι ο σοσιαλιστής οικονομολόγος επικαλούμαστε τη Λιμπερασιόν η οποία αποδίδει την εξής δήλωση στον Στρος Καν… “η περιουσία της είναι τόσο μεγάλη που με είχε διαβεβαιώσει ότι ποτέ δεν θα υπήρχε κάτι στον κόσμο που δεν θα μπορούσα να αποκτήσω στη ζωή μου...". Η Σινκλάρ άφησε μια λαμπρή σταδιοδρομία για να σταθεί στη σκιά του συζύγου της. Από την εβδομαδιαία εκπομπή της «7x7» είχαν παρελάσει ονόματα όπως οι Μπιλ Κλίντον, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, Χέλμουτ Κολ αλλά και η Μαντόνα, σε κάποιες σπέσιαλ εκπομπές που έκανε. Μετά το διαζύγιο με το συντηρητικό TF1 η δημοσιογράφος τόνισε πως οι λόγοι της διακοπής της συνεργασίας έχουν να κάνουν με τα πολιτικά της πιστεύω και τον γάμο της.

Κι ενώ η καριέρα του Στρος Καν συνεχίζει την ανηφόρα η μετακόμισή του στην Ουάσιγκτον γίνεται η αφορμή το παντρεμένο ζευγάρι να φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για τους λάθος λόγους. Αιτία; Το «ροζ σκάνδαλο» του αφεντικού Ντομινίκ με την υφιστάμενή του, Ουγγαρέζα, Πιρόσκα Νάγκι, παντρεμένη επίσης. Η Σινκλάρ αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο πολύ αγαπά τον Ντομινίκ. Δεν τη φοβίζει ο σάλος και γράφει στο προσωπικό της μπλογκ… «Αγαπιόμαστε όπως την πρώτη ημέρα»! Η γυναίκα που προσέφερε πλούτη, γνωριμίες και κοινωνικό στάτους που να συνάδουν με έναν Υποψήφιο Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να απολογείται για τις αταξίες του συζύγου της. Σε συνέντευξη της για το εβδομαδιαίο περιοδικό L’Express κλήθηκε να απαντήσει σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν την ενοχλεί το γεγονός πως “ο σύζυγος της έχει τη φήμη του γόη”. Η απάντησή της δόθηκε δια της πλαγίας οδού… “Όχι δεν μ’ ενοχλεί, αντιθέτως είμαι υπερήφανη γι’ αυτό. Είναι σημαντικό για έναν πολιτικό να γοητεύει. Όσο με γοητεύει εκείνος και τον γοητεύω κι εγώ νομίζω ότι είναι καλό για μένα”. Παρά την άφεση αμαρτιών ο Στρος Καν κατάφερε να βρεθεί και πάλι στα πρωτοσέλιδα εφημερίδων και περιοδικών για τους λάθους λόγους. Λίγες μόλις στροφές πριν πάρει το χρίσμα των Σοσιαλιστών και την ευθεία για τα Ηλύσια Πεδία το προφίλ που τόσο σοφά έχτιζε από τα 18 του δείχνει να γκρεμίζεται σαν τραπουλόχαρτο. Η αφοσιωμένη Σινκλάρ του τείνει για άλλη μια φορά το χέρι για να τον σώσει από τον γκρεμό, δηλώνοντας πως πιστεύει τον άνθρωπο που λάτρεψε. Το ίδιο έκανε και η δεύτερη γυναίκα του, η Γκιγιεμέτ. Τι κάνει άραγε τόσο γοητευτικό αυτόν τον άνθρωπο που μαγεύει έξυπνες κι επιτυχημένες γυναίκες. Ίσως και οι ίδιες να μην τον ξέρουν. Το ξέρει καλά όμως αυτός. Ο “αριστερός που θα γινόταν αυτοκράτορας”!

Πιρόσκα Νάγκι

Το πρώτο αποδεδειγμένο και… επίσημο παραστράτημα του Ντομινίκ Στρος Καν! Η υπάλληλος του ΔΝΤ για θέματα της Αφρικής, ουγγαρέζα Πιρόσκα Νάγκι, είναι το θήραμα του γάλλου bon viveur. Ο «επίμονος κηπουρός» προσπαθεί να… «ποτίσει τον κήπο» της παντρεμένης Νάγκι, με αξιοζήλευτο θράσος κι επιμονή. Εκείνη μέχρι που σε ένα ταξίδι στο Νταβός, το αφεντικό κάμπτει τις αντιστάσεις της υφισταμένης του και διαπράττουν το «στιγμιαίο λάθος»! Λογικά, η περιπετειούλα τους θα ήταν μια γλυκιά ανάμνηση, αν ο σύζυγος Μάριο Μπλέχερ δεν το ανακάλυπτε, βλέποντας τα ερωτικά μηνύματα στον υπολογιστή της συζύγου του. Αυτό ήταν! Το σκάνδαλο παίρνει διαστάσεις, το ΔΝΤ διεξάγει εσωτερική έρευνα και κατά τα ελληνικά έθιμα και παραδόσεις, το αφεντικό κρίνεται αθώο. Παραδέχεται τη σχέση και κάνει λόγο για «φτωχή κρίση» από μέρος του. Η συνεύρεση τους πάντως ήταν συναινετική. Για τις… υπηρεσίες της η Νάγκι… ανταμείφθηκε με μια «τιμωρία» - χάδι!

Οφηλία

Όπως ο Άμλετ, έτσι και ο Στρος Καν ερωτεύτηκαν μια Οφηλία! Μόνο που η Οφηλία του Άμλετ τρελάθηκε, ενώ η Οφηλία του Στρος Καν τον… τρέλανε! Βέβαια, στην περίπτωση του «σοσιαλιστή της σαμπάνιας», δεν ήταν έρωτας αλλά απλή σαρκική επαφή το ζητούμενο. Η 32χρονη αφροαμερικάνα καμαριέρα, είναι μητέρα ενός 16χρονου κοριτσιού και που ζει στο Μπρονξ. Η θηριώδης (λόγω ύψους) καμαριέρα του Sofitel την οποία κάλυπταν με σεντόνι οι αστυνομικοί όταν τη μετέφεραν στο δικαστήριο έγινε ξαφνικά το πρόσωπο των ημερών παγκοσμίως!

Τριστάν Μπανόν

Ενός κακού μύρια έπονται και στην περίπτωση του Στρος Καν πολλοί είναι αυτοί που σπεύδουν να “χορέψουν στο πτώμα του”. Η γαλλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Τριστάν Μπανόν σκοπεύει να μηνύσει τον Στρος Καν για απόπειρα βιασμού αν κι έχουν περάσει 9 χρόνια από τότε. Η είχε δηλώσει το 2007 σε τηλεοπτική εκπομπή πως ένας πολιτικός είχε αποπειραθεί να τη βιάσει (το όνομά του δεν ακούστηκε αφού έπεσε «μπιπ») κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης το 2002. Και γιατί δεν τον έκανε τόσα χρόνια; Εξαιτίας της οικογενειοκρατίας! Βλέπετε η μητέρα της ήταν στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος και οικογενειακή φίλη της δεύτερης συζύγου του Στρος Καν. Μια άλλη δικαιολογία ήταν πως η Μπανόν τότε έκανε τα πρώτα επαγγελματικά της βήματα και φοβόταν να τα βάλει με έναν τόσο ισχυρό πολιτικό άνδρα! Τώρα όμως… μπορεί!

Porn to be wild… Δικτάτορες και... τσόντες!

2011-06-29T01:52:00.000+03:00

Η αποκάλυψη πως ο Οσάμα Μπιν Λάντεν είχε μια πλούσια συλλογή από ταινίες πορνό δεν σόκαρε δημοσιογράφους και ιστορικούς. Ο αρχηγός της Αλ Κάιντα δεν ήταν ο μόνος. Η λίστα των ανθρώπων με εξουσία που είχαν μια είδους εξάρτηση από το σεξ (όχι με τον παραδοσιακό τρόπο) είναι αρκετά μαύρη, διεφθαρμένη και λίγο ως πολύ… αναμενόμενη!

Adolf Hitler

Ο Αδόλφος Χίτλερ υπήρξε πρωτοπόρος σε καθετί διεστραμμένο! Ο άδολος έρωτάς του για την Εύα Μπράουν δεν πείθει ούτε τις ρομαντικές κυρίες που κρύβουν ένα Άρλεκιν κάτω από το μαξιλάρι τους . Η συλλογή με φιλμ πορνό, κάποια γυρισμένα μόνο γι’ αυτόν, θα έκανε και τον

Ρόκο Σιφρέντι (πορνοστάρ και παραγωγός πορνοταινιών) να κοκκινίσει. Άνθρωποι του περιβάλλοντός του αποκάλυψαν αργότερα ότι δεν έχανε φύλλο της αντισημιτικής εφημερίδας Der Stürmer, όχι για να διαβάσει τα νέα και τις απόψεις, αλλά για να μείνει μόνος και να «μελετήσει» τις πονηρές ιστορίες και τα τολμηρά σκίτσα.

Mao Zedong

Ο προσωπικός του γιατρός το είχε διαγνώσει και παρά το ιατρικό απόρρητο το παραδέχθηκε, χρόνια αργότερα… «Ο Μάο ήταν ένας μανιακός του σεξ»! Σύμφωνα με τον Harrison Salisbury, ιστορικό και βετεράνο ανταποκριτή των New York Times, ο «κόκκινος Μάο» έπαιρνε το μπάνιο του στην πισίνα παρέα με γυμνά κορίτσια. Και για να δικαιολογήσει τον τίτλο του «προοδευτικού» όχι μόνο στην πολιτική του, αλλά και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, διατηρούσε μια πραγματικά αξιοθαύμαστη συλλογή από τσόντες. Έτσι, για να μην επαναλαμβάνεται!!!

Kim Jong-il

Στην απομονωμένη Βόρεια Κορέα, υπάρχει ένας άνθρωπος που φροντίζει να μην διαφθαρεί ο λαός του από τα θέλγητρα και τις σειρήνες του δυτικού πολιτισμού. Ο δικτάτορας που εξελέγη με το καθ’ όλα δημοκρατικό 100% από τη διακοσμητική βορειοκορεατική Βουλή, φέρεται κάθε βράδυ να τσεκάρει τις δυτικές ταινίες για να δει ποιες είναι αυτές που ενδέχεται να βλάψουν το λαό του. Αναγκαστικά παρακολουθεί και άφθονες ταινίες πορνό, όχι γιατί το θέλει, αλλά επειδή είναι «φωτισμένος δικτάτορας». Φυσικά η συλλογή με αυτές τις ταινίες είναι ζηλευτή στον κόσμο τον porn lovers!

Manuel Noriega

Άλλη μια προσωπικότητα διεθνούς βεληνεκούς, για όλους τους λάθος λόγους βέβαια, ο πρώην Δικτάτορας του Παναμά Στρατηγός Νοριέγκα, μπήκε επάξια σ τη λίστα, μετά την ανακάλυψη και αποκάλυψη από τους αμερικανούς, του πορνογραφικού θησαυρού που διατηρούσε. Ο «πεφωτισμένος ηγέτης» έκανε πράξη ό,τι έβλεπε στις αγαπημένες του ταινίες σε πόρνες και ερωμένες. Λέγεται πως τηλεφώνησε τελευταία τη γυναίκα του (αφού είχε πληροφορήσει πρώτα την ερωμένη του) για να την ειδοποιήσει για την επέμβαση των αμερικανικών δυνάμεων στη χώρα του. Άξιος!

Osama bin Laden

Μπορεί η επίλεκτη ομάδα των αμερικανών Seal που μπήκε και εκτέλεσε τον Μπιν Λάντεν στο κρησφύγετό του να μην βρήκε όσα αρχεία θα ήθελε σχετικά με το δίκτυο της Αλ Κάιντα, αλλά έσπευσε να δημοσιοποιήσει κάποια άλλα ευρήματα, σκανδαλιστικά, αν μη τι άλλο… Βαζελίνη και Avena διεγερτικό για να κάνει τον ηγέτη ισχυρό! Τα πειστήρια της σεξουαλικής ζωής δεν εξαντλούνταν σ’ αυτά τα δύο χρήσιμα βοηθήματα για την «περηφάνια» και την ευχαρίστηση του Μπιν Λάντεν. Το, πολλών ωρών, πορνογραφικό υλικό που βρέθηκε θεωρείται πως άνηκε στον μέχρι πρότινως, Νο1 καταζητούμενο παγκοσμίως. Να σημειώσουμε πως στο κρησφύγετο της πακιστανικής πόλης Αμποταμπάντ ζούσε με την πέμπτη και νεότερη σύντροφό του, την 29χρονη Αμάλ Αχμέντ Αμπντούλ, που του την είχαν κάνει δώρο όταν εκείνη ήταν έφηβη οικογένεια Υεμενιτών φυλάρχων.

Saddam Hussein

Παίρνω το θάρρος να τον χαρακτηρίσω κορυφαίο της λίστας αυτής. Δεν γνωρίζω κατά πόσο θα το θεωρούσε τιμητικό αλλά σίγουρα θα κέρδιζε τον θαυμασμό των συγκατοίκων της λίστας για τον εξής ένα και μοναδικό λόγο. Ο Σαντάμ είχε πρωταγωνιστήσει σε φιλμ πορνό! Το Weekly World News έχει φέρει στο φως την ιστορία που θέλει τον –τότε- νεαρό φοιτητή της Νομικής Σαντάμ να επιδεικνύει σε όλο τον κόσμο τα προσόντα του. Από τότε, βέβαια, δεν σταμάτησε να το κάνει με καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα του και τον ίδιο!

Zine El Abidine Ben Ali

Όταν οι Τυνήσιοι επαναστάτησαν πριν από τρεις μήνες και ανάγκασαν τον… εκλεγμένο με 90% Πρόεδρό τους να παραιτηθεί και να εγκαταλείψει τη χώρα, ληστές εισέβαλλαν στις «αυτοκρατορικές κατοικίες» του για το καθιερωμένο… πλιάτσικο. Λόγω του επείγοντος της αποχώρησης, το πρώην πρώτο ζεύγος της Τυνησίας δεν πρόλαβε να πάρει τις «αναμνήσεις μιας ζωής». Ανάμεσα τους και κάποιοι σωροί από ταινίες πορνό. Για την ακρίβεια και την αποφυγή παρεξηγήσεων να σημειώσουμε πως μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει καμία έκκληση να τους επιστραφούν.

“Μακάρι όλοι οι ασθενείς να ήταν σαν τον Θανάση Βέγγο”

2011-06-29T01:38:00.000+03:00

Στις 20 Δεκεμβρίου του 2010 ο Θανάσης Βέγγος εισήχθη στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Ερυθρού Σταυρού έπειτα από ατύχημα. Στους 4,5 μήνες της νοσηλείας του στο νοσοκομείο οι γιατροί που τον παρακολουθούσαν είχαν μονίμως μια φράση-ευχή στα χείλη τους… «Μακάρι όλοι οι ασθενείς να είχαν τη συμπεριφορά του κυρίου Βέγγου». Χωρίς ίχνος βεντετισμού, χωρίς να επιζητά κάποια ιδιαίτερη μεταχείριση-περιποίηση, αυτός και η οικογένειά του παρέδωσαν και μέσα στο θάλαμο του νοσοκομείου μαθήματα ήθους, ταπεινότητας και αξιοπρέπειας. Εκεί, ακόμη και στις δύσκολες ώρες ο «δικός μας Θανάσης» ήταν πάντα ο ίδιος. «Σαν να τον βλέπαμε σε ταινία», σχολιάζει

άνθρωπος του νοσοκομείου που ήταν συνεχώς στο πλευρό του. «Κάναμε τις εξετάσεις και όταν τελειώναμε και άνοιγε τα μάτια του, χαμογελούσε. Πάντα τον ρωτούσαμε, “θέλετε κάτι κύριε Θανάση, χρειάζεστε τίποτα;” και μονίμως μας έγνεφε “όχι”. Ποτέ δεν μας ζήτησε κάτι, ούτε εκείνος, ούτε η οικογένειά του. Ήταν πάρα πολύ σεμνός». Η ομάδα των γιατρών με επικεφαλή τον γιατρό Κωνσταντίνο Μανδραγό ήταν συνεχώς στο πλευρό του «τελευταίου των μεγάλων» Οι γιατροί ήξεραν ότι η κατάσταση της υγείας του ήταν πολύ δύσκολη και είχαν ενημερώσει και την οικογένειά του. Είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο άνθρωπος του δύσκολα θα έβγαινε ζωντανός από αυτή τη “μάχη”. Παρόλη τη θλίψη τους ποτέ δεν έδωσαν δικαιώματα για το οτιδήποτε. «Ο άνθρωπος φαίνεται στα δύσκολα. Και στα δύσκολα ο Βέγγος επέδειξε μεγαλείο. Ήταν αυτό που πάντα αντιπροσώπευε». Η αγάπη του κόσμου για τον μεγάλο πρωταγωνιστή είχε κάνει τρομερή εντύπωση στο προσωπικό του νοσοκομείου. «Ερχόταν απλός κόσμος για να τον δει, να ρωτήσει για την κατάσταση της υγείας του. Έστελναν φυλαχτά, αγιασμούς από πολλά μέρη της Ελλάδας. Μάλιστα, ήρθε σε μένα μια κυρία που ήθελε να τον δει για να του φιλήσει το χέρι. Ήταν μια από τις ταξιθέτριες σε ένα θέατρο που πρωταγωνιστούσε ο Βέγγος κι έλεγε πως ήταν εκείνος που τις σεβόταν, τις πρόσεχε και τις σε ό, τι χρειαζόταν».

Ο Νίκος Καζαντζάκης και… “Οι κληρονόμοι”

2011-06-29T01:35:00.000+03:00

Έπειτα από επτά χρόνια δικαστικών αγώνων ο Άρειος Πάγος με αμετάκλητη απόφαση όρισε τον κληρονόμο των πνευματικών δικαιωμάτων του Νίκου Καζαντάκη.

Ο Νίκος Καζαντζάκης 54 χρόνια μετά το θάνατό του παραμένει ο πιο εμπορικός έλληνας συγγραφέας στο εξωτερικό ενώ στην Ελλάδα ετησίως πωλούνται περίπου 25.000 αντίτυπα! Οι εγγονές της αδερφής του κορυφαίου λογοτέχνη, Αναστασίας Σακλαμπάνη, κατέφυγαν στην ελληνική δικαιοσύνη αμφισβητώντας τη διαθήκη της συζύγου του κρητικού λόγιου, Ελένης Καζαντζάκη, η οποία όριζε ως μοναδικό κληρονόμο τον θετό γιο της Πάτροκλο Σταύρου. Πώς και γιατί έφτασαν όμως οι δύο απόγονοι του Καζαντζάκη στις αίθουσες του Αρείου

Πάγου;

«Δίκαιο θαρρώ τα ποσοστά από τον Όμηρο να δοθούν στα παιδιά του Κακριδή. Οι δικοί μου κληρονόμοι δεν το αξίζουν... Σε παρακαλώ λοιπόν, διατύπωσε νομικά τη δωρεά κι όρισε να ισχύει προ ή μετά τον θάνατό μου, μου είναι αδιάφορο»». Αυτά ήταν τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη σε επιστολή που έγραψε προς τη δικηγόρο του Αγνή Ρουσοπούλου, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του. Ο κρητικός στοχαστής αναφέρεται στα πνευματικά δικαιώματα των έργων του “Ιλιάδα” και “Οδύσσεια” τις οποίες μετέφρασε ο ίδιος με τον Ιωαννή Κακριδή. Αντίστοιχα, τα πνευματικά δικαιώματα για το έργο του “Οδύσσεια” (33.333 στίχων) τα παραχώρησε στον μεταφραστή του έργου Κίμωνα Φράιερ. Όταν λοιπόν ο Καζαντζάκης έφυγε από τη ζωή τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του περιήλθαν στη δικαιοδοσία της συζύγου του, Ελένης.

Ο Νίκος Καζαντζάκης γνώρισε την Ελένη το 1924. Τότε έβγαινε από τον πρώτο του γάμο με την ποιήτρια, πεζογράφο και θεατρική συγγραφέα Γαλάτεια Καζαντζάκη, κόρη του λόγιου εκδότη Στυλιανού Αλεξίου. Ο γάμος τους έληξε το 1926. Όταν ο Καζαντζάκης γνώρισε την Ελένη ήταν 41 ετών κι εκείνη 21. Παντρεύτηκαν πολλά χρόνια μετά, το 1944 και δύο χρόνια μετά μετακομίζουν στην Αντίμπ της Γαλλίας. Το 1957 ο μεγάλος στοχαστής αφήνει την τελευταία του πνοή στο Φράιμπουργκ της Γερμάνιας, έπειτα από πολυετή πάλη με τη λευχαιμία.

Η χήρα πλέον Καζαντζάκη μετακομίζει στη Γενεύη. Τον Πάτροκλο Σταύρου, τον μετέπειτα γιο της, τον γνωρίζει το 1964. Είναι τότε που οι Τούρκοι βομβαρδίζουν τους κυπρίους και εκείνη στέλνει μια επιστολή και μια επιταγή, για τον δοκιμαζόμενο λαό. Ο Σταύρου είναι ο Υφυπουργός “παρά του Προέδρου”, στην κυβέρνηση Μακαρίου. Μιλούν τηλεφωνικά. Τρία χρόνια αργότερα η Ελένη Καζαντζάκη επισκέπτεται την Κύπρο παρά το τελεσίγραφο των συνταγματαρχών της Χούντας να μην τη δεχθούν.

Από τότε τα ταξίδια της Ελένης Καζαντζάκη στο σπίτι του Πάτροκλου και της Μαίρης Σταύρου πύκνωσαν. Το 1981 η χήρα Καζαντζάκη υιοθετεί τον Σταύρου και το 1989, μετά από ένα ατύχημα αποφασίζει να φύγει από τη Γενεύη και εγκαθίσταται στο σπίτι του θετού πλέον γιου της στη Βούλα. Επτά χρόνια μετά, το 1995 του παραχωρεί με γονική παροχή τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του Καζαντζάκη.

Στις 18 Φεβρουαρίου του 1997 η Ελένη Καζαντζάκη αφήνει την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 101 ετών. Την ίδια ακριβώς ημερομηνία που “έφυγε” και ο σύζυγός της.

Ποιοι οι λόγοι όμως που ώθησαν τις εγγονές του μεγάλου διανοητή να καταθέσουν ασφαλιστικά μέτρα (τα οποία απορρίφθηκαν) και στη συνέχεια να ζητήσουν με αγωγή τα πνευματικά δικαιώματα του παππού τους;

Οι ενάγουσες υποστήριξαν στο δικαστήριο πως η Ελένη Καζαντζάκη δεν είχε πνευματική διαύγεια όταν προχώρησε στη γονική παροχή και έδινε τα πνευματικά δικαιώματα στον θετό γιο της! Ο Νίκος Καζαντζάκης, στη δική του διαθήκη όριζε ως κληρονόμο τη σύζυγό του. Η ίδια ως κληρονόμος που έχει ελευθερία διαχειρίσεως όριζει τον κληρονόμο της, σύμφωνα με τον αντίστοιχο νόμο.

Όπως κανείς εύκολα καταλαβαίνει η κληρονομιά που άφησε ο μεγάλος έλληνας λογοτέχνης είναι βαριά σε πολλά επίπεδα και όχι μόνο στον πνευματικό τομέα! Το Υπουργείο Πολιτισμού με απόφασή του, παραγκωνίζει τον Σταύρου και επιχειρεί να επανεκδώσει το σύνολο του έργου του. Για τις ανάγκες αυτές μάλιστα συνέστησε δωδεκαμελούς επιτροπής πανεπιστημιακών και άλλων ειδικών µε σκοπό «την επανέκδοση των έργων του Νίκου Καζαντζάκη, µε ερμηνευτικά σχόλια και σημειώσεις από έγκυρους μελετητές και µε τυπογραφική εµφάνιση που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες αισθητικές απαιτήσεις»!

Ένας νέος κύκλος δικαστικών μαχών φαίνεται να ανοίγει… Και όλα αυτά για το έργο του «Καπετάν Ψωμή»… Έτσι φώναζαν τον Καζαντζάκη στη γενέτειρά του, το Ηράκλειο, γιατί κάθε Σάββατο μοίραζε τρόφιμα στους φτωχούς της πόλης. Πόσο σαρκαστικά να γελάει από κάπου άραγε;

Ο Πάτροκλος Σταύρου διετέλεσε υφυπουργός παρά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου αλλά και των τριών επόμενων Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών που τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορά. Η Ελληνική πολιτεία τον τίμησε με την απονομή του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Φοίνικος.

Πάτροκλος Σταύρου: Ο κληρονόμος του Ν.Καζαντζάκη αποκαλύπτει για τη δικαστική διαμάχη...

2011-06-29T01:32:00.000+03:00

«Να προσέχεις τους «λύκους» μου έλεγε η Ελένη Καζαντζάκη»

Ο Πάτροκλος Σταύρου αποκαλύπτει για τη δικαστική διαμάχη, την Ελένη Καζαντζάκη αλλά και τη νέα κόντρα με το Υπουργείο Πολιτισμού.

Σάββατο πρωί βρέθηκα στη Χαριλάου Τρικούπη. Το ραντεβού με τον Πάτροκλου Σταύρου ήταν στις 10 το πρωί αλλά είχα φτάσει νωρίτερα. Ο ήλιος ήταν ζεστός κι είπα να κάνω μια βόλτα από τους πάγκους της λαϊκής αγοράς που είχαν στηθεί εκεί. Σκεφτόμουν συνεχώς μια σκηνή από τον «Ζορμπά». Το πλιάτσικο στο σπίτι της Μαντάμ Ορτάνς όταν εκείνη πεθαίνει. Τι ειρωνεία…

Ο Πάτροκλος Σταύρου ήταν αυτός που μου άνοιξε. Φορούσε ένα αυστηρό μαύρο κοστούμι, μια μονόχρωμη γραβάτα με σφιχτό κόμπο (τον σωστό, που κάνει δύο

λακκάκια ακριβώς από κάτω). Ευγενική φυσιογνωμία που αποπνέει αμέσως σεβασμό. Τον ρώτησα το τυπικό «τι κάνετε» και μου ψέλλισε «ταλαιπωρούμαι». Δεν είχα καν ετοιμάσει το κασσετοφωνάκι μου για να γράφει όταν αμέσως ήρθε η έκρηξη…

«Είμαι απελπισμένος! Είμαι τόσο στενοχωρημένος από την αδικία. Το Υπουργείο Πολιτισμού χωρίς καν να επικοινωνήσει μαζί μου έχει συστήσει μια επιτροπή για να εκδώσει το έργο του Καζαντζάκη. Δεν ήρθαν καν σε επικοινωνία μαζί μου! Δηλαδή οι 25 εκδόσεις με την έρευνα μου πάνω στον συγγραφέα τι είναι; Τι θέλουν να κάνουν. Και το ανακοίνωσαν λίγο πριν την αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου που με δικαίωνε για άλλη μια φορά στο θέμα που έγειραν οι εγγονές του συγγραφέα για τα πνευματικά δικαιώματα». Για επτά χρόνια ήταν στα δικαστήρια. Με το χαρτί που τον όριζε κληρονόμο, με την υπογραφή της Ελένης Καζαντζάκη, της θετής μητέρας του και συζύγου του Νίκου. Μονομελές, Πολυμελές, Εφετείο, Άρειος Πάγος. Δικαιώθηκε σε όλα… Οι εγγονές επέμεναν. Τι τις έκανε να πιστεύουν ότι θα κερδίσουν;

«Δεν ξέρω. Η λύσσα μάλλον να βάλουν “στο χέρι” τον Νίκο Καζαντζάκη! Πίσω από τις δύο κοπέλες είναι πολλοί που… περιφέρονται. Χρησιμοποιήθηκαν τα δύο κορίτσια. Στη διάρκεια της δικαστικής διαμάχης έγινε μια προσπάθεια σπίλωσης τόσο προς το πρόσωπό μου όσο και εναντίον της Ελένης Καζαντζάκη».

Ήθελα να μάθω για το ζευγάρι αυτό. Όταν τον ρωτάω για τη γνωριμία τους το πρόσωπο του γλυκαίνει. Κοιτά στο κενό κι εξιστορεί…

«Ο Νίκος και η Ελένη γνωρίστηκαν στη Δεξαμενή. Η Μαρίκα Παπαιωάννου – Χουρμουζίου της είπε ότι έρχεται ο Καζαντζάκης και όλοι τρέχουν να τον δούνε. Της είπε να μην χάσει την ευκαιρία γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποτέ θα τον ξαναδείς (λόγω των συχνών ταξιδιών του). Όσοι ήταν εκεί αποφάσισαν να πάνε για κολύμπι. Μαζί τους πήγε και η Ελένη, αν και δεν θα κολυμπούσε. Ο Καζαντζάκης λάτρευε την θάλασσα και μάλιστα του άρεσε να κολυμπάει γυμνός, ξυπνούσε πολύ νωρίς. Όταν την είδε να κάθεται μόνη της στην αμμουδιά την πλησίασε. Στάθηκε ακριβώς μπροστά της για να της κάνει σκιά. Δεν πήγε ποτέ να κολυμπήσει αλλά ήταν όρθιος μέχρι που νύχτωσε, κάνοντάς της σκιά. Είχε κεραυνοβοληθεί! Κι εκείνη δεν κουνήθηκε είχε μείνει “καρφωμένη” για ώρες. Η Ελένη ήταν κάτω από τη σκιά του Νίκου κι εκείνος ήταν κάτω από τη ματιά της. Για πάντα»!

Αν δεν ήταν αυτό συμβολισμός τότε τι είναι. Να το ήξεραν άραγε πως αυτή θα ζούσε πάντα στη σκιά του καρφωμένη κι εκείνος θα την προστάτευε πάντα; Έγραφε στον «Γκρέκο»… «Είμαι μια ηλεκτρική εγκατάσταση και είστε το ρεύμα. Αν κοπεί χάθηκα.»

Ο Καζαντζάκης είχε όμως κι ένα πρώτο γάμο… Ο Πάτροκλος Σταύρου αποκαλύπτει… «Ο Νίκος με τη Γαλάτεια απλά δεν ταίριαξαν. Είχε γράψει μάλιστα, «οι ψυχές μας δεν ταιριάζουν», στα γαλλικά. Αν και δεν ζούσαν συνέχεια μαζί λόγω των ταξιδιών του ο Καζαντζάκης αγάπησε την Γαλάτεια ζητούσε στοργή και κατανόηση αλλά εκείνη δεν του την παρείχε. Η Ελένη δεν είχε πει ποτέ ούτε έναν κακό λόγο για τη Γαλάτεια, την πρώτη του γυναίκα. Είχαν γνωριστεί.»

Ποια ήταν όμως εκείνα τα στοιχεία του χαρακτήρα της Ελένης που μάγεψαν τον Καζαντζάκη; Ο Πάτροκλος Σταύρου είναι σαφής… «Η Ελένη ήταν για εκείνον το παν. Πρώτα απ’ όλα ήταν η σύντροφός του από όλες τις απόψεις. Ήταν σύζυγος. Ήταν η γραμματέας του ακόμη. Εκείνη δακτυλογραφούσε τα έργα του. Και καθετί που έγραφε το έθετε στην κρίση της. Αν κάτι δεν της άρεσε το έσκιζε. Ήταν η νοικοκυρά του μέσα στο σπίτι, αυτή του μαγείρευε, αυτή τον φρόντιζε σε όλα. Αυτή φρόντιζε και για την έκδοση των βιβλίων του. Μάλιστα, σε ένα γράμμα του στον Πρεβελάκη όταν δεν κατάφερε να βρει εκδότη για ένα βιβλίο του, του λέει «ασ’ το, θα το αναθέσω στην Ελένη. Αυτή είναι Αη Γιώργης, όλα τα καταφέρνει». Ο Καζαντζάκης έγραφε και είχε δίπλα του ένα «πνεύμα, άγιο και ηγεμονικό» που του κάλυπτε όλες τις ανάγκες του. Αν ήταν άρρωστος εκείνη ήταν η νοσοκόμα του. Ήταν το θεϊκό πλάσμα που κυκλοφορούσε γύρω του και τον αγκάλιαζε. Ήταν τυχερός που την είχε δίπλα του. Η Ελένη του αφιερώθηκε απέραντα. Ήταν κι εκείνη συγγραφέας αλλά τα άφησε όλα για να τον υπηρετήσει. Η Ελένη ήταν σαν μια σιλουέτα φτιαγμένη από τους Θεούς για να δείξουν στους ανθρώπους ότι δεν είναι εγκαταλελειμμένοι. Ο Νίκος πάτησε πάνω στην Ελένη και μεγαλούργησε!»

Ο λόγος του Πάτροκλου Σταύρου ζωηρεύει καθώς μου διηγείται ιστορίες της κοινής ζωής του ζευγαριού. Κάθε λίγο σταματά και ανοίγει κάποια από τα βιβλία του Καζαντζάκη και μου διαβάζει αποσπάσματα. Είναι εντυπωσιακό, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ξέρει ακριβώς που είναι γραμμένο και τι. Όταν φτάνει στη μάχη του μεγάλου στοχαστή με τη λευχαιμία ο Σταύρου κομπιάζει. Είναι οι διηγήσεις της Ελένης που τον συγκινούν.

«Είχε ελαφρά μορφή λευχαιμίας. Την αντιμετώπιζε όμως. Είχε κάνει ένα εμβόλιο που δεν έπρεπε να του είχαν κάνει στο ταξίδι του στην Κίνα. Είχε πρηστεί. Με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή κατάφερε να το ξεπεράσει. Ένας από τους φίλους του πήγε να τον χαιρετήσει και τον αγκάλιασε, χωρίς να ξέρει πως εκείνη τη στιγμή του κολλάει τον ιό της ασιατικής γρίπη. Στην ουσία από αυτό πέθανε ο Νίκος Καζαντζάκης»!

Τι ειρωνεία! Ο στοχαστής που αναζητούσε το θεϊκό στον άνθρωπο να πεθαίνει από μια αγκαλιά. Τα μάτια του Πάτροκλου Σταύρου βουρκώνουν…

«Το κείμενο της Ελένης είναι σπαραχτικό για το θάνατο του άντρα της». Γράφει… «Οι γιατροί είναι αισιόδοξοι, σε λίγες μέρες λέει ο γιατρός θα φύγετε από την κλινική (…) Είχε καταλάβει ο Νίκος τον κίνδυνο; Δεν είμαι ακόμη βέβαιη. Ωστόσο από την πρώτη ημέρα που ο γιατρός είπε να του κάνει την ένεση κορτιζόνης ο Νίκος άπλωσε το μπράτσο και μουρμούρισε… «Και τώρα το τέλος»! Είπε τι σκεφτόταν ή μήπως μίλησε το υποσηνείδητο χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει; Τις λίγες ακόμη ημέρες που ήταν γραφτό του να ζήσει κανένα απολύτως παράπονο δεν βγήκε από τα χείλη του. (…) Το μόνο που ζητούσε ήταν νερό. «Διψώ, διψώ, διψώ», έλεγε. (…) Μόνη στο προσκέφαλο του αγαπημένου μου φώναζα όλους τους Άγιους «βοήθεια». «Νίκος μου, Νίκος μου, Νίκος μου, τριήμερος είναι θα περάσει (ο πυρετός). Κουράγιο αγάπη μου, σήμερα το βράδυ ο πυρετός θα πέσει. Αύριο θα φέξει και πάλι ο ήλιος. Τα έλεγα και τα πίστευα. «Ναι, ναι» έγνεφε ο Νίκος με το κεφάλι του που ζητούσε νερό να ξεδιψάσει. (…) «Νιώθεις καλύτερα παιδί μου»; «Ναι». «Πονάς πουθενά»; «Όχι, διψάω». (…) Σε λίγες ώρες τα μάτια του γλάρωσαν. «Νίκος μου, Νίκος μου», φώναξα, «με ακούς αγάπη μου;» κι έμεινε ακίνητος. Η παιδική καρδιά του, ο γιατρός έλεγε πως ο Νίκος είχε καρδιά παιδιού, η ανάσα του έγινε πιο γρήγορη και πιο σύντομη. Πήρα το αριστερό του χέρι μεταξωτό που τώρα ήταν ιδρωμένο και το απόθεσα στο κεφάλι μου. «Δώσ’ μου την ευχή σου καλέ μου. Κάνε να ακολουθήσω πάντα το δρόμο που χάραξες. Το χέρι έμεινε για ώρα πολλή πάνω στο κεφάλι μου, ζεστό, μεταξωτό, πάντα δροσερό, όπως το αγαπούσα. Έπειτα το απόθεσα απαλά πάνω στο σεντόνι. Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν υπήρχε πια. Θα θελα να ανοίξω πόρτες και παράθυρα και να φωνάξω… «φεγγάρι, άστρα, δέντρα, νύχτα μαύρη εσείς που τόσο αγάπησε, ο Καζαντζάκης σας δεν υπάρχει πια».

Τα δάκρυα έχουν ξεχειλίσει από τα μάτια του Πάτροκλου Σταύρου.

«Από τη στιγμή που υπάρχουν όλες αυτές οι δίκες και η αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου, πώς το Υπουργείο Πολιτισμού κάνει μια επιτροπή που σκοπεύει να εκδώσει Καζαντζάκη;», τον ρωτάω απορημένος…

«Δεν ξέρω, είναι πρωτοφανές», απαντά ο Πάτροκλος Σταύρου. «Η Ελένη Καζαντζάκη έζησε ευτυχισμένη μαζί μας στο σπίτι μας για 15 χρόνια. Μου χάραξε μερικά πράγματα. «Πρόσεξε τον τάδε είναι λύκος», μου έλεγε. Μια άλλη φορά μου είπε πως «υπάρχουν άνθρωποι που τη χαιρετάνε και δίνουν το χέρι όχι για χειραψία, αλλά απλώνοντας την παλάμη» και μου κάνει την κίνηση αυτών που περιμένουν να βάλεις λεφτά στη χούφτα τους.

Ο Πάτροκλος Σταύρου σηκώνεται και μου γνέφει να πάω. Μπαίνουμε στην αποθήκη παίρνει τον «Καπετάν - Μιχάλη» στο χέρι και μου το δείχνει… «Αυτό το βιβλίο είναι φέρετρο; Έτσι μου λένε». Το εξώφυλλο είναι το γκρι του ποστ μόντερν, ενώ τα γράμματα είναι χρυσά. Υπάρχει μια κάθετη χρυσή γραμμή και μια φωτογραφία. «Σε όλες τις εκδόσεις έχουν συνεργαστεί μαζί μου καθηγητές Πανεπιστημίου. Σε κάθε βιβλίο υπάρχουν. Τι είναι όλοι αυτοί οι καθηγητές; Σκάρτοι;». Ο τόνος της φωνής του γίνεται έντονος. Μου δείχνει ένα ένα όλα τα βιβλία, τα ιστορικά ντοκουμέντα που έχει συμπεριλάβει, τις αναλύσεις… “Έχω αγάπη και πάθος για τον Καζαντζάκη και χρέος προς τη θετή μητέρα μου Ελένη”, λέει συγκινημένος, «δεν είμαι εξοργισμένος, είμαι απελπισμένος. Κάποιοι μέσα στην επιτροπή που συνέστησε το Υπουργείο βρίζουν τη μνήμη της Ελένης Καζαντζάκη. Ένας από αυτούς έφτασε στο σημείο να ζητήσει να γίνει εκταφή για να διαπιστωθούν τα αίτια του θανάτου της. Και από το Υπουργείο δεν με έχουν πάρει ένα τηλέφωνο».

Πώς όμως έφτασε η Ελένη Καζαντζάκη να γίνει η θετή του μητέρα… «Η Ελένη ήταν ευτυχισμένη όταν ήταν μαζί μας. Είχε βρει μια οικογένεια. Εκείνη μου το ζήτησε. Δεν είχε παιδιά. Στην αρχή αρνήθηκα. Δεν ήθελα, αλλά εκείνη συνέχιζε να με πιέζει. Μου έλεγε «θα πεθάνω μόνη μου» και της απαντούσα πως δεν θα έπρεπε να λέει τέτοια πράγματα. Τη στεναχωρούσε πολύ το γεγονός που με τον Νίκο δεν έκαναν παιδιά. Μια ημέρα με ρώτησε, «είναι ντροπή να είσαι ο θετός γιος της Ελένης Καζαντζάκη; Να το ξέρεις πως και ο Νίκος θα το ήθελε αυτό». Τότε δέχθηκα.

Τα δάκρυα επανέρχονται και πάλι όταν τον ρωτάω για τις τελευταίες ώρες της Ελένης. Η φωνή γίνεται και πάλι τρεμάμενη… «Όλοι οι γιατροί του νοσοκομείο περνούσαν να τη δουν. Όλοι την πρόσεχαν. Και μάλιστα ήταν αισιόδοξοι. Τις τελευταίες ημέρες της είχα μια ανησυχία. Γυρνούσε προς την εικόνα της Παναγίας και φώναζε «Παναγία μου, Νίκος μου. Παναγία μου, Νίκος μου». Αν και οι γιατροί με καθησύχαζαν εγώ αγωνιούσα. Μια ημέρα λίγο πριν πάω στο νοσοκομείο να τη δω, βρισκόμουν εδώ, στο γραφείο μου. Και είπα στους συνεργάτες μου ότι φοβάμαι πολύ γιατί πλησίαζε η ημερομηνία της γέννησης του Νίκου Καζαντζάκη. Φοβόμουν πολύ εκείνη την ημέρα. Ήταν 18 Φεβρουαρίου του 2004 όταν η Ελένη πήγε να βρει τον Νίκο της. Την ημέρα των γενεθλίων του».

Τι απαντά το Υπουργείο Πολιτισμού για τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του Ν.Καζαντζάκη

2011-06-29T01:28:00.000+03:00

Η Γενική Διευθύντρια Διοικητικής Υποστήριξης του Υπουργείου Πολιτισμού δήλωσε για το θέμα της Σύστασης Επιτροπής σχετικά με τα έργα του Νίκου Καζαντζάκη.

“Δεν επηρεάζονται σε καμία περίπτωση τα δικαιώματα του κληρονόμου των έργων του Νίκου Καζαντζάκη, του οποίου τα δικαιώματα αναγνωρίζουμε και πριν από την απόφαση του Αρείου Πάγου, είπαμε μάλιστα πως η συνεργασία θα γίνει με αυτόν. Το Υπουργείο ενδιαφέρεται για την πολιτιστική κληρονομιά. Η υπόθεση αυτή έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Γινόταν πολλές οχλήσεις για το έργο του Καζαντζάκη στο Υπουργείο από ανθρώπους που έλεγαν πως δεν υπάρχουν κάποιες μεταφράσεις, δεν βρίσκουμε κάποιο

έργο. Εμείς πάντα παραπέμπαμε τους ανθρώπους αυτούς στον Πάτροκλο Σταύρου. Η Διεθνής Εταιρία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη συγκέντρωσε υπογραφές από όλον τον κόσμο που είχαν κάποιο παράπονο υπήρξαν έντονες πιέσεις ως προς το Υπουργείο αλλά και το Γραφείο του Πρωθυπουργού. Σκεφτήκαμε σαν Υπουργείο, από τη στιγμή που έγιναν όλα αυτά να υποβοηθήσουμε έργο του κυρίου Σταύρου γιατί ίσως εκ των πραγμάτων να είχε κάποιες δυσκολίες. Ο μόνος τρόπος ήταν να κάνουμε μια επιτροπή από ανθρώπους που έχουν μελετήσει το έργο του και απλά να του υποβάλλουν κάποιες προτάσεις. Δεν μπορεί κάποιος να καταχραστεί τα νόμιμα δικαιώματα του. Αν δεν του αρέσουν οι προτάσεις θα μπορεί να τις απορρίψει. Εμείς θέλουμε απλά να βοηθήσουμε τη διάδοση των έργων του Καζαντζάκη. Αν αυτή η συνεργασία δεν πετύχει το Υπουργείο δεν μπορεί να πιέσει τον δικαιούχο”.

Ο Πάτροκλος Σταύρου υποστηρίζει πως στην Επιτροπή υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσβάλλουν τη μνήμη της Ελένης Καζαντζάκη.

Αν το εμπόδιο είναι εκεί τα πρόσωπα της Επιτροπής μπορούν να αλλάξουν. Μπορεί αυτό το πρόσωπο να παραιτηθεί για χάρη μιας καλής συνεργασίας. Εμείς δεν θέλαμε να τοποθετήσουμε τον κύριο Σταύρου στην επιτροπή για να μπορεί εκείνος να είναι ανεξάρτητος. Να του υποβάλλονται οι προτάσεις και αυτός να έχει την τελική απόφαση. Εμείς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα στη μετάφραση έργων ή στην έκδοση βιβλίων για τον Νίκο Καζαντζάκη. Θα ήταν παράνομο να το κάνουμε αυτό. Επιδιώκουμε μια συνεργασία για καλή πίστη. Αν δεν υπάρχει μπορούμε να κάνουμε μια νέα προσπάθεια, ακόμη και να αλλάξουμε τα πρόσωπα της επιτροπής.

Γ. Κούδας - Χρ. Νικολόπουλος θυμούνται μια ιστορία για τον Μανώλη Ρασούλη

2011-06-29T01:23:00.000+03:00

“Είμαι ένας Θεσσαλονικιός από την Κρήτη”… Έτσι είχε συστηθεί στο κοινό του σε μια από τις τελευταίες συναυλίες του. Γεννημένος στην Κρήτη είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά των φωτισμένων ανδρών της Μεγαλονήσου… Ελεύθερο πνεύμα, δίψα για γνώση, πνευματικές αναζητήσεις, εγωισμό, έτοιμος να παλέψει για τα ιδανικά του, να δώσει και την ψυχή του σε όσους τον είχαν ανάγκη! Περήφανος! «Αιρετικός», «αντισυμβατικός», ήταν κάποια από τα επίθετα που τον συνόδευαν… Έτσι μπορεί να περιγραφεί εύκολα ένας άνθρωπος που είναι δυσνόητος στους άλλους! Οι στίχοι του έμπλεκαν τα κοινωνικά μηνύματα με τον έρωτα… Μιλούσαν

κατευθείαν στην καρδιά…

Γιώργος Κούδας

Τον Μανώλη Ρασούλη τον γνώρισα στο πλατό μιας τηλεοπτικής εκπομπής που παρουσίαζε η Σεμίνα Διγενή, νομίζω με τον Δημήτρη Κωνσταντάρα. Όταν τον ρώτησα πως του ήρθε να γράψει αυτό τον στίχο μου είπε… “Είμαι οπαδός του ΟΦΗ, αλλά όταν είμαι στη Θεσσαλονίκη έρχομαι να δω εσένα. Πηγαίνω στη Θύρα 4 (αυτή των φανατικών οπαδών του ΠΑΟΚ) για να νιώθω όλη αυτήν την ενέργεια του κόσμου που σ’ αγαπούσε! Το “πότε Βούδας πότε Κούδας” συνδυάζει την παιδικότητα και την αθώοτητα με το θεϊκό! Ήταν ευθύς άνθρωπος, ντόμπρος. Κάποια στιγμή είχα οργανώσει σαν Πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαίμαχων ποδοσφαιριστών Θεσσαλονίκης μια γιορτή και τιμώμενα πρόσωπα ήταν ο Μανώλης Ρασούλης, ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς και ο Γιώργος Νταλάρας. Όταν ο Ρασούλης είδε τον Νταλάρα ήθελε να φύγει από την εκδήλωση. Τελικά κατάφερα να τον μεταπείσω με τη συμφωνία να μην βγουν μαζί φωτογραφία!

Χρήστος Νικολόπουλος

“Βρεθήκαμε πριν από δέκα ημέρες… Είχε έρθει να με δει σε μια εμφάνισή μου και καθίσαμε μετά να συζητήσουμε. Μαζί κάναμε τον τελευταίο του δίσκο και εκείνο το βράδυ κάναμε σχέδια για το μέλλον. Ήταν ένα ελεύθερο πνεύμα. Δεν μπορούσε να μείνει σε μια κατάσταση. Μου λέει εκείνο το βράδυ… «Πήγα στην Αυστραλία», του απαντάω, «τι πήγες να κάνεις ρε Μανώλη στην Αυστραλία», «είχε πλημμύρες και πήγα να συμπαρασταθώ στους ανθρώπους που υπέφεραν. Δυστυχώς όμως δεν τα κατάφερα να φτάσω ως εκεί γιατί βγήκαν κροκόδειλοι και δεν μας άφηναν να πάμε». Μια άλλη φορά ήταν στο Ισραήλ και προσπαθούσε να συναντηθεί με κάποιον από το Υπουργείο Εξωτερικών για να προσπαθήσει να βοηθήσει στις συνομιλίες με τους Παλαιστίνιους. Πριν είχε μείνει για έξι μήνες στην Αμερική. Ήταν ένας παγκόσμιος πολίτης. Του έλεγα «Μανώλη, κοίτα να μαζέψεις τα ένσημά σου, πρέπει να πάρεις σύνταξη, έχεις μεγαλώσει» και μου απαντούσε «Τι μου λες τώρα; Ο Τσε Γκεβάρα θα έτρεχε να μαζέψει ένσημα για να βγει στη σύνταξη»; Είναι μεγάλη απώλεια για την Ελλάδα.

Eye Witness: Μητροπολίτης Λιβύης Θεοφύλακτος-Γ. Φιλιππάκης-Ν.Δούσης–Ρασσιάς μιλούν για τον εμφύλιο στη Λιβύη

2011-06-29T01:16:00.000+03:00

O Μητροπολίτης Λιβύης Θεοφύλακτος αποφάσισε να μείνει εκεί για να συμπαρασταθεί στους ορθοδόξους που απέμειναν στην Τρίπολη. Η φωνή του ακουγόταν με δυσκολία, αλλά παρόλη την ένταση παρέμενε πράος.

Πήρατε την απόφαση να μείνετε στην Τρίπολη…

Ναι, πριν από λίγο τέλειωσα τη Θεία Λειτουργία, δεν ήταν πολλοί οι πιστοί. Αλλά παραμένω εδώ, δεν μπορώ να αφήσω το ποίμνιό μου. Έλληνες που ζουν μόνιμα στην Λιβύη δεν έφυγαν πολλοί. Αλλά υπάρχουν ορθόδοξοι και από Βαλκανικές χώρες και από τη Ρωσία και την Ουκρανία. Δεν μπορώ να τους

εγκαταλείψω.

Είναι πολύ θαρραλέο αυτό που κάνετε και δίνετε κουράγιο σε πολλούς συνανθρώπους μας που βιώνουν δύσκολες στιγμές…

Δεν είναι θαρραλέο. Είναι το ελάχιστο καθήκον μου. Γι’ αυτό η Εκκλησία με έκανε Επίσκοπο.

Πώς είναι η κατάσταση εκεί; Φοβάστε;

Θέλω να σας εξομολογηθώ πως ο φόβος δεν πέρασε ακόμη από την ψυχή μου. Φαίνεται πως ο Θεός μας ανέχεται ακόμη.

Γνωρίζετε πως οι Έλληνες της Λιβύης έφτασαν πίσω στην πατρίδα ασφαλείς...

Έστειλα και τον ιερέα μου που είναι νέος, 32 χρόνων. Είναι ορφανός του είπα “πήγαινε να δεις τη μάνα σου, να μην στεναχωριέται”. Και όταν θα τακτοποιηθούν τα πράγματα θα επανέλθει.

Οι Έλληνες που επαναπατρίστηκαν ζουν με την ελπίδα πως θα επιστρέψουν στη Λιβύη…

Είναι η χώρα τους, κάποιοι γεννήθηκαν εδώ. Αλλά και για αυτούς που ήρθαν για να εργαστούν το ίδιο είναι. Εγώ δεν γεννήθηκα εδώ αλλά την αισθάνομαι χώρα μου. Με το λαό δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, είναι πολύ ευγενής λαός.

Η κατάσταση τώρα πώς είναι εκεί; Έχει ομαλοποιηθεί κάπως;

Την ημέρα είναι καλύτερα. Το βράδυ όμως δεν μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς. Μετά τις 16:00 πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Πηγαίνω καθημερινά και βλέπω την εκκλησία διότι είναι και μνημείο ο ναός μας. Χτίστηκε το 1647 από σκλάβους Έλληνες. Είναι η αρχαιότερη εκκλησία στη Βόρεια Αφρική.

Φυλάσσετε “Θερμοπύλες” εκεί…

Αυτό πρέπει να κάνει ο καθένας μας. Αυτό θα κάνατε κι εσείς. Κι αυτό πρέπει να γίνει. Είχαμε λίγους πιστούς σήμερα γιατί ο κόσμος φοβάται. Φοβόμαστε τα ακραία στοιχεία. Δεν ξέρεις ποιος είναι ο καθένας. Υπάρχουν και οι μισθοφόροι… Ας είμαστε προσεκτικοί και ο λαός θα μας προφυλάξει.

Σας ευχαριστώ πολύ και καλό κουράγιο.

Εγώ σας ευχαριστώ. Και να μας σκέφτεστε!

Πόσες ημέρες είστε εκεί;

Είμαι από την περασμένη Πέμπτη. Βρίσκομαι στα σύνορα Τυνησίας – Λιβύης, μένουμε σε μια κωμόπολη που ονομάζεται Μπεν Κουεντάμ. Βρίσκομαι με τους Γιατρούς της Ειρήνης τον Δημήτρη Μογνιέ (αρχηγός αποστολής), τον Θανάση Παπαχριστόπουλο (Διευθυντής Δερματολογικού Τμήματος Ευαγγελισμού) και τον Δημήτρη Δούση – Ρασσιά (Πρόεδρος ΜΚΟ Γιατροί της Ειρήνης). Οι Γιατροί της Ειρήνης είναι μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση η οποία δεν δέχεται να πάρει χρήματα ούτε από την Κυβέρνηση, ούτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την ομάδα προσπαθήσαμε να μπούμε στο έδαφος της Λιβύης τρεις φορές αλλά μας απαγορεύτηκε η είσοδος. Στη συνέχεια οι τρεις γιατροί ενσωματώθηκαν στην ομάδα της Ερυθράς Ημισελήνου, αντίστοιχη του Ερυθρού Σταυρού. Έχουμε φέρει φαρμακευτικό υλικό τα οποία και παραδώσαμε εκεί.

Πόσοι περίπου μετανάστες έχεις δει με τα μάτια σου να έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους;

Στη διάρκεια των 5 ημερών που βρίσκομαι εδώ έχουν περάσει από τα σύνορα της Τυνησίας περίπου 110.000 πρόσφυγες Λίβυοι και Αιγύπτιοι.

Πόσο άσχημη ήταν η κατάσταση των προσφύγων;

Ήταν κατάκοποι, με δύο μπόγους στα χέρια, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Στην πλειοψηφία τους κρατούσαν την παλιά σημαία της Λιβύης (τη σημαία που είχε η χώρα πριν ανέβει στην εξουσία ο Καντάφι) και μας εξιστορούσαν για τις μάχες που μαίνονταν στην πατρίδα τους, αλλά και για τους μισθοφόρους του Λίβυου ηγέτη. Σύμφωνα με μαρτυρίες ο Καντάφι έχει μισθώσει περίπου 50.000 μισθοφόρους από διάφορες χώρες, με μεροκάματο περίπου 2.000 δολάρια!

Οι άνθρωποι έφυγαν άρον άρον από τα σπίτια τους. Μας έλεγαν ότι έφτασαν στα σύνορα με την ψυχή στο στόμα. Πολλές φορές, στη διαδρομή, έπεφταν σε ομάδες “Κανταφιστών” που τους παίρνανε οτιδήποτε μπορούσε να μεταδώσει πληροφορία δηλαδή κάμερες, κινητά τηλέφωνα, φωτογραφικές μηχανές, λαπτοπ. Ορισμένοι μάλιστα ανέφεραν πως τους πήραν χρήματα και ρολόγια. Πρόκειται για μια προσφυγιά. Αν δεις φωτογραφίες από το 1922, Έλληνες να κατεβαίνουν στο λιμάνι της Σμύρνης και να προσπαθούν να ανέβουν στα πλοία, τότε έχεις μια εικόνα. Έβλεπα να κρατούν τα παιδάκια τους στην αγκαλιά, κουβέρτες, να σέρνουν μπαούλα. Όπως μπορούσε ο καθένας.

Τι σας λένε για τους νεκρούς; Σε πόσους τους υπολογίζουν;

Θα σας πω πως σύμφωνα με την ενημέρωση από το Al Jazzeera ο αριθμός των θυμάτων αγγίζει τις 10.000. Οι τραυματίες ανέρχονται σε 50.000. Αυτά τα στοιχεία δεν μπορώ βέβαια να τα επαληθεύσω.

Ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία;

Υπάρχει μεγάλη έλλειψη προσωπικού και ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού. Κάνανε εκκλήσεις και παρόλα αυτά οι “κανταφικοί” που ελέγχουν τα σύνορα δεν επιτρέψανε στους γιατρούς να περάσουν στα εδάφη τους. Ο αρχηγός της αποστολής μας, Δημήτρη Μογνιέ, ο οποίος εργάζεται σε νοσοκομείο της Ελβετίας και μιλά πέντε γλώσσες, ανάμεσά τους και την αραβική, είναι αυτός που μας ενημερώνει για ό, τι συμβαίνει!

Εσείς θα μπαίνατε με την υπόλοιπη ομάδα ως γιατρός; Ή δηλώνατε κανονικά δημοσιογράφος;

Δεν μου ζητήθηκε καν η ιδιότητά μου όταν φτάσαμε στα σύνορα τις τρεις φορές που προσπαθήσαμε να περάσουμε. Και όχι, δεν υπήρχε περίπτωση να μπω ως γιατρός, θα δήλωνα την ιδιότητά μου, δηλαδή δημοσιογράφος. Αυτό άλλωστε αντιβαίνει της Συνθήκης της Διεθνούς Ένωσης Δημοσιογράφων.

Ήταν επιθετικοί απέναντί σας στα σύνορα;

Οι Τυνήσιοι ήταν πάρα πολύ ευγενείς. Σε αντίθεση με τους Λίβυους συνοριοφύλακες… Ο επικεφαλής της φρουράς είναι ξάδερφος του Καντάφι και απαγορεύει την είσοδο σε όλους. Δύο δημοσιογράφοι πήγαν να μπουν παράνομα από την έρημο αλλά εντοπίστηκαν από τις δυνάμεις του Καντάφι και μάλιστα ο ένας τραυματίστηκε. Εμείς πήγαμε απολύτως νόμιμοι. Από την άλλη πλευρά της Λιβύης, στα σύνορα με την Αίγυπτο, δεν υπάρχουν προβλήματα, μιας και οι αντικαθεστωτικοί που έχουν επικρατήσει επιτρέπουν την είσοδο τόσο σε γιατρούς όσο και σε δημοσιογράφους.

Φοβηθήκατε καθόλου;

Όχι μωρέ, τι να φοβηθώ; Έχω καλύψει 27 πολέμους και ένα τσουνάμι. Είμαι σε αποστολή από τα Επίκαιρα και δεν φοβάμαι ποτέ. Είμαι μόνος μου με τους γιατρούς και προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου.

Οι Τυνήσιοι βοηθούν τους Λίβυους και Αιγύπτιους πρόσφυγες;

Βεβαίως. Έχουν στήσει καταυλισμό και με το που περάσουν τα σύνορα τους προμηθεύουν με σάντουιτς, γάλα, χυμούς, καφέ, φρούτα, τρόφιμα. Αν κάποιος χρειαστεί ιατρική περίθαλψη τους βάζουν σε σκηνές που έχουν μετατρέψει σε πρόχειρα νοσοκομεία. Εκεί βρίσκονται και οι έλληνες γιατροί. Μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα οι Τυνήσιοι έφτιαξαν ένα καταυλισμό για 2.000 άτομα, στον οποίο αυτή τη στιγμή πρέπει να βρίσκονται γύρω στις 9.000. Είναι τραγωδία!

Νίκος Δούσης – Ρασσιάς, “Πρόεδρος ΜΚΟ Γιατροί της Ειρήνης”

Βρίσκεστε σε μια μονάδα υποδοχής και περιθάλπετε τους πρόσφυγες που περνούν τα σύνορα; Ποια είναι η κατάσταση που συναντήσατε;

Δεν έχουμε πολύ βαριά περιστατικά γιατί οι τραυματισμένοι δεν μπορούν να μετακινηθούν και μάλιστα υπό αυτές τις συνθήκες. Προσπαθούν οι Λίβυοι γιατροί να τους περιθάλψουν όπως όπως, αλλά οι ανάγκες είναι τεράστιες και αυτό μας ώθησε να πάρουμε την απόφαση και να έρθουμε εδώ. Οι εκκλήσεις των Λίβυων γιατρών που τους περιθάλπουν ακόμη και στον περίβολο των νοσοκομείων και μας έκαναν να ξεκουνήσουμε από την Ελλάδα. Στα σύνορα που βρισκόμαστε οι ανάγκες είναι τεράστιες γι’ αυτό και επιλέξαμε να έρθουμε εδώ!

Πώς αποφασίσατε να κατέβετε;

Πάντα παρακολουθούμε τις διεθνείς εξελίξεις και εκτιμούμε που υπάρχει η περίπτωση να μας έχουν ανάγκη.

Είναι αλήθεια πως μισθοφόροι του Καντάφι έμπαιναν μέσα στα νοσοκομεία με σκοπό να σκοτώσουν τους τραυματισμένους που νοσηλευόταν εκεί;

Ναι, αυτό είναι γεγονός. Είναι αλήθεια. Σκέφτηκαν πως για να είναι τραυματίες στα νοσοκομεία, τους τραυματίσαμε εμείς. Άρα είναι αντιφρονούντες, άρα πάμε να τους αποτελειώσουμε. Μιλάμε βέβαια για εγκληματίες τους αίσχιστου είδους, αληταράδες που έχουν συμμετάσχει σε γενοκτονίες στη Ρουάντα, στην Νιγηρία και ο Καντάφι τους δίνει 2.000 δολάρια την ημέρα, που δεν τα βγάζουν ούτε σε ένα χρόνο στην πατρίδα τους, καταλαβαίνετε τι συμβαίνει.

Οι ασθενείς σας τι σας λένε;

Αυτοί που φτάνουν στα σύνορα δεν είναι ασθενείς. Επειδή έχω 20ετη εμπειρία θα σας περιγράψω τι συμβαίνει… Η πεζοπορία και η όλη ταλαιπωρία αλλά και η ψυχολογική καταπόνηση τους καταβάλλει! Σε ανθρωπιστικές αποστολές γενικά, το δεύτερο σε κατανάλωση φάρμακο μετά τα αντιβιοτικά είναι τα ψυχοφάρμακα. Τα αντικαταθλιπτικά. Λόγω του συνδρόμου της απώλειας «έχασα τη μάνα μου, την πατρίδα μου, τα παιδιά μου», στην καθομιλουμένη είναι αυτό που λέμε «τα χω παίξει»!

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οικογένειες έχουν χαθεί μεταξύ τους;

Από τη φύση τους δεν είναι άνθρωποι που θα εγκαταλείψουν το παιδί τους και θα περάσουν μόνοι τους τα σύνορα για να σωθούν! Έρχονται κατά οικογένειες και μόλις περάσουν τα σύνορα αναφωνούν Allahu Akbar (Ο Θεός είναι μεγάλος).

Πέτρος Τατσόπουλος: “Φοβάμαι για τη ζωή μου”

2011-06-29T00:45:00.000+03:00

Μια πλάκα στο facebook έγινε η αφορμή για να ξεσπάσει σάλος! Ο συγγραφέας αποκαλύπτει πως το χιούμορ για τον “αρραβωνιασμένο με Οθωμανό, Κολοκοτρώνη” παραποιήθηκε κι έφτασε να γίνει ο εφιάλτης του…

Π. Τατσόπουλος: “Όλα ξεκίνησαν σαν ένα αστείο που δεν ήταν καν δικό μου. Ήταν μια ή δύο ημέρες μετά την προβολή του πρώτου επεισοδίου του “1821”. Ήμουν στην προσωπική μου σελίδα στο facebook και μίλαγα με τρεις – τέσσερις φίλους μου, οι οποίοι μου λέγανε εντυπώσεις από το πρώτο επεισόδιο. Με “δουλεύανε”, μάλιστα, μου λέγανε τι

χάλια ρούχα που φόραγα... Ένας από τους φίλους μου είχε την έμπνευση να μου πει ότι το πρώτο επεισόδιο ήταν φιλοοθωμανικό, λόγω και του σάλου που είχε δημιουργηθεί από κάποιους, επειδή έδειχνε τους Τούρκους να μην είναι μόνο σφαγείς. Αυτό θεωρήθηκε φοβερή αβάντα προς του Τούρκους. Και μέσα σ’ αυτό το κλίμα της πλάκας λέει ένας φίλος μου “και που να δεις τι θα γίνει όταν θα αποκαλύψετε τον “Τούρκο γκόμενο του Κολοκοτρώνη”. Τον έκανε και “τούρκο” δηλαδή, δεν τον είπε απλώς “γκόμενο”! Οπότε αμέσως εγώ του λέω, “δεν ήταν “γκόμενος”, είχαν αρραβωνιαστεί”! Αυτή η σαχλαμάρα χάθηκε προφανώς, κανείς δεν την πρόσεξε, επί μία εβδομάδα. Προβάλλεται το δεύτερο επεισόδιο, όπου προφανώς οι ακροδεξιοί που το είχαν ήδη στοχεύσει, περιμένανε μια νέα αφορμή. Αλλά μάλλον τους φάνηκε politically correct και ξαφνικά βλέπω πρωτοσέλιδο στην “Ελεύθερη Ώρα” το καλαμπούρι του φίλου μου, πλαστογραφημένο, με ψηφιακό “μπλάνκο” σβησμένα τα κομμάτια που δείχνανε ότι είναι διάλογος και φαίνεται απλά δήλωση μου! Ότι εγώ βγήκα δηλαδή και είπα ότι “ο Κολοκοτρώνης είχε αρραβωνιαστεί τον γκόμενό του”! Το 1821! Επιμένω σ’ αυτό… Η ομοφυλοφιλία στη Μεγάλη Βρετανία το 1821, που υποτίθεται πως είναι η πιο ανεκτική χώρα της Ευρώπης, τιμωρείται με θάνατο. Στα μέσα του 19^ου αιώνα μεταβλήθηκε σε καταναγκαστικά έργα. Ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε καταδικαστεί σε δύο χρόνια για ομοφυλοφιλία. Ένας από τους λόγους που έκαναν τον Λόρδο Βύρωνα να φύγει από τη Βρετανία ήταν γιατί ήταν αμφιφιλόφυλος. Είχε χωρίσει πολύ άσχημα από τη γυναίκα του κι έφυγε για να γλιτώσει επειδή τον απειλούσε ότι θα δημοσιεύσει την αλληλογραφία του που αποδείκνυε ότι είχε σχέσεις με άντρες. Για να σώσει το κεφάλι του λοιπόν, έφυγε για πάντα από την Αγγλία. Μ’ αυτά θέλω να πω… “Θα έλεγα εγώ ποτέ ότι το 1821 ο Γέρος του Μοριά αρραβωνιάστηκε ένα Τούρκο”;

Ερ: Γιατί πιστεύετε ότι σας στοχοποίησαν;

Π.Τ.: Στοχοποιήσαν ευθύς εξαρχής τη σειρά. Αν δείτε τα δημοσιεύματα όχι μόνο των εντύπων της άκρας Δεξιάς αλλά και πολλών άλλων που έχουν κρυφό πόλεμο με τον “Σκάι”, την έχουν στοχοποιήσει πολύ πριν αρχίσει να προβάλλεται. Μας λένε “οθωμανούς”, “νεοταξίτες”, ότι είμαστε “πράκτορες της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ”, “μασόνοι”, “Εβραίοι”, “π…ηδες”… Δεν έχει καμιά σημασία ότι εγώ έχω κάνει δύο γάμους και δύο παιδιά. Είμαι… “λούγκρα ξεφωνημένη γι’ αυτό και θέλω να αποδείξω ότι είναι γκέι ο Κολοκοτρώνης”! Εν τω μεταξύ έχω και τους γκέι από την άλλη πλευρά που λένε “και τι πειράζει αν ήταν γκέι ο Κολοκοτρώνης”; (γέλια). Δεν μπορώ να σταθώ πουθενά.

Ερ. Για ένα καλαμπούρι;

Απ. Με πάτημα ένα καλαμπούρι το οποίο δεν ήταν δημόσιο! Να πεις ότι το είπα στην εκπομπή του Πανούση ή του Λάκη… Δεν το έκανα καν, δημόσια! Έχουμε πρώτα μια κλοπή προσωπικών δεδομένων, κολάσιμη σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα και στη συνέχεια μια πλαστογραφία προσωπικών δεδομένων.

Ερ. Θα καταφύγετε στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος;

Απ. Όχι. Να σας πω λίγο πριν απαντήσω… Το πρωτοσέλιδο της Ελεύθερης Ώρας θα το διάβαζε το 0,1% των αναγνωστών και τέλειωνε. Το πήρανε όμως τα ακροδεξιά μπλογκς κι επεκτείνεται σε όλο το διαδίκτυο και γίνεται ένα “ξέπλυμα σοβαρότητας”. Και το ασπάζονται όλοι χωρίς να έχουν καμιά αμφιβολία… Να γίνονται ερωτήσεις στη Βουλή από βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ για το “1821” και να προτρέπει ο Καρατζαφέρης τον Άδωνη Γεωργιάδη να κάνει αυτός μια εκπομπή για την Επανάσταση. Σ’ αυτό το διάστημα, μπήκαν μέσα στο προφίλ μου χάκερ και μου έχουν πάρει τον έλεγχο του προφίλ. Και γίνεται ένα όργιο απειλών και βρισιών. Φίλοι μου κατέφυγαν με ομαδικές προσφυγές στο fb και έτσι κατέβασαν τη σελίδα μου.

Ερ. Και τι γίνεται τώρα;

Απ. Όλα αυτά τα “λεβεντόπαιδα” που έχουν αφήσει τις απειλές θανάτου τύπου “μου έχουν ήδη φυτέψει το δέντρο”, άλλοι θα με “αποκεφαλίσουν”, άλλοι θα με “ανασκολοπίσουν”, όλοι αυτοί οι “λεβέντες”, δεν ξέρουν ότι αφήνουν τα “ηλεκτρονικά τους ίχνη” και μπορούν να εντοπιστούν. Εκτός και αν όλοι αυτοί πετάξουν το PC τους στα σκουπίδια που τους το συμβουλεύω κιόλας. Με ενδιαφέρουν οι άμεσες συνέπειες αυτού του κύματος παράνοιας.

Ερ. Φοβάστε;

Π.Τ. Με πήρε τηλέφωνο ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Ήταν πολύ φιλικός και ενθαρρυντικός για τη σειρά. Μου είπε να μην δίνω σημασία. Αυτή η κουβέντα με τον Αβραμόπουλο μου έδειξε ότι δεν υπάρχει, προφανώς, κάποιο οργανωμένο σχέδιο να με σκοτώσουν. Δεν νομίζω ότι υπάρχει συμβόλαιο θανάτου. Φοβάμαι όμως τον μικρό ανεγκέφαλο 20αρη που θα πιστέψει τις ίδιες του τις απειλές και θα μου επιτεθεί στο δρόμο. Φοβάμαι τους “αδέσποτους”.

Ερ. Έχετε λάβει κάποια μέτρα

Απ. Δεν έχω επικοινωνήσει με την αστυνομία, δεν έχω ζητήσει προστασία, δεν έχω σωματοφύλακες. Αλλά δεν είναι απλά αυτό. Αν υπάρξει κοινή πεποίθηση σε χιλιάδες ανθρώπους ότι εγώ, θέλοντας να κάνω δημόσιο χαρακίρι, παθαίνοντας κρίση μαλακίας, αποφάσισα να βγω και να πω ότι “αρραβωνιάστηκε ο Γέρος του Μοριά” και το πιστέψει αυτό ο κόσμος μετά και μόνο να με πείσουν για μένα είναι μια απίστευτη ταπείνωση!

Ερ. Γιατί τόσο μένος;

Απ. Η σειρά αγκαλιάστηκε και γι’ αυτό υπάρχει τόσο μένος. Τα νούμερα της σειράς είναι τρεις φορές πάνω από το μέσο όρο του Σκάι. Είναι πρωτοφανές γιατί πρόκειται για ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ και όχι ένα σίριαλ. Δείχνει ότι το ελληνικό κοινό καλλιεργεί μια νοοτροπία proud to watching it, δηλαδή ο τηλεθεατής τιμάται να παρακολουθεί αυτό το πρόγραμμα. Πήρε κοινό ακόμη και από το Ράδιο Αρβύλα. Στην Αγγλία υπήρξαν αντιδράσεις όταν παίχτηκε κάτι αντίστοιχο, γιατί ήταν κάτι ριξικέλευθο που τους οδηγούσε όμως στο διάλογο.

Ερ. Άκουσα τον Γιώργο Τράγκα να επιτίθεται στη σειρά…

Απ. Το παραλήρημα του λες… Η σειρά λέγεται 1821 και όχι τουρκοκρατία… Δώσαμε συνεπτυγμένα ένα περίγραμμα του τι γινόταν στα 400 χρόνια σκλαβιάς. Τα “καλά λόγια” για την “οθωμανική περίοδο” είναι το 1/3 του επεισοδίου. Τα άλλα 2/3 ήταν τα κακά. Απλά αυτά που είπαμε ερχόταν σε αντίθεση με το στερεότυπο πως επί 400 χρόνια, από το πρωί μέχρι το βράδυ μας έσφαζαν, Ο Τράγκας δεν μας συγχώρησε στο παραλήρημά του, το οποίο το βρήκα πολύ θεατρικό και στημένο, ότι είπαμε πως οι Οθωμανοί έκαναν έργα. Αυτή η pax ottomanica δεν κατέβηκε από το κεφάλι μου. Το πιστεύουν όλοι οι ιστορικοί. Δεν θα έφτιαχναν δηλαδή στοιχειώδη έργα υποδομής; Δρόμους, υδραγωγεία; Για να μην πεθάνουν οι άνθρωποι που μετά θα φορολογούσαν; Μιλάμε για τις εποχές που δεν υπήρχε πόλεμος, παιδομάζωμα… Ο Τράγκας δεν μιλά με επιχειρήματα. Μιλά με στερεότυπα! Αλλά υπάρχει και η άλλη παράνοια! Γίνεται η απογευματινή ζώνη να έχει κατακλυστεί από τουρκικά σίριαλ και η μόνη σειρά που δίνει βήμα να ακουστούν και οι “απέναντι” την καταδιώκουν ως “αντεθνική”;