tag:blogger.com,1999:blog-80629935706343712542024-09-08T18:34:43.460+03:00<b><i>Ο χρόνος επηρεάζει με πολλούς τρόπους τον άνθρωπο, αλλά φοβάται μόνον ένα πpάγμα. Δεν τολμά ν'αγγίξει την αγάπη που είναι απλή κι αληθινή. Την κάνει ν'ανθίζει περισσότερο, όχι λιγότερο...</i></b> Prem RawatMarialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.comBlogger175125tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-17764718566118842572019-12-20T00:39:00.002+02:002019-12-20T00:39:52.352+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Τα καρύδια τα χα αγοράσει από τη τοπική αγορά κανά μήνα πριν, όταν πρωτοκυκλοφόρησε η φετινή σοδειά. Στο σπίτι αυτά που είχα από πέρσι κόντευαν τα τελειώσουν, παρόλο που δεν έτρωγα συχνά. Το διχτάκι με τα καρύδια το χα βάλει δίπλα στο ψυγείο, για να το βλέπω και να μην ξεχάσω να τα σπάσω μόλις τελείωναν τα παλιά.<br /> <br /> Σήμερα ήταν η μέρα που έπιασα ξανά το διχτάκι στα χέρια μου. Πήρα ένα δίσκο απ' το πλάι, έβαλα και το ξύλο επάνω, έβγαλα το σφυρί απ' τα εργαλεία. Δίπλα μου το βάζο που θα έβαζα τη ψύχα και πιο πέρα ένα πιατάκι από μανιτάρια, για να βάζω τα κελύφη. Άνοιξα το ραδιόφωνο, έπιασα ένα σταθμό μ' ελληνικά για να χω παρέα. Άνοιξα και το φως στη κουζίνα και άρχισα να σπάω λίγα λίγα τα καρύδια που έπιανα.<br /> <br /> Μεθοδικά τα καθάριζα, ξεχώριζα τη καρυδόψυχα και έβαζα στην άκρη τα σπασμένα. Δυο τρια που εκτοξεύτηκαν στο πάτωμα από τη θραύση, τα μάζεψα και τα πέταγα στη σακούλα που χα απέναντί μου για τα σπασμένα. Ένα κιλό άσπαστα καρύδια, το σφυρί, η μικρή μου τελετουργία κι εγώ να τα καθαρίζω ένα ένα και ξανά απ' την αρχή.<br /> <br /> Πέρσι τέτοια εποχή φορούσες ένα καλοκαιρινό μπλουζάκι, νομίζω άσπρο ήταν θαρρώ και σε παρακάλεσα να σπάσουμε τα καρύδια που χαμε πάρει μαζί απ΄τη Βυτίνα. Σε έβαλα να καθήσεις στο πάγκο της κουζίνας και να σπας με το σφυρί και τον καρυοθραύστη τα καρυδάκια, για να τα καθαρίζω εγώ και να τα βάζω πάλι στο βάζο. Ξεκινήσαμε για λίγα, αλλά σπάσαμε όλη τη σακούλα, ένα κιλό ήταν και εκείνα. Εσύ έσπαγες κι εγώ καθάριζα και στο ενδιάμεσο αυτά που δεν καταφέρναμε να τα καθαρίσουμε σωστά, τα τρώγαμε γελώντας, ενώ χαιρόμουν που το κάναμε μαζί!<br /> <br /> Έλα μωρό μου, σου έλεγα, κάνε λίγη υπομονή, θα τα σπάσουμε όλα και θα τελειώνουμε για φέτος! Έχει πολλά ακόμα με ρώταγες, για το περιεχόμενο της μπλε σακούλας, αλλά ενώ εκτοξεύονταν τα κελύφη από εδώ κι από κει κι ενώ μετά έπρεπε να καθαρίσω τη μισή κουζίνα στο πάτωμα, απ' ό,τι είχε πεταχτεί, στο τέλος τα καρύδια που χαμε σπάσει με συντρόφευσαν λίγα λίγα μέχρι και φέτος. Ναι, μου άρεσε αυτό το πράγμα, ότι τα σπάγαμε μαζί, όπως όταν τ' αγοράσαμε μαζί με μέλι απ' τη Βυτίνα σε μια βόλτα που χαμε πάει λίγο καιρό πριν το φθινόπωρο. Μου άρεσε γιατί μου έφερνε στο μυαλό αίσθηση οικογένειας, αυτό το ότι κάνουμε κάτι από κοινού και το μοιραζόμαστε. Οι μικρές καθημερινές συνήθειες που κάνουν τους ανθρώπους να μοιράζονται πράγματα όταν είναι μαζί. Έτσι ακριβώς!<br /> <br /> Φέτος ήξερα πια, τα καθάριζα συστηματικά και με πρόγραμμα κι ας μου πήρε κοντά δυόμιση ώρες να τα τελειώσω. Πήρα τα μέτρα μου γιατί ήξερα, λίγα λίγα, με τη μουσική ν' ακούγεται για να σπάει η επανάληψη των κινήσεων και το μυαλό να γυρίζει πίσω, γιατί το μπροστά δε το ξέρει κι αυτά που έζησε για πρώτη φορά μαζί σου, δεν τα χόρτασε, δεν τα βαρέθηκε!<br /> <br /> Έφτασα να γεμίζω το βαζάκι λίγο λίγο, αλλά κάπου εκεί στα μισά και λίγο παραπάνω, έκανα να τα παρατήσω. Είπα να σκουπίσω για τα δυο τρία θραύσματα που χαν πέσει κάτω, να πετάξω στη σακούλα ότι είχα μαζέψει στο πιατάκι των μανιταριών, για να χω χώρο να το ξαναγεμίσω. Όμως, άλλος ήταν ο καημός μου, αγόρι μου εσύ με το λευκό κοντομάνικο καταμεσής του χειμώνα, ότι τώρα δεν είχα το κίνητρο να το μοιραζόμαστε από κοινού αυτό που κάναμε, τώρα το έκανα γιατί το ήθελα, αλλά και γιατί δεν έπρεπε να το παρατήσω στη μέση αυτή τη φορά, όχι, το ήθελα και μ' έσπρωχνα να το αποτελειώσω.<br /> <br /> Και το τελειώσα το σπάσιμο, τη διαλογή και το καθάρισμα του τραπεζιού κι ας είχε φτάσει πέντε η ώρα τ' απόγευμα πια. Μπήκα να κάνω ένα μπάνιο και στο μυαλό γύριζε ένα τραγούδι των ημερών που μου άρεσε πολύ και το άκουγα από το προηγούμενο βράδυ. Θυμήθηκα τη μάνα μου που έσπαγε τα καρύδια που έπαιρνε απ' τη λαϊκή και ο πατέρας μου τριγύριζε στο τραπέζι και της έπαιρνε τα φρεσκοκαθαρισμένα και τ' έτρωγε με σταφίδες κορινθιακές, σουλτανίνες. Η μάνα μου σαν κι εσένα πέρσι ή σαν εμένα φέτος καθόταν στο ίδιο μέρος και τα έσπαγε για να τα βάλει κι εκείνη στο βάζο να τα φυλάξει. Δε ξέρω τι συναίσθημα είχε, μη με ρωτάς, ποτέ δεν αναρωτήθηκα, ξέρω όμως τι συναίσθημα έχω εγώ αυτόν τον χειμώνα του ένα χρόνο μετά.<br /> <br /> Ξέρω ότι φέτος δεν θα πάμε μαζί να ψωνίσουμε αυτά που σου ζητούσα, να πάρουμε για να έχω να φτιάξω στο σπίτι. Δε θα μου φέρεις διάφορα γεμιστά λουκάνικα απ' το παζάρι των πρεσβειών στην Helexpo, ούτε θα πάμε να ψωνίσουμε φρέσκο τυρί και χειροποίητα ζυμαρικά απ΄το παζάρι της Κυριακής στην Ευελπίδων. Ούτε καν βασιλόπιτα με επικάλυψη λευκής σοκολάτας που παίρναμε απ' το Στεργίου ή τσουρέκι μοσχομυριστό απ' τον Κωνσταντινίδη που ήταν η γλυκιά μας παρασπονδία.<br /> <br /> Γλυκά για τις γιορτές δε πήρα φέτος, όχι, δε μου χρειάζονται και δεν θα υποκύψω στο πειρασμό. Μια φίλη μου προσέφερε πανετόνε από το Μιλάνο που πήγε πρόσφατα και το θεώρησα μιαν ανέλπιστη κίνηση καλωσύνης εκ μέρους της να με σκεφθεί και να μου πάρει ένα, για να μου το φέρει. Η Ανώτερη Δύναμη έχει τον τρόπο της να κάνει τα μικρά ή πιο μεγάλα θαύματά της, όταν ακριβώς δεν τα περιμένουμε!<br /> <br /> Τα καρύδια μπήκαν ήδη στο ψυγείο, έχω να καθαρίζω και τα ρόδια ένα ένα όταν είναι η ώρα τους για κατανάλωση και να ψήσω τα κυδώνια στο φούρνο για γευστικό επιδόρπιο με κανέλλα και ζάχαρη, για κάτι το διαφορετικό, μέρες που έρχονται. Εσύ γλυκό μου αγόρι, καημέ κι απωθημένο μου, υπάρχεις σαν ολόγραμμα πια εκεί που το μυαλό φέρνει τις θύμησες τις ώρες που αλλιώς δε γεμίζει από νοητικές εικόνες.<br /> <br /> Δεν είσαι πουθενά πια, για να ευχηθούμε Καλά Χριστούγεννα και ν' ανταλλάξουμε τα δώρα μας. Δεν θ' ανοίξουμε τη σαμπάνια που μου άφησες φεύγοντας, για να ευχηθούμε Καλή Χρονιά και να πούμε ο ένας στον άλλον τις ευχές μας για τη νέα χρονιά. Δε θα πάμε σε οικογενειακά τραπέζια μαζί, δε θα μου κρατήσεις το χέρι, δε θα σε πάρω αγκαλιά, δεν θα δώσουμε το φιλί για τα χρόνια πολλά, ούτε θα λαχταρήσω ή θα πεταρίσω έστω, γιατί οι γιορτές βγάζουν από μέσα μας τις προσδοκίες μας που δεν έχουν ακόμα πραγματοποιηθεί.<br /> <br /> Τουλάχιστον σήμερα, μετά κόπων και βασάνων τα κατάφερα και τελείωσα αυτό που ήθελα να κάνω. Κι αυτό είναι κάτι μέσα στο θολό τοπίο που ζω πια, μέσα στη μικρή μου φυλακή μακριά απ' όλους κι απ' όλα. Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά ή μέχρι να πατήσω ξανά στα πόδια μου γερά κι αποφασιστικά για την επαύριο. Μέχρι τότε, είμαι ικανοποιημένη από τα μικρά κι ασήμαντα επιτεύγματά μου, σαν πληγωμένο πουλί που μαθαίνει να ξαναπετά μέρα με τη μέρα ολοένα και καλύτερα...<br /> <br /> Δεν τα δοκίμασα τα καρύδια, δεν ξέρω τι γεύση έχουν, δεν ξέρω καν πότε θα τα γευτώ, όμως τα κατάφερα κι αυτό μετράει.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAdvm3SluKHmvqx6NCAMihSt2N1Lzn-i-ecnHqtGHpc0mz06MS8-t3ZfgJw9B_EsOTvS5vq9n2c2zE_rvjZbOAH0LNn5xIetOF9wgXasW6L3TzTGpFMQl8denPHuWzcEPTVQch4Mcj0yM/s1600/9789605721190.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="615" data-original-width="500" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAdvm3SluKHmvqx6NCAMihSt2N1Lzn-i-ecnHqtGHpc0mz06MS8-t3ZfgJw9B_EsOTvS5vq9n2c2zE_rvjZbOAH0LNn5xIetOF9wgXasW6L3TzTGpFMQl8denPHuWzcEPTVQch4Mcj0yM/s320/9789605721190.jpg" width="260" /></a></div> <br /> Καλή σου νύχτα εικόνα του μυαλού μου...<br /> <br /> (c) Marialena, 17/12/2018<br /> <br /> <br /> <br /> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-77229620688772118212019-07-30T00:56:00.000+03:002019-07-30T00:56:24.027+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Εμείς οι γυναίκες μεγαλώνουμε σύμφωνα με τις επιρροές του περιβάλλοντός μας και τις προδιαθέσεις μας. Σαν άγραφη κόλλα χαρτί γινόμαστε αυτό που έχουμε μέσα μας ή κάτι άλλο<br /> διαφορετικό τελικά?<br /> <br /> Μου αρέσει να βλέπω θηλυκά που η φύση τα έχει προικίσει με τη γλυκύτητα που τους δίνει η φύση τους. Αυτό το "κάτι" που χαρακτηρίζει τις γυναίκες με θηλυκότητα από τις γυναίκες που δεν είναι προφανής η κομψότητά ή η φινέτσα τους. Από την άλλη η υπερέκθεση με φτιασιδώματα και στολίδια που κάνουν τη γυναίκα να μετατρέπεται σε άψυχη κούκλα, με αφήνει αδιάφορη. Όχι γιατί όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, προφανώς, αλλά γιατί άλλο η κομψότητα και άλλο η λατέρνα ζωντανή και η υπερβολή.<br /> <br /> Θα μου πείτε τώρα, εσύ τα λες αυτά που είσαι σαν αγοροκόριτσο ώρες ώρες? Γεγονός και είναι και αυτός ένας τρόπος συμπεριφοράς και ένταξης στο κοινωνικό σύνολο. Κανείς δεν είπε ότι το φύλο είναι περιοριστικό σε συμπεριφορές αλλά και τρόπους εκδήλωσής του. Πιστεύω πως έχουμε φτάσει πια ως κοινωνία σε ένα επίπεδο που δεχόμαστε αναγκαστικά και τη θηλυκή αλλά και την αρσενική πλευρά των ατόμων ως έχουν. Το αγοροκόριτσο μεγάλωσε με δυο ισχυρά πρότυπα, ελλείψει άλλων οικογενειακών μελών που θα μπορούσαν να επηρρεάσουν το κοινωνικό πλαίσιο που κινείτο. Η μεν μητέρα, κοκκέτα και θηλυκό, αλλά όχι διεκδικητική ως χαρακτήρας, ο μεν πατέρας παρορμητικός, αρσενικό και με επιθυμία το πρωτότοκό του να ήταν αγόρι. Το κοριτσάκι αυτό είχε και τις δυο ταυτότητες και να γίνει άξια για τον πατέρα και να του μοιάσει και να μην ανταγωνίζεται τη μαμά που ξεχείλιζε από τις γυναικείες τις ποιότητες, θετικές και αρνητικές. Κι έτσι αυτό το κοριτσάκι, τράβηξε ένα δρόμο με τους επηρεασμούς του περιβάλλοντος παρόντες αλλά και τη δική της ιδιωτική λογική παρούσα.<br /> <br /> Ως γυναίκα η φύση της είναι τρυφερή και αισθαντική, η έκφανση των ερωτικών συναισθημάτων είναι σε επαφή με το βαθύτερο εαυτό της, η αγάπη της για τα παιδιά, αυτά που αισθάνεται ως γυναίκα είναι σύννομα της γονιδιακής της προδιάθεσης. Από την άλλη όμως, για να "προστατεύει" αυτή την ευαίσθητη φύση, το αγοροκόριτσο την εκθέτει κατ' επιλογήν και δεν διστάζει να προβάλλει τις αγορίστικες πλευρές της κοινωνικής της συμπεριφοράς για να επιβιώσει. Να οδηγεί το δίκυκλό της και να μη τη νοιάζει ουδόλως αν το μαλλί πατικώθηκε ή η χωρίστρα στράβωσε φορώντας το κράνος, αν δεν βάλει μακιγιάζ ταξιδεύοντας, παρά μόνο κρέμες προστασίας, ή αν αράξει μετά από ένα κουραστικό ταξίδι, θα απλώσει την αρίδα της για να ξεκουραστεί και δεν την ενδιαφέρει πόσο γυναίκα φαίνεται σε αυτή τη φάση.<br /> <br /> Ως γυναίκα θα χρησιμοποιήσει τις γυναικείες της ικανότητες για να αντιμετωπίσει τη καθημερινότητα, αλλά εκεί που θα χρειαστεί να "πατήσει πόδι" θα το κάνει, αναμετρώμενη συχνά&nbsp; με άνδρες εκεί που θίγεται ή παραβιάζονται τα όριά της. Της αρέσει να συνοδεύεται από άνδρες που διαθέτουν ευγένεια στον χαρακτήρα και τρόπους αλλά δεν καβαλάνε κανένα καλάμι για να επιβεβαιωθούν από εκείνη ή το περιβάλλον τους. Τους ταξιδευτές και τους ονειρευτές τους αγαπάει λίγο περισσότερο, γιατί είναι ελεύθερες ψυχές, σαν και τη δική της και δεν μπαίνουν εύκολα σε καλούπια των άλλων, όπως κι η ίδια.<br /> <br /> Γιατί η πριγκιποπούλα που στο κοινωνικό υποσυνείδητο χτίζεται σε παλάτια με πρίγκιπες, με υπηρέτες που της κάνουν αέρα και έχει το τέλειο σώμα, την αλαβάστρινη επιδερμίδα, το πιο λαμπερό χαμόγελο, μαλλιά της Ραπουνζέλ και όταν βγαίνει από το σπίτι, να λάμπει περισσότερο από τηον Ήλιο, αγάπες μου, δεν υπάρχει. Ειδικά αν η πρώτη νιότη έχει πια περάσει και η πριγκιποπούλα του παραμυθιού μας προσπαθεί εναγωνίως να παραμείνει νέα κι ωραία για να εισπράττει τον θαυμασμό και τα κολακευτικά σχόλια του περίγυρου.<br /> <br /> Πέραν από τo καλώς νοούμενo χιούμορ όμως, η γυναίκα που είναι ο εαυτός της, η γυναίκα που δεν φοβάται να δείξει ποια είναι και δεν αναλώνεται στα ψιμμίδια για να λάμψει εκ των έσω, αυτή η γυναίκα μπορεί να αισθάνεται γυναίκα από τις πιο προσωπικές και ανθρώπινες στιγμές της, ως εκείνες που οι περιστάσεις απαιτούν να αφήσει κατά μέρους την επιβεβαίωση του Εγώ της για την ουσία εκ της αναγκαιότητας των καταστάσεων. Τότε αυτή η γυναίκα είναι πριγκίπησσα του δικού της παραμυθιού, όταν αυτό που νιώθει, είναι αυτό που είναι και αυτό που τη χαρακτηρίζει στο σώμα, στη ψυχή και το πνεύμα της.<br /> <br /> Σαν την αναδυόμενη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, που προβάλλει από τη θάλασσα πάνω στο κοχύλι φορώντας τίποτε άλλο εκτός από αυτό που εκπέμπει. Και αυτό είναι αρκετό.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /><iframe width="320" height="266" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/z3X8lquHstU/0.jpg" src="https://www.youtube.com/embed/z3X8lquHstU?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></div> <br /> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Marialena, 23.10.2018 (I may not be a classy lady but I'm all woman...)</div> <br /> <br /> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-50182612046569083062019-05-27T23:54:00.000+03:002019-05-28T00:09:22.831+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Τη κοίταξε με λαγνεία καθώς είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι και τον περίμενε. Το δέρμα της λευκό, φυλαγμένο από τον ήλιο του καλοκαιριού ακόμα και ανάμεσα στα πόδια της ένας θύσανος που ξεχώριζε. Έβγαλε τα ρούχα του και κινήθηκε προς το μέρος της. Τη χάιδεψε με το χέρι του κι εκείνη ανατρίχιασε. Κοιτάχτηκαν φευγαλέα μα τόσο επίμονα κι ακούστηκε ένας μικρός αναστεναγμός από μέρους της.<br /> <div> <br /></div> <div> Τον παρατηρούσε που την άγγιζε με τη παλάμη του, στο πρόσωπο, στα χείλη, στο λαιμό, στο στήθος. Έσκυψε και τη φίλησε στις ρώγες της που πρόσμεναν ανυπόμονα να προβάλουν όταν τις ακούμπησε στο στόμα του και άρχισε να τις γλύφει, σαν το παιδί που ψάχνει πάντα να χωθεί στα στήθια της μάνας για να πιεί το ζωοδόχο γάλα της. Βούλιαξε στο στρώμα το κορμί της κι εκείνος τη ρούφαγε αχόρταγα ενώ οι ανάσες ακούγονταν τώρα, περισσότερο.&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div> Η κοιλιά της ριγούσε όπως είχε αρπάξει τους μαστούς της και τους κρατούσε στα δυο του χέρια. Την έπιασε από τη μέση και με το δείχτη χάρασσε νοητά τη γραμμή στο στομάχι μέχρι να φτάσει χαμηλά στη κοιλιά της. Εκείνη άνοιξε τα πόδια και τον περίμενε, ενώ από μέσα της ήδη ακουγόνταν ένα βαθύ αχ γεμάτο προσμονή για την επόμενη κίνησή του. Σσσ, της έκανε όχι ακόμα, θέλω να σ' εξερευνήσω ενώ εκείνη έγειρε το κεφάλι στο πλάι δαγκώνοντας τα χείλια της με πόθο.</div> <div> <br /></div> <div> Της χάιδεψε το μικρό της δάσος, τις πυρόξανθες τριχούλες που ξεπρόβαλλαν μπρσστά από το εφήβαιο. Σαν θρόισμα τ' ανέμου το ένιωσε και έμεινε να τον κοιτάζει καθώς τα δάκτυλά του περιεργαζόταν τις άκρες του αιδίου της. Σαν τον γλύπτη που αγγίζει το γλυπτό του ιχνηλατώντας κάθε σκάλισμα που του έχει κάνει και αναγνωρίζοντας τις πτυχώσεις του μαρμάρου, έτσι κι εκείνος τη χάιδεψε ως άλλος κιθαρωδός, ως άλλος αρπιστής, ενώ στο μυαλό του ήδη είχε σχηματιστεί η μελωδία της ευτυχίας που θα της προσέφερε μέσα από τ' άγγιγμά του.&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div> Τα δυο του χέρια χώρισαν ακόμα τους γλουτούς της, ενώ τη κοιτούσε επίμονα να ανασαίνει βαθιά και να πάλλεται ενώ αχνοφαίνονταν η υγρασία γύρω από τα γεννητικά της όργανα. Της χάιδεψε τη κλειτορίδα, έβαλε τα δάκτυλά του στο στόμα και τα ύγρανε για να την ερεθίσει ακόμα περισσότερο καθώς το δέρμα της γινόταν ολοένα και πιο κόκκινο στο άγγιγμά του. Έσκυψε και με τη γλώσσα του την σκιαγράφησε, έπαιξε μαζί της, ενώ εκείνη άνοιγε ολοένα και περισσότερο τη λεκάνη για να ξεπροβάλλει ο κήπος της μπροστά του.&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div> Τα υγρά του δάκτυλα βρήκαν το δρόμο στη μυστική της δίοδο, στην είσοδο του δικού της παραδείσου και μπήκαν με τη παλάμη προς τα πάνω στο στενό της πέρασμα. Εκείνη άφησε τότε μιαν ανάσα ακόμα πιο βαθιά, γεμάτη από τη καύλα της που ξεχείλιζε όσο την άγγιζε και όσο χάιδευε με τα δάκτυλά της τα στήθη της, γιατί αλλιώς θα ήθελε να την είχε δέσει για να μη μπορεί να ελέγξει την ορμή της περιμένοντάς τον να την διακορεύσει. Τα μήλα των δακτύλων του άγγιζαν το μαλακό ιστό του σημείου G της και τη διείγειραν με επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Δυο δάκτυλα αδίσταχτα που έψαχναν να βρουν το θησαυρό στο βάθος του τούνελ όσο η δίοδος πλάταινε όλο και περισσότερο στο χάδι του.</div> <div> <br /></div> <div> Σε θέλω του αποκρίθηκε, σε θέλω πολύ και το κεφάλι της στο μαξιλάρι δονούνταν από το χτίσιμο της επιθυμίας της κάθε στιγμή που περνούσε. Σαν τη μαινάδα στο χορό του Διονύσου άφηνε το σώμα της έρμαιο σε εκείνον τον κυρίαρχο του έρωτά της και δεν την ένοιαζε καθόλου που ο ασίγαστος πόθος της την έκανε υποχείριο στις ορέξεις του και δεν ήταν η πρώτη φορά.&nbsp; Της έβαλε τρια δάκτυλα μέσα στο κόλπο της όσο το αιδίον της άνοιγε για να υποδεχτεί τη πηγή της ικανοποίησής της. Τα υγρά της έκαναν το δέρμα του να γλυστράει κι όσο την θώπευε τόσο ξεχείλιζαν.</div> <div> <br /></div> <div> Εκεί που βρισκόταν τα δάκτυλά του μέσα στο κόλπο της, έσκυψε και έβαλε το κεφάλι του κρατώντας τα μπούτια της ορθάνοιχτα και υψώνοντάς της τη λεκάνη πάνω σ' ένα μαξιλάρι. Η διέγερσή της την έκανε και ευωδίαζε σαν καραμέλα τριαντάφυλλο και η γλώσσα του δε μπορούσε να αντισταθεί σ' αυτή της τη γλύκα. Την έγλυφε τελετουργικά γύρω γύρω από τα μικρά και μεγάλα χείλη του αιδίου της ενώ με το ένα του χέρι χάδευε τη κλειτορίδα της και εκείνη πλημμύριζε ολοένα και περισσότερο από το παιχνίδι του έρωτά του.&nbsp; Βογγούσε και συσπώταν όσο η γλώσσα του γευόταν τους χυμούς της.</div> <div> <br /></div> <div> Ναι, είχε γίνει παιχνίδι στα χέρια του, όσο ξεχείλιζε από μέσα της η ανάγκη να της επιβεβαιώσει τη γυναικεία της υπόσταση, έβγαλε το χέρι του με μιας και αγγίχτηκε μόνη της θέλοντας να κρατήσει το κρεσέντο της ζωντανό. Πάρε με, έλα θέλω να σε νιώσω μέσα μου του είπε με τη βαθιά εκείνη φωνή της γυναίκας που αδημονεί να τη γαμήσουν. Τη κοίταξε με πάθος, έβαλε ξανά τα δάκτυλά του μέσα της και περιέλουσε με τα υγρά της το πέος του που ήταν ήδη έτοιμο να γίνει ο πολιορκιτικός της κριός. Βεβαιώθηκε ότι ήταν ήδη έτοιμος να διεισδύσει, της σήκωσε τα πόδια και μπήκε μέσα της με μια αποφασιστική κίνηση, ενώ αντίκρυζε το πρωκτό της ανασηκωμένο να τον αγγίζουν οι όρχεις του.</div> <div> <br /></div> <div> Με θες, με θες πολύ της έκανε, ενώ εκείνη συνέχιζε να ανεβαίνει αυτή τη φορά με εκείνον μέσα της έτοιμο για όλα. Έγειρε πάνω της, τον άγγιξε στο στήθος και έπαιξε με τις ρώγες του για να τον ανάψει ακόμα περισσότερο. Γαμησέ με, του φώναξε, γάμησέ με όπως εσύ ξέρεις και η ένταση γινόταν ταυτόχρονα αγάπη στον τρόπο που τον άγγιζε. Τη γύρισε στο πλάι και της άλλαξε γωνία εισόδου. Έτσι μωρό μου σε γαμάω της έλεγε, εγώ είμαι ο άντρας σου, εγώ σε κάνω να χύνεις και εκείνη στο άκουσμα των λέξεων αυτών λύσσαγε ακόμα περισσότερο.</div> <div> <br /></div> <div> Η χαρά της γυναίκας να μην αρκείται μονάχα σε έναν οργασμό κι η συνεχής κλιμάκωση της ικανοποίησής της την έκαναν να δίνει κάθε φορά και κάτι παραπάνω και να τον αφήνει να το χαίρεται που την έφτανε όσο την έπαιρνε μέσα του με ένταση. Τη έβαλε στα τέσσερα, ήξερε ότι του άρεσε, ήξερε ότι κι εκείνη φτιαχνόταν μαζί του. Τη γύρισε προς το καθρέπτη να βλέπονται απέναντι απ' το κρεβάτι. Με τα χέρια του είχε αρπάξει το κώλο της και άρχισε να της ρίχνει σκαμπίλια. Εκείνη άφησε μια κραυγή να βγει από μέσα της σαν να ήταν σκλάβα του σεξ, μόνο δική του.&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div> Τον ήξερε πια όταν κορύφωνε, όσες φορές κι αν εκείνη καμωνόταν, η δική του η μοναδική φορά ήταν χαρακτηριστική, σαν να έκανε μια μικρή στάση πριν από το τέρμα όπου τα έδινε όλα. Τον ένιωθε ιδρωμένο πάνω της να χτυπά με μανία τους γλουτούς της ενώ εκείνη χαϊδεόταν περιμένοντας να τελειώσουν μαζί. Φτάνω μωρό μου της είπε και άφησε να ξεχυθεί μέσα της το υγρό πυρ του, ενώ εκείνη παίζοντας με την ερεθισμένη κλειτορίδα της, άφησε τον δικό της υστερικό σπασμό να τη γεμίσει. Λάτρευε να χύνει μέσα της τους χυμούς του, εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή όπου τα δυο γινόντουσαν Ένα και ένιωθε να χάνεται στο μικρό της θάνατο, πλημμυρισμένη από το σπέρμα του στα γεννητικά της όργανα κι ακόμα κι όταν εκείνος σταματούσε να τη τροφοδοτεί και έμενε μέσα της ξέπνοος, εκείνη συνέχιζε να συσπάται για αρκετά ακόμη μέχρι να αρχίσει να ηρεμεί.&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div> Αποσύρθηκε από μέσα της και εκείνη ακόμα στα τέσσερα έπαιρνε ανάσες πριν ξαπλώσει ξανά δίπλα του, να κουρνιάσει στην αγκαλιά του. Της άρεσε να την αγγίζει όσο κατέβαινε, όσο κρατούσε μέσα της τα υγρά του σαν επιβεβαίωση του ανδρισμού του και σαν ανταμοιβή δική της. Έβαλε το χέρι του να την αγγίξει στο υγρό μουνάκι της, να νιώσει τα υγρά τους να μπερδεύονται πάνω στο δέρμα της.&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_ZqULaNtTjVGoFdsLxj4eiMhk8u27PyWQb2BsLtDkDQtvspz14ODNFryy8ONsOO_syD2nsAOcHDSFkEeW1gBtrKEf8HpjnpTyxyTpXtrvlgl6zJ2JLGi-xvlXpaFlqZln5hvQb3IE2xI/s1600/jana-brike-1b.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1198" data-original-width="1200" height="319" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_ZqULaNtTjVGoFdsLxj4eiMhk8u27PyWQb2BsLtDkDQtvspz14ODNFryy8ONsOO_syD2nsAOcHDSFkEeW1gBtrKEf8HpjnpTyxyTpXtrvlgl6zJ2JLGi-xvlXpaFlqZln5hvQb3IE2xI/s320/jana-brike-1b.jpg" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div> <a href="https://steemit.com/art/@beinart/these-vagina-flower-paintings-by-jana-brike-are-provocative-and-beautiful">https://steemit.com/art/@beinart/these-vagina-flower-paintings-by-jana-brike-are-provocative-and-beautiful</a></div> <div> <br /></div> <div> Τη πήρε αγκαλιά και λίγο πριν αποκοιμηθεί αγγίχτηκε και αυτή, χαίδεύοντας το δικό της κόκκινο τριαντάφυλλο όσο ακόμα τα πέταλά του έστεκαν ορθάνοιχτα με μια σταγόνα αίμα μέσα τους, βγαλμένη από τα σωθικά της...</div> <div> <br /></div> <div> (c) Marialena, 27.05.2019 (when dreams do come true...)</div> </div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-38858422994153630802019-02-22T18:11:00.002+02:002019-02-22T18:19:28.638+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Κάποτε, όχι πολύ μακριά από την εποχή που ζούμε, τις γυναίκες που παρουσίαζαν ανεξέλεγκτες συμπεριφορές τις οδηγούσαν στο ψυχιατρείο, όπου κατά τις διάρκεια των κρίσεών τους τις έδεναν για αντιμετωπίσουν αυτή τους την ψυχική διαταραχή.<br /> <br /> Τότε, οι γυναίκες στη Δύση που βρίσκονταν σε παράκρουση, δεν είχαν περιθώριο κατανόησης ή αποδοχής της συμπεριφοράς τους, εκτός από το να χαρακτηριστούν ψυχοπαθείς και να οδηγούνται στα ιδρύματα για εγκλεισμό με σκοπό τη θεραπεία τους.<br /> <br /> Ο πατέρας της ψυχιατρικής Σίγκμουντ Φρόιντ, ονομάτισε έτσι τη κατάσταση που διέγνωσε στις γυναίκες κυρίως που οδηγήθηκαν στο γραφείο του για θεραπεία, που έλαβε το όνομά της από την αρχαία ελληνική λέξη "υστέρα" που σημαίνει μήτρα. Ο δόκτωρ.Φρόιντ υπεστήριζε ότι οι ψυχικές διαταραχές στον άνθρωπο πηγάζουν από την μη ικανοποίηση του ενστίκτου, εξ ου και ο ορισμός που δόθηκε στη περίσταση αυτή.<br /> <br /> <h1 class="firstHeading" id="firstHeading" lang="el" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border-bottom: 1px solid rgb(162, 169, 177); font-family: &quot;Linux Libertine&quot;, Georgia, Times, serif; font-size: 1.8em; font-weight: normal; line-height: 1.3; margin: 0px 0px 0.25em; overflow: visible; padding: 0px;"> Υστερία</h1> <div class="mw-body-content" id="bodyContent" style="color: #222222; font-family: sans-serif; font-size: 0.875em; line-height: 1.6; position: relative; z-index: 0;"> <div class="noprint" id="siteSub" style="display: inline; font-size: 12.88px;"> Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια</div> <div id="contentSub" style="color: #54595d; font-size: 11.76px; line-height: 1.2em; margin: 0px 0px 1.4em 1em; width: auto;"> </div> <div id="jump-to-nav"> </div> <a class="mw-jump-link" href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1#mw-head" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: 0px; clip: rect(1px, 1px, 1px, 1px); color: #0b0080; display: block; height: 1px; margin: -1px; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute !important; text-decoration-line: none; width: 1px;">Πήδηση στην πλοήγηση</a><a class="mw-jump-link" href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1#p-search" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: 0px; clip: rect(1px, 1px, 1px, 1px); color: #0b0080; display: block; height: 1px; margin: -1px; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute !important; text-decoration-line: none; width: 1px;">Πήδηση στην αναζήτηση</a><br /> <div class="mw-content-ltr" dir="ltr" id="mw-content-text" lang="el" style="direction: ltr;"> <div class="mw-parser-output"> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Με τον όρο&nbsp;<a class="mw-selflink selflink" href="https://www.blogger.com/null" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: inherit; cursor: pointer; font-weight: bold; text-decoration: inherit;">υστερία</a>, (Hysteria) που έχει αντικατασταθεί σήμερα από τον όρο&nbsp;<a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%AE_%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE%CF%82" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: #0b0080; text-decoration-line: none;" title="Διαταραχή μετατροπής">μετατρεπτική διαταραχή</a>, εννοείται στην&nbsp;<a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A8%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: #0b0080; text-decoration-line: none;" title="Ψυχολογία">ψυχολογία</a>&nbsp;μια μορφή σωματομορφικής διαταραχής κατά την οποία το&nbsp;<a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%82" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: #0b0080; text-decoration-line: none;" title="Άγχος">άγχος</a>&nbsp;και οι ψυχολογικές πιέσεις μετατρέπονται σε οργανικά συμπτώματα, όπως είναι η&nbsp;<a class="new" href="https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&amp;action=edit&amp;redlink=1" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: #a55858; text-decoration-line: none;" title="Παράλυση (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">παράλυση</a>, η&nbsp;<a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%8D%CF%86%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: #0b0080; text-decoration-line: none;" title="Τύφλωση">τύφλωση</a>&nbsp;και η&nbsp;<a class="mw-redirect" href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8E%CF%86%CF%89%CF%83%CE%B7" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: #0b0080; text-decoration-line: none;" title="Κώφωση">κώφωση</a>.</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Κατά τους περασμένους αιώνες πιστευόταν ότι η υστερία είναι κατ' εξοχήν γυναικεία ασθένεια και ότι συνδέεται με τη μήτρα (υστέρα), άποψη που η σύγχρονη ψυχολογία και ψυχιατρική κατέρριψε.</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Η πρώτη θεραπεία που εφαρμόστηκε ήταν το κρύο νερό.</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Οι γυναίκες είναι εξαρχής σύνθετοι χαρακτήρες που αν θέλετε, μεγαλώνουν με τους εγκλωβισμούς εκδήλωσης του συναισθήματος ή της ίδιας της φύσης τους, μέσα σε κοινωνίες που δρουν συμπιεστικά προς την ελευθερία του ατόμου και της αποδοχής της ταυτότητάς του με σκοπό την ισορροπημένη ανάπτυξη του χαρακτήρα.</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν μέσα σε περιβάλλοντα που δεν επιτρέπουν την αυτοπραγμάτωση και την ανεξαρτητοποίηση του παιδιού, με σκοπό την ανάπτυξη του χαρακτήρα του ως αυτόνομης οντότητας, παρουσιάζουν συχνά φαινόμενα εξάρτησης και μεγάλης συναισθηματικής ανασφάλειας, η οποία προέρχεται από τις ιδιαίτερα εξαρτησιογόνες σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας, αλλά και της καταπίεσης του γενετήσιου προσανατολισμού τους.&nbsp;</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Οι άνδρες που ανατρέφονται με εκμηδεντιστικές τάσεις εκ μέρους των γονέων τους, γίνονται άβουλοι ή εξαρτημένοι από ουσίες ενώ συχνά αναπληρώνουν τον γονεϊκό ρόλο στα μέλη της οικογένειας. Οι γυναίκες που υφίστανται αντίστοιχα συμπεριφορές που τις αφαιρούν το αίσθημα της αποδοχής, ενώ είναι θύματα σωματικής και/ή ψυχικής βίας, πέραν της διαστρεβλωμένης εικόνας που παρουσιάζουν ως προς τον εαυτό τους, εκδηλώνουν φαινόμενα επιθετικότητας προς τις ίδιες αλλά και τα μέλη του περιβάλλοντός τους.</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Η αγάπη, η αποδοχή, η ανάδειξη των χαρακτηριστικών των ατόμων στο κύτταρο της οικογένειας και στη συνέχεια στο περιβάλλον που εντάσσεται, η αμφίδρομη επικοινωνία, τα όρια που τίθενται για προστασία των δικαιωμάτων των μελών της οικογένειας/ομάδας καθώς και η έλλειψη απειλής για την έκφραση των προσωπικών αναγκών στο πλαίσιο που ορίζεται ως υγιές, δημιουργεί τα περιθώρια στο άτομο να λειτουργεί με ασφάλεια αλλά και αυτοπεποίθηση στην επιδίωξη του αυτοπροσδιορισμού του.</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Σε αντίθετη περίπτωση, όπου η βια, η παραμέληση, ο ψυχικός εξαναγκασμός, η απόρριψη, η εγκατάλειψη ελοχεύουν σε πραγματικό ή ψυχολογικό επίπεδο, το άτομο αναπτύσσει διάφορες ανισορροπίες που συχνά φτάνουν στη νόσηση, με σκοπό να επιβιώσει μέσα σε άρρωστες καταστάσεις.</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Η υστερία, ως φαινόμενο αφορά όλους μας, παθητικά και ενεργητικά, όταν το βρέφος που κλαίει δεν λαμβάνει τη φροντίδα που χρειάζεται, το παιδί που έχει ανάγκη να επιβεβαιώνεται από τους γονείς του αγνοείται, ο νέος που χτίζει τη ταυτότητά του στην εφηβεία περιθωριοποιείται και στην ενήλικη ζωή μας, ο ενεργός σύντροφος ακυρώνεται από τους ανθρώπους που έχει επιλέξει να επιβεβαιώνουν την ιδιωτική του λογική.&nbsp;</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Πόσες φορές έχετε νιώσει ότι η μη ικανοποίηση των βασικών σας ενστίκτων σας έχει οδηγήσει σε πράξεις που αλλιώς δεν θα σκεφτόσασταν καν να κάνετε? Η παραληρηματική συμπεριφορά των γυναικών με υστερία προ της επιστημονικής της διάγνωσης, πότε σας έφερε προ απεγνωσμένων πράξεων ή ακόμα και αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών?&nbsp;</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Ναι, η αγάπη βιώνεται και η αποδοχή μεταξύ των ανθρώπων αντιλαμβάνεται ως συναίσθημα κατευναστικό στους όποιους φόβους αμφισβητούν την ύπαρξή μας. Ο έρωτας επιβεβαιώνει και η σαρκική επαφή συνδέει με άρρηκτους δεσμούς ψυχή και σώμα, όταν και για τους δυο εραστές βιώνεται ως εμπειρία που τους ολοκληρώνει.&nbsp;</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Η αίσθηση ότι έχουμε διασφαλίσει το ζωτικό μας χώρο μακριά από απειλές και ικανοποιούμε τις βασικές μας ανάγκες με τρόπο που καλύπτει την αποδοχή του Είναι μας χωρίς να γίνεται αρρώστια ή εξαρτώμενη συμπεριφορά, είναι παράγοντες που λειτουργούν κατασταλτικά στην υστερία.&nbsp;</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Το θηρίο μέσα μας θρέφεται από την απώλεια της χαράς στη ζωή μας, όπως θα μπορούσε κανείς να ορίσει το περιθώριο που έχει να δίνει και να αντλεί ικανοποίηση από την αλληλεπίδρασή του στο κοινωνικό πλέγμα που εντάσσεται.&nbsp;</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicIM0gqWGlBFrzM5YcNKGdgsm4vHbwzYF9XjswXTWUdnzhuy3V90zvJx-Z5hl04bam6klIxYkI9qQqbY4A5aU0TpdHTrTC5NqNUEwAENQ8eHk89bL0zLbD715xlPlIuNCywGkv7tlRgKc/s1600/9a3cd41363846513fe42b59bbdbacaee--gothic-art-black-white-photography.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="267" data-original-width="236" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicIM0gqWGlBFrzM5YcNKGdgsm4vHbwzYF9XjswXTWUdnzhuy3V90zvJx-Z5hl04bam6klIxYkI9qQqbY4A5aU0TpdHTrTC5NqNUEwAENQ8eHk89bL0zLbD715xlPlIuNCywGkv7tlRgKc/s1600/9a3cd41363846513fe42b59bbdbacaee--gothic-art-black-white-photography.jpg" /></a></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> Το θηρίο μέσα μας που βρυχάται ανεξέλεγκτα και εξακολουθητικά, όταν η πραγματικότητα που βιώνουμε είναι παθολογική, δίνει τη θέση του σε συμπεριφορές όπως η υστερία που κάθε άλλο παρά επιφανειακές είναι.&nbsp;</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> (c) Marialena, 22.02.2019</div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> <div style="line-height: inherit; margin-bottom: 0.5em; margin-top: 0.5em;"> <br /></div> </div> </div> </div> </div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-67182301892686860812019-01-21T17:24:00.000+02:002019-01-21T17:24:34.647+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> (Παραμύθι για μεγάλα παιδιά)<br /> <br /> Βράδυ φθινοπωρινό, με τον καιρό να παίζει παράξενα παιχνίδια με τη ψυχολογία μας.<br /> Το κρύο να διαπερνά το σώμα και ο αγέρας να τυλίγεται σφιχτά στο κορμί, ψάχνοντας να το αποπλανήσει.<br /> <br /> Επιστροφή στο σπίτι μετά από μια γεμάτη μέρα και επιτέλους χαλάρωση των ρυθμών. Κοίτα έξω, νύχτωσε ήδη! Κλείσιμο τα παντζούρια για να μείνει το δωμάτιο ζεστό και τα ρούχα βγαίνουν φορτωμένα από τα άγχη της καθημερινότητας.<br /> <br /> Περπατάς πάνω κάτω τον διάδρομο προσπαθώντας να τακτοποιήσεις τις σκέψεις στο μυαλό σου και να μαζέψεις τη ζωή σου σ' ένα μέρος. Αδύνατον! Φοράς ένα φορεματάκι ακόμα καλοκαιρινό για να βάλεις κάτι πάνω σου και κοιτάζεσαι στον ολόσωμο καθρέπτη.<br /> <br /> Το φόρεμα διαγράφεται στο στήθος σου και προβάλλεται το σχήμα τους στο βαμβακερό ύφασμα. Κοιτάζεσαι και μένει η ματιά εκεί. Κάνεις να φύγεις απ' τη θωριά του καθρέπτη, αλλά μένεις. Πας να τακτοποιήσεις το φόρεμα πάνω σου, αλλά με μια κίνηση το πετάς, το αφαιρείς και μένεις εσύ με το σώμα σου απέναντι. Κοιτάζεσαι ξανά και δεν σκέφτεσαι, μόνον αισθάνεσαι. Αισθάνεσαι το ερέθισμα της σάρκας σου γυμνής και κρύας εξωτερικά, όπως προβάλει στο είδωλό της στο καθρέπτη.<br /> <br /> Ξαπλώνεις στο κρεβάτι παραδίπλα και αφαιρείς και τα εσώρουχά σου. Η αίσθηση της ελευθερίας, του σώματος όπως είναι, σε διαπερνά καθώς χαϊδεύεις το δέρμα σου απαλά έτσι όπως είσαι ξαπλωμένη. Δεν έχει εικόνες το μυαλό, έχει όμως ανάγκη αυτό το κορμί να νιώσει τη φύση του, να αισθανθεί αυτό που ξέρει. Κι αφήνεσαι σε έναν σιωπηλό χορό των αισθήσεων που μόνο οι βαθιές ανάσες και οι αναστεναγμοί χρωματίζουν την ατμόσφαιρα.<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrzerwp0UOBhQ6woxinuI0gwZ-1PmxejT2ZUZBjXDjubBxV8vaz6l9WuBUgnvofoKgLouXcF0FaAbJ7tnq_VY36oQGWNE5jO5HSn2ylvqDwMVmwELclB44y2SQ8Op2p3zG4BLwNYxGdpM/s1600/bigstock-Young-Couple-Holding-Hands-Sen-113980715.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="481" data-original-width="800" height="192" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrzerwp0UOBhQ6woxinuI0gwZ-1PmxejT2ZUZBjXDjubBxV8vaz6l9WuBUgnvofoKgLouXcF0FaAbJ7tnq_VY36oQGWNE5jO5HSn2ylvqDwMVmwELclB44y2SQ8Op2p3zG4BLwNYxGdpM/s320/bigstock-Young-Couple-Holding-Hands-Sen-113980715.jpg" width="320" /></a></div> <br /> Σαν να χορεύεις βάλς, όχι ταγκό αυτή τη φορά, ένα κύμα ευχαρίστησης σαν να βάζεις τα πόδια σου στην ακροθαλασσιά εκεί που σκάει ο αφρός της θάλασσας τα καλοκαίρια για να δροσιστείς, δεν είναι ηφαίστειο, δεν είναι σεισμός, είναι μια πλατιά θάλασσα αυτό που νιώθεις που σε έχει πάρει μέσα της και δονείσαι όσο βυθίζεσαι σ' αυτή την κλιμάκωση. Και δίχως να το σκεφθείς, παραδίδεσαι στο άγγιγμά σου και οδηγείσαι εκεί που τα μάτια κλείνουν και το σώμα αντιδρά όπως ξέρει εκείνο, για όσο το αντέχει.<br /> <br /> Κι ύστερα η κατάβαση στη πραγματικότητα, το σώμα εκπέμπει θερμότητα από τη πηγή της ύπαρξής του, οι μύες χαλαρώνουν σιγά σιγά και μένεις ν' αφήνεις έναν βαθύ αναστεναγμό όσο ακόμα η ανάσα είναι βαθιά και τα μάτια κλεισμένα. Μια σκέψη περνάει από το μυαλό και δεν μοιάζει με τις άλλες, αυτές που πλάθουν τα παραμύθια ή τις παράλληλες πραγματικότητες που ζει ο καθένας μας στο μυαλό του. "Είμαι ακόμα ζωντανή!" φωνάζεις στο άδειο σπίτι, "είμαι ακόμα ζωντανή, ω Θέε μου, μπορώ ακόμα κι αισθάνομαι..." και σε πιάνουν αναφιλητά και δάκρυα ξεπηδούν από τα μάτια σου μαζί μ' ένα παράπονο βουβό που βρίσκει τρόπο να εκφραστεί. "Μπορώ κι αισθάνομαι ακόμα γυναίκα..." μονολογείς και τα δάκρυα δε σταματούν να αναβρύζουν, ούτε το συναίσθημα κοπάζει.<br /> <br /> "Είμαι ακόμα ζωντανή, για πόσο ακόμα άραγε...?" λες μέσα στο παραμιλητό σου και δε σκέφτεσαι την ύπαρξή σου, όχι, αυτό σε ξεπερνάει κατά πολύ για να το προσδιορίσεις με λέξεις, αλλά για το μέσα σου μιλάς, για την υπόστασή σου, γι' αυτό που έχεις ανάγκη και το έχεις στερηθεί, αυτό που όταν το είχες, δεν ήταν δεδομένο, ούτε αμφίδρομο από τη στιγμή που έπαψε αγάπη να θυμίζει.<br /> <br /> Και τότε πάγωσες, ένιωσες ότι έχασες τη γυναικεία σου ταυτότητα, αισθανόσουν ότι δεν ήσουν επιθυμητή από εκείνον που σου προσέφερε τον έρωτά του και η επιθυμία σου χάθηκε πνιγμένη μέσα στα αισθήματα της ματαίωσης που βίωνες. Δεν ήταν το σεξ, δεν ήταν η σαρκική και μόνο απόλαυση, ήταν η επικοινωνία, το συνταίριασμα, η ανάγκη ο ένας σύντροφος να βρίσκει καταφύγιο στον άλλον, όταν γυμνωνόταν τα σώματα και οι ψυχές τους, μια συνουσία μυστική και αδιαπέραστη, η Ένωση των δυο εις σάρκα μια!<br /> <br /> Έκτοτε έκανες υπομονή ως οσιομάρτυς ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως τα βίωνες και κάποτε η φλόγα ξανά θα ζέσταινε τη καρδιά και το κορμί σου και ήταν όλα ένα κακόγουστο αστείο και θα τα κατάφερνες να είστε αγαπημένοι μαζί, έστω κι αν ο ένας δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις ερωτικές επιθυμίες του άλλου, έτσι νόμιζες.<br /> <br /> Το άνθος του έρωτά σου όμως μαραίνονταν και μαζί έσβηνε και το μέσα σου, περιτύλιγμα χωρίς ουσία ζωτική, ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι που έχουν χάσει την επαφή με το είναι τους. Μη το γελάς καθόλου, πόσες φορές έχεις ακροβατήσει σε αυτή τη κατεύθυνση? Πολλές, περισσότερες απ' όσες ομολογείς, έτσι δεν είναι? Κι έρχονταν τέτοιες αναλαμπές εκεί που δεν το περίμενες, να επιβεβαιώσουν το αντίθετο, ότι ακόμα είσαι εδώ, είσαι αυτό που θες να είσαι, μόνο που τώρα στο χορό χόρευες μόνη και το ήξερες, όπως το ένιωθες πολύ καιρό τώρα, πάρα πολύ καιρό.<br /> <br /> Πέρασε λίγη ώρα μέχρι να συνέλθεις, με αυτό το "είμαι ακόμα ζωντανή..." να μη φεύγει από το μυαλό σου, φόρεσες ξανά το φορεματάκι σου και βυθίστηκες στις σκέψεις σου για το υπόλοιπο της νύχτας. Η έλλειψη του καβαλιέρου στο βαλς σου σε καθόριζε, αλλά περισσότερο σε συγκλόνιζε αυτή σου η κραυγή ότι είσαι ακόμα ζωντανή και ότι ακόμα μέσα σου δεν έχουν σβήσει αυτά που σε χαρακτηρίζουν ως γυναίκα. Το θες, ναι, το θες ακόμα, για σένα, για όσα θες να νιώσεις και τα καταπνίγεις μέσα από την στάση ζωής σου.<br /> <br /> Επιλογή να τιμωρείς τον εαυτό σου για τους ιδανικούς κι ανάξιους εραστές σου, ή βολικός αυτοπεριορισμός γιατί όλα σου θυμίζουν πρόσωπα και καταστάσεις που έχεις φύγει μακριά τους τώρα πια?<br /> <br /> Είσαι ακόμα ζωντανή όμως και μπορείς και αισθάνεσαι. όταν θέλεις, μη το ξεχνάς...<br /> <br /> (c) Marialena, 28.09.2018<br /> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-53858780248420903752018-12-22T18:47:00.001+02:002018-12-22T18:47:59.830+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> 1η Δεκέμβρη σήμερα. Μπήκαμε στο τελευταίο μήνα του χρόνου, για σκέψου! Κάποτε η έλευση των γιορτών με γέμιζε με συναισθήματα θλίψης, έλλειψης χαράς, το στρες των εορτών που το λένε. Η χαρά μ' είχε αφήσει από παιδί ακόμα και κίνησε το δρόμο της χώρια. Στα 18 μου πέθανε παραμονή Χριστουγέννων η γιαγιά μου η Ελένη κι εμείς κακήν κακώς τα μαζέψαμε τα στολίδια. Από τότε ο πατέρας μου δε ξανάθελε δέντρο στο σπίτι, ευκαιρία ζήταγε θαρρώ κι η μάνα μου που τα Χριστούγεννα ήταν η γιορτή που έδινε τα ρέστα της, ενώ ποτέ δεν έλεγε ότι της άρεσαν, πάντα στόλιζε το σπίτι γιορτινά, όπως κάνουν οι παλιές νοικοκυρές, με τα σεμεδάκια της, τα κρεμαστά της στεφάνια στη πόρτα για καλή τύχη, τα κρεμμύδια κρεμασμένα στο παράθυρο της κουζίνας πάλι για καλή τύχη του νέου χρόνου και φωτάκια, φωτάκια στο πεύκο, φωτάκια στη πορτοκαλιά, φωτάκια στο μπαλκόνι, φωτιζόταν το κατά τ' άλλα άχρωμο σπίτι, έτσι όπως το χαν φτιάξει και διακοσμήσει.<br /> <br /> Πέρσι με πλάκωσε το μαύρο σκοτάδι, απ' όλες τις πλευρές και μέσα μου κι έξω μου&nbsp; και παντού. Δε γινόταν αλλιώς, οι απώλειες δεν αφήνουν περιθώριο να στολίσεις, εκτός αν έχεις παιδιά στο σπίτι που δε σου φταίνε σε τίποτα να ζουν στη μαυρίλα, αλλά παιδιά σ' αυτό το σπίτι δεν ευτυχίσαμε να δούμε, εκτός από εκείνα των νοικάρηδών μας που μεγάλωσαν στο σπίτι μας κάποτε. Φέτος όμως, εκεί που καθόμουν και κλαιγόμουν με τον εαυτό μου (τι πρόσφορο!), κάτι μέσα μου μ' έκανε ν' αλλάξω στάση. Πήρα μια λεντοταινία που είχα για μικρό δέντρο και τη στόλισα πάνω από το γκαράζ, να ανάβει και να φωτίζει λίγο την αυλή. Μου άρεσε αυτό! Πήγα σήμερα να ψάξω τα φώτα στην αποθήκη, βρήκα μιαν ακόμα σειρά από φώτα που την έβαζε η μάνα μου στο μπαλκόνι και δούλευε! Τη πήρα και έφαγα δυο ώρες να τη περάσω στα κάγκελα, αλλά το κανα κι αυτό να δώσω λίγο λάμψη, να μη ζω στο μαύρο, μέρες που έρχονται.<br /> <br /> Προχθές πήγα στο σούπερ μάρκετ και εκεί που έψαχνα να βρω τα τρόφιμα, έπεσα πάνω στα Χριστουγεννιάτικα! Υπέροχα στολίδια από ξύλο τράβηξαν τη προσοχή μου, ενώ άλλοι πελάτες ήδη ψώνιζαν. Πήρα για τον τοίχο ένα κρεμαστό που γράφει Welcome friends και έχει διακόσμηση φιγούρες των Χριστουγέννων και τρία μικρά ξύλινα δεντράκια που τα έβαλα πάνω στο καλό τραπέζι που δε κάθεται πια κανείς, αλλά είπα πως έτσι θα κάνω φέτος το σπίτι, λίγο πιο γιορτινό, λίγο πιο χαρούμενο, για μένα πια... Εκεί που έψαχνα να βρω τα φώτα στην αποθήκη, ήταν και το στεφάνι που κρέμαγε η μάνα μου με κάθε μεγαλοπρέπεια στην είσοδο. Η χρονιά που έγραφε πάνω του ήταν το 2015, τελευταία φορά που έκαναν στην Αθήνα γιορτές οι γονείς. Μετά κενό, εκείνοι αλλού κι εγώ μέσα σε μπερδεμένες καταστάσεις και ανατροπές στη ζωή μου, έκανα φέτος κάτι πια για μένα...<br /> <br /> Πρωί Σαββάτου, 1η Δεκέμβρη και σηκώθηκα ψιλοσκουντούφλα, να δω τι καιρό κάνει έξω και για να κάνω δουλειές του σπιτιού που χρειαζόμουν να τις κάνω. Σκούπισμα, πλυντήριο, άπλωμα, στόλισμα στο μπαλκόνι, μεσημεριανό φαγάκι, λίγη ξεκούραση, μαγείρεμα για να το βρω μπροστά μου για το γραφείο και να η κυκλοθυμία παρούσα καθώς νύχτωσε, καθώς πήρα τη μάνα μου να τη ρωτήσω μια μαγειρική συμβουλή και από πίσω ο πατέρας μου γκρίνιαζε ως συνήθως. Τι... ποιος είναι??? Αμάν βρε παιδιά, μια ερώτηση θέλω να κάνω και μου βγάζετε τη ψυχή, η σχεδόν μόνιμη επωδός μου σε τέτοιου είδους επικοινωνίες μαζί τους. Όταν δεν αντέχεις τη κακή διάθεση για εκατομμυριοστή φορά και θες απλά να μαγειρέψεις, γιατί η κυκλοθυμία σου σε βαραίνει απίστευτα και αρχίζεις και κάνεις σκέψεις απαισιόδοξες πάλι, δύσκολες που φανερώνουν έλλειψη κι όχι γαλήνη μέσα σου. Με μια τόσο δα αφορμή, είναι αρκετό να ξεπηδήσει πάλι ο Τάνταλος μέσα σου, που το πρωί σήκωνε τη Γη για να την ανεβάσει στη κορφή ενός βουνού σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία και το βράδυ μόλις το κατάφερνε να τη φτάσει στη κορυφή, κατρακυλούσε πάλι στη βάση του βουνού και ξανάρχιζε το μαρτύριο.<br /> <br /> "Αν ήσουνα αγάπη δεν θα σ' άφηνα..." κολλάει πάλι το μυαλό στο ομώνυμο τραγούδι της Παπαρίζου και είσαι έτοιμη να πάρεις το μαστίγιο μέσα σου ν' αρχίσεις το αυτομαστίγωμα, γιατί κάπως πρέπει να τιμωρηθείς ψυχικά που σε βαραίνουν αυτές οι καταστάσεις. Εμ πως, δεν γίνεται αλλιώς, έτσι ξέρεις να κάνεις. Δε μιλάς, δε ξεσπάς, αλλά μέσα σου, ηφαίστειο, μπουρλώτο, τσουνάμι, να τα γαμήσεις όλα θες, να ησυχάσεις. Αφήνεις το φαΐ να κρυώσει στη κουζίνα και τρέχεις να κάτσεις να γράψεις τι σου κυκλώνει το μυαλό, γιατί αλλιώς θα παραμιλάς όλο το βράδυ στον εαυτό σου, γιατί αυτά τα γαμημένα Σαββατόβραδα, είναι τα πιο δύσκολα να περάσουν, ειδικά όταν σε πιάνει το δικό σου το "αφήστε με στη μοναξιά μου, όλα μου φταίνε". Άλλα σου φταίνε κούκλα μου, μ' αυτούς που έχεις μπλέξει, όχι εσύ, τι στο κόρακα...!<br /> <br /> Κοιτάς έξω στο μπαλκόνι και σ' αρέσει που κάτι φωτάκια στο βάθος κάνουν το παιχνίδι τους. Μέσα στο βαθύ σκοτάδι, η νύχτα παίρνει χρώμα, το μαύρο έχει και μικρά λεντάκια που ανάβουν ρυθμικά, για έναν μήνα ακόμα και κάτι μέρες και σπάνε τη μονοτονία του κρύου καιρού το καταχείμωνο. Φέτος τα κατάφερες και τα έβαλες τα φώτα, κινητοποιήθηκες. Στόλισες κι όσο πατάει η γάτα το χώρο σου, πάλι καλά! Το ξεπέτσιασμα να δω πότε θα πάψεις να το κάνεις, κάθε φορά που σε βαραίνει η στεναχώρια και το μυαλό σου γυρίζει στα περασμένα, γιατί μόνον αυτά ξέρεις κι έχεις να θυμάσαι. Το πρωί που ξυπνάς συνέρχεσαι λες, ξεκινάς πάλι τον αγώνα, μέρα με τη μέρα κι ο χρόνος κυλάει αδυσώπητα, αδιαμαρτύρητα κι εσύ προσπαθείς να τον παρατηρείς, για να προλάβεις ν' αντιδράσεις, νομίζεις ε?<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiM7z-czYRMp0E7VOQCfAydRTAM5_IWA0p30MOLftKUXjSohT8yOq9KtFscg_WyCjVqJDklJyLOuzchZc_ICHI0np62aOmZ7UKTVJrAuLlrc3IUn_p75MXeZ7caxKsz3E48o0hE8iah4iM/s1600/bigstock-Sad-Woman-Hugging-Her-Boyfrien-85806428.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="900" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiM7z-czYRMp0E7VOQCfAydRTAM5_IWA0p30MOLftKUXjSohT8yOq9KtFscg_WyCjVqJDklJyLOuzchZc_ICHI0np62aOmZ7UKTVJrAuLlrc3IUn_p75MXeZ7caxKsz3E48o0hE8iah4iM/s320/bigstock-Sad-Woman-Hugging-Her-Boyfrien-85806428.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <i>Αν ο Τάνταλος ζούσε στις μέρες μας, είμαι σίγουρη πως έχω πάρει τις καταβολές του, δεν εξηγείται διαφορετικά κάθε που βραδυάζει...</i><br /> <br /> (c) Marialena, 01.12.2018</div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-35685909491769029282018-12-04T16:56:00.000+02:002018-12-04T17:01:24.401+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="MsoNormal"> <i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">«Γιατί δεν παντρεύεται? Τι θα τα κάνει τόσα σπίτια?» <o:p></o:p></span></i></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Αυτά έλεγαν στη γειτονιά καλοθελητές που προτιμούσαν να μένουν στη σκιά και να κουτσομπολεύουν πίσω από τη πλάτη της. Μόνη σ’ ένα μεγάλο σπίτι για έναν άνθρωπο, άντε να την έβλεπες να μπαίνει και να βγαίνει καμιά φορά, ή να σκουπίζει την αυλή και να ποτίζει τα φυτά. Μπουγάδα έβαζε δυο φορές το μήνα κι αν δεν την πρόσεχες, ούτε την έβλεπες, ούτε την άκουγες. Γλυκειά γυναίκα, την πρόσεχες στο παράστημα, <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>δεν έδειχνε την ηλικία της.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Οι γονείς της γέροι πια, έμεναν στο εξοχικό. Είχαν φύγει χρόνια πριν στην εξοχή και ερχόταν να τη δουν μια φορά τον μήνα, όταν κατέβαιναν για δουλειές στη πόλη. Μεγάλοι άνθρωποι με τις παραξενιές τους. Η μάνα της ήταν κυρία, αλλά δεν έκανε εύκολα παρέες στη γειτονιά και ο πατέρας της φωνακλάς και νευρικός. Όχι και οι ευκολότεροι άνθρωποι να συναναστραφείς. Κι η κόρη είχε πάρει από δαύτους, έμπαινε στο σπίτι της και αν της μιλούσε άνθρωπος, του μίλαγε και εκείνη με ευγένεια. Αλλιώς, άντε να έβλεπες ένα φως εκεί που καθόταν τα βράδια σ’ ένα δωμάτιο και τα υπόλοιπα παντζούρια κλειστά. Ήταν κι εκείνη εσωστρεφής, την άκουγες να φωνάζει μόνο αν την νευρίαζε κάποιος στην οικογένεια, η δόλια.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα χε φτιάξει μ’ έναν άνθρωπο που τα χανε χρόνια. Ερχόταν την έπαιρνε ή την άφηνε κάποιες Κυριακές που έφευγαν μαζί. Κάποια χρόνια πριν έλειπε τα σαββατοκύριακα. Μετά πάλι πίσω ερχόταν. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Έβλεπαν κι ένα παιδάκι μαζί με τον κύριο, που τώρα είχε μεγαλώσει. Κάποια στιγμή έμειναν μαζί στο σπίτι της, έβλεπες και κάποιον άλλον εκτός από τη κοπέλα σ’ αυτό το μεγάλο σπίτι. Μια δυο φορές τους είδαν οι γείτονες να φτιάχνουν τον κήπο παρέα ή να πλένουν τ’ αμάξι στην αυλή. Εκείνος ερχόταν απ’ τη δουλειά, άναβε τη τηλεόραση στο καθιστικό και δεν τον ξαναέβλεπες, αλλά του άρεσε να έχει τις κουρτίνες ανοιχτές και να βγαίνει στο μπαλκόνι να τη χαιρετάει. Μετά ερχόταν κι εκείνη απ’ τη δουλειά στο σπίτι τα απογεύματα και έκλεινε τις κουρτίνες και τα παραθυρόφυλλα.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ένα χειμωνιάτικο πρωί λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ο άνδρας έφυγε από το σπίτι και δε ξαναγύρισε. Ήλθε κάποιες φορές για λίγο και πάλι έφευγε. Εκείνη κατέβαζε το κεφάλι και κρυβόταν από τον κόσμο. Κάποια στιγμή ήλθε και η μεταφορική και πήρε τα πράγματά του από το σπίτι της. Η κοπέλα έγινε ακόμα πιο αόρατη απ’ ό,τι συνήθως. Οι γονείς της είχαν καιρό να έρθουν σπίτι. Μια μέρα που χε βγει να σκουπίσει, πέρασε μια γειτονοπούλα και της μίλαγε. «Ξέρεις τι λένε για σένα» της είπε, «ο κόσμος λέει διάφορα…». Εκείνη έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση της απαξίωσης, αλλά η φίλη της μετέφερε ότι ο κόσμος συζητάει γιατί δεν παντρεύεται και τι θα τα κάνει τα σπίτια, ως η μοναδική κληρονόμος. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Όχι ότι έδινε βάση στα κουτσομπολιά, ο κόσμος μπορεί να λέει ό,τι θέλει άλλωστε και αυτό δεν έχει να κάνει με αλήθειες αναγκαστικά. Ο καθένας μας τον εαυτό του προβάλει μέσα από τους ισχυρισμούς του.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Όμως αυτό το «γιατί δεν παντρεύεται» της έμεινε στο μυαλό. Κακά τα ψέματα, την είχαν αγγίξει εκεί που πονούσε με το θέμα του γάμου και της οικογένειας.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Όλα τα χρόνια που ήταν με αυτόν τον άνθρωπο, έκανε υπομονή. Στην ουσία δεν διεκδικούσε αυτό που επιθυμούσε, για να καλυφθεί συναισθηματικά, αλλά είχε συνηθίσει σ’ έναν τρόπο ζωής, της βόλτας της Κυριακής και μετά ο καθένας σπίτι του. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Όταν έμεναν μαζί στο σπίτι της, δεν πρόλαβαν να χρονίσουν. Από καλοκαίρι σε χειμώνα, την έβλεπες να βγάζει έξω στρώματα και εκείνος να τα καθαρίζει στο μπαλκόνι. Υπήρχαν και φορές που την άκουσαν οι δίπλα να φωνάζει «δεν αντέχω άλλο, κάνε κάτι…» και άλλες να κατεβάζει καντήλια. Και μετά σιωπή, όπως πάντα.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Κανείς από τους κουτσομπόληδες της γειτονιάς δεν είχε αναρωτηθεί γιατί δεν είχε παντρευτεί, τόσο χρονών γυναίκα. Που να ξέρουν, ότι αυτό που ποθούσε να ζήσει με τον άνθρωπό της, έμοιαζε μ’ όνειρο μακρινό και απλησίαστο από ένα σημείο κι ύστερα. Ότι ματαιωνόταν και ως άνθρωπος και ως γυναίκα που αρκούταν στα λίγα αφού η ωρίμανση στη σχέση της δεν ερχόταν, όσα χρόνια κι αν περνούσαν. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Δε ζήλευε τους άλλους που είχαν κάνει τις επιλογές στη ζωή τους. Αλλά μέσα της την έπιανε ένα κρυφό παράπονο. που για να την αγαπάει ο σύντροφός της, εκείνη έμενε σε μια σχέση δίχως αύριο, ανολοκλήρωτη. Όπως της είπε κι ένας φίλος του κάποτε: «εσένα σου αρέσουν τα αντισυμβατικά, δεν θες να κάνεις οικογένεια». Έτσι πίστευε ή έτσι ήθελε να πιστεύει με τις εντυπώσεις που είχε από τον κολλητό του. Που να ξερε ότι μαράζωνε, ματαιωνόταν μέσα της, αλλά για να μην χαλάσει την αγάπη που είχε για τον άνθρωπό της, προτιμούσε να απαξιώνεται παρά να διεκδικεί το δικαίωμά της στις προσωπικές επιλογές. Ήταν και χρόνια πια μαζί κι εκείνη υπέμενε, απλά υπέμενε στωϊκά κι ανυπολόγιστα, αφού τον αγαπούσε.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ώσπου τα έφερε έτσι η ζωή που έμεινε ξανά μονάχη σ’ αυτό το μεγάλο σπίτι. Έβλεπες να χει αναμμένο φως μέχρι τις δυο τη νύχτα συχνά και μετά να βυθίζεται το σπίτι στο σκοτάδι.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Ή άντε ν’ άκουγες καμιά μουσική που έβαζε άμα καθόταν στο δωμάτιο που και που, τίποτε παραπάνω. Δεν ήθελε να ενοχλεί ούτε τη σκιά της σ’ αυτό το σπίτι. Με το ζόρι κατέβαινε ν’ ασχοληθεί με τον κήπο και μια φορά την εβδομάδα καθάριζε τους εξωτερικούς<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>χώρους του σπιτιού.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Καμιά φορά την έβλεπες να φεύγει μια Κυριακή κι άλλες φορές να γυρίζει αργότερα τα βράδια. Άντε να την πετύχαινες με ψώνια στα χέρια απ’ το σούπερ μάρκετ και αυτό όχι συχνά. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCx33BlN5VYRpxj0ORalTrGXb_3-pj0B_K905pEpn8LMAkFEpZnI7ZzdR3Ctvfrw2XMHmVnmBbemRhlVn-rNC4I3riia2fZOqfkNrlNFdZ9xnjuskjI8XdgAm2LYGZLN1HJadEkPABm7o/s1600/cover-photo-ft-1-1300x650.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="650" data-original-width="1300" height="160" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCx33BlN5VYRpxj0ORalTrGXb_3-pj0B_K905pEpn8LMAkFEpZnI7ZzdR3Ctvfrw2XMHmVnmBbemRhlVn-rNC4I3riia2fZOqfkNrlNFdZ9xnjuskjI8XdgAm2LYGZLN1HJadEkPABm7o/s320/cover-photo-ft-1-1300x650.jpg" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Μια γυναίκα μόνη, χωρίς συγγενείς να διαφαίνονται στον ορίζοντα, αφού δεν παντρεύεται, τι θα τα κάνει τόσα σπίτια? Δεν θα τα πάρει μαζί της αγάπες μου, να στε σίγουροι. Όλα εδώ μένουν κι η ψυχή όταν φεύγει, λυτρώνεται απ’ όλα τα γήινα. Η μάνα της έλεγε ότι νέα γυναίκα είναι ακόμη, μην απελπίζεται. «Δεν σε πήραν και τα χρόνια» της έλεγε, «μην σε παίρνει από κάτω…». Λες και η καρδιά είναι πανδοχείο που ανοίγει και κλείνει σύμφωνα με τις κρατήσεις! Ο πατέρας της από την άλλη, έλεγε πως υπάρχουν άνθρωποι μέσης ηλικίας που θέλουν μια γυναίκα να τους γηροκομήσει και εκείνη έφριττε. Σαν τις Σουλιώτισσες να έπεφτε από το βράχο για να θυσιαστεί, μην τη πιάσουν οι Τουρκαλάδες αιχμάλωτη, έτσι ένιωθε!<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Η αγάπη παύει να ναι αγάπη. όταν πονάει, όταν καταβαραθρώνει.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Κοιτάτε εσείς τα σπιτάκια σας και τις ζωούλες σας τις καλές, τις κακές και αδιάφορες και αφήστε το τι κάνει ο καθένας. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει το σταυρό που κουβαλάει ο συνάνθρωπος, ούτε παίζει με την ευτυχία των άλλων, λες και είναι δεδομένη.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Αλλά τι ψάχνεις να βρεις, θα μου πείτε, πίσω απ’ τις κλειστές τις πόρτες?<o:p></o:p></span><br /> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">© Marialena, 24/03/2018<o:p></o:p></span></div> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-69856238912334686932018-11-27T23:30:00.000+02:002018-11-27T23:33:37.752+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="MsoNormal"> Η νευρικότητα την είχε κυριεύσει. Ήταν σχεδόν μονίμως σε υπερδιέγερση ή κατατονία. Όταν δεν έκανε απονεννοημένα κινήσεις για να ξεπεράσει τον εαυτό της, θυσιαζόμενη υπέρ ποιου θεού ούτε η ίδια ήξερε, βυθιζόταν σε μια κατάσταση που τη ρουφούσε και την έκανε είτε να μένει καθηλωμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους, είτε να θέλει να ξεπεράσει τα όριά της μέσα από τις διάφορες συναναστροφές της.</div> <div class="MsoNormal"> Όμως μέσα της θρηνούσε, μετρούσε το κενό που της είχε αφήσει η κατάληξη μιας ατελέσφορης σχέσης. Μιας αγάπης που έγινε πόνος και ωδύνη στη ψυχή και την είχε κάνει να κλειστεί στον εαυτό της. Κάθε τι που επιχειρούσε να κάνει, το έβλεπε σαν βάρος ,από το πιο απλό ως το πιο μεγάλο ζήτημα που προέκυπτε. Το περιβάλλον δεν ήταν υποστηρικτικό, αντίθετα την πυροδοτούσε να αντιδρά στη παραμικρή πίεση εκ μέρους τους. Η ματαίωση ήταν πανταχού παρούσα και η ίδια ήθελε μονάχα ένα πράγμα:</div> <div class="MsoNormal"> Ήθελε να κούρνιαζε ξανά στην αγκαλιά που πίστευε ότι ήταν δική της, ήθελε να τον πάρει αγκαλιά ενώ κοιμόταν και να τον φιλά τρυφερά στη πλάτη, να τον μυρίζει στο λαιμό του, να νιώθει το χέρι του να την αγκαλιάζει λίγο πριν σβήσουν ο ένας δίπλα στον άλλον. Ήθελε να ναι ο άνθρωπός του, εκείνη που θα ζούσαν μαζί ως τα βαθιά τους γεράματα έχοντας δικά τους όσα τους έδεναν κι όσα είχαν ζήσει.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtna3LHvhWk3-CfRarYam7NI9doHllpusdJInXrm7r7KtKU1004M5RoNlSg4jh-kUOrF5K3EtQlW2Iac356EnYOYm8bLdoC5GhQsEEP9iQW0bFdeye-lGvI81k3aGsAEmiNKvwFOZI1Q0/s1600/928bb0e20c3cb5ce4e9c5803034e7e17--big-teddy-bear-girly-stuff.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="488" data-original-width="488" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtna3LHvhWk3-CfRarYam7NI9doHllpusdJInXrm7r7KtKU1004M5RoNlSg4jh-kUOrF5K3EtQlW2Iac356EnYOYm8bLdoC5GhQsEEP9iQW0bFdeye-lGvI81k3aGsAEmiNKvwFOZI1Q0/s320/928bb0e20c3cb5ce4e9c5803034e7e17--big-teddy-bear-girly-stuff.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal"> Ήθελε να πει «δόξα τω Θεώ, καλά είμαι» γιατί δεν έκανε όνειρα τρελά, ούτε είχε παράλογες απαιτήσεις απ’ τη ζωή της, μόνο και μόνο ότι κάθε μέρα ξυπνούσε και κοιμόταν, συχνά της αρκούσε, της έφτανε για να ναι ευγνώμων. Είχε εκπαιδεύσει να αρκείται στα λίγα, γιατί φοβόταν τα πολλά, την έπνιγαν τα περιττά κι ακαταλόγιστα και στο τέλος ξέμεινε με το τίποτα.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Και πορευόταν με το τίποτα, τιμωρώντας τον εαυτό της γι’ αυτό.</div> <div class="MsoNormal"> Τα σενάρια που έπλεκε στο μυαλό της, αποκαρδιωτικά και μαύρα. Φοβόταν ότι ήταν καμένο χαρτί, πως ό,τι κι αν έκανε θα την κατάπινε η ρουφιάνα η ζωή πίνοντας το αίμα της ζωντανή. Έτσι αντιμετώπιζε τους αγώνες που έδινε καθημερινά. Ή ταν ή επί τας, τίποτε λιγότερο. Νυν υπέρ πάντων ο αγών, ο αγώνας για το δικαίωμα να υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, όχι καταδικασμένη από μια μοίρα που δεν είχε διαλέξει ή της άξιζε. Σάμπως κάπως έτσι δεν τη πατάμε όλοι?</div> <div class="MsoNormal"> Είχε περάσει τις προηγούμενες ημέρες σε υπερδιέγερση. Τα μέσα της είχαν αγγιχτεί πάλι από απαιτήσεις της οικογένειας προς εκείνη, ενώ αυτή ανθίστατο. Δεν άντεχε πια να είναι εκεί για τους άλλους, όταν οι άλλοι την είχαν πουλήσει αντί πινακίου φακής. Δεν έβρισκε το νόημα πια ή καλύτερα πονούσε πολύ ακόμα μέσα της, για να αφεθεί ν’ εμπιστευθεί κάποιον φίλα προσκείμενο απέναντί της. Σαν τον Τάνταλο, έτρωγε τις σάρκες της και περίμενε να ξαναγεννηθούν, ενώ σε πρώτη ευκαιρία πάλι θα τις θυσίαζε στο βωμό της αυτοθυσίας ή της παραίτησης. </div> <div class="MsoNormal"> Την ενοχλούσαν οι μικροεγωϊσμοί, οι μικροπρέπειες, οι μικρότητες, κάθε τι που πήγαζε από την ανάγκη των ανθρώπων να πατήσουν επί πτωμάτων για να προκριθούν. Τα ψέματα και η υποκρισία, η αναλγησία και η απονιά. Όλα την ενοχλούσαν και ο άκρατος συναισθηματισμός και η έλλειψη τακτ, το πολύ και το λίγο, το τίποτα και το μηδέν, όλα την ενοχλούσαν. Μάλλον ήθελε να ξεφύγει από το ανίερο παιχνίδι του μυαλού της και δεν ταίριαζε πια πουθενά σε ό,τι ήξερε και όσα γνώριζε ως τώρα.</div> <div class="MsoNormal"> Αυτή τη νύχτα ένιωθε σαν να είχε περάσει από πάνω της μια καταιγίδα που την είχε αφήσει εξουθενωμένη. Με την έγερσή της την επόμενη ημέρα, θα έμπαινε στην αρένα της ζωής ζωσμένη με τη πανοπλία της με τα βόλια να την έχουν κατατρυπήσει, για να συνεχίσει να δίνει τους δικούς της τους αγώνες. Τα μάτια της έκλειναν και ένιωθε κατάκοπη. Όλα αυτά γιατί? Αναρωτιόταν. «Γιατί βρε καλό μου, ε, γιατί…?» αλλά απάντηση δεν έπαιρνε από τον εαυτό της. Μόνον ένα μικρό θυμωμένο πλασματάκι την κοιτούσε με μάτια παιδικά και τα χείλη του σφιγμένα για να της θυμίζει πως νιώθει μέσα στο απέραντο κενό της. </div> <div class="MsoNormal"> <i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">I believe in love to be the center of all things, I believe in love to be the way… </span></i>Αυτό το τραγούδι τραγουδούσε μέσα της, ενώ σκεφτόταν πόσο πνιγόταν με όσα περνούσαν απ’ το μυαλό της κι ένιωθε βαθιά μέσα της. Το κέρατό μου το τράγιο, έλεγε μέσα στις σιωπές της, εκεί που έσφιγγε κι εκείνη στη πραγματικότητά της τα χείλη και η καρδιά της σφιγγόταν απ’ τη στεναχώρια. Παγιδευμένη ανάμεσα σε δυο κόσμους, της αγάπης που χε νιώσει κι έζησε και του τιμωρητικού αναχωρητισμού που είχε εισέλθει πενθώντας για το τέλος της σχέσης της , για την ασφυξία που αισθανόταν, για την άδικη μεταχείριση που έκανε στη ψυχή της, που πάλευε τραυματισμένη ν’ ανταπεξέλθει στα ζητούμενα της κάθε μέρας, τα μάτια σφάλιζαν βαριά καθώς έπεφτε στο μαξιλάρι κουλουριασμένη για να κοιμηθεί. Κάποιες φορές έπαιρνε το λούτρινο που χε δίπλα στο προσκεφάλι της, άλλες έβαζε τα χέρια της σαν αγκαλιά, για να αποκοιμηθεί, αφού κανείς πια δεν την νανούριζε, δεν την πείραζε, δεν τη φιλούσε για καληνύχτα. Κι η νύχτα ήταν πάντα εκεί, για να την υποδεχτεί, πονεμένη και να την πάρει απ’ το χέρι για να τη φέρει για μιαν ακόμη φορά, μπροστά στην επόμενη μέρα.</div> <div class="MsoNormal"> Κι η νύχτα πάντα τη περίμενε να υποκύψει στις μύχιες σκέψεις της και ν’ αφήσει τον αναστεναγμό της παρακαταθήκη για να αφεθεί να παραδώσει το κορμί της στον Μορφέα…</div> <div class="MsoNormal"> © <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Marialena</span>, 27.04.2018</div> <div class="MsoNormal"> (Ω θεοί του Ολύμπου, δε πήρατε ακόμα το μερίδιο της θυσίας της ζωής μου ολάκερης?)</div> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-34782437366310781592018-10-14T23:59:00.002+03:002018-10-21T20:59:23.653+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Εγώ, το παιδί της Άνοιξης, αγάπησα τον Οκτώβρη, όπως αγάπησα εσένα, έλλειμμά μου, αλλοτινέ μου έρωτα. Γινάτι μου.<br /> <br /> Αυτός ο γλυκός μήνας που στέκει ανάμεσα στο πριν και το μετά, κυριολεκτικά στη ζωή μου, όπως και στις εποχές, πριν το μικρό καλοκαιράκι, μετά λίγο πριν τον χειμώνα, ήλθε και έφερε στο μεσουράνημά του, μια μέρα που για μένα σήμαινε γιορτή κι υπόσχεση. Ήταν η 14 Οκτωβρίου αυτή η μέρα κι από το 2009 (σκέψου πόσος καιρός πάει, σχεδόν 10 χρόνια πια...), ήταν η μέρα της επετείου μου, της επετείου μας, η δική μας μέρα που γιορτάζαμε τον έρωτά μας.<br /> <br /> Πάντα με τον φόβο στη καρδιά ζούσα, ακόμα κι όταν τον άφησα πίσω προς όφελος της προσμονής και της συναισθηματικής επένδυσης που έφεραν τα χρόνια της συμπόρευσης και οι υποσχέσεις σου ότι η ζωή μας θα έβαινε να σμίξει μετά από τόσο καιρό. Τότε ο φόβος της ασυμβατότητας έγινε επιλογή και μοίρα πως όταν θες κάτι, μπορείς να το καταφέρεις, μπορείς να φτάσεις ως εκεί που ονειρεύεσαι μαζί μ' εκείνον που στο ενέπνευσε, νόμιζες.<br /> <br /> Κι ύστερα η πτώση του Ικάρου απ' τον ουρανό, το κάψιμο των κέρινων φτερών και η καταβαράθρωση. Ο αλκοολισμός σου που ισοπέδωσε τα πάντα, η έλλειψη σεβασμού στον εαυτό σου και σε μένα, ο αργός θάνατός σου ζωντανός και η έξοδος απ' τον Παράδεισο, που είχε πια μετατραπεί σε Κόλαση.<br /> <br /> Φτου ξελευτερία, φτου και βγαίνω. Μετράω πια τις μέρες, τις εποχές, τις γιορτές, τις αφορμές και τις αιτίες χωρίς εσένα. Το μυαλό γυρίζει πίσω αναγκαστικά σε αυτή τη περίοδο του μετά και του πριν, σε πράγματα που ήταν οικεία, που είχαν δημιουργηθεί προσλαμβάνουσες, που είχαμε στιγμές και εμπειρίες που τις σηματοδούσαν. Θυμάσαι κάθε 14 του Οκτώβρη που έφερνες τούρτα στο σπίτι και ανάβαμε ένα κερί μαζί μ' ευχή, δική μας, προσωπική μας, ο καθένας έλεγε τις επιθυμίες του και εγώ το φοβισμένο πλάσμα, άρχισα να ξεθαρρεύω, να διεκδικώ, να ζητώ, πολλές φορές εις μάτην μπροστά από τον τοίχο που χες υψώσει στο να με κάνεις ευτυχισμένη, χάριν σε σένα, με την αγάπη σου κι εγώ με το άφημά μου, με τη δοτικότητά μου και τελικά με τη θυσία του Εγώ μου για σένα, γιατί έτσι νόμιζα ότι έκανα το σωστό, ότι έκανα το καλό, ότι έτσι κρατούσα την αγάπη μας ζωντανή. Μα πλανιόμουν, παραμυθιαζόμουν σε κάτι που ήδη είχε αρχίσει να σβήνει και να χάνεται, ω καημένη μου ζωή!<br /> <br /> Θυμάσαι που για μας ήταν κάτι το ξεχωριστό αυτή η μέρα. Ήταν τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε μετά από ένα σύντομο φλερτ, για πρώτη φορά, εσύ μ' ένα ριγέ πουκαμισάκι λευκό γαλάζιο, ένα μελαχροινό αγόρι με ευγενικούς τρόπους και γλυκό χαμόγελο, κι εγώ η ζουμπουρλού με το ροδακινί μπλουζάκι που το χω ακόμα κρατημένο, που πήγαμε για καφέ για να γνωριστούμε. Μιλήσαμε με χιούμορ και συστολή κι ευγένεια, μα δε σου κρύβω με κέρδισες κι ας μην ήταν όλα ρόδινα και αναμενόμενα. Δυο νέοι άνθρωποι ήμασταν, με την επιθυμία να συναντηθούμε, να μοιραστούμε πράγματα κοινά και να γνωρίσουμε ο ένας στον άλλον τον κόσμο του. Εν αρχή ειν' το Χάος κατά τον Ησίοδο και εμείς γιατί ν' αποτελούμε εξαίρεση? Μου χες πει ότι δυο μέρες πριν είχες γενέθλια στις 12 και εγώ είχα ακριβώς έξι μήνες μετά, στις 12 τ' Απρίλη, ακριβώς απέναντι, για σκέψου.<br /> <br /> Και μ' άρεσε που ήσουν γλυκός και ήρεμος άνθρωπος, άσχετα που δεν έβλεπα αυτά που ήθελα, νωρίς έλεγα είναι ακόμα, έβλεπα όμως άλλα που με τραβούσαν σε σένα, που να ξερα! Τυφλώνει ο έρωτας, αυτή η αίσθηση που σε τυλίγει όταν κάποιος δείχνει ότι του αρέσεις. Και σου άρεσα, ακόμα σου αρέσω, (ίσως σαν απωθημένο), αλλά δεν έφτανε αυτό, ποτέ δεν έφτανε. Σου άρεσα για το μυαλό και το κορμί μου και αυτή την κινητοποιό δύναμη που έφερνα στη ζωή σου που χε βαλτώσει και πάλι που να ξερα τι έκρυβε, το όμορφο αυτό αγόρι στη ψυχή του! Χριστέ μου.<br /> <br /> Θυμάσαι που ήρθε η πρώτη φορά που γιορτάσαμε μαζί τα γενέθλιά σου και μετά την επέτειό μας με την τουρτίτσα απ' το ζαχαροπλαστείο και το κόκκινο τριαντάφυλλο, που έφερνες όσο ήθελες να με κατακτήσεις? Θυμάσαι που τραβούσαμε φωτογραφίες που τις έχω ακόμα, εσύ κι εγώ κάθε 14 του Οκτώβρη. Και στις αρχές ήταν έρωτας, μετά αμηχανία, μετά αγάπη και μετά για μένα ακόμα πιο βαθιά αγάπη με έναν έρωτα να περιμένει να συναντήσει τον δικό σου, εκεί που τον είχες κρύψει πνιγμένος στα προβλήματά σου και περίμενα η Πηνελόπη, περίμενα... μάταια πια.<br /> <br /> Θυμάσαι που τα δωράκια μας ήταν μικρά, αλλά τα δίναμε σαν παιδιά ο ένας στον άλλον? Κι όταν οι θυσίες έγιναν μεγάλες, πολύ μεγαλύτερες απ' την αγάπη μας, θυμάσαι που αρχίσαμε να γονατίζουμε? Σκέφτεσαι άραγε τι έκανες και φτάσαμε στο γκρεμό? Τι έκανα κι εγώ μέσα στην απόγνωσή μου? Θυμάσαι τη τελευταία φορά που μου κανες έρωτα, πραγματικό έρωτα πόσα χρόνια πριν, εσύ κι εγώ μαζί αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι μας, εγώ να σου μιλώ τρυφερά, να σ' αγγίζω απαλά όπως μ' άρεσε και εσύ, να μου δίνεις ένα κομμάτι από σένα κάθε φορά, κάνοντάς με να λάμπω, όπως μου λεγες μετά? Κι ύστερα να γαληνεύουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου?<br /> <br /> Λυπάμαι πολύ που δε φέρνω στο νου μου τη τελευταία μας 14 Οκτωβρίου. Σκοτάδι σκεπάζει τη μνήμη μου, συγχώρεσέ με... Μαζί μέναμε, σου χα πάρει δώρο ένα έμβλημα για τη μηχανή σου ίδιο με την ηλικία σου, στο προσέφερα και στο κόλλησα στον ανεμοθώρακα και βγάλαμε φωτογραφίες με σένα δίπλα φορώντας ένα άσπρο μπλουζάκι. Εσύ τις έχεις κρατημένες, όχι εγώ. Εγώ δεν ήμουν πουθενά εκεί. Εσένα ήθελα να βγάλω, να θυμάσαι. Εγώ είχα χαθεί μέσα στο πόνο του θανάτου του μικρού αδελφού λίγους μήνες πριν, του πέπλου του θανάτου που χε έρθει ανέλπιστα στη ζωή μας και αν δεν ήσουν εκεί, εγώ χανόμουν, όπως χανόμουν και μετά που έφυγες τόσο βίαια από τη ζωή μου. Σου ζητούσα μια ζεστή αγκαλιά να κουρνιάσω, να νιώσω ότι μπορείς να με κρατήσεις, μπορώ να νιώσω τη ζεστασιά σου, το νοιάξιμό σου, τη παρηγοριά σου, μα το ποτό σε είχε κερδίσει για τα καλά ξανά, ίσως και πάντα, όπως φαίνεται και οι αγκαλιές δεν ήταν πια ζεστές και αγαπουδερές, ούτε τα σώματά μας ζητούσαν το ένα το άλλο πια, ψυγείο εγώ, σε άμυνα κι εσύ ο αδιάφορος καμπόσος. Έφευγα κι έπινες, γύριζα και σ' έβρισκα τέζα. Αυτή ήταν η ζωή μας, μαζί με υπεκφυγές και δικαιολογίες και ψέματα, πολλά ψέματα που ξεπήδησαν απ' το σεντούκι σαν παγιδευμένα φαντάσματα που σε κυνηγούσαν απ' το παρελθόν. Ακόμα αυτά τα ψέματα σε παρηγορούν, ρίχνοντας το φταίξιμο στον άλλον κάθε φορά, όχι σε σένα, εσύ είσαι μια χαρά παλιάτσος που αναγεννιέσαι απ' τις στάχτες σου!<br /> <br /> Γι' αυτό και δε θυμάμαι τι κάναμε πέρσι, τέτοια μέρα μαζί, αν πήρες γλυκάκι όπως παλιά, ή μείναμε περιτριγυρισμένοι στις συμφορές μας, στη κάθοδο προς τον Καιάδα. Δε θυμάμαι άλλο πια, συγχώρεσέ με. Θέλω μονάχα να τ' αφήσω πίσω μου, όσο κι αν έχουν μείνει μέσα μου αυτά τα κομμάτια της δικής μας ιστορίας, τώρα πια μόνο δικά σου και δικά μου σαν μνήμες και προσωπικές ιστορίες ανομολόγητες, που θα τις κουβαλάμε πάντα, στο πέρασμα του χρόνου με τη πατίνα που μοιραία θ' αποκτήσουν. όταν οι λεπτομέρειες πάψουν πια να ναι σημαντικές. ...<br /> Ε Αγάπη μου? (πότε τ' άκουσες για τελευταία φορά και πότε θα το ξανακούσεις από χείλη ανθρώπου που σ' αγάπησε πολύ, πες μου...)<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="270" src="https://www.youtube.com/embed/yCgCnn7f_nI" width="480"></iframe><br /> <br /> <i>Αφού δε μιλάμε πια, δε μιλάμε...</i><br /> <i><br /></i> (...και τι να πούμε πια, αφού η ζωή είναι αλλού, εκεί που ο καθένας μας αφήνεται να την κοιτά στα μάτια. Κι αυτό πίστεψέ με, είναι καλό πράγμα, αρκεί να βλέπει αυτό που τον πάει παρακάτω, όπου κι όπως κι αν είναι στραμμένη η ματιά, μη τη λήθη να χει το δικό της το μερίδιο, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου).<br /> <br /> (c) Marialena, 14.10.2018&nbsp;</div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-33924808471771316692018-07-05T01:08:00.000+03:002018-07-05T01:08:27.768+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θέλω ν’ ανοίξω το παράθυρο και να πάρω ΑΕΡΑ, μ’ ακούς?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τι σ’ έπιασε βραδιάτικα?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Δεν είναι τώρα, πολύ καιρό τώρα, θέλω να πάρω ΑΕΡΑ!!!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Σου συμβαίνει κάτι?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Πολλά… με πιάνω να μένω στα ίδια και στα ίδια μέσα μου, η ζωή προχωράει!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τι στο καλό έχεις?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Κολλάω, μ’ ακούς κολλάω στα γιατί και τα πως και γιατί έτσι και γιατί αλλιώς και απάντηση δε παίρνω.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τι απάντηση περιμένεις να πάρεις, από ποιον και γιατί?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θέλω μιαν εξήγηση, γιατί οι άνθρωποι λένε πως σ’ αγαπούν και αυτό που κάνουν είναι να σε πληγώνουν, γιατί η αγάπη πονάει, γιατί αντί να προσπαθούν να τη κρατήσουν ζωντανή, της δίνουν μια και τη στέλνουν στα τάρταρα, πες μου γιατί…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Εξαρτάται, τι να σου απαντήσω, όλα μες τη ζωή είναι.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θέλω απαντήσεις, τ’ ακούς, απαντήσεις για να καταλάβω τι μου συμβαίνει.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">΄Ωχου μάτια μου τώρα, τι ψάχνεις, οι άνθρωποι δεν είναι ότι δείχνουν, συχνά αλλάζουν και όταν δεν θέλουν κάτι το αποδιώχνουν. Σε κάλυψα?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Όχι, δεν με κάλυψες, τι να μου καλύψεις, την απόγνωσή μου?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Γιατί απόγνωση καλό μου, τι σου συμβαίνει?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Εγώ πρώτη είμαι που λέω πως η ζωή συνεχίζεται, αλλά η απόρριψη δεν παλεύεται…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ερωτική απόρριψη λες τώρα? Τι εννοείς?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Μιλώ για το πριν και το μετά, το βόλεμα, το είμαι καλά χωρίς εσένα, το πώς κάνεις έτσι, το να πας να γ@**θείς, το πως κάνουμε τους άλλους δίπλα μας δυστυχισμένους και δεν βάζουμε όρια στις συμπεριφορές μας!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Πόσο καιρό σ’ απασχολούν αυτά τα πράγματα?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Πολύ καιρό τώρα, από τότε που έψαχνα να βρω τον ήλιο ανάμεσα στα σύννεφα και στο τέλος προέκυψε καταιγίδα με αστραπόβροντα!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Και?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τι και? Θέλω να πάψω να πονάω, θέλω να πάψω να υποφέρω, αυτό.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Αγρίμι, αγριμάκι μου εσύ, παραπονεμένο μου πλάσμα. Πόσον καιρό έχει κάποιος να σε πάρει αγκαλιά?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Μη ξύνεις πληγές σε παρακαλώ, δε χρειάζεται!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τι θες, πες μου τι θες να κάνω εγώ για σένα απόψε…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θέλω να μην πονάω άλλο πια, να μπορώ να διαχειριστώ τη κατάσταση, το τώρα, το μετά μου. Θέλω να μπορώ να εμπιστευτώ ξανά, να μην αγριεύω κάθε φορά που μέσα μου ξεπηδάει ο πόνος κι η επιθυμία.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ο πόνος κι η επιθυμία λοιπόν, συνδέονται μεταξύ τους?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Το ξέρω ότι υπάρχουν καλοί άνθρωποι, καλοσυνάτοι και καλοπροαίρετοι, ξέρω επίσης ότι υπάρχουν χειριστικοί άνθρωποι που αυτό που θέλουν το πετυχαίνουν ρουφώντας σε, ενώ εσύ νομίζεις ότι κάνεις καλό σ’ αυτούς και στη σχέση σας και τ’ αποτέλεσμα μηδέν. Απογοήτευση.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Από τον εαυτό σου ή τους άλλους που άφησες να σ’ εκμεταλλεύονται?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Μεγάλη κουβέντα αυτή, πολύ μεγάλη.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Αυτό κι αν πονάει ε?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ναι, πονάει το ρημάδι. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τι ήθελες δηλαδή?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ήθελα να χω περιθώριο ν’ αγαπάω και να ναι θετικό για τον άνθρωπό μου και τη σχέση μας, ήθελα όταν το χρειαζόμουν να ήταν εκεί για μένα, ήθελα να μην αφήσει την αγάπη μας να σβήσει. Τη θεωρούσα σημαντική κι αναντικατάστατη.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Οι άνθρωποι αλλάζουν, αν δεν μπορούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, μοιραία μένουν πίσω ή αποχωρούν, δεν προχωράνε όλοι παράλληλα ξέρεις.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ζητάω μόνο να μπορώ να εμπιστευθώ, το καταλαβαίνεις? Δεν τη μπορώ τη ψευτιά και την υποκρισία, τις διπρόσωπες συμπεριφορές. Πιστεύω στο καλό και δεν μπορώ να προδώσω τα ιδανικά μου…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Και το τίμημα όλων αυτών?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Η μοναξιά. Η εσωτερική μοναξιά, αυτή η δυσβάσταχτη αίσθηση που λες πότε θα περάσει για να βγεις έξω, να πάρεις αέρα.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Και πότε περνάει νομίζεις?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Μακάρι να ξερα, αλλά δε ξέρω.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Τον πληγωμένο άνθρωπο δεν τον ρωτάς πότε θα κλείσει η πληγή του, όσο αιμορραγεί.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τι θα θελες να συμβεί?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θα θελα να συμβεί ένα θαύμα, μια ηλιαχτίδα φωτός να ρθει να με φωτίσει, να πάρω ανάσα, να πω ότι αξίζει να προσπαθήσω ξανά να…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Να, τι? Τι θες να έρθει στη ζωή σου?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Η αγάπη, η συντροφικότητα, η επικοινωνία, η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια, ένας άνθρωπος που να ξέρει τι θέλει και να ξέρει πως θα το διαχειριστεί.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Αισθάνομαι πως δεν έχω χρόνο για άλλον πόνο σε ό,τι με αφορά, γιατί ό,τι και να πω, έξω θα πέσω.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Όπως το τραγούδι, «δεν έχω χρόνο, για άλλον πόνο, για άλλα δάκρυα δεν έχω πια καιρό…».<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ναι, όπως το τραγούδι, κάπως<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>έτσι. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Αγάπη θες, αγάπη που να νιώσεις ότι σε σένα απευθύνεται και το κυριότερο, μπορεί να σε καταλάβει. Μπορεί να σε γιατρέψει.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, ναι, τέτοια αγάπη θέλω, αν υπάρχει…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Υπάρχει, στα μάτια εκείνων που την αναγνωρίζουν ως τέτοια καρδούλα μου. Έχε υπομονή, ζήσε αυτό που έχεις να ζήσεις, για να πας παρακάτω.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Αέρα θέλω, να μην πνίγομαι, να μην ασφυκτιώ, να ανοίγω τα πανιά μου και να τ’ αφήνω να πνέουν στον αέρα κι όπου μας βγάλει.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ναι όπου μας βγάλει, δεν γίνεται αλλιώς. Να παίρνεις το βαρκάκι σου αγκαλιά κάθε βράδυ και να του λες «σ’ ευχαριστώ» που άντεξες στους ανέμους, κόντρα ή πρίμα ο καιρός. Κάνε το για μένα, σε παρακαλώ!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Και το κουπί? Ποιος θα τραβήξει το κουπί?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θα το τραβήξει ο Οδυσσέας μέσα στη ψυχή σου, που ψάχνει να βρει την Ιθάκη του. Εσύ θα του θυμίζεις να μην τα παρατήσει κι αν λιγωθεί, μίλα του να μην λιγοψυχήσει. Να σαι εκεί για τη ψυχούλα σου την ανεμοδαρμένη.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Δεν το διάλεξα αυτό το μαρτύριο…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Δεν είχες κι άλλη επιλογή, όμως.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Το ξέρω, το καταλαβαίνω.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Πόσο έχεις ξεχάσει την ανθρώπινη αγκαλιά, άσε με να σε πάρω μια για καληνύχτα! Άσε με σε παρακαλώ, δεν έχω τίποτε άλλο να σου προσφέρω…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7qVr4-LR5BEUQq9xZwVibPvSdYZzVi6Vikyc4qQkcfEYcep3gH6aL0g8fJ5MxuYNEy0c5yOPbk9mbB5S5BBwLvU3oGMiyw1yTYY-xXuPpfm62T5DGF3I9XsSzFnCBg7Vj-Tyt39RK7hk/s1600/%25D0%25BF%25D1%2580%25D0%25BE%25D1%2581%25D1%2582%25D0%25BE-%25D0%25BE%25D0%25B1%25D0%25BD%25D0%25B8%25D0%25BC%25D0%25B8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="640" data-original-width="640" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7qVr4-LR5BEUQq9xZwVibPvSdYZzVi6Vikyc4qQkcfEYcep3gH6aL0g8fJ5MxuYNEy0c5yOPbk9mbB5S5BBwLvU3oGMiyw1yTYY-xXuPpfm62T5DGF3I9XsSzFnCBg7Vj-Tyt39RK7hk/s320/%25D0%25BF%25D1%2580%25D0%25BE%25D1%2581%25D1%2582%25D0%25BE-%25D0%25BE%25D0%25B1%25D0%25BD%25D0%25B8%25D0%25BC%25D0%25B8.jpg" width="320" /></a></div> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">[Αναστεναγμός] <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Καληνύχτα παιδί μου, ο Θεός μαζί σου, θα περάσει κι αυτό, κάποια στιγμή θα περάσει…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">[Η αγκαλιά σφίγγει ακόμα πιο πολύ]<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="margin-left: 54.0pt; mso-add-space: auto; mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"> <!--[if !supportLists]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θα περάσει, σουςςςς, θα περάσει…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">© Marialena, 29-30.04.2018<o:p></o:p></span></div> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-43403509818530718542018-06-15T15:32:00.001+03:002018-06-15T15:33:37.457+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> <div class="MsoNormal"> Περπατούσε στο δρόμο με βήμα βαρύ. Νύχτα ήταν, σχεδόν μεσάνυχτα, που διέσχιζε το κέντρο της πόλης πεζή με κατεύθυνση στο Σύνταγμα. Την πέτυχα μπροστά στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη, στη παλιά Βουλή. Το φανάρι κόκκινο για τους πεζούς, αλλά συνέχισε να προχωράει, δεν τη σταματούσε τίποτε. Την ακολούθησα διακριτικά, μου φαινόταν γνωστή.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Έστριψε στο γωνιακό κτήριο και στάθηκε. Κοιτούσε προς τη Μητροπόλεως με βλέμμα χαμένο. Ακούμπησε σε μια κολώνα και έμεινε εκεί. Άναψε τσιγάρο και κατέβασε το κεφάλι. Μια ρουφηξιά και μετά το βλέμμα στ’ άπειρο και πάλι από την αρχή. Τη παρατηρούσα, φορούσε πλεκτό σκούφο στο κεφάλι, ένα μαύρο μπουφάν, μαύρο παντελόνι κι αθλητικά παπούτσια μποτάκια κι αυτά μαύρα. Τα μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι και ένα τσαντάκι περασμένο διαγώνια. Τα χέρια στις τσέπες χωμένα βαθιά. Τι να γύρευε άραγε μέσα στη νύχτα εκεί?<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Προσπαθούσε να θυμηθώ που τη ξέρω, τι μου θυμίζει. Η νύχτα με προκαλούσε κι εμένα να μείνω εκεί απέναντι στο ξενοδοχείο με τη πλάτη στο τοίχο να την παρατηρώ ασυναίσθητα. Κι εμένα δεν μου κόλλαγε ύπνος, το να περπατώ ίσως και άσκοπα στη γύρω περιοχή με έκανε να ξεχνιέμαι. Τι κι αν ήταν ένα κρύο βράδυ του Φλεβάρη, ήμουν κι εγώ εκεί ανάμεσα στους άλλους, χωρίς να θέλω να πάρω το Μετρό να γυρίσω σπίτι.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Νομίζω πως την έφερα στο νου μου. Την είχα γνωρίσει κάποτε σε μια κοινή παρέα. Γενέθλια φίλου ήταν, ήμασταν από κοινού καλεσμένοι. Είχε έρθει θυμάμαι μαζί με κάποιον, τα’ αγόρι της ίσως και τους θυμάμαι που χόρευαν ξέγνοιαστα μαζί με τους υπολοίπους στη γιορτή. Μου είχε κάνει εντύπωση που όλο χαμογελούσε. Τώρα ήταν μόνη κι έδειχνε καταβεβλημένη. Μπορεί και να την έλεγαν Μαρία, αν δεν απατώμαι. <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Μετά από λίγο καιρό από τότε που την είχα δει στο πάρτι, την έχασα, δεν την ξαναείδα, δεν μ’ ένοιαζε κιόλας. Ο εγωισμός του ανθρώπου που κοιτάζει τον μικρόκοσμό του κι αγνοεί τον <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>περίγυρο. Κάτι όμως απόψε με έκανε να πάω να της μιλήσω, την είχα συμπαθήσει όταν είχαμε γνωριστεί. Διέσχισα τη Σταδίου απ’ το φανάρι και λίγα μέτρα μετά ήταν εκεί, έχοντας ανάψει κι άλλο τσιγάρο ατενίζοντας το άπειρο. «Μαρία εσύ?» της είπα και γύρισε και με κοίταξε με απορία. «Με θυμάσαι?» συνέχισα, είμαι η φίλη του Νίκου που είχαμε γνωριστεί στη γιορτή του που μας είχε καλέσει στο μπαράκι, τι κάνεις?» Με κοίταξε απορημένη, προφανώς δεν περίμενε να της μιλήσει κάποιος εκεί που στεκόταν. Τράβηξε μια τζούρα και μου απάντησε μονολεκτικά «καλά…». <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Μου φάνηκε γερασμένη, μπορεί και ταλαιπωρημένη, σαν κάτι να τη βασάνιζε. «Ο Μιχάλης?» τη ξαναρώτησα, «είστε καλά μαζί?» «Ο Μιχάλης…» μου απάντησε «όχι, δεν είμαστε πια μαζί, τελειώσαμε…». «Λυπάμαι» ανταποκρίθηκα, «εύχομαι κάθε εμπόδιο για καλό», για να εισπράξω ένα βλέμμα γεμάτο πόνο κι ένα νεύμα συγκαταβατικότητας με σφιγμένα χείλη. «Ο Μιχάλης δυστυχώς, δεν…» κι έσβησε η ματιά της. «Περιμένεις κάποιον?». Κούνησε το κεφάλι αρνητικά «πνιγόμουν στους τέσσερις τοίχους και βγήκα έξω να πάρω αέρα» μου είπε. «Κι εγώ το ίδιο» της απάντησα. «Θες να πάμε κάπου εδώ κοντά να μιλήσουμε, να πιούμε ένα ποτό?» της πρότεινα. «Πάμε…» μου απάντησε και κατεβήκαμε από τη Βουλής στη Κολοκοτρώνη. </div> <div class="MsoNormal"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilAUKdIX8brid6EhDKEZfGvYulv97vlxWHQw4NQpMXYw7IX0DICVLrYSYNz8ek04Cnt1yvJ_vwuhw45b47Mk4CjgBG79jE7UOp8CiwdCmQHpv0PXNsKtJRRo8n1Am4EMMftLXik_VZnGQ/s1600/gallery-1441372936-walkinghome.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1067" data-original-width="1600" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilAUKdIX8brid6EhDKEZfGvYulv97vlxWHQw4NQpMXYw7IX0DICVLrYSYNz8ek04Cnt1yvJ_vwuhw45b47Mk4CjgBG79jE7UOp8CiwdCmQHpv0PXNsKtJRRo8n1Am4EMMftLXik_VZnGQ/s320/gallery-1441372936-walkinghome.jpg" width="320" /></a></div> &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;(c) getty images<br /> <br /> Καθίσαμε σε ένα μπιστρουδάκι που είχε ακόμα πελάτες, παρά το ότι ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Έβγαλε το σκούφο απ’ το κεφάλι και τα μαλλιά της ξεπήδησαν ανακατεμένα. Δίχως ίχνος μακιγιάζ ή άλλης περιποίησης, έμοιαζε σαν να έχει βγει έξω δραπετεύοντας. Μάτια γεμάτα θλίψη, μαύρα του κάρβουνου και κόκκινα μαλλιά γεμάτα από ένταση. Ξανάναψε τσιγάρο και στάθηκε βουβή. «Θες να μου πεις τι έγινε?» τη ρώτησα. «Γιατί είσαι τόσο στεναχωρημένη?» «Αυτή τη Μαρία που ήξερες, να τη ξεχάσεις…» μου ψέλλισε κι αναστέναξε. «Τινάχθηκαν όλα στον αέρα, τ’ ακούς, όλα!» «Μίλα μου», της είπα και της έπιασα το χέρι «σ’ ακούω…».<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Άρχισε να μου αφηγείται πως μια κατά τ’ άλλα βολεμένη ζωή, άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν χρόνια με τον Μιχάλη, έφαγαν τα νιάτα τους σ’ αυτή τη σχέση. Φαινόταν αγαπημένο ζευγάρι, τους άρεσε να περνούν χρόνο μαζί και είχαν πολλές κοινές παρέες. Μου έλεγε το πως είχαν ερωτευθεί, πόσο τον είχε αγαπήσει, πως κάποια στιγμή τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους στη σχέση τους και το πήγαιναν για παρακάτω. Σχεδόν 10 χρόνια σχέσης, όλοι μας τους ξέραμε σαν τον Μιχάλη με τη Μαρία του, δεν τους έβλεπες εύκολα χώρια. <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Ώσπου έμειναν επιτέλους κάτω απ’ την ίδια στέγη και έκαναν όνειρα για το μέλλον. Ο Μιχάλης στη συγκατοίκηση έβγαλε έναν άλλον εαυτό, που την σόκαρε. Έγινε αδιάφορος απέναντί της και άρχισε να εκδηλώνει συμπτώματα ψυχικής κατάστασης. Αυτός ο ήρεμος και γλυκός άνθρωπος, γινόταν σαν τον λυκάνθρωπο και μεταμορφωνόταν σε τέρας! Άρχισε να της μιλά επιτιμητικά, να κάνει βίαιες χειρονομίες, ενώ έβρισκε δικαιολογίες να φεύγει από το σπίτι ολοένα και περισσότερο. Μόνον στις κοινές τους παρέες είχαν φτάσει να πηγαίνουν από κοινού με τη Μαρία να φοράει μια μάσκα για να καλύπτει το κενό που ένιωθε κάθε φορά που ο Μιχάλης την αγνοούσε και απαξίωνε ό,τι εκείνη του ζητούσε ν’ ανταποκριθεί. <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Άρχισε να βγαίνει όλο και λιγότερο μαζί του και να μένει στο σπίτι σαν πιστή Πηνελόπη, για να τον αντικρίζει ολοένα και πιο αγνώριστο. Μου εξομολογήθηκε πως έσμιγαν ερωτικά σπάνια, μια ή δυο φορές τον χρόνο, γιατί εκείνος δεν ανταποκρινόταν κι εκείνη πια ένιωθε ψυχρή απέναντί του, ενώ μέσα της ήθελε ακόμα να είναι ζευγάρι. Δεν άργησαν οι καυγάδες και η παράκληση να πάει να κοιταχτεί, γιατί τα φαινόμενα ψυχικής βίας μεταξύ των γινόταν ολοένα και συχνότερα. Εκείνος απλά την αγνοούσε, λέγοντάς της ψέματα ή υπεκφυγές.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Το κλίμα είχε βαρύνει επικίνδυνα, ώσπου πλησίαζαν τα Χριστούγεννα. Είπαν να τα περάσουν εναλλάξ με τις οικογένειές τους, για να κάνουν και τα χατίρια των γονιών τους. Η Μαρία ένιωθε πιεσμένη, αλλά δεν μπορούσε να πει όχι σε μια τέτοια υποχρέωση. Λίγο καιρό πριν, σε μιαν ανάπαυλα από τις απομακρύνσεις τους, της είχε πει ότι βλέπει τη σχέση τους σοβαρά και θέλει να προχωρήσουν. Δεν τον πίστευε, αλλά περίμενε να πάρει ο Μιχάλης τη πρωτοβουλία.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Προπαραμονή Χριστουγέννων, ο Μιχάλης πήρε τ’ αυτοκίνητο κι πήγε να δει τους γονείς του όπως συνήθιζε τακτικά. Έφυγε μεσημέρι αφού τη βοήθησε να μαζέψουν το σπίτι κι εκείνη το χάρηκε! Τον πήρε αργά τ’ απόγευμα στο τηλέφωνο να του θυμίσει ότι είχαν να πάνε σε μια κοινωνική υποχρέωση το βράδυ και να μην καθυστερήσει, άλλωστε είχε χρόνο να έρθει σπίτι να ξεκουραστεί. Η Μαρία μπήκε στο μπάνιο να ετοιμαστεί και μετά περίμενε με τα ρούχα για την έξοδο βγαλμένα στο κρεβάτι.</div> <div class="MsoNormal"> Η ώρα περνούσε και ο Μιχάλης δεν ερχόταν. Τον κάλεσε στο κινητό για να δει που είναι και τον άκουσε να έχει πέσει σε λήθαργο. Τον πήρε καπάκι άλλες τέσσερις φορές προσπαθώντας να δει αν άκουσε καλά. <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Καμία απάντηση, ενώ εκείνη ούρλιαζε στο τηλέφωνο για να την ακούσει. Της κόπηκαν τα πόδια κι αν είχε πάθει κάτι? Πήρε έναν καλό του φίλο που κρατούσε επαφή και του ζήτησε να τον πάρει κι εκείνος, μήπως του απαντήσει. Και εκείνος άκουγε ροχαλητά. Η Μαρία επέμεινε να τον καλεί σαν τρελή, ενώ όταν κάλεσε τη Τροχαία και την Αστυνομία την διαβεβαίωσαν ότι θα ήταν όλα καλά, χωρίς στην ουσία να δώσουν περαιτέρω σημασία. Έστειλε ένα απολογητικό μήνυμα σ’ αυτούς που τους είχαν καλέσει και τους ζητούσε συγνώμη για την αναποδιά με το «πρόγραμμα» του Μιχάλη που εμπόδισε την συναναστροφή τους κι ανέτρεψε τα σχέδιά τους. Δυο προσκλήσεις για μια πολυαναμενόμενη παράσταση, παρέα με τους φίλους τους, είχαν ήδη χαθεί, το ίδιο και αυτή η βραδιά! <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Η ώρα είχε πάει ήδη 12 και τότε πήγε έβαλε το νυχτικό της και κάθισε στο κρεβάτι σε στάση αναμονής για το κακό. Αν δεν εμφανιζόταν ο Μιχάλης, το πρωί θα πήγαινε στην αστυνομία να καταγγείλει την εξαφάνισή του. Αυτό σκεφτόταν ότι θα έκανε και έμενε ακίνητη να περιμένει. Το κινητό του είχε ήδη απενεργοποιηθεί κι έτσι κάθε πιθανή επικοινωνία μαζί του ήταν αδύνατη. Στις 12.20’ άκουσε τον συναγερμό του αυτοκινήτου και λίγο μετά το κλειδί στη πόρτα. Ήταν ο Μιχάλης!</div> <div class="MsoNormal"> Μπήκε μέσα και κατευθύνθηκε στο καθιστικό με σβηστό το φως. «Μιχάλη, είσαι καλά, Μιχάλη?» του φώναξε κι εκείνος δεν απάντησε. Άλλαξε μόνον ρούχα και καθόταν στο σκοτάδι αμίλητος. «Μιχάλη απάντησέ μου, είσαι καλά…?» του φώναξε από τη κουζίνα που χε πάει να τον περιμένει. Η αγνόηση για μιαν ακόμα φορά ήταν παρούσα. Η Μαρία είχε ένα κακό προαίσθημα για όσα θα επακολουθούσαν. Η αναπνοή της είχε γίνει κοφτή, ενώ ένιωθε πως ήταν σε εγρήγορση. <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Πήγε δίπλα της αμίλητος και έκανε ν’ ακουμπήσει στο πλάι της, δίχως να της εξηγήσει το παραμικρό για την εξαφάνισή του. Φαινόταν μεθυσμένος και παραπατούσε. Τα ρούχα του βρώμικα και μύριζε. Η Μαρία τότε δεν άντεξε ούτε καν να τον έχει δίπλα της και άρχισε να χειροδικεί. Άρχισε να τον χτυπά με τα χέρια της σαν να του φώναζε «Μίλησέ μου…, γιατί μου το κανες αυτό?» Εκείνος την έπιασε από τον λαιμό και την πέταξε στο καλοριφέρ, σπάζοντας πράγματα που ήταν δίπλα. Αυτοί οι δυο άνθρωποι πάλευαν σαν να μην υπήρχε αύριο, μα η Μαρία κατάφερε να ξεφύγει.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Εκείνος ματωμένος, έπεσε στο πάτωμα και μιλούσε στον εαυτό του σε παράκρουση ότι πέρασε τη νύχτα με συντροφιά το ποτό, γιατί δεν ήθελε να βγει μαζί της ενώ το είχαν κανονίσει. Εκείνη γύρισε στη κρεβατοκάμαρα ασθμαίνοντας και νιώθοντας ότι είχε παγώσει μέσα της. Το μόνο που άκουγε ήταν η αναπνοή της, τίποτε άλλο. Ο Μιχάλης σηκώθηκε και πήγε να τη βρει. Η Μαρία στεκόταν στην άκρη του κρεβατιού μαρμαρωμένη. «Γιατί το έκανες αυτό?» του είπε. «Που ήσουν τόσες ώρες, που εξαφανίστηκες?» και άρχισε να της δικαιολογείται ότι έχει προβλήματα και ότι να του δώσει μιαν ακόμα ευκαιρία για κάποιους μήνες ακόμα, γιατί «μόνη της δεν μπορούσε να τα καταφέρει χωρίς αυτόν». Εκείνη σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε στο γκαράζ να δει το αυτοκίνητο. Το αντίκρισε με βγαλμένο τον προφυλακτήρα και το κάθισμα γεμάτο από σωματικά υγρά. <br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Ανέβηκε στο σπίτι και με όση ψυχραιμία της απέμενε του ζήτησε να φύγει το επόμενο πρωί. Μέσα της είχε σπάσει το γυαλί μετά από αυτό που έζησε και δεν άντεχε πλέον αυτή τη κατάσταση στη ζωή της. «Τελειώσαμε Μιχάλη» του είπε. «Μετά απ’ αυτό τελειώσαμε, πρέπει να φύγεις…». Η Μαρία μου τα έλεγε σαν να μιλούσε για κάποιον άλλον, αλλά έβλεπα στο πρόσωπό της την οδύνη των όσων έζησε. «Μα εγώ θέλω να παντρευτούμε και να κάνουμε οικογένεια» της έλεγε, ενώ η Μαρία του απάντησε με όση δύναμη φωνής της είχε απομείνει «όχι έτσι, Μιχάλη, όχι μ’ αυτόν τον τρόπο. Ήθελα να μαστε καλά μαζί και να μαστε αγαπημένοι, αλλά τώρα πια δεν έχουμε περιθώριο…»</div> <div class="MsoNormal"> Η χειροδικία της απέναντί του, ήταν η χαριστική βολή στα αισθήματα της. Εφόσον είχε σηκώσει χέρι, η κατά τ’ άλλα μειλίχια αυτή κοπέλα, αισθανόταν πως είχε γίνει κάτι άλλο εκτός αυτού που ήθελε να ναι. Σαν να είχε βγει από μέσα της ο κακός της εαυτός από ένα<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>κουτί της Πανδώρας που κρατούσε καλά κρυμμένο για χρόνια. Ήταν άτομο που είχε υποστεί σωματική και ψυχολογική βία στη ζωή της και ήξερε τι σημαίνει να είσαι αυτός που σηκώνει το χέρι από «αγάπη» σε μια στενή σχέση. Μέχρι τα 18 της το ήξερε καλά αυτό.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Τη πλησίασε ξανά και της είπε ότι το μεθύσι του αυτό ήταν προμελετημένο, γιατί ήθελε να την αποφύγει. Της είπε ότι έβλεπε ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά μεταξύ τους και είχε παραδοθεί στη συμπεριφορά του αυτή, η οποία δεν ήταν η πρώτη φορά που την εφάρμοζε. Δεν της ζήτησε συγνώμη, ούτε κι εκείνη τολμούσε να το κάνει. Ήταν άλλωστε πολύ θυμωμένη κι απογοητευμένη μαζί του. Μόνο αυτό το «γιατί…?» έβγαινε απ’ το στόμα της όσο της εξομολογούταν ο Μιχάλης τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. «Αφού σ’ αγαπάει η κοπέλα μαλάκα Μιχάλη, προσπάθησε να την αγαπήσεις κι εσύ», της έλεγε ενώ οι λέξεις που εκστόμιζε της τρύπαγαν τη καρδιά, μια προς μια. «Δηλαδή αυτό ήμουν για σένα μετά από τόσα χρόνια μαζί?» του απάντησε. «Προσπαθούσες να μ’ αγαπήσεις, δεν μ’ αγαπούσες, ω Θεέ μου…» ψέλλισε συντετριμμένη.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Τον έστειλε για ύπνο στο φρεσκοστρωμένο κρεβάτι τους, με μια ταφόπλακα στο στήθος να την συνθλίβει. Ξημέρωνε ήδη παραμονή Χριστουγέννων και η Μαρία σύρθηκε να κοιμηθεί με μια κουβέρτα στον καναπέ στο κρύο δωμάτιο. Τα βογγητά της έσκιζαν τον αέρα και γύριζε αδιάκοπα αλλάζοντας πλευρό. Το πρωί τη βρήκε αποκαμωμένη σαν κούτσουρο με τη κουβέρτα πάνω της. Ήλθε και τη ξύπνησε «Πως είσαι?» τη ρώτησε. «Πως θες να είμαι» του είπε, «δεν με βλέπεις, χάλια, αλλά εσύ σε παρακαλώ να μαζέψεις τα πράγματά σου να φύγεις». Ο Μιχάλης κατέβασε το κεφάλι και έβαλε σε ένα σακ βουαγιάζ κάποια προσωπικά του είδη πρώτης ανάγκης. Εκείνη κοκκαλωμένη ξανά στη κουζίνα, δίπλα από το σημείο που κόντεψε να τη πνίξει, είχε κατεβάσει το κεφάλι και τον έβλεπε σαν από ταινία να φεύγει από τις σκάλες.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> «Στο καλό…» του είπε, ενώ εκείνος μονολογούσε στον εαυτό του για καλά μυαλά απ’ εδώ και μπρος. Η Μαρία με όσο κουράγιο είχε εκείνη τη στιγμή, πήρε τηλέφωνο τους δικούς της και τους ανακοίνωσε πως θα πήγαινε να τους δει μόνη, λόγω προβλημάτων υγείας του Μιχάλη. Η μάνα της κατάλαβε και το μόνο που τη ρώτησε ήταν αν ήταν καλά. Είχε ήδη περάσει το μεσημέρι όταν πήρε δυο ρουχαλάκια και πήγε στο πατρικό της να περάσει τα Χριστούγεννα. Δυο εβδομάδες μετά και δεν είχε καταφέρει ακόμα να κοιμηθεί κανονικά.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Τρεις μήνες μετά ήταν σαν φάντασμα του εαυτού της. Ο άνθρωπος που τα χει δώσει όλα σε μια σχέση και έμεινε μονάχος να βλέπει τα τρένα να περνούν. Προσπάθησα να την καθησυχάσω λέγοντάς της ότι δεν ήλθε η συντέλεια του κόσμου, αλλά έμοιαζε να έχει χάσει επαφή με τη πραγματικότητα. Στο σπίτι της, υπήρχαν ακόμα κάποια πράγματα που της θύμιζαν συνεχώς την απουσία του. Δεν είχε πια όρεξη για τίποτα και έβγαινε απ’ το σπίτι για να πάει στη δουλειά της, ενώ τις υπόλοιπες ώρες έμοιαζε σαν χαμένη. Ο Μιχάλης συνέχιζε τη ζωή του, επικοινωνώντας σπάνια μαζί της με αμηχανία κι εκείνη το ίδιο, ενώ αυτό το «γιατί?» τη βασάνιζε αδιάκοπα. «Πόσες φορές μπορεί ν’ αγαπήσει πραγματικά κάποιος» αναρωτιόταν, ενώ με τις αποστάσεις που είχε πάρει από τη συμβίωσή τους, έβλεπε τώρα πια ότι η κατάσταση οδηγούσε εκεί από καιρό, αλλά εκείνη υπαναχωρούσε χάρη της ανάγκης που είχε να τον αγαπά κι αυτό την έκανε ευάλωτη στ’ αδιέξοδα που βίωνε, δίχως αποτέλεσμα.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Το πακέτο είχε ήδη αδειάσει και η ώρα είχε φτάσει τρεις το πρωί, ενώ ένιωθα πως είχαμε ξεγυμνωθεί η μια απέναντι στην άλλη σ’ εκείνο το τραπέζι του μπιστρό. Πληρώσαμε και φύγαμε με τα πόδια προς τα κάτω, ενώ η νύχτα έντυνε τη μοναξιά μας με τη μαύρη σκιά της. «Άραγε υπάρχει αγάπη» με ρώτησε «κι αν υπάρχει, θα με βρει κάποτε και μένα ή θα πεθάνω μονάχη ενώ δεν θα μ’ αναζητήσει κανείς? Μεγάλωσα πια, το καταλαβαίνεις…» Ήταν σαν να διάβασε τη ψυχή μου και η αίσθηση το φόβου κατέλαβε τα σωθικά μου.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> «Δε ξέρω» της απάντησα, «όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε», ενώ σκεφτόμουν τι με είχε κάνει και εμένα να πάρω βραδιάτικα τους δρόμους, περπατώντας στην ανωνυμία της άξενης πόλης μας. Φτάσαμε Μεταξουργείο και κίνησα να πάω στο κρύο μου σπίτι ν’ αποκάμω. «Μένεις μακριά?» τη ρώτησα, «μήπως θες να έρθεις σπίτι να κοιμηθείς, είναι αργά…». «Τίποτε δεν με νοιάζει πια, πίστεψέ με…» μου απάντησε και μ’ ακολούθησε.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Εκείνο το βράδυ, δυο άνθρωποι, δυο ψυχές πληγωμένες, μοιράστηκαν τους σπαραγμούς τους κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό. Εκείνο το βράδυ, ένιωσα λιγότερο μόνη μέσα στη μοναξιά μου, έχοντας τη Μαρία, τη φίλη απ’ τα παλιά να σπάει τη σιωπή της και να φωτίζει με τα λόγια της τα δικά μου δεσμά…<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">© Marialena, 24/02/2018<o:p></o:p></span></div> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-72755746104165210872018-06-05T17:37:00.000+03:002018-06-05T17:37:07.990+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span style="font-style: italic;">Γιατί όλα τα όμορφα στη ζωή μας να μην μπορούμε να τα ζήσουμε για πάντα? Γιατί πολλές φορές οι αναμνήσεις είναι ο μοναδικός μας θησαυρός απέναντι στη πραγματικότητα?</span> Έπιασε να θέτει στον εαυτό της παρόμοια ερωτήματα, δίχως να λαμβάνει απάντηση από κανέναν άλλον εκτός από εκείνη την ίδια και ο μονόλογος ήταν σπαρακτικά μοναχικός τις στιγμές που σκεπτόταν κάτι τέτοιο.<br /> <br /> Δεν ήθελε πολύ για να πυροδοτήσει αυτήν την αλληλουχία στο μυαλό της, ένα όνομα έφτασε για να φέρει πάλι πίσω, όλα όσα έμοιαζαν υπέροχα στη φαντασία της. <span style="font-style: italic;">Ονειροπαγίδα.</span> Αυτό ήταν το όνομα ενός γραφικού καφέ στην αγκαλιά της θάλασσας, στην άκρη ενός όρμου που βρέχονταν από τα νερά του Αιγαίου. Ονειροπαγίδα λοιπόν. Το είχε απωθήσει από τη μνήμη της, μέχρις ότου ένα αφιέρωμα σε μιαν εφημερίδα το ξανάφερε έξαφνα στην επιφάνεια!<br /> <br /> Η ματιά της έπεσε πάνω στο ρεπορτάζ για τα ατμοσφαιρικά μέρη που πρότεινε ο συντάκτης να επισκεφθεί κανείς κατά τη διάρκεια των διακοπών και ήταν ανάμεσά τους. Τα μάτια της στυλώθηκαν έκπληκτα μπροστά στην αναφορά στο χαρτί και ασυναίσθητα άγγιξε με το χέρι της και χάιδεψε τρυφερά τις λίγες γραμμές που συνόδευαν τη περιγραφή του.<br /> <br /> Της είχε προτείνει να πάνε να κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ με φίλους σε εκείνη την ακτή, ο καλός της εκείνο το καλοκαίρι και εκείνη δέχτηκε με χαρά για την εμπειρία που προμηνυόταν. Ένα ζεστό Σαββατοκύριακο, πήραν τα απαραίτητα και κίνησαν να βρουν τον μικρό παράδεισο που θα τους φιλοξενούσε στην αγκαλιά του. Έφτασαν σε μια τοποθεσία με κρυστάλλινα νερά και αρμυρίκια να ξεφυτρώνουν στην ξανθή άμμο και εκεί θα κατασκήνωναν για το υπόλοιπο του διημέρου. <br /> <br /> Έστησαν τις σκηνές τους σε μια σκιά κοντά στη θάλασσα και τα αγόρια της παρέας πήγαν να βουτήξουν για να βγάλουν φρέσκο ψάρι για βραδινό. Εκείνη πήγε περπατώντας στο κοντινότερο χωριό και όσο ο ήλιος βυθιζόταν στο πέλαγο απέναντι, περίμενε με γλυκιά ανυπομονησία να βγουν από τη θάλασσα οι φίλοι της και να πάνε για φαγητό. Ανάμεσα στο παιχνίδισμα του φωτός καθώς αχνόφεγγε πια το φεγγάρι στο βάθος του ουρανού, βγήκαν από τη θάλασσα με μια αγκαλιά ψάρια που μύριζαν ιώδιο και τα καθάρισαν στην ακροθαλασσιά πριν τα παραδώσουν στην ταβερνίτσα που θα τους τα έψηνε σε λίγο.<br /> <br /> Χέρι χέρι πήγαν μέχρι εκεί περπατώντας τώρα πια μέσα στη νύχτα και κάθισαν να φάνε με όρεξη. Εκείνος την άγγιζε τρυφερά σε κάθε ευκαιρία με το χέρι του και χαμογελούσαν από ευτυχία που έτρωγαν μαζί. <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijRcKbMR0-44QZDtxZ-_huHDr5TcC7hIc2EBsIWqwanZbmAB9dStQ3nh65BbYOICCk-udBmd_WYEYawOBCa1yO_uNu7vVNyNbnI0c0dMTm49RWMLpAEBtGCCa4hpeynyQHjhlSy3HPbA4/s1600/601e180239eb45d26bce9927ea24f26b.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="690" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijRcKbMR0-44QZDtxZ-_huHDr5TcC7hIc2EBsIWqwanZbmAB9dStQ3nh65BbYOICCk-udBmd_WYEYawOBCa1yO_uNu7vVNyNbnI0c0dMTm49RWMLpAEBtGCCa4hpeynyQHjhlSy3HPbA4/s320/601e180239eb45d26bce9927ea24f26b.jpg" width="230" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"> (c) Marialena, 05/09/2010</div> </div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-56519433006619743232018-05-13T20:56:00.000+03:002018-05-13T20:56:49.848+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Όταν ξημέρωναν επέτειοι σαν του Αγίου Βαλεντίνου, ένιωθε άβολα. Ίσως γιατί είχε μεγάλη δυσκολία να προσαρμοστεί σ’ αυτό το κλίμα της γιορτής των Ερωτευμένων. Όχι γιατί δεν είχε αισθήματα, κάθε άλλο ήταν πάρα πολύ ευαίσθητη, αλλά γιατί ήθελε εκ μέρους του συντρόφου της την ώθηση για να αισθανθεί καλά, για να το γιορτάσουν μαζί.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Παράξενο πλάσμα μα την Αλήθεια. Έκρυβε τις ανασφάλειές της, δίνοντας αγάπη και νοιάξιμο για τους άλλους, ενώ στην ουσία αγνοούσε τον ίδιο της τον εαυτό, όσο αισθανόταν ότι δεν είχε συναισθηματική ασφάλεια. Έκρυβε τον φόβο της ότι αν θελήσει να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή, τα πράγματα θα στρεφόταν εναντίον της. Γι’ αυτό και κάθε φορά που ερχόταν αντιμέτωπη με τέτοιου είδους εκδηλώσεις συναισθηματικής έκφρασης, μέσα της πάγωνε και προσπαθούσε να το ξεπεράσει με συνοπτικές διαδικασίες.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Φέτος ήθελε να είναι αλλιώς τα πράγματα. Μέσα της δεν είχε πάψει να την απασχολούν τα δικά της κρατήματα, αλλά τουλάχιστον ήθελε να προσπαθήσει να είναι η κατάσταση διαφορετική του Αγίου Βαλεντίνου.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Δεν θα πήγαινε ν’ αγοράσει σοκολατάκια ή αρκουδάκια σε ένδειξη αγάπης. Ήθελε όμως, να δεχθεί ένα τριαντάφυλλο από τον καλό της, με μια ευχή και μιαν επιθυμία να το συνοδεύουν. Θα του ετοίμαζε μια κάρτα όπου θα του έγραψε τα δικά της λόγια αγάπης. Ονειρευόταν να καθίσουν να φάνε μαζί το βράδυ, έστω κι αν θα ήταν μια ακόμα εργάσιμη ημέρα, ν’ άναβαν κεράκια για να κάνουν πιο ρομαντική την ατμόσφαιρα, ν’ ανοίξουν ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, να βάλουν ερωτική μουσική να ακούγεται στο βάθος, να ήταν εκεί ο ένας για τον άλλον.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Ήθελε να την πάρει να χορέψουν αγκαλιά, να την φιλήσει με τη γλύκα του φιλιού του στο στόμα κι εκείνη να κλείνει τα μάτια και να τον κρατάει ακόμα πιο σφιχτά στην αγκαλιά της. «Μ’ αγαπάς?» του έλεγε συχνά, σε σημείο που κάποιες φορές ήταν κωμικοτραγική η κουβέντα. «Μ’ αγαπάς?» ήθελε να του ξαναψιθυρίσει, γιατί για εκείνην ήταν το πιο σημαντικό που μπορούσε να έχει, να την αγαπά πραγματικά. Και έτσι ν’ αφεθεί στα χάδια και τα φιλιά του, νιώθοντας τον πόθο ολοένα να την κυριεύει.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Ήθελε να την πάρει από το χέρι και να καταλήξουν στη κρεβατοκάμαρά τους, όπου όπως παλιά, θα ζούσαν τις στιγμές τους όπως εκείνοι ήξεραν. Η φωτιά και ο αέρας, το νερό κι η γη, όταν έσμιγαν στο ίδιο το κρεβάτι. Να του μιλούσε γλυκά και τρυφερά, ν’ αφήνονταν να νιώσει την επαφή τους, την αίσθηση του ενός στον άλλον, το μαζί, αχ αυτού του μαζί που η ψυχή και το σώμα προετοιμάζονται για τη μια στιγμή που κρατάει, αλλά αυτή η στιγμή που μοιάζει να κρατά αιώνια!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Κι έπειτα, να τον έπαιρνε στην αγκαλιά της αποκαμωμένο ν’ αποκοιμηθεί στο στέρνο της, ενώ θα του χάιδευε τα μαλλιά, την ώρα εκείνη που τίποτε δεν θα πήγαινε να τους χωρίσει. Εκείνη την ώρα που όλες οι ανασφάλειες έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί στο θρόισμα τ’ ανέμου, που φυσούσε έξω από το παράθυρό τους. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Μια ακόμα μέρα ξημέρωνε. Άνοιξε το κινητό της, έδειχνε 14 Φεβρουαρίου. Το σφίξιμο παρόν από την πρώτη στιγμή. Ντύθηκε, ετοιμάστηκε για τη δουλειά. Το ραδιόφωνο να παίζει όλη μέρα τραγούδια αγάπης, τραγούδια ερωτικά, για έρωτες ατελέσφορους, για έρωτες παθιασμένους. Δεν άνοιξε ραδιόφωνο, δεν άντεχε το συναίσθημα και τις θύμισες που τις προκαλούν αυτά τα ακούσματα.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Στο μυαλό της ένα τραγούδι έπαιζε από την προηγούμενη, το “</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">When</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">you</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">tell</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">me</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">that</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">you</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">love</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">me</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">” της </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">Diana</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">Ross</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">: <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Θέλω να σε κρατήσω σφιχτά<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Κάτω από τη βροχή<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Θέλω να φιλήσω το χαμόγελό σου<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Και να αισθανθώ τον πόνο<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Ξέρω ότι είναι όμορφο<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Να σε κοιτάζω<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Σε έναν κόσμο γεμάτο ψέματα<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Είσαι η αλήθεια<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; mso-line-height-alt: 0pt;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Μωρό Μου<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Κάθε φορά που μ 'αγγίζεις<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Γίνομαι ήρωας<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Θα σε προστατεύσω<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Όπου κι αν είσαι<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Και θα σου φέρω<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Ό, τι ζητάς<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορώ να κάνω<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Λάμπω σαν κερί μέσα στο σκοτάδι<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm;"> <span style="color: black; font-family: &quot;arial&quot; , &quot;sans-serif&quot;; font-size: 10.5pt;">Όταν μου λες πως μ 'αγαπάς<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Οι στίχοι ερχόταν ξανά και ξανά σε ανύποπτες στιγμές μέσα στη μέρα και την έκαναν να αποσπάται από τη καθημερινότητα. Γύρισε σπίτι, απόλυτη ησυχία. Έβαλε το τραγούδι να παίξει στο ίντερνετ γιατί ήθελε να το ακούσει και ζωντανά. Δεν άντεχε να δει το βίντεο, γύριζε στα δωμάτια σαν χαμένη. Έβαλε τη φόρμα της, φόρεσε το μπουφάν της κι έφυγε για το γυμναστήριο. Στο δρόμο έμοιαζε σαν να μιλούσε στον εαυτό της. «Αχ, μωρό μου, αχ…» φώναξε μέσα στη βουή του δρόμου, οδηγώντας. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Πήγε γυμναστήριο, να δώσει στο κορμί της λίγη από την ευχαρίστηση που είχε ανάγκη. Γύρω σκοτάδι, η νύχτα ήδη προχωρούσε γοργά. Γύρισε πάλι σπίτι κι έβαλε τις πιτζάμες της με τα αρκουδάκια. Έκανε ν’ ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί, το μετάνιωσε. Το άφηνε πάντα για μιαν άλλη φορά, ίσως και ποτέ. Έφτιαξε ένα τσάι και κάθισε κάτω. Άνοιξε πάλι τα βίντεο και διάλεξε το επόμενο τραγούδι που γύριζε στο μυαλό της. Κι ένα ακόμα που για εκείνην ήταν ό,τι πιο όμορφο είχε ακούσει για την ημέρα των ερωτευμένων. Θυμόταν τη συγκίνηση που της είχε προκαλέσει όταν το είχε τυχαία ανακαλύψει και από τότε το φύλαγε σαν ένα πολύ δικό της προσωπικό τραγούδι, που θα ήθελε όσο τίποτε άλλο, να τ’ αφιερώσει στην αγάπη της. Να του πει «αυτό νιώθω για σένα, αγάπησέ με…» και ν’ αφήσει τη καρδιά της στα χέρια του.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Με το κινητό στο χέρι καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας και άκουγε τα δικά της ακούσματα στη μέρα που ήδη είχε αρχίσει να γίνεται παρελθόν. «Πάλι καλά που τα καταφέραμε και σήμερα» είπε μονολογώντας, λίγο πριν κλείσει τα μάτια της κι ετούτη τη βραδιά. Μέσα της, η καρδιά της πάλευε να ανταπεξέλθει στο συναίσθημα και την επιθυμία να μπορέσει να μην φοβάται άλλο πια, το δικαίωμα στην αγάπη, στον έρωτα, στη ζωή. Ήθελε να την έχει αγκαλιά και να αισθάνεται ότι αυτή η αγκαλιά ήταν το λιμανάκι της κι ο άνθρωπός της, προστάτης της από όλα αυτά που την έκαναν να νιώθει ευάλωτη. Αποκοιμήθηκε με τα σκεπάσματα στο κεφάλι, κουλουριασμένη, με τα τραγούδια που αγαπούσε να παίζουν ακόμα στο μυαλό της.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLU8rNfV1y8Y_G6RACshiCp1AGpeaDU2FpTTdxTt8CdPZCc2kZuPFiHVLk55IBVo-n4Avj5AuWq_H5PCr8C8dWFy_r1juNGsYT2Zv7WS8mawHEy2OjK_SlUrRYT_goXpPawJ1-qDU_aKk/s1600/28166883_10155965547142184_1224492291805278663_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="377" data-original-width="562" height="214" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLU8rNfV1y8Y_G6RACshiCp1AGpeaDU2FpTTdxTt8CdPZCc2kZuPFiHVLk55IBVo-n4Avj5AuWq_H5PCr8C8dWFy_r1juNGsYT2Zv7WS8mawHEy2OjK_SlUrRYT_goXpPawJ1-qDU_aKk/s320/28166883_10155965547142184_1224492291805278663_n.jpg" width="320" /></a></div> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">Μια ακόμα ημέρα είχε σβηστεί από το ημερολόγιο, μέχρι που θα ερχόταν πάλι ο καιρός να ξαναζήσει τη προσμονή και το ξημέρωμά της. Κοιμήσου κόρη μου, ηρέμησε, <a href="https://www.blogger.com/null" name="_GoBack"></a>ο Μορφέας να σε ταξιδεύει εκεί που ποθείς να βρίσκεσαι…<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">© </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: EN-US;">Marialena</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%;">, 13/2/2018 (Μείνε μες τα όνειρά μου, γίνε φόβος και χαρά μου, μείνε μέσα στη ζωή μου, μείνε…)<o:p></o:p></span></div> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-30589467022420744342018-05-09T22:18:00.002+03:002018-05-09T22:19:03.300+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjE4OF-HoKFIVSqS7sVtVaVhHoIsWUpBaliQcpk9pdgBG8-oPPfLFiu2WPuIpSZtfNp7S5TQ9OAr8YHw8Z2r94If7aU9WhXp2AEdAimcA0BOi15vce4Yf3yGdYtsH-8W-svVoQBlRE4Qf0/s1600/30729186_10156319323121670_8903275769325682688_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="579" data-original-width="579" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjE4OF-HoKFIVSqS7sVtVaVhHoIsWUpBaliQcpk9pdgBG8-oPPfLFiu2WPuIpSZtfNp7S5TQ9OAr8YHw8Z2r94If7aU9WhXp2AEdAimcA0BOi15vce4Yf3yGdYtsH-8W-svVoQBlRE4Qf0/s320/30729186_10156319323121670_8903275769325682688_n.jpg" width="320" /></a></div> <br /> Αν…<br /> Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι<br /> τάχουν χαμένα και σ’ εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.<br /> Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου όταν ο κόσμος<br /> δε σε πιστεύει, κι’ αν μπορείς να του σχωρνάς τούτη τη δυσπιστία.<br /> Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου,<br /> κι’ αν άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμμα,<br /> κι’ αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,<br /> μα να μην κάνεις τον καλό η τον πολύ σοφό στα λόγια....<br /> Αν να ονειρεύεσαι μπορείς, και να μην είσαι δούλος των ονείρων,<br /> αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,<br /> αν ν’ αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια,<br /> κι’ όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,<br /> αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,<br /> παραλλαγμένη απ’ τους κακούς, για να 'ναι για τους άμυαλους παγίδα<br /> ή συντριμμένα να θωρείς όσα σού 'χουν ρουφήξει τη ζωή σου,<br /> και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα....<br /> Αν όσα απόκτησες μπορείς σ’ ένα σωρό μαζύ να τα μαζέψεις<br /> και δίχως φόβο, μονομιάς κορώνα η γράμματα όλα να τα παίξεις,<br /> και να τα χάσεις και απ’ αρχής, ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι,<br /> και να μη βγάλεις και μιλιά γι’ αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.<br /> Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις<br /> να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι’ ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα<br /> και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δεν σούχει τίποτε απομείνει<br /> παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε»....<br /> Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,<br /> με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.<br /> Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί μπορούνε πιά ποτέ να σε πειράξουν,<br /> όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ πάρα πολύ κανέναν.<br /> Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,<br /> μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν, την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,<br /> δική σου θάναι τότε η Γη, μ’ όλα και μ’ ό,τι πάνω της κι’ αν έχει<br /> και κάτι ακόμα πιο πολύ:<br /> Άντρας αληθινός θάσαι, παιδί μου.<br /> <br /> Rudyard Kipling<br /> μετάφραση Κ. Καρθαίου</div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-10431218529539118152018-05-09T17:26:00.001+03:002018-05-09T17:27:54.643+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMerkpWj1OSCQMqtIpwv7c1e0_Mpj4ICMdegIQ7EKDXWsYGsTWynDxkp7SCR6DXOiJE9TsWe5FI-mD5tdy4Ja2Q5VYt0_WxTRAZbM4AzhAwxkDqy7UHqlARTtqa3JX7qK8gvIJAqoZWD0/s1600/DSC_4800.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="900" data-original-width="1600" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMerkpWj1OSCQMqtIpwv7c1e0_Mpj4ICMdegIQ7EKDXWsYGsTWynDxkp7SCR6DXOiJE9TsWe5FI-mD5tdy4Ja2Q5VYt0_WxTRAZbM4AzhAwxkDqy7UHqlARTtqa3JX7qK8gvIJAqoZWD0/s320/DSC_4800.JPG" width="320" /></a></div> <br /> <div class="MsoNormal"> Κάθισε δίπλα μου, με το ροζ μπουφάν μηχανής της. Χαιρέτησε κάποιες από απέναντι και έπιασε μια καρέκλα. Κοίταξε γύρω, έβγαλε το κινητό της και το ακούμπησε στο τραπέζι. Εμείς ήδη τρώγαμε κι εκείνη ρώτησε που θα βρει κοτόπουλο σουβλάκι.<o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Ο χώρος οικείος και το πλήθος που μπαινόβγαινε κι αυτό γνωστό λίγο ή πολύ. Βγήκε έξω προς τη ψησταριά. Τι θα πάρετε? Ρώτησαν τα παιδιά που έψηναν. Δυο σουβλάκια κοτόπουλο παρακαλώ, απάντησε. Ψωμάκι θέλετε? Ναι, βάλτε μου δυο φέτες. Πλήρωσε και πήρε το πιάτο της για να κάτσει στη θέση της. Δεν πήρε τίποτε να πιει. Μόνο ένα ποτήρι νερό να συνοδεύσει το γεύμα της. Άνοιξε το κινητό, χάζεψε για λίγο και έκατσε να κοιτάζει τα σουβλάκια.<o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Φαινόταν απορροφημένη στις σκέψεις της. Μια μιλούσε με μας, μια χανόταν πάλι, σαν τα δωδεκάχρονα που δεν μιλάνε πολύ ενώ κοιτάζουν την οθόνη του κινητού τους. Σκεφτόταν ότι σε εκείνον τον χώρο, είχε περάσει όμορφες στιγμές μαζί του. Μια κοπή πίτας που τραγουδούσαν μαζί καραόκε αγκαλιά, κάνοντας τα δικά τους. Τα ταξιδιωτικά που είχαν δει μαζί και κάποια στιγμή κόντευε να την πάρει ο ύπνος από τη κούραση στο σκοτάδι. Οι φίλοι και γνωστοί που συνέθεταν το πολύχρωμο πλήθος της μοτοπαρέας, χειμώνα – καλοκαίρι. Εκεί σ’ αυτόν τον χώρο που πας για να μιλήσεις, πας για να μοιραστείς. Πας για να μην είσαι μόνος.<o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Στα ηχεία ακουγόταν το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Losing</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">my</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">religion</span><span lang="EN-US"> </span>των <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">REM</span>. Τινάχθηκε σαν από λήθαργο και άρχισε να τραγουδάει μαζί μας. <o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US" style="background: white; color: #222222; font-family: &quot;arial&quot; , sans-serif;">Life is bigger</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US" style="color: #222222; font-family: &quot;arial&quot; , sans-serif; mso-ansi-language: EN-US;"><br /> <span style="background: white;">It's bigger</span><br /> <span style="background: white;">And you, you are not me</span><br /> <span style="background: white;">The lengths that I will go to</span><br /> <span style="background: white;">The distance in your eyes<o:p></o:p></span></span></i></div> <div class="MsoNormal"> <i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US" style="color: #222222; font-family: &quot;arial&quot; , sans-serif; mso-ansi-language: EN-US;"><span style="background: white;"><br /></span></span></i></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Ήταν της γενιάς μας τ’ ακούσματα αυτά. Την άκουσα ν’ αναστενάζει. Άρχισε να τρώει τα σουβλάκια της. Κάθε φορά ένα και μετά λίγο ψωμάκι. Και τ’ άφηνε κάτω ευλαβικά στο πιάτο. Τα μάτια της περιεργάζονταν τον χώρο και τους ανθρώπους του. Τι να σκεφτόταν άραγε? Στο βάθος κάποιοι είχαν ήδη σηκωθεί για να χορέψουν. Άλλοι καθόταν έξω και συζητούσαν μεταξύ τους. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Σηκώθηκε πάνω, χτένισε τα μαλλιά της και βγήκε έξω. Ένα γκράφιτι στον τοίχο είχε τραβήξει τη προσοχή της. Στάθηκε απέναντι και έβγαζε φωτογραφίες. Κάποιος περνώντας την έκανε να γελάσει. Να που γέλασε λοιπόν! Επέστρεψε στη θέση της ξανά και κάθισε.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Κοίταγε τις φωτογραφίες που τράβηξε, μια προς μια και πάλι από την αρχή. Τι να πεις σ’ έναν άνθρωπο απέναντί σου που δεν ξέρεις τι έχει στο μυαλό του? Το κινητό στο χέρι σε μια αέναη προσπάθεια να είναι στο κόσμο της, αλλά και στην αίθουσα.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Η μουσική έπαιζε τραγούδια χορευτικά. Άφησε κάτω το τηλέφωνο και σηκώθηκε να χορέψει μαζί με τους άλλους. Άρχισε να λικνίζεται στη μουσική, δίπλα της ένα μικρό αγόρι χόρευε κι αυτό. Του χαμογέλασε. Παραδίπλα κάποιες άλλες γυναίκες. Έμοιαζε να μην τις γνωρίζει. Ξανακάθισε για λίγο, μέχρι που ο </span><span lang="EN-US" style="background: white; color: #222222;">dj</span><span lang="EN-US" style="background: white; color: #222222;"> </span><span style="background: white; color: #222222;">έβαλε ελληνικούς χορούς και άνδρες και γυναίκες έσμιξαν στο χορό. Σηκώθηκε κι εκείνη μαζί, κάποια στιγμή έσυρε τον χορό μέχρι που άλλαξε το τραγούδι.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Φαινόταν ξαλαφρωμένη, ενώ όταν κάθισε στη θέση της έβγαλε έναν αναστεναγμό και τα μάτια της χάθηκαν ξανά προς στον κόσμο που συνέχιζε να χορεύει. Με το χέρι της, χάιδεψε τα μαλλιά της και μειδίασε. Σαν να είχε ξαλαφρώσει από κάτι που τη βασάνιζε, ποιος ξέρει?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Η ώρα περνούσε και βγήκε πάλι έξω. Μιλούσε με κόσμο που ήταν εκεί. Κάποιος φίλος της είπε πως είναι μοτοσυκλετίστρια που οδηγεί σκούτερ και χάρηκε γι’ αυτό που της είπε. Κάποιος άλλος φίλος μιλούσε για ταξίδια με μοτοσυκλέτα και στάθηκε να τον ακούσει. Πίσω της ακόμα έψηναν σουβλάκια. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Πήρε το μπουφάν της να φύγει. Λίγοι είχαμε μείνει ακόμα μέσα στον κλειστό χώρο της εκδήλωσης. Χαιρέτησε, βγήκε έξω και δυο φίλοι της έλεγαν για πόσο όμορφη είναι η παρέα με ανθρώπους που ταιριάζεις και την κάλεσαν για διακοπές στο νησί τους. Ο άνδρας φίλησε τη καλή του στα πεταχτά, ενώ η κοπέλα του έλεγε περιπαικτικά: «13 χρόνια πια μαζί, τι άλλο…!». Εκείνη έσκυψε το κεφάλι και της απάντησε: «Μη το λες, ρώτα με και μένα που ξέρω…» και η φίλη της συνέχισε να αφηγείται τις καλοκαιρινές της περιπέτειες.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Χαιρέτησε και πήγε να πάρει τη μηχανή της. Ο περισσότερος κόσμος είχε πια φύγει, λίγοι είχαν απομείνει στο μισοάδειο πια χώρο. Ένα άσπρο μηχανάκι πέρασε μπροστά τους, με τη κοπέλα με το ροζ μπουφάν να το οδηγεί. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Έφυγε μέσα στη νύχτα και χάθηκε από μπροστά μας μες τα στενά της πόλης. Τελικά τι θέλει ο άνθρωπος για να ναι ευτυχισμένος?<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">Καλή Τσικνοπέμπτη!<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="background: white; color: #222222;">©</span><span lang="EN-US" style="background: white; color: #222222;"> Marialena, 08/02/2018<o:p></o:p></span></div> <br /></div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-81781898895145573022015-03-06T22:25:00.001+02:002015-03-06T22:25:39.266+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Αυτήν την εβδομάδα βίωσα συναισθήματα απόρριψης πολύ έντονα και μοναξιά, πολύ μοναξιά.<br /> <br /> Μαχαίρι στη καρδιά μου έμπηξε η επίθεση φίλης η οποία για να καλύψει τα δικά της αδιέξοδα, με κατηγόρησε "ότι δεν κάνω τη δουλειά μου". Λαβώθηκα... ειδικά που για εμένα την "ανάπηρη", η δουλειά είναι απόδειξη ότι μπορώ να είμαι παραγωγική και χρήσιμη, γιατί κάθε μέρα είμαι αντιμέτωπη με τα θέματα της υγείας μου και όσα αυτά συνεπάγονται στην καθημερινότητά μου. Δεν χρειάζεται να τα ξέρει κανείς, γιατί δεν θέλω να προσδιορίζομαι μέσα από αυτά, αλλά μέσα από τη προσπάθεια που συνεχώς καταβάλω για να ανταπεξέρχομαι μέσα από τους περιορισμούς μου στη καθημερινότητά μου τουλάχιστον επαρκώς, γιατί μέχρι εκεί μπορώ πια να φτάσω.<br /> <br /> Εύχομαι στον καθένα που κρίνει στους άλλους από θέση "ισχύος", να μην αξιωθεί να αντιμετωπίσει θέματα υγείας που θα τον επαναπροσδιορίσουν ως άνθρωπο, γιατί τότε θα καταλάβει πως να περιμένει από τους άλλους να σηκώσουν τα βάρη του, δεν γίνεται και δεν το λέω ως δικαιολογία, αλλά γιατί το σωστό είναι να αντιλαμβανόμαστε τα όρια του καθενός και όχι να περιμένουμε τη "καλή νεράιδα" ή τον "καλό μαλάκα" καλύτερα, να τους ανακουφίσει από το χάος που όλοι βιώνουμε, λίγο ή πολύ. Άδικο, πολύ άδικο και εγωϊστικό, γιατί ο καθένας μας δεν αντιδρά με τον ίδιο τρόπο, ειδικά όταν δεν ενοχλεί ή παρεμποδίζει ή δεν αποτελεί βάρος για τους γύρω του.<br /> <br /> Κι όχι τίποτε άλλο, αυτός ο μήνας ξημέρωσε γεμάτος υποχρεώσεις πέραν από τη δική μου διάθεση απέναντι στα πράγματα. Θα πρέπει να πάω να ξανακαταθέσω τα χαρτιά μου στα ΚΕΠΑ για νέα βεβαίωση αναπηρίας με τη γραφειοκρατία και το τρέξιμο που αυτό συνεπάγεται, να πάω στον οφθαλμίατρο να δω πως εξελίσσεται η κατάσταση των ματιών μου και να κάνω και γενικές εξετάσεις για να συμβουλευθώ τον διαβητολόγο μου για τα περαιτέρω στη ρύθμιση των αιματολογικών μου, ενώ η προσπάθεια που καταβάλλω για καλύτερη ρύθμιση με τον διαβήτη μου είναι καθημερινή και αδιάλειπτη, έστω και αν αισθάνομαι "φουσκωμένη" από τις στεναχώριες και τα άγχη μου το τελευταίο διάστημα.<br /> <br /> Σήμερα οδηγούσα και στην επιστροφή από το γραφείο το απόγευμα σκεφτόμουν πως απόψε ήθελα να βρίσκομαι στην αγκαλιά του συντρόφου μου για να απολαύσω μαζί του προσωπικές στιγμές, πράγμα που το είχα και εξακολουθώ να το έχω ανάγκη, να το ζήσω, να το εκφράσω, να το εισπράξω ως άνθρωπος και ως γυναίκα.<br /> Δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω αυτό το συναίσθημα, μοναξιά κατ' επιλογήν ή από ανάγκη, πανάθεμά με?<br /> Αποχώρηση από τη ζωή με όλα μέσα και σιγά σιγά ξανά να ζούμε σε "safe mode", με ελάχιστες στιγμές χαλάρωσης και επαφής με τις πραγματικές μας ανάγκες? Τι στο καλό...! Αδιέξοδα και παρά τις όποιες προθέσεις ή διαθέσεις, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Ζωή που δεν μοιράζεται, είναι ζωή χαμένη ε?<br /> <br /> Μεγαλώνουμε και εγκλωβιζόμαστε σε επιλογές ή τώρα πια φαίνεται ξεκάθαρα ποια είναι τα θέλω και οι προτεραιότητές μας τελικά? Βρίσκω διέξοδο στην εθελοντική εργασία, ενάντια σε μια ανούσια πραγματικότητα και σε αστάθμητους παράγοντες, όπως είναι η ανατροπή στην υγεία των υπερήλικων γονέων μου και της έλευσης της κατάθλιψης και της έλλειψης ενδιαφέροντος από την ακμαία μέχρι πρόσφατα, μητέρας μου. Πως να με αφήσει αδιάφορη κάτι τέτοιο, πως να μην με επηρρεάσει ότι την βλέπω να μην προσπαθεί να ορίσει τη ζωή της με όρεξη αντί για απόσυρση και επιστροφή σε νηπιακές συμπεριφορές? Πως να το αντέξω, όταν εγώ η ίδια στερούμαι χαράς, ευτυχίας, ολοκλήρωσης και τα βάρη στη ζωή μου αυξάνονται? Πως μπορώ να πω φτάνει πια, αφήστε με ήσυχη, δεν αντέχω άλλο? Μπορώ να το πω, ή ο Θεός γελάει μαζί μου, αυτή τη φορά σαρκαστικά?<br /> <br /> Σήμερα το βράδυ, πριν από λίγο, στο μάθημα χορού που είχαμε με τις υπόλοιπες τσούπρες, για κλείσιμο η δασκάλα μας έπαιξε αυτό το κομμάτι, "Τα κορμιά και τα μαχαίρια" από τη λατρεμένη Ελευθερία Αρβανιτάκη.<br /> Ένιωσα έστω και για λίγο να αφήνομαι στη κυριολεξία στο ρυθμό και στο λίκνισμα και να χορεύω διακτινισμένη έστω και αν κρατιόμουν να κάνω τη χορογραφία "σωστά", ενώ η ψυχή μου πετάριζε ακούγοντας τη μελωδία και χόρευα ενώ τραγουδούσα ταυτόχρονα. Ψυχή μου εσύ βασανισμένη, ψυχή μου εσύ που ζεις μέσα στις απαγορεύσεις και στη πειθαρχία που σου επέβαλαν, για να μην βρεις τη χαρά με τα εγκόσμια, αλλά μέσα από το άφημα σε άλλες διαστάσεις, αν ποτέ το καταφέρεις. Γερνάς καρδούλα μου, μοναχή και ταλαιπωρημένη, ενώ στιγμές σαν κι αυτή, ανάμεσα στις τρελιάρες συμμαθήτριές σου, αισθάνεσαι έστω και για όσο κρατάει ένα τραγούδι, λεύτερη μέσα στην αγγουροσύνη σου και τους αυτοπεριορισμούς σου.<br /> <br /> Ενώ μέσα βαθιά μέσα σου, αυτό που λαχταράς είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι, να λαχταράς και να σε λαχταρούν και αυτό που αισθάνεσαι να βρίσκει ανταπόκριση. Αυτό θες και συμβιβάζεσαι με τη μοναξιά σου και ημίμετρα που νομίζεις ότι κάτι γίνεται, χωρίς αγάπη να σε γεμίζει και έρωτα να σε ησυχάζει.<br /> <br /> Γαμώτο!<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="https://www.youtube.com/embed/EQnJ1BInoL8" width="459"></iframe><br /> <br /> (c) Marialena, 06.03.2015 (Καληνύχτα σας...)</div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-15250693141901322342014-12-08T23:36:00.002+02:002014-12-08T23:48:30.674+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Αισθάνομαι πως χρονιάρες μέρες πλησιάζουν και η Αγάπη δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Η Αγάπη μοιάζει με ένα σκέπασμα, άλλοτε μακρύ και ζεστό που νιώθεις ότι χάνεσαι μέσα του κι άλλοτε κοντό, μικρό και άβολο, που όσο και να το τραβάς, δε &nbsp;φτάνει για να σε ζεστάνει.<br /> <div> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhK-Xsz-Xpb4vOKUOqVb32lpbh-LCi9KLAsJlpkMECCXwSqPtAYxEqCTxjKgw-JGrCqARRjsQUZumR3o8eDPjTgyGPk36lUaFbghHuqpvYBD6_mUPg9tmuaTlKZfRcN_Mee27r_BA9xpmQ/s1600/big+hugswww.sodahead.com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhK-Xsz-Xpb4vOKUOqVb32lpbh-LCi9KLAsJlpkMECCXwSqPtAYxEqCTxjKgw-JGrCqARRjsQUZumR3o8eDPjTgyGPk36lUaFbghHuqpvYBD6_mUPg9tmuaTlKZfRcN_Mee27r_BA9xpmQ/s1600/big+hugswww.sodahead.com.jpg" height="259" width="320" /></a></div> <div style="text-align: center;"> &nbsp;Big Hugs by www.sodahead.com</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Γι' αυτή την Αγάπη τη μικρή, θέλω να μιλήσω, να αναμετρηθώ μαζί της. Γιατί φανερώνεται όταν θες να ξεφύγεις από τα βολικά σου όρια και σου λέει "σιγά σιγά, με το μαλακό", ενώ εσύ θες να κάνεις την υπέρβαση και να βρεθείς αντιμέτωπος με τον φόβο σου. Θες να γίνεις η κουβέρτα που τυλίγει, ή η κουρτίνα που ανεμίζει για να αφήνει τον καθαρό αέρα σε μια σχέση να περνάει, αντί για το διακοσμητικό βάζο που θα ήθελαν κάποιοι, ή εσύ επιτρέπεις να γίνεσαι για να σ' "αγαπάνε".</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Για το "πως κάνεις έτσι", όταν αυτή η Αγάπη η μικρή, δεν φτάνει για να κάνει τις σημαντικές στιγμές, ακόμα πιο σημαντικές με το να πάψει να μπαίνει ανάμεσά τους, για να τις φέρει στα μέτρα της. Ακόμα κι όταν μιλάς, αλλά οι λέξεις δεν φτάνουν σε αυτή την Αγάπη τη μικρή να τη μεγαλώσουν, να τη ζεστάνουν, να τη κάνουν να γίνει Αυτάρκτης και Αυτεξούσια, να την Ελευθερώσουν.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Γιατί για μια Αγάπη μικρή, που ταυτιζόμαστε, βολευόμαστε και γινόμαστε κομμάτι της. Γιατί να ζήσουμε μιαν Αγάπη μεγάλη, γιατί να βγούμε από τον εγωϊστικό μας εαυτό, όταν θεωρούμε ότι τα έχουμε όλα κλεισμένα και τακτοποιημένα σε κάθε τι μικρό μέσα μας? Μικροί άνθρωποι, μικρά συναισθήματα, μικρές Αγάπες, μεγάλα ψέμματα κι απάτες, ψευδαισθήσεις και αυταπάτες.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Ίσως να αναμετριέμαι ξανά με τον Διάβολο, όταν αυτές τις γιορτές, για μια ακόμα φορά, ήλπιζα, ήθελα και ποθούσα την πολυπόθητη ηρεμία, για να ζήσω το πνεύμα των ημερών. Αυτή την αίσθηση, ότι έρχονται μέρες γιορτής και τις ζεις με τους αγαπημένους σου, με τους ανθρώπους που αξίζει να τις ζεις, που μια ακόμα ημέρα μαζί τους χρωματίζεται διαφορετικά, εξαιτίας της αίσθησης της ημέρας. Τέτοιες μέρες δεν είναι πολλές, είναι λίγες και αξιομνημόνευτες, ειδικά για όλους εμάς που μας τρώει η ανταπόκριση στα υπερβολικά, συχνά, θέλω της κάθε ημέρας. Ειδικά για εμάς, που η θέα ενός στολισμένου δέντρου μας κάνει να χαμογελάμε νοσταλγικά, αναπολώντας τα παιδικά χρόνια που η μαγεία έλαμπε στα λαμπιόνια του δέντρου, στον φουσκωτό Άγιο Βασίλη και τη φάτνη κάτω από το δέντρο. Τότε που οι ημέρες είχαν χρώμα, είχαν νόημα και έμοιαζαν με παραμύθι στα παιδικά μας μάτια.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Τώρα, οι σωλήνες με τα λαμπάκια led φωτίζουν το μπαλκόνι, για να σπάνε περισσότερο το σκοτάδι της χειμωνιάτικης νύχτας, ενώ το σπίτι στέκει βουβό. Τα όνειρα ταξιδεύουν σε μνήμες και επιθυμίες ανείπωτες, εικονικές και πραγματικές, χαμένες στο χρόνο και στη φαντασία. Τα δώρα δίνονται για να δώσουν χαρά στους άλλους, αλλά δεν λαχταράς πια, ούτε τα κάλαντα, ούτε τη Παραμονή των Χριστουγέννων και τρέμεις τη Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, που αν δεν υπάρχει ένταση στο σπίτι (πόσες φορές...), θα ανταλλάξεις φιλιά και ευχές, ενώ η καρδιά θα σφίγγεται για να μην φωνάξει: "Θέλω τη ζωή μου πίσω, θέλω τα όνειρα να είναι δικά μου, θέλω να μην πονάω άλλο πια...", αλλά θα σωπάσεις, όπως πάντα. Θα αφήσεις το βλέμμα να χαθεί στον αττικό ουρανό, θα γίνει η αλλαγή του χρόνου, θα κρατάς τα γούρια σου στο χέρι και στο τέλος θα ξαπλώσεις αγκαλιά με τον ροζ κούνελό σου, για να σου κρατάει συντροφιά και για να ακούει τα παραπονάκια σου ή τα μυξοκλάμματά σου μέχρι να αποκοιμηθείς.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Κι έπειτα θα ανταλλάσσεις ευχές με φίλους και γνωστούς, θα κρυφοκοιτάς τις στιγμές που ζουν ή δεν ζουν, θα δεις πρόσωπα χαρούμενα, &nbsp;φωτεινά, λαμπερά, πρόσωπα σχηματισμένα με αισθήματα, με αγκαλιές και φιλιά, με γιορτινή διάθεση, θα ανταλλάξετε ευχές, γιατί το καλό χρειάζεται να ενδυναμώνεται και να φτάνει μέχρι εκεί που η σκέψη σου κατευθύνει τις ευχές. Χαίρεσαι για τις χαρές τους, χαίρεσαι για την ευτυχία τους, χαίρεσαι για το θάρρος και το κουράγιο τους, την ανθρώπινη διάσταση που δείχνουν να έχουν και αντεύχεσαι. Γιορτάζεις με τη γιορτή τους, καμαρώνεις τα παιδιά τους, θαυμάζεις τις οικογένειές τους, προσεύχεσαι για την υγεία τους.</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Και παίρνεις τον ταρανδούλη σου αγκαλιά και παίζεις κουκλοθέατρο με τη σκυλίτσα σου που σε κοιτά έτοιμη να αρπάξει το κουκλί και να το βάλει στη κρυψώνα της, κάνοντάς το δικό της! Και τη χαϊδεύεις, για να νιώσεις κάτι οικείο στο άγγιγμά σου, γιατί ξέρεις πως είναι δώρο θεού που υπάρχει τέτοιες μέρες στη ζωή σου και σε αγαπάει γι' αυτό που είσαι, για εκείνη και αυτό που είναι εκείνη για σένα.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Όχι, δεν θες πολλά αυτές τις ημέρες, μονάχα λίγη ηρεμία, που σαν άλλη κινέζικη πορσελάνη τη κρατάς στα δυο χέρια και περπατάς πάνω στο τεντωμένο σχοινί της αυτολύπησης σε συνδιασμό με την ακατανόητη στους άλλους, συμπεριφορά σου. Δε μιλάς πολύ, η ματιά σου ταξιδεύει, η καρδιά χτυπάει, θυμάται, σκέφτεται, ποθεί και φλέγεται, μόνο για να σβήσει με συνοπτικές διαδικασίες και να μπει πάλι σε "ασφαλή λειτουργία". Έλα μωρέ πως κάνεις έτσι, δυο μέρες είναι θα περάσουν. Εσύ δεν θα πας πουθενά? Και δεν τολμάς να πεις, "θα έκανα τα πάντα να είμαστε μαζί, αλλά αφού δεν το θες, τι να σε κάνω...". Σηκώνεις τους ώμους σε απόγνωση και σφίγγεις τα χείλη. &nbsp;Έλα μωρέ πως κάνεις έτσι, 12 μέρες είναι θα περάσουν και μετά θα αρχίσουν πάλι τα καλέσματα και οι κοινωνικές υποχρεώσεις και θα ξεχαστείς από αυτό που έζησες, άλλωστε μόνον εσύ το ξέρεις, ποιον άλλον τον νοιάζει και τον αφορά?</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Ουφ, θα περάσουν οι μέρες, θα γυρίσεις στη ρουτίνα της καθημερινότητας, ένα χρόνο μετά ημερολογιακά και μέσα στις κρύες μέρες θα σκέφτεσαι πως πέρασες και δεν θα το ομολογείς ούτε στον εαυτό σου. Φτάνουν οι διηγήσεις των άλλων, φτάνουν οι εντυπώσεις που μοιραστήκατε. Η σιωπή είναι χρυσός. Το "οικογενειακά" καλύπτει τις περιγραφές, έστω και αν αισθανόσουν σαν ξερόκλαδα στον άνεμο, μέσα στη δική σου ζώνη του λυκόφωτος. Αν κερδίσεις το φλουρί της πίτας, θα το θεωρήσεις σημάδι καλοτυχίας, άσχετα που ο προηγούμενος χρόνος σου άλλαξε τα φώτα. Άσχετα που η Αγάπη που νιώθεις, είναι αντικείμενο κοπτοραπτικής και φασόν, γιατί και τι έγινε?</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Αυτή η Αγάπη η μικρή, η απείθαρχη, η απροκάλυπτη, η βασανιστική, σαν τα καλλικατζαράκια των παραμυθιών που βγαίνουν από τα έγκατα και παιδεύουν τους ανθρώπους με τις σκανταλιές τους, μέχρι να γίνει ο αγιασμός των υδάτων τα Φώτα και να ξαναμπούν στα λαγούμια τους μέχρι του Χρόνου. Θα σβήσουν τα λαμπιόνια, θα μαζευτούν ξανά στις κούτες στην αποθήκη τα στολίδια και εσύ θα προσπαθείς να μαζέψεις τη ζωή σου που δεν μαζεύεται με τίποτα!</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Χρόνια Πολλά, Υγεία, Ευτυχία, Προκοπή και Χαρά σε όλους σας, μικρούς και μεγάλους!<br /> <br /></div> <div style="text-align: left;"> Καλές Γιορτές με Αγάπη!</div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> (c) Marialena, 8/12/2014 (the rest is history)&nbsp;</div> </div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-18524304982570051772014-10-28T23:38:00.000+02:002014-10-29T00:05:45.050+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjk5dqy4z59XfjWCy5e8f423-3HRpM3JDdU-wf7by1tRgy6tY6KwliGq5Y2EDxrrAhfgTJIj_DqmICYRf532g0QNQ0uzB2wx-2PSLgPSAW4LDyPoLvdBj0JrCAZwoop826NSg5Evu9zJoc/s1600/DSC_0307%5B1%5D.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjk5dqy4z59XfjWCy5e8f423-3HRpM3JDdU-wf7by1tRgy6tY6KwliGq5Y2EDxrrAhfgTJIj_DqmICYRf532g0QNQ0uzB2wx-2PSLgPSAW4LDyPoLvdBj0JrCAZwoop826NSg5Evu9zJoc/s1600/DSC_0307%5B1%5D.JPG" height="223" width="400" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> Το Κάστρο του Πλαταμώνα,&nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> photo by Marialena, 28.10.2014</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Επέστρεψα πριν από λίγο σπίτι, μετά από μια τετραήμερη ανάπαυλα. Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία του Κάστρου του Πλαταμώνα που τράβηξα με το κινητό, όταν ξύπνησα το πρωί και ετοιμαζόμουν να φύγω από το ξενοδοχείο. Για τέσσερις ημέρες το Κάστρο ήταν η πρώτη και η τελευταία εικόνα που αντίκρυζα κάθε πρωί και βράδυ, ένας έρωτας, για μένα, διαρκείας, που με έκανε να νιώσω νοσταλγία και να μου ξυπνήσει θύμησες από πρόσωπα, μέρη και στιγμές που έχω ζήσει στην απεραντοσύνη του και που λαχταρώ ακόμα να ζήσω...</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Στη διάρκεια του ταξιδίου από τη Μακεδονία ως την Αθήνα, είχα φορτώσει στο κινητό και άκουγα μουσικές που ανακάλυψα πρόσφατα και ήδη ομολογώ πως λατρεύω, γι' αυτό και τις άκουγα ξανά και ξανά, όσο ταξιδεύαμε, ειδικά όταν έπεφτε το σκοτάδι. Μια από αυτές έρχεται από την λατρεμένη μου Toni Braxton που μαζί με τον Babyface έφτιαξαν ένα εκπληκτικό rnb άλμπουμ, το "Love, marriage and divorce". Πέραν από τις υπέροχες μελωδίες και τις ερμηνείες που δεν αφήνουν αδιάφορο έναν λάτρη της μαύρης μουσικής, όσο το άκουγα, στεκόμουν πια στους στίχους και στα μηνύματα που εξέπεμπαν στους ακροατές.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Παρόλο που δεν έχω περάσει τη διαδικασία έρωτα, γάμου &nbsp;και διαζυγίου και εύχομαι να μην μου προκύψει στη ζωή μου, αν και εφόσον, μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τι φανερώνονταν πίσω από τις λέξεις. Πήρα ασυνείδητα το ρόλο του ανθρώπου που περνάει από αυτές τις διαδικασίες, για να φτάσει μοιραία, να ζήσει τη ζωή μετά και ομολογώ πως κάθε φορά που άκουγα, ακόμα πιο προσεκτικά, τα τραγούδια του άλμπουμ, βυθιζόμουν λίγο περισσότερο στη θλίψη του αδιεξόδου στις προσωπικές σχέσεις, όσο αφηρημένο αν ακούγεται αυτό, αλλά ένιωσα τι σημαίνει να απομακρύνεσαι στη σχέση σου, να βρίσκεις δικαιολογίες για να διαλύσεις έναν δεσμό, να χρησιμοποιείς την απιστία ως μοχλό αποσυμπίεσης τάχα, να προσπαθείς να τα ξαναβρείς και στο τέλος ο καθένας να παίρνει το δρόμο του, μετά από αυτό το συναισθηματικό τρενάκι του τρόμου, όπως λέει και το ομώνυμο τραγούδι που επέλεξα απόψε να ντύσει αυτές μου τις σκέψεις.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Η αίσθηση που κυριαρχούσε μέσα μου ήταν αυτή της θλίψης, γι' αυτό και μέσα σε ένα πούλμαν με γνωστούς και φίλους, πέραν από το χιούμορ ή των κοινωνικών συζητήσεων, υπήρχαν στιγμές που χανόμουν μέσα στα τραγούδια που άκουγα. Προσπαθούσα να καταλάβω τι κάνει έναν άνθρωπο να παραδώσει τα όπλα σε μια σχέση, να ακρωτηριαστεί συναισθηματικά, να μην μπορεί πια να ζήσει φυσιολογικά, όσο και αν το θέλει ή το πιστεύει, γιατί αυτά που τον διακατέχουν ως άνθρωπο, τον ορίζουν και ως χαρακτήρα.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="//www.youtube.com/embed/IapDZZ4LpOU" width="560"></iframe>&nbsp; <br /> <br /></div> </div> </div> <div class="" style="clear: both; text-align: justify;"> Ένιωσα ξανά αυτή τη μοναξιά τη δυσβάσταχτη, που νιώθεις όταν η αγάπη δεν ζεσταίνει πια τη καρδιά όπως μέχρι πριν από λίγο καιρό, όταν δεν δίνεις πια αυτό που ξεπηδούσε απ' τη ψυχή, την έλλειψη επικοινωνίας, το "μάγκωμα", τις προσδοκίες που θες να επιβεβαιώνονται μέσα από τη προβολή στον άνθρωπό σου, τα συναισθήματα να σε πλημμυρίζουν και να μπορείς να τα εκφράσεις ανερυθρίαστα προς τον σύντροφό σου και βυθίστηκα ακόμα περισσότερο σε περίσκεψη. Από τη μια αναπολούσα αυτά που κάποτε έζησα μαζί με ανθρώπους που εδώ και χρόνια κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου και σκεπτόμουν τι θα έκανα αν είχα την ευκαιρία να τα ξαναζήσω μαζί τους στο παρόν και από την άλλη, με τύλιγε το κρύο από την ευγενική, πλην απόμακρη, λόγω απωθημένων ή ανεκπλήρωτων θέλω, που εισέπραττα ή να τολμήσω να πω, ότι εξέπεμπα.<br /> <br /></div> <div class="" style="clear: both; text-align: justify;"> Συγκλονίστηκα όταν επιστρέφοντας από τη Χερσόνησο του Άθω χθες, περνούσαμε από τον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης και μου ερχόταν στο νου, οι αγαπημένοι μου άνθρωποι εκεί. Ήθελα να έχω την ευκαιρία να τους ξαναδώ, να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, να τους πω πόσο μου έχουν λείψει από τότε που τελευταία ιδωθήκαμε, όταν τέτοια εποχή, έβρισκα την ευκαιρία να πάω να τους δω και να περάσω λίγες ημέρες μαζί τους. Να τους πω πόσο τους αγαπάω και πόσο μου λείπουν από τη ζωή μου, όταν πια αρκούμαστε στη γραπτή επικοινωνία όταν μπορούμε και έχουμε το χρόνο.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <i>God knows I didn't mean to hurt you, I didn't mean to break your heart, </i>λέει το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου και γυρίζει στο μυαλό μου συνέχεια. Αναρωτιέμαι ξανά, αν ποτέ θα αξιωθώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ από έναν άνδρα που θα είναι ικανός και θα θέλει να με καλύψει συναισθηματικά, να είναι ο σύντροφος, ο φίλος, ο εραστής, ο σύζυγος, ο συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης στη κοινή μας ζωή. Μεγάλες κουβέντες λέω μου φαίνεται και όταν το αντικρύζω, το σέβομαι, το εκτιμώ αλλά και μπαίνω στη σύγκριση με τις δικές μου επιλογές και τότε μετά λύπης μου, βγαίνω χαμένη...</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Αυτόν τον καιρό, υπάρχουν πράγματα στη ζωή μου που περιμένουν να διευθετηθούν με τη δική μου ανάληψη ευθυνών, όπως και αντίστοιχα υπάρχουν πράγματα που υφίστανται ή αργοπεθαίνουν πέραν από τη δική μου θέληση ή διάθεση, αλλά στέκω ως μάρτυς στην εξέλιξή τους. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι απλά "δεν ενδιαφέρομαι", αλλά αν και φαίνεται ότι έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά, δεν είναι έτσι. Στα ζητήματα της καρδιάς, είμαι γυναίκα και όσο και το δυναμικό μου προφίλ, επισκιάζει άλλες πλευρές του χαρακτήρα μου, πιο εσωστρεφείς, δεν παύω να νιώθω και να εκφράζομαι έτσι και όχι σαν τον Ζούπερμαν ή τον Οδυσσέα Ανδρούτσο με το σπαθί, που θα ήθελαν μερικοί να είμαι, αλλά λυπάμαι πολύ, δεν θέλω να γίνω για να αισθάνονται αυτοί καλά με την δική τους προβολή στο πρόσωπό μου.</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> Εισπράττω πια ότι κοινωνικά οι άλλοι προσφεύγουν σε μένα γιατί τους δημιουργώ αισθήματα εμπιστοσύνης και ίσως έχει φτάσει η εποχή που προβάλλεται ισχυρά κάτι τέτοιο, όμως δεν κρύβω ότι αισθάνομαι ως άλλη Ιφιγένεια εν Αυλίδι, όταν πέραν από τη κοινωνική δράση, αυτό που θέλω να είμαι είναι ένας δοτικός άνθρωπος, με αισθήματα που περιμένουν να εκφραστούν, σαν ένα πυροτέχνημα που σκάει καταμεσής ενός σκοτεινού ουρανού, αλλά θέλουν να πέσουν στη γη και να φυτρώσουν, να ανθίσουν, να αναπτυχθούν. Είναι ωραίο να προσφεύγουν οι άλλοι σε σένα, γιατί αναγνωρίζουν πράγματα που τους κάνουν να νιώθουν καλά, όμως ο ρόλος της Καγκελαρίου της Γερμανίας, δεν είναι αυτό που με ικανοποιεί και με εκφράζει, όταν μέσα μου σπαρταράω να νιώσω τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, του χτισίματος της εμπιστοσύνης, της ηθικής και ψυχολογικής στήριξης.&nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <div style="text-align: justify;"> Άραγε υπάρχει αυτός που θα μπορέσει να αντέξει μια γυναίκα στα 40+ της, ολίγον χύμα στο κύμα πια, με μεγάλες ευαισθησίες, με ακόμα μεγαλύτερη παρόρμηση και φιλότιμο, με όρεξη για ζωή, με μια χρόνια πάθηση που την κάνει εγκρατή και ανασφαλή για το μέλλον, αλλά που αυτό που θέλει είναι να αγαπά με όλη της τη ψυχή, να σέβεται, να αναγνωρίζει και να θαυμάζει αυτόν που θα την εκτιμήσει, θα την αγαπήσει, θα της προσφέρει την οικογένεια που ποθεί να φτιάξει μαζί του, πριν να είναι αργά να ζήσουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους μαζί? Τη Μαριαλένα που προτιμά την ειλικρίνεια από ένα ωραίο ψέμα, την συντροφικότητα από τη κοσμική ζωή, τον εθελοντισμό από τον κωλοεγωϊσμό των ξετσίποτων, τον πνευματισμό από την κεκοιμημένη συνείδηση, το χαμόγελο από τη γκρίνια, τη μοναχικότητα από τις αδιέξοδες σχέσεις. Ίσως κουβέντα να κάνουμε, ποιος το ξέρει?</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div style="text-align: center;"> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="//www.youtube.com/embed/rnyav7pbBbk" width="560"></iframe></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Marialena, 28.10.2014 (Because the Truth is out there...)</div> </div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-31812855227132337502014-05-24T00:14:00.000+03:002014-05-24T00:14:29.370+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Εγώ είμαι πάλι. Δεν έχω άλλο τρόπο να τα πω, αν δεν τα γράψω, δεν γίνεται διαφορετικά, ειδικά απόψε, ειδικά αυτό το διάστημα.<br /> <br /> Σκεφτόμουν ότι κοντά 20 χρόνια πριν, τα ίδια έκανα πάλι, όταν δεν είχα άλλον τρόπο να αντιμετωπίσω τις κλεισομάρες μου. Νοέμβρης 1995, νομίζω ήταν, τότε που σχεδόν δεν έβλεπα μετά τα λέιζερ, αλλά έβρισκα καταφύγιο στο να βάφω τα τάσια του αυτοκινήτου μου, τότε. Καθισμένη σε ένα χαλάκι στην αυλή, να έχω ένα πινέλο και να βάζω χρώμα στα τάσια που ήθελαν βάψιμο.<br /> <br /> Ένα πρόβατο για σφαγή, αυτό ήμουν, αλλά δεν το είχα καταλάβει. Πήγα εθελούσια στο βωμό. Ναι, γλύτωσαν τα μάτια από χειρότερα, έμεινε όμως η αναπηρία, μέχρι και σήμερα. Δεν έχει σημασία που το συνήθισα, που στραπακλωνόμουν στα σκαλιά, γιατί δεν έβλεπα τα σκαλοπάτια πια, που δεν διέκρινα το βράδυ στο μισοσκόταδο και έπρεπε να αρχίσω να ψηλαφίζω για να μην σκουντουφλάω συνέχεια, όπως και έγινε.<br /> <br /> Άλλαξε και το βήμα μου, βάρυνε, τα πόδια εξερευνούν πια πρώτα και μετά τα μάτια, άλλαξε και ο τρόπος που βλέπω γύρω μου, τώρα πια πιο περιορισμένα. Δεν άλλαξε το "ταξίδεμα" στον ορίζοντα, η ενατένιση του ουρανού, τα σύννεφα, τα δέντρα, τα χρώματα του ουρανού, οι σταθερές μου όσο βλέπω. Η ευγνωμοσύνη ότι είμαι ζωντανή και μπορώ και συνδέομαι με το περιβάλλον κατ' αυτόν τον τρόπο.<br /> <br /> 12 Ιουνίου. Πάμε για χειρουργίο, πάλι στο μάτι. Στο ευαίσθητο, στο ζαβούλι μου, σ' αυτό που παλεύει κόντρα στους νόμους της φύσης και τον χρόνο για μην εγκαταλείψει τη προσπάθεια να βλέπει, όσο μπορεί. Τώρα πια βλέπει ελάχιστα, αποσπασματικά, μέσα από φίλτρο του θολωμένου φακού του. Είμαι αποφασισμένη και ας φοβάμαι. Δεν έχω άλλη επιλογή, να του δώσω το φιλί της ζωής, να δει ξανά, να μην κυκλοφορώ σαν τη θείτσα, να μην γυρίζω το κεφάλι δεξιά, γιατί αριστερά δεν βλέπει.<br /> <br /> Να αλλάξει ο φακός, να γίνει και έγχυση αζώτου, να κολλήσει ο αμφιβληστροειδής. Δεν ρώτησα ακόμα αν θα ξαναγίνει η ίδια κατάσταση. Το "δώρο" θα είναι η πρεσβυωπία. Από τώρα γαμώτο? Σκάσε και κολύμπα. Το ένα μάτι θα θέλει γυαλιά για κοντά, το άλλο όχι. Να δω πως θα διαβάζω το κινητό μετά την επέμβαση. Τι θα γίνει και το άλλο μάτι, το "καλό". Πότε θα καταπέσει και εκείνο για να γίνει και εκεί η αλλαγή φακού, να τελειώνουμε με αυτό το πράγμα επιτέλους? Πέντε χρόνια από τη ζωή μου ζω με τη μελαγχολία του καταρράκτη. Τα καλύτερά μου χρόνια, ίσως... λέω, μια μελαγχολία που δεν περνάει, όσο και αν κάνω τον κλόουν, όσο και αν προσπαθώ να χαλαρώσω και να ζήσω το σήμερα, δεν περνάει. Είναι εκεί, κολλημένη στο δέρμα και το υποσυνείδητό μου.<br /> <br /> Αυτή τη φορά, βρήκα καταφύγιο στο να σφίγγω τις βίδες στο μηχανάκι μου. Το αυτοκίνητο, δεν το αγγίζω πια, δεν μου έχω εμπιστοσύνη να οδηγώ σε συνθήκες δύσκολες, δεν με βοηθούν τα μάτια μου και έτσι άρχισα να καταλαβαίνω τι περνάνε οι μεγάλοι άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μένα. Προχθές επιχείρησα να δω και μια ταινία στη τηλεόραση μετά από καιρό και αποκοιμιώμουν, γιατί δεν έβλεπε το μάτι, να πάει το σήμα στον εγκέφαλο να μείνει ξύπνιος...<br /> <br /> Το λιμανάκι μου, να φροντίζω τις προεκτάσεις του εαυτού μου, για να βρω λίγη χαρά, λίγη ικανοποίηση ότι δεν ακυρώνομαι σαν άνθρωπος μέσα από τις δοκιμασίες. Το υλικό μέσον κι εγώ, η εξανθρώπιση, η προβολή των συναισθημάτων πάνω σε ένα χρηστικό αντικείμενο, γιατί σε μένα πάντα φέρομαι αυστηρά, γιατί έτσι έχω μάθει να με μεταχειρίζομαι. No mercy, έτσι ακριβώς. Θέλω να βρω και το εγχειρίδιο επισκευής της μηχανής, μπας και καταφέρω να κάνω τον Κύρο Γρανάζη και τα χέρια μου δώσουν, αυτό το "κάτι" που με κάνει να λέω: "μπράβο ρε Μαριαλένα, τα κατάφερες! Το μηχανάκι τώρα δεν τρίζει..."<br /> <br /> Και στο ενδιάμεσο του αυτομαστιγώματος, οι ζωές των άλλων, ταινίες φυλαγμένες που περίμεναν την ώρα τους για να τις δω στην οθόνη του υπολογιστή. Τα παράλληλα σύμπαντα που μέσα από αυτά ζω σε προβολή, σε αντιπαραβολή με το δικό μου καύκαλο της χελώνας. Είδα αρκετές ταινίες τελευταία, με αιχμαλώτισε το Labor Day με την Kate Winslet και τον Josh Brolin, όπως και το The Book Thief με τους Geoffrey Rush και Emily Watson που λατρεύω. Τι ταινίες! Πως το συναίσθημα εξυφαίνεται μέσα από τις δυσκολίες, η ανθρωπιά ξεπηδά εκεί που η αγριότητα οργιάζει, πως η αγάπη φανερώνεται μέσα από καρδιές που μπορούν να την εκφράσουν! Τι να πω!<br /> <br /> Θέλω να αρχίσω και διατροφή ξανά, να ξεφουσκώσω λίγο από τα άγχη και τις αγωνίες μου. Μετά την επέμβαση και την ανάρρωση, οπωσδήποτε. Νιώθω ότι έχω χάσει την εικόνα του εαυτού μου, δεν είμαι στα πάνω μου, δεν αισθάνομαι καλά με το σώμα μου. Έχω καταπνίξει και την ερωτική επιθυμία, γιατί μέσα μου κυριαρχεί η ανάγκη για εσωστρέφεια, δεν αισθάνομαι ερωτική εγώ η ίδια και έχω μπει σε safe mode, πράγμα που με εξυπηρετεί ή με βολεύει, για πόσο δεν ξέρω, αλλά όπως το βλέπω, για αρκετό διάστημα. Η ερωτική έκφραση, η ανάγκη επικοινωνίας, της άδηλης, της μη λεκτικής, δεν είναι ανάγκη να εκφράζεται μόνο από το σεξ. Ποτέ δεν το πίστευα αυτό και δεν το εφάρμοζα. Σεξ κάνουν οι άνδρες για εκτόνωση των ορμονών τους σωματικά, εγώ τι στο καλό να θέλω, εκτός από τρυφερότητα και ηρεμία, που πανάθεμά με, αν αρκεί και καλύπτει έναν άνδρα!<br /> <br /> Γι' αυτό θα ήθελα να δώσω το κλειδί της ελευθερίας στον σύντροφό μου, που μάλλον το έχει πάρει από μόνος του και να βρει τη χαρά, την ανεμελιά ή την κάλυψη των αναγκών του σε προσωπικό επίπεδο, εκεί που δύνανται να του τα παρέχουν. Θα ήθελα να ήμουν νέα, όμορφη, υγιής και διαθέσιμη, αλλά δεν είμαι πια. Θέλω και εγώ τα πράγματα σε ένα άλλο επίπεδο. Όσο βουτάω μέσα μου και ψυχαναλύομαι, τόσο αναζητώ το παρακάτω, το επόμενο επίπεδο συνειδητότητας, δεν μπορώ πια τα φρου φρου και αρώματα, το να περνάει ο χρόνος δίχως νόημα και δίχως προορισμό, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι θέτω εαυτόν εκτός νυμφώνος, εκτός παιχνιδιού, εκτός πραγματικότητας.<br /> <br /> Θα ήθελα να ήθελε να μοιραζόμαστε περισσότερες στιγμές μεταξύ μας, σαν ζευγάρι και όχι σαν φιλαράκια, γιατί δεν αντέχει τις δικές μου προκλήσεις. Ανθρώπινο, το κατανοώ, ίσως στη θέση του και εγώ το ίδιο να έκανα, να κρατούσα τις αποστάσεις μου, από μια κατάσταση που δεν ξέρεις πως να φερθείς. Αγαπάμε ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά αυτό μάλλον δεν είναι αρκετό για να μας κάνει να είμαστε ΜΑΖΙ και όχι μαζί κοινωνικά και γιατί μας αρέσουν κοινές δραστηριότητες και ασχολίες.<br /> <br /> Δεν ξέρω, μάλλον έφτασα στο σημείο να μην ελπίζω ότι η ζωή μου μπορεί να είναι καλύτερη, γιατί ίσως εγώ δεν έχω πιστέψει ότι μπορεί να είναι καλύτερη. Πάλι καλά που υπάρχουν και οι γονείς ακόμα και δίνουν μια χείρα βοηθείας, εκεί που μπορούν, αφού όσο και αν δεν το ομολογώ το έχω ανάγκη, να περάσω αυτή τη κατάσταση, μη νιώθοντας ότι τα κάνω όλα και συμφέρω, άσχετα που δείχνω ψύχραιμη και δίνω και κουράγιο, γιατί η ψυχούλα τους το ξέρει αν θέλουν να βλέπουν το παιδί τους να ταλαιπωρείται και εγώ να προσπαθώ να μην το δείξω μέσα από την αποστασιοποίησή μου.<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="//www.youtube.com/embed/ORKIwxJA5jQ" width="459"></iframe><br /> <br /> Σήμερα το πρωί στο γραφείο, έβαλα λίγο το ραδιόφωνο στο κινητό, να με συντροφεύει εν ώρα εργασίας. Αυτό το τραγούδι του Γιάννη Βαρδή, "καρφώθηκε" μέσα μου όταν το άκουσα, είχα να το ακούσω και χρόνια, ίσως, αλλά ήρθε και με ακολούθησε μέχρι τώρα που περασμένα μεσάνυχτα, γράφω ξανά, σαν τον παλιό καιρό, το πληκτρολόγιό μου, οι σκέψεις μου κι εγώ αντάμα.<br /> <br /> (c) Marialena, 24/5/2014</div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-87221185578328883082014-04-01T20:08:00.002+03:002014-04-01T20:10:15.036+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Η επιστροφή στην Ιταλία, ήταν ένα όνειρο που κρατούσε άσβηστο από το 2005 που είχα πάει τελευταία φορά και πάντα ήθελα να πάρω το σκούτερ μου και να πάω να την επισκευθώ, ζώντας την εμπειρία επί των δυο τροχών σε Ιταλικό έδαφος.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Η ευκαιρία μου δόθηκε λίγο καιρό πριν, όταν έπεσα πάνω στη διοργάνωση μοτοεκδρομής από την Ελλάδα στη περιοχή της Απουλίας και της Ελλάδας του Σαλέντο, γνωστής ως και Grecia Salentina. Η καρδιά μου και μόνο στη σκέψη πετάρισε, αφού ο τόπος αυτός είναι πολύ ενδιαφέρον λόγω της ελληνικής παράδοσης που υπάρχει στη Κάτω Ιταλία από την αρχαιότητα και η μίξη</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>των πολιτισμών, σε κάνει να νιώθεις πόσο ιδιαίτερος είναι αυτός ο τόπος, ειδικά για εμάς τους Έλληνες που αγαπούμε την Ιταλία!</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Αρχές Μαρτίου το αποφασίσαμε με τον Ιχνηλάτη να συμμετέχουμε, αφού υπήρχε η δυνατότητα απόπλου από την Πάτρα στο Μπρίντιζι, αφετηρία της μοτοεκδρομής. Μια ανάσα δρόμος με τον Σκαραβαίο, πλυμένο και φορτωμένο για το ταξίδι, παρόλο που η Εθνική Οδός από το Ζευγολατειό και μετά, είναι χειρότερη από ό,τι τις προηγούμενες χρονιές, γιατί λόγω των έργων υπάρχει μια λουρίδα σε πολλά σημεία και κακό οδόστρωμα, αλλά εμάς προσωπικά δεν μας σταματούσε τίποτα στο να φτάσουμε στη Πάτρα!</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>5 μμ. Μπαίνουμε στο πλοίο και αναθαρρούμε, αφού στη μάχη με το χρόνο για να φτάσουμε εγκαίρως, τα καταφέραμε και βρισκόμασταν ήδη στο καράβι για την αναχώρηση. Άδειο σχεδόν το γκαράζ, δίπλα μας μια Yamaha 1200 Super Tenere, συνταξιδιώτη μας από το Κιάτο Κορινθίας που συμμετείχε και εκείνος στην εκδρομή. Στην Ηγουμενίτσα θα παίρναμε και το υπόλοιπο γκρουπ που ερχόταν από Κεντρική και Βόρειο Ελλάδα στην εκδρομή. Ρωτάμε στη ρεσεψιόν τι ώρα θα πιάσουμε Ηγουμενίτσα και μας απαντούν πως πηγαίνουμε καρφί Μπρίντιζι, ενώ τα άλλα παιδιά θα ερχόταν με το επόμενο πλοίο στην Ιταλία! Βγάζω τον οδηγό μου για την Μεγάλη Ελλάδα και αρχίζουμε να διαβάζουμε τι θα επισκευθούμε. Στο βάθος σουρουπώνει και βλέπουμε τις ακτές της Αιτωλοακαρνανίας και τον ήλιο να δύει στην απεραντοσύνη του Ιονίου. Παίρνουμε και τον πρώτο Ιταλικό καφέ στο μπαρ και καθόμαστε με τον συνταξιδιώτη μας για να γνωριστούμε. Παίρνουμε και λαζάνια από το εστιατόριο, με το πλήρωμα να μιλάει, άλλοι αγγλικά, άλλοι ιταλικά και κανά δυο πατριωτάκια που όταν πέσαμε πάνω τους, πάψαμε να γλωσσεύουμε τη μπέρδα μας προσπαθώντας να συνεννοηθούμε με μισά Ιταλικά μισά Άγγλικά και ο Θεός βοηθός! Ώρα για ύπνο στη καμπίνα, γιατί το ταξίδι ήταν μακρύ και η επομένη θα μας έβρισε έτοιμους για να ξεκινήσει η εκδρομή μας στην Ιταλία!</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Σάββατο 22 Μαρτίου 2014</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen='allowfullscreen' webkitallowfullscreen='webkitallowfullscreen' mozallowfullscreen='mozallowfullscreen' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/vgiKbfuMG0A?feature=player_embedded' frameborder='0'></iframe></div> <br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>8 πμ. Έγερση, πακετάρισμα και βουρ στη τραπεζαρία για πρωϊνό. Είπαμε τις καλημέρες μας με τον συνταξιδιώτη μας, πήρα το δείγμα από γιαούρτι που τρώνε οι ξένοι (τρεις κουταλιές σε παιδική συσκευασία), κρουασάν χωρίς βούτυρο (το τρώνε με ζάχαρη οι Ιταλοί, όχι βούτυρο όπως οι Γάλλοι) και ένα χυμό και ήδη στο βάθος φαινόταν το λιμάνι του Μπρίντιζι και οι Ιταλικές ακτές. Σήμα στο κινητό περιμέναμε να πιάσει από Ιταλία, 3G το ξεχάσαμε, αφού οι χρεώσεις είναι πανάκριβες σε περιαγωγή και οι πρώτες φωτό με θέα το Μπρίντιζι στο βάθος.&nbsp;</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>9 πμ. Άφιξη στο λιμάνι, πατάμε επιτέλους το πόδι σε έδαφος Ιταλικό! Mamma mia, τα καταφέραμε... Τα υπόλοιπα παιδιά θα έφταναν στις 12 στο λιμάνι, οπότε είχαμε αρκετό χρόνο στη διάθεσή μας να περιηγηθούμε στο Μπρίντιζι. Πάμε να φύγουμε, μας σταματάει πριν την έξοδο η Guarda di Finanza (ο τελωνειακός έλεγχος). Έχετε ποτά και τσιγάρα μαζί σας. Όχι! Έχετε κάτι να δηλώσετε? Όχι! Που θα μείνετε? Στο Λέτσε. Ακούω τους Ιταλούς να λένε: «Μήπως θα πάνε στη Σικελία?» Γνέφουμε πως όχι και μας αφήνουν ήσυχους. Τη Super Tenere όμως την ξεσκονίζουν, αφού κατεβάζουν τις βαλίτσες και τις ψάχνουν διεξοδικά, αλλά χωρίς ενοχοποιητικά αποτελέσματα. Φτου ξελευτερία και ξεκινάμε για την πόλη που απέχει γύρω τα τρια χλμ από το λιμάνι. Ο φίλος μένει πίσω να περιμένει τους υπόλοιπους και εμείς κάνουμε τη πρώτη μας βόλτα στο κέντρο του Μπρίντιζι, που είναι πολύ συμπαθητική πολιτειούλα, σε αντίθεση με το αδιάφορο λιμάνι του. Ωραίος πλακοστρωμένος δρόμος στη παραλία, Η Ρωμαϊκή Κολώνα που έχει απομείνει από την αψίδα στο τέλος της Αππίας Οδού, που κατέληγε εδώ, απέναντι το μνημείο Όλων των Μαχών, ιταλιάνικος αέρας, φύγαμε! Στο πάρκο του μνημείου ο κόσμος κάνει τζόγκινγκ, βγάζει τα σκυλιά βόλτα ή τα μωρά και η θέα φανταστική απέναντι.&nbsp;</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Η ώρα όμως περνάει και πάμε ξανά στον σταθμό επιβατών στο λιμάνι για να υποδεχθούμε την ομάδα της μοτοεκδρομής. Παρά τη ταλαιπωρία τους, είναι όλοι σε καλή διάθεση για να ξεκινήσουμε το ταξίδι. Αρχηγός της εκδρομής ο Θανάσης, σκούπα ο Αλέξανδρος, έχουμε στη παρέα τρεις BMW 1200 Adventure από Θεσσαλονίκη, μια Yamaha 1300 FJR από Αλεξανδρούπολη, μια BMW 1200 GT από Λάρισα, μια πανέμορφη Moto Guzzi 1100 Brera από Θεσσαλονίκη, ένα Sym Citycom 300i από Ελασσώνα, τη Yamaha 1200 Super Tenere από Κιάτο και το Scarabeo 500ie light από την Αθήνα που οδηγούμε.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Κολατσιό και φύγαμε για την πρώτη μας στάση στο χωριό με τα λευκά σπίτια που θυμίζουν Αιγαίο, την Οστούνη. Εκεί έχοντας σε πανοραμική θέα τον κόλπο του Μπάρι στο βάθος, για να αποφύγουν τις επιδρομές των Σαρακήνων πειρατών οι κάτοικοι του χωριού, έχτισαν τον οικισμό σε κάστρο, όπου υπήρχαν μόνο δυο δίοδοι για να μπει κανείς και έτσι προστατεύονταν από τους εισβολείς, ενώ έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα η μοναδική αυτή αρχιτεκτονική. Μετά τη στάση μας αυτή, κατευθυνόμαστε βόρεια στο γραφικό χωριό της Απουλίας, το Alberobello, ή αλλιώς η πρωτεύουσα των Τρούλλων, χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιοχής σε πλήθινα σπίτια με πετρόχτιστες στέγες που συναντιόνται μόνον εκεί στην Ιταλία. Μεσημεράκι φτάνουμε στο Αλμπερομπέλλο και νιώθεις πως βρίσκεσαι σε χωριό με ξωτικά, ενώ ο ήλιος λούζει τη πλάση! Αφήνουμε τις μηχανές και περπατάμε στο χωριό, ενώ ανακαλύπτουμε βήμα βήμα την ομορφιά του τοπίου!</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Στη συνέχεια φεύγουμε για τη Ματέρα (αρχαία ελληνικά σημαίνει Μητέρα), στην επαρχία της Basilicata, όπου και θα διανυκτερεύσουμε. Στο δρόμο συναντάμε τη πρώτη βροχή μέσα από τα λιβάδια, καθώς κινούμαστε βορειοδυτικά του Μπάρι και μέσα από επαρχιακές οδούς με βουνιές και λάσπες, φτάνουμε σε ένα ωραίο τετράστερο ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενήσει το βράδυ! Ωραία ατμόσφαιρα και ιταλικό design, αφήνουμε τα πράγματά μας και ετοιμαζόμαστε να πάμε για φαγητό. Όπως και εμείς, οι Ιταλοί βγαίνουν έξω τα Σαββατόβραδα και πάνε για φαγητό στα τοπικά εστιατόρια, που όσο περνάει η ώρα, γεμίζουν ασφυκτικά! Πάμε μέχρι το κέντρο της πόλης, βρίσκουμε κάποια στέκια που μας προτείνουν και με αρκετό κρύο, επιστρέφουμε για ξεκούραση στο ξενοδοχείο μας.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Κυριακή 23 Μαρτίου 2014</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="https://ytimg.googleusercontent.com/vi/4j-31_dbCOI/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="https://youtube.googleapis.com/v/4j-31_dbCOI&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><param name="allowFullScreen" value="true" /><embed width="320" height="266" src="https://youtube.googleapis.com/v/4j-31_dbCOI&source=uds" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true"></embed></object></div> <br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>9 πμ. Μετά το πρωϊνό, αναχώρηση για τον παραδοσιακό οικισμό και μνημείο της Παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco, τα Sassi di Matera, (τα υπόσκαφα της Ματέρα). Από την αρχαιότητα έχει κατοικηθεί αυτός ο οικισμός, όπου οι τρωγλοδύτες ζούσαν σε υπόσκαφα σπιτάκια, όπως στη Σαντορίνη, σε αντίθεση με τους προύχοντες που ζούσαν στα παλάτια τους στη κορυφή του λόφου.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Το τοπίο επιβλητικό, εδώ γυρίστηκε ο Τελευταίος Πειρασμός του Μελ Γκίμπσον, όλη η πολιτεία στα χρώματα του πλίνθου, απλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Ξεκινάμε την περιήγηση με τα πόδια, επισκέπτες πολλοί λόγω Κυριακής. Σε κάποια σημεία μου θυμίζει τη Πλάκα, σε άλλα το Ναύπλιο, η φράγκικη αρχιτεκτονική είναι παντού στη παλιά πόλη. Αυτός ο τόπος απλά δεν υπάρχει!</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Όμως η ώρα περνά και πρέπει να πάρουμε τις μηχανές και να φύγουμε Νότια για τον Τάραντα, το γνωστό λιμάνι της Νότιας Ιταλίας.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Η διαδρομή πάλι περνάει μέσα από την Απουλία και περνάμε το μεγαλύτερο πετροχημικό εργοστάσιο που έχει φτιαχτεί στην Ιταλία, λίγο έξω από τη πόλη, τοπίο βιομηχανικό και παράλληλα απόκοσμο. Το λιμάνι του Τάραντα, αποικία των Λακεδαιμονίων από την αρχαιότητα και μετέπειτα Ρωμαϊκή Κτίση, στρατηγικό σημείο στον ομώνυμο κόλπο, χρησιμοποιείται ακόμα για εμπορικούς σκοπούς, ενώ η πόλη από τη δεκαετία του 50 και μετά, έχει πνιγεί στις πολυόροφες πολυκατοικίες, αλλά διατηρεί και το μεγαλείο των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Καθώς προχωράμε φτάνουμε στα ερείπια του Ναού του Ποσειδώνα και απέναντι στο καλοδιατηρημένο Κάστρο των Αραγόνων που κοσμεί την ακτή. Παρκάρουμε τις μηχανές και αρχίζουμε τις φωτογραφίες γιατί το τοπίο είναι μοναδικό! Έχουμε χρόνο στη διάθεσή μας για να δούμε τη πόλη, γι’ αυτό εμείς ξαναπαίρνουμε τον Σκαραβαίο και μπαίνουμε μέσα στη πόλη για να την γνωρίσουμε. Ξανά πάλι στο σημείο συνάντησης και είναι ήδη απόγευμα που ξεκινάμε για τον τελικό μας προορισμό της βραδυάς, τη πόλη του Λέτσε, βόρειοανατολικά του Τάραντα, όπου θα διανυκτερεύσουμε. Έχει ήδη βραδυάσει όταν φτάνουμε και η πρώτη εντύπωση είναι γλυκειά, παρόλο ότι αν δεν ήταν ένας Ιταλός με Scarabeo 50 του 93 να μας οδηγήσει στο ξενοδοχείο, δεν ξέραμε που να πάμε. Το ξενοδοχείο, σε κεντρικό σημείο, ανακαινισμένο από τη δεκαετία του 70, μου θύμισε σοσιαλιστικές κατασκευές στη Ρωσία της εποχής, αλλά σημασία ότι είχαμε φτάσει επιτέλους! Η κούραση γλυκειά, μπάνιο και ετοιμαστήκαμε να πάμε με τα πόδια στο κέντρο της πόλης, που απείχε περίπου 10 λεπτά περπατώντας, αλλά έτσι είχαμε την ευκαιρία να δούμε φωτισμένα τα μπαρόκ μνημεία της πόλης, που δημιουργούσαν έτσι μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα! Μέσα στα στενά εντοπίσαμε και μια παροδιακή trattoria (ταβερνάκι), όπου το γατόνι γκαρσόνι, αναγνώρισε την Ελλάδα στο φούτερ του Κλαμπ του Ιχνηλάτη και μας έκανε να νιώσουμε όμορφα με την πάρλα του, ενώ όλη σχεδόν η παρέα παράγγειλε ιταλική παραδοσιακή πίτσα στο φούρνο!</b></span></span><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen='allowfullscreen' webkitallowfullscreen='webkitallowfullscreen' mozallowfullscreen='mozallowfullscreen' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/wGekBsXtY5o?feature=player_embedded' frameborder='0'></iframe></div> <br /> <br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen='allowfullscreen' webkitallowfullscreen='webkitallowfullscreen' mozallowfullscreen='mozallowfullscreen' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/wBQMvc-GwTE?feature=player_embedded' frameborder='0'></iframe></div> <br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>10 πμ. Μετά το πρωϊνό με ήχους τζαζ και γλυκές ευρωπαϊκές γεύσεις στο μπουφέ, αλλά και παραδοσιακό παξιμάδι από το Λέτσε με λάδι και ρόκα από πάνω για γεύση, φεύγουμε για τη Grecia Salentina και τα Γκρεκάνικα χωριά. Πρώτη στάση, το Καλημέρα, μέσα στις ελιές, στην απομονωμένη περιοχή του Σαλέντο, όπου Ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν την Ομηρική διάλεκτο, κατοίκησαν εδώ στα Βυζαντινά χρόνια και ανέπτυξαν τη Γκρεκάνικη κουλτούρα, επηρρεασμένη τόσο από την χώρα που ζούσαν αλλά και την Ελληνική τους καταγωγή. Κάθε χρόνο γίνονται γιορτές στα Ελληνόφωνα χωριά που η παράδοση αυτή παραμένει ζωντανή, ενώ υπάρχουν κάποιοι κάτοικοι που μιλούν ακόμα την ιδιόμορφη αυτή διάλεκτο, που είναι απολαυστική να την ακούς, όταν καταλάβεις τι λένε. Παρκάραμε τις μηχανές στη κεντρική πλατεία του Καλημέρα και αμέσως μας πλησίασαν ελληνόφωνοι κάτοικοι που θέλησαν να μας χαιρετήσουν όταν τους είπαμε ότι ερχόμαστε από Ελλάδα. Ξεκινάμε τη περιήγηση και φτάνουμε στο λαογραφικό μουσείο, όπου ο υπεύθυνος φωνάζει κάποιον κάτοικο που μιλάει ελληνικά και μας κάνει τη ξενάγηση. Με θαυμασμό αλλά και περηφάνεια για τις κοινές ρίζες των προγόνων μας, ακούω τις περιγραφές του ενώ βλέπουμε τα εκθέματα από τη καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής τον περασμένο αιώνα. Γεμάτοι από συναισθήματα, κλείνει η ξενάγηση και φεύγουμε ξανά για το Οτράντο, το δεύτερο λιμάνι του Νότου μετά τον Τάραντα, όπου ξεκινούσαν για τους Άγιους Τόπους οι ιππότες στις Σταυροφορίες, που στην αρχαία ελληνική ονομάζονταν Υδρούς. Το Οτράντο είναι το κοντινότερο σημείο στην Αλβανία, απέχοντας μόνο 60 ναυτικά μίλια από την απέναντι στεριά! Ήλιος ωραίος και ώρα για ένα καφεδάκι απέναντι από το κάστρο και κολατσιό, γιατί το ταξίδι μας συνεχιζόταν κατά μήκος της ακτής της Αδριατικής, μέχρι το νοτιότερο άκρο του τακουνιού της μπότας, στο ακρωτήριο της Αγίας Μαρίνας της Λεύκας (Santa Marina di Leuca), αρχαίος οικισμός και αυτός γνωστός για τα κανάτια του. Η διαδρομή εξαιρετική, συνδιασμός Γαλλικής Ριβιέρας και Αδριατικής, ο δρόμος επαρχιακός μέσα από τα χωριουδάκια με πολλές στροφές και μοναδική θέα στο πέλαγο! Μια ώρα αργότερα φτάνουμε στη Λεύκα με τον φάρο της να ορίζει το τοπίο, στάση για φωτογραφίες και ξεκούραση και ενώ ο καιρός φορτώνει, βάζουμε αδιάβροχα και κατευθυνόμαστε προς τη Καλλίπολη, το αρχαίο λιμάνι στο κόλπο του Τάραντα, που πλέον ονομάζεται Gallipoli. Μετά το τοπίο της Αδριατικής, φεύγοντας από τη Λεύκα, το τοπίο αλλάζει και πάλι ενώ πηγαίνουμε προς Καλλίπολη και γίνεται πιο πεδινό, ενώ στο δρόμο μας βρίσκει και ένα πέρασμα βροχής και αέρα που στο δρόμο που κινούμαστε το καταλαβαίνουμε αρκετά, γιατί τα μποφόρ δεν αστειεύονται πάνω στις μηχανές.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Σουρουπώνει και φτάνουμε Καλλίπολη, μια όμορφη ναυτική πολιτειούλα που θυμίζει Ναύπακτο, ενώ έχει μια χερσόνησο με το παραδοσιακό της οικίσμό να φυλάσσεται από το τοπικό κάστρο στην είσοδο της χερσοννήσου. Κάνουμε τη βόλτα μας στη χερσόννησο, ενώ ο Ιχνηλάτης μου λέει πως του θυμίζε τη παλιά πόλη των Χανίων και τη Κέρκυρα, ενώ έχουμε λίγο χρόνο να σταματήσουμε για να χαζέψουμε και να πάρουμε τα αναμνηστικά μας. Επιστροφή στο Λέτσε, μπάνιο και ύπνος, γιατί στο τέλος της ημέρας, η μπατάρ ήταν όντως χαμήλ!</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Τρίτη 25 Μαρτίου 2014</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen='allowfullscreen' webkitallowfullscreen='webkitallowfullscreen' mozallowfullscreen='mozallowfullscreen' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/5coPyRy4iwQ?feature=player_embedded' frameborder='0'></iframe></div> <br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>9 πμ. Πρωινό και μέχρι τις 11 που θα φεύγαμε από το ξενοδοχείο, πάμε πεζή στο κέντρο του Λέτσε για βόλτα και σουβενίρ, ενώ βλέπουμε τη πόλη και τα μνημεία της υπό το φως του ήλιου και κάτι μέσα μου λέει πως αυτή η αίσθηση της ανθρώπινης πολιτείας που έχει, μου αρέσει! Φορτώνουμε και πάλι τον Σκαραβαίο, φοράμε τον εξοπλισμό μας και φεύγουμε κατά τις 12 για το Μπρίντιζι, αφού το βράδυ αναχωρούμε για Ελλάδα. Η διαδρομή είναι πάλι από δρόμους εκτός μεγάλων οδικών αρτηριών και έτσι μπαίνουμε και βγαίνουμε στα χωριά προς το Μπρίντιζι με χαλαρή διάθεση και χαμηλές ταχύτητες. Φτάνοντας ξανά στον προορισμό μας, όλη η ομάδα κάνουμε τον γύρο της πόλης και πάμε να βγάλουμε φωτογραφίες στο Μνημείο όλων των Μαχών στη παραλία απέναντι και να ξεκουραστούμε. Με μια ιταλίδα στην είσοδο που μιλούσε σαν καταρράκτης και προσπαθώντας να συνεννοηθούμε πόσα άτομα θα ανεβούμε στη κορυφή του μνημείου, επτά από εμάς ανεβαίνουμε και αντικρύζουμε την πανοραμική θέα της πόλης αλλά και της θάλασσας στο βάθος! Απίστευτη αίσθηση, ενώ ο οδηγός από την Αλεξανδρούπολη, βγάζει την ελληνική σημαία από τις αποσκευές του και φωτογραφιζόμαστε σαν άλλοι «κατακτητές» με θέα το Μπρίντιζι. Άραγμα για καφέ και κολατσιό σιτσιλιάνικη τυρόπιτα στη καφετέρια απέναντι από το μνημείο, ενώ το απόγευμα έχει ήδη φανεί και έχουμε όρεξη να κάνουμε και άλλα, πριν αναχωρήσουμε με το πλοίο. Επιστροφή στο κέντρο της πόλης, περπάτημα στο ιστορικό κέντρο και ενώ έχουμε μια ώρα ακόμα στη διάθεσή μας, με τον Ιχνηλάτη φεύγουμε να ανακαλύψουμε τον περίφημο Καθεδρικό του Μπρίντιζι, με τα σπουδαία ψηφιδωτά. Με αρκετή περιπλάνηση τον ανακαλύπτουμε μέσα στη παλιά πόλη, με ιστορία από τους Μεσαιωνικούς χρόνους, όπως και τα κτίσματα τριγύρω του και με θυρεούς ιπποτικών οικογενειών στερεωμένους στην είσοδο. Μπαίνουμε και βλέπουμε στα αριστερά μας ένα ορθόδοξο παρεκκλήσι, με την σωρό του Αγίου Θεοδώρου να κείται στη σαρκοφάγο του και βυζαντινές εικόνες να την πλαισιώνουν, δίπλα από της Καθολικής τεχνοτροπίας αγάλματα. Προχωράμε προς τη Colona Romana, τη ΡωμαΙκή Κολώνα που εντοπίσαμε στην αρχή του ταξιδιού μας, ερείπιο της αψίδας του τέλους της Αππίας Οδού στο λιμάνι και η θέα του λιμανιού και της θάλασσας από ψηλά, είναι πολύ ατμοσφαιρική. Ενώ περπατάμε στο πλακόστρωτο προς το σημείο συνάντησης, αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε το πρώτο παγωτό της σεζόν και μάλιστα ιταλικό! Μπαίνουμε στο ζαχαροπλαστείο και ενώ χαζεύουμε τις γεύσεις, ο Ιχνηλάτης με ρωτάει τι είναι το Zuppa Inglese, η Αγγλική σούπα δλδ, ένα γνωστό στην ιταλία γλύκισμα κι ενώ προσπαθώ να του πω, ο υπάλληλος μας εξηγεί στα ελληνικά γιατί είναι Έλληνας που εργάζεται εκεί και με εκπλήττει ευχάριστα! Παίρνουμε από ένα κυπελλάκι με πανδαισία γεύσεων και καθόμαστε στη παραλία για να το απολαύσουμε, λίγο πριν πάρουμε πάλι τις μηχανές μας για να κατευθυνθούμε στο λιμάνι.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Μπαίνουμε στο πλοίο ενώ έχει ήδη βραδυάσει, δένουν τις μηχανές στο χώρο των αυτοκινήτων που παρκάραμε, πάλι της Πάτρας μπροστά και της Ηγουμενίτσας πίσω, ενώ η αντίστροφη μέτρηση ήδη είχε αρχίσει για την αναχώρησή μας. Χαιρετιθήκαμε με τους μοτοσυκλετιστές που γνωρίσαμε σε αυτή την εκδρομή, κάναμε τις συζητήσεις μας για το τι θα θέλαμε να κάνουμε σε επόμενη ευκαιρία και πήγαμε στη καμπίνα μας, γιατί ο δρόμος της επιστροφής για εμάς από Πάτρα, ήταν πραγματικά μακρύς.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>11 πμ. Εμείς και ο πόνος μας στο πλοίο, αφού είχε φύγει το σύμπαν στην Ηγουμενίτσα, ήπια τον τελευταίο ιταλικό καπουτσίνο λάτε ντεκαφεϊνάτο της εκδρομής και περιμέναμε να αράξουμε στη Πάτρα το μεσημέρι. Δυο η ώρα πατήσαμε το πόδι μας στα πάτρια εδάφη, ενώ το σήμα είχε ήδη γυρίσει στα ελληνικά δίκτυα. &nbsp;Η Super Tenere έφυγε καπάκι για Κιάτο, ενώ εμείς κάναμε τη βόλτα μας στη Πάτρα, φάγαμε νοστιμότατα στο Mr. Burger και πέντε το απόγευμα ξεκινήσαμε να γυρίσουμε Αθήνα. Οι εντυπώσεις από το δρόμο βέβαια, μοιραίες, καθώς από Πάτρα πουθενά δεν θυμίζει δρόμο ταχείας κυκλοφορίας η Εθνική Οδός, γι’ αυτό και σκεφτόμουν πως αν είχαμε τις υποδομές της Ιταλίας, θα είμασταν η καλύτερη χώρα του κόσμου! Στάση στο Ζευγολατειό για ένα σύντομο διάλειμμα και πενήντα λεπτά μετά, με άνεση είμαστε Αθήνα, ενώ η ώρα έχει πάει οκτώ. Η Ιταλία ξαναζεί μέσα μου και θα ζει για πολύ καιρό ακόμα, αφού για μένα αυτό το ταξίδι ήταν ένα όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα, γιατί το πιστέψαμε και 1250 χλμ μετά, τα καταφέραμε!</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Τα highlights του ταξιδιού στη Νότια Ιταλία:</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η καλή οδική σήμανση</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Το καλό οδόστρωμα&nbsp;</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η οδηγική παιδεία των αυτοκινητιστών</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Ο σεβασμός και η τήρηση των κανόνων οδικής συμπεριφοράς</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η καλής ποιότητας βενζίνα (από 1,65 έως 1,74€ που βάλαμε)</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η φιλική συμπεριφορά των Ιταλών απέναντί μας και το ταπεραμέντο τους (εμείς είμαστε πιο Βαλκάνιοι)</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η δυνατότητα που παρέχει αυτή η χώρα για οδική εξερεύνηση</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Ο καφές που ξεχωρίζει (αν και άλλα πίνουμε εμείς και άλλα εννοούν αυτοί) και η κουζίνα τους</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η κουλτούρα του Νότου που μοιάζει με τη δική μας, καθότι μεσογειακοί λαοί</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Ο τρόπος που προσέχουν την εμφάνιση και τον εαυτό τους οι Ιταλοί</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η μοτοπορεία που διεξήχθει χωρίς προβλήματα, ούτε για το σκούτερ αλλά ούτε και για εμάς</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Η ύπαρξη αρχηγού/συνοδού και βοηθού και η εμπερία των άλλων οδηγών σε μοτοταξίδια&nbsp;</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>- Τα σκούτερ οι Ιταλοί τα έχουν για τη πόλη και οδηγούν μεγάλες μηχανές για τουρισμό. Τα 125-150 κυβικά κάνουν θραύση</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>για αστική μετακίνηση, κάποια 300άρια, σπάνια 500άρια, καθόλου Integra, Burgman 650 ή SRV, X10.</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Kymco είχε, Sym τίποτα, η Yamaha πάει καλά και οι Ιταλικές μάρκες. Εκεί το σκούτερ είναι τρόπος μετακίνησης, όπως και η Βέσπα.&nbsp;</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>Εμείς εδώ είμαστε πιο παθιασμένοι και με τα αυτοκίνητα, αλλά και με τα δίτροχα που οδηγούμε...</b></span></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b><br /></b></span></span> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><b><span style="background-color: #cfcfcf; font-size: 17px; line-height: 21.25px;"></span></b></span><br /> <span style="font-family: Trebuchet MS, Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17px; line-height: 21.25px;"><b>© Marialena, 1/4/2014</b></span></span></div> <div> <br /></div> </div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-29543196449001804032013-04-30T00:28:00.000+03:002013-04-30T00:33:06.179+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Ένα βράδυ ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων, και του είπε:<br /> <br /> Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.<br /> <br /> Ο ένας είναι το <b>Κακό</b><br /> Είναι:<br /> <b>· ο θυμός&nbsp;</b><br /> <b>· η ζήλια&nbsp;</b><br /> <b>· η θλίψη&nbsp;</b><br /> <b>· η απογοήτευση&nbsp;</b><br /> <b>· η απληστία&nbsp;</b><br /> <b>· η αλαζονεία&nbsp;</b><br /> <b>· η αυτολύπηση&nbsp;</b><br /> <b>· η ενοχή&nbsp;</b><br /> <b>· η προσβολή&nbsp;</b><br /> <b>· η κατωτερότητα&nbsp;</b><br /> <b>· τα ψέματα&nbsp;</b><br /> <b>· η ματαιοδοξία&nbsp;</b><br /> <b>· η υπεροψία&nbsp;</b><br /> <b>· το εγώ</b><br /> <br /> Ο άλλος είναι το <b>Καλό</b><br /> Είναι:<br /> <b>· η χαρά&nbsp;</b><br /> <b>· η ειρήνη&nbsp;</b><br /> <b>· η αγάπη&nbsp;</b><br /> <b>· η ελπίδα&nbsp;</b><br /> <b>· η ηρεμία&nbsp;</b><br /> <b>· η ταπεινοφροσύνη&nbsp;</b><br /> <b>· η ευγένεια&nbsp;</b><br /> <b>· η φιλανθρωπία&nbsp;</b><br /> <b>· η συμπόνια&nbsp;</b><br /> <b>· η γενναιοδωρία&nbsp;</b><br /> <b>· η αλήθεια&nbsp;</b><br /> <b>· η ευσπλαχνία&nbsp;</b><br /> <b>· η πίστη στο Θεό&nbsp;</b><br /> <br /> Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: «Ποιος λύκος νικάει;» Ο γέρος Ινδιάνος απάντησε απλά... <i>«<span style="color: red;"><b>Αυτός που ταΐζεις.</b></span>»</i><br /> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /></div> σ.σ. Με αυτά τα αποστάγματα σοφίας, να ευχηθώ Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους όσους αυτή η αναφορά στην αιώνια πάλη μεταξύ καλού και κακού έχει κάτι να τους πει!<br /> <br /> Marialena, 30/4/2013</div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-13546575657910657172013-02-14T00:30:00.000+02:002013-02-14T01:16:09.590+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="MsoNormal"> <a href="http://www.hdwallpaperspk.com/wp-content/uploads/2013/01/Holiday-Valentines-Day-by-veraukoion_1455705.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://www.hdwallpaperspk.com/wp-content/uploads/2013/01/Holiday-Valentines-Day-by-veraukoion_1455705.jpg" width="320" /></div></a> <div>Νομίζω πως τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη Γιορτή των Ερωτευμένων, βιώνω μέσα μου έναν ακόμα καταναγκασμό, (δεν ξέρω αν έχω πολλούς ή λίγους, αυτό εξαρτάται), αυτόν της θλίψης. Θλίψη για το γεγονός ότι παρότι έχω έναν ρομαντικό προσανατολισμό στο να βλέπω τα θέματα της καρδιάς, για μια ακόμη φορά θα προσγειωθώ στη πραγματικότητα, με τον δικό μου, σκληρό και άπονο τρόπο.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Τη συγκεκριμένη μέρα, κανόνισα το απόγευμα να πάω στον οφθαλμίατρο μου για να κάνω μια ακόμη μικροεπέμβαση στο μάτι μου, που είναι απαραίτητη και έπρεπε να γίνει ούτως ή άλλως αυτές τις ημέρες. Η διαδικασία αυτή από μόνη της, με βάζει σε φάση που έχω να φροντίσω το ματάκι, μετεγχειρητικά για να εξελιχθεί δίχως επιπλοκές, γι’ αυτό και μοιραία, στρέφω το ενδιαφέρον μου στο να πάνε όλα καλά.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Θα μου πει τώρα κανείς: «Μα καλά χριστιανή μου, βρήκες και εσύ την ημέρα να κάνεις την επέμβαση, αφού καίγεσαι και καλά για τον Άγιο Βαλεντίνο…» Έλα μου ντε, τι να ανταπαντήσω, ό,τι αν είχα αντιστάθμισμα, δεν θα καθόμουν να με τρώει προκαταβολικά και μετά φόβου Θεού θα έκανα τον καταναγκασμό μου λιγότερο φοβικό?</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Επειδή δυστυχώς η χαρά στη ζωή μου συνδέεται με υπέρβαση δύσκολων και επίπονων καταστάσεων, σε κάθε περίπτωση που απαιτεί συνειδητή μετατόπιση στην επίγνωση της στιγμής, η πρώτη μου αντίδραση είναι φόβος και κρύψιμο από τον ίδιο μου τον εαυτό. Όχι, ότι δεν χαίρομαι, στιγμές και πράγματα που έρχονται, δεν επικροτώ ανθρώπους που χαίρονται ή εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους με ανάλογο τρόπο, αλίμονο, δεν είμαι αρνητική σε αυτό, απλά όσον αφορά εμένα, κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Το να έχει κανείς όρεξη, διάθεση, κίνητρο εσωτερικό και εξωτερικό, να γιορτάσει, να χαρεί τις μικροχαρές της ζωής, για μένα αυτό είναι ανεκτίμητο! Είναι εκ φύσεως πλούσιοι άνθρωποι και δεν μιλώ για απόκτηση χρημάτων και υλικών αγαθών, αλλά για τη ψυχή που αντί να έχει έλλειμμα, έχει πλεόνασμα γιατί το νιώθει, έτσι απλά!</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Ο σύντροφός μου κάποια στιγμή το προηγούμενο σαββατοκύριακο μου πρότεινε να με συνοδεύσει εκείνος στον οφθαλμίατρο και να πω την αμαρτία μου, χάρηκα για τη προθυμία του να το κάνει. Αν θα το κάνει ή όχι τελικά, εξαρτάται από τη δική του διάθεση, γι’ αυτό και χθες το βράδυ που συνάντησα τη νύφη μου και με ρώτησε σχετικά, μου πρότεινε να με πάνε με τον αδελφό μου στο γιατρό και ομολογώ πως και μόνο στη σκέψη, τους χρωστώ ευγνωμοσύνη για τη πρόθεσή τους!</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Να σταθώ στη σχέση του αδελφού μου με τη γυναίκα του που γιορτάζουν τις επετείους τους με τρυφερότητα. Κάθε χρόνο της γνωριμίας τους, ανταλλάσσουν ένα μικρό δωράκι αγάπης μεταξύ τους, πράγμα που με συγκινεί αφάνταστα, γιατί εγώ το φοβάμαι σαν το διάολο να το έχω. Κι όπως μου είπε η νύφη μου τις προάλλες, όταν με ρώτησε πως θα γιορτάσω τον Βαλεντίνο και εγώ το έκανα γαργάρα, απαντώντας ότι χαίρομαι που το γιορτάζουν εκείνοι, μου ανταπάντησε πως φυσικά και δεν περιμένουν τη 14^η Φεβρουαρίου για να γιορτάσουν την αγάπη τους και έχει απόλυτο δίκιο! Για όνομα αν δεν ίσχυε στη σχέση τους κάτι τέτοιο…</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Ψεύτικη ή ψευδεπίγραφη αφορμή για τόνωση της αγοράς, με την προσφορά γλυκών, λουλουδιών και δώρων, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, έχει καθιερωθεί να θυμίζει ότι είναι μια ακόμα ευκαιρία να εκφράσουμε στους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας αυτά που νιώθουμε, για εκείνους. Με λόγια απλά, με μια χειρονομία, με τον δικό μας μοναδικό τρόπο, να δείξουμε την αγάπη μας, γιατί αυταπόδεικτο δεν είναι τίποτα. Λουλούδι είναι η αγάπη που τη θρέφει ο έρωτας, τη θεριεύει το πάθος, τη ποτίζει η συντροφικότητα και το μοίρασμα μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Γι’ αυτό λοιπόν, σαν θα ξημερώσει η 14 Φεβρουαρίου, κάντε τη διαφορά στη σχέση σας. Πείτε ένα «Σ´ αγαπώ» στον άνθρωπό σας, δώστε του ένα λουλούδι, κάντε του μια έκπληξη, μοιραστείτε μαζί του μια στιγμή ευτυχίας, ξεφύγετε από τα καθημερινά και τα τετριμμένα, γιατί αυτό που δίνεις στον άλλον γυρίζει πολλαπλάσια σε εσένα! Φιληθείτε τρυφερά, κάντε σωματική επαφή αγγίζοντας τον άλλον, κάντε έρωτα, κάνετε όμορφα μωρά, χορέψτε κάπου οι δυο σας, ακόμα και με μουσική από το ραδιόφωνο στο καθιστικό του σπιτιού σας ή βάζοντας το αγαπημένο σας τραγούδι να παίζει. Αφήστε του ένα μήνυμα να το βρει όταν γυρίσει από τη δουλειά, φτιάξτε του μια κάρτα μόνο για εκείνον. Πάρτε του μια καρδουλάτη σοκολάτα και φάτε τη μισή μισή, χαζογελώντας σαν παιδιά, πείτε σ’ αγαπώ και εννοήστε το, φίλες και φίλοι, σαν να μην υπάρχει αύριο ή αν υπάρχει αύριο, να είναι όλο δικό σας!</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Και εμείς, όλοι οι υπόλοιποι, θεατές στην ευτυχία σας, θα ακούμε αφιερώσεις που χτυπούν κατευθείαν στη καρδιά και συνοδεύονται από τραγούδια αγάπης που ντύνουν την αγάπη σας και τη δική μας μοναξιά κι ανάγκη να αγαπηθούμε δίχως να πονάμε, γλυκά και βασανιστικά, σαν το μαρτύριο του Ταντάλου. Στιγμές σαν κι αυτές, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τις κρατήσετε στη μνήμη σας, να τις προσθέσετε στο καλαντάρι της σχέσης σας, να έχετε να λέτε κάτι, σαν θα περάσουν τα χρόνια και θα αναπολείτε αυτά που σας έφεραν μαζί! Σαν να σας βλέπω να χαμογελάτε ήδη…</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Να είναι η&nbsp;Αγάπη&nbsp;οδηγός σας, χρόνια πολλά σε όλους τους Ερωτευμένους!<br /> <br /> <iframe width="400" height="300" src="http://www.youtube.com/embed/UjuaZDdqmCw" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EN-GB">© </span><span lang="EN-US">Marialena, <st1:date day="13" month="2" w:st="on" year="2013">13/2/2013</st1:date><o:p></o:p></span></div> </div>Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-69552933166341437002012-11-14T20:18:00.000+02:002012-11-14T23:31:41.398+02:00Σήμερα το πρωί, πριν φύγω για το γραφείο ανοίγω τον υπολογιστή για να στείλω ένα μήνυμα και να γράψω τα Χρόνια Πολλά για τη Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη και να το μοιραστώ με τους φίλους και τις φίλες που η σημερινή ημέρα σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γι’ αυτούς, όπως και για μένα.<br /> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Και τότε η Μοίρα, η Ροή των Πραγμάτων, με φέρνει αντιμέτωπη με αυτό που τόσα χρόνια περιμένεις και τόσα χρόνια στρέφεις τα μάτια αλλού, γιατί η ζωή συνεχίζεται, γιατί η ζωή δεν μπορεί να μένει στο κάπως, κάπου, κάποτε, αλλά κρατά μόνο τον απόηχο των συναισθημάτων που ένιωσες για τον άλλον, εκείνη τη στιγμή, ως τον δικό σου προσωπικό σου θησαυρό.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Είδα μπροστά μου την εξομολόγηση ενός ανθρώπου για μια γυναίκα που άγγιξε τη ψυχή του πριν φύγει σαν τον άνεμο από τη ζωή του. Είδα τη γλύκα του έρωτα, τη συντριβή των προσδοκιών και την ευχή να είναι καλύτερα χωρίς εκείνον στη ζωή της. Είδα το απέλπιδο σενάριο ότι η αγάπη όλα τα κατακτά, έστω και για το απειροελάχιστο που τείνεις το χέρι και λες στον άλλον άνθρωπο και να του ανοίγεις τη καρδιά σου, γιατί σε άγγιξε, σε ιντρίγκαρε, σε ώθησε να συνδεθείς μαζί του εκεί που βρίσκεται το ιδανικό μέρος της ευτυχίας σου, έστω και αν προδικάζεται η δυστυχία μέσα από τις επιλογές σου.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Κι έπειτα η φυγή, η ξέχωρη πορεία και αυτός που μένει πίσω για να θυμάται, για να επιθυμεί, να μελαγχολεί και να ποθεί αυτό που αποτελεί το μόνο της ψυχής του το απάγκιο… </div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Τον έζησα αυτόν τον έρωτα κάποτε, όσο τον άντεξα και όσο μου δόθηκε η ευκαιρία, πριν ανοίξει τα φτερά του και πετάξει και εκείνος μακριά και αυτή η εξομολόγηση ήρθε να με αφυπνίσει ξανά. Από το πρωί, προσπαθώ να μπω στη σκέψη του, στην επανάληψη των «τυχαίων» &nbsp;αυτών συμπεριφορών που οδηγούν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Τη φυγή, την εγκατάλειψη και την αίσθηση του μοιραίου.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Θα πω ότι χαίρομαι που τον είδα να έχει ζήσει αυτό το «θεϊκό άγγιγμα», την επικοινωνία στο επίπεδο που μόνο οι άνθρωποι που έχουν πάει εκεί ξέρουν πως είναι. Εκεί που η Πλάση ολάκερη σου παραδίνεται μέσα στη γαλήνη της Ευτυχίας, εκεί που οι δυο άνθρωποι γίνονται Ένα, ως «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» του Δημιουργού τους. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να το ζήσουν, οι περισσότεροι αρκούνται σε σταλάγματα ευτυχίας για να θρέψουν τη ψυχή που έχει μάθει να αρκείται στα λίγα και τα οφθαλμοφανή. </div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> ´Ήθελα να του πω&nbsp; «αχ, καρδούλα μου, πόσο σε καταλαβαίνω…», μα αυτά τα πράγματα δεν λέγονται, ούτε γράφονται, ειδικά όταν οι παλιές αγάπες είναι κομμάτι της ζωής του καθενός μας και καλύτερα να μένουν στο συρτάρι της καρδιάς που ανοίγει μονάχα κάθε φορά που ένα ερέθισμα, μια θύμηση, τον φέρνει ξανά στο νου.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Εύχομαι στην ανηφοριά της ζωής του καθενός μας, να υπάρχει και το πλάτωμα όπου λαχανιασμένος ή αποκαρδιωμένος από τις προκλήσεις, βρίσκεις το δέντρο που σου προσφέρει τη σκιά του, τον άνθρωπο που θα σε δροσίσει με την καλοσύνη της καρδιάς του, εκεί όπου η καρδιά μπορεί να χτυπά ελεύθερα νιώθοντας την Αγάπη να την πλημμυρίζει!</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Όταν συναντάς μοναδικούς μέσα στην ιδιαιτερότητά τους, ανθρώπους, ξέρεις πως τίποτε δεν έρχεται τυχαία στο διάβα μας. Η φώτιση συχνά έρχεται όταν εγκαταλείπουμε τη πεπατημένη και τα εγκόσμια, αυτά που μας κρατούν δέσμιους μιας πραγματικότητας που αντί να μας ωθεί να αυτοπραγματωθούμε, μας περιορίζει στο να υπομένουμε καρτερικά, αυτόν τον βίο τον ανυπόστατο.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Ούτε εγώ μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου όσα πρωτόγνωρα έζησα μαζί του, τότε. Δεν γίνεται γιατί είναι πια κομμάτι της προσωπικής μου ιστορίας, αυτής που με έφερε μέχρι εδώ, σήμερα. Στη πορεία και εξιδανικεύσεις υπάρχουν και αποσπασματικές μνήμες σε ένα ιδιοτελές σενάριο, για να ενισχύσεις το ιδανικό πριν τη συντριβή, το ανύποπτο, που ήταν όμως τετελεσμένο.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Η ζωή όμως προχωρά και δεν συγκρίνεται, το πριν με το μετά, το τότε με το σήμερα. Βρίσκω τον εαυτό μου συχνά, όταν με καταλαμβάνει η ανάγκη της επαφής εκ των έσω, η επικοινωνία που δεν εκφράζεται με λόγια, παρά μόνο με τους χτύπους της καρδιάς, να στρέφομαι στον σύντροφό μου και να του λέω «Μ’ αγαπάς?» και να περιμένω να ακούσω τον ήχο της φωνής του, για να με καθησυχάσει, να σταλάξει στη καρδιά μου μια σταγόνα γαλήνης και ηρεμίας, μέσα από αυτήν την επιβεβαίωση.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.audiotoniq.com/sites/default/files/u97/Holding%20Hands.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="233" width="400" src="http://www.audiotoniq.com/sites/default/files/u97/Holding%20Hands.jpg" /></a></div> Εμείς οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, οι συμπορευτές και δεν το λέω εγωιστικά αυτό, εμείς που βαδίζουμε το μονοπάτι της ζωής μας, μοναχικά, ωθούμενοι από τα βιώματα και τις προδιαθέσεις μας, έχουμε καταλάβει πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ρόδα, όμως δεν παύουμε να αναζητούμε το δικό μας Βασίλειο του Άβαλον, εκεί που ο Βασιλιάς Αρθούρος του μύθου, θα ανακαλύψει το δικό μας κρυμμένο Άγιο Δισκοπότηρο της ολοκλήρωσης της ύπαρξής μας.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Πολλά ματωμένα γόνατα, πολλές λοξοδρομήσεις στο μονοπάτι της αποκάλυψης και ο Κακός ο Δράκος, να καραδοκεί για να αρπάξει κάποιο από τα κομμάτια μας, ως τρόπαιο. Θα μας εξολοθρεύσει στο τέλος, το ξέρω, το έχουμε ήδη αποφασίσει από τη στιγμή που τον επιλέξαμε ως αντίπαλο στην αρένα που τα παίξαμε όλα για όλα, για να μας δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουμε εν ειρήνη και η μάχη αυτή δεν θα σταματήσει ποτέ, μέχρι να μας νικήσει, καρατομημένους από τον άνισο αγώνα που διαλέξαμε.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Επειδή ποτέ δεν πρόκειται να ζήσουμε αυτά που η φαντασία πλάθει ως σωσίβια λέμβο μπροστά στα αδιέξοδά μας και επειδή ανάμεσα στους συμβιβασμούς και τις ήττες, υπάρχει το νερό στη πηγή που λέγεται Αγάπη και Δύναμη για Ζωή, αυτό το <i>«Μ’ αγαπάς?»</i>, είναι για μένα το σωσίβιό μου, το κράτημα του χεριού να μην σκοντάψω όταν δεν βλέπω στο σκοτάδι, όταν είμαι η Μαριαλένα με τις αδυναμίες και την άγαρμπη εξισορρόπηση με την αποδοχή της αναπηρίας, ως κομμάτι της ζωής μου, από ένα σημείο κι ύστερα. Ναι, αυτό το <i>«Μ’ αγαπάς?»</i> είναι η σανίδα σωτηρίας μου.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Αν μπορείς να με καταλάβεις, αν μπορείς να δεις πίσω από όσα μπορώ και δεν μπορώ να σου εκφράσω, όσα παραδέχομαι και όσα με ξεσκίζουν, όσα κατάφερα και όσα δεν προσπάθησα καν να τα κάνω πραγματικότητα, από τον φόβο της καταβαράθρωσης, κράτα μονάχα μια κουβέντα από μένα, σαν αντίλαλος στη σιωπή ενός ιδιαίτερου ανθρώπου και δες το χέρι μου να ψάχνει να σ’ αγγίξει. <i>«Μ’ αγαπάς</i><i><span lang="EN-US">?</span>»</i></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen='allowfullscreen' webkitallowfullscreen='webkitallowfullscreen' mozallowfullscreen='mozallowfullscreen' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/16IqWwVxiqc?feature=player_embedded' frameborder='0'></iframe></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="EN-US">Marialena</span>, <st1:date day="14" month="11" w:st="on" year="2012">14/11/2012</st1:date></div> <div class="MsoNormal"> (ήταν μέρες που το ένιωθα και σήμερα το εξέφρασα καρδούλα μου…)</div> </div>Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-35921316193957617392012-08-29T00:49:00.000+03:002012-08-29T00:49:26.503+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div> Καλησπέρα… </div> <div> Ναι, σε εσένα μιλάω, εσένα απέναντί μου. Δεν με αναγνωρίζεις? Το είδωλό σου είμαι ή να πω καλύτερα εσύ είσαι το είδωλό μου στον καθρέφτη. Κοίταξέ με, κάνε εσύ τη πρώτη κίνηση, σε παρακαλώ, ναι… κοίταξέ με τα μάτια μου, σαν να ήτανε δικά σου. Δε ξέρω γιατί, αλλά θέλησα απόψε να σου μιλήσω ξανά, μετά από καιρό. Να σου πω που όταν γύρισα από το γραφείο και βγήκα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, ενώ ο ήλιος έλουζε ακόμα τη πλάση και φώτιζε με το θερμό του φως το τοπίο, ένιωσα τόσο έντονα την ανάγκη να σου εκμυστηρευθώ αυτό που ακούω χρόνια μα προσπερνούσα με συγκατάβαση, μη αντιλαμβανόμενη το νόημα αυτής της διαπίστωσης: Ο πλούτος υπάρχει μονάχα στα συναισθήματα και μάλιστα σε αυτά που δημιουργείς την ευκαιρία να τα μοιράζεσαι, αυτό αισθάνθηκα τη στιγμή εκείνη που η ματιά μου περιπλανήθηκε στα οικεία σημάδια στο χώρο, μέσα στον ανεπαίσθητο χρόνο της μιας και μοναδικής στιγμής. Κι έπειτα σκαρφάλωσε στο μυαλό μου η μελωδία του τραγουδιού<br /> <br /></div> <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/JMqlMdgmLyg" width="420"></iframe> <br /> <div> <i><br /></i> <i>i wonder were you are&nbsp;</i><br /> <i>i wanna know were you are&nbsp;</i><br /> <i>i need to find the love i once had for you&nbsp;</i><br /> <i>i wonder were you are... </i><br /> <i><br /></i></div> <div> γιατί «..ζωή που δεν μοιράζεται, είναι ζωή κλεμμένη…» που λέει και η Ελευθερία η Αρβανιτάκη. Θέλω να παραδεχτώ πως αισθάνομαι ευάλωτη, ευσυγκίνητη, ευαίσθητη, ανασφαλής και ανώριμη, ώρες ώρες. Ναι, με όλα αυτά μαζί πάει και η γυναίκα χταπόδι, που εξυπηρετεί, βοηθά, συντρέχει, κατανοεί, φτιάχνει πράγματα, βρίσκει λύσεις, κάνει ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω, γιατί δεν μπορεί την υπερέκθεση για ένα μπράβο ή ευχαριστώ που θέλει να ακούσει, αλλά δεν της χρωστάει κανείς να της το χαρίσει, έτσι που έχουμε μάθει να ζούμε. Αυτήν εδώ τη γυναίκα έχεις απόψε απέναντί σου, αντικατοπτρισμέ μου. Θα ήθελα να με αντίκριζες χαμένη μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, να ακουμπώ το κεφάλι μου γλυκά, αφημένη στη ζεστασιά του κορμιού του συντρόφου μου, μέχρι να σβήσω αποκαμωμένη. Θα μου πεις τώρα, στιγμή είναι αυτή που ενσαρκώνω με τη φαντασία μου, όπως τόσες άλλες, χιλιάδες, εκατομμύρια στιγμές στη ταινία της ζωής του καθενός μας. Γι’ αυτή τη συλλογή στιγμών ζούμε, τη συρραφή στο θυμικό μας ετερόκλητων αναμνήσεων και διαφορετικών συναισθημάτων που διαπλάθουν στο μυαλό το φανταστικό μας σενάριο. Ναι, δεν θα διαφωνήσω σε αυτό που λες, να προσθέσω κιόλας πως αυτή η συλλογή στιγμών εκτίθεται πάνω στο τρένο της αδιάκοπης πορείας στο χρόνο, της βουτιάς στον χωροχρόνο, τον άχρονο και αδιερεύνητο συνάμα. Θέλω να σου μιλήσω για πολλά, όσα τόσον καιρό δεν εύρισκα τις λέξεις για να τα χρωματίσω, όσα σαν σκιές περιπλανιόταν μέσα μου και καλύπτονταν από ένα πέπλο αορατότητας. «Ορατών τε πάντων και αοράτων» που αναφέρεται στο Σύμβολο της Πίστεως. Σε αφήνω με το φυτίλι να σιγοκαίει και τη Νύμφη της Έκφρασης να καιροφυλακτεί να δώσει το κλειδί σε μια ακόμη «αποκάλυψη» εντός μου. Το φεγγάρι γεμίζει, το πρόσεξες?<br /> Καληνύχτα… <br /> Marialena, 28/9/2012</div> </div> Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8062993570634371254.post-81747020913098030062012-01-28T01:20:00.000+02:002012-01-28T01:21:22.113+02:00<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7S_xE_LN5_faXwEKx3PJUtsWJlaxHAATid02KySGE8hR-ONlxNRW2dZp-la7djHHRoFH2bP8eX2GGSAFdcUme-ZrYqnAhKub7ZG10IUgdsN8aII7LBv95T9_TK01S0iYt6rWKPHc4Ljk/s1600/Seeing_The_World_My_Way-small.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 211px; height: 320px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7S_xE_LN5_faXwEKx3PJUtsWJlaxHAATid02KySGE8hR-ONlxNRW2dZp-la7djHHRoFH2bP8eX2GGSAFdcUme-ZrYqnAhKub7ZG10IUgdsN8aII7LBv95T9_TK01S0iYt6rWKPHc4Ljk/s320/Seeing_The_World_My_Way-small.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5702450351559440562" /></a><br /><br />Μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ήλθα πρώτη φορά σε επαφή με την περίπτωση του Tony Giles, Άγγλου ταξιδευτή που παρά τους περιορισμούς που υφίσταται σε σωματικό επίπεδο, αυτό δεν αποτέλεσε τροχοπέδη από το να αφιερώσει τη ζωή του στο να ταξιδεύει τον κόσμο και μάλιστα μέχρι σήμερα να τον έχει διασχίσει ήδη δύο φορές και συνεχίζει!<br /><br />Ο Tony, γεννημένος στην Αγγλία τον Σεπτέμβριο του 1978, διεγνώσθη ως βρέφος ότι έπασχε από μια γενετική κατάσταση που τον οδήγησε στην τύφλωση και σε ηλικία έξι ετών διαπιστώθηκε ότι πάσχει επίσης από κώφωση σε ποσοστό 80%, που όμως αναπληρώνεται από σύγχρονης τεχνολογίας ακουστικά βοηθήματα. Το 2008 υπεβλήθει και σε μεταμόσχευση ήπατος, ύστερα από χρόνια δυσλειτουργία.<br /><br />Όμως, εδώ υπάρχει ένα μεγάλο όμως, γιατί αντί να τον εμποδίσουν οι όποιες δυσκολίες που αντιμετώπιζε, μέσα του θέριευε η επιθυμία να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: να ταξιδέψει και να γνωρίσει μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες τα μέρη που ήθελε να επισκεφθεί, όντας ανάπηρος. Κοινωνικός και ριψοκίνδυνος παράλληλα, ένας νέος που ήθελε να ζήσει τη ζωή ως το μεδούλι, ταξίδεψε μέχρι την άκρη της γης και γνώρισε πολλούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους, ενώ ζούσε στο μέγιστο, ό,τι είχε κάθε ταξίδι να του προσφέρει.<br /><br />Αυτά και άλλα πολλά περιγράφει στο βιβλίο του "Seeing the world my way" (Βλέποντας τον κόσμο μέσα απ' τα μάτια μου), που έγραψε θέλοντας να εξιστορήσει τις εμπειρίες του από την παιδική του ηλικία μέχρι που τα βήματά του τον οδήγησαν στην Αμερική, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, όπως περιγράφει για κάθε μέρος αναλυτικά καθώς τα εξιστορεί.<br /><br />Ομολογώ πως ερχόμενη σε επαφή με το προφίλ του στο Facebook, μέσα από το αντίστοιχο προφίλ μιας κοινής φίλης Ελληνίδας, διαβάζοντας τη περίληψη του βιβλίου του, θέλησα να το διαβάσω, όχι μόνο γιατί λατρεύω "το ταξιδεύειν" ως κομμάτι της ζωής μου, αλλά γιατί αυτός ο άνθρωπος μου εξέπεμψε μια μοναδικότητα, αληθινή και απροσποίητη και τράβηξε τη προσοχή μου.<br /><br />Λίγες μέρες αργότερα, εισέπραξα από τη φίλη μου τη Τατιάνα, μια πολύ μεγάλη έκπληξη, καθώς έφτασε στο γραφείο μου ένα δέμα από εκείνη. Το άνοιξα και έκπληκτη αντίκρισα ένα αντίγραφο από το βιβλίο του Tony, που ήθελα τόσο πολύ να το διαβάσω, λες και είχε διαβάσει το μυαλό μου! Ξεκίνησα σχεδόν αμέσως να το ρουφώ, απορροφημένη στις αφηγήσεις του νεαρού Οδυσσέα, που σχημάτιζαν στο μυαλό μου, εικόνες από τα μέρη που διηγείτο ότι είχε επισκεφθεί στα ταξίδια του και τις αποτύπωνα αχόρταγα!!! <br /><br />Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που ο Tony αντιμετωπίζει τη ζωή, αφού ζώντας συχνά στο όριο με τον εαυτό του, δεν τον έκανε να χάσει τη διάθεσή του να συνεχίζει τα ταξίδια του ανά τον κόσμο, κάθε φορά σε διαφορετικό προορισμό! <br /><br />Ξεκίνησε έτσι στα 18 του να ταξιδεύει ως "ανεξάρτητος τυφλός ταξιδευτής" και ανάμεσα στις σπουδές του, άρχισε να συλλέγει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις, στα μέρη που επισκεπτόταν για πρώτη φορά. Στο μενού περιλαμβάνονταν και η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, όπως και θέματα με την υγεία του, που σχετίζονταν με τον τρόπο που ζούσε, αλλά ζώντας όλη του τη ζωή κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, με αφόπλισε με τον τρόπο που παρουσίασε στους αναγνώστες του τον τρόπο με τον οποίο ζούσε τη ζωή του, όπως επέλεγε κάθε φορά να βιώσει τις εμπειρίες που του προσφερόταν.<br /><br />Διαβάστε το προφίλ του στην ιστοσελίδα του, περιηγηθείτε στις διάφορες θεματικές ενότητες και γνωρίστε καλύτερα αυτή τη ξεχωριστή προσωπικότητα! Το βιβλίο του είναι ο καθρέπτης της ψυχής του, η πυξίδα στον χάρτη του και η αντανάκλαση προς όλους εμάς που ζούμε σε μια διαφορετική πραγματικότητα, μα παράλληλα και τόσο όμοια, μέσα από "τα δικά μας μάτια"...<br /><br />Link: <a href=" http://www.tonythetraveller.com/">Tony the traveller - website</a><br /><br />Tony και Τατιάνα, καλά σας ταξίδια, σε όλα τα επίπεδα!<br /><br />Marialena, 27/1/2012Marialenahttp://www.blogger.com/profile/08388841820389605645noreply@blogger.com0