проста дзіка.

Как пешком прийти на остров Сахалин | tozhemne.com

2014-01-13T03:39:00.000+03:00

Я никогда не забуду, что я чувствовал, стоя на льду между материком и островом. Полузаброшенный Лазарев, выдающийся в море, стал для меня краем земли. Тут обрывается дорога, разрушеный причал метит в космос стрелами ржавых кранов, слепыми глазницами домов смотрит в бесконечную ледяную пустошь. Ступая на лёд, ты выходишь за край — за край земной и ментальной географии. За спиной стоят смотровые вышки, и ты боишься, что не выпустят, окрикнут, выстрелят. И только на середине пролива понимаешь: свободен.
читать дальше (tozhemne.com) »

Завтра будет море

2013-07-13T09:52:00.001+03:00

море меняет цвет.
слышатся крики чаек.
нет никаких обещаний
и званий
тоже пока что нет.
лёгкая качка, штиль,
хриплая дрожь мотора,
слева, в упор - Япония -
кажется, в паре миль.
я бы доплыл, я б остался,
будь я чуть-чуть смелей
но посреди морей
я - лишь пунктир на карте.

скоро зажжётся свет
зовом в кают-компанию.
будешь в плену - на прощание
вспомни:
море меняет цвет.

13 ліпеня 2013

2013-07-13T08:48:00.000+03:00

13 ліпеня 2013.

Учора заснуў каля 11 вечара. Перад сном падняўся на верхнюю палубу, выпаліць цыгарэту і падыхаць сьвежым паветрам. Якое відовішча! Усё неба спярэшчанае мільярдамі зораў, іх было так шмат, што я нават не змог знайсьці Вялікую Мядзьведзіцу – а можа, не надта й намагаўся. На захадзе неба пацямнела яшчэ не зусім, дзесь на мяжы далягляду былі выразна бачныя вагні дзьвух караблей – два злева і два справа. На ўсходзе неба было ледзь не чорным. Японскі бераг згубіўся ў цемры, але яго лёгка было знайсьці па шматлікіх караблях, што слалі падманлівае сьвятло, па лёгкаму россыпу вагнёў не левым ускрайку далягляду. Дзесь пасрэдзіне, насупраць мяне, час ад часу прабліскваў вагонь японскага маяка. Справа ж, напэўна, быў нейкі вялікі горад – зямлі не было бачна, але ў небе стаяла белае марыва – водбліск шматікіх гарадскіх ліхтароў. Было цёпла.

Гэта была свабода, і я не мог ёю надыхацца. Так не хацелася спускацца назад у каюту!

Я прачнуўся а шостай. Верагодна, ноччу ішоў дождж, таму што ўсе палубы былі мокрымі. Мы крыху зьмянілі курс, бо сонца ўставала прама за намі. На ўсходзе, там, адкуль мы прыйшлі, яшчэ былі хмары і сонцу даводзілася прабівацца праз іх, пакуль яно не ўзьнялась вышэй і на заліла карабель мяккім ружова-жоўтым сьвятлом. Я выцягнуў з кішэні цыгарэты, з надзеяй выпаліць апошнюю, але, пэўна, памыліўся ў разьліках – пачак быў пустым. Я яшчэ цьвёрда не вырашыў для сябе, што буду кідаць паліць, таму трэба было тэрмінова недзе знайсьці тытунь. Учора я бачыў, як паліла кухарка, і я накіраваўся да яе.

Карабель быў пустым. Пакуль я спусьціўся праз усе палубы да камбуза, я не заўважыў ніводнага чалавека – тут былі толькі я і сонца.

Буфетчыца мыла падлогу, кухарка штось калаціла міксэрам. Я зьвярнуўся да яе. Яна пакінула працу і некуды сышла, а праз хвіліну павярнулася з пачкам блакітнага Вінстана. Я не ведаў, колькі той каштуе і працягнуў ёй 150 рублёў з надзеяй, што гэтага хопіць, але яна ўзяла толькі пяцьдзесят.

Пасьля перакура я вярнуўся ў каюту і крыху пазаймаўся – некалькі практыкаваньняў на прэс, крыху паадціскаўся. Калі я зноўку выйшаў на палубу, сонца не было. Усё вакол нас было зацягнутае шчыльным туманам, у паветры віселі меленькія кроплі вады.

Я выпаліў яшчэ дзве цыгарэты запар, слухаючы музыку і назіраючы за імклівым бегам хваляў ад нашага борта. Быў час сьнедаць.

Калі я спусьціўся, у кают-кампаніі нікога не было, пэўна, усе падсілкаваліся раней. Я хуценька закінуў амлет з зеленьню, некалікі кавалкаў хлеба з маслам і выпіў чорнай гарбаты зь лімонам.

Дзёньнік.odt

07/13/2013, 08:48:06, Cichanaŭ Jaŭhien

Ну что тебе сказать про Сахалин

2013-07-12T04:11:00.000+03:00

как громадный мотор,
что гудит подо мною в машинном,
так колотится сердце.
в упор не хочу признавать эту дрожь -
корабля ли, мою ли?
это ложь, что я мог бы остаться.
это ложь.
не согреться мне местным июлем,
если ветер знобит и изорван над палубой флаг.

мой рюкзак запакован.
эти сотни тоскливых ночей,
этот сплин,
этот крепкий пьянящий Parliament -
оставляю тебе, Сахалин.
мы расстались ничьей.

А дасі мне паслухаць свой Fall Out Boy

2013-01-31T06:38:00.000+03:00

Учора я зноўку залез на сайт аб'яваў, ужо без надзеі знайсьці там штось таньнейшае за 300 $, але гэтым разам мяне чакаў сюрпрыз - аб'ява з такім тэкстам:

Аккордеон "Заря" отдаю даром (Южно-Сахалинск)
Аккордеон "Заря" ищет нового хозяина. Давно не используется, ждет Вас. В комплекте идет кейс. Удиви друзей раритетом!

Я патэліў па пазначаным нумары і ўжо праз гадзіну ў мяне быў свой акардэён.

Так, я ўсьведамляю, што гэта яшчэ 10 кіляў, але - гэта 10 кіляў чыстай музыкі, чыстай свабоды, і я згодны іх цягнуць.
Канешне, доўга давядзецца ўспамінаць і вучыць наноў...

Інтэрв'ю для citysakh.ru

2013-01-31T06:05:00.001+03:00

Он пришёл на Сахалин по льду пешком и попросил… аккордеон

У меня России в принципе в плане не было. Да и вся идея путешествия не моя. Один мой знакомый как-то рассказал, что хочет отправиться в кругосветку на три года. Он заядлый путешественник. И я подумал - как классно, что есть такие люди, которые могут вот так путешествовать. А потом подумал – почему я так не могу? Пришёл к нему и сказал: «Рома, я еду с тобой». Договорились.
далей (citysakh.ru) »

Японскі гарадавы

2013-01-06T20:26:00.000+03:00

Сёньняшні пост - кароценькі.
Я ў Хабараўску. Тут даволі прыгожа і дахера файных актыўных людзей. Але пра гэта як-небудзь пасьля, сёньня праблемы іншыя.
далей »

Больше арахиса

2012-12-31T08:59:00.000+03:00

Один журнал объявил конкурс произведений, "написанных в традиции авангарда (от футуризма до концептуализма) или вне любых традиций". На кону стояла кругленькая сумма, поэтому семейный совет тут же постановил: "участвуем!"
Для этого, конечно, пришлось что-то написать. Участвовать в конкурсе я передумал, а стих остался.
далей »

Заброшенность приходит вместе с тревогой

2012-12-26T22:19:00.001+03:00

Я давно уже устал от поиска.
Это было ещё до того, как я сбежал. Так глупо, я сбежал в поиск от поиска. Но всё намного глубже. Я давно уже устал понимать и разбираться, поэтому (или вопреки этому?) я только глубже ныряю в знание. Я устал от непостоянства, но провозглашаю торжество революции и с флагом перемен марширую по собственному застою.
далей »

Самое большое простое число

2012-12-20T16:39:00.000+03:00

Доўга прабіраемся праз двары да вакзала.
Ромка набывае сьнікерс - крыху пад'есьці. Сьнікерс да некалькі вафляў раніцай - усё, што я з'еў за дзень.
Вось, нарэшце, вакзал: чырваніць ноч сваім "УЛА ААТ" - усім, што засталося ад колішняй велічы. На ганку перад галоўным ўваходам стаіць сьвяточная елка. Дзверы без ручак, зачыненыя. Абыходзім са зваротнага боку, але ўнутры касаў няма, толькі рэстаран і караоке. Каця зьвяртаецца да нейкай жанчыны. Та маша рукой - пачакайце, маўляў, - дагаворвае па тэлефоне і праводзіць нас у суседні будынак - там кассы.
далей »

Частка 1. Масква-Грузія

2012-09-24T13:22:00.000+03:00

Здавалася б - што можа быць лягчэй, чым пісаць пра падарожжы? Глядзі сабе - ды пішы, усё роўнацікава. Але ж - не. Баюся сарвацца ў дробязі ці занадта абагульняць. Я мушу не сарвацца ў апісаньне колераў машын, і не забыць пры гэтым, што пад Арлом мяне ўзяла Рэно Сандэро: мы ехалі праз дождж, праз ноч, праз цьмяныя Арлоўскія масты; мы трушчылі паціху снікерсы і размаўлялі пра жыццё і падарожжы, і пра ўласны бізнэс і моўчкі слухалі стары добры рускі рок. Праз гадзіну мы развіталіся. Уладар Рэно пакінуў пасьля сябе дзве банкі кансэрваў, 500 рублёў наяўнымі і свае кантакты. Што яшчэ можа пакінуць пасьля сябе чалавек, які праз год збіраецца ў падарожжа вакол сьвета на ровары? Кантакты, кансервы і адбітак у памяці, толькі так.

далей »

Нітка парвалася.

2012-09-06T01:21:00.000+03:00

Ведаеш, я дагэтуль не мог паверыць, што я ў Падарожжы(!) Вакол(!) Сьвета(!). Што гэта не паход у краму па хлеб, не кароценькая вандроўка на вакацыях, не.

Так, я сказаў усім, што еду ВАКОЛ СЬВЕТА, што зьехаў НА ТРЫ ГАДЫ. У сваім уяўленьні маляваў прыгодніцкія карціны, адна прывабней за другую. Кінуў вучобу, працу і нават малую сястру. Але забыў адно: забыў сказаць гэта ўсё самому сабе. Ці проста не мог зьмірыцца з гэтай думкай, не мог зжыцца зь ёй. У маёй свядомасьці трывала ўкарэнілася меркаваньне, быццам гэта - часова, гэта - сон. Быццам бы я часова выйшаў за рамкі свайго жыцьця, паставіў яго на паўзу, а праз тры гады вярнуся ў тую самую кропку, працягну існаваньне з таго самага моманту.
Так цяжка было ўсьвядоміць, што гэта - не паўза, што жыцьцё працягваецца. Плынь майго жыцьця проста мяняе кірунак і бяжыць бясконцымі кіламетрамі вакол планеты. Так, потым яно вернецца ў тую ж кропку, але - толькі геаграфічна. Бо ці ж можа жыцьцё працягнуцца з тае ж хвілі, калі я буду на колькі год пастарэлым, на колькі кіламетраў пасталелым, на колькі знаёмстваў памудрэлым. А можа - не будзе мяне зусім.
далей »

А дома лепей усё меней.

2012-08-28T10:32:00.000+03:00

Белорусы очень любят изучать белорусов, высасывать из пальца выводы и потом говорить: «Белорусы…» – и что-нибудь такое, резонансное. Недавно исследовательский институт НИСЭПИ сообщил, что 41.4% белорусов хотели бы уехать из страны далеко и надолго. И все с радостью эту новость распространили. Может, преувеличено, но тенденцию трудно не заметить: хотеть уехать – это нынче как бы хороший тон.

К людям, которые плюнули на все, запаковали свои вещи, послали всех в даль розовую и уехали строить свою жизнь в других странах, можно испытывать уважение. Потому что захотели, не побоялись и сделали. Уважения заслуживают и те, кто решил всю свою энергию выпустить здесь, сделать что-то крутое и полезное здесь, четко осознавая: велика вероятность того, что вообще ничего не получится. Может, у них не получится, но Москва не сразу строилась, это нормально: получится у других или у следующих.
далей »

Выпадковыя сувязi (Флаамский Лев)

2012-08-28T05:56:00.001+03:00

Зараз я ў Іране. Я слухаю Коэна ўпершыню ў жыцьці. Сёньня я спаў у кавярні, а заўтра, можа, буду спаць на вуліцы. Тут праблема знайсьці інтэрнэт, а там дзе ён ёсьць — ад гэтага не лягчэй. "Сотка" ад Цырка да Кастрычніцкай паднімаецца хутчэй, чым тут загружаецца Гугл. Дадае пікантнасьці тое, што большасьць сайтаў заблакавана па нейкай невядомай іранскай сістэме. Акрамя зразумелых Фэйсбука і Твітэра, тут заблакаваная Наша Ніва. А Хартыя — не. Тут заблакаваны google.ru, а google.com — працуе. Сайт Фламандскага Ільва таксама заблакаваны. Бо гэта — выпадак.

Я пішу пра выпадак, бо гэта важна для мяне. Гэта маё жыцьцё.
Далей »

Частка 7а. Зваротны бок медаля.

2012-08-24T16:53:00.001+03:00

Ведаеш, я вельмі стаміўся. Днём быццам бы ўсё добра, а вечерам часам становіцца хрэнова. Гэтая стома - маральная, не фізічная.

Я два тыдні запар размаўляю выключна на ангельскай. Гэта было б не так цяжка, калі б я валодаў мовай. Але ж мне пастаянна даводзіцца перапытваць, прасіць патлумачыць. Часам у мяне проста не хапае моцы разумець суразмоўцу і я унікліва ківаю, быццам з усім пагаджаюся.
Дваццаць чатыры гадзіны на содні я вымушаны думаць над кожным словам. Нават калі я проста хачу вады, я вымушаны думаць так, быццам прызнаюся ў каханьні. Гэта давіць на мозг нават тады, калі я маўчу. Даходзіць да таго, што я аўтаматычна намагаюсь перакласьці на ангельскую ўнутраныя маналёгі. Калі не ведаю слова - лезу ў слоўнік, доўга думаю над кожным сінонімам.

Моўныя праблемы - не адзінае, што мяне зьнішчае. У горадзе кожны дзень даводзіцца думаць, дзе ты будзеш спаць. Калі ты проста едзеш, у цябе ніколі не ўзнікае такіх праблемаў: ці то кіроўца запросіць цябе дамоў, ці ты паставіш намёт дзесьці ля дарогі. Усё проста.
Я люблю спаць у намёце ля дарогі. Кантакт з чалавекам для мяне - цяжка. Я жыву ўнутры сябе. У Беларусі мне даводзілася заводзіць прынцыпіальна новы цесны кантакт у лепшым выпадку раз на месяц, тут жа - па дзесяць на дзень. І кожны раз ты павінен растлумачыць (на ангельскай, канешне!), што Беларусь - не Расея, што такое аўтаспын і што ты падарожнічаеш вакол сьвета абсалютна без грошай. Асобным пунктам даводзіцца даказваць, што гэта ўсё магчыма. Вось мапа, і вось Беларусь на ёй. Вось я, і я жывы. Вось мой заплечнік, і важыць ён 23 кіло.
далей »

Частка 7.

2012-08-23T17:35:00.000+03:00

Я ў Тэгране больш за тыдзень. Я люблю гэты горад.
Тут жыве каля каля дзевяці мільёнаў чалавек, штодня яшчэ 2 прыяжджае на працу з іншых гарадоў. Пры гэтым горад не падобны на бяздушную душную Маскву.
Тут дахера хайвэяў, ад якіх я проста фанацею. Дагэтуль імчацца пад 150 па начным горадзе я мог толькі ў NeedForSpeed Underground, цяпер я раблю гэта ледзь не кожны дзень.
далей »

ПРЭАМБУЛА. ідэя, матывацыя

2012-06-26T14:56:00.000+03:00

Некалькі месяцаў таму я сустрэў свайго сябра Р. (http://lenakrasit.blogspot.com/), які ў шэрагу іншых навінаў паведаміў, што збіраецца ў падарожжа вакол сьвета.
"...!!!", - падумаў я.
Я падумаў: "Файна, што ёсьць людзі, здольныя знайсці ў сабе мужнасьць парваць з усім, мужнасьць задушыць уласныя страхі і рухацца ў невядомасьць."
На двары стаяў сакавік, месяц няздейсненых мар і незлічоных магчымасьцяў. Я чытаў "Дорогою на Бабадаг" Анджэя Стасюка і марыў пра падарожжы. Мяне нясцерпна цягнулі да сябе напаўзарослыя вузкакалейкі сярод кукурузных палёў. Цьмяныя стасюковыя шынкі вабілі сваёй непрыкрытай беднатой і пахам таннага тытуню. Мне, народжанаму ў самым стэрыльным горадзе сьвету, так хацелася прайсці па вузкіх вулачках незнаёмага гораду, разграбаючы нагамі апалае лісьце і шалёсткія пачкі ад чыпсаў. Дзікія пляжы на невядомых рачулках, стромыя скалы, чыесьці чужыя гісторыі – усё гэта было
Праз тыдзень я напісаў Р. Мы сустрэліся і я спытаў, ці мае ён вольнае месца. "Я с табой", - сказаў я.
далей »

Першы пост.

2012-06-22T09:25:00.000+03:00

Ррабяты! Урра-ура!
Роўненька праз тыдзень (дакладней 1 ліпеня) я з'яжджаю ў падарожжа вакол сьвета. Гады гэтак на два-тры.
Вось і ўсе навіны.

+ bonus: рэпартажык ад Нашай Нівы.