oramapolis-gr.

Κρίση οικονομική;

2009-04-03T11:38:00.001+03:00

paideia-gr

Επειδή τις τελευταίες μέρες διαβάσαμε αρκετές αναλύσεις σχετικά με την οικονομική κρίση και το τέλος της ιστορίας (για ορισμένους και του κόσμου) που θα επιφέρει, θα παραθέσουμε κάποιες σχετικές σκέψεις μας.

Η κρίση είναι σαφές πλέον πως υπήρξε μία κρίση υπερπαραγωγής όχι μόνο αγαθών, όπως αυτή του 1929 αλλά κυρίως υπηρεσιών και χρηματο-οικονομικών προϊόντων. Δεν πρόκειται δηλαδή για αδυναμία πολλών νοικοκυριών στις ΗΠΑ να εξοφλήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, αλλά για υπερπαραγωγή τέτοιων δανείων. Η υπερπαραγωγή αυτή οδήγησε σε χορήγηση δανείων για να καλυφθούν άλλα δάνεια, εφόσον δεν υπήρχαν πλέον νέοι πελάτες που ενδιαφέρονταν (στην ουσία μπορούσαν) να δανειοδοτηθούν. Οι τράπεζες έπρεπε πάση θυσία να σπρώξουν τα δάνειά τους με ολοένα και ευνοϊκότερους όρους, οπότε εφόσον η αγορά κορέστηκε, φτάσαμε στην εμφάνιση των συμπτωμάτων της κρίσης. Η υπερπαραγωγή αυτή ξεπέρασε τα όρια αντοχής του πλανήτη! Η γη δεν είναι...
ένας ανεξάντλητος χώρος εκμετάλλευσης και αέναου κέρδους! Ούτε έχει άπειρους πόρους. Έχει όρια που όλα δείχνουν πως τα φτάσαμε! Μην ξεχνάμε επίσης και την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της Κίνας και της Ινδίας, οι οποίες έπαψαν πλέον να αποτελούν την πιθανή εφεδρεία μελλοντικών πελατών των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων της Δύσης. Η υπερπαραγωγή υπηρεσιών και προϊόντων κάλυψε και τις αναδυόμενες οικονομίες, προτού αυτές αναδυθούν!

Σήμερα μάλλον οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που παράγονται χρειάζονται δυο-τρεις άλλους πλανήτες σαν τη γη για να πωληθούν. Και τέτοιους δυστυχώς δεν έχουμε! Εκτός αν έρθουν οι
ΕΛ από το Σείριο ή πάει το μεγάλο κεφάλαιο και τους βρει, ώστε να πουλήσει τα προϊόντα του!

Αν τα παραπάνω αληθεύουν, τότε η λύση δεν μπορεί να είναι ούτε το παγκόσμιο νόμισμα, ούτε η χρηματοδότηση των τραπεζών, ούτε η αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής. Στην αλλαγή όλου αυτού που έχει επικρατήσει ως δυτικός πολιτισμός και ως βάση του έχει την προσπάθεια του ατόμου (όχι πλέον ανθρώπου) να κερδίσει και να απολαύσει όσο περισσότερο μπορεί. Όσο στόχος κάθε ανθρώπου θα είναι το αέναο κέρδος, τόσο η κρίση θα κυριαρχεί. Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία και δεν αρκεστούμε σε αυτά που μας χρειάζονται, τότε η κρίση, ακόμα και μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο, που θα εξοντώσει δισεκατομμύρια ανθρώπους, θα είναι πάλι παρούσα. Το νέο και μοναδικό βιώσιμο πλέον σύστημα μοιάζει να είναι αυτό που θα πολεμήσει την υπερκερδοφορία, όχι με νόμους και απαγορεύσεις, αλλά με αξίες ζωής! Θυμηθείτε πως όταν συνειδητοποιηθεί το πραγματικό αίτιο της κρίσης, όποιοι θα είναι τότε οι κυρίαρχοι θα στραφούν προς την εμπέδωση της νοοτροπίας του κέδρους των προς το ζήν αντί για το αέναο και άπειρο κέρδος, που κατεστάθη αξία πρώτη και απόλυτη του δυτικού πολιτισμού από το Διαφωτισμό και μετά!

Ελλάδα-Ισραήλ στις 20.00: Και αφήστε τα νεοταξικά λαμόγια να σβήσουν τα φώτα!

2009-03-28T18:19:00.003+02:00

Η άσκηση προβατοποίησης που επιβλήθηκε σε όλον τον πλανήτη θα αποτύχει οικτρά τουλάχιστον στην Ελλάδα, καθώς συμπίπτε με τη διεξαγωγή του αγώνα ποδοσφαίρου Ισραήλ-Ελλάδας! Γνωρίζετε κανέναν που δεν θα δει τον αγώνα για να συμμετάσχει στην ώρα της γης; Σαν ανέκδοτο δεν ακούγεται;

Οι κάφροι του κ. Κόκκαλη

2009-03-05T14:45:00.004+02:00

Μα πόσο κάφροι είναι τελικά οι οπαδοί του Ολυμπιακού; Είναι δυνατόν στις μέρες μας να αποκαλούν εν χορώ τον υπουργό Μακεδονίας-Θράκης "Βούλγαρο"; Αλλά μόνο με τέτοιους κάφρους ως πολίτες θα κυριαρχούσε στην Ελλάδα κάποιος σαν τον κ. Κόκκαλη!
Τέτοιους οπαδούς χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά του· με IQ ραδικιού! Και όσο πιο διεφθαρμένοι τόσο καλύτερα! Φαίνεται πως οι οπαδοί -δεν μιλώ για τους φιλάθλους- του Ολυμπιακού ηδονίζονται όχι όταν η ομάδα τους παίζει καλή μπάλα και κερδίζει αλλά όταν επικρατεί με τη βοήθεια της διαιτησίας. Όπως και στο δημόσιο βίο αντίστοιχα προτιμούν πολλοί να πετύχουν κάτι όχι με την αξία τους, αλλά με τη γνωριμία τους!

ΚΕΛΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

2009-03-04T23:58:00.000+02:00

Ο αρχαίος Κελτικός Χριστιανισμός, αρκετά θαμμένος, αδικημένος και άγνωστος, συγκινεί τον σύγχρονο Ευρωπαίο, που αναζητά τις αρχέγονες ρίζες του. Ταυτόχρονα αποκαλύπτει μια παράδοξη συγγένεια πρώτου βαθμού με τον μοναχισμό της Ελληνικής Ανατολής, δίνοντας ένα διαφορετικό πρόσωπο της Ορθοδοξίας. Από αυτή την αφετηρία ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε το πρωτότυπο έργο που μόλις εκδόθηκε από την Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους με την φροντίδα παραγωγής της εκδοτικής εταιρείας "ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ". Το έργο αποτελείται από δύο αυτόνομα βιβλία με τίτλους «Ο Θεός των Μυστηρίων» και «Οι Εραστές της Βασιλείας», με συγγραφέα τον Ιερομόναχο Χρυσόστομο Κουτλουμουσιανό..........

Το έργο θα παρουσιασθεί σε ειδική εκδήλωση, με την συμμετοχή της Ιρλανδικής Πρεσβείας, στην αίθουσα του Παρνασσού, 10 Μαρτίου, ώρα 7 μ.μ., με ομιλητές τους Μάριο Μπέγζο, Θανάση Παπαθανασίου και Δημήτρη Κοσμόπουλο, ενώ ποιήματα από την αρχαία Ιρλανδική παράδοση θα απαγγείλουν οι ηθοποιοί Περικλής Μοσχολιδάκης και Γιάννα Σταυράκη, πλαισιωμένοι από μικρό video-clip με μοναστικά μνημεία της Ιρλανδίας.

Η επιβεβαίωση για "ευρωπαίο" και "αιώνιο πρωταθλητή"

2009-03-04T23:36:00.003+02:00

Οι σημερινοί αγώνες του κυπέλλου επιβεβαίωσαν περίτρανα, όσα γράψαμε στην προηγούμενη ανάρτησή μας για το αποκριάτικο ντέρμπυ. Οι ομάδες δεν βλέπονται! Ο μεν "ευρωπαίος" έχασε άνετα από τον Πανσερραϊκό, ενώ ο "αιώνιος πρωταθλητής" χρειάστηκε δύο αποβολές και μία παράταση για να προκριθεί! Αυτές οι ομάδες είναι για να τις βλέπουν μόνο άρρωστοι!

Δεν έχει τι να βάλει η Superleague στο καρναβάλι...

2009-03-01T22:56:00.005+02:00

Ο σημερινός αγώνας ΟΣΦΠ-ΠΑΟ απέδειξε περίτρανα αυτό που όποιος βλέπει λίγο μπάλα έχει διαπιστώσει καθόλη τη φετινή χρονιά: πως το πρωτάθλημά μας δεν βλέπεται! Μπάλα μηδέν, φάσεις μηδέν... Και οι μεν λένε: "είμαστε αιώνιοι πρωταθλητές", οι δε: "είμαστε ευρωπαίοι"· καλά για την ΑΕΚ φέτος δεν το συζητάμε... Και εμείς ως ηλίθιοι καθόμαστε και βλέπουμε αυτή την μπάλα που δεν βλέπεται! Περαστικά μας και καλή σαρακοστή!

Το ΕΔΑΔ αναγνώρισε δικαιώματα ελληνικών περιουσιών στην Τουρκία

2009-02-25T18:02:00.001+02:00

Το δικαίωμα της κληρονομιάς σε άτομα ελληνικής καταγωγής, που οι πρόγονοί τους είχαν περιουσίες στην Τουρκία, αναγνώρισε χθες το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καταδικάζοντας την Τουρκία για την άρνησή της να αναγνωρίσει αυτό το δικαίωμα στους ελληνικής καταγωγής Γεράν-Ζανέτ Νακαριάν και Αρμέν Ντεριάν και επιδικάζοντας συνολική αποζημίωση 500.000 ευρώ στους ενάγοντες.

Οι δύο ενάγοντες, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα το 1945 και το 1948 αντίστοιχα, είχαν προσφύγει στο ΕΔΑΔ, ισχυριζόμενοι ότι οι τουρκικές αρχές αρνούνται να αναγνωρίσουν το κληρονομικό τους δικαίωμα σε ακίνητο και οικόπεδο μεγάλης αξίας και έκτασης στην Τουρκία, με το πρόσχημα ότι δεν ισχύει η αρχή της αμοιβαιότητας για την αναγνώριση αυτού του δικαιώματος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Το Δικαστήριο, στις 8 Ιανουαρίου 2008, είχε αποφασίσει, χωρίς να εξετάσει τους ισχυρισμούς της τουρκικής πλευράς περί αμοιβαιότητας, ότι στην περίπτωση των εναγόντων είχε υπάρξει παραβίαση του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου 1, της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για την παραβίαση του δικαιώματος προστασίας και πρόσβασης στην περιουσία.

Στην «πρωτόδικη» απόφασή του το ΕΔΑΔ δεν είχε επιδικάσει αποζημίωση, αλλά με τη χθεσινή απόφασή του επιδίκασε από 250.000 ευρώ στον καθένα από τους ενάγοντες, για την παραβίαση του δικαιώματός τους να έχουν πρόσβαση, ως κληρονόμοι, στην περιουσία τους στην Τουρκία.
Του Νίκου Ρούσση

http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2009/02/blog-post_2462.html

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

2009-02-13T12:21:00.001+02:00

Τι έχει να πει άραγε το σάπιο Κατεστημένο της Ελλάδος; Τι έχουν να πουν αυτοί που κρατούν το Έθνος υπό κατοχή; Τι να πουν αυτοί που δεν αφήνουν τίποτα να ανθήσει σ’ αυτόν τον έρημο τόπο; Τι να πουν αυτοί που ευθύνονται για την διάλυση του κράτους, για την άνοδο των ουτιδανών; Τι να πουν οι πράκτορες, οι δοσίλογοι, οι χρυσοκάνθαροι, τα κομματόσκυλα, τα αποβράσματα της κοινωνίας;Τι να πουν οι υπηρέτες των νταβατζίδων; Τι να πουν οι προστάτες των κουκουλοφόρων, των εκχυδαϊστών της νεολαίας μας και πάσης διαφθοράς; Τι να πουν αυτοί που πνίγουν τη χώρα στον ζόφο που ξεχειλίζει από το άνοιγμα του οχετού του διεφθαρμένου πολιτικού τους συστήματος;
Η χώρα μας... κυβερνάται από σπείρες κλεπτών, απατεώνων και γκάνγκστερ που παριστάνουν τους πολιτικούς. Η διαφορά τους από τους μαφιόζους έγκειται στο ότι αυτοί χαίρουν άπλετης δημοσιότητος και ατιμωρησίας, με τον περιβόητο νόμο περί ασυλίας, ενώ οι άλλοι δρουν στο σκοτάδι και τιμωρούνται εάν και όταν αποκαλυφθούν. Η σπείρα των ανίκανων, βρώμικων, ανήθικων, φιλόπλουτων, διεφθαρμένων και επαγγελματιών πολιτικών- οι πλείστοι των οποίων είναι ανεπάγγελτοι και γόνοι πολιτικών οικογενειών- νομοθετώντας εξυπηρετούν μόνο και μόνο τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα των χορηγών τους και της κάθε λέσχης "Μπίλντερμπεργκ" ή κάθε ΣΤΟΑΣ στην οποία απολογούνται και των οποίων τα σχέδια υπηρετούν αφού ΔΕΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Αγαπητοί, σας γνωρίζω ότι, τόσο τα λεχθέντα υπό της Πυθίας προέδρου της τότε Βουλής κυρίας Ψαρούδα-Μπενάκη όσο και η μη αντίδραση αφ’ ενός υπό του κυρίου Παπούλια, μετέπειτα Προέδρου της «Δημοκρατίας», αφ’ ετέρου υπό των 300βο[υ]λευτών, συνιστά το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας, αλλά πού εισαγγελείς!!!Τι να αντιτάξουν όμως οι «εθνοπατέρες» όταν έχουν ψηφίσει οι ίδιοι το άρθρο 28 παράγραφος 2 του ισχύοντος Συντάγματος, το οποίο και σας το παραθέτω, που αποτελεί το μεγάλο έγκλημα κατά του Έθνους και όχι μόνο ΟΥΔΕΙΣ ΥΨΩΣΕ ΦΩΝΗ, από οποιαδήποτε πολιτική γιάφκα αλλά και σφυρίζουν αδιάφορα για το συντελεσθέν κακούργημά τους. Μήπως του Γουδή κάποτε πρέπει να ξαναλειτουργήσει; Λέω, μήπως!!!!!
ΑΡΘΡΟ 28:2. "Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών."
3. "Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας."
Ειδικά η παράγραφος 3 είναι η παράγραφος που αποτελεί το ΑΙΣΧΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ γιατί έτσι παραδίδεται το ΕΘΝΟΣ προδομένο από τους φύλακες.Ας έχουμε κατά νου τα λόγια του Μεγάλου μας ήρωα της Εθνεγερσίας, του Γέρου του Μοριά: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους.»
Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Οδυσσέας Τηλιγάδας
apnea-gr

Έπεσαν υπέρ Πατρίδος εν καιρώ ειρήνης...

2009-01-31T15:00:00.001+02:00

Αντιπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης

Αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος

Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός

Αιωνία τους η μνήμη...

http://parapolitiki.blogspot.com/2009/01/blog-post_31.html

Τριών Ιεραρχών: Η γιορτή της Παιδείας

2009-01-29T23:28:00.002+02:00

Οι Τρεις φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος, όπως τους ψάλλει η Εκκλησία μας είναι ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Οι τρεις αυτοί σπουδαίοι άγιοι εορτάζονται κανονικά, μόνος του ο καθένας κατά την εορτή της κοίμησής τους. Όμως, από τον 11ο αιώνα καθιερώθηκε να εορτάζονται και μαζί στις 30 Ιανουαρίου, ως σύμβολα της παιδείας. Έτσι, καθιερώθηκε από τότε αυτή η ημέρα ως εορτή της παιδείας ή όπως το γνωρίζουμε οι περισσότεροι "των Τριών Ιεραρχών".

Η Εκκλησία έθεσε αυτούς τους τρεις Ιεράρχες ως σύμβολα της παιδείας, καθώς διέθεταν σπάνια μόρφωση και πραγματική ελληνική παιδεία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν ένας πραγματικός πανεπιστήμων, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος τεράστιος φιλόσοφος και ποιητής, ενώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπήρξε αναμφίβολα ο κορυφαίος ρήτορας της εποχής του. Για να τιμήσει λοιπόν την ελληνική παιδεία και τα γράμματα η Εκκλησία μας έθεσε αυτή την εορτή, η οποία εορταζόταν και κατά την Τουρκοκρατία και συνεχίστηκε ο εορτασμός της και μετά την Ανεξαρτησία μέχρι σήμερα. Χρόνια πολλά σε όλους μας!

http://paideia-gr.blogspot.com/2009/01/paideia-gr_29.html

Ετήσιο μνημόσυνο αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου

2009-01-28T15:58:00.001+02:00

Συμπληρώνεται σήμερα ένα έτος από την εις Κύριον εκδημία του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Παρότι λάθεψε σε πολλά πράγματα (σχέσεις με τους Παπικούς, εκκοσμίκευση), εντούτοις σήμερα μοιάζει τεράστιο το κενό που άφησε πίσω του, όχι επειδή ο διάδοχός του δεν είναι ικανός να το καλύψει, αλλά επειδή δεν το επιθυμεί.
Αιωνία η μνήμη του!

http://paideia-gr.blogspot.com/2009/01/blog-post_28.html

Συνδικαλιστές-αιρετοί: το αίσχος της εκπαίδευσης

2009-01-23T15:46:00.002+02:00

Ρίχνοντας μία ματιά στα αποτελέσματα των εκλογών για αιρετούς στα υπηρεσιακά συμβούλια της εκπαίδευσης, πραγματικά καταλαμβάνεται κανείς από θλίψη παρατηρώντας πως οι εκλεγόμενοι είναι ταυτόχρονα και συνδικαλιστές! Και το τραγικότερο ακόμη είναι πως αυτό πλέον θεωρείται φυσικό και δεν προβληματίζει παρά ελάχιστους εκπαιδευτικούς! Οι περισσότεροι πλέον αδυνατούν ακόμη και να κατανοήσουν τις εξαρτήσεις και τους μηχανισμούς κομματικής συγκέντρωσεις κουκιών που συνεπάγεται αυτή η κατάσταση! Η κομματοκρατία ίσως βασιλεύει στην εκπαίδευση σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι στο υπόλοιπο δημόσιο!... Ο μέχρι την προηγούμενη μέρα συνδικαλιστής γίνεται ξαφνικά μέλος της διοίκησης· θα πει κανείς "μα είναι εκλεγμένος από τους συναδέλφους". Ε, και; Είναι ή δεν είναι διοίκηση; Και βέβαια μετά από αιρετός συνεχίζει την καριέρα του και μόλις το κόμμα του γίνει κυβέρνηση καθίσταται προϊστάμενος ή διορισμένο μέλος του υπηρεσιακού συμβουλίου. Αν μάλιστα έχει και κάνα διδακτορικό της πλάκας, σαν και αυτά που δυστυχώς συνεχίζουν να δίνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια σε κομματόσκυλα, τότε πάει για περιφερειάρχης, σύμβουλος και τέλος σύμβουλος του παιδαγωγικού ινστιτούτου. Και μετά ψάχνουμε να βρούμε γιατί στα σχολικά βιβλία το "Άξιον εστί" αποδίδεται στο Ρίτσο...Εάν ο κλάδος δεν αποφασίσει ότι όποιος είναι συνδικαλιστής θα είναι μόνο συνδικαλιστής και δεν αρχίσει να ψηφίζει ανθρώπους που δεν είναι κομματόσκυλα, αλλά αντιπροσωπεύουν ανεξάρτητες κινήσεις -όχι οπωσδήποτε αριστερές- δεν υπάρχει περίπτωση να βελτιωθεί η εκπαίδευσή μας και να αποκατασταθεί το κύρος του εκπαιδευτικού στην κοινωνία!

http://paideia-gr.blogspot.com/2009/01/blog-post_4078.html

Η εβραϊκή θηριωδία δεν τελειώνει!

2009-01-16T10:00:00.004+02:00

Τις τελευταίες μέρες κατά έναν περίεργο τρόπο χάθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ η Γάζα. Σε τέτοιο βαθμό που να νομίζει κανείς πως οι σφαγές αμάχων τελείωσαν! Όμως δεν συμβαίνει αυτό, αλλά τα ελληνικά ΜΜΕ το κάνουν γαργάρα, καθώς μάλλον υπάρχουν έξωθεν παρεμβάσεις.

Αλλά και τι να πούμε για τον ΟΗΕ; Ποιος πλέον ο λόγος ύπαρξής του; Δεν αντιδρά σε αυτή την κατάφορη παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας θυμίζοντας έτσι το προκάτοχό του σχήμα, την Κοινωνία των Εθνών. Πραγματικά στις παραμονές του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Κοινωνία των Εθνών δεν κατόρθωσε να σταματήσει την παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας από τα φασιστικά κυρίως κράτη. Η κατάσταση αυτή διογκώθηκε και οδήγησε στον πόλεμο. Το ίδιο φαίνεται πως θα συμβεί και τώρα. Χρειάζεται απλώς να βρεθεί ο συνασπισμός κρατών που θα συνεχίσει τις παραβιάσεις που ξεκίνησε το Ισραήλ.

Αυτά τα γράφουμε καθώς θεωρούμε πως για τους διπλωμάτες που δραστηριοποιούνται στον ΟΗΕ δεν τίθεται θέμα πραγματικού ενδιαφέροντος για τα θύματα ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Μόνο διακηρύξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά καμία ενέργεια. Σε λίγο όμως δεν θα προλαβαίνουν καθώς το εβραϊκό παράδειγμα είναι σίγουρο πως θα βρει μιμητές.

Η μπαλάντα των Στοΐκοβιτς

2009-01-12T12:35:00.005+02:00

Το ποίημα που ακολουθεί γράφτηκε για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από το σέρβο ποιητή Λιούμπομιρ Σίμοβιτς και αναφέρεται στις σφαγές αμάχων Σέρβων από τους Γερμανούς. Ταιριάζει όμως απόλυτα και στη σημερινή εβραϊκή θηριωδία!

Χτυπά ο βασανιστής, μα το Θεό χτυπά με άχτι

σχίζεται το πετσί μας, πετάγονται θρύμματα απ' τη σάρκα μας,

χτυπάει ώρα μία, χτυπάει δυό και τρεις,

πού βρήκε τόσα ρόπαλα και τόση οργή;

Χτυπά στα γεμάτα, χτυπά μ' όλο του το είναι,

το πρόσωπό του απ' τον κόπο παραμορφώνεται,

χάνει την ανάσα του, κοντοστέκεται, άλλο δεν αντέχει,

και πέφτει πεθαμένος απ' την κούραση,

κι εμείς ζωντανοί.

Μας στήνουν δεμένους στον τοίχο,

μας πυροβολούν, το κρανίο μας γίνεται κομμάτια,

σπάνε κνήμες, αγκώνες, κόκκαλα,

βάρυνε απ΄ το μολύβι το σώμα μας.

Ήρθε και το βράδυ. Κουράστηκαν οι εκτελεστές.

Μας λύνουν, βρίζουν τον Θεό μας και τη μάνα μας.

Απ΄ την εκτέλεση επιστρέφουμε σπίτι σαν απ' τη δουλειά,

κι ενώ στην κουζίνα ζεσταίνεται το δείπνο,

οι γυναίκες μπαλώνουν τις τρύπες στα ρούχα μας.

Μετά το δείπνο επιθεωρώ το σπιτικό μου:

διορθώνω τη σκεπή, στηλώνω το φράχτη,

μαζεύω τη βροχή στους κάδους και τα καζάνια.

Έρχεται κι ώρα για ύπνο. Πριν αποκοιμηθώ

λέω στη γυναίκα μου: θα με κρεμάσουν στις πέντε,

φρόντισε να με ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς.

Το πρωί οι κρεμάλες, κατακαίνουργιες, στέρεες,

τα σχοινιά γερά, οι δήμιοι ντυμένοι,

-μα το Θεό, όλα είναι άμεμπτα.

Μας κρεμούν γρήγορα, επιδέξια και εύκολα.

Μένουμε μετέωροι κρεμασμένοι μέχρι να σκοτεινιάσει,

είναι ώρα για δείπνο, μας κατεβάζουν, μα εμείς ζωντανοί,

όλοι μας χτυπούν και μας βρίζουν, αλλά ας είναι.

Την επομένη με το ξημέρωμα κουβαλούν κλαδιά και ξύλα,

τα στοιβάζουν στο στύλο, μας δένουν σ' αυτόν γυμνούς,

πλησιάζουν το σπίρτο, ανάβουν φωτιά,

κι έτσι καίει, καίει ολόκληρη βδομάδα,

η πόλη γίνεται όλη γκρίζα από τη στάχτη.

Κι όταν τα πάντα έχουν καεί,

εμείς προβάλλουμε μέσα απ' τους καπνούς,

η βασίλισσα πέφτει λιπόθυμη, ενώ ο βασιλιάς

τρίβει τα μάτια του και μας κοιτάζει κατάπληκτος:

Ανάθεμα τον ήλιο σας, ακόμη ζωντανοί!

Μας σέρνουν στις ουρές των αλόγων, μας δένουν στον τροχό,

μας κόβουν τα κεφάλια, τα χέρια, τα πόδια - φρικιαστικό!

Εκτελεσμένους μας κρεμούν, σφαγμένους μας πνίγουν,

δεν ξέρουμε γιατί, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Οι δικαστές έχουν από όλα αυτά αποκάμει!

Αλλάζουν τους εκτελεστές, απολύουν τους στρατιώτες,

τους δημίους κρεμάνε -δήθεν αυτοί φταίνε.

Και μας ρίχνονται πάλι: πότε με κεφαλοθραύστες, πότε με κανόνια,

μια μας κρεμάνε, μια μας κομματιάζουν κι άλλοτε μας σφάζουν!

Κι εμείς ζωντανοί.

Κάτι εδώ δεν πάει καλά, ψιθυρίζει ο κόσμος,

κάποιος προστατεύει τους δικαστές από την αμαρτία!

Όμως κι εμάς κάποτε μας πιάνει μια αγωνία πριν αποκοιμηθούμε:

δεν είμαστε δα κι αθάνατοι, πόσο θα κρατήσει αυτό,

θα 'ρθει κάποτε και για μας το τέλος,

δεν θα αντέξουμε,

και θα πεθάνουμε

απ' τα γέλια.

(Στοΐκοβιτς=αλύγιστοι)

Μετάφραση: Νίκη και Ισμήνη Ραντούλοβιτς

Ο Επίτιμος και ο έντιμος

2009-01-11T14:58:00.005+02:00

Πραγματικά αποκαλυπτική υπήρξε η αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Λαλιώτη για την αποζημίωση που επιδικάστηκε στον πρώτο. Αποκαλυπτική μιας και αποκάλυψε πως υπάρχουν και τίμιοι υπουργοί! Νομίζω πως όλοι οι Έλληνες νοιώσαμε βαθύτατη συγκίνηση για το δράμα του κ. Λαλιώτη, ο οποίος βρέθηκε να ξεσπιτώνεται από τον ανάλγητο Επίτιμο! Παράλληλα, πέρα από τη δικαιολογημένη συμπάθεια απέναντι σε ένα γνήσιο παιδί του λαού, όπως ο κ. Λαλιώτης, συνειδητοποιήσαμε -νομίζω όλοι- πως αυτός ο αδέκαστος πολιτικός διετέλεσε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ για τόσα χρόνια, υπέγραψε τις συμβάσεις για τα ολυμπιακά έργα και δεν έβαλε δραχμή στην τσέπη! Ακόμη και την αποζημίωσή του θα πρέπει να την κατέθετε στο κόμμα ως γνήσιο τέκνο της αριστεράς ή να την σκόρπαγε σε φιλανθρωπίες και στα μοναστήρια, για να μην έχει να πληρώσει αυτό το ποσό! Ένα συναίσθημα αγαλλίασης με κατέλαβε προσωπικά, όταν σκέφτηκα πόσο αδέκαστος υπήρξε ο συγκεκριμένος υπουργός! Πρότυπο δημοσίου βίου! Τόσα χρόνια υπουργός και να βγαίνει το πατρικό του στο σφυρί για 80.000 ευρώ!

Αλλά και από την άλλη, τι αλτρουισμός και αυτός του ΠΑΣΟΚ! Αμέσως σπεύδει να καλύψει τον δοκιμαζόμενο αγωνιστή της δημοκρατικής παράταξης, τον τίμιο υπουργό, το καμάρι του κεντρώου χώρου δαπανώντας από το κομματικό ταμείο το ποσό, ώστε να κατευναστεί η αδηφάγος διάθεση του κ. Μητσοτάκη και να ενισχυθούν και οι πυρόπληκτοι της Ηλείας! Αλήθεια μόνο δεν μας είπαν, το ποσό θα εκταμιευθεί από το 1.000.000 ευρώ που ο κ. Τσουκάτος δήλωσε πως μετέφερε από τη Siemens στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ;

Τιμή και δόξα στην Ολύμπια Λάρισας

2009-01-06T22:05:00.005+02:00

Επιτέλους μία πραγματική αντίδραση από την Ελλάδα στην ισραηλινή θηριωδία. Η ομάδα μπάσκετ Ολύμπια της Λάρισας αρνείται να μεταβεί στο Ισραήλ για αγώνα μπάσκετ με ισραηλινή ομάδα. Παρότι η διοίκηση της ομάδας δέχτηκε ήδη συστάσεις από τη FIBA με σαφείς απειλές για τιμωρία, φαίνεται ανυποχώρητη. Για τους κυρίους της FIBA δεν συντρέχει κανένας λόγος αναβολής, καθώς το Ισραήλ δεν πραγματοποιεί εγκλήματα πολέμου, δεν παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα και δεν δολοφονεί αμάχους. Έτσι αντί να τιμωρήσουν με αποκλεισμό τις εβραϊκές ομάδες, απειλούν να τιμωρήσουν όσες άλλες αρνηθούν να συμπράξουν στην ξεκάθαρη διακόρευση του αθλητικού-ολυμπιακού ιδεώδους συμμετέχοντας σε αγώνες με ομάδες που προέρχονται από χώρα που σφάζει ανηλεώς αμάχους και ισοπεδώνει κτήρια του ΟΗΕ.

Θυμίζουμε απλώς πως όταν η Σερβία διεξήγε πραγματικά πόλεμο για την επιβίωσή της και την προάσπιση της εδαφικής της ακεραιότητας, οι ομάδες της είχαν αποκλειστεί άμεσα από κάθε αθλητική διοργάνωση. Σήμερα όμως δεν πρόκειται για τους Σέρβους, αλλά για τους Εβραίους. Και εκεί η διεθνής αθλητική κοινότητα κάνει τουμπεκί ψιλoκoμμένο!

Τιμή και δόξα λοιπόν στην Ολύμπια Λάρισας, η οποία κρατά ψηλά τη σημαία του Ολυμπισμού και δείχνει να αντιλαμβάνεται πως προέρχεται από τη χώρα που γέννησε τους Ολυμπιακούς αγώνες, οι οποίοι δεν διεξάγονται κατά τη διάρκεια πολέμου. Για άλλη μία φορά κάποιοι Έλληνες καλούνται να δείξουν στον κόσμο τί θα πει ανθρώπινες αξίες και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αντίθετα, ο μεγάλος κόουτς Γιαννάκης μεταβαίνει στο Ισραήλ για να κοουτσάρει την απαράδεκτη αυτή ομάδα που λέγεται Ολυμπιακός! Για τη διοίκηση του Ολυμπιακού και τον κόουτς Γιαννάκη ισχύει ό,τι και για τους κυρίους της FIBA! Οι σφαγές αμάχων είναι νόμιμες και σπεύδουν να το αποδείξουν αγωνιζόμενοι κανονικά απέναντι στη Μακάμπι. Και θα πει κανείς: τι θα μπορούσαν να κάνουν; Μήπως αντιλαμβάνονται κάτι από Ολυμπισμό; Αλλά και αν αντιλαμβάνονται τι να κάνουν; Να τιμωρηθούν; Άλλωστε είναι πολλά τα λεφτά "Θρύλε"...

Γιατί οι δημοσιογράφοι φοβούνται το Ισραήλ;

2009-01-04T22:30:00.002+02:00

Τις τελευταίες μέρες πέρα από τη θηριωδία του Ισραήλ γινόμαστε μάρτυρες και ενός άλλου πολύ σπάνιου φαινομένου, του πρόδηλου φόβου των δημοσιογράφων απέναντι στους Ισραηλινούς. Και δεν αναφερόμαστε μόνο ή πρωτίστως στους Έλληνες δημοσιογράφους· το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Στο σύνολό τους οι δημοσιογράφοι είτε καταγγέλλουν είτε δικαιολογούν τις ισραηλινές σφαγές δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν για την απαγόρευση που έχει επιβάλει το Τελ Αβίβ στην δημοσιογραφική κάλυψη των εξελίξεων από τη λωρίδα της Γάζας.

Όταν τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Γεωργία, θυμόμαστε όλοι τους Ολλανδούς δημοσιογράφους που έσπευσαν να καλύψουν μία ρωσική επίθεση στο κέντρο κάποιας γεωργιανής πόλης. Σήμερα όμως σε διεθνές επίπεδο τα ΜΜΕ δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν καν για τη ρητή και απροκάλυπτη απαγόρευση κάλυψης των σφαγών που πραγματοποιεί το Ισραήλ.

Πρόκειται για κάποιο τυχαίο γεγονός; Γιατί οι δημοσιογράφοι δεν συγκινούνται από το δράμα των Παλαιστινίων αλλά συγκινούνταν από αυτό των Γεωργιανών; Πώς δέχονται οι ποικιλώνυμοι προασπιστές της ενημέρωσης την απαγόρευσή της; Γιατί δεν φοβούνται τον Πούτιν αλλά φοβούνται το Ισραήλ; Τέτοια απροκάλυπτη σφαγή αμάχων δεν έχει τολμήσει να πραγματοποιήσει ούτε η ίδια η υποτιθέμενη υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, πώς τολμούν να τη διαπράττουν οι Εβραίοι; Πώς τολμούν να αδιαφορούν τόσο απροσχημάτιστα για τη διεθνή κοινή γνώμη και τη στάση της διεθνούς κοινότητας; Τελικά μήπως η πραγματική υπερδύναμη δεν είναι άλλη από τον Ιουδαϊσμό που χρησιμοποιεί τις ΗΠΑ ως βιτρίνα;

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος μίλησε ως Έλληνας!

2008-12-31T11:55:00.001+02:00

Αγαπητέ Κύριε Πρέσβη σας ευχαριστώ για τις τρεις φιάλες κρασιού που μου στείλατε ως δώρο εορτών. Εύχομαι σε σας, την οικογένειά σας και σε καθέναν στην Πρεσβεία σας ευτυχισμένο τον καινούργιο χρόνο. Υγεία και πρόοδος σε όλους σας.
Δυστυχώς παρατήρησα ότι το κρασί που στείλατε, έχει παραχθεί στα Υψώματα του Γκολάν. Έχω διδαχθεί απ’ όταν ήμουν πολύ νέος να μην κλέβω και να μην δέχομαι τα προϊόντα κλοπής. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να δεχθώ αυτό το δώρο και πρέπει να σας το επιστρέψω.Όπως γνωρίζετε, η χώρα σας κατέχει παρανόμως τα Υψώματα του Γκολάν τα οποία ανήκουν στην Συρία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο αλλά και με πολυάριθμες αποφάσεις της Διεθνούς Κοινότητας.
Με την ευκαιρία αυτή εκφράζω την ελπίδα μου ότι το Ισραήλ θα βρει ασφάλεια εντός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων του και οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον του ισραηλινού εδάφους από τη Χαμάς ή οποιονδήποτε άλλον θα περιοριστούν και θα πάψουν οριστικά αλλά ελπίζω επίσης ότι η κυβέρνησή σας θα σταματήσει να εξασκεί πολιτική συλλογικής τιμωρίας η οποία εφαρμόστηκε σε μαζική κλίμακα από τον Χίτλερ και τις στρατιές του. Πράξεις όπως αυτές που συμβαίνουν τούτες τις μέρες από τους ισραηλινούς στρατιωτικούς στη Γάζα μας θυμίζουν ολοκαυτώματα όπως εκείνα των Καλαβρύτων, του Δοξάτου ή του Διστόμου και οπωσδήποτε εκείνο του γκέτο της Βαρσοβίας.
Με αυτές τις σκέψεις, επιτρέψτε μου να σας εκφράσω τις καλύτερες ευχές μου για εσάς, τον ισραηλινό λαό και όλους τους λαούς της δικής μας περιοχής του κόσμου.Θεόδωρος Πάγκαλος Αθήνα, 30/12/2008

Ο π. Παΐσιος για τη νεολαία

2008-12-24T15:30:00.002+02:00

"[...]Οι γονείς που δεν καταλαβαίνουν την πειθαρχία αφήνουν τώρα τα παιδιά τους με μιά ελευθερία και τα κάνουν τελείως αλητάκια. Μιά κουβέντα λες, πέντε σου λένε, και με μιά αναίδεια! Αυτά μπορεί να γίνουν εγκληματίες. Σήμερα τα ξεβιδώνουν τελείως τα παιδιά. Ελευθερία! "Μην τα εγγίζετε τα παιδιά"! Και τα παιδιά λένε: "Πού θα βρούμε αλλού τέτοιο καθεστώς"; Επιδιώκουν δηλαδή να τα κάνουν ανταρτάκια, να μη θέλουν τους γονείς, να μη θέλουν τους δασκάλους, να μη θέλουν τίποτε, να μην ακούν κανέναν. Αυτό τους διευκολύνει στον σκοπό τους. Αν δεν τα κάνουν ανταρτάκια, πώς μετά τα παιδιά θα τα κάνουν όλα κομμάτια;
[...] Η σημερινή νεολαία μοιάζει με το μοσχαράκι που είναι δεμένο στο λιβάδι και κλωτσάει· τραβάει συνέχεια το σχοινί, βγάζει τον πάσσαλο και αρχίζει να τρέχη· αλλά σκαλώνει κάπου και περδικλώνεται άσχημα και στο τέλος το κατασπαράζουν τα άγρια θηρία. Το φρένο βοηθάει, όταν είναι μικρό το παιδί. [...] Τώρα δεν υπάρχουν ούτε στα σχολεία τιμωρίες ούτε στον στρατό καψώνια. Για αυτό οι νέοι παιδεύουν τους γονείς και το έθνος. Στον στρατό παλιά, όσο πιο σκληροί ήταν οι αρχηγοί στην Εκπαίδευση, τόσο πιο πολλή παλληκαριά έδειχναν οι στρατιώτες στην μάχη".
(Γέροντος Παϊσίου, Λόγοι Α΄, Με πόνο και αγάπη, Θεσσαλονίκη 1998, 247-250)

Ο Μακρυγιάννης για το κοινό καλό

2008-12-21T18:52:00.002+02:00

Η πίστη του Μακρυγιάννη

Από μικρός ο Μακρυγιάννης φαίνεται πως έζησε σε ένα εκκλησιαστικό περιβάλλον. Σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής του, επικαλείται τον Θεό και προσεύχεται. Ευρισκόμενος στην Πάτρα και καταζητούμενος, αναγκάζεται να φύγει από το ρωσικό προξενείο, όπου είχε καταφύγει: «Ίσασα της πιστόλες μου, το γιαταγάνι μου, έκαμα την προσευκή μου»…
Όταν αργότερα θα γλυτώσει από κάποια χαμένη μάχη κουτσαίνοντας , και θα βρει τροφή από κάποιον περαστικό, θα αποδώσει και τα δύο γεγονότα στην πρόνοια του Θεού. Μόλις, μάλιστα έμαθε πως σώθηκε και ο Γκούρας: «Τότε δοξάσαμεν τον Θεόν και κάμαμε τα μεγαλύτερα γλέντια και τραγούδια".
Σε άλλη περίπτωση πριν τη μάχη φέρνει παπά, λειτουργάνε και κοινωνούν όλοι.
Ακόμη πιο έντονα φαίνεται η πίστη του από το γεγονός ότι ζητά από τον Θεό να συγχωρέςη και όσους έβλαψαν τον Αγώνα, στοιχίζοντας τα του Θεού υψηλότερα από τα του Καίσαρος.
Στα 1844 πήγε και προσκύνησε την Μεγαλόχαρη στην Τήνο
Αλλά και αργότερα ο Μακρυγιάννης συνεχίζει την συνεπή λατρευτική και μυστηριακή ζωή του: «Έρχεται ο σεβάσμιος αγαθός δεσπότης Μπουντουνίτζας- έρχεται πάντοτες· με ξεμολογάει εμένα και την οικογένειάν μου».
Αλλά και όταν τον απέκλεισαν στο σπίτι του κατά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, πρώτα στην άνωθεν βοήθεια προσέφυγε και προσευχόμενος έλαβε «φώτισιν και θάρρος».

Στα γραπτά και στην πολιτική πρακτική του Μακρυγιάννη υπάρχει ένα κεντρικό ζητούμενο, που σχετίζεται με την πίστη του:

Η έννοια του δικαίου και του κοινού καλού

Η έννοια αυτή είναι τόσο κεντρική στη σκέψη του Μακρυγιάννη, ώστε την προβάλει ακόμη και στους Τούρκους. Παρουσίαζει έναν ξάδελφο του Αλή παςά να μιλά για τους Έλληνες και να λέει: «Νάχουν αυτείνοι δικαιοσύνη, να πάρη τέλος να ησυχάσουμε και εμείς οι Τούρκοι, ότι πλέον μας έγινε χαράμι από τον Θεόν το βασίλειόν μας, ότι φύγαμε από την δικαιοσύνη του".
Για τον εαυτό του δε γράφει τα εξής:
«Πήγα εγώ εις την Αγία Ειρήνη, ήταν ο λαός συνασμένος, γιομάτα όλα τα σοκάκια. Τους λέγω, «Τι με θέλετε, αδελφοί;» - Να λάβης πολίτες εις το χέρι σου από μας και να σταθείς εδώ εις την εκκλησίαν δια την ασφάλειαν μας». Τους έβαλα κι΄ εγώ μίαν μικρή ομιλίαν, τους είπα πολλά, ότι. «Η αρετή κι΄ ο πατριωτισμός και η φρονιμάδα κάνουν την πατρίδα να υπάρξη και να ευτυχήση. Η κακία και η ΄διοτέλεια χάνουν την πατρίδα, και την χάνουν και ζημιώνονται όσοι μένουν ζωντανοί. Το λοιπόν φωνάζετε εμένα να σταθώ εις την ευταξίαν σας; Αν έχετε αρετή κι ομόνοια, θα ευλογήση ο Θεός τα έργα σας και θα σας φωτίση εις το καλό και θα σας σώση, αυτός οπού σας έσωσε από την τυραγνία των Τούρκων, αυτός οπού σας ανάστησε και κάμετε την τρίτη Σεπτεμβρίου, κι επιστάτησε μόνος του τόσους μήνες και δεν μάτωσε μύτη σε όλο το Κράτος. Παρακαλέστε τον Θεόν και τώρα να κάμη το έλεός του σ΄εμάς τους αμαρτωλούς και να φέρει και τώρα την ευλογίαν του. Εγώ ένα μπαστούνι έχω εις το χέρι μου - αν η αφεντιά σας δεν έχετε αρετή κι΄ομόνοιαν, τι να σας κάμω εγώ;». Μου λένε γενικώς με μίαν φωνή. «Ότι μας ειπής εσύ θ΄ακολουθήσωμεν - Κι εγώ αν σας απατήσω, ας δώσω λόγον εις τον Θεόν. Εγώ δεν γνωρίζω φατρίες και να με θεωρή άλλος φίλο του κι άλλος οχτρό. Γενικώς όλους σας σας θεωρώ αδελφούς, ότι με διορίζετε όλοι και πρέπει να μην είμαι αναντίος κανενού. Και να δίνετε τους ψήφους σας ελεύτερους, όθεν θελήση κάθε ένας. Εμένα (καθώς είχα μιλήσει) μη μου δίνετε».
Οι όροι ιδιοτέλεια και κακία στον λόγο του Μακρυγιάννη χάνουν κάθε ηθικιστικό περιεχόμενο και αποκτούν την αρχέγονη πολιτική σημασία τους, ως φορείς διάσπασης και διάλυσης των κοινωνιών.
Μάλιστα ο στρατηγός τονίζει το αδιέξοδο της ιδιοτέλειας και της κακίας, οι οποίες δεν δύνανται να καταστήσουν ευτυχή, αυτόν που τις εφαρμόζει. Το συμφερόν του καθενός έγκειται στο συμφέρον του συνόλου, ακόμη και αν δημιουργείται ενίοτε η ψευδαίσθηση πως η αδικία μπορεί να επιφέρει προσωπικό όφελος. Λέει στον Γκούρα: «Τώρα βάνουν εσένα να σκοτώςης τον Δυσσέα· αύριον θα βάλουν εμένα, σκοτώνω εσένα. Και να το καρτερής».

Για να καταστή όμως εφικτή η επιδίωξη του κοινού καλού, απαιτείται μία σειρά από πολιτικές αρετές, όπως αυτή της συγχώρεσης.

Η συγχώρεση

Την θεωρούσε ύψιστη κοινωνική επιταγή, αλλά και ενδόμυχη εσωτερική ανάγκη για τον ίδιο. Εξάρει όσα παραδείγματά της συναντά:

Αφού σημειώνει πως ο Γώγος Μπακόλας είχε σκοτώσει τον πατέρα του Νότη Μπότσαρη, βάζει τον τελευταίο να λέει στον πρώτο κατά τον κοινό αγώνα: «Ο,τι είχε γίνη τότε και σκότωσες τον άνθρωπό μας, σ’ έβαλε ο τύραγνος. Αυτά τώρα αλησμονήθηκαν και εις το εξής είμαστε φίλοι και αδελφοί. Και να τηράξωμεν το έργον τούτο. Και φιλιώθηκαν».

Αλλά και ο ίδιος, όταν έχει τη δυνατότητα να βλάψει τον εχθρό του, προτιμά να τον συγχωρέσει. Σε κάποιον Παπαδόπουλο, που τον είχε κατατρέξει παλιότερα στην Άρτα, όταν τον συνέλαβε του είπε:

«Ο,τι θέλησες εσύ να κάμης σ εμένα με την βοήθεια των Τούρκων, με γλύτωσε ο Θεός· σ’ έχω τώρα εις το χέρι να σ’ αφανίσω μ’ όλη σου τη φαμελιάν. Δεν σου το κάνω».

Αλλά και αργότερα κατά τον εμφύλιο, που τα πνεύματα ήταν ιδιαίτερα οξυμένα γράφει για τον Νικηταρά:
«Μου παραγγέλνει ο Νικήτας (ότι φύλαγα εις το κεφαλόβρυσον, εις τους Μύλους), μου παραγγέλνει ότι θαρθή και θα με πάγη κυνηγώντας ως την Ρούμελη κι όπου θα με πιάςη, θα σκίςη τα νεύρα των ποδαριών μου να με κρεμάςη ανάποδα. Εγώ του είπα να κοπιάςη· κι αν τον πιάσω εγώ, δε θα του κάμω αυτά· θα φάμε και θα πιούμε μαζί, ότ’ είναι αγαθός αγωνιστής και πατριώτης.[…] Τους ριχτήκαμε απάνου τους και τους τζακίσαμε και τους πήγαμε κυνηγώντας ως κοντά εις το Μέρμπακα· κοντέψαμε να φάμε το βράδυ ψωμί με τον αδελφόν μου Νικήτα· από τρίχα γλύτωσε».

Εδώ έγκειται το μεγαλείο του Ελληνικού πολιτισμού, σε αυτή την αδυσώπητη συγχωρητικότητα, η οποία είναι έτοιμη πάντα να προσφέρει η και ακόμη να προσφερθεί.

Κριτική στους προσκυνημένους

Παρότι ο Μακρυγιάννης είναι ιδιαίτερα συγχωρητικός, σε αυτόν που τον βλάπτει προσωπικά, είναι αμείλικτος με όσους βλάπτουν την πατρίδα. Θεωρεί, όπως και σύνολη η πολιτική παράδοση του Ελληνισμού μαζί του, πως οι αναλαμβάνοντες την εξουσία έχουν ευθύνη και δεν τους συγχωρείται καμία αδικία. Δεν διστάζει να τους επικρίνει ακόμη και αν είναι άνθρωποι με τους οποίους διατηρεί καλές σχέσεις, όπως ο Κωλέττης, για τον οποίο παραθέτει μαρτυρία του Τάτση Μαγγίνα, πως είχε στείλει γράμμα στον Κιουταχή για να γυρίσει με το μέρος του. Και συμπληρώνει: «Παιδιά των Τούρκων έχομεν οπού μας κυβερνούν, και δυστυχία και της πατρίδος και εμάς. Κι άλλοι είναι παιδιά των Τούρκων, άλλοι παιδιά αλλουνών χερότερων από τους Τούρκους. Η πατρίς η δυστυχής κυβέρνησιν δεν είδε με τα μάτια της, ούτε θα ιδή. Κι ο Θεός να βγάλη εμέναν ψεύτη κι άδικον κι αυτούς πατριώτες κι αληθινούς».
Κάνει λοιπόν σαφή διάκριση ανάμεσα στην προσωπική αδικία και στην αδικία προς το σύνολο, την πατρίδα.
Παρατηρεί μάλιστα πως το φαινόμενο της αδικίας είναι διαχρονικό στην ιστορία του Ελληνισμού. «Ότι αυτό είναι πατρογονικόν· όποιος δουλεύει πατριωτικώς αυτό το βραβείον έχει. Και οι Αθηναίγοι του Θεμιστοκλή αυτείνη την ανταμοιβή τόκαμαν κι αλλουνών πολλών. Όχι όμως όταν ήταν η πατρίς σε κίντυνον· όταν ησύχαζε». Παράλληλα όμως με την ασχήμια, την αδικία, την προδοσία, παραθέτει τον ηρωισμό και τη θυσία: «Σ την θέσιν οπού επέθανες εσύ, Λεωνίδα, με τους τρακόσιους σου, πέθαναν κι αυτείνοι δια την θρησκεία και πατρίδα (Και ήταν τυχεροί οπού πέθαναν ενδόξως και γλύτωσαν από τον πατριωτισμόν του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά κι αλλουνών τέτοιων πατριώτων)».

Η πεμπτουσία όμως του κοινού καλού, του συμφέροντος για την Ελλάδα είναι κατά Μακρυγιάννη η ελευθερία.

Οι Έλληνες και η Ελευθερία

Στη σκέψη του οι έννοιες Ελλάδα και Ελευθερία είναι ταυτισμένες. Ο Έλληνας ζει μόνο ελεύθερος, παρότι η ελευθερία του είναι ένα διαρκές αγώνισμα και κατακτάται με θυσίες. Παροιμιώδης έχει μείνει η απάντηση που έδωσε στον Γάλλο ναύαρχο Δεριγνύ, όταν αυτός παρατήρησε πως οι δυνάμεις του Μακρυγιάννη δεν επαρκούσαν για να αντιμετωπιστεί ο Ιμπραήμ:
«Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριώμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε· τρώνε από μας και μένει και μαγιά». Για να συμπληρώσει λίγο αργότερα:
«Εμείς απ’ ούλα είμαστε αδύνατοι· όμως ο Θεός φυλάγει και τους αδυνάτους».

Η ελευθερία βέβαια οφείλεται στη γενναιοψυχία και πηγάζει από αυτήν. «Το δ’ ελεύθερον, το εύψυχον» κατά τον αρχαίο πρόγονο Θουκυδίδη, με τον οποίο πέρα από αυτή την θέση ο Μακρυγιάννης μοιράζεται την κοινή ιδιότητα του πολεμιστή και συγγραφέα. «Αφού ήρθαν πολλά πλησίον οι Τούρκοι εις τα ταμπούρια μας, δεν μπορούσα να βαστήξω τους αθάνατους Έλληνες· έγιναν όλοι λιοντάρια- εγώ ήμουν ο χερότερος».

Αυτά κατά την Επανάσταση. Κατόπιν ο μεγαλύτερο κίνδυνος για την ελευθερία της Ελλάδος προέρχεται από τους Δυτικούς.

Ξενοκρατία
Η επέμβαση των ξένων δυνάμεων στην Ελλάδα, τόσο με την επιβολή του Όθωνα, όσο και με την παρουσία τους στο ελληνικό κράτος στα πρώτα τριάντα χρόνια της ύπαρξής του, αποτελεί για τον Μακρυγιάννη σκλαβιά χειρότερη από αυτή των Τούρκων. Κατανοεί άμεσα, πως η επιρροή τους είναι βαθύτερη από αυτή των Οθωμανών και πως δύναται να καταστή απειλητική για την ίδια την ύπαρξη και ιδιοσυστασία του Ελληνισμού. Οι Τούρκοι, λόγω της μεγάλης πολιτισμικής και θρησκευτικής διαφοράς δεν μπορούσαν να αλλοτριώσουν τον Ελληνισμό, ο οποίος διατηρήθηκε μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με τους Ευρωπαίους όμως διαβλέπει πως το κακό θα είναι μεγαλύτερο και βαθύτερο.
Μάλιστα έδωσε και εικαστική έκφραση στην πεποίθησή του πως ο Έλληνας είναι ιδιαίτερος, ανάδελφος κατά την φράση του Χ. Σαρτζετάκη, και δεν μπορεί να ομοιωθεί με τον Ευρωπαίο. Μαρτυρά ο ίδιος πως στο περιβόλι του είχε φτιάξει ένα μωσαϊκό, στο οποίο εικονιζόταν ένας χορός και στο μέσο ένας Έλληνας και ένας Ευρωπαίος. «Ο φραγκοφορεμένος θέλει τον δικό του χορό, ο Έλληνας τον δικό του και θα μαλλώσουνε ογλήγορα, ότι δεν μπορεί να μάθη ένας του άλλου το χορό».
Οι παρεμβάσεις βέβαια των Ευρωπαίων για να ευδοκιμήσουν πρέπει να βρουν και Έλληνες έτοιμους να τις δεχτούν. «Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».
Γράφει συγκεκριμένα: «Ποίον βάρβαρον έθνος έκαμε όσα κάνει το Γαλλικόν έθνος σ’ εμάς τους Έλληνες;» Και συνεχίζει: «Αφού ο Θεός τους λυπήθη και θέλει να τους αναστήςη, οι άνθρωποι τους καταπολεμούν να τους φάνε, να τους χάσουνε, να τους σβύσουνε να μην ξαναειπωθούν Έλληνες. Και τι σας έκαμεν αυτό τ’ όνομα των Ελλήνων εσάς των γενναίων αντρών της Ευρώπης, εσάς των προκομμένων, εσάς των πλούσιων;» Αλλού πάλι γράφει για τους Ευρωπαίους και το ρόλο τους στην Επανάσταση και την Ανεξαρτησία: «Οι ανθρωποφάγοι φτόνησαν αυτό και μας έσπειραν την αρετή τους, διχόνοια, φατρία, κατασκοπεία, της ακαθαρσίες της δικές τους, κ’ έφκειασαν την πατρίδα μας παλιόψαθα».
Μάλιστα μένει τόσο ακραιφνώς Έλληνας, ώστε όταν του προτάθηκε να γίνει υποδιοικητής της χωροφυλακής, μία θέση περιζήτητη για τους άνεργους και περιθωριοποιημένους αγωνιστές, αρνήθηκε λόγω του ήθους του διοικητή και του γεγονότος πως έπρεπε να βγάλει τη φουστανέλα και να φορέσει στολή φράγκικη.
Διαβλέπει μάλιστα πως το σχέδιο αλλοτρίωσης του Ελληνισμού περνά για τους Ευρωπαίους μέσα από την προώθηση της απιστίας των Ελλήνων, που με κάθε μέσο προώθησαν οι Βαυαροί. «Εις τον καιρόν της Τουρκιάς μίαν πέτρα δεν πείραξαν από τα παλιοκκλήσια· κι αυτείνοι οι απατεώνες σύνδεσαν τα συνφέροντά τους με τους μολεμένους […] και μας χάλασαν τα μοναστήρια και της εκκλησιές μας- μαγαρίζουν μέσα κι άλλες έγιναν αχούρια».
Φαίνεται να έχει κατανοήσει πλήρως την ευρωπαϊκή απέχθεια για την ορθοδοξία: «Μάθαινα από ανθρώπους τίμιους ότι η κατήχηση των ξένων αναντίον της θρησκείας μας προοδεύει. Τότε κάπνισαν τα μάτια μου». Όμως, το σχέδιο για να πληγεί το λαϊκό θρησκευτικό αίσθημα ήταν καλά οργανωμένο: «Γνωρίζομεν της ενέργειες της μυστικές των ξένων οπού εργάζονται δια την θρησκεία μας – θρησκείαν δεν αλλάζομεν εμείς, ούτε την πουλούμεν»! Σε κάθε περίπτωση πάντως ο ίδιος δηλώνει την απόφασή του να αγωνιστεί κατά της αλλοτρίωσης και του εκδυτικισμού: «Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα νεργήσω κι ο,τι θέλουν ας μου κάμουν».

Ο Μακρυγιάννης στο τέλος των Απομνημονευμάτων του μας εξηγεί και το λόγο που τον παρακίνησε στη συγγραφή τους και που δεν είναι άλλος βέβαια από το κοινό καλό.
«Αδελφοί αναγνώστες, ούτε δόξες θέλω, ούτε της ζητώ- ούτε μου δίνουν. Και δια κείνο τραβήχτηκα και σκαλίζω τον κήπο μου όταν είμαι γερός, ειδέ φυλάγω το στρώμα μου. Του αναθέματος να είμαι αν έχω διοτέλεια δια όσους μιλώ εδώ μέσα. Η πατρίδα, η θρησκεία, η ηθική εις την κοινωνία είναι το πλέον αγαπημένον εις τον άνθρωπον τον τίμιον. Εις αυτείνη την κοινωνία θα ζήσω κ’ εγώ και τα παιδιά μου και δεν μου μένει ελπίδα και φωνάζω. Και δι’ αυτό γράφω απαλέκητα γράμματα, όχι όμως να λείπη από αυτά η αλήθεια».
Ο ίδιος δεν γράφει για να προβάλει τον εαυτό του, αλλά «όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και νάχουν την επιρροή για ικανότη. Εγώ τάγραψα αυτά όλα κι όποιος απ’ όσους μιλώ προσωπικώς στοχάζεται ότι τον αδικώ και είναι κακία μου κι όχι αλήθεια, έχει το ελεύτερον να γράψη κι αναντίον μου ο,τι λάθη έκαμα εις τον αγώνα της πατρίδος· όχι όμως παθητικώς, αλλά συντροφεμένος με την αλήθεια, με την παρατήρησιν.[…] Κ’ εγώ έκαμα λάθη και κάνω· άνθρωπος είμαι. Και πρέπει να γράφωνται και τα καλά μας και τα κακά μας».
Μάλιστα η αυτοκριτική του προχωρεί περισσότερο, όταν εξηγεί τα κίνητρα για τον έλεγχο των πολιτικών προσώπων στον οποίο προβαίνει: «Τον Μεταξά τον έχω και κουμπάρο και σύντροφο σε μίαν μεταβολή, τον Κωλέτη κουμπάρο, το Μαυροκορδάτο το ίδιον –στενός φίλος από εξαρχής μ’ όλους. Δεν τους τα γράφω αυτά ως οχτρός. Εκείνα οπού έπραξαν γράφω.[…] Μπορώ ως άνθρωπος, κι αγράμματος κι απλός, νάκαμα περισσότερα, και δεν το αιστάνομαι η δεν μπορώ να δικάσω του λόγου μου μόνος μου. Κάθε άνθρωπος εις τον εαυτό του κάνει τον συνήγορον, αλλά άλλες παρατήρησες θα κάμη η κατηγορία».
Ως πραγματικός Έλληνας πάντα θέτει τον εαυτό του κάτω από τους άλλους η καλύτερα τον υποτάσσει στο σύνολο και το κοινό καλό: «Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμη νεκρανάστασιν εις την πατρίδα μου, να την λευτερώςη από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κ’ εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγώτερον από τον χειρώτερον πατριώτη μου Έλληνα. […] Ένα πράγμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. […] Είμαστε εις το εμείς κι όχι εις το εγώ».
Στις μέρες μας, αυτή η τελευταία φράση, νομίζω, αποτελεί την πλέον επίκαιρη παρακαταθήκη, το σπουδαιότερο κληροδότημα του Μακρυγιάννη στον Ελληνισμό.

Επικήδειος Λυσσαρίδη για Τάσσο Παπαδόπουλο

2008-12-16T00:34:00.004+02:00

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έφυγε από τη ζωή για να παραμείνει ζωντανός στη μνήμη ενός ολόκληρου λαού, τόνισε στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε στην κηδεία του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου, ο Επίτιμος Πρόεδρος του ΚΣ ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης, δίνοντας διαβεβαίωση προ τον εκλιπόντα ότι ο αγώνας θα συνεχισθεί. Οπως είπε ο κ. Λυσσαρίδης, η ιστορία θα καθιερώσει το ρόλο του Τάσσου Παπαδόπουλου ως του Προέδρου που απέκρουσε τα απαράδεκτα σχέδια, αλλά και διαφοροποίησε αποτελεσματικά το αρνητικό κλίμα που δημιούργησε το πλήρως δικαιολογημένο ΟΧΙ του λαού μας.

«Μια μεγάλη προσωπικότητα που λάμπρυνε την πολιτική ζωή της πατρίδας μας, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στα δρώμενα της Κύπρου, ο Πρόεδρος που πιστός στη λαϊκή εντολή απέρριψε εθνοκτόνα σχέδια, επαναλαμβάνοντας το διαχρονικό στην Ελληνική ιστορία ΟΧΙ, πέρασε το κατώφλι της αιωνιότητας», πρόσθεσε.

«Πέρασε το κατώφλι της ιστορίας. Και πέρασε με περγαμηνές αγώνων, θυσιών και προάσπισης αρχών. Με εκκρεμή οράματα, με ανεκπλήρωτες προσδοκίες, αλλά και με βεβαιότητα ότι ο αγώνας στον οποίο αφιέρωσε τη ζωή του θα συνεχισθεί. Πως και νεκρός θα μαρτυρήσει τη δικαίωση», ανέφερε ο κ. Λυσσαρίδης.

«Φίλε Τάσσο. Ο λαός δεν σου παραχωρεί άδεια απουσίας ωσότου λεύτεροι σεργιανίσουμε στα λεύτερα αγαπημένα τοπία. Οσο το συρματόπλεγμα της ντροπής θα διχοτομεί την αξιοπρέπεια και τα χώματα μας, όσο η κατοχική σημαία θα συνοδεύει στον ξύπνιο τους εφιάλτες μας, έχοντας τώρα νικήσει το θάνατο μαζί με τη στρατιά των συναγωνιστών σου, με τον Μακάριο σημαιοφόρο, με τον Αυξεντίου, τον Μάτση, τον Παλληκαρίδη θα ανατρέψουμε το σκηνικό,» τόνισε ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΕΔΕΚ.

Οπως είπε, «η Κύπρος θρηνεί έναν άξιον της πατρίδος τέκνον. Και ο Ελληνισμός συμμετέχει στο θρήνο για την απώλεια. Ο Ελληνισμός στο σύνολό του γιατί οι εθνικοί αγώνες αγνοούν ιδεολογικά σύνορα. Η παρουσία εδώ του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, κ. Καραμανλή, του αρχηγού της αντιπολίτευσης κ. Παπανδρέου και της Υπουργού Εξωτερικών κ. Μπακογιάννη μαρτυρούν του λόγου το αληθές», ανέφερε.

«Αυτή η οδυνηρή συγκυρία προσφέρει την ευκαιρία να αποστείλουμε από κοινού το μήνυμα ότι θα απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία και ότι θα σταθούμε ανάχωμα σε ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας a la carte με την κυνική απαίτηση μη συμμόρφωσης προς τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της και νομιμοποίηση κηδεμονικών δικαιωμάτων και στρατιωτικής παρουσίας, παρθενογένεσης δυο κρατών και συνεταιρισμού», πρόσθεσε.

«Φίλε Τάσσο. Φεύγεις αφήνοντας αξιόλογη, ανεξίτηλη κληρονομιά. Ο λαός θυμάται έντονα την τελευταία παρακαταθήκη σου στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων», είπε ο κ. Λυσσαρίδης, προσθέτοντας πως ήταν σαφής η διαπίστωση του Τάσσου Παπαδόπουλου πως «το σχέδιο Ανάν δεν καταλύει την de facto διχοτόμηση, αλλά αντίθετα τη νομιμοποιεί και ότι υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου η 'μέση λύση' δεν συνιστά τη σωστή απάντηση'. Πρόσθετες 'Παρέλαβα κράτος με διεθνή αναγνώριση. Δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνων' », σημείωσε ο κ. Λυσσαρίδης.

«Αυτά δήλωνες στο δραματικό σου διάγγελμα, πληγωμένος από την παραγνώριση αρχών από εκείνους που ήταν εντεταλμένοι για την υπεράσπισή του. Με έντονα φορτισμένη λυγμική φωνή, με τη συναίσθηση ότι στεκόσουν ανένδοτος προασπιστής των δικαιωμάτων του λαού μας και θεματοφύλακας της ιστορίας μας. Ο συναισθηματισμός ταιριάζει στον ειλικρινή. Στέρεες οι εθνικές ρίζες με τις πολυχιλιόχρονες ελληνικές παραδόσεις. Στέρεη η προσωπική ιστορία. Προδιαγεγραμμένη, σχεδόν νομοτελειακή η πορεία σου», ανέφερε ο Επίτιμος Πρόεδρος του ΚΣ ΕΔΕΚ.

«Αγωνιστής από την πρώτη νεανική ηλικία στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ όπου και σε πρωτοσυνάντησα. Μαζί στο Λονδίνο στη δραματική σύσκεψη καταψηφίσαμε τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου. Ο Μακάριος στην πορεία αναγνωρίζοντας τις αρετές και ικανότητές σου, σε διορίζει υπουργό. Τον νεαρότερο υπουργό της Κυπριακής Δημοκρατίας», είπε ο κ. Λυσσαρίδης.

«Αδέκαστος στην προάσπιση αξιών, έτοιμος για κατάθεση γνώμης και έτοιμος να προσαρμοσθεί έργοις», υπογράμμισε.

Σημειώνοντας πως θα ήταν υποτιμητικό να αναλωθεί στην απαρίθμηση πληθώρας πολιτικών και πολιτειακών αξιωμάτων στα οποία διέπρεψε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και την τόσο αξιόλογη προσφορά τους σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής ο κ. Λυσσαρίδης είπε πως ωστόσο δεν μπορεί να μην αναφερθεί στην πρωτοποριακή προσφορά του για εδραίωση του πρώτου κοινωνικού κράτους στην Κύπρο.

«Αρχή άνδρα δείκνυσι. Και το τελευταίο αξίωμα στην προεδρία του κράτους υπήρξε η κορωνίδα της προσφοράς του και η ανάδειξη της προσωπικότητάς του. Αφόρητες οι πιέσεις, ασφυκτικός ο κλοιός για εξαναγκασμό του λαού μας να προσυπογράψει σχέδια εθνικής ταπείνωσης και υπονομευτικά της εθνικής μας επιβίωσης. Και τα πυρά εχθρικά και φίλια στρέφονταν προς τον εκλεγμένο πρόεδρο», είπε για να προσθέσει: "Κι εσύ Τάσσο, φρουρός μιας άλλης μορφής Θερμοπυλών, παρέμεινες πιστός τοις του λαού ρήμασι πειθόμενος, γνωρίζοντας το τίμημα και έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες".

Και ο αγώνας, ανέφερε ο κ. Λυσσαρίδης, δεν αφορούσε μόνο την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων αλλά και την ουσιαστική ακηδεμόνευτη πορεία των Τουρκοκυπρίων.

«Γιατί πιστός στις εθνικές σου ρίζες, υπήρξες και θερμός προασπιστής των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων με τη σωστή διαπίστωση ότι ειρήνη και πρόοδος μπορούν να διασφαλισθούν μόνο σε συνθήκες αλληλοσεβασμού», είπε.

Πρόσθεσε πως «η ιστορία θα καθιερώσει το ρόλο σου ως του Προέδρου που απέκρουσε τα απαράδεκτα σχέδια αλλά και διαφοροποίησε αποτελεσματικά το αρνητικό κλίμα που δημιούργησε το πλήρως δικαιολογημένο ΟΧΙ του λαού μας. Και αυτό επετεύχθη όχι με προσαρμογή σε πιέσεις ή εγκατάλειψη αρχών αλλά με θρησκευτική προσήλωση στην προάσπιση της ετυμηγορίας του λαού».

«Και αυτά χαρακτηρίσθηκαν ως απορριπτισμός. Αν απορριπτισμός είναι η άρνηση της εθνικής αυτοκτονίας, τότε ο τίτλος είναι άκρως τιμητικός. Διάλεξες συνειδητά το δρόμο του εθνικού Γολγοθά, γιατί γνώριζες πως μόνο με την ανάληψη ευθυνών χαράσσονται οι δρόμοι εθνικής σωτηρίας. Στη ρήτρα ότι οι ιδέες δεν δολοφονούνται, προσθέτω. Ομως ούτε οι ιδεοφόροι πεθαίνουν. Πεθαίνουν όσο δεν αφήνουν κληρονομιά. Κι εσύ αφήνεις αξιόλογη κληρονομιά», ανέφερε.

Πρόσθεσε πως «τα μηνύματα είναι σαφή. Σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των λαών και όλων των ομάδων. Ομως απαιτούμε σεβασμό και στα δικά μας. Είμαι βέβαιος ότι και από τον τάφο θα διαλαλείς ότι δεν θα δεχθούμε χωριστά κράτη και συνεταιρισμό που οδηγεί σε ένα πολυκηδεμονευόμενο συνομοσπονδιακό μόρφωμα», είπε ο κ. Λυσσαρίδης και διαβεβαίωσε πως «ο αγώνας θα συνεχισθεί».

«Συμβιβασμός ναι. Αλλά σε πλαίσια αρχών που διαφυλάττουν την εθνική αξιοπρέπεια και επιβίωση. Μόνιμη κοινή μας γραμμή παραμένει μια λύση εναρμονισμένη με το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο που να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, της οικονομίας, των θεσμών, θα απαλλάσσει από κηδεμονίες και ξένη στρατιωτική παρουσία και θα διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος όλων των προσφύγων για επάνοδο στις πατρογονικές εστίες και περιουσίες τους», ανέφερε ο Επίτιμος Πρόεδρος του ΚΣ ΕΔΕΚ.

«Αυτές υπήρξαν οι διακηρύξεις όλων προς το λαό και ο λαός είναι φυσικό να απαιτεί προσήλωση στις δεσμεύσεις. Φεύγεις δικαιωμένος με σαφή εντολή στα παιδιά σου, στους δικούς σου και σ' όλο το λαό να μην παρεκκλίνουν από τη διακηρυγμένη πορεία που τώρα σφραγίζεται με τη δική σου βιολογική απουσία, όχι την πολιτική», πρόσθεσε.

«Σ' αυτό τον ιερό χώρο ενώπιον του λαού και της ιστορίας δίνουμε την υπόσχεση ότι δεν θα παρεκκλίνουμε από αυτή την πορεία. Η φωνή σου για απόρριψη απαράδεκτων σχεδίων θα είναι τώρα ακόμα πιο δυνατή, πιο καθολική, πιο αποδεκτή.

Για την οικογένειά σου θα είναι παρηγοριά ότι όλη η Κύπρος παραστέκεται στη θλίψη τους και ιδιαίτερα στη μεγάλη κυρία, τη Φωτεινή της αξιοπρέπειας και της προσφοράς. Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί. Και θα σ' έχουμε πάντα συντροφιά ως τη δικαίωση.
http://enaliakypros18.blogspot.com/2008/12/blog-post_15.html

Θεός σχωρέσ' τον άρχοντα Τάσσο Παπαδόπουλο

2008-12-15T18:09:00.002+02:00

(Ακολουθεί αναδημοσίευση παλαιότερης ανάρτησης)

Πάει και ο Τάσσος
Πρώτη φορά που εν ενεργεία πρόεδρος της Κύπρου μένει εκτός δεύτερου γύρου σε προεδρικές εκλογές. Τυχαίο μάλλον γεγονός. Άλλωστε, ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπήρξε ο χειρότερος πρόεδρος της Κύπρου· στη διάρκεια της θητείας του δεν υπήρξαν σημαντικές υποχωρήσεις, η Κύπρος σχετίστηκε με τη Ρωσία και βεβαίως δεν πέρασε το σχέδιο Ανάν. Απολύτως λογικό λοιπόν να αποδοκιμαστεί από τον κυπριακό λαό. Αν διατηρούσε την εξουσία ίσως έρχονταν και τα χειρότερα, όπως λύση του Κυπριακού με βάση το διεθνές δίκαιο και τέλος της κατοχής. Υπερβολές ίσως, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να δημιουργήσει το μυαλό αυτού του τετραπέρατου διπλωμάτη. Οι υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν, όπως φαίνεται, δεν ξεχνούν!
Και τώρα; Επανέρχεται το σχέδιο, με κάποιες αλλαγές; Και αν ναι, ποιος θα τολμήσει να αρνηθεί; Θέλουμε να ελπίζουμε πως θα το απορρίψει πάλι ο κυπριακός λαός και πως η άποψή του θα γίνει σεβαστή από όποια εξουσία προκύψει. Πάντως, ο Τάσσος Παπαδόπουλος πέτυχε πολλά. Και μόνο η καθυστέρηση εφαρμογής του σχεδίου σε συνδυασμό με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. υπήρξε πολύ σπουδαίο πλήγμα για την τουρκική και την αμερικανική πολιτική, το οποίο, οποιεσδήποτε και να είναι οι εξελίξεις στο μέλλον, δεν γίνεται να ακυρωθεί.
Επίσης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δίδαξε εξωτερική πολιτική ανοίγοντας εκείνος πρώτος τον δρόμο προς τη Μόσχα, τον οποίο καθυστερημένα και ασθμαίνοντας ακολούθησε αργότερα και η ελλαδική πλευρά. Την εποχή που ελλαδίτες κορυφαίοι πολιτικοί των δύο μεγάλων παλαιών κομμάτων πρόβαλαν την αποδοχή του σχεδίου Ανάν ως μονόδρομο και μοναδική σανίδα σωτηρίας ή ακόμη και όρο επιβίωσης του Ελληνισμού, απειλώντας με τις συνέπειες μίας υποτιθέμενης απομόνωσης, ο Τάσσος έβαζε στο παιχνίδι τον Πούτιν. Ο χρόνος τον δικαίωσε. Ο Ελληνισμός μάλλον ανέπτυξε το κύρος του σε διεθνές επίπεδο με την απόρριψη του σχεδίου, δεν βλάφτηκε πουθενά, ενώ απέκτησε και μία νέα διάσταση, τη ρωσική, στην πολιτική του.

Περί εκκλησιαστικής περιουσίας

2008-09-17T11:33:00.002+03:00

Το θέμα των ημερών που έχει προκύψει με τη Μονή Βατοπεδίου, έχει ανοίξει μία ευρύτερη συζήτηση σχετικά με την εκκλησιαστική περιουσία. Πολλοί είτε από δική τους άγνοια, είτε εκμεταλλευόμενοι την άγνοια των περισσοτέρων εκφράζουν απόψεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Σε αυτή λοιπόν τη συνάφεια θα παραθέσουμε ορισμένες σκέψεις.

Είναι ξεκάθαρο πως η εκκλησιαστική περιουσία πρέπει να αποκτάται από ναούς, μοναστήρια και μητροπόλεις με νόμιμα και διαφανή μέσα. Όμως το να αποκτά η Εκκλησία περιουσία είναι καλό και για το κοινωνικό σύνολο, καθώς η εκκλησιαστική περιουσία είναι κανονικά αναπαλλοτρίωτη και βεβαίως ανήκει κατουσίαν σε ολόκληρο το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Το γεγονός πως στην ελλαδική πραγματικότητα συμβαίνουν συχνά απαλλοτριώσεις εκκλησιαστικής περιουσίας οφείλεται στην επιβολή της πολιτείας πάνω στην εκκλησία. Η ελληνική πολιτεία έχει κατασπαράξει την εκκλησιαστική περιουσία και την έχει διασκορπίσει· σπουδαίοι πολιτικοί παράγοντες του τόπου σε διάφορες εποχές έχουν βρεθεί να κατέχουν πρώην εκκλησιαστική περιουσία. Ενώ όσο μία έκταση παραμένει στην εκκλησία κανείς δεν μπορεί να την κάνει προσωπικό του περιουσιακό στοιχείο, ούτε κανένας ηγούμενος, ούτε κανένας πολιτικός ή επιχειρηματίας. Μόνο μέσω της κρατικής απαλλοτρίωσης μπορεί να περάσει η εκκλησιαστική περιουσία σε κάποιο πρόσωπο.

Το δεύτερο είναι πως μέσω της εκκλησιαστικής περιουσίας και των -άλλοτε με τη σύμφωνη γνώμη της Εκκλησίας(π. χ. Μικρασιατική Καταστροφή) και άλλοτε χωρίς- απαλλοτριώσεων έχει συντελεστεί στην Ελλάδα μία μοναδική αναδιανομή κτημάτων, που τα κομμουνιστικά καθεστώτα ούτε να την ονειρευτούν δεν μπορούσαν. Πεθαίνοντας κάποιος ευλαβής πλούσιος αφήνει την περιουσία του στην Εκκλησία και αυτή όταν προκύψει ανάγκη την δίνει στο κράτος ή αυτό την αρπάζει και έτσι καταλήγει σε περισσότερους άκληρους δικαιούχους. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Συμφέρον όλων είναι η αύξηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και η ορθή διαχείρησή της από την Εκκλησία.

Αμερικανική κυριαρχία τέλος;

2008-08-27T14:54:00.002+03:00

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας και της Ν. Οσετίας από τη Ρωσία συνιστά πράξη μοναδική στη μετασοβιετική ιστορία. Τα τελευταία είκοσι χρόνια σε τέτοιες ενέργειες προέβαινε μόνο η υπερδύναμη Αμερική, η οποία σήμερα μοιάζει αδύναμη να αντιδράσει. Ζούμε λοιπόν το τέλος της αμερικανικής κυριαρχίας;

Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα. Η Ρωσία του Πούτιν δεν ζητά, αλλά επιβάλλει τουλάχιστον την απόλυτη ισότητα με τις ΗΠΑ. Κόσοβο εσείς, Αμπχαζία-Οσετία εμείς. Τέλος. Και διακοπή σχέσεων για έξι μήνες. Και πέρα από την επίδειξη δύναμης, η Ρωσία έχει νομικά και ηθικά δίκαιο, ή καλύτερα λιγότερο άδικο, καθώς έρχεται να υποστηρίξει και εκείνη την καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου, αλλά έρχεται δεύτερη.

Τα γεγονότα οδηγούν ολοταχώς προς έναν νέο ψυχρό(;) πόλεμο, ο οποίος όσο και αν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, συμφέρει την Ελλάδα. Μία τέτοια κατάσταση με χειρισμούς όπως αυτοί των τελευταίων χρόνων και λίγο πιο ενεργή συμμετοχή στα περιφερειακά ζητήματα, θα μας επιλύσει προβλήματα όπως το σκοπιανό και το κυπριακό. Αλλά ακόμη είναι νωρίς. Η αρκούδα μόλις ξύπνησε. Ας ελπίσουμε να κατορθώσουμε να γίνουμε ο γύφτος που θα την κάνει να χορεύει για λογαριασμό του.

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς

2008-08-15T17:29:00.000+03:00