ชีวิตที่ผ่านมา

ไอ้โต้ง นี่เห็นไหม กูเหนียว [02]

2015-01-31T23:02:00.001+07:00

คราวนี้ มาถึงเรื่องการเตือนไอ้แก้วครั้งที่ 2 ของผม

ตลาดบรมธาตุ หมู่บ้านของผมนั้น เป็นจุดศูนย์กลางของความเจริญในยุคนั้น “เรือสีเลือดหมู” เรือโดยสารก็มาจอดที่ท่าน้ำหน้าตลาด

วัดพระบรมธาตุ (วรวิหาร) เป็นวัดหลวงชั้นโท เมื่อมีงานวัด งานวัดของพระบรมธาตุก็ยิ่งใหญ่มากๆ ในยุคนั้น จะมีหนังกลางแปลง หรือหนังขายยา ก็ต้องมาฉายที่ตลาดบรมธาตุ

แต่ละครั้งที่มีงานเทศกาล มีหนัง มีลิเก ฯลฯ ก็จึงเป็นที่นัดพบของพวกเสือ สิงห์ กระทิง แรดไปโดยอัตโนมัติ

ดังนั้น เมื่อไหร่มีงานทำนองนั้น ก็จะต้องมีเรื่องตีกัน แทงกัน ให้เห็นโดยตลอด

ป้าล้วน เป็นแม่ของเพื่อนคนหนึ่ง แกมีอาชีพขายของกินตามงานวัด พวกฝรั่ง ถั่ว มะม่วง ฯลฯ ดังนั้น แกจึงเห็นภาพการมีเรื่องของจิ๊กโก๋อยู่เป็นประจำ

หลายๆ ครั้งอันธพาลประจำหมู่บ้าน ก็มายืมมีดเฉาะฝรั่งของป้าล้วนไปฟันกะบาลศัตรู แล้วก็เอาคืนแก ให้สับฝรั่งขายต่อไป

พวกผมเป็นจิ๊กโก๋ที่ขี้เกียจพกอาวุธเป็นอย่างยิ่ง เมื่อไหร่จะมีเรื่อง เราก็จึงไปหาอาวุธกันข้างหน้า ในการไปเที่ยวนั้น มันไม่ได้มีเรื่องทุกครั้ง แต่ก็มีบ่อยว่าอย่างนั้นเถอะ

ป้าล้วนบ้านอยู่ใกล้บ้านผม จึงสนิทกันมาก

วันหนึ่ง แกถามผมว่า “กูถามจริง ไอ้โต้ง พวกมึงทำไมชอบมีเรื่องตอนมีงานวัด” ผมก็ตอบด้วยความบริสุทธิ์ใจว่า “ป้า ตอนไม่มีงาน มันก็ไม่เจอกัน แล้วจะไปตีกันยังไง”

ป้าล้วนก็ต้องยอมรับว่า คำตอบของผมเป็นความจริงอย่างนั้น

วันนั้น มีงานที่วัดพระบรมธาตุเหมือนเดิม พวกเสือ สิงห์ กระทิง แรดก็มาเที่ยวงาน สุมหัวกันตามปกติ

หนนี้ คนหาเรื่องมาให้ มันชื่อ “ไอ้อ้วน” ไอ้อ้วนเป็นลูกผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ผมอยู่นั่นแหละ บ้านมันอยู่ท้ายเมือง ห่างจากตลาดบรมธาตุประมาณ 1-2 กิโลเมตร

หมู่บ้านของผม คือ หมู่ที่ 6 ต. ชัยนาท อ. เมือง เป็นหมู่บ้านแปลกๆ เพราะ กลุ่มของหมู่บ้าน 2 กลุ่มห่างกันมาก

ปัจจุบันนี้ ตลาดบรมธาตุแยกเป็นอีกหนึ่งหมู่บ้านแล้ว มีผู้ใหญ่บ้านเองแล้ว

ดังนั้น หมู่บ้านผมคือ ตลาดบรมธาตุ กับตลาดท้ายเมืองนั้น จิ๊กโก๋มีความสามัคคีกันเป็นอย่างดี ส่วนใหญ่ก็เรียนโรงเรียนวัดส่องคบด้วยกันด้วย

รุ่นที่ผมเรียนนั้น โรงเรียนวัดพระบรมธาตุมีแค่ ป. 4 ต้องไปต่อ ป. 5-7 ที่โรงเรียนวัดส่องคบ (ท้ายเมืองอนุสรณ์) ปัจจุบันโรงเรียนวัดพระบรมธาตุก็ยุบไปเรียบร้อยแล้ว

ผมจำได้ว่า ผมขี้เกียจไปเที่ยวงานแล้ว จึงมานั่งเล่นที่ศาลา ใกล้ๆ กับเจดีย์ นั่งเล่นอยู่จนดึก จนหนังใกล้จะเลิกแล้ว ผมก็เห็นไอ้อ้วนเดินมาหา หน้าตาโศกเศร้ามาเลย

มันมาตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จว่า ไปเที่ยวที่ไหนมาก็ไม่รู้ ถูกเขารุมกระทืบมา เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

เมื่อกี้ มันไปเห็นศัตรูคู่อาฆาตของมันมาดูหนัง มันก็มาอ้อนวอนให้พวกผมไปแก้แค้นให้หน่อย

อย่างที่บอกไปว่า ไอ้อ้วนมา “ตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จ” ผมไม่ได้รู้ตอนนั้นหรอก รู้เมื่อวันต่อมา ตอนนั้น ก็คิดว่าเป็นเรื่องจริงตามที่มันบอก

พอไอ้อ้วนมันเล่าให้ฟังแบบนั้น กลุ่มเสือ สิงห์ กระทิง แรด + เหี้ย อย่างพวกเรา ก็เป็นเดือดเป็นแค้นแทนเพื่อนเป็นอย่างยิ่ง

กลุ่มสมาชิกก็คือ กลุ่มเหี้ยกินไก่อย่างที่เล่าไปครั้งแล้ว ยกเว้นไอ้เปี๊ยก (เถิม) มันไม่ได้อยู่ด้วย ตกลงพวกเราตอนนั้นก็มีประมาณ 5 คน

เมื่อกล่อมพวกเราสำเร็จแล้ว ไอ้อ้วนก็เดินพาไปดูตัว พวกนั้นมากัน 3 คน ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม เป็นจิ๊กโก๋รุ่นพี่ของพวกผม

พวกเราตกลงกันว่า รอให้หนังเลิกก่อน แล้วจึงค่อยลงมือ

พอหนังเลิก คนก็เริ่มเดินกันกลับบ้าน พวกเราก็เดินตามกลุ่มเป้าหมายของเรามา ตอนนั้น ผมชักเริ่มแปลกๆ แล้ว เพราะ กลุ่มเป้าหมายของเรา 3 คนนั้น มากับผู้หญิง

โดยปกติแล้ว ถ้าผมไปพบศัตรูคู่อาฆาตมากับผู้หญิง ผมมักจะไม่ทำอะไรพวกมัน คือ ให้เกียรติกันว่าอย่างนั้นเถอะ

เมื่อผมไม่เอา คนอื่นก็ไม่กล้า.. เรื่องของเรื่อง ผมต้องไปกล่อมพวกมันนั่นแหละ แต่คราวนี้ รับปากไอ้อ้วนมาแล้ว มันก็ต้องเลยตามเลย เดี๋ยวไอ้อ้วนมาด่าเอาได้

อย่างไรก็ดี พอผมรู้ว่า พวกนั้นมากับผู้หญิง ผมก็ชักไม่อยากจะทำอะไรพวกมันแล้ว

พวกผมเดินตามกลุ่มเป้าหมายมาติดๆ แบบว่า เอามือผลักหลังก็ยังได้ ผมก็รอว่า เมื่อไหร่จะมีใครลงมือสักที ผมจะได้เลิกเดินตามมัน ถือว่าทำหน้าที่เสร็จแล้ว

เดินมาจนใกล้ถึงเจดีย์แล้ว ตรงนั้นมีทางโค้งซึ่งจะต้องเลี้ยวขวาแล้ว ตรงนั้นไฟสว่างมาก เป็นจุดที่ไม่เหมาะสมนัก

เรื่องนี้ ก็มีคนเคยถามเหมือนกันว่า “ทำไม ไปตีหัวเขาแล้ว ต้องวิ่งหนีด้วย” น่าจะให้ฝ่ายถูกตีหนีอย่างเดียว

ผมก็ตอบว่า “ที่วิ่งหนีนั้น เผื่อว่ามันจะไปแจ้งความ” ไม่ได้กลัวมัน กลัวมันแล้ว จะไปตีมันทำไม

การที่มันเห็นหน้าเราไม่ชัด มันก็มีโอกาสรอดจากการถูกจับได้ง่าย ถ้าจะกระทืบคนให้สลบไปเลย แล้วยืนเอาตีนเหยียบมันไว้ รอกระทั่งตำรวจมา มันก็ทำได้ แต่มันเป็นเรื่องของคนบ้า..

ดังนั้น ถ้าถึงไฟสว่างมากๆ ก็จะหมดโอกาสทำร้ายคน

ตอนนั้น ผมเดินอยู่ชิดกับกลุ่มเป้าหมายแล้ว เห็นไอ้พวกห่านั้น ไม่ทำอะไรซักที ผมก็เลยหยุดเดิน ให้มันเดินห่างออกไปเรื่อยๆ

กลุ่มเสือ สิงห์ กระทิง แรด + เหี้ย มันก็คงงงๆ เหมือนกันว่าผมทำไมหยุดเดิน บางคนคิดว่า ผมคงถอนตัว คือ ไม่เอาด้วยแล้วงานนี้

พอผมเห็นว่า ระยะมันห่างดีแล้ว ผมก็วิ่งเข้าไปโดดเตะเข้าที่ก้านคอของไอ้คนเดินริมด้านขวา ไอ้คนโคตรซวยนั้น คว่ำไปกับตา

พอผมเริ่มเปิดสักหลาดไปแล้ว พวกเสือ สิงห์ กระทิง แรด + เหี้ย ก็เริ่มทำงานของพวกมัน คือ เขาไปต่อย กระทืบ เตะ ฯลฯ อะไรก็ว่าไป

แต่ตอนนั้น มันเหลือ 4 ต่อ 3 แล้ว มันก็เลยสูสีขึ้นมาหน่อย ที่ไม่ไปร่วมมือกับเขาก็คือ ผมเอง

ก็ผมโดดเตะไอ้คนหนึ่งไปแล้ว ถือว่าทำหน้าที่เสร็จแล้ว ผมก็เดินออกมาดูพวกมันเฉยๆ

อย่างที่บอกว่า พวกนั้นเป็นจิ๊กโก๋รุ่นพี่ สักพักพวกมันก็ตั้งตัวได้ แต่มันไม่รู้ว่า พวกเรามีกี่คน และไม่ใช่ถิ่นของเขาด้วย พวกนั้น ก็เลยวิ่งหนีออกไปทางประตูวัด

ผมเห็นไอ้พวกนั้น วิ่งตามเขาไป แต่เห็นแก้วถนัดมากกว่าคนอื่น ผมก็เลยตะโกนออกไปว่า “ไอ้แก้ว อย่าตามเขาไป”

ไอ้แก้วไม่ฟังผมเลย.. มันน่าจะหันหน้ามาถามว่า "มึงว่ายังไงนะ" ก็ยังดี

พวกถูกรุมกระทืบ กับพวกกระทืบเขาวิ่งหายกันไปหมด ผมก็ยืนรออยู่ตรงนั้น ข้างๆ เจดีย์ พักใหญ่ๆ เลย ผมเห็นไอ้แก้วเดินเอามือกุมหัวกลับมา

อย่างที่บอกแล้วว่า พวกนั้นมันเป็นจิ๊กโก๋รุ่นพี่ มันก็มีประสบการณ์พอสมควร ไปถึงหน้าวัดแล้ว มีร้านขายเครื่องดื่มมาก

พวกมันก็เลยถือขวดน้ำอัดลมรออยู่ พอไอ้แก้วไปถึง มันก็ขวดตีกบาลไอ้แก้ว แล้วจึงค่อยวิ่งหนีไป

มาถึงผม ไอ้แก้วมันก็พูดว่า “ไอ้โต้ง นี่เห็นไหม กูเหนียว ขวดแตกกระจาย หัวกูไม่เป็นอะไรเลย” ผมแหวกผมของไอ้แก้วดู เออ.. จริงของมึง

อีกพักใหญ่ๆ เลย อันธพาลพวกผมก็กลับมาครบ เราก็ไปนอนคุยกัน ถึงความมันในการทำร้ายร่างกายชาวบ้าน

เรื่องยังไม่จบแค่นั้น.. วันรุ่งขึ้น ผมกับไอ้อ๊อด (มินท์) 2 คน ก็ไปเที่ยวในตัวเมืองชัยนาทกัน

รู้สึกว่า ผมไปนั่งกินน้ำอยู่ที่ร้านหนึ่ง แถวๆ หน้าโรงหนังเฉลิมชัย ผมสังเกตว่า มีจิ๊กโก๋ 3 คนมองผมมากผิดปรกติ คล้ายๆ กับผมเป็นศัตรูคู่อาฆาตยังไงยังงั้น

ผมก็เลยถามไอ้อ๊อด (มินท์) ว่า “ไอ้ 3 คนนั่นเป็นใครว่ะ ทำไมมองเราอย่างนั้น” ไอ้อ๊อดก็ตอบออกมาเป็นสัจจะวาจาว่า “ไอ้เหี้ย ก็พวกเราไปอัดมันมาเมื่อคืนไง”

ผมนึกในใจ “อ้าว......เป็นเรื่อง”

เมื่อคืนนั้น ผมไม่เห็นหน้าพวกนี้ จำได้เฉพาะตัวเพราะ ไอ้อ้วนไปชี้เป้าเท่านั้น แต่ไอ้อ๊อด (มินท์) มันจำหน้าเขาได้ด้วย

ผมก็เลยจะพยายามหาอาวุธแล้ว ไอ้เรื่องจะหนีมัน ไม่มีทางแน่ๆ ถึงแม้มันจะสามคน ผมสองคนก็ตาม

อย่างไรก็ดี วันนั้น เทวดามาโปรดทำให้รอดตัวมาได้

ไอ้อ๊อด (มินท์) นั้น มีพี่ชายชื่อพี่ต้อย พี่ต้อยนี่เข้าขั้นเสือเลย ติดคุกคดีปล้นมาแล้ว ปรากฏว่า ไอ้ 3 คนนั้น เป็นเพื่อนของพี่ต้อย

มันก็ต้องรู้ว่า พี่ต้อยบ้านอยู่บรมธาตุ พอเห็นพวกผมที่ตลาดชัยนาท และเตรียมจะแก้แค้น มันเห็นพี่ต้อย พวกมันก็เลยไปสอบถามก่อน

พอพี่ต้อยบอกว่า “เป็นน้องกูเอง” และพี่ต้อยก็ขอโทษแทน เรื่องมันก็จบลงไป

อีกอย่างหนึ่ง เมื่อคืนนี้ ก็โชคดีอยู่อย่างคือ พวกผมไม่ได้ใช้อาวุธใดๆ เล่นกันด้วยหมัด ศอก เข่าแท้ๆ มันจึงเป็นเรื่องขอกันกินได้ง่ายขึ้น

ผมชอบพี่ต้อยอยู่อย่างหนึ่ง คือ แกเดินมาบอกผมกับไอ้อ๊อด (มินท์) ว่า “เคลียเรื่องให้แล้ว” โดยไม่ต้องให้เราไปขอโทษพวกนั้น

แล้วผมก็มารู้ความจริงว่า ไอ้อ้วนมันจีบผู้หญิงสู้เขาไม่ได้ ไม่ใช่พวกเขามารุมกระทืบอะไรมัน

หลังจากนั้น อีกหลายวัน ผมเจอไอ้อ้วน ผมก็ด่ามันว่า “มึงมาโกหกทำไม”

ไอ้อ้วนมันหน้าระรื่น ไม่มีแววสลดตอบว่า “ถ้ากูไม่โกหกมึง มึงก็ไม่เตะมันให้กูนะซิ”

บุคคลในเรื่องนี้ ตอนนี้ตายไปแล้ว 2 คนคือ ไอ้อ๊อด (หนิท) กับพี่ต้อย ที่เหลือยังมีชีวิตอยู่ นานๆ เจอกันที ก็ด่าพ่อ ด่าแม่กันเหมือนเดิม

ขนาดขู่พวกมันว่า “กูเป็นด็อกเตอร์นะโว้ย” มันก็ด่าเหมือนเดิม

ไอ้แก้วไปขายไก่ อยู่ที่จังหวัดกำแพงเพชร คงจะกรรมจากการลักไก่บ่อยๆ ไอ้อ๊อด (มินท์) อยู่กับลูกสาวที่จังหวัดอุดรธานี

ที่เหลือยังอยู่ที่จังหวัดชัยนาทเหมือนเดิม..

นิทานเรื่องนี้ สรุปว่า ขนาดที่ผมเตือนเพื่อนนั้น มันยังเกิดเหตุไปตามที่ผมเตือน ตอนนั้นบุญบารมีไม่ได้มากมายเหมือนปัจจุบันนี้

ดังนั้น ตอนนี้ ผมแช่งใครรับรองผลไปตามคำแช่งทุกคน โดยกายละเอียดจะโดนไปก่อนเลย เมื่อแช่งเสร็จแล้ว รอแต่เพียงผลจะเกิดกับกายเนื้อเท่านั้น...

ไอ้โต้ง นี่เห็นไหม กูเหนียว

2015-01-31T14:55:00.002+07:00

คนที่พูดว่า “ไอ้โต้ง นี่เห็นไหม กูเหนียว” คือไอ้แก้ว เพื่อนร่วมแก๊งอันธพาลของผมอีกคนหนึ่ง

มันพูดแล้ว ก็ยื่นหัวของมันมาให้ผมดู มันเพิ่งไปโดน เขาเอาขวดอะไรก็ไม่รู้ สันนิษฐานว่าเป็นขวดน้ำอัดลม ฟาดกะบาลมา

ผมดูแล้ว เออ... มันก็เหนียวจริงๆ มีแค่รอยนิดๆ บนหัวของมันเท่านั้น ผมหัวเราะ.. แล้วก็บอกมันว่า “กูบอกมึงแล้ว อย่าวิ่งตามเขาไป”

นี่เป็นการเตือนครั้งที่ 2 ของผมที่มีต่อไอ้แก้ว ที่เป็นความจริงตามคำเตือน ผมคงเตือนมันหลายครั้งหลายหน แต่ที่จำได้แม่นๆ ก็ 2 ครั้งดังกล่าว

เราต้องมาดูประวัติของไอ้แก้วกันก่อนว่า มันมีความเป็นมาอย่างไรบ้าง

ไอ้แก้วมันเป็นลูกหมอสิทธิ์ หมอสิทธิ์แกเป็นเสนารักษ์มาก่อน แล้วมาเปิดร้านขายยา ฉีดยา ฯลฯ หมู่บ้านของผม ถ้ามีโรคภัยไข้เจ็บก็มาหาหมอสิทธิ์นี่แหละ

ถ้าอาการหนักหนาสาหัสถึงจะไปโรงพยาบาลกัน

หมอสิทธิ์แกมีวิธีการฉีดยาที่เสียวสยองสำหรับผมมาก เมื่อเห็นเหตุการณ์นั้นแล้ว ผมไม่ยอมให้หมอสิทธิ์ฉีดยาผมเลย ไม่ว่าจะเป็นโรคอะไร

ผมจะไปให้หมอล้ำฉีด หมอล้ำท่านเป็นอนามัย ท่านมาอยู่ตลาดบ้านผมภายหลัง

จำได้ว่า “ไอ้เล็ก” ลูกอี้จุ่นมันเป็นไข้ ในฐานะที่ผมเป็นญาติผู้พี่ ก็ตามไปดูในห้องฉีดยาได้ หมอสิทธิ์ถือเข็มฉีดยาด้วยมือขวา นิ้วโป้งกับนิ้วชี้มือซ้าย ก็ทำหน้าที่ให้ผิวสะโพกตึงขึ้น

แล้วแกก็ “พุ่งเข็มฉีดยา” ลงไปที่สะโพกของไอ้เล็กอย่างแม่นยำ มือขวาของแกทำหน้าที่ได้ดีมาก คือ พุ่งตามเข็มไปด้วย

เมื่อจับสลิงก์ได้แน่นแล้ว หมอสิทธิ์จึงเดินยา เป็นอันเสร็จขั้นตอน

ผมเองเมื่อโตขึ้นมานั้น ถือว่าเป็นคนใจถึงมากถึงมากที่สุด ขนาดว่า ไปบริจาคเลือด เข็มใหญ่ๆ ปานประหนึ่งเข็มฉีดควายนั้น ผมสามารถมองดูตอนพยาบาลแทงเข็มขาไปในแขนได้

ดูแบบเฉยๆ ไม่เสียวอะไรทั้งสิ้น ผมก็ยังอดเสียวสยองวิธีการฉีดยาของหมอสิทธิ์ไม่ได้ รู้สึกเสียวสยอง มาจนกระทั่งทุกวันนี้

ไอ้แก้วเมื่อโตเป็นวัยรุ่น หมอสิทธิ์ทำห้องให้มันอีกห้องหนึ่ง อยู่ติดประตูวัด ติดถนนเลย ขอให้ดูแผนที่ด้านบน

ตลาดบรมธาตุจะมีลักษณะเป็นแถว 2 แถว ระหว่างกลางนั้น จะมีตลาดอยู่ เดี๋ยวนี้รื้อไปแล้ว สร้างศาลาเล็กๆ ขึ้นมาแทน

ห้องของไอ้แก้ว เป็นทำเลที่เหมาะสำหรับเป็นที่ทำการของแก๊งอันธพาลเป็นอย่างยิ่ง มันอยู่ศูนย์กลางเลย

ดังนั้น บางครั้งบางคราวห้องไอ้แก้ว จึงเป็นที่รวมของเสือ สิงห์ กระทิง แรดไปโดยอัตโนมัติ บางคราวก็รวม “เหี้ย” เข้าไปด้วย อย่างที่จะเล่าให้ฟังต่อไปนี้

วันนั้น มี “เหี้ย” เข้าไปรวมตัวอยู่ 5 คน คือ อ๊อด (หนิท), ไอ้แก้ว, อ๊อด (มินท์), เปี๊ยก (เถิม), แล้วก้อผม

ห้องไอ้แก้วนี้ เป็นคลังแสงของพวกเราด้วย ระเบิดทุกชนิดในสงครามเวียดนาม ไปหาชมได้ที่ห้องไอ้แก้วดังกล่าว

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเสนอไอเดียขึ้นมาว่า “ไปหาไก่มากินเหอะ” ช่วงนั้น จำได้ว่า เป็นช่วงบ่ายๆ แล้ว

ที่ว่าไปหาไก่มากินนั้น ไม่ใช่ไปขอซื้อเขา หรือจะไป KFC เพราะ มันไม่มีร้านขายแบบปัจจุบันนี้ แต่ไปขโมยไก่วัดมากิน ผมถึงได้เปลี่ยนชื่ออันธพาลในวันนั้น เป็น “เหี้ย” ก็คือ “เหี้ยกินไก่” นี่แหละ

แหล่งขโมยไก่ก็คือ “ฟาร์มไก่” ในภาพด้านบน

ในความเป็นจริงมันไม่ได้มี “ฟาร์มไก่” อะไรหรอก แต่พระกับลูกศิษย์เขาเลี้ยงไว้หลายรุ่น คำว่า “หลายรุ่น” นั้น มันเป็นอย่างนี้

พระกับลูกศิษย์เขาก็จะไปหาไก่มาเลี้ยงตั้งแต่ตัวเล็กๆ พอโตขึ้นเป็นไก่รุ่นกระทง เนื้อมันกินได้อร่อยดีแล้ว พวก “เหี้ยกินไก่” ก็จะไปลักมากินเกือบหมดรุ่น

แต่พระกับลูกศิษย์ก็ยังไม่คิดอะไร ก็ไปหามาเลี้ยงอีก พอโตขึ้น พวก “เหี้ยกินไก่” ก็ไปลักมากินอีก เป็นวัฏจักรแบบนี้

เมื่อมีคนเสนอไอเดียอันบรรเจิดออกมาแล้ว คือ อ๊อด (หนิท) กับ ไอ้แก้ว ซึ่งมีความชำนาญในเรื่องขโมยไก่เป็นอย่างยิ่ง จึงออกไปทำหน้าที่

“เหี้ย” อีก 3 ตัวก็นอนรออยู่ในห้องไอ้แก้วนั่นแหละ

วันนั้น บอกตรงๆ ว่า ผมไม่ได้คาดหวังว่า จะได้กินไก่อะไรเลย มันอยากจะทำอะไรก็เรื่องของพวกมัน ขี้เกียจขัดคอ

ที่ว่าไม่ได้คาดหวังนั้น ไม่ใช่ดูถูกฝีมือของ ไอ้อ๊อด (หนิท) กับ ไอ้แก้วด้วย ไอ้ 2 ตัว ฝีมือด้านขโมยไก่ของมันอยู่ในขั้นสุดยอดอยู่แล้ว

แต่มันเคยขโมยแต่ตอนกลางคืน นี่มันกลางวันแสกๆ ตอนเที่ยงๆ ใกล้จะบ่ายแล้ว มันจะไปขโมยมาได้อย่างไร โดยไม่มีคนเห็น

คำว่า “ขโมย” นั้น หมายถึงว่า “ไปเอาของคนอื่นมา โดยเจ้าของเขาไม่รู้ไม่เห็น” นี่เป็นคำจำกัดความของพวกผม

แล้วผมก็ต้องแปลกใจที่ ไม่นานนักไอ้ 2 ตัวนั่น โผล่ยิ้มแป้นเข้าห้องมา ในถือไอ้แก้วถือถุงกระดาษใบเบ้อเริ่ม ในถุงมีไก่ 1 ตัว ก็ไก่วัดนั่นแหละ

ไอ้ 2 ตัวนี่มันสุดยอดจริงๆ ตอนมันออกไป มันไม่มีถุงกระดาษไปด้วย

ในเมื่อแผนการขั้นแรกสำเร็จไปแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือ จะเอาไก่ไปทำที่ไหน บ้านไอ้แก้วนั้น เรามีสิทธิเข้าได้เฉพาะห้องไอ้แก้วเท่านั้น ห้องอื่นๆ ห้ามแตะต้องเด็ดขาด

ที่ประชุมของพวก “เหี้ยกินไก่” สรุปได้ว่า ไปทำที่แพไอ้เปี๊ยก (เถิม) เพราะ แพไอ้เปี๊ยก (เถิม) เราสามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับห้องครัวได้ตามสะดวก

ที่จริงไอ้เปี๊ยก (เถิม) นี่เป็นรุ่นพี่ของพวกผม น้องสาวของไอ้เปี๊ยก (เถิม) เรียนห้องเดียวกับผม แต่ผู้ชายนั้น ไม่ค่อยเรื่องมากเรื่องอายุ ห่างกัน 4- ปี ถือเป็นรุ่นเดียวกันได้หมด

ที่นี้ แพของไอ้เปี๊ยก (เถิม) มันอยู่ที่แม่น้ำเจ้าพระยา คำว่า “แพ” ก็บอกให้เห็นอยู่ชัดๆ พ่อของไอ้เปี๊ยก (เถิม) ก็คือ ลุงเถิม ท่านทำงานบนเขื่อนบรมธาตุ

ตามแผนที่ด้านบน มันอยู่กันคนละฝั่งตลาด ปัญหาก็คือ จะเดินทางไปทางไหน

ผมในฐานะ “ขงเบ้ง” ของกลุ่ม “เหี้ยกินไก่” ในวันนั้น แนะนำว่า ให้อ้อมไป คือ อ้อมไปทางวัดก็ได้ หรืออ้อมไปบนเขื่อนก่อนก็ได้ ตามหลักการของ Slow but sure.

หนทางอ้อมมีหลายทางมาก คือ ยังมีทางแยกย่อยได้อีกเยอะ เพื่อจะหลบสายตาของชาวตลาดนั่นแหละ

ปรากฏว่า ผลคะแนนโหวต ผมแพ้ขาด “ไอ้เหี้ยกินไก่” 4 ตัวนั่น มันบอกว่า เดินผ่านตลาดไปนั่นแหละ เร็วดี

ขนาดผมบอกว่า มึงจะรีบเร็วไปไหน ไม่ใช่ว่าไปถึงแพไอ้เปี๊ยก (เถิม) แล้วจะกินไก่ได้เลย มันก็ต้องฆ่าก่อน แล้วต้องทำอีก ต้องย่างอีก

ไม่มีใครฟังคำเตือนของผม........

บรรดา “เหี้ยกินไก่” 4 ตัวนั่นก็เริ่มเดินออกไปเลย ผมนั้นไม่รู้ว่า มี sense จึงไม่ยอมเดินไปกับพวกมัน แต่เอ้อระเหยลอยชาย ออกช้าๆ เดินตามหลังพวกมันไป

ทิ้งกลุ่มพวกมันให้เดินล่วงหน้าไปก่อน มากเหมือนกัน

พอบรรดา “เหี้ยกินไก่” 4 ตัวนั่นเดินไปถึงตลาดแล้ว ตรงนั้นมี 4 แยกเล็กๆ อยู่หน้าร้านกาแฟไหวพอดี

ไก่ชะตาขาดตัวนั้น มันคงรู้ตัวเหมือนกันว่า ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง มันจะต้องถูกเชือดแน่ๆ มันก็ดิ้นจนกระทั่งถุงกระดาษขาด

ตัวไก่มันร่วงลงมาถึงพื้น ตีปีกพึ่บพับๆ จำไม่ได้ว่า มันร้องหรือเปล่า ผมเห็นไอ้แก้วคนถือถุงยืนหน้าตาเหรอหราอยู่

คนทั้งตลาดหันไปมองไอ้แก้วเป็นตาเดียว

เมื่อผมเห็นเหตุการณ์ดังนั้น ผมก็เลี้ยวไปนั่งคุยกับแม่ผมที่ในตลาด แม่ผมมองด้วยสายตารู้ทันว่า ผมอยู่ร่วมกระบวนการกับ “เหี้ยกินไก่” แน่ๆ แต่ผมก็ทำไม่รู้ไม่ชี้

อย่างที่บอกว่า ตรงนั้นเป็นสี่แยกเล็ก ไอ้อ๊อด (หนิท), ไอ้อ๊อด (มินท์) ไอ้เปี๊ยก (เถิม) ต่างก็สลายตัวไปตามแยกต่างๆ อย่างรวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม

ทิ้งให้ไอ้แก้วยืนเด๋อด๋าอยู่คนเดียว

ผมนึกในใจว่า ไอ้แก้วมันจะบ้าไล่จับไก่กลางตลาดหรือเปล่า คือ ถ้าพวกเราเดินอ้อมไปทางอื่น แล้วไก่มันล่วงมาแบบนี้ “เหี้ยกินไก่” ทั้งหมดต้องวิ่งไล่จับไก่กันแน่

ปรากฏว่า ไอ้แก้วมันฉลาดพอตัว มันปล่อยให้ไก่ ซึ่งชะตาไม่ขาดแล้ว ไปตามเรื่องตามราวของมัน มันก็รีบสลายตัวไปตามคนอื่นไป

เรื่องนี้เป็นที่ฮือฮาของชาวตลาดร้านถิ่นเป็นอย่างยิ่ง เพราะ “ไอ้แก้ว” ในสายตาของชาวตลาดร้านถิ่นนั้น มันเป็นเด็กดี เด็กเรียน เด็กขยัน

ไม่มีประวัติด่างพร้อยอย่างพวก “เหี้ยกินไก่” อีก 4 ตัวที่เหลือ

นั่นเป็นการเตือนไอ้แก้วครั้งที่ 1 ของผม...............

เข้ากรงใหญ่ [03]

2015-01-27T15:28:00.002+07:00

ใน 2 บทความแรก ผมได้เล่าไปแล้วว่า ขณะที่ตำรวจเชิญมาโรงพัก ลุงคนหนึ่งก็ให้ข้อหาเพิ่มว่า “ไอ้นี่แหละ แทงผมเมื่อคืน” ทำให้ผมโวยกับตำรวจอีก

บรรดาสมาชิกในกรงขัง จึงชอบขี้หน้าผมขึ้นมาทันที

เมื่อผมเข้าไปแล้ว พร้อมสัมภาระ คือ เป้ทหาร 1 ใบ วัยรุ่นสมัยก่อนเข้าฮิตกัน เราต้องไปหาซื้อที่ตลาดตาคลี

ตอนนั้น ทหารอเมริกันยังมีอยู่ในเมืองไทย หาซื้อได้ง่าย

ในเป้ทหารดังกล่าว มีหนังสือโป๊เพียบ เป็นสิบยี่สิบเล่ม ผมตั้งใจจะเอาไปแจกเพื่อนที่หมู่บ้าน แต่ยังไม่ทันถึงบ้าน ต้องมานอนโรงพักเสียก่อน

ผมเข้าไปแล้ว ก็ไปหามุมสงบเงียบนั่งอยู่ ในใจก็คิดว่า เดี๋ยวไอ้พจน์มันต้องไปบอกแม่ผมที่ตลาดเอง ซึ่งผมคิดผิดไปมากเหมือนกัน

ไอ้พจน์มันไปบอกเหมือนกัน แต่มันไปอีกวันหนึ่ง หรือยังไงก็ไม่ทราบ แต่มันไม่ได้รีบไปบอกอย่างที่ผมคิด

มันไปเที่ยวกับแฟนมันก่อน

ที่ๆ ผมไปนั่งสิงสถิตอยู่นั้น อยู่อีกฝั่งหนึ่งของประตู ถ้าหันหน้าเข้ากรงขัง ผมนั่งอยู่ด้านซ้ายมือของประตู ผมนั่งติดข้างฝาเลย เพราะ มันว่างอยู่ที่เดียว

นั่งได้ไม่ถึง 5 นาที ผมเห็นว่า ทางฝั่งขวาของประตู มีเสียงเถียงอะไรกันพึมพำ สักพักสมาชิกท่านหนึ่งก็ลุกขึ้นเตะสมาชิกอีกท่านหนึ่ง เข้าที่หน้า ดังสนั่น

ไอ้คนเตะมันยืน ไอ้คนถูกเตะมันนั่ง ฟันกระจายออกมาเห็นๆ ...... เลือดกระจายตามมาด้วย...

ทุกคนในห้องเงียบกริบ ไม่ได้ใครถาม ไม่มีใครห้าม ผมนึกในใจ “ในคุกนี่ มันโหดจริงโว้ย” ตำรวจก็ไม่เห็นให้ความสนใจอะไร

อยู่ไปอีกพักหนึ่ง มันก็อดคุยกันไม่ได้ ตอนนั้นก็เริ่มทำความรู้จักกัน ไอ้ 2 ตัว คนเตะกับคนถูกเตะนั้น ก็หันหน้ามาคุยกันกะหนุงกะหนิงกันแล้ว

ผมแปลกใจเหมือนกัน อะไรวะ เมื่อกี้เหมือนจะฆ่ากันตาย แป๊บเดียวดีกันแล้ว

ซักบ่ายๆ ไอ้พจน์ก็โผล่หน้ามา พร้อมกับซื้อของกินมาฝาก แล้วบอกว่า “เดี๋ยวจะหาทางไปบอกทางแม่ผมให้”

ได้ของกินมาแล้ว ผมก็แจกหมดทั้งตะราง

รู้สึกในตอนเย็นๆ จนถึงกลางคืน ของกินมาอีกเพียบ จากคนในหมู่บ้าน ได้ของกินมาอีก ผมก็แจกเพียบทั้งตะรางอีก ไม่ได้เก็บไว้เลย

หนังสือโป๊ก็มอบให้ห้องสมุดในกรงขังเลยทั้งหมด ใครจะเอาไปทำอะไรก็ไป ห้องสมุดมันไม่มีหรอก บรรดาสมาชิกก็เก็บไว้คนละเล่ม สองเล่ม

ถึงตอนกลางวัน และตอนเย็น ผมต้องได้กินข้าวขาว ก็คือข้าวราดแกงจากร้านข้างๆ โรงพัก เพราะ ยังเป็นผู้ต้องหาอยู่

ส่วนบรรดาสมาชิกท่านอื่นๆ ต้องกินข้าวจากคุก

ผมเกิดมาเป็นลูกแม่ค้า ถึงจะไม่ร่ำรวยอะไร แต่ไม่เคยขาดของกิน ก็แม่ขายของ เราก็กินกันเปรมอุรา

องุ่นชั้นดีๆ ราคาแพงๆ ผมนั่งเกาะเข่งกินเลย ว่าอย่างนั้นเถอะ ผมก็เลยบริจาคข้าวขาวออกไป ใครจะกินก็กิน ผมขอไปกินข้าวคุกแทน

ข้าวของคุกนี่ ต้องกินอย่างผู้ดีที่สุด จะมาสวาปามแบบลูกศิษย์วัดไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ฟันฟางจะไม่มีเหลือ

เท่าที่จำได้มันมี “แกงส้มผักบุ้ง” หมูถ้าจะมีก็คือวิญญาณของมัน เนื้อมันไม่ได้มาด้วย

สมาชิกในกรงจะต้องไปหิ้วออกมาจากข้างนอก เอามาจากเรือนจำจังหวัดชัยนาท ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กัน ข้าว 1 กระแป๋ง แกงส้มผักบุ้ง 1 กระแป๋ง [กระแป๋งคือ ถังน้ำสังกะสี]

น้ำของแกงส้มผักบุ้งดำพอๆ กับ น้ำถูบ้านของผมนั่นแหละ อุดมสมบูรณ์ไปด้วยผักบุ้งจริงๆ

เวลากินทั้งหมดก็ต้องมากินรวมกัน ไอ้ตัวที่กินข้าวขาวของผมหมดแล้ว มันยังไม่อิ่ม มันก็สามารถมากินได้อีก

ขณะที่จะตักข้าวเข้าปากนั้น เพื่อนสมาชิกเตือนด้วยความหวังดีว่า กินให้ดีๆ นะมึง ระวัง “กับระเบิด”

ฟังครั้งแรก ผมก็งงเหมือนกัน อะไรของมึงวะ “กับระเบิด”

ข้าวของคุกเป็นข้าวแดง ไม่ได้ขัด ดังนั้น มันจึงอุดมสมบูรณ์ไปด้วยก้อนกรวด ก้อนเล็กๆ เป็นจำนวนมาก จนไม่สามารถเอาออกไปจากจานข้าวก่อนได้

ไอ้ก้อนกรวดก้อนเล็กนี่แหละคือ “กับระเบิด” เมื่อตักข้าวเข้าปากแล้ว ต้องค่อยๆ เคี้ยว เมื่อพบแล้ว ก็ค่อยเอามาจากปาก

ผมกินข้าวช้าที่สุดในชีวิตของผมก็คราวที่ติดตะรางที่ชัยนาทนั่นแหละ ประมาณ 6- 7 มื้อ ผมก็กินข้าวคุกตลอด

ที่นี้มาอธิบายที่ว่า เมื่อผมได้ของกินมาแล้ว ไปแจกทั้งตะรางนั้น เป็นยังไง

คราวที่ผมไปติดกรงใหญ่คราวนั้น ส้วมของกรงใหญ่มันตัน ใช้ไม่ได้ กรงใหญ่จึงไม่ใส่กุญแจเหมือนกรงอื่นๆ

ดังนั้น ผมจึง “แรด” ไปคุยทุกกรง จำได้ว่า กรงทางด้ายซ้ายมือเป็นผู้หญิงอาชีพพิเศษ ทางขวามือเป็นพวกทรงเจ้า แต่เป็นผู้หญิง

มีของกินก็ไปแจกพวกนั้นด้วย

มีคนด่าระบบยุติธรรมของประเทศไทยเรา “คุกมีไว้สำหรับขังคนจนกับหมา” นั้น ค่อนข้างจะเป็นความจริง

พวกที่ติดตะรางอยู่นั้น ไม่มีเงินประกันบ้าง ไม่มีเงินค่าปรับบ้าง ฯลฯ จึงต้องจำเป็นต้องติดตะรางแทน อาหารการกินจึงไม่สมบูรณ์อะไรนัก บางคนไม่มีญาติอยู่ใกล้ๆ เลย

การที่ผมไปติดตะราง มีของกินอะไรมา แจกหมด ไม่ถือเนื้อถือตัว พวกนั้นรู้ว่า ผมเป็นครู พวกนั้นจึงชอบผมมาก

ติดตะรางหนนี้ ได้ความรู้ทางไสยศาสตร์มาเยอะมาก คนที่นั่งติดผมเลย โดนคดีปล้น มันเก่งไสยศาสตร์มากเลยทีเดียว

มันเล่าให้ฟังหลายเรื่อง เช่น เรื่องนางตานี เป็นต้น เวลามันเริ่มเรื่องมันจะว่า “ไอ้โต้ง มึงอยากมีเมียเป็นนางตานีไหม”

ผมก็ตอบไปว่า “เฉพาะคนกูก็จะตายแล้ว ผีไม่เอาหรอก” แต่มันก็เล่าให้ฟัง

ผมก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พอมีเวลา “แรด” ไปคุยกับป้า ที่เป็นคนทรงเจ้า ก็ถามว่า ที่ไอ้นั่นมันเล่าให้ฟัง มันจริงไหม ป้าก็ว่าเป็นจริงได้

พวกนี้ มันจะมีสำนวนอยู่อย่าหนึ่งคือ “เขาว่า” เราก็อดจะถามกันไม่ได้ว่า “ไปโดนคดีอะไรมา” ผมในฐานะน้องใหม่ก็ถามไปทุกคน

ทุกคนก็จะบอกว่า “เข้าว่า......” ใหม่ผมก็ฟังเฉยๆ พอสนิทกันมากๆ ผมก็ถามว่า “กูถามมึงจริงๆ เหอะ ที่เข้าว่า.... มันจริงหรือเปล่า”

ไอ้พวกนั้นมันก็จะหัวเราะแหะๆ แล้วสารภาพ “จริงทุกคดี”

คนติดคุกติดตะรางนี่ จะต้องสะอาดมากๆ คนไหนสูบบุหรี่จะต้องไปสูบในส้วมหรือหน้าส้วมโน่น ขี้บุหรี่ห้ามตกลงบนบริเวณที่ใช้นอนเป็นอันขาด

พวกนี้จะกลัวพวก “เรือด” เป็นอย่างยิ่ง เพราะ ถ้ากัดแล้ว มันจะทำให้เกิดเป็นผิวหนังไปกันใหญ่โต เงินก็ไม่มีรักษาด้วย

ซี้ของผมบรรยายว่า “เรือด” ในตะรางมันฉลาดมาก ในขณะนี่พวกติดตะราง ทำความสะอาดบริเวณนอนอย่างดีเยี่ยม ตามร่องไม้ต่างๆ จะได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี

คุณ “เรือด” มันสามารถไต่ไปที่เพดาน แล้วทิ้งดิ่งมาที่หน้าอกคนนอนได้ เอากะมันซิ...

โดยสรุป

เมื่อถึงวันจันทร์ผม 3 คนก็ไปขึ้นศาล ศาลสั่งปรับ แล้วก็แยกย้ายกันไป ผมก็กลับมาสอนหนังสือที่โรงเรียน

ผมไปถึงโรงเรียนวันอังคาร ครูใหญ่ถามว่า “เมื่อวานไปไหนมา” ผมก็ตอบว่า “ไปติดคุกมา”

ครูใหญ่ก็ตกใจ ซักถามเรื่องราว ครูใหญ่กลัวว่า จะต้องออกจากครู

เรื่องนี้ เป็นคดีลหุโทษ ตอนเกิดเรื่อง ผมยังเป็นเยาวชนอยู่เลย จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่

สำหรับคดีแถมมาที่ว่า “ไอ้นี่แหละ แทงผมเมื่อคืน” ที่ลุงคนท้ายเมืองบอกตำรวจนั้น ตำรวจเขาไม่เชื่อว่าเป็นผม

เนื่องจากถูกจับแล้ว ผมก็ต้องบอกว่า “เป็นครู” เพิ่งมาจากลพบุรี ตำรวจเขาเชื่อผมมากกว่า จึงไม่โดนคดีนั้น

ในความเป็นจริง ลุงคนนั้น ท่านถูกแทงจริงๆ คนแทงคือ “ไอ้ต๊อก” ตระกูลไก่เหมือนกับผม บ้านผมมี “โต้ง”, “อู”, “แจ้”

ส่วนบ้านไอ้ต๊อกมี “ต๊อก” กับ “อู”

ทั้งสองตระกูลไก่นี้ อันธพาลทั้ง 2 ตระกูล ลุงแกก็เลยสับสน

อีกหลายปีต่อมา ลุงคนที่ว่าก็มาขอโทษผม บอกว่าจำผิดคนไป ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ถึง ณ วันนี้ “ไอ้ต๊อก” ก็ตายไปแล้ว ลุงคนนั้นก็ตายไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะตามไปแทงกันในนรกอีกหรือเปล่า

นั่นเป็นการไปติดตะรางหนสุดท้ายของผม

ผมได้เข้าไปเดินเล่นในโรงพักอีกครั้งหนึ่ง แต่ไม่ได้เข้าไปในกรง เพราะ เพื่อนที่เรียนปริญญาเอกคนหนึ่งชื่อ “พ.ต.อ. พงษ์นคร นครสันติภาพ” ชวนไปเที่ยวโรงพักที่ท่านทำงาน

เห็นพวกติดตะรางแล้ว นึกถึงอดีตของตัวผมเองเหมือนกัน สงสารก็สงสารพวกนั้น แต่ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

กรรมใครกรรมมัน..

เข้ากรงใหญ่ [02]

2015-01-27T13:31:00.001+07:00

วันนี้ มาเล่าสาเหตุของคดีทำร้ายร่างกาย ที่ทำให้ต้องไปเข้ากรงใหญ่ของโรงพักของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดชัยนาทกัน

วัดพระบรมธาตุ (วรวิหาร) นั้น เป็นวัดประจำตำแหน่งของเจ้าคณะจังหวัดชัยนาท

ตอนที่ผมเกิดมานั้น เจ้าอาวาส และเจ้าคณะจังหวัดชัยนาทก็คือ พระชัยนาทมุนี (นวม สุตตเถระ) เป็นเจ้าอาวาส

ตามภาพด้านบนเป็นภาพค่อนข้างทันสมัย ตอนผมเป็นเด็กไม่เป็นอย่างนั้น นอกเขตสีแดงมาทางขวามือคือ ตลาดบรมธาตุ

นอกเขตสีเหลืองไปทางซ้ายมือ เป็นสถานที่ราชการ ซึ่งมาสร้างขึ้นใหม่ เมื่อก่อนนั้น บริเวณดังกล่าวเป็นป่าบ้าง หนองน้ำบ้าง ส่วนที่เหลือคือ บริเวณของวัดพระบรมธาตุ (วรวิหาร)

หมู่บ้านของผมนั้น มันมีโค้งหักศอกอยู่ด้วย ชาวบ้านเรียกว่า “โค้งผีสิง”

ตอนผมเป็นเด็กมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเป็นประจำ อาจจะเป็นถนนเป็นลูกรังด้วย ไม่ต้องคนที่อื่นหรอก คนในหมู่บ้านก็ไปหลุดโค้งกันเป็นประจำ

ระยะหลังๆ เมื่อถนนลาดยางแล้ว อุบัติเหตุก็ลดลง ตอนกลางคืน ไม่ค่อยมีใครกล้าเดินผ่านโค้งผีสิงนี้ แต่ผมเดินเล่นเป็นประจำ

หลวงพ่อนวมนี่ แม่ผมยกให้เป็นลูกของท่านตั้งแต่ตัวเล็กๆ แม่เล่าให้ฟังดังนี้

ตอนนั้น แม่อยู่ที่ตลาดท้ายเมือง ห่างจากตลาดบรมธาตุไปทางใต้ประมาณ 1-2 กิโลเมตร วันนั้น มีหมอดูมาทางเรือ คนไทยชอบหมอดูกันอยู่แล้ว ก็พาไปดูกันทั้งหมู่บ้าน

ในช่วงท้ายๆ มีรายการ คนอื่นๆ กลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียง 7 ครอบครัว ซึ่งพาลูกไปด้วย มีจำนวนทั้งหมด 7 คน มีทั้งผู้หญิง ผู้ชาย

เด็ก 7 คน ดังกล่าว เกิดปีเดียวกัน คือ ปีวอก ประมาณ พ.ศ. 2499

หมอดูบอกว่า เด็กพวกนี้มีบุญมากกว่าพ่อแม่ ถ้าพ่อแม่เลี้ยงจะตายหมด ให้ไปยกเป็นลูกของพระ จึงจะรอด

ตอนนั้น ผมเป็นทรัพยากรที่มีค่าสำหรับตระกูลมาก คือ เป็นหลานชายคนแรกของก๋ง ก๋งมีลูก 5 คน เป็นผู้หญิงหมด เมื่อมีหลาน 3 คนแรก ก็ดันเป็นผู้หญิงอีก

พอมีหลานคนที่ 4 คือ ผม เป็นผู้ชาย จึงเป็นสุดที่รักของก๋งเป็นอย่างยิ่ง

แม่จึงกล่อมเพื่อนได้อีกคนหนึ่ง พากันมายกให้เป็นลูกของหลวงพ่อนวม หลวงพ่อท่านก็รับไว้ แล้วบอกว่า “กูฝากพวกมึงเลี้ยงก็แล้วกัน”

ปรากฏว่า หมอดูแม่นมาก พวกที่ไม่เชื่ออีก 5 ครอบครัว ลูกตายหมดเลยด้วยสาเหตุต่างๆ นานา

ดังนั้น สำหรับผมนั้น วัดพระบรมธาตุก็คือ เขตแดนอิทธิพลของผม ด้วยเหตุผล 2 ประการ

1- เป็นลูกหลวงพ่อนวม

2- เป็นอันธพาลประจำหมู่บ้าน

เมื่อหลวงพ่อนวมมรณภาพ หมู่บ้านของผมก็ได้เจ้าอาวาสองค์ใหม่ ซึ่งมีความจังไรเป็นอย่างยิ่งคือ “พระครูวุฒิชัยโสภณ”

ผมจึง “รู้” และ “เข้าใจ” ความจังไรของพระ มาตั้งแต่เป็นวัยรุ่นแล้ว มีพระในวัดพระบรมธาตุยุคดังกล่าว ปลอมตัวเป็นฆราวาสไปเที่ยว มีพระปราชิกเอาผู้หญิงไปนอนด้วย ฯลฯ

จะเห็นว่า เมื่อเห็นข่าวพระเลวๆ ทำความเลวต่างๆ นานา ผมก็เฉยๆ ไม่วิพากษ์วิจารณ์ เพราะ มันไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับผม

มีอยู่ครั้งหนึ่ง หลานของพระจังไรที่ว่า คือ “พระครูวุฒิชัยโสภณ” ได้ทำความไม่พอใจให้กับผมเป็นอย่างยิ่ง

ผมจึงชวนไอ้อู (นายนิพล โกมลฑา) เข้าไปกระทืบลูกศิษย์พระในวัดเสียเลย ไม่ต้องรอให้มันออกมานอกวัด ให้เป็นการเสียเวลา

คุณนิพล โกมลฑา ตำแหน่งสุดท้ายก่อนตาย เป็นรองหัวหน้าแขวงการทางจังหวัดพิจิตร ตายไปเมื่อ 2-3 เดือนที่ผ่าน อายุ 56 ปี

มันไปกวาดลานวัดเพื่อให้คนไปปฏิบัติธรรม ปรากฏว่า ไวรัสจากสัตว์ปีกลงปอดอย่างเฉียบพลัน ไอ้อูนี่ มันอยู่สายพุทโธ

ขอเล่าเรื่องชื่อเล่นของผมกับพี่น้องก่อน

พี่สาวคนโตผมชื่อนุช แล้วก็มาผม “โต้ง” น้องอีก 2 คนซึ่งเป็นผู้ชายคือ “อู”, “แจ้” น้องสาวคนสุดท้องชื่อ “เจี๊ยบ”

ความเป็นอันธพาลของพวกผม ทั้ง 3 คน เราจึงได้ฉายาว่า “3 เจ้าพ่อตระกูลไก่ แห่งวัดบรมธาตุ”

ฉายานี้ คุณเด็ดดวง ดอกรัก (ผู้สนับสนุนยอดรัก สลักใจ) เป็นคนตั้งให้ จากกรณีไปกระทืบลูกศิษย์วัดในวัดครั้งที่จะเล่าให้ฟัง นี่แหละ

ดังได้กล่าวแล้วว่า พอมีผมเป็นหลานผู้ชายคนแรก น้าเริญ (เจริญ ศรีอักษร) ซึ่งเป็นน้าเขย ก็ตั้งชื่อให้ว่า “โต้ง” เพราะ เป็นไก่ตัวใหญ่ เพื่อให้บรรดาหลานๆ ที่จะมาข้างหน้าให้เป็นผู้ชายกันเยอะๆ

ดังนั้น ชื่อน้องผมจึงเป็นไก่หมด ไม่รู้ว่า “น้าเริญ” แกตั้งชื่อได้ดีหรือเปล่า โดยสรุป ก๋งผมมีหลานผู้ชายมากกว่าผู้หญิง

ที่หมู่บ้านผมยังมีอีกครอบครัวหนึ่งตั้งชื่อคล้ายกันคือ “ต็อก” กับ “อู” ไอ้ 2 ตัวนี่ก็อันธพาลเหมือนกัน อันธพาลหนักกว่าพวกผมเข้าไปอีก

กลับมาเข้าเรื่อง

ผมกับไอ้อูก็พากันเดินเข้าไปในวิหารใหญ่ของวัด ซึ่งเมื่อก่อนก็เข้า-ออกเป็นประจำอยู่แล้ว ตอนที่หลวงพ่อนวมยังไม่มรณภาพ

ตอนที่ผมบวชเณรให้ก๋ง ก็อยู่วิหารนี้

พอเข้าไปถึง “กลุ่มเป้าหมาย” ของผม มันเสือกเห็นผมก่อน มันก็หนีเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูเลย

ผมทำอะไรไม่ทัน เห็นมีไม้แปสั้นๆ อยู่แถวนั้น จึงขว้างตามไป โดนประตูดังสนั่น

อย่างไรก็ดี ผมกับไอ้อูก็หมดปัญญาจะทำอะไรกับ “กลุ่มเป้าหมาย” จะเผาวัดเสียเลย ก็ใช่ที่ จะพังประตูเข้าไป ก็ไม่ได้เอาเครื่องมืออะไรมาเลย

เราจึงเดินกลับบ้านด้วยความผิดหวัง เพราะ ไม่บรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งใจไว้

ปรากฏว่า พระจังไร “พระครูวุฒิชัยโสภณ” เสือกไปแจ้งความว่า ผม “ไอ้อู” และ “ไอ้แจ้” เข้าไปรุมทำร้ายร่างกายหลานของมัน

ดู..ความเลวระยำของไอ้พระรูปนี้ ผมไปกัน 2 คน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย... จะว่าไป ก็ทำอะไรไปนิดหน่อยเท่านั้น มันเสือกแจ้งความไป 3 คน

แล้ว พระจังไร “พระครูวุฒิชัยโสภณ” ยังเลือกส่งข่าวไปให้เด็ดดวง ดอกรักออกข่าวอีก

ผมไม่ได้ยินข่าวด้วยตัวเอง เพราะ ไม่ชอบฟังวิทยุ ไอ้อูมันชอบฟัง มันได้ยิน ถึงกับโมโหลมออกหู ตอนนั้น รู้สึกว่า มันเรียนโรงเรียนการช่างชัยนาทแล้ว

มันบอกว่า เด็ดดวงออกข่าวว่าเราเป็น “ 3 เจ้าพ่อตระกูลไก่ แห่งวัดบรมธาตุ” ผมได้ยิน ผมก็ไม่ว่าอะไร ภูมิใจเสียอีก

เพื่อนฝูงส่วนใหญ่ก็ได้ยินข่าวจากเด็ดดวง ผมก็เลยเป็น “เจ้าพ่อ” ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

ไอ้อูมันไม่ได้ภูมิใจอย่างผม มันโมโหมาก คุณเด็ดดวง ดอกรัก แกไม่ได้ออกข่าวครั้งเดียวแล้วเลิก แกออกข่าววันละหลายเวลา และหลายวันเสียด้วย

ไอ้อูถึงกับนั่งรถไปหาเด็ดดวง ดอกรักที่ตาคลี เด็ดดวง ดอกรัก เป็นทหารอากาศ สถานีวิทยุอยู่ที่ บน. 4 อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์

โชคดีที่ว่า เด็ดดวง ดอกรักไม่ได้ออกมาพบกับมัน ไม่งั้นมันคงต่อยเด็ดดวงแน่ๆ แล้วก็คงถูกสารวัตรทหารกระทืบเอาแน่ๆ เหมือนกัน

นี่แหละ ถึงเป็นเหตุให้ตำรวจมาเชิญผมไปนอนเล่นบนโรงพัก

ตำรวจอุตส่าห์เชิญแล้ว ผมก็ไป พอไปถึงโรงพักยังไม่ทันจะเอาเข้ากรงเลย ผมเห็นลุงคนหนึ่ง นั่งอยู่บนโรงพัก แกเป็นคนตลาดท้ายเมือง ผมจำหน้าแกได้ แต่จำชื่อไม่ได้

พอแกเห็นผม แกก็ชี้หน้าผมแล้วบอกตำรวจว่า “ไอ้นี่แหละ แทงผมเมื่อคืน” อ้าว... ผมนึกในใจ ทำไมความซวยถึงมากันถี่แบบนี้

วันเดียว ชั่วโมงเดียว เล่นซะ 2 คดี

ผมชักจะใจไม่เย็นแล้ว จึงตะโกนตอบไปว่า “ผมจะไปแทงลุงได้ยังไง เพิ่งมาจากลพบุรี มาถึงก็ถูกจับอยู่นี่”

ก่อนที่จะเข้ากรงใหญ่ ผมจึงโวยวายทั้งลุงคนที่ว่า ทั้งตำรวจ ปรากฏว่า เป็นที่ประทับของพวกบรรดาสมาชิกบนโรงพักอีกแล้ว

ครั้งที่ต่อยกับไอ้เป้า บรรดาสมาชิกบนโรงพักก็ชื่นชอบผมมาครั้งหนึ่งแล้ว เพราะ ด่าตำรวจ ครั้งนี้โวยวายไปแล้ว ท่านก็ชื่นชอบผมอีก ถึงแม้จะเป็นคนละกลุ่มกัน

แล้วผมก็ได้มีโอกาสเข้าไปนั่งในกรงใหญ่ มีสมาชิกอยู่แล้วประมาณ 7-8 คน เข้าไปแล้ว เห็นหน้าบรรดาสมาชิกในกรง ก็รู้ว่า ของจริงกันทั้งนั้น

อย่างพวกผมนี่ ถือว่าเป็นมือสมัครเล่นไปเลย ผมก็ไปนั่งอยู่มุมหนึ่งอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวเจียมใจ

กรงขังก็เป็นกรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส 3 ด้านฝาเป็นคอนกรีต อีกด้านหนึ่งก็เป็นซี่ลูกกรุง ทุกคนก็จะมานั่งเอาหลังผิงลูกกรงกัน ให้อยู่ห่างห้องส้วมให้มากที่สุด

ห้องส้วมก็อยู่มุมหนึ่ง ไม่ได้กั้นเป็นห้องต่างหาก เข้าไปนั่งทำอะไร หัวก็โผล่มาคุยกับเพื่อนข้างนอกได้

การเข้าคุกบนโรงพักไม่ใช่เรียบง่ายอย่างผมนะครับ ผมไม่รู้เป็นอะไร ไปอยู่ที่ไหน พวกบรรดาเสือ สิงห์ กระทิง แรด เหี้ย ตะกวด มักจะไม่รังเกียจผม พวกห่าๆ นั้น ชอบเสียด้วยซ้ำ

ผมมีหลักฐานประกอบด้วย ขอเล่าให้ฟังก่อนเลย

คดีนี้ ไอ้แจ้มันไม่ได้ไป แต่พระจังไร “พระครูวุฒิชัยโสภณ” แจ้งความไว้ 3 คน ดังนั้น เมื่อวันที่ผมได้รับประกันตัวออกไป ในวันอาทิตย์ เพื่อรอขึ้นศาลในวันจันทร์

ไอ้แจ้มันก็ต้องมาเข้ากรงใหญ่บ้าง ตอนผมออก ไอ้แจ้เข้าไม่ตรงกัน ผมออกมาก่อนพักหนึ่ง ไอ้แจ้ถึงเข้าไป

ไม่รู้ว่าไอ้อูทำไมไม่เข้ากรงกับเขา

ไอ้แจ้มันเล่าว่า พอมันเข้าไป มันจะนั่งตามที่ว่างๆ เอาหลังผิงลูกกรงอย่างที่คนอื่นเข้าทำ ยังไม่ทันนั่งได้ที่เลย ขาใหญ่ในกรงตวาดเสียงดังเลยว่า “มึงนั่งตรงนี้ไม่ได้ มึงไปอยู่หน้าส้วมโน่น”

ตอนนั้น ไอ้แจ้มันก็เริ่มจะเป็นจิ๊กโก๋แล้ว แต่อายุแค่ 15 ปี หน้าตาสมาชิกในกรงมันก็โหดๆ ทั้งนั้น ไอ้แจ้ก็เจี๋ยมเจี้ยม ย้ายไปนั่งที่หน้าส้วม

พอนั่งไปสักพัก ใจพอชื้นๆ แล้ว มันก็บอกบรรดาสมาชิกในกรงว่า “ผมเป็นน้องไอ้โต้ง ที่เพิ่งออกไปเนี่ยะ”

เท่านั้นเอง เพื่อนซี้ในกรงของผม คนที่ผมไปนั่งครั้งแรกใกล้ๆ มัน ก็เรียกไอ้แจ้ไปนั่งด้วย เพื่อนซี้คนนี้ ติดคดีปล้น คดีแรงกว่าคนอื่น ก็มีปากมีเสียงมากกว่าคนอื่นเขาหน่อย

บรรดาเพื่อนสมาชิกในกรงก็บริการไอ้แจ้อย่างดี เปรียบเสมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เลยทีเดียว

คิดดูเอาเองก็แล้วกัน ผมเข้าไปอยู่ในกรงกับพวกนั้น แค่ประมาณ 2 คืนกับอีก 2 วันกว่าๆ เกือบ 3 วัน พวกบรรดาเสือ สิงห์ กระทิง แรด เหี้ย ตะกวดก็ชอบผมจริงๆ ยังเผื่อแผ่ไปถึงน้องผมด้วย

ผมทำอย่างไร จะเล่าให้ฟังในบทความต่อไป

เข้ากรงใหญ่ [01]

2014-12-22T14:37:00.002+07:00

ในเรื่อง “ต่อยกับไอ้เป้า” ผมได้เล่าให้ฟังแล้วว่า ผมได้เข้าไปติดตะรางบนโรงพักของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดชัยนาท เพราะ ไปต่อยไอ้เป้าต่อหน้าพ่อของมัน ซึ่งเป็นตำรวจ

คราวนั้น ผมค่อนข้างได้สิทธิพิเศษคือ อยู่คนเดียวในกรงเดี่ยวเล็กๆ ตรงข้ามกรงเดี่ยวของผม เป็นกรงใหญ่ ซึ่งมีสมาชิกอุ่นหนาฝาคั่งพอสมควรที่เดียว ดูอบอุ่นพิลึก

ในความเป็นจริงแล้ว ผมไม่ได้มีความพิศวาส ที่จะไปเข้ากรงใหญ่นั้นเลย เนื่องจากเคยมีประสบการณ์มาแล้ว

การติดคุก ติดตะรางมันไม่ได้เป็นสิ่งที่คนดีๆ ควรจะเข้าไปอยู่กัน คนเลวๆ ที่สมควรจะติด มันก็ยังหนีคุก หนีตะรางกันเป็นแถวๆ

อย่างที่เห็นในปัจจุบันชัดๆ ก็เช่น คุณทักษิณ ชินวัตร คุณวัฒนา อัศวเหม ฯลฯ เป็นต้น

แต่ผมก็ได้มีโอกาสไปอยู่ในกรงใหญ่ ของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดชัยนาทดังกล่าวแบบเป็นแพคเกจทัวร์ 2 คืน 3 วันมาแล้ว

การติดตะรางบนโรงพักครั้งนี้ เป็นครั้งที่ 3 ในชีวิตของผม ครั้งที่สองก็คือ ครั้งที่ต่อยกับไอ้เป้า ครั้งที่ 1 นั้น ผมไปติดตะรางอยู่ที่จังหวัดลพบุรี

การติดตะรางครั้งที่ 3 นี้ มีสาเหตุสลับซับซ้อนมาก จะขอเล่าตอนถูกจับไปโรงพักก่อน เรื่องลึกๆ อื่นๆ ค่อยไปว่ากันภายหลัง

ระยะเวลาช่วงนั้นของชีวิต ผมสอบบรรจุเป็นครูได้แล้วที่จังหวัดลพบุรี วันเสาร์-อาทิตย์ถ้าผมไม่กลับบ้าน ผมก็จะไปบ้านเพื่อนที่ชลประทาน สะพาน 7 ใกล้ๆ กับวงเวียนสระแก้ว

ชลประทาน สะพาน 7 นี่ ผมเคยมาเที่ยวหลายครั้งแล้ว ตั้งแต่ยังเรียนวิทยาลัยครูอยู่ คือ ปิดเทอมก็มาเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้ จนกระทั่งว่า สนิทสนมกับคนทำงานของชลประทานเป็นอย่างดี

คนทำงานชลประทานส่วนใหญ่ ก็ย้ายไปจากจังหวัดชัยนาท รวมถึงไอ้อิ๊ด คุณธงชัย หงส์สวัสดิ์เพื่อนผมด้วย

อยู่มาวันหนึ่ง วันที่ความซวยจะมาเยือนผม ไอ้พจน์ หรือคุณพจน์ นันใจยะ บ่นๆ ว่าอยากจะไปเยี่ยมแฟนที่ชัยนาท

ผมได้ฟังมัน งงไปหลายตรลบ ไอ้พจน์นี่ มันเป็นคนจังหวัดตาก บ้านมันก็อยู่แถวๆ วัดพระบรมธาตุ ชื่อเดียวกับวัดของบ้านผม แต่อยู่ที่อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก

วัดพระบรมธาตุบ้านตาก บ้านไอ้พจน์นี่ เมื่อเร็วๆ นี้ก็เป็นข่าวฮือฮามาแล้ว ที่ว่า พระเก็บเงินไว้กับวัด มากกว่า 43 ล้าน ไม่ยอมฝากธนาคาร

ไอ้พจน์มันมาทำงานที่ลพบุรี แล้วดันไปเสือกมีแฟนอยู่ที่จังหวัดชัยนาทได้ยังไง!!!

มันตอบผมมาว่ายังไง ก็จำไม่ได้แล้ว รู้แต่ว่า แฟนไอ้พจน์มันเป็นน้องสาว “ไอ้หยวก” ไอ้หยวกมันเป็นจิ๊กโก๋ชัยนาท

ผมคิดๆ ดูแล้ว ถ้าปล่อยให้มันไปคนเดียว อนาคตคงจะไม่สดใสแน่ๆ ผมก็เลยยื่นคำขาดกับมันไปตามประสาเพื่อนที่ดีว่า “เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน”

วันที่ผมกับไอ้พจน์มาชัยนาทนั้น ก็นั่งรถมาจากลพบุรีเลย ยังไม่ได้แวะบ้านผม ก็ไปรอแฟนไอ้พจน์ที่หน้าศาลากลาง

ที่หน้าศาลากลางจังหวัดชัยนาทนั้น มีสนามกว้างหญ้าใหญ่ไพศาล อยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาเลย

รออยู่พักหนึ่ง ผู้หญิงยังไม่มา แต่ตำรวจมาก่อน ตำรวจมาขอร้องผมด้วยความสุภาพว่า ขอให้ไปติดตะรางในข้อหาทำร้ายร่างกายหน่อย

ตามหลังตำรวจมาเป็นโจทก์ ที่เดินมาให้กำลังใจตำรวจ หรือเดินมาสมน้ำหน้าผมก็ไม่ทราบ ผมก็เลยรู้ว่า เป็นคดีไหน เพราะ ทำร้ายร่างกายคนมาเยอะมาก จนจำไม่ได้ว่าคดีไหน เป็นคดีไหน

อย่างไรก็ดี จะให้เข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ต้องเล่าถึงการติดตะรางครั้งแรกที่จังหวัดลพบุรีเสียก่อน การติดคุกครั้งนั้น ไอ้พจน์ก็ติดอยู่ด้วย ถึงทิ้งมันไม่ได้

ถูกตำรวจจับครั้งแรกที่ลพบุรีนั้นถูกจับคดีการพนัน เล่นไพ่รัมมี่ อันที่จริงผมไม่ได้เล่นกับเขาหรอก มันเล่นห้องที่ผมไปพัก

เพื่อไม่ให้เสียพลังงาน ผมก็เลยเป็นคนจดแต้มให้พวกมัน

ตอนที่ตำรวจมาจับนั้น ทีแรกตำรวจจะปล่อยแล้ว เพราะ ไม่มีเงินของกลาง แต่ตำรวจบางคนตาดีมาก ไปเห็นกัญชาที่ไอ้หยิกมัน “ยำ” ไว้บนเขียง ยังสูบไม่หมด ก็เลยถูกจับด้วยคดียาเสพติด

แต่พอไปถึงโรงพักแล้ว ตำรวจเปลี่ยนเป็นคดีเล่นไพ่อีก เพราะ มันจะได้ค่านำจับ ท่านว่าร้อยละ 50 เลยทีเดียว

วันนั้น ถูกจับไปทั้งหมด 6 คน มีผม ไอ้หยิก (ท้ายๆ ของชีวิตบวชพระ ตอนนี้มรณภาพไปแล้ว) ไอ้อิ๊ด ไอ้พจน์ อีก 2 คน จำไม่ได้แล้ว

ชลประทานสะพาน 7 บ่อนไพ่ชั่วคราวของผมนั้น อยู่ใกล้กับสถานีตำรวจภูธรจังหวัดลพบุรีมาก ไม่รู้ทำไมตำรวจไม่เอาไปไว้ที่นั่น ดันทะเลือกเอาไปฝากขังที่สถานีท่าหิน ซึ่งอยู่ในเมืองโน่น

สถานีตำรวจภูธรจังหวัดลพบุรีอยู่แถวๆ วงเวียนพระนารายณ์

ไปถึงโรงพักแล้ว ตำรวจก็เอาเราไปขังไว้รวมกัน โดยไม่ต้องร้องขอ แต่พอเข้ากรงไปแล้ว เราก็ไม่ได้คุยกันเท่าไหร่ เพราะ มีรุ่นพี่หนึ่งคนอยู่นั้นแล้ว

รุ่นพี่ท่านนั้น ไม่รู้ว่าเป็นบ้า หรือประสาท แกจะบ่นงึมงัมๆ อยู่ตลอดเวลา ตาก็ขวาง มองเหมือนหาเรื่องไปทั่ว

ผมเอง สบตา จ้องตาเพื่อหาเรื่องใครไม่ค่อยเป็นอยู่เวลา มาเจอสายตาคนบ้านี่ ไม่กล้าสบตาท่านพี่เลย

พวกผม อย่างที่เคยเล่าให้ฟังไปแล้ว ก็นับได้ว่าเป็นพวก เสือ-สิงห์-กระทิง-แรดอยู่เหมือนกัน แต่ทั้งหมดต่างก็มารวมตัวอยู่มุมห้อง

ให้ท่านพี่ท่านนั้น ครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของห้องกรงไป

ผมนอนไม่เคยหลับเท่าไหร่นัก หลับๆ ตื่นๆ กลัวท่านพี่ท่านนั้น แกของขึ้น ลุกขึ้นมาบีบคอ แกบ่นและตาขวางอยู่อย่างนั้นทั้งคืน

ไม่มีใครในกลุ่มของพวกผม กล้าที่จะไปขอให้แกเงียบเสียง ปล่อยให้แกทำอะไรได้ตามอิสรเสรีจนถึงกระทั่งเช้า

ตอนเช้า ตำรวจย้ายพวกผมไปอยู่ที่โรงพักของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดลพบุรี ข้างๆ วงเวียนพระนารายณ์ เพื่อไปทำเรื่องฟ้องศาล

ทำไม ไม่เอามาขังที่นี่เสียตั้งแต่เมื่อคืนก็ไม่รู้..

อยู่ห้องขังของโรงพักของสถานีตำรวจภูธรจังหวัดลพบุรีนี่ ค่อนข้างสะดวกสบาย พวกเพื่อนฝูงก็มาเยี่ยมเยียน ของกินเยอะแยะ

รวมถึงพวกที่เตรียมมาเสียเงินประกัน เสียเงินค่าปรับให้ด้วย

เพื่อว่าท่านผู้อ่านบางท่านจะไม่เข้าใจ ขออธิบายเพิ่มเติมดังนี้ ชลประทาน สะพาน 7 นี่ เป็นที่หากินของตำรวจมานานแล้ว เพราะ คนในนั้นชอบเล่นไพ่กันมาก

วันดีคืนดีของตำรวจ อยากจะได้ผลงาน ท่านก็จะแวะมาหากลุ่มเป้าหมายในบ้านพักชลประทานนี่แหละ บังเอิญว่า วันนั้น มันเป็นวันโชคร้ายของพวกผม

ปกติตำรวจไม่ค่อยมาวันจันทร์-พฤหัสฯ ท่านจะมาวันศุกร์ เพราะ การที่จะต้องติดคุกหลายๆ คืนนั้น ไม่เป็นที่พิสมัยของพวกขาไพ่

ท่านก็จะยินดีเสียค่าใช้จ่ายทุกประการให้ตำรวจ เพื่อที่จะได้ประกันตัวออกมา แต่วันที่ผมถูกจับนั้น ไม่ได้เป็นวันศุกร์

คดีไพ่นี้ ตำรวจต้องฟ้องให้เสร็จสิ้นภายใน 24 ชั่วโมง

ดังนั้น เมื่อพวกผมถูกจับแล้ว ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาของชุมชนนั้น วาทกรรมที่จะไปเอาพวกออกมา ก็จะเริ่มดำเนินการ

พวกก็มาเยี่ยม มาถามว่ามีเงินไหม ถ้าไม่มีก็จะสมควรไปกู้ใครมาก่อน ของผมนั้น มีลุงอยู่ที่นั่นด้วย ท่านก็เป็นคนออกเงินค่าปรับให้

ตำรวจทำเรื่องอะไรมั่งก็ไม่รู้ เสร็จตอนบ่าย ก็จะเอาพวกผมไปฟ้องศาล ศาลจังหวัดลพบุรีอยู่ในเมือง

ผมได้ยินตำรวจบ่นๆ ว่า “รถขนผู้ต้องหาไม่มี หมด.. อะไรทำนองนั้น” สรุปแล้ว ตำรวจแก้ปัญหาโดยพาพวกผมขึ้นรถเมล์

พวกเรามี 6 คน ตำรวจจับพวกผมใส่มิโด้คู่ 3 คู่ แขนคนละข้าง จำได้ว่า ผมคู่กับไอ้หยิก ตรงมิโด้คู่นั้นเพื่อมิให้ประชาชนหวาดเสียว ท่านแนะนำให้เอาเสื้อมาปิดไว้

ผมนึกในใจ ทำไมคนบนรถเมล์มันจะไม่รู้ว่า ไอ้พวกเวรตะไล 6 คน 3 คู่นี่ถูกตำรวจจับมา

อายุผมตอนนั้นอายุประมาณ 17 ปี กำลังหล่อมาก ถึงมากที่สุด พวกสาวๆ บนรถเมล์มองกันเกือบทุกคน

สายตาก็ออกมาในทำนองว่า รูปร่างหน้าตาก็ดี ไม่น่าเป็นโจร ถ้าเป็นสมัยนี้ จะฟ้องกรมตำรวจเรียกค่าเสียหาย เสียให้เข็ด..

รถเมล์ไม่ได้วิ่งถึงศาล วิ่งแค่ป้ายรถเมล์ พวกผมก็ต้องเดินจากป้ายรถเมล์เป็นคู่ๆ อับอายขายขี้หน้าประชาชนอีกไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

ไปถึงศาลแล้ว ท่านก็เอาผมไปขังไว้ที่กรงใต้ศาล

จะเห็นได้ว่า ผมทำผิดแค่ไปจดแต้มให้เขา โดนคดีเดียวเท่านั้น แต่ติดตะรางเข้าไป 3 แห่งแล้ว

ห้องขังใต้ศาลนี่..ถึงจะตัวนรกของจริง...

พวกที่มาอยู่ในกรง เพื่อขึ้นศาลนั้น มีสารพัดคดี คดีหนักๆ จะสังเกตได้ว่า มีโซ่ตรวนขนาดใหญ่อยู่ที่ขา เดินไปไหน มาไหน ก็ต้องยกโซ่ไปด้วย เท่ห์พิลึก

ผู้อยู่ที่คุกใต้ศาลนี่ คดีเล่นไพ่อย่างพวกผมนี่ ไม่ต้องไปสะเออะหน้าพูดจากับใครเลย จะก้มหน้าก้มตาอยู่เงียบๆ ตามมุม

พวกที่สามารถเดินไป เดินมากร่างได้ มันต้องพวกคดีปล้น คดีฆ่า ...

จะว่าไป ภาพของชีวิตในวันนั้น มันก็ประทับใจพอสมควร น่าสงสารก็คือ พวกญาติของพวกทำผิดกฎหมายทั้งหลาย

โดยสรุป พวกผมขึ้นศาลถูกศาลปรับประมาณคนละ 250 บาทหรือไงนี่แหละ ส่วนผมยังเป็นเยาวชนอยู่ ศาลท่านก็ลดครึ่งราคา

นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของผมในการติดตะรางบนโรงพัก ประสบการณ์ครั้งนี้ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่

ไม่เหมือนกับการติดครั้งที่ 3 เพราะอยู่นานและเป็นที่รักของพวกในตะรางทั้งหมด มันจึงสนุกสนานดี

ตีกับเด็กการช่าง [02]

2014-12-18T12:31:00.002+07:00

หลังจากชนะศึกเด็กการช่าง 50 คนมาแล้ว พวกบรรดาเสือสิงห์กระทิงแรดทั้งหลาย ก็ต้องย้ายสถานที่ในการกินเหล้า มาอีกร้านหนึ่ง ซึ่งก็อยู่เยื้องๆ กับร้านเดิม

ตรงนั้นเป็นปากทางเข้าโรงหนังนิลเธียเตอร์ ซึ่งปัจจุบันเลิกกิจการไปแล้ว ตามสภาพของเศรษฐกิจและสังคมของไทยเรา

เหตุการณ์ที่บรรยายไปใน ตีกับเด็กการช่าง [01] เป็นตอนเช้า น่าจะประมาณสัก 9.00 น. ภาษาบ้านผมก็คือ สามโมงเช้า

ผมนั่งกินเหล้า คุยโม้โอ้อวดกันอยู่นาน น่าจะถึงประมาณเที่ยงวัน เพื่อนๆ ในโต๊ะก็เรียกให้หันไปดูที่ถนนพรหมประเสริฐ ทางที่จะไปสถานีตำรวจ

ปรากฏว่า ไอ้พวกเด็กการช่างประมาณ 50 คนนั้น มันไม่ได้หนีกลับไปเลย หรือหนีกลับไปเฉยๆ มันไปตามพวกของมันที่โรงเรียน

คราวนี้ มันยกกันมาทั้งโรงเรียนเลย เกินร้อยคนแน่ๆ อาจจะถึง 200 คนเสียด้วยซ้ำไป

ถ้าถามว่า ทำไมผมถึงรู้ว่า พวกเด็กการช่างมันมาทั้งโรงเรียน คำตอบก็คือ เด็กการช่างท้ายๆ แถวมันเป็นเด็กในหมู่บ้านของผมเอง

มันเล่าให้ฟังภายหลังว่า รุ่นพี่บังคับให้มันมา มาไม่มาจะโดนรุ่นพี่ตบ มันก็ยังไม่รู้เลยว่า รุ่นพี่ไปตีกับใคร มาถึงแล้ว ถึงรู้ตีกับพวกผม

มันมาขอโทษ แล้วก็เล่าให้ฟังว่า ไม่รู้ว่าพวกผมไปตีกับรุ่นพี่ของมัน

ผมก็บอกไปว่า “มึงไม่ต้องขอโทษหรอก กูก็ไม่รู้ว่าใครมากันมั่ง กูจำได้ไอ้หนุ่ยคนเดียว” ไอ้หนุ่ยนี่มันเป็นประธานนักเรียน เดินนำหน้ามาเลยทีเดียว

ตอนที่ผมหันไปมอง ภาษาบ้านผมคือ “แหงะ” ไปมอง คือ หันไปมองนิดเดียว ไม่นานเหมือนหัน

ผมก็เห็นแถวของเด็กการช่างยาวเหยียด เดินมาตามถนนอย่างถูกกฎจราจร คือ เดินฝั่งซ้ายทั้งหมด ไม่ได้เดินเต็มถนน

ตอนที่ผมเห็นแถวของเด็กการช่างนั้น ระยะทางเหลืออยู่อีกประมาณ 100- 200 เมตร ก่อนจะถึงร้านที่ผมกำลังกินเหล้ากันอยู่

เมื่อเห็นดังนั้น มีคนลุกขึ้น 3 คน จากทั้งโต๊ะประมาณ 10 กว่าคน คือ ผม ไอ้อ๊อดมินท์ แล้วก็ไอ้ยัณห์

ไอ้ยัณห์มันถือขวดไป 1 ใบ ไอ้อ๊อดมินท์สะพายเป้ทหาร แล้วเดินข้ามถนนไปรอไอ้พวกเด็กการช่างเลย

เป้ทหารใบนั้น มันเหมือนกับว่า พวกผมมีปืนหรือระเบิดอยู่ในนั้น แต่วันนั้น เป็นเป้เปล่าๆ ไม่มีอะไรเลย

ความจริงปืนเราก็มี ระเบิดเราก็มี แต่ไม่ได้เอาไป เพราะ มันตีกันในเมือง

สำหรับผมเอง ไม่มีอะรติดตัวมาเลย ผมก็เลยเดินหาอาวุธก่อน ปรากฏว่า ได้ไม้แปยาวประมาณ 2 เมตร ผมก็ถือ และเดินข้ามถนนตามไอ้ยัณห์กับไอ้อ๊อดไป

ไอ้ยัณห์กับไอ้อ๊อดมินท์นี่ มันตัวเตี้ยกว่าผม มันยืนอยู่ห่างกันพอสมควร ผมก็เลยแย่งซีน คือ ไปยืนกลาง ถือไม้แปไว้แบบยักษ์วัดโพธิ์ถือกระบอง

เท่าที่จำได้ ผมยืนรอไอ้พวกเด็กการช่างทั้งโรงเรียนอยู่นานพอสมควร

ใช้หางตามองไปทางพวกเพื่อนๆ ปรากฏว่า ไม่มีใครเดินตามมาเลย ปล่อยให้ผม, ไอ้ยัณห์. ไอ้อ๊อดมินท์ เป็นพระเอกอยู่ 3 คน

ไม่รู้วันนั้นเป็นยังไง จิตใจมันสงบมากไม่ตื่นเต้นอะไรเลย เฉยมาก ไม่เมาเหล้าด้วย ที่ผมบรรยายไปว่า กินเหล้านั้น เราไม่มีกินมากจนถึงกับเมาจนขาดสติ

ไม่ใช่ว่า เราคิดรอบคอบอะไรหรอก มันไม่มีเงินกิน ผมยังไม่ทำงาน เพื่อนๆ ก็เรียนมั่ง ไม่เรียนมั่ง และไม่ใช่ลูกคนรวยอะไร

ในทุกๆ ครั้งที่มีเรื่อง ผมมักจะตื่นเต้นเสมอ แต่อาการไม่ออก การตื่นเต้นที่ว่านั้น ไม่ใช่ “กลัว” คือ สู้นะสู้แน่ๆ แต่ใจมันก็สั่นๆ สั่นสู้ว่าอย่างนั้นเถอะ

ไอ้อ๊อดมินท์นี่มันนิ่งมาก ดูอาการไม่ออก...

หลายปีต่อมา จนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตีกับใครไม่ไหวแล้ว ผมจึงถามไอ้อ๊อดมินท์ว่า “ไอ้อ๊อด กูถามมึงจริงๆ ตอนที่มีเรื่องสมัยเด็ก ใจมึงสั่นไหม”

ไอ้อ๊อดมินท์มันก็เอ่ยสัจจะวาจาออกมาว่า “ไอ้เหี้ย กูก็ใจสั่นเหมือนมึงนั่นแหละ จะมีเรื่องใครไม่สั่นมั่ง”

ได้ฟังคำตอบไอ้อ๊อดมินท์แล้ว ผมสบายใจขึ้นเยอะ นึกว่าใจสั่นตื่นเต้นอยู่คนเดียว

เด็กการช่างทั้งโรงเรียนที่นำโดยไอ้หนุ่ยประธานนักเรียนนั้น พอเดินมาถึงพวกผม มันมายืนตรงหน้าผมเป๊ะ ห่างจากผมไม่ถึงวา แล้วก็ถามว่า “เมื่อกี้ใครต่อยเพื่อนกูวะ”

ทีแรกผมนึกในใจว่า “ทำไม มึงต้องมายืนตรงหน้ากู และถามกูด้วย” แต่นึกไป นึกมา ก็เสือกยืนกลาง มันก็ต้องมาถามคนกลางนั่นแหละ

ก่อนที่จะตอบคำถามของมัน ผมมองไปตามแถวอันยาวเหยียดของเด็กการช่าง พร้อมกับคิดในใจว่า จำนวนคนขนาดนี้ “ถ้ามันหยิกกันคนละที สองที พวกผม 3 คนตายแน่”

อย่างไรก็ดี อย่างที่เขียนมาหลายครั้งแล้วว่า พวกผมนั้น ถ้าลงได้มีเรื่องแล้ว ไม่เอาเกียร์ถอยหลังมาด้วย มีเรื่องก็ต้องมีให้มันสุดๆ กันไป ตายเรื่องเล็ก ไม่คำนึงถึงอยู่แล้ว

ผมก็ตอบมันไปว่า “กูเองแหละ แล้วมึงจะทำไม” ขอให้สังเกตสำนวนที่ว่า “แล้วมึงจะทำไม” ผมได้ใช้บ่อยมาก ตอนที่เป็นวัยรุ่น

พอผมตอบไปอย่างนั้น ไอ้หนุ่ยถึงกับ “อึ้ง” พูดไม่ออก บอกไม่ถูกไปเลยทีเดียว

มันคงนึกในใจว่า ไอ้พวกนี้มันบ้าแน่ๆ มัน 3 คน มันสู้คนเป็นร้อยได้อย่างไง มันไม่บ้าก็ประสาทเสียไปแล้ว

ขอยืนยันว่า ไอ้หนุ่ยมัน “พูดไม่ออก” จริง คือ มันไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย

เมื่อเวลาผ่านมาอีกหลายปี ผมนึกกลับไปถึงเหตุการณ์วันนั้น ถ้าไอ้หนุ่ยมันพูดอะไรออกมาอีกคำหนึ่ง ผมคงเอาไม้กระบองของมันฟาดหัวมันแน่ แต่มันไม่พูดเลย มันหุบปากเงียบไปเลย

ตรงนี้ขอบอกไปยังท่านผู้อ่านว่า เท่าที่สังเกตชีวิตตนเอง ชีวิตของเพื่อน ชีวิตของคนอื่นๆ มานาน เมื่อมีเรื่องทะเลาะกัน ถ้ายังโมโหอยู่ “อย่าต่อปากต่อคำ” กัน

ขอให้เงียบไว้ ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดก็ได้ เรื่องจะไม่ไปกันใหญ่โต

ถ้าเถียงกัน เถียงกันมา ต่อปากกันไป ต่อปากกันมา ความโมโหมันก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ฆ่ากันตายกันมาเยอะแล้ว สามีภรรยาก็เลิกกันมาหลายร้อยคู่แล้ว

เมื่อ ไอ้หนุ่ยมัน “ไม่พูดออกมาอีก” อีก มันก็เกิดสุญญากาศ ผมจะลุยมันเลย มันก็จะขาดจริยธรรมคุณธรรมในการมีเรื่อง

ถ้าถามว่า ผมกลัวเด็กการช่างเป็นร้อยนั่นไหม คำตอบก็คือ ผมไม่กลัวมันหรอก

เด็กการช่างมันเป็นนักเรียน มันมีลิมิตของมันอยู่ ถูกเพื่อนชักชวนมั่ง บังคับมั่ง มันก็ต้องมาเป็นไม้ประดับอย่างนั้นแหละ

ถ้าผมบ้าลุยไปเลย ส่วนใหญ่เด็กการช่างมันก็จะวิ่งหนี เมื่อเช้า 50 คน มันยังหนีมาแล้ว

พวกเด็กเรียนมันจะคิดหน้า คิดหลัง เพราะ เหตุการณ์ไม่ได้มีวันนี้วันเดียว

ถ้าวันนี้พวกผม 3 คน ถูกยำจนสลบไปเลย พรุ่งนี้ล่ะ มะรืนนี้ล่ะ พวกมันจะทำยังไง เพราะ พวกผมเป็นจิ๊กโก๋ อาจจะไปดักแก้แค้นพวกมันได้

สภาวะ “สุญญากาศ” อยู่อย่างนั้นนานมาก แต่แล้วเทวดาก็มาช่วยผมอีกแล้ว หนที่ผมต่อยกับไอ้เป้า ตำรวจที่เป็นพ่อไอ้เป้าก็มาช่วย

คราวนี้ ตำรวจทั้งโรงพัก นั่งรถจี๊บมาเต็มคัน มาจอดตรงข้างๆ จุดยุทธศาสตร์เลย

ที่ผมยืนจะมีเรื่องกันนั้น ยืนแค่ฝั่งถนนเดียว รถตำรวจก็แซงขวาแถวนักเรียนการช่างมา เบรกเอี๊ยดตรงที่ผมยืนอยู่

ขอบอกก่อนว่า ตำรวจเขาไม่ได้มีเจตนามาช่วย พวกเหี้ย พวกตะกวดอย่างพวกผมหรอก แต่ตำรวจเขาคิดว่า เด็กการช่างมันเดินขบวนกัน เลยต้องมาระงับเหตุ

ปีที่ตีกันนั้น เป็นปีหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา หรือ วันมหาวิปโยคปีหนึ่ง คือ ประมาณ 2517 ช่วงนั้น เด็กอาชีวะ เด็กมหาวิทยาลัยประท้วงกันมากมาย

เมื่อตำรวจมาถึงแล้ว มากันทั้งโรงพักอย่างที่ผมว่า ตำรวจเห็นว่า นักเรียนมากกว่า พวกเหี้ยพวกตะกวดมี 3 ตัว หน้าด้าน หน้ามึนไม่หนีด้วย

ตำรวจก็ไม่รู้จะจับได้ยังไง ยังไม่ได้ลุยกันด้วย ตำรวจก็ขอร้องให้สลายตัว..

เด็กการช่างมันก็เดินกลับไปโรงเรียนของมัน ผมก็กลับไปที่โต๊ะเหล้าของผม เจ้าของร้านที่ผมกินเหล้าอยู่ ยกนิ้วโป้งให้แล้วพูดว่า “แน่มาก ไม่ถอยเลย แม้แต่ก้าวเดียว”

ก่อนที่ผมจะกลับยังโต๊ะเหล้านั้น ผมก็เงยหน้าไปดูรอบๆ นึกในใจว่า “ชิบหายแล้ว คนดูเป็นพันเลย”

ปรากฏว่า มีไทยมุง มาล้อม มามุงดูไม่รู้กี่ร้อยคน ตอนที่มีเรื่องกัน มันก็ต้องมุ่งโฟกัสไปที่ศัตรู ไม่ได้หันไปดูที่อื่น

ที่กลัวคนดูนั้น ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอก คือ กลัวว่าเรื่องนี้ จะรู้ไปถึงแม่ผม ถึงเป็นจิ๊กโก๋แล้ว ก็ยังกลัวแม่ตีอยู่

ในวันนั้น ปรากฏว่า เด็กการช่างไม่มีใครมาขึ้นรถโดยสารที่ท่ารถชัยนาทเลย พวกนั้น หนีไปขึ้นรถที่อื่นหมด ไม่กล้ามาที่ท่ารถเลย

ท่ารถชัยนาทนี่ มันเป็นเขตแดนของพวกผม เวลารอรถโดยสารออก อย่างต่ำๆ ก็ชั่วโมงหนึ่ง เราจึงมาเกะกะๆ ระรานชาวบ้าน อยู่แถวท่ารถเป็นประจำ

บรรดาผู้ขับขี่สามล้อที่ท่ารถ ก็เป็นพวกเรา

หลังจากเหตุการณ์นี้ไปแล้ว ผมจึงได้รับการจัดอันดับเป็นอันธพาลเบอร์หนึ่งของชัยนาทไปอย่างสมเกียรติภูมิ

ความจริงไอ้อ๊อดมินท์มันน่าจะได้ตำแหน่งนี้ แต่ก่อนหน้านี้ ผมต่อยกับลูกตำรวจไปแล้ว 2 คน คะแนนจึงตกมาที่ผมมากกว่าไอ้อ๊อดมินท์

เรื่องที่ขึ้นอันดับหนึ่ง ประเภทอันธพาลประจำจังหวัดนี่ ผมไม่ได้ไปเห็นเองหรอก พ่อของเพื่อนไปธุระที่โรงพัก เห็นอันดับเข้าจึงมาเตือนให้ระวังตัว

ผมเองก็ไม่ได้ระวังตัวอะไรหรอก หลังจากนั้นไม่นานนัก ผมสอบบรรจุเป็นครูที่จังหวัดลพบุรีได้ ชีวิตวัยรุ่นแบบนั้น ก็ค่อยๆ หายไป

มันไม่ได้หายไปเลยแบบปุ๊บปั้บ เพราะ เป็นครูใหม่ๆ ผมกลับมาบ้าน ก็ยังมีเรื่องมาให้ยุ่งอยู่ บางเรื่องถึงกับเข้าไปติดตะรางห้องใหญ่ของโรงพักชัยนาทเลยทีเดียว

ตีกับเด็กการช่าง [01]

2014-12-17T17:17:00.002+07:00

คราวนี้มาถึงความโด่งดังสุดๆ ของผมในการตีรันฟันแทงกับคนอื่น หลังจากเกิดเหตุการณ์ไปแล้ว ผมได้รับการแต่งตั้งจากตำรวจให้เป็น “อันธพาลหมายเลข 1” ของจังหวัดเลยทีเดียว

ไอ้อ๊อดมินท์เพื่อนซี้ของผม โหดกว่าผม มีเรื่องมากกว่าผม มันยังได้อันดับต่ำกว่าเลย

ถึงขนาดที่ว่า ผู้คุมคุกของจังหวัดชัยนาทถึงกับต้องการดูตัวว่า “ไอ้อ๊อด-ไอ้โต้ง” มันรูปร่างยังไงวะ อยากดูตัว เป็นใคร มาจากไหน

ผู้คุมคุกของจังหวัดชัยนาทคิดว่า ผม 2 คนจะต้องได้รับเกียรติในการเข้าไปอยู่ในคุกแน่ๆ ยังไงๆ ไอ้สองตัวนี้ ต้องไม่รอดคุกแน่ๆ

เรื่องนี้ ผมยั๊วะมาหลายปี ถามไอ้อ๊อดมินทร์ มันก็ไม่รู้เรื่อง ผมยั๊วะว่า “ทำไม ผู้คุมคุก เอาชื่อมันขึ้นก่อนชื่อผม คือ เรียก “ไอ้อ๊อด-ไอ้โต้ง” มันน่าจะเป็น “ไอ้โต้ง-ไอ้อ๊อด” มากกว่า

เด็กการช่างที่ตั้งเป็นชื่อบทความนั้นก็คือ นักเรียนของโรงเรียนการช่างชัยนาท เป็นปัจจุบันคือ วิทยาลัยเทคนิคชัยนาท

โรงเรียนการช่างชัยนาทดั้งเดิมนั้น อยู่หลังโรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์ เด็กการช่างเวลาไปโรงเรียนก่อนจะเดินผ่านโรงเรียนผมไป

เด็กที่จบจากโรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์ ก็ไปเรียนต่อระดับ ปวช. ที่โรงเรียนการช่างชัยนาทเป็นจำนวนมาก

สถานที่ของวิทยาลัยเทคนิคชัยนาทปัจจุบันนั้น เมื่อก่อนคือโรงเรียนสตรีชัยนาท เป็นโรงเรียนผู้หญิงล้วน โรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์ของผม เป็นโรงเรียนชายล้วน ยกเว้น ม.ศ. 4-5 ถึงจะมีผู้หญิงมาเรียน

หลังจากที่ผมเรียนจบ ม.ศ. 3 ไปแล้วหลายปี โรงเรียนสตรีชัยนาทก็มารวมกับโรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น “โรงเรียนชัยนาทพิทยาคม” จนถึงปัจจุบัน

โรงเรียนการช่างก็ย้ายมาอยู่แทนโรงเรียนสตรี ยกสถานที่เดิมให้เป็นของโรงเรียนชัยนาทพิทยาคม

จะเห็นได้ว่า “โรงเรียนการช่างชัยนาท” เป็นสถานศึกษาที่สอนสูงสุดในจังหวัดชัยนาท แล้วผมไปมีเรื่องกับพวกเด็กการช่างได้อย่างไร

เรื่องของเรื่องก็มาจาก “ไอ้ปิ” หรือคุณปิยะ ทำบุญอีกแล้ว

ตอนที่มีเครื่องคราวนี้ ผมเรียนจบ ป.กศ. ต้น แล้ว จากการที่ติด F วิชาประวัติศาสตร์ไทย จึงไม่จบตามเวลาที่ควรจะเป็น ไปจบตอนซัมเมอร์ คือ ภาคฤดูร้อน จึงทำให้สอบบรรจุไม่ทัน ช่วงนั้น ก็คือช่วงว่าง ที่รอสอบบรรจุ

แต่ “ไอ้ปิ” เพื่อนร่วมเรียนจาก ป. 1- ป. 7 ยังเรียนไม่จบ ม.ศ. 3 เลย ไม่รู้มันเรียนหนังสือแบบเลวระยำหมายังไงของมัน

ตอนนั้น มันเรียนอยู่ที่โรงเรียนยุวราษฎร์ อันเป็นโรงเรียนเอกชนของจังหวัด เดี๋ยวนี้ยุบไปแล้ว

ก่อนมีเรื่อง 1 วัน ไอ้ปิมาขอร้องพวกผมว่า พรุ่งนี้เด็กการช่างจะมารุมกระทบเด็กโรงเรียนยุวราษฏร์ ให้พวกผมไปช่วยหน่อย

ได้ฟังแล้ว พวกเสือสิงห์กระทิงแรดอย่างพวกผม เลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทันที เรื่องนี้มันเหมือนเรื่องผู้ใหญ่รังแกเด็ก

โรงเรียนการช่างมันเป็นพวก ปวช. แล้ว เด็กยุวราษฎร์มันยังเป็นเด็กมัธยมอยู่เลย อย่างนี้ใช้ไม่ได้

ที่ประชุมก็ตกลงว่า จะไปช่วยเด็กยุวราษฎร์กัน

ขอบอกพื้นฐานเด็กโรงเรียนยุวราษฎร์บางส่วน ซึ่งผมคิดว่าจะเป็นส่วนใหญ่ของโรงเรียนด้วยว่า เด็กมัธยมของโรงเรียนยุวราษฎร์ ส่วนใหญ่เรียนไม่จบจากโรงเรียนอื่น ก็มาสะสมกันที่นี่

ไอ้ปิ เพื่อนของผมนั้น ถ้ามันเรียนหนังสือตลอดอย่างผม และเรียนโรงเรียนการช่างมันก็จะอยู่ ปี. 3 ของ ปวช. แล้ว

แต่ในตอนนั้น พวกผมไม่ได้คิดอย่างนั้น โรงเรียนใหญ่มารังแกโรงเรียนเล็กได้ยังไง แล้วเด็กนักเรียนโรงเรียนเล็ก มันเป็นเพื่อนเราด้วย

วันรุ่งขึ้น ผมก็รวบรวมเพื่อนได้ 5-6 คน จำคนอื่นไม่ได้แล้ว จำได้แค่ ผม-ไอ้อ๊อดมินท์-ไอ้ยัณห์

ไอ้ยัณห์นี่ ชื่อจริงๆ ของมันคือ “สายัณห์” มันเป็นเด็กวัดงิ้ว ไม่ใช่เด็กบรมธาตุเหมือนพวกผม แต่เป็นเพื่อนร่วมก๊วนกัน

วัดงิ้วอยู่เหนือวัดบรมธาตุ 1 วัด ห่างกันประมาณ 3 กิโลเมตร

ตอนที่ไปถึงนั้น พวกเด็กการช่างกับเด็กยุวราษฎร์มันนั่งกันอยู่ในร้าน เด็กการช่างมีเยอะมาก น่าจะเกิน 30 คน ผมคิดว่าน่าจะถึง 50 คน เพราะมันนั่งอยู่หลายโต๊ะ เต็มร้านเลย เด็กยุวราษฎร์มีประมาณ 7-8 คน นั่งอยู่โต๊ะเดียว

ก่อนที่ผมจะไปถึงนั้น ยังไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ไม่รู้ว่ามันจะรอพวกผมหรือยังไงก็ไม่ทราบ

ร้านที่เกิดเหตุนี้ อยู่เยื้องๆ โรงหนังเฉลิมชัย ที่ผมเขียนไว้ว่า ร้านแรกในภาพด้านบน พอพวกผมไปถึง ผมก็เดินไปหาไอ้ปิ เพื่อเป็นการให้กำลังใจว่า กูมาช่วยแล้ว

ไอ้เด็ก 2 โรงเรียนนั้น ก็เริ่มมีเรื่องกันทันที คือ เริ่มเถียงกัน เริ่มหาเรื่องกัน

ต้องอฺธิบายกฎกติกามารยาทในการหาเรื่องกันก่อน

การจะมีเรื่องกันนั้น ไม่ใช่ว่า จะเดินมาเจอกัน หรือเจอใครก็ชก-ต่อย-ตีเขาเลย ไม่ใช่อย่างนั้น พวกที่ทำอย่างนั้น ไม่ใช่จิ๊กโก๋หรือนักเลงแล้ว เป็นพวกคนบ้ามากกว่า

พวกจิ๊กโก๋หรือพวกนักเลงนั้น เขาจะต้องมีการ “บิ้ว” อารมณ์เสียก่อน ขอยกตัวอย่างที่ผมไม่ถนัดเลย รวมถึงไอ้อ๊อดมินท์ด้วย ก็คือ “การจ้องตา”

ผมกับไอ้อ๊อด “จ้องตา” เพื่อหาเรื่องไม่เป็น พวกนั้นมันต้องเป็นพวก “ตาแข็ง” ถ้าผมถูกใครจ้องตา ส่วนใหญ่ผมก็จะหลบตา

เรื่องการ “จ้องตา” ไอ้อ๊อดมินท์มันก็ทำไม่ค่อยได้ แต่มันมีเทคนิค มันบอกว่า “มึงก็จ้องไปที่คิ้วของมัน”

เออ. เทคนิคของมันดีเหมือนกัน แต่ผมก็ยังทำไม่ได้อีกนั่นแหละ

ดังนั้น เมื่อผมถูก “จ้องตา” เพื่อหาเรื่องจากพวก “ตาแข็ง” เมื่อไหร่ ผมก็จะหลบตาทุกครั้ง แต่ผมก็พิสูจน์ได้ว่า ไอ้ “ตาแข็ง” นั้น หัวมักจะไม่แข็ง

คือ เมื่อผมหลบตามันแล้ว ผมก็จะหาทางย่องๆ หรือแอบๆ ไปข้างหลังมัน แล้วก็ลองตีหัวมัน โดยวัสดุของแข็งเท่าที่พอหาได้

ผมก็พบว่า หัวมันก็จะแตกทุกครั้ง แล้วมันก็วิ่งหนีทุกครั้งไป

ครั้งที่ตีกับเด็กการช่างนี่ก็เหมือนกัน พอพวกผมมาถึง เหมือนเป็นสัญญาณให้มันมีเรื่องกันเลยทีเดียว

พวกมันเริ่มเถียงกัน ลุกขึ้นผลักกันไปมา

โดยปกติแล้ว ผมเองเป็นคนชอบประนีประนอมเหมือนกัน ไม่ได้โหดไปทีทุกเรื่อง ผมก็เลยทำตัวเป็น “ท้าวมาลีวราช” เพื่อห้ามทัพไว้ก่อน

ผมก็ไปยืนอยู่ตรงกลาง ทำท่าแบบตำรวจจราจรเลย คือ กางแขนออก 2 ข้าง ห้ามคนโน้นที คนนี้ที

ไม่รู้ว่า ทำหน้าที่บกพร่องหรืออย่างไร ปรากฏว่า เด็กการช่างต่อยผมเข้าให้ ขนาดเอียงหัวหลบแล้ว ยังโดนเข้าที่โหนกแก้ม

ผมนึกในใจ “อ้าว ไอ้ฉิบหาย ก็ไม่ห้ง ไม่ห้ามแม่มังแล้ว” พร้อมกับเอ่ยมธุรวาจาว่า “ไอ้เหี้ย” แล้วก็ชกมันเข้ามั่งแบบไม่นับหมัด

ผมไม่ได้หันไปดูเหตุการณ์รอบตัวเลย ผมสันนิษฐานว่า เมื่อกรรมการคือ ผมเริ่มโดนต่อย เพื่อนๆ ผมก็เริ่มลุยกันบ้าง

สักพักไม่นานนัก เด็กการช่างประมาณ 50 คนก็วิ่งหนี เด็กบรมธาตุไม่กี่คน

ไอ้คนที่ถูกผมลุยอยู่ มันเริ่มวิ่งหนีบ้าง มันคงคิดหาทางหนีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ผมเมื่อโมโหแล้ว ผมก็ต่อยไม่หยุดเหมือนกัน

แต่ตอนที่ต่อยกันนั้น ไอ้นั่นมันยืนออกไปทางหน้าร้าน อยู่ผมยืนอยู่ด้านในร้าน พอมันพอตั้งตัวติด มันก็วิ่งหนีออกไปหน้าร้าน

ด้วยความโมโหที่ห้ามแล้ว ไม่เชื่อ แล้วดันเสือกมาต่อยผมอีก ผมก็วิ่งตามจะไปกระทืบมันอีกให้หายแค้น วิ่งตามไอ้นั่นไป ไม่ได้มองซ้ายมองขวา

แต่แล้วผมก็ต้องเบรกตัวโก่ง เมื่อไอ้เด็กการช่างมันวิ่งไปหาตำรวจ น่าจะเป็นจ่าแก่ๆ คนหนึ่ง มันร้องให้จ่าช่วยด้วย

ผมวิ่งจะไปถึงมัน จ่าตำรวจท่านนั้น ก็เอากระบอกปืนคาร์บินจิ้มมาที่หน้าอกผม

ผมเองก็เพิ่งรู้ว่า ผมมีมันสมองที่ไวเป็นเลิศ ก็เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้นี่แหละ ผมตะโกนบอกจ่า ทั้งๆ แกก็อยู่ใกล้ๆ ว่า “จ่า ผมก็หนีเขามา”

จ่าแกส่ายปืน อนุญาตให้ผมวิ่งไป ก็บอกว่า “รีบไปไอ้หนู” แล้วแกก็เดินเข้าไปในร้าน

โดยสรุป

รอบแรกนี้ เด็กการช่างประมาณ 50 คน หลังจากประมือกับเด็กจิ๊กโก๋บรมธาตุ รวมกับเด็กยุวราษฎร์น่าประมาณ 10 คน เด็กการช่างหนีกลับไปโรงเรียน

พวกผมก็ย้ายนิวาสถานไปหากินเหล้าอีกร้านหนึ่ง ในภาพที่ร้านที่สอง ตรงนั้นเป็นปากทางเข้าโรงหนังนิลเธียเตอร์

ก็ตามปกติของจิ๊กโก๋ ก็ไปคุยโต โม้โอ้อวดกันไปเรื่อย ไอ้ที่ได้แผลมา ก็โชว์แผล

ตอนนั้น ผมไม่รู้ว่า ไอ้พวกเด็กการช่างมันไม่ได้หนีกลับไปเลย มันไปตามพวกของมันที่โรงเรียน คราวนี้ มันยกกันมาทั้งโรงเรียนเลย เกินร้อยคนแน่ๆ อาจจะถึง 200 คนเสียด้วยซ้ำไป

ต่อยกับไอ้เป้า

2014-12-14T16:43:00.002+07:00

มาถึงคราวที่ผมต่อยกับไอ้เป้าบ้าง

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์ที่ผมต่อยกับน้องมัน ไอ้เป้านี่ตัวมันใหญ่กว่าผม สูงกว่าผมนิดหน่อย แต่ตัวหนา ล่ำ

เหตุการณ์นี้เกิดช่วงหัวค่ำ ผม ไอ้อ๊อดมินทร์ ไอ้จอกไปเที่ยวชัยนาทกัน ตอนนี้จำไม่ได้แล้วว่า ทำไมต้องไปเที่ยวตอนกลางคืน ซึ่งโดยปกติแล้ว พวกผมจะไม่ทำกัน

ผมจะไปเที่ยวตัวเมืองชัยนาทกันเฉพาะตอนกลางวัน เพราะ ตอนเย็นๆ รถโดยสารหมด เมื่อรถโดยสารประจำทางหมด ก็ต้องเดินกลับบ้าน

ถ้าเดินกลับบ้านโดยเดินเลียบริมแม่น้ำเจ้าพระยา ก็ประมาณ 4-5 กิโลเมตรจะถึงหน้าหมู่บ้านของผม แต่มันคนละฝั่งแม่น้ำ ต้องหาทางข้ามแม่น้ำอีก

ถ้าเดินโดยอ้อมเขื่อนเจ้าพระยา ระยะทางก็จะกลายเป็นประมาณ 15 กิโลเมตร

แต่วันนั้น ไม่รู้ว่า ทำไมเสือกไปแรดตอนกลางคืนได้

อย่างที่ได้บอกไปแล้วในบทความ “ต่อยกับน้องไอ้เป้า” ว่า ผมพกลูกซองสั้นไปด้วย

ปืนลูกซองสั้นเถื่อนนี่ ศัพท์ที่พวกผมเรียกกันคือ “อีโบ๊ะ” ก็ไม่รู้ความเป็นไปเป็นมาว่า ทำไมเรียกอย่างนั้นเหมือนกัน

ลูกปืนก็เป็นเบอร์ 12 ขนาดปกติ ปืนลูกซองมีหลายขนาด ไม่ได้มีขนาดเดียว

จำได้ว่า ช่วงแรกๆ ผมเป็นคนพกปืน เดินไปเดินมา ผมรำคาญ “อีโบ๊ะ” ของผมเหลือเกิน ผมจึงส่งไปให้ไอ้จอกพกบ้าง

ก่อนเกิดเหตุการณ์ชกต่อยกับไอ้เป้านี่ ผมเดินไปตามถนนพรหมประเสริฐ เดินไปทางสถานีตำรวจ ว่าอย่างนั้นเถอะ

สถานีตำรวจภูธรจังหวัดชัยนาทนี่ หน้าสถานีติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาเลย หลังสถานีตำรวจก็คือเป็นถนนพรหมประเสริฐ

จำได้ว่า เดินผ่านร้านกาแฟทางซ้ายมือไปแล้ว ยังเลยไปไม่มาก ผมเห็นไอ้เป้ามันขี่จักรยานตามมาทางด้านหลัง และกำลังจะผ่านไป

เวลาเดินเที่ยวนี่ ไม่ใช่ตั้งหน้าตั้งตาเดิน มันก็เดินแล้วมองโน้นมองนี่ได้เรื่อย มองไปข้างหลังบ้าง

ก่อนอื่น ต้องขอบอกนิสัยดั้งเดิมของผมก่อนว่า เห็นผมด่าคน แช่งคน ตีหัวคน ต่อยคนมาตลอดนั้น ผมไม่ได้เป็นคนมองคนในแง่ร้าย ไม่ได้เก็บกด เครียดอะไรทำนองนั้น

ผมเป็นคนขี้เล่น เป็นคนตลกพอสมควร

เพื่อนๆ ผม ถ้าได้คุยกับผม จะมีเสียงหัวเราะมากกว่าอย่างอื่น ผมเป็นคนประเภท รักดอกไม้ ชอบเสียงเพลง เกลียดการดูถูกคนจน เพราะ มันจะเป็นการดูถูกตัวเอง ว่าอย่างนั้นเถอะ

พอไอ้เป้าขี่จักรยานมาถึงผม กำลังจะผ่านไป ไม่รู้ผีห่าซาตานตัวไหนมาสิงใจ ทำให้ทำท่าจะเตะมัน เพื่อล้อเล่นมันนั่นแหละ

ทั้งๆ ที่เคยต่อยกับน้องมันมาแล้ว และไม่เคยพูดจา เล่นหัวอะไรกันมาก่อน มันเป็นรุ่นพี่ของผมเสียด้วยซ้ำ

ไอ้เป้ามันหันมามอง แล้วก็ขี่จักรยานผ่านไป ไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ผิดปกติเกิดขึ้น ผมก็เดินและยืนเอ้อระเหยลอยชายอยู่แถวนั้น ต่อไป

ไม่นานนัก ผมเห็นไอ้เป้ามันขี่จักรยานย้อนกลับมา ........... ในใจผมก็นึกว่า กูหาเรื่องใส่ตัวเสียแล้ววันนี้

ผมเองเป็นคนหมัดไม่หนัก รู้ตัวมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว พยายามค้นหาวิธีทำให้หมัดหนักมากขึ้นมาแล้วหลายวิธี

เคยอ่านหนังสือพบว่า การสักธนูมือทำให้หมัดหนักขึ้น ประเภทขวาตาย ซ้ายสลบ อะไรทำนองนั้น แต่ก็หาอาจารย์ไม่ได้ เจอแต่ไอ้ที่สักว่า “จับผู้หญิงไม่ร้อง”

วันที่ผมไปสักสิงห์ที่ไหล่ของผมตัวแรก ที่ไหล่ขวา ไอ้ปิมันก็ไปสัก “จับผู้หญิงไม่ร้อง” นี่แหละ

ตอนที่ผมอายุ 17-18 ปี ตอนเป็นวัยรุ่นสุดๆ นั้น ผมไม่เคยรักผู้หญิง ไม่เคยจีบผู้หญิง ไม่รู้เรื่องเลย วันๆ ถ้าไม่อ่านหนังสือ ก็ไปหาตีหัวหมา ด่าแม่คนจีนไปเรื่อย

ผมจึงไปสักสิงห์เพื่อให้หนังเหนียว แต่ไอ้ปิมันรู้จักจีบผู้หญิงแล้ว มันจึงไปสัก “จับผู้หญิงไม่ร้อง” ซึ่งเป็นการสักตัวอักษรภาษาขอมเพียง 5 ตัวเท่านั้น

การสักมือนี่ เจ็บชิบหายวายป่วง สังเกตดูจากอาการของไอ้ปิ สักไปหน้าตาบูดเบี้ยวไป ผมนึกในใจว่า มันจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าหรือเปล่า...

สักไหล่อย่างผมนี่ ไม่เจ็บเท่าไหร่ สถานที่สัก ที่เจ็บน้อยที่ที่สุดก็คือ กลางหัว คนเคยสักมันบอกว่า ได้ยินเสียง โนะๆๆๆๆๆๆ แต่ไม่เจ็บเลย

ผมเคยสงสัยว่า ไอ้สัก “จับผู้หญิงไม่ร้อง” นี่ มันได้ผลจริงๆ หรือเปล่า

หลังจากสักผ่านไปนานแล้ว ผมอดสงสัยไม่ได้ จึงถามไอ้ปิว่า “ไอ้ปิ กูถามมึงจริงๆ มันได้ผลหรือเปล่า”

ไอ้ปิ มันตอบว่า “ได้ผลสิ ไอ้ชินจับอีหมาไม่ร้องสักคำ แต่กูยังไม่เคยลอง”

ผมได้ยินคำตอบแล้ว ผมก็เอ่ยมธุรสวาจาว่า “ไอ้เหี้ย” แล้วก็หัวเราะ เพราะ พี่ชินเขาเป็นสามีพี่หมา

ตอนนั้น ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเพศ เรื่องอะไรทำนองนี้นัก ถึงตอนนี้ ผมว่า พี่หมาแกก็คงร้องเหมือนกันนั่นแหละ แต่น่าจะร้องด้วยความบันเทิงใจมากกว่า

กลับมาเข้าเรื่อง.... พอผมเห็นไอ้เป้ามันเลี้ยวรถกลับมา ผมจึงเอาเหรียญบาทมากำไว้ 2 เหรียญเลย

ไอ้จอกมันเคยบอกว่า ถ้ากำเหรียญบาทจะทำให้หมัดหนักขึ้น ผมฉลาดมาก เลยกำไว้ 2 เหรียญเลย กลัวว่าบาทเดียวจะหนักไม่พอ

เหรียญบาทยุคนั้น ใหญ่กว่าเหรียญห้ายุคนี้

ตอนไอ้เป้ามันเลี้ยวรถกลับมานั้น ผมนึกในใจเหมือนกันว่า ไอ้เป้ามันไปกินดีหมี หัวใจเสือมาจากไหน

โดยปกติแล้ว จิ๊กโก๋ชัยนาท จะเป็นพวกตาขาว ชอบรุมคน มันไม่ไปไหนคนเดียว มีเรื่องกับคนอื่นคนเดียว ตอนนี้ผม 3 คน ตัวเหี้ย ตัวตะกวดทั้งนั้น ทำไม ไอ้เป้ามันไม่กลัว...

แต่สงสัยได้ไม่นาน ไอ้เป้ามันก็มาถึง มันถามว่า “เมื่อกี้ มึงทำอะไร”

ตอนไอ้เป้ามันถามนี่ มันหยุดรถแล้ว และขายังคร่อมจักรยานอยู่ ผมไม่ตอบมันหรอก ผมต่อยมันด้วยหมัด 2 บาทของผมอย่างสุดแรงเกิดของผมนั่นแหละ

กะว่า โดนหมัดเดียวสลบเลย...

แต่ผมก็พบว่า หมัดน้ำหนัก 2 เหรียญบาทก็ผม ไม่ได้มีประสิทธิภาพอะไรนัก

อย่างที่บอกมาแต่ต้นแล้ว ไอ้เป้ามันทั้งใหญ่ ทั้งหนา ผมแบกน้ำหนักเยอะว่าอย่างงั้นเถอะ แรกๆ มันยังตั้งหลักไม่ได้ มันก็โดนผมไปหลายหมัด

ตอนนั้น จักรยานมันขวางอยู่ เตะไม่ได้ แต่พอไอ้เป้ามันตั้งหลักได้ ผมก็รู้ว่า ไอ้ที่ “อ่วมอรทัย” นั้นมันเป็นยังไง

แต่ผมเป็นพวกเดินหน้ากล้าตาย เกียร์ถอยหลังเก็บไว้บ้าน ตายเป็นตายวะ ไอ้เรื่องรุมนั้น ไม่มีทางเพราะ ผมไม่ชอบ

แล้วไอ้อ๊อดกับไอ้จอก มันเดินหนีไปแล้ว เพราะ พก “อีโบ๊ะ” เถื่อนมาด้วย

ผมต่อยกับไอ้เป้าไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่ก็ใกล้หมดแรงแล้ว สู้แรงมันไม่ไหว เทวดาก็มาโปรด คือ ตำรวจคนหนึ่งเข้าจับผม

ผมก็นึกในใจว่า “ทำไม เพิ่งมาจับ น่าจะมาเร็วกว่านี้”

อย่างไรก็ดี ผมก็เข้าถึงภาวะ “รู้แจ้ง” ที่ว่า ทำไมไอ้เป้ามันใจถึงจังวันนี้ เพราะ ตำรวจคนนั้น ด่าผมว่า “มึงกล้าต่อยลูกกู ต่อหน้ากูเชียวหรือ”

อ้าว......ไอ้เป้า ไอ้เวร ที่มึงใจถึงขึ้นมา เพราะ มึงเห็นพ่อมึงนั่งกินกาแฟอยู่

ที่จริง ผมไม่เคยโกรธพ่อไอ้เป้าเลย ที่มาจับ ถ้าแกไม่มาจับตอนนั้น ผมก็คงอาการหนักกว่าที่เป็นอยู่

ต่อยหนนี้ หน้าตาไม่เจ็บเท่าไหร่ ไอ้เป้ามันต่อยไม่โดนหน้า โดนส่วนลำตัวมาก

ผมก็เลยไม่ต้องเดินไปสถานีตำรวจ พ่อไอ้เป้าจับไปส่งเรียบร้อย ไปถึงโรงพักก็ผมไปขังไว้ในกรงเล็ก ตรงข้ามกับกรงใหญ่

ผมก็เดินเข้ากรงอย่างองอาจ ดูแล้วได้สิทธิพิเศษ คือ อยู่คนเดียว กรงใหญ่ตรงข้ามนั้น มีสมาชิกมากหน้าหลายตา

กรงใหญ่ที่ว่านั้น ต่อมาอีกไม่นาน ผมก็ได้เข้าไปพักผ่อนอยู่เหมือนกัน ตอนนั้น สอนบรรจุเป็นครูได้แล้วด้วย

ก่อนที่พ่อไอ้เป้า จะจากไป พ่อไอ้เป้าทำสิ่งที่ไม่ควรทำก็คือ พูดจาเยาะเย้ยว่า “มึงต่อยกับลูกกูอีกไหม” ทำนองนั้น

ผมอารมณ์ไม่ดีอยู่ เนื่องจากต่อยสู้มันไม่ได้ ถูกพ่อมันจับเข้าตะรางอีก ผมเลยโมโหจัด ด่ากลับไปว่า “มึงเอาลูกมึงมาขังรวมกับกูนี่เลย ต่อยให้ตายกันไปข้างนึงเลย มึงแน่จริงหรือเปล่า”

คราวนี้ พ่อไอ้เป้าเงียบกริบ

บรรดาสมาชิกในกรงขังมองผมอย่างเป็นวีรบุรุษ พวกนี้เกลียดตำรวจกันทุกคน แต่ไม่กล้าด่า เห็นผมด่าตำรวจให้ฟังได้ จึงเป็นกำลังใจให้ยกใหญ่

ไอ้เป้านี้ ผมกลับไปชัยนาทในอีกหลายปีต่อมา เห็นมันขี่จักรยานอีกนั่นแหละ แต่คงไม่ใช่คันเดิม คราวนี้ มันขี่จักรยานขายหวยอยู่

ผมก็มองมัน มันก็มองผม แต่ไม่พูดอะไรกัน ผมนึกในใจว่า การที่เป็นลูกตำรวจแล้ว พ่อตามใจ ทำอะไรก็ไม่ติดคุก มันก็เป็นผลเสียเหมือนกัน

วันรุ่งขึ้น แม่ผมก็มาเสียค่าปรับให้ ตอนเข้าไปเสียค่าปรับ ร้อยตำรวจโทคนที่ทำเรื่องถามผมว่า “ทำไม เด็กบรมธาตุเข้าตัวเมืองทีไร มีเรื่องทุกที”

ผมก็ยิ้มแห้งๆ แต่ไม่ตอบอะไร มันก็เป็นจริงอย่างที่ตำรวจพูดเหมือนกัน

เรื่องนี้ ถึงพ่อผม เพราะ แม่คงเล่าให้ฟัง

บอกก่อนว่า เรื่องระยำตำบอนทั้งหลายนั้น ผมและเพื่อนไม่เคยไปเล่าให้แม่ฟัง แม่จะเป็นคนรู้เรื่องเป็นคนสุดท้ายเลย

ตอนที่ผมไปตีหัวไอ้พวกแกมมอนนั่น แม่เคยรู้เลยว่า ผมเป็นคนตีหัวพวกนั้น ผมมาเล่าให้แม่ฟังเมื่อ 20 ปีผ่านไปแล้วเห็นจะได้

เมื่อพ่อถาม ผมก็เล่าให้ฟัง พ่อฟังแล้วก็หัวเราะ บอกว่า พ่อไอ้เป้ากับพ่อก็เคยมีเรื่องกัน

ผมนึกในใจ “นี่ตระกูลกู ทะเลาะกับตระกูลไอ้เป้ามาตั้งแต่รุ่นพ่อเลยวุ้ย” ...

ต่อยกับน้องไอ้เป้า

2014-12-14T09:24:00.000+07:00

ชีวิตตอนนั้น ผมเรียนจบวิทยาลัยครู ได้วุฒิ ป.กศ. ต้นมาแล้ว แต่ยังรอสอบบรรจุอยู่ ก็ใช้ชีวิตวัยรุ่นตอนปลาย ไปกับเพื่อนอย่างเต็มที่ ก่อนจะเข้าวัยผู้ใหญ่

หนที่จะเล่าให้ฟังนี้ เป็นเรื่องต่อยกับน้องไอ้เป้า น้องไอ้เป้านี่ ผมจำชื่อมันไม่ได้แล้ว ต่อยกับมันครั้งเดียว และไม่ค่อยน่าจดจำนัก

ผมจำไอ้เป้าได้ ก็เพราะว่า ต่อยกับมันเหมือนกัน บ้านไอ้เป้ามีลูกผู้ชาย 2 คน ผมโชคดีได้ต่อยครบเลย

ที่ผมจำไอ้เป้าได้ เพราะ การต่อยหนนั้น ทำให้ติดตะรางด้วย ก็เลยจำได้

วันที่เกิดเรื่อง ผมไปเฝ้าไอ้ปิที่โรงพยาบาลชัยนาท จำไม่ได้แล้วว่า ทำไม ไอ้ปิถึงต้องไปนอนโรงพยาบาล สงสัยว่า น่าจะไปผ่าไส้ติ่ง

โรงพยาบาลชัยนาทนี่ อยู่ติดกับโรงเรียนชัยนาทพิทยาคม โรงเรียนสมัยมัธยมของผม เป็นโรงเรียนประจำจังหวัด ตอนก่อนโน้นชื่อโรงเรียนวิชัยบำรุงราษฏร์

หน้าโรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์ แค่ข้ามถนนมีร้านเพลย์บอย เป็นร้านตัดเสื้อ สมัยโน่น เราไม่ค่อยนิยมซื้อเสื้อสำเร็จรูปแบบนี้

มันมีขายแล้ว แต่ค่อนข้างแพง เราจึงนิยมไปตัดเสื้อกัน

ร้านเพลย์บอยอยู่ที่ท่ารถชัยนาท ท่ารถชัยนาทนี่ก็อยู่หน้าโรงเรียนเหมือนกัน เรียกว่า ออกจากโรงเรียนก็ถึงท่ารถเลย

คืนที่ไปเฝ้าไอ้ปินี่ ผมไปกับไอ้อ๊อดหนิท พ่อมันชื่อสนิท แม่ชื่อถนอม พี่มันชื่อไอ้อิ๊ด ตอนนี้ก็เป็นเพื่อนสนิทของอยู่

ไอ้อ๊อดหนิทเป็นมะเร็งตายไปหลายปีแล้ว

ในหมู่บ้านมีคนชื่ออ๊อด 2 คน อีกคนก็คือ อ๊อดมินทร์ เพื่อนซี้เพื่อนตายของผมเอง แต่ยังไม่ตาย

ความจริงเพื่อนในหมู่บ้านของผม ก็เป็นเพื่อนซี้เพื่อนตายกันทั้งนั้น แต่การที่จะไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปตีหัวหมา ด่าแม่คนคนจีนด้วยกัน ผมไปกับอ๊อดมินทร์มากกว่าคนอื่น

จำได้ว่า ตอนนั้นมืดแล้ว ผมก็ชวนไอ้อ๊อดหนิทไปร้านเพลย์บอยเพื่อไปถามว่า เสื้อที่สั่งตัดไว้เสร็จหรือยัง

จากโรงพยาบาลเดินไปนิดเดียวก็ถึง ไม่น่าจะเกิน 500 เมตร

วันนั้นผมพกดาบปลายปืนไปด้วย คือ พวกจิ๊กโก๋ชัยนาทมันมีเยอะ และชอบรุมชาวบ้านเขา เข้าเมืองมันก็ต้องพกอาวุธกันบ้าง

ครั้งที่ต่อยกับไอ้เป้า ซึ่งจะเล่าต่อไปข้างหน้า ผมพกลูกซองสั้นเถื่อนเสียด้วยซ้ำ

วันนั้น ก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรที่จะเตือนผมว่า ความซวยกำลังจะมาเยือน ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี

เมื่อผมไปถึงร้านแล้ว เข้าไปถามเจ้าของร้านแล้ว ปรากฏว่าเสื้อยังไม่เสร็จ ผมก็จะกลับไปโรงพยาบาล

ออกจากร้านปุ๊บ ผมก็เห็นพวกจิ๊กโก๋ชัยนาท 10 กว่าคนยืนอยู่หน้าร้าน ผมหันไปมองหน้าไอ้อ๊อดหนิท ส่งสายตาบอกมันว่า “ความซวยมาเยือนซะแล้ว”

ไอ้อ๊อดหนิทนี่ มันไม่ได้เรียนหนังสือ คือ จบแค่ ป.4 แล้วก็เป็นจิ๊กโก๋อยู่แถวบ้าน มันจึงไม่มีศัตรูอยู่ที่ชัยนาท

ผมเองเรียนหนังสือที่ชัยนาท ตีรันฟันแทงกับพวกจิ๊กโก๋ชัยนาทมามากต่อมาก แต่ก็ไม่เคยต่อยกับน้องไอ้เป้ามาก่อน เหตุผลจะไปบอกที่ท้ายบทความ

ผมก็สงสัยนิดๆ ว่า ทำไมน้องไอ้เป้ามันถึงมารอมีเรื่องที่หน้าร้าน ท่านผู้อ่านอาจจะสงสัยว่า ทำไมผมถึงอยู่ว่า ไอ้พวกนั้นมารอมีเรื่อง...

คำตอบก็คือ มันเป็นความชำนาญส่วนตัว ด้วยเหตุผลพื้นๆ พวกมันก็ไม่มารอส่งผมกลับบ้าน หรือมารับไปเลี้ยงแน่ๆ

คำแรกที่น้องไอ้เป้า ซึ่งกำลังทำหน้ายักษ์ถามผม ก็คือ (จำได้เลาๆ) เพื่อนของผมคนหนึ่ง น่าจะเป็นไอ้อ๊อดมินทร์ “ไปแซวแฟนมัน”

มันว่าผมไปด้วยในงานนั้น...

ผมสันนิษฐานว่า น้องไอ้เป๋ามันคงจะกำลังสร้างชื่อเสียงของมัน เพื่อเป็นผู้นำกลุ่ม มันคงหาเป้าหมายมานานแล้ว

ผมกำลังพระศุกร์เข้า พระเสาร์แทรก บวกกับความซวยมาเยือน จึงกลายมาเป็นเป้าหมายของมัน โดยไม่ได้คาดหมาย

ก็อุตส่าห์มาตอนกลางคืนแล้ว มันยังมามีเรื่องจนได้

ความจริงเรื่องนี้ ถ้าเป็นเหตุการณ์ธรรมดา ผมก็น่าจะปฏิเสธน้องไอ้เป้าไปว่า “ก็กูไม่ได้ทำ” จะแซวจะอะไร มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับกู

แต่การทำแบบนั้น เป็น “อนันตริยกรรมของความเป็นจิ๊กโก๋” เลยทีเดียว มันคงจะเป็น “ตราบาป” ติดตัวไปตลอดชีวิต

ผมก็เลยถามมันว่า “แล้วมึงจะเอายังไง”

น้องไอ้เป้ามันอึ้ง ทึ่ง ไม่ถึงไปเสียวไปพักหนึ่ง มันคงเป็นงงหลายตรลบเหมือนกัน เมื่อได้ยินคำตอบที่ว่า “แล้วมึงจะเอายังไง” จากผม

ผมว่า มันคงคิดมา “ขู่” ผมต่อหน้าพวกของมัน แบบหมาป่ากับลูกแกะ มันคงคิดว่า ผมคงขอร้องมันว่าอย่ามีเรื่องทำนองนั้น แล้วมันก็จะมีชื่อเสียง กลายเป็นหัวหน้ากลุ่มได้

ปกติเลย ผมไม่ค่อยชอบต่อยเดี่ยวกับใคร เพราะ มันต้องเจ็บตัวแน่ๆ ขนาดเพื่อนชวนซ้อมมวย ผมก็ยังไม่เอาด้วย เพราะกลัวเจ็บตัวนี่แหละ

ผมชอบที่จะออกศึกเลย ไม่ต้องซ้อม

แต่วันนั้น สถานการณ์หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อป้องกันการถูกรุม ผมจึงเปลี่ยนจากลูกแกะกลายเป็นหมูป่าเขี้ยวตันขึ้นมา ผมก็เลยถ้ามันไปว่า “งั้น มึงมาต่อยเดี่ยวกับกู”

ตอนที่ผมท้าต่อยเดี่ยวน้องไอ้เป้านั้น ก็เพราะว่า น้องไอ้เป้า มันงงงันไปนาน พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ถ้าผมไม่ท้าต่อยเดียวกับมันก่อน เดี๋ยวก็จะกลายเป็นผม 2 คน ไปรุมจิ๊กโก๋ชัยนาท 10 กว่าคนเข้า

ผมกับไอ้อ๊อดหนิทจึงเดินนำหน้าข้ามถนนเข้าไปในโรงเรียน พวกจิ๊กโก๋ชัยนาทเดินตามกันมาเป็นพรวน

วันนั้น ผมนุ่งกางเกงยีนขายาว จึงไม่ค่อยถนัดต่อการต่อยเดี่ยวมากนัก เพราะ มันเตะไม่ถนัด ต้องใช้แต่หมัดอย่างเดียว

ผมตัวสูงกว่าน้องเป้าหลายเซ็นต์เหมือนกัน แต่น้องไอ้เป้าตัวมันหนา ผมผอมสูง แต่น้องไอ้เป๋าเตี้ยล่ำ ว่าอย่างนั้นเถอะ

พอคนมาพร้อมแถว ผมก็ควักดาบปลายปืนออกมา แล้วยื่นไปให้ไอ้อ๊อดหนิทเก็บไว้ แล้วพูดดังๆ ว่า “ไอ้อ๊อดกูฝากปืนไว้แป๊บหนึ่ง”

ไอ้อ๊อดหนิทก็รับมุข ไม่พูดไม่จา รับดาบปลายปืนไปเสียบไว้ที่เอว ไอ้อ๊อดหนิทนี่ มันเป็นคนใจถึงกว่าผมอีก เมื่อถึงเวลาจะเล่าให้ฟัง

ไอ้นี่ไม่ค่อยพูด ต่อยหนัก เป็นขโมยมือหนึ่งในชุดวัยรุ่น บ้านผมมีขโมยตัวพ่ออยู่อีกคนหนึ่ง เป็นคนหมู่บ้านอื่นมาอยู่ภายหลัง

ในโรงเรียนตอนนั้น มันมืดพอสมควร ไม่ได้สว่างไสวจนเห็นหน้ากัน พอเห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ ว่าอย่างนั้นเถอะ

สถานการณ์ก็คล้ายกับการแสดงกลตามงานวัด คือ จิ๊กโก๋มาก็ยืนล้อมเกือบเป็นวงกลม นักมวยจำเป็น 2 คน ก็อยู่กลาง

ผมเห็นว่า น้องไอ้เป้ามันพร้อมแล้ว ผมก็ต่อยก่อนเลย เพราะ รู้ตัวว่าหมัดไม่ค่อยหนัก

ผมจำไม่ได้ว่า ต่อยกับต่อยกับน้องไอ้เป้าอยู่นานขนาดไหน แต่ผมเป็นคนที่ว่า เมื่อมีเรื่อง ไม่ยอมเลิกอยู่แล้ว

กะว่าต่อยจนกว่าจะหมดแรงกันไปข้างหนึ่ง หรือตายกันไปข้างหนึ่งอย่างนั้น คล้ายสำนวนที่ว่า “กัดไม่ปล่อย”

สักพักหนึ่งน้องไอ้เป๋าบอกว่า “พอแล้ว” ผมก็พูดสั้นว่า “พรุ่งนี้ กูจะมาใหม่”

ผมกลับไปถึงโรงพยาบาลด้วยหน้าถลอกปอกเปิก เล่าให้ไอ้ปิฟัง ไอ้ปิขำกลิ้ง...

เมื่อเห็นหน้าตาของผมในกระจกแล้ว ผมไปหาพยาบาล เพื่อขอยาหม่องมาทาหน่อย พยาบาลดุว่า “โรงพยาบาลไม่มียาหม่อง” ผมก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่า โรงพยาบาลไม่มียาหม่อง

เช้าวันต่อมา ผมนั่งรถจากบ้านมาด้วยรถคันแรก มาแต่เช้า พาไอ้อ๊อดหนิท กับไอ้อ๊อดมินทร์มาด้วย คราวนี้มา 3 คน

ผมใส่กางเกงขาสั้น สวมรองเท้าผ้าใบ กะว่าวันนี้จะใช้ตีนให้เต็มที่

บ้านไอ้เป้านี่มันห่างจากท่ารถชัยนาทนิดเดียว ลงจากรถแล้ว ผมไปยืนรอที่หน้าบ้านมัน แบบพระบิณฑบาตเลยทีเดียว คือ ยืนเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน

สักพัก น้องไอ้เป้ามันเดินออกมา หน้าตาซีดเซียว มันคงนึกในใจว่า “กูไม่น่าไปหาเรื่องกับไอ้พวกบ้านี้เลย”

พอมาถึงหน้าบ้าน มันพูดว่า “กูขอเลิก” ผมอึ้งกับเซ็งไปพักหนึ่ง เพราะ ตั้งใจมาเต็มที่

พอมันพูดอย่างนั้น ผมก็เดินออกมาเลย พยักหน้าให้ไอ้อ๊อด 2 ตัวนั้นมาด้วย

ที่ผมยอมง่ายๆ ก็เป็นเพราะ “แม่ไอ้เป้า” เป็นครูผมเอง ท่านสอนอยู่ที่โรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์นั่นแหละ สอนวิชาสังคม

ผมเองถึงจะเป็นนักเลง เป็นจิ๊กโก๋ขนาดไหน ผมก็ยังกลัวครูอยู่ ที่ผมไม่เคยมีเรื่องกับน้องไอ้เป้ามาก่อนเลย ก็เพราะมันเป็นลูกครู

แต่มันเสือกมาหาเรื่องก่อน และรู้ว่า แม่มันก็ไม่รู้เรื่อง ผมถึงต่อยกับมันได้ เพราะ ยังไงๆ พวกผม พวกมันก็ไม่เล่าให้แม่ฟังเรื่องการตีฟันแทงแบบนี้

ตีหัวพวกแกมมอน[03]

2012-02-14T15:41:00.003+07:00

ก่อนที่จะบรรยายความเลวในสมัยนั้น ต้องขอบอกก่อนว่า เรื่องนี้เขียนขึ้นมาเพื่อขออโหสิกรรมกับบุคคลที่โดนทำร้าย รับรองผมจะอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้ตามสมควร

ถ้าท่านไม่ได้กระทำความเลวความชั่วจนหนักหนาสาหัส รับรองท่านไม่ตกนรกแน่นอน ผมจะช่วยท่านเอง

อีกอย่างหนึ่ง ก็ถือว่า “เป็นการปลงอาบัติ” ไปในตัว

ถึงแม้ผมไม่ได้บวชพระอยู่ [ผมบวชพระมาแล้ว 4 ครั้ง ชีวิตนี้ครั้งที่ 5 คงไม่เอาแล้ว] ผมก็เป็นวิทยากรสอนปฏิบัติธรรม ก็เลยขออโหสิกรรมมา ณ ที่นี้ด้วย

คนที่ถูกทำร้ายในวันนั้น ป่านนี้คดีความก็คงว่ากันไม่ได้แล้ว ก็ขอให้อภัยกันไปก็แล้วกัน

ดังได้กล่าวแล้วว่า วันที่เกิดเหตุนั้น ผมเที่ยวเตร็ดเตร่อยู่ในตลาดยังไม่เข้าบ้าน เรื่องนี้ แม่ผมก็ด่าเหมือนกันว่า “พวกมึง หมาไม่เหยียบรอยตีน นอนไม่หลับ” สงสัยก็คงจะจริงตามคำด่าของแม่ผม

ผมจำได้ว่า พี่เปี๊ยกเช้าแกหน้าตาตื่นมาในตลาดเพื่อหาพวก ปรากฏว่า คนโตๆ ไปไหนกันหมดก็ไม่รู้ เหลือผมคนเดียว

พี่เปี๊ยกเช้าแกมาบอกผมว่า “ไอ้พวก Gammon มันคุยว่า มันจะปราบจิ๊กโก๋บรมธาตุให้หมด”

อ้าว........ พูดอย่างนี้เป็นเป็นเรื่อง ขออธิบายก่อนว่า พี่เปี๊ยกเช้าแกไปได้ยินเรื่องนี้มาได้อย่างไร

พวกพนักงานของบริษัท Gammon เขามาผูกข้าวกินกับบ้านน้าเหลียว ที่ผมบอกไปแล้วว่า ติดกับบ้านไอ้นัสเพื่อนผม มีทางเดินเพื่อขึ้นไปบนเขื่อน กว้างประมาณ 1 วาคั่นอยู่

บ้านพี่เปี๊ยกเช้า ก็ติดกับบ้านน้าเหลียวเหมือนกันแต่อีกทิศหนึ่ง คนเคยมีเรื่องกันอยู่ พวกบริษัท Gammon ค่อนข้างจะรายได้ดี กินข้าวไปก็กินเหล้ากินเบียร์ไปด้วย ก็คงจะพูดไปด้วยความคะนองปาก

พี่เปี๊ยกเช้าแกก็เสือกได้ยิน เป็นความซวยของคนในแวดวงแถวนั้น

เมื่อผมได้ยินอย่างนั้น ผมเองชอบอ่านนิยายจีนมาก ห้องสมุดโรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์ เดี๋ยวนี้ชื่อ โรงเรียนชัยนาทพิทยาคม ผมอ่านหมดทุกเล่ม รวมถึงไปของห้องสมุดวิทยาลัยครูนครสวรรค์ด้วย เดี๋ยวนี้ชื่อ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์

อ่านนิยายจีนมาก ดังนั้น คำว่า “ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้” มันก็ต้องติดอยู่ในสมองกันบ้าง

เมื่อคนอื่นๆ ไม่มีอยู่แถวนั้น ผมกับพี่เปี๊ยกเช้า 2 คน ก็จะต้องไปจัดการกับไอ้พวกบริษัท Gammon ปากหมา ผมไม่เคยรู้เรื่องเลยว่า เขามีเรื่องกันมาก่อน รู้เรื่องก็หลังจากนั้นอีกนาน

แต่ความที่เป็นบ้านของผม มีคนมาหยาม มันก็อยู่กันไม่ได้ ผมกับพี่เปี๊ยกเช้าก็หาอาวุธกัน เพื่อไปโจมตีศัตรูประมาณ 10 คน ผม 2 คน

อย่างไรก็ดี ระหว่างที่พยายามหาอาวุธกันอยู่นั้น พวกจิ๋กโก๋รุ่นพี่อีก 6-7 คน มันรู้เรื่องยังไงก็ไม่ทราบได้ มันก็มารวมตัวกัน

ผมค่อยใจชื้นหน่อย นึกว่าจะต้อง 2 ต่อ 10 ซะแล้ว

เมื่อรวบรวมคนได้ครบ เราก็ไปดักรอที่ใต้ถุนบ้านน้าเหลียวกับบ้านไอ้นัส ดังได้บอกแล้วว่า บ้าน 2 หลังนี้ติดกัน มีทางเดินประมาณ 1 วาคั่นระหว่างกลาง เพื่อเดินขึ้นไปบนเขื่อน

พวกบริษัท Gammon เมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว ก็จะต้องเดินลงจากบ้านน้าเหลียวกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักชั่วคราวที่บนเขื่อน

ในเมื่อพวกวัยรุ่นรุ่นพี่มากกันมากเข้า เมื่อแรกผมถือมีดอยู่ ก็ต้องโอนให้รุ่นพี่ถือไว้ ส่วนผมต้องไปหาอาวุธใหม่ แถวๆ ที่เกิดเหตุนั่นแหละ

เดินไปเดินมา ผมได้กระบอกไม้ไผ่มาเป็นอาวุธ ในการศึกคืนนั้น ผมอายุน้อยที่สุด พวกรุ่นพี่เขาจึงจัดไว้ท้ายสุดของแผนการ

แผนการรบก็คือ พวกเราจะไปยืนแอบอยู่ตามเสาของบ้านน้าเหลียวกับบ้านไอ้นัส บ้านแถวนั้น เป็นบ้านสองชั้นใต้ถุนสูง บ้านติดกันไปหลายหลัง

พวกเราหลับตากันเดินได้เลย เพราะ เดินกันเป็นประจำ แต่คนต่างบ้าน เดินชนเสาตายแน่ๆ

พวกรุ่นพี่ทั้งหลายก็ได้เสาประจำกันหมดแล้ว ผมอายุน้อยสุด พี่เปี๊ยกเช้าจัดให้อยู่หลังสุด

โดยปกติแล้ว ผมก็คิดว่า วันนี้คงไม่ถึงฝีมือผมหรอก เพราะ ก่อนหน้าผมมีแต่พวกเสือสิงห์กระทิงแรดทั้งนั้น

ผมมาด้วย เพราะ ทีแรกหาใครไม่ได้เท่านั้น

เมื่อเข้าประจำที่แล้ว เราก็ได้ยินเสียงพวก บริษัท Gammon คุยอยู่บนบ้าน

อย่างไรก็ดี ตรงที่ผมแอบอยู่นั้น ถัดออกไปอีกประมาณ 10 เมตร มีหลอดไป 100 แรงเทียนอยู่ 1 หลอด ทำให้มีความสว่างพอสมควร พี่เปี๊ยกเช้าสั่งให้ผมไปจัดการ

ผมก็เดินไป เอากระบอกไม้ไผ่อาวุธของผมไปเคาะให้หลอดแตก เพื่อจะให้ไฟดับ ปรากฏว่า ไฟดับแต่หลอดไม่แตก ดีเหมือนกัน

ไอ้กระบอกไม้ไผ่อาวุธของผมนั้น กระบอกใหญ่มาก ผมต้องถือด้วยมือทั้ง 2 มือ และแล้วเหตุการณ์ก็เกิดขึ้น..........

มีคนซวยเดินลงมาคนเดียวก่อน คนอื่นก็คงโอ้เอ้วิหารรายคุยกันไปคุยกันมา คนที่เดินลงมานั้น ผ่านเสาคู่ที่ 1 ก็แล้ว คู่ที่สองก็แล้ว จนกระทั่งมาถึงผม...

ผมก็ยังงงๆ อยู่ว่า “ทำไมไม่มีใครจัดการเสียที” ก็ตกลงกันแล้วว่า ถ้าผ่านใครมา ใครมีจังหวะก็ต้องจัดการ ผมมีแต่กระบอกไม้ไผ่ จะทำยังไง

อย่างไรก็ดี เมื่อคนซวยเดินมาถึงผม ผมก็โดดออกไป เอาไม้ไผ่อาวุธของผม ตีไปกลางแสกหน้า เต็มแรงของผมนั่นแหละ

เสียงกระบอกไม้ไผ่กระทบหัวคนดังสนั่นหวั่นไหว..ราวกับฟ้าผ่า [เขียนไปเรื่อย.....]

ไอ้นัสมันกำลังอ่านหนังสืออยู่ มันเล่าให้ฟังว่า “เสียงดังชิบหายเลย” มันทำไมจะไม่ดัง ก็มันเป็นกระบอกไม้ไผ่กลวง มันก็ทำให้เสียงขยายไปอยู่แล้ว พวกลิเกยังเอาไปตีกันให้คนขำเลย

เมื่อผมตีลงไปสุดแรง คนซวยก็ล้มลงไป ที่นี่ไอ้พวกรุ่นพี่ ก็เอามีดมาฟันคนละทีสองที คนซวยก็ร้องออกมาให้เพื่อนช่วย

เพื่อนที่ยังอยู่บนบ้านน้าเหลียวก็ยิงปืนขึ้นฟ้า 1 นัด

พวกผมก็วิ่งหนีไปตามใต้ถุนบ้านตามระเบียบ ซึ่งไม่มีใครกล้าตามมา เราไปตั้งหลักกันในวัด พูดคุยหัวเราะสนุกสนานบนความเจ็บตัวของคนอื่น แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน

ปรากฏว่า คนซวยนั้นเย็บ 50 กว่าเข็ม จากสันมีด คือ พวกรุ่นพี่ทั้งหลาย ก็เป็นจิ๊กโก๋กันธรรมดาๆ เมื่อถูกเหยียดหยามก็ต้องจัดการกันหน่อย ไม่มีใครต้องการให้ถึงตาย

ดังนั้น เวลาฟันลงไป พวกนั้นจึงเอาสันมีดฟัน แต่คนซวยเอาแขนมากัน จึงโดนเย็บไปทั้งหมด 50 กว่าเข็ม เย็บกับหมอในหมู่บ้านของผมนั่นแหละ

เรื่องนี้ คนในตลาดรวมถึงพวกบริษัท Gammon ก็รู้ว่าเป็นฝีมือของเด็กตลาด แต่ไม่มีใครสงสัยผมเลยแม้แต่คนเดียว รวมถึงแม่ของผมด้วย

ผมเป็นเด็กดีของคนในตลาด คือ ไม่ก้าวร้าวต่อผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่เตือนผมก็ฟัง ไม่โต้แย้ง เพื่อนๆ บางคน มันก้าวร้าว ผมจึงไม่เคยโดนสงสัยในกรณีนี้เลย

แม่ผมรู้อีกประมาณ 20 ปีต่อมาภายหลัง เพราะ ผมเล่าให้ฟังเอง

หลังจากนั้นมา ผมก็ติดอับดับจิ๊กโก๋ระดับแนวหน้าของหมู่บ้านไปชั่วข้ามคืน แต่เป็นจิ๊กโก๋ที่เรียนเก่งที่สุด

หลังจากนั้นมา ผมก็มีเรื่องกับจิ๋กโก๋ไปเรื่อย ส่วนใหญ่ก็เป็นความกรุณาของเพื่อนๆ ที่รัก ที่ไปหามาให้

ในระยะหลังๆ จิ๊กโก๋ที่เป็นคู่อาฆาตกันมา รู้ว่า ผมเรียนจบปริญญาเอก เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เดี๋ยวนี้ เป็นวิทยากรสอนปฏิบัติธรรม

พวกมัน ยังไม่ค่อยจะเชื่อกันเลย.............

ตีหัวคพวกแกมมอน[02]

2012-02-14T14:46:00.000+07:00

ในบทความ “ตีหัวคน[01]” ผมได้เกริ่นนำคร่าวๆ ไปแล้วว่า ชีวิตในวัยเด็กของผมเป็นยังไงบ้าง คือ มีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนตลอด

อย่างไรก็ดี ผมเป็นเด็กเรียนดีด้วย คือ ว่างก็อ่านหนังสือ ซักพักเพื่อนหาเรื่องมาให้ ผมก็ไปจัดการเรื่องของเพื่อนก่อน แล้วก็มาอ่านหนังสือต่อ

ความเรียนเก่งของผม ไม่ได้รู้เฉพาะในหมู่บ้าน โด่งดังไปทั่วในละแวกนั้น

มันเป็นเรื่องแปลกประหลาดมหัศจรรย์อย่างหนึ่งของคนแถวนั้น คือ ผมเรียนเก่งด้วย แล้วก็หนีโรงเรียนเก่งด้วย

ผมหนีโรงเรียนเป็นประจำ แต่ถ้าเมื่อไหร่ ผมได้ไปนั่งเรียนนานๆ ผมจะสอบได้ที่หนึ่งเสมอ ขนาดขาดเรียนบ่อยๆ ผมก็จะติด 1 ใน 5 ของชั้นเรียนมาโดยตลอด

วันหนึ่งผมจำได้ว่า “เปี๊ยกเช้า” ต่อมาเปลี่ยนเป็น “เปี๊ยกเพียร” ต้องการจะทดสอบความคิดเร็วของผม พี่เปี๊ยกเช้า-เพียรนี่ แกเรียนพาณิชย์ แกก็เรียกผมไปที่บ้านแก พ่อของแกคือ ลุงเช้า ขายกาแฟอยู่บนเขื่อน

แกก็เขียนเลขมาประมาณ 10 -20 ตัว เป็นเลข 2 หลักบ้าง 3 หลักบ้าง พูดง่ายแกออกโจทย์ของแกเอง ผมห้ามดูโจทย์ แต่แกก็เขียนต่อหน้าผมนั่นแหละ แล้วแกก็เอาลูกคิดของแกมาเตรียมไว้

กติกาการแข่งขันก็คือ แกจะบวกเลขที่แกออกโจทย์ไว้ด้วยลูกคิด [ตอนนั้น แถวบ้านผมยังไม่มีเครื่องคิดเลข ไม่รู้ว่าเครื่องคิดเลขผลิตขึ้นมาหรือยัง] ส่วนผมต้องคิดในใจของผมเอง

เพื่อนๆ มารุมดูกันเยอะ

พอแกเริ่มจับเวลาให้คิดได้ ผมก็เห็นแกดีดลูกคิดไปมา ส่วนผมบวกเลขเสร็จก็เขียนไว้ แกดีดลูกคิดเสร็จก็มาดูตัวเลขที่ผมบวกไว้ เพราะ ผมคิดเสร็จก่อนแกตั้งนาน ปรากฏว่า ผมถูกทุกครั้ง ส่วนแกผิดบ้าง ถูกบ้าง

ตั้งแต่นั้นมา แกไม่เคยทดลองความฉลาดของผมอีกเลย ถ้าท่านผู้อ่านถามว่า ทำไมผมคิดเลขเร็วขนาดนั้น เรื่องนี้มันมีสาเหตุเหมือนกัน

แม่ผมขายผัก-กับข้าว-ผลไม้อยู่ในตลาด ลูกค้าส่วนหนึ่ง ซึ่งเป็นส่วนใหญ่เลย จะเซ็นไว้ก่อน สิ้นเดือนจ่ายกันครั้งหนึ่ง แม่ผมก็จะจดใส่บัญชีไว้ ทุกๆ สิ้นเดือน ผมจะมีหน้าที่บวกเงินในบัญชีนั้น

แรกผมก็บวกธรรมดา ค่อยๆ บวกไปที่ละ 10 รายการ แต่มันเสียเวลานานมาก เสียเวลาเล่นของผมด้วย เพราะ คนที่ซื้อของแม่มีเป็นร้อยคน

ตอนมาระยะหลังๆ ผมจึงบวกเลขจากหน้าไปหลัง คิดทดเลขไปทีเดียวเลย คือ ไม่ใช่บวกจากหลังมาหน้าทีละหลัก ทำแบบนั้นมันเสียเวลา

ผมบวกเลขทีเดียวทั้งหน้าบัญชี จากหน้าไปหลัง ทำอย่างนี้มาเป็นปีๆ แล้วเลขที่พี่เปี๊ยกเช้า-เพียรแกออกโจทย์มา มันแค่ 10 -20 ตัว หมูชัดๆ

ท่านผู้อ่านอาจจะสงสัยว่า เอาเรื่องพี่เปี๊ยกเช้า-เพียรมาพูดถึงทำไม ที่ต้องเอามาพูดถึงก็เพราะ แกเป็นคนชวนผม ไปตีหัวเขา วันที่ตีหัวเขานี่ ประมาณวันที่ 1 เมษาของปีนั้น

ที่จำได้ก็เพราะ วันรุ่งขึ้นคนในหมู่บ้านเขาไปเกณฑ์ทหารกันที่ตัวจังหวัด อำเภอเมืองชัยนาทจะเกณฑ์ทหารประมาณวันที่ 2 เมษายน ของทุกปี

พี่เปี๊ยกเช้า-เพียรนี่ เช้าคือชื่อพ่อแก ส่วนเพียรคือชื่อเมียแก พี่เพียรก็เป็นญาติผู้พี่ของผมเอง ที่หมู่บ้านมีหลายเปี๊ยก ตอนยังไม่แต่งงานแกก็เป็นเปี๊ยกเช้า แต่งานแล้ว แกก็เป็นเปี๊ยกเพียร

กลับมาเข้าเรื่องตีหัวคน ขอให้ดูภาพก่อน

ขอให้ดูภาพประตูน้ำก่อน เส้นสีแดงนั้น คือ ขอบอ่างเดิม อ่างจะลาดเอียงประมาณ 45 องศา คนใจถึงบ้าๆ สามารถขี่จักรยานลงไปได้ ถ้าพลาดท่าเสียทีก็ตกน้ำไป

โครงการชลประทานบรมธาตุมีนโยบาย “กระชับพื้นที่อ่าง” คือ ทำอ่างใหม่อย่างที่เห็นในภาพ นั่นคือ อ่างใหม่ที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ตรงลูกศรน้ำเงินนั้นคือ บ้านน้าเหลียว ส่วนลูกศรสีเขียวคือ บ้านไอ้นัส มันชื่อมนัส แต๋ตวง เป็นเพื่อนผมตั้งแต่ ป. 1 - ป. 7

ตอนไปเรียนมัธยมที่โรงเรียนวิชัยบำรุงราษฎร์ ((โรงเรียนชายประจำจังหวัด) ผมเรียนอยู่ห้อง ก. ห้องเก่งที่สุด ไอ้นัสมันไปอยู่ห้อง ข. แต่ก็ยังสนิทสนมกันเหมือนเดิม เพราะ ผมไปนอนบ้านมันเป็นประจำ

บ้านมันกับบ้านผมก็อยู่ใกล้กัน แต่ผมมักจะแรดไปนอนกับเพื่อนๆ อยู่เสมอ แม่เคยด่าเป็นประจำว่า “ถ้ามึงเป็นผู้หญิง ฉีกผ้าอ้อมไม่ทัน”

สำหรับวงกลมสีแดง คือ สถานที่เกิดเหตุอยู่แถวนั้น คือ ระหว่างบ้านไอ้นัสกับบ้านน้าเหลียว ทั้งสองบ้านนี้ เป็นญาติกัน

บริษัทที่ประมูลการ “กระชับพื้นที่อ่าง” คือ บริษัท Gammon ตอนนี้บริษัทนี้ก็ยังคงมีอยู่ ยังไม่เจ๊ง

เมื่อประมูลได้แล้ว คนงานของบริษัทก็เข้ามาเริ่มงาน การเข้ามาทำงานของ บริษัท Gammon นั้น เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับวัยรุ่นรุ่นพี่ในหมู่บ้าน

ผมเองไม่เคยสนใจว่า ใครจะไป ใครจะมา เพราะ เรียนอยู่ ม.ศ. 3 ก็นับว่าเป็นเด็กมาก ผมก็เรียนหนังสือของผมไป ตอนนั้น การต่อยกับเพื่อนในหมู่บ้านไม่มีแล้ว

พวกรุ่นพี่ทั้งหลาย เขาไปมีเรื่องกับพวกพนักงานของ บริษัท Gammon ตั้งแต่เมื่อไหร่ผมก็ไม่รู้เรื่อง

วันที่เกิดเหตุนั้น ผมนั่งอยู่ในตลาดจนดึก ดูโน่นดูนี่ไปเรื่อย คือ ในตลาดเขามีโทรทัศน์ให้ดู บ้านผมไม่มี ผมก็เลยเตร็ดเตร่อยู่ในตลาด

ตรงลูกศรสีแดงคือ บ้านผม ลูกศรสีเหลืองคือ ตลาดสำหรับขายของ ตลาดบรมธาตุจะมีห้องแถว 2 แถว ตอนกลางจะเป็นตลาดขายของ ปัจจุบันนี้ไม่มีแล้ว เพราะ รื้อออกไปหมดแล้ว

ลูกศรสีขาวคือ ที่เกิดเหตุ

ตีหัวพวกแกมมอน[01]

2012-02-14T12:22:00.001+07:00

ในชีวิตการเป็นวัยรุ่นของผม ผมทำร้ายร่างกายคนมาหลายสิบครั้ง แต่ก็ไม่ค่อยได้นับว่า “เป็นสถิติไว้” เรียกว่า ถ้ามีงานที่ไหน ผมไปเที่ยว และเพื่อนของผมพบ “โจทก์” ของมัน

รับรองได้ว่า ผมได้มีโอกาสทำร้ายคนค่อนข้างแน่

ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่า ตั้งแต่มีเรื่องมีราวกันมา ผมไม่ค่อยได้ไปหาเรื่องด้วยตนเองซักที ส่วนใหญ่เพื่อนมันไปมีเรื่องกับเขามาก่อน แล้วลากผมเข้าไปภายหลัง

สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะ ผมเป็นเด็กเรียนเป็นส่วนใหญ่ โอกาสที่ไปหาเรื่องใส่ตัวจึงมีน้อย เพื่อนๆ ที่รักทั้งหลาย ไม่เรียนบ้าง เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง พวกมันจึงขยันไปหาเรื่องมาให้พวกพ้องเป็นประจำ

นักเลงวัยรุ่นในสมัยผมนั้น เขาจะเรียกกันว่า “จิ๊กโก๋” กวนตีนชาวบ้านร้านตลาดเข้าไปทั่ว แต่ก็อย่างที่เคยบอกไปแล้ว “จิ๊กโก๋” รุ่นนั้น เราก็มี “จริยธรรม” ของเราคือ ตีรันฟันแทงกับพวกที่สมัครใจเป็น “จิ๊กโก๋” ด้วยกัน

คนดีเราก็ไม่ไปยุ่งกับเขา..

ในกลุ่มเพื่อนที่เป็น “จิ๋กโก๋” นั้น มีระดับความเลวก็มีแตกต่างกันไป

ยกตัวอย่างเช่น ผมน่าจะเป็นตัวอย่างของวัยรุ่นกวนเมืองที่ดีที่สุดในยุคนั้น เพราะ ผมไม่ขโมยของใคร ยกเว้นของผลไม้บนเขื่อนบรมธาตุ แต่ไม่ได้หมายความว่า ถ้าเพื่อนลักมาแล้ว ผมจะไม่กินของมัน

ผมก็กินด้วยทุกครั้ง

ผมจะเป็นจิ๊กโก๋ที่ทำร้ายร่างกายจิ๊กโก๋ด้วยกันเท่านั้น แต่เพื่อนๆ ที่รักหลายคน ขโมยก็เอา กระตุกทองก็เอา เรียกว่า เพื่อนๆ ที่รักของผมมีหลายระดับ แล้วแต่ความ “ใจถึง” ในประเด็นนั้นๆ

แต่อย่างไรก็ดี ข้อดีของจิ๊กโก๋เลวๆ ของพวกเรา หมายถึง ในหมู่บ้านของผม ก็คือ เราไม่ค่อยไปรุมใครโดยไม่มีทางสู้ ซึ่งก็เกิดจากข้อจำกัดก็คือ เรามีคนน้อย

ถ้าเปรียบเทียบกับจิ๊กโก๋ในตัวเมืองชัยนาท ไอ้พวกนั้น มันพวกเยอะ ชอบยกพวกไปรุมชาวบ้าน ซึ่งผมถือว่า เป็นที่น่ารังเกียจเป็นอย่างยิ่งในสายตาของผม

วันนี้จะเล่าถึง การตีหัวคนครั้งแรกในชีวิตของผม ตอนนั้นเพิ่งจบ ม.ศ. 3 แล้ว กำลังจะไปเรียนต่อ ป.กศ.ต้น ที่วิทยาลัยครูนครสวรรค์ อยู่ช่วงระหว่างปิดเทอม ตอนนั้นอายุก็น่าจะประมาณ 16 ปี

ที่จะเล่านี้ ไม่ได้หมายความว่า ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยมีเรื่องชกต่อยกับใครเลย ในชีวิตการเป็นเด็ก ผมชกต่อยกับเพื่อนมาตลอด

เรียกว่า ถ้ากลับบ้านแล้ว มีขอบตาเขียวคล้ำที่เกิดจากการชกกัน แม่ผมถือว่าเป็นเรื่องปกติ จะไม่ซักถามว่าไปต่อยกับใครมา

เท่าที่จำได้แม่นสุดๆ คือ การต่อยกับไอ้อ๊อดมินท์ (คุณสมชาย ศรไพบูลย์) เพื่อนตายของผมนี่แหละ

ตอนเป็นเด็กตัวเท่ากันเป๊ะ แต่พอโตมา ไอ้อ๊อดมินท์มันหยุดโตที่ 150 ซ.ม. ผมมาหยุดโตที่ 173 ซ.ม. ตอนเป็นเด็กผมกับไอ้อ๊อดมินท์นี่เท่ากันจริงๆ

หลักฐาน

วันหนึ่ง ผมกำลังดูการแสดงกล หรือการตีไก่ก็ไม่รู้ จำไม่ค่อยได้แล้วตอนนั้น มาจำแม่นตอนหลังนี่ คือ ผมเห็นป้าเจือ แม่ของไอ้อ๊อดมินท์ แกด้อมๆ มองๆ แอบๆ มาแถวๆ ข้างหลังผม

ผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เพราะ ถ้าเป็นแม่ผม ผมก็จะเปิดแน่บไปแล้ว นี่เป็นแม่เพื่อน ในใจก็นึกว่า แกมาทำไมแถวนี้

มันก็อยู่ในตลาดนั่นแหละ แต่ป้าเจือไม่น่าจะมาแถวนี้

สักพักผมก็รู้ว่า แกมาทำไม ก็ผมโดนแกหวดด้วยไม้เรียวเต็มที่ ผมกระโดดออกไปข้างหน้า แล้วหันกลับไปถามว่า “ป้า ตีผมทำไม”

ป๋าเจือแกเห็นว่าเป็นผม แกก็ตกใจ แล้วแกก็ขำ แกบอกว่า “กูนึกว่าไอ้อ๊อด”

ท่านผู้อ่านนึกดูก็แล้วกันว่า “ผมกับไอ้อ๊อดมินท์ ตอนเด็กเหมือนกันขนาดไหน” ขนาดแม่มันตีผิดนั่นแหละ

กลับมาถึงเรื่อง ต่อยกับไอ้อ๊อด สาเหตุของการชกต่อยจำไม่ได้แล้ว แต่เป็นการชกต่อยที่มาราธอนมาก ผมถึงจำได้ ผมต่อยกับไอ้อ๊อดที่หน้าประตูวัด ข้างๆ บ้านไอ้แก้ว ตั้งแต่ตอนเช้า จนถึงเพล

ตรงลูกศรสีแดงคือ สถานที่ที่ผมต่อยกับไอ้อ๊อดมินท์เป็นชั่วโมง ต่อยกันจนซี่โครงบานกันไปทั้งคู่ สีขาวๆ นั่นคือ กำแพงวัด ต่อยกันหน้าประตูวัด

ส่วนสีเหลืองนั่นก็คือ สถานที่ที่ผมตีหัวคนอื่นเป็นครั้งแรกในชีวิต ส่วนในสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินนั้นคือ ประตูน้ำบรมธาตุที่ทำให้แคบลง เพื่อให้ประหยัดเวลาของเรือที่จะเข้าออก การสร้างประตูน้ำใหม่นี้ เป็นสาเหตุให้ผมได้ตีหัวคน

ต่อยกันไป ปล้ำกันไป ผู้ใหญ่ที่ผ่านไปผ่านมาก็ไม่ยักห้าม ไม่มีใครห้าม ผมกับไอ้อ๊อดมินท์ก็ต่อยกันเป็นชั่วโมง จนถึงเพล ต้องยกเลิกสงคราม คือ ต่างคนต่างหิว กลับไปกินข้าวบ้านก่อน

ตอนนั้นอายุประมาณ 7-8 ขวบ เป็นการต่อยกันครั้งสุดท้ายสำหรับผมกับไอ้อ๊อดมินท์ จำได้ว่าหลังจากนั้น ผมกับมันไม่เคยชกต่อยกันอีกเลย คงจะเข็ดด้วยกันทั้งคู่

ถ้าท่านผู้อ่านถามว่า ผมต่อยกับเพื่อนมากี่คน ในหมู่บ้านของผม ในรุ่นเดียวกัน ผมก็ชกกับมันมาทุกคนนั่นแหละ

กลับมาถึงเรื่องตีหัวคน

ผมได้บอกไปแล้วว่า หมู่บ้านของผม เช่าที่ของวัดพระบรมธาตุ (วรวิหาร) อยู่ และอยู่ติดกับเขื่อนบรมธาตุ ซึ่งเป็นปากทางของแม่น้ำน้อย

ก็เลยขอบรรยาย ลักษณะภูมิประเทศของหมู่บ้านเดิมของผมซักเล็กน้อย และของประกาศไปเลยว่า หมู่บ้านเดิมของผมคือ “ตัวเมืองชัยนาทเก่า” ซึ่งนักประวัติศาสตร์ส่วนกลางมักจะบอกว่า ตัวเมืองชัยนาทเก่าไม่รู้อยู่ที่ไหน

แต่คนในท้องที่ รู้ว่า อยู่ที่หมู่บ้านเดิมของผมนั่นเอง

จะเห็นว่า ตลาดบรมธาตุอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นฝั่งขวาของแม่น้ำ ทางด้านซ้ายมือ เป็นวัดพระบรมธาตุ ทางขวามือของตลาดเป็นเขื่อนบรมธาตุ

คำว่า “เขื่อนบรมธาตุ” นั้น ประกอบไปด้วย

ประตูน้ำ เพื่อให้เรือเดินทางเข้าออก
ประตูระบายน้ำ ซึ่งเป็นปากทางของแม่น้ำน้อย สำหรับกั้นน้ำ-ระบายน้ำ ตรงลูกศรสีเหลือง
ส่วนลูกศรสีแดงนั้น ก็ที่ปล่อยน้ำเข้านาของชาวนา จะมีคลองคู่กับถนนไปตลอด จากบ้านผมก็ไปอำเภอสรรค์บุรี ไปจนถึงสิงห์บุรี ฯลฯ

เอาง่ายๆ ว่า ตรงนั้น มีเขื่อนอยู่ 3 เขื่อนด้วยกัน ห่างไปทางใต้แม่น้ำอีกประมาณ 4 กิโลเมตร คือ เขื่อนเจ้าพระยา

ขอเสนอภาพอีก 1 ภาพ เพื่อให้มองเห็นภาพโดยรวม

เขื่อนทั้งหลายนั้น เราสร้างบนดินนะครับ เมื่อสร้างเสร็จแล้ว จึงขุดคลองเข้ามา จากภาพด้านบนนั้น ตรงลูกศรสีแดง คือ ปากทางแม่น้ำน้อยเดิม ตอนนี้สร้างถนนกั้นไปแล้ว

จึงมีคลองสั้นๆ อยู่ เป็นที่อยู่ของตัวเงินตัวทองไปโดยปริยาย

ลูกศรสีเหลืองคือ ประตูน้ำที่ให้เรือเข้าออก ลูกศรสีขาวก็แม่น้ำน้อย ส่วนลูกศรสีน้ำเงินก็คือ คลองซอยที่ปล่อยน้ำเข้านา

หนีโรงเรียน[1]

2011-08-01T17:50:00.003+07:00

ผมไม่รู้ว่า กินเนสส์บุ๊ก (Guinness Book of World Records) จะมีการบันทึกเด็กที่หนีโรงเรียนอายุน้อยที่สุดในโลกหรือไม่

ถ้ามี ผมว่าผมได้สิทธินั้นแน่ๆ

ผมหนีเรียนเป็นตั้งแต่อยู่ ป. 1 ตอนนั้นโรงเรียนอนุบาลยังไม่มี ผมเข้าเรียน ป. 1 เมื่ออายุ 6 ขวบ เข้าเรียนได้ประมาณเดือนหรือสองเดือน ผมก็หนีโรงเรียนเป็นแล้ว

ครั้งแรกของชีวิตที่หนีโรงเรียนก็เป็นเพราะ “ไอ้เล็กน้อย” ญาติผู้พี่ของผม เป็นคนชวน

ไอ้เล็กน้อยนี่ เวลาออกเสียง เราจะออกเสียง “ไอ้เล็ก” ไปก่อน แล้วหยุดนิดหนึ่ง แล้วจึงออกเสียงว่า “น้อย”

เราจะไม่ออกเสียงเล็กน้อยติดกัน (เรื่องนี้อธิบายได้ในทางหลักภาษาศาสตร์ แต่เห็นว่าจะเว่อเกินไปหน่อย เลยละไว้)

ที่ต้องเรียกแบบนั้น ก็เพราะ ในบ้านของ “ไอ้เล็กน้อย” นั้น มี “ไอ้เล็กโต” อีกคนหนึ่ง

คือ ลุงกับป้าของผมนั้น คิดว่า “ไอ้เล็กโต” เป็นคนสุดท้องแล้ว จึงตั้งชื่อว่า “เล็ก” แต่ไอ้เล็กน้อย ดันทะลึ่งมาเกิดอีก จึงต้องตั้งชื่อลูกแบบนั้น

ในหมู่บ้านผมนั้น ยังมี “ไอ้เล็กจุ่น” อีกคนหนึ่ง คนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องกับผมเอง อี๊จุ่นแม่ของไอ้เล็ก เป็นน้องสาวของแม่ผม

ไอ้เล็กน้อย มันเรียนอยู่ในตัวจังหวัดชัยนาท มันต้องนั่งเรือไปเรียน เตี่ยของไอ้เล็กน้อยเป็นคนมีเงิน คนมีเงินในหมู่บ้านจะนิยมส่งลูกไปเรียนในตัวจังหวัด

วันนั้น ไอ้เล็กน้อยไม่ไปเรียนหนังสือ มันดักรอผม ระหว่างที่ผมจะเดินไปโรงเรียน แล้วชวนผมไปเล่นในป่าหน้าโรงเรียน

ป่าที่หน้าโรงเรียนนี้ ห่างจากโรงเรียนไม่กี่ถึงร้อยเมตร แต่ก็เป็นป่าทึบมาก ติดกับตลาด ในป่ามีศาลาเล็กๆ ที่พระไม่ใช้แล้วอยู่ศาลาหนึ่ง

ทางเดินเข้าไปที่ศาลารกมาก เด็กธรรมดาเขาไม่กล้าเข้าไปในป่านี้

หลังคาของศาลา เสาของศาลาไม่อยู่แล้ว อยู่แต่พื้นของศาลา จึงมีที่ว่างให้ผมกับไอ้เล็กน้อยไปเล่นได้ทั้งวัน เล่นกัน 2 คน

ที่จำได้ก็คือ เล่นปั่นลูกข่างอย่างเดียว อย่างอื่นจำไม่ได้แล้ว

ผมเล่นอยู่จนโรงเรียนเลิก เพื่อนๆ ที่เรียนหนังสือก็เดินกลับบ้าน

ผมก็คว้ากระเป๋าเดินกลับบ้านกลับเพื่อน พร้อมทั้งขู่ด้วยว่า ห้ามไปบอกแม่ผม “ใครบอกเจอต่อย”

วันรุ่งขึ้น ไอ้เล็กน้อยมันก็ไปโรงเรียนของมัน ผมเดินไปโรงเรียน ผมก็เลี้ยวไปเล่นในป่าของผมคนเดียว

ผมเล่นคนเดียวอยู่นานมาก ไม่รู้กี่วัน โรงเรียนเลิกผมก็เลิกกับเขาด้วย คือ แม่เห็นผมไปโรงเรียนทุกวัน แต่ผมไม่ถึงโรงเรียนสักวัน

ผมจำไม่ได้แล้วว่า ผมไปเข้าเรียนได้อย่างไร เพราะ ครั้งหลังๆ ที่ผมหนีโรงเรียน ครูเคยสั่งให้นักเรียนห้องผม มาไล่จับผมไปเรียนมาทีหนึ่งแล้ว ซึ่งจะเล่าให้ฟังทีหลัง

แต่ผมก็หนีโรงเรียนจนเป็นประจำ จนกระทั่งเรียนถึงปริญญาตรีนั่นแหละ ตอนเรียนปริญญาโทกับปริญญาเอกนี่ ไม่เคยหนีมหาวิทยาลัยแม้แต่ครั้งเดียว

ผมหนีโรงเรียนจนกระทั่งขึ้นชื่อ ใครๆ ก็รู้ เวรกรรมมาถามหาตอนที่จะขึ้น ป. 2

จำได้ว่า ตอนเปิดเรียนที่จะขึ้น ป. 2 เพื่อนของผมคนหนึ่ง ทะลึ่งทำหน้าที่แทนครูมาบอกผมว่า “มึงสอบตก” พร้อมให้เหตุผลแบบเด็กๆ ของมันว่า “มึงหนีโรงเรียนเยอะ”

ผมก็เป็นเด็กมีเหตุผลเหมือนกัน รับผิดชอบเหมือนกัน เมื่อเพื่อนบอกว่าสอบตก ผมก็นั่งเรียนของผมอยู่ ป. 1 เหมือนเดิม เพื่อนๆ เขาไปเรียน ป. 2 กันหมด

โรงเรียนในตอนนั้น อาศัยศาลาการเปรียญของวัดพระบรมธาตุ ชั้นแต่ละชั้นก็อาศัยอยู่แต่ละมุมของศาลาการเปรียญ ท่องอาขยานทีหนึ่ง ก็ต้องแหกปากตะโกนแข่งกับห้องอื่นๆ ไปด้วย

ผมมีเพื่อนใหม่ของผม ผมก็มีความสุขไปอย่างหนึ่ง ไม่เห็นจะต้องขึ้นชั้นให้เสียอารมณ์ เพื่อนใหม่ของผมที่จำได้มีคนเดียวคือ “ไอ้ชาติ”

ไอ้ชาตินี่ มันมีเอกลักษณ์ในการอ่าน ก ไก่ ขอ ไข่ ไอ้ชาติมันออกเสียงไม่ได้ ไอ้ชาติมันจะออกเสียงเป็น “ก กั่ง ข ขั่ง”

ผมเรียนอยู่ ป. 1 ประมาณ 2 สัปดาห์หรือถึงเดือนหนึ่งนี่แหละ ครูอรุณี ครูประจำชั้น ป. 2 มาตามผมถึงห้อง บอกให้ผมไปเรียน ป. 2

ผมยังบอกครูอรุณีว่า “ผมสอบตก ผมต้องอยู่ ป. 1”

ครูอรุณีต้องลากแขนผมไป ป. 2 ซึ่งอยู่อีกมุมหนึ่งของศาลา ให้ผมไปนั่งโต๊ะของผม แต่ผมไม่โผล่หัวมาตั้งนาน

ผมจำไม่ได้ว่า ใครเป็นคนที่บอกว่าผมสอบตก ถ้าจำได้จะไปเขกกบาลมันสักทีหนึ่ง เสือกทำตัวเป็นครู แล้วผมก็เชื่อมันเสียด้วย

เหตุผลของมันดีจริงๆ ที่ว่า ผมสอบตกเพราะหนีโรงเรียน ผมก็หนีโรงเรียนจริงอย่างที่มันว่าซะด้วย

ช่วยเด็กจมน้ำ[3]

2011-08-01T17:04:00.000+07:00

บ้านเดิมของผมอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา อยู่ในตลาดบรมธาตุ ซึ่งตั้งชื่อตามวัดพระบรมธาตุ (วรวิหาร) ตลาดบรมธาตุจะอยู่ระหว่างวัดกับประตูน้ำบรมธาตุ

การที่บ้านอยู่ริมแม่น้ำ พวกผมจึงเป็นเซียนว่ายน้ำ ดำน้ำ โดดน้ำมาตั้งแต่เป็นเด็ก

ครั้งที่ผมช่วยเด็กจมน้ำนั้น ผมไปเที่ยวที่น้ำตกเจ็ดสาวน้อย จังหวัดสระบุรี ช่วงนั้น ผมพักอยู่ที่ชลประทาน สะพาน 7 จังหวัดลพบุรี และเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนบ้านเขาดิน อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี

น้ำตกเจ็ดสาวน้อย อยู่ในพื้นที่ "วนอุทยานน้ำตกเจ็ดสาวน้อย” ซึ่งจัดตั้งเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2523 อยู่ในท้องที่อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี และอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาจึงได้ผนวกรวมกับพื้นที่ป่าใกล้เคียง ตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติน้ำตกเจ็ดสาวน้อย

น้ำตกเจ็ดสาวน้อยสามารถเล่นน้ำได้อย่างปลอดภัยทุกชั้น ยกเว้นน้ำตกชั้นที่ 3 ซึ่งมีแอ่งน้ำลึกตรงหน้าแก่ง มักเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง น้ำตกชั้นที่สูงที่สุดและสวยที่สุดคือชั้นที่ 4 สูงราว 3 ม. มีแอ่งน้ำใหญ่กว้างขวางให้ลงเล่น ส่วนผู้ที่ชอบความสงบให้เดินต่อไปยังน้ำตกชั้นที่ 5-7 เพราะไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน แต่ชั้นที่ 6 และ 7 กระแสน้ำค่อนข้างแรง ไม่ควรลงเล่นน้ำ (http://www.siamfreestyle.com/travel-attraction/saraburi/น้ำตกเจ็ดสาวน้อย.html)

วันนั้นจำได้ว่า เพื่อนๆ ประมาณ 7-8 คน พากันเหมารถสองแถวไปเที่ยวกัน ผมก็ยืมกล้องของเพื่อนครูที่โรงเรียนไปด้วย

เมื่อไปถึงแล้ว พวกและผมก็ตั้งวงดื่มสุรากันริมน้ำตก

จากภาพด้านบน ผมคิดว่า ผมตั้งวงเหล้าอยู่ถัดจากกิ่งแม้ด้านขวามือของรูป ซึ่งไม่ปรากฏอยู่ในรูป

วงเหล้าของพวกเรา ตั้งเป็นวงกลม ผมอยู่ริมที่ไกลสุดของน้ำตก หันหน้าเข้าหาน้ำตก กล้องที่ยืมเพื่อนมาก็สะพายอยู่คอ เก็บภาพไปเรื่อยๆ

ทางขวามือของวงเหล้าของเรา มีครอบครัวคนจีนพากลูกหลานมาเที่ยวประมาณ 7-8 คน ถ้าสงสัยว่า ทำไมผมถึงรู้ว่าเป็นครอบคราวคนจีน ก็แม่ผมเป็นคนจีน

ผมเป็นลูกครึ่งเหมือนกัน แต่ครึ่งไทยครึ่งจีน มันก็เลยไม่ค่อยฮิตเหมือนครึ่งไทยครึ่งฝรั่ง

ทางซ้ายมือไม่มี เพราะ พวกเรานั่งติดกับต้นไม้

ตอนใกล้ที่จะเกิดเรื่อง ผมเห็นเด็ก 3 คน ของครอบครัวคนจีนทางด้านขวามือ เดินไปในกลางลำน้ำของน้ำตก ไปเล่นกันไกลเลย

น้ำช่วงนั้น ไม่ลึก เด็กเดินไปได้ เด็ก 3 คน มีตัวอ้วนใหญ่ 1 คน เล็กๆ เท่าๆ กันอีก 2 คน

เด็ก 3 คนนั้น คงเล่นกันจนเบื่อแล้ว จึงเดินกลับขึ้นฝั่ง

ดังได้บอกแล้วว่า ผมนั่งหันหน้าเข้าหาน้ำตก ผมจึงเห็นเหตุการณ์ตลอดเวลา เด็กตัวเล็ก 2 คน เดินนำหน้า เด็กตัวอ้วนใหญ่ ขึ้นฝั่งไปนั่งกับครอบครัวเรียบร้อย

ไอ้อ้วนใหญ่เพิ่งอ้อยอิ่งเดินเข้ามา

แล้วผมก็เห็นไอ้อ้วนใหญ่นั้น ผลุบลงไปน้ำ แล้วก็ทะลึ่งขึ้นมา บอกว่า “ช่วยด้วย”

ณ วินาทีนั้น ผมคิดในใจว่า ไอ้นี่แกล้วกวนญาติพี่น้อง เพราะ พวกเขาเดินไป 3 คน กลับเข้ามาแล้ว 2 คน ทำไมไอ้คนตัวใหญ่กับเขาถึงจะมาจมน้ำได้

สักพัก ไอ้อ้วนใหญ่โผล่ขึ้นมาอีก ตะโกนว่า “ช่วยด้วย” อีก คราวนี้ ผมเห็นหน้าไอ้อ้วนใหญ่เต็มที่ ตาของเขาตื่นตระหนก มีอาการสำลักน้ำ

ผมอยู่กับน้ำมาตลอดชีวิตในวัยเด็ก คนสำลักน้ำ คนตกใจเพราะตกน้ำนี่ มองแว่บเดียวก็รู้ ที่ไอ้อ้วนใหญ่ร้องคราวแรกยังมองไม่ถนัด

ตอนนั้น ผมสะพายกล้องถ่ายรูป Pentax ของเพื่อนอยู่ และผมนั่งอยู่ต้องข้ามวงเหล้าของเพื่อนผมไป

ผมจึงลุกขึ้น เอากล้องออกวาง ก้าวขาเลี่ยงวงเหล้าของผม แล้วพุ่งหลาวไปหาไอ้อ้วนใหญ่นั้น

เรื่องการดำน้ำนี่ ผมโคตรเซียนอยู่แล้ว คราวที่เล่นแอ้ดสะไพน้ำ ไอ้เบิ้มเพื่อนผม มันหนีไปยืนอยู่บนเรือที่คว่ำอยู่ ผมยังดำเงียบๆ ไกลๆ อ้อมไปด้านหลังมัน

โผล่จากน้ำไป “ป็อก” มันมาแล้ว ผมพุ่งหลาวทีเดียวก็ถึงไอ้อ้วนใหญ่ของผม

ผมไปถึง ผมรวบผมไอ้อ้วนใหญ่ก่อนเลย เพราะ กะว่าจะดึงผมของเขาขึ้นมา ปรากฏว่า ไอ้อ้วนใหญ่ของผม ท่านตัดผมเกรียนติดหนังหัวเลย คว้าได้กระบาลของคุณอ้วนใหญ่

ในใจผมนึกว่า “ เอายังไงดีวะ”

ผมก็ว่า ผมนี่ฉลาดเหมือนกัน ตอนนั้นเรื่องกลั้นลมหายใจ ไม่ต้องเป็นห่วง ถึงไม่ได้เล่นน้ำแบบตอนเด็กๆ มานานแล้ว แต่ประสบการณ์เหลือเฝือ

ผมดำน้ำลึกลงไปอีก ผมถึงรู้ว่า ทำไมไอ้อ้วนใหญ่ของผม ถึงจมน้ำ ตรงนั้นมีร่องน้ำลึกมากอยู่ด้วย ร่องน้ำไม่กว้างนัก

เดินมั่ง ลอยตัวมั่ง ก็พ้นร่องน้ำนั้นไปได้ ขากลับของไอ้อ้วนใหญ่ถึงคราวซวยพอดี จึงก้าวขาตกไปในร่องน้ำนั้น

ความคิดของผมแว่บขึ้นมา น้ำไม่ลึกนัก ผมสูง 173 เซนติเมตร ถ้าผมแบกคุณอ้วนใหญ่ของผม หัวของพี่ท่านจะต้องพ้นน้ำแน่ๆ

ผมเลยเอาไหล่ของผม ดันก้นคุณอ้วนใหญ่ของผม แล้วก็เดินขึ้นฝั่งมา พอพ้นร่องน้ำลึก ผมก็เอาพี่อ้วนของผมออกจากไหล่

แล้วก็เดินพาไปส่งที่ครอบครัวของเขา

ก่อนจาก ผมเขกกะบาลพี่อ้วนของผมไปทีหนึ่ง ผมบอกว่า หนหลังเล่นน้ำดีๆ หน่อย

เหตุการณ์ครั้งนั้น ผมภูมิใจในตัวเองมาก ที่ภูมิใจเป็นอันดับหนึ่งก็คือ ไหวพริบ ความว่องไวเป็นเลิศ

ผมวางกล้องไว้ก่อน กล้องก็ไม่จมน้ำ ผมไม่วิ่งผ่าวงเหล้าให้เพื่อนของผมแตกตื่น หรือเหยียบแก้วเหล้าให้บาดฝ่าเท้า

ผมคว้าผมของพี่อ้วนไม่ได้ ผมก็ดำลงไป เอาพี่อ้วนนั่งบนไหล่ให้หัวพ้นน้ำไว้ก่อน

เรื่องช่วยพี่อ้วนให้รอดตายนั้น ยังภูมิใจเป็นอันดับสอง

ที่ผมมาคิดในภายหลังก็คือ ไม่มีครอบครัวของไอ้อ้วนใหญ่ของผม โดดลงไปช่วยเลยแม้แต่คนเดียว ทุกคนยืนรออยู่ริมฝั่งของน้ำตก

ปล่อยให้ผมเป็นพระเอกอยู่คนเดียว

ผมสงสัยว่า พวกนั้นว่ายไม่เป็นกันซักคน หรือพอเห็นว่า มีคนโดดไปช่วยแล้ว ก็ปล่อยให้เป็นภาระของคนโดดไปเลย

ช่วยเด็กจมน้ำ[2]

2011-07-28T16:19:00.000+07:00

การที่บ้านอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา การเล่นน้ำจึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต วิธีการโดดลงน้ำ จึงเป็นวิธีการที่พวกผมฝึกฝนกันมากที่สุด ว่าจะลงท่าไหนถึงจะเท่ห์

ตลาดบรมธาตุหมู่บ้านของผมนั้น อยู่ติดกับประตูน้ำบรมธาตุ ประตูน้ำบรมธาตุเป็นต้นสายของแม่น้ำน้อย

แม่น้ำน้อยเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำเจ้าพระยา แยกออกแม่น้ำเจ้าพระยาที่เขื่อนบรมธาตุคือ ที่หมู่บ้านของผม แล้วก็ไหลไป อำเภอบางระจัน อำเภอค่ายบางระจัน และ อำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี

แล้วก็ไหลไปรวมกับแม่น้ำเจ้าพระยาใหม่ที่ ต.บางไทร จ.อยุธยา รวมความยาวทั้งหมด 145 กม.

อย่าไปสับสนกับแม่น้ำมะขามเฒ่า-แม่น้ำสุพรรณบุรี-แม่น้ำนครชัยศรี-แม่น้ำท่าจีน ทั้ง 4 ชื่อนั้น เป็นแม่น้ำเดียวกัน ผ่านไปจังหวัดหนึ่งก็เรียกชื่อไปอย่างหนึ่ง

แม่น้ำนี้แยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่หน้าวัดปากคลองมะขามเฒ่า ที่อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท ติดกับอุทัยธานี

แม่น้ำท่าจีนไหลผ่านชัยนาท สุพรรณ นครปฐม สมุทรสาคร โดยจะไหลออกสู่อ่าวไทยที่ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร แม่น้ำนี้ยาวประมาณ 325 กิโลเมตร

ประตูน้ำบรมธาตุนี้ มีเขื่อน 2 เขื่อนอยู่ติดๆ กัน เขื่อนหนึ่งเป็นประตูระบายน้ำอย่างเดียว อีกเขื่อนหนึ่งมีไว้สำหรับให้เรือสัญจรผ่านไปมา

เมื่อมีเขื่อนมาก ก็ต้องมีสะพานมากไปด้วย เขื่อนกับสะพานนี้แหละ เป็นความสุขและความตายของเด็กในละแวกนั้น

ปกติ ถ้าเราเล่นโดดน้ำกับที่หน้าตลาด โดดจากท่าน้ำ โดดจากแพ มันจะเล่นพลิกแพลงได้หลายท่า เช่น ตีลังกาลงไป โดดกอดขาลงไป

ท่าที่สวยงามก็คือ พุ่งหลาวลงไป แล้วไปโผล่ให้ไกลที่สุด ถึงจะเท่ห์ แต่มันจะไม่มัน เพราะ มันถึงน้ำเร็ว ไม่มีเวลาที่จะให้ “เสียว”

เมื่อว่ายน้ำแข็งพอสมควรแล้ว ดำน้ำเก่งพอสมควรแล้ว พวกเราก็ต้องไปพัฒนาการโดดน้ำ ที่ประตูน้ำที่เปิดให้เรือผ่านไปผ่านมาได้

ตรงนั้น น่าจะสูงกว่าระดับน้ำประมาณ 15-20 เมตร โดดลงไป มันถึงจะเสียวท้องน้อยวูบวาบ เมื่อถึงน้ำแล้วก็ต้องดำดิ่งลงไปในน้ำอีก เพราะ น้ำหนักตัว

บางคนโดดใหม่ๆ สำลักน้ำหูตาเหลือกเหมือนกัน

ท่าโดดเท่าที่จะทำกันก็คือ ทิ้งดิ่งธรรมดา บางคนที่ใจถึงหน่อย ก็พุ่งหลาวลงมา ผมเข้าข่ายอยู่ในกลุ่มนี้ โดดมาที ปวดกะบาลไปหลายนาที ก็เราต้องเอาหัวลง

เมื่อประตูนี้ เป็นเรื่องธรรมดาซะแล้ว ไม่เฉียดตาย ไม่มันส์ ที่ต่อไปก็คือ ประตูระบายน้ำ ที่ประตูระบายน้ำนี้ อยู่สูงกว่าระดับน้ำประมาณ 20-30 เมตร

ที่มันส์ขึ้นก็คือ ประตูปิดเปิดให้เรือเข้าออกนั้น น้ำมันนิ่ง แต่ประตูระบายน้ำนั้น น้ำมันไหลออกมาแรงมาก

โดดลงไปทีหนึ่ง มันจะอยู่ในน้ำนานขึ้น น้ำพัดเราแรงมาก ต้องกลั้นหายใจให้ได้นานมากขึ้นด้วย

ที่ประตูระบายน้ำนี่ ผมจำได้ว่า ไปโดดหนเดียว เข็ดเลย

การลงไปโดดมันไม่ง่าย คือ เราต้องปีนลงไปจากตัวสันเขื่อน ไปยืนที่ต่อม่อ การปีนลงไปนั้น ก็ต้องไม่ให้ยามเห็น เพราะ เขาห้ามลงไปที่นั่น

เมื่อโดดที่ประตูระบายน้ำไปแล้ว ก็ยังไม่มันส์ ก็ต้องไปที่มันส์ที่สุดในแถวนั้น คือ สะพานขาว

สะพานขาวนี้ ยืนจากประตูระบายน้ำก็เห็น เพราะ ทำไว้ให้รถยนต์ข้ามไปมา จากตัวแม่น้ำน้อย สะพานขาวนี่ น่าจะอยู่สูงกว่าระดับน้ำประมาณ 40 เมตร

คนที่พาผมไปโดดที่สะพานขาว ผมจำได้แม่น เพราะ มันเป็นเพื่อนซี้ผมเอง มันชื่อไอ้อ๊อดมินทร์ ชื่อจริงสมชาย ศรไพบูลย์คนหนึ่ง กับ ไอ้อ๊อดหนิดอีกคนหนึ่ง

อ๊อดหนิดนี่ จำชื่อมันไม่ได้แล้ว แต่นามสกุลของมัน “หงษ์สวัสดิ์” ไอ้อ๊อดหนิดตายไปหลายปีแล้ว เป็นมะเร็ง

ที่จริงมันชื่อ “อ๊อด” คำเดียวทั้งคู่นั้นแหละ มินทร์กับหนิดคือ ชื่อพ่อของพวกมัน ถ้าไม่เรียกอย่างนี้ พวกเราก็ไม่จะไม่รู้ เราพูดถึงอ๊อดคนไหน

ไอ้สองอ๊อดนี่ ผมต้องยอมรับว่า มันใจถึงกว่าผมในหลายๆ เรื่อง ซึ่งจะเล่าให้ฟังวันหลัง วันนั้น ระหว่างการเดินทางไปสะพานขาว พวกมันเด็ดใบไม้ไปด้วย ผมไม่ได้ถามมัน ว่าเด็ดไปทำไม

พอไปถึงสถานที่โดดแล้ว ผมเปลี่ยนใจ บอกกับพวกมันว่า “กูไม่โดดแล้ว เสียวชิบหาย”

ผมนี่ ถ้าพูดอะไรไปแล้ว เพื่อนมันไม่ค่อยบังคับ คือ พวกมันค่อนข้างที่จะเชื่อฟังผม ในฐานะที่เรียนเก่งกว่าคนอื่น

พวกมันก็สาธิตการโดดให้ดู

ใบไม้มันคาบไว้ที่ปาก มันบอกว่า โดดสูงๆ อย่างนี้ อย่าเพิ่งกลั้นลมหายใจ ให้ไปกลั้นตอนที่ลงน้ำแล้ว เพราะ เราจะลงน้ำไปลึกมาก

วันนั้น กลับบ้านได้ทั้ง 3 คน

วันที่ไปโดดน้ำแล้ว กลับบ้านไม่ครบก็มี สะพานก็ไม่สูงด้วย คนที่ไม่ได้กลับบ้านคือ “ไอ้ดุล” ตอนนั้น น่าจะอยู่ ป. 4

ที่ประตูน้ำบรมธาตุนอกจากจะมีแม่น้ำน้อยแล้ว ยังมีคลองส่งน้ำ ไหลคู่ๆ ไปกับแม่น้ำน้อย เพื่อลำเลียงน้ำไปที่แหล่งเกษตรกรรม

เมื่อมีคลองก็ต้องมีสะพาน สะพานนี้ อยู่ใกล้ๆ กับสะพานขาว สะพานนี้อยู่สูงกว่าระดับน้ำประมาณ 1 เมตร ถ้าเป็นช่วงส่งน้ำเข้านา

ถ้าเป็นช่วงหยุดส่งน้ำ สะพานก็จะอยู่สูงกว่าระดับน้ำประมาณ 3-4 เมตรเท่านั้น พื้นของลำคลองเป็นโคลน

สะพานนี้อยู่ห่างจากตลาดบรมธาตุ หมู่บ้านของผมประมาณ 2 กิโลเมตร แต่อยู่ใกล้กับบ้านไอ้ดุล ไอ้ดุลจึงพาน้องมาเล่นด้วย

มีเด็กเล่นน้ำกันอยู่ 10 กว่าคน ไม่มีผู้ใหญ่อยู่แถวนั้น

ในเมื่อน้ำไม่อยู่ห่างไปนักจากสะพาน เราก็เล่นท่าโดดน้ำกันทุกท่า กอดขาก็แล้ว ตีลังกาก็แล้ว จนหมดมุขแล้ว

ไอ้ดุลมันคิดยังไงไม่รู้ มันเอาน้องมันขี่คอแล้วโดดลงไป

พวกเราเป็นเด็กกันทุกคน ไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ไม่มีใครคิดถึงผลที่จะออกมา บางคนยุมันเสียด้วยซ้ำ ปรากฏว่า เมื่อโดดลงไปแล้ว

น้องมันโผล่ขึ้นมา แต่ไอ้ดุลเงียบหายไปเลย กว่าเราจะวิ่งไปตามผู้ใหญ่กับพ่อแม่ของมันมาได้

ไอ้ดุลมันก็ตายไปแล้ว จมอยู่ในโคลนที่ก้นคลอง

ช่วยเด็กจมน้ำ[1]

2011-07-28T00:31:00.002+07:00

เหตุการณ์ตอนนี้ จำได้ว่า ผมย้ายมาเป็นครูที่โรงเรียนบ้านเขาดิน อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรีแล้ว

ผมสอนที่โคกสำโรง แต่ผมมาอาศัยบ้านพักชลประทานอยู่ที่สะพาน 7 ตอนเช้าก็นั่งรถโดยสารไปสอน เย็นก็กลับมาพักที่นี่

เหตุการณ์เด็กจมน้ำนี้ เกิดที่น้ำตกเจ็ดสาวน้อย จังหวัดสระบุรี

ก่อนที่จะเล่าถึงเรื่องช่วยเด็กจมน้ำ เด็กคนนี้จมน้ำจริงๆ ไม่ใช่ตกน้ำ ต้องปูพื้นฐานความสัมพันธ์ระหว่างน้ำกับผมสักเล็กน้อย

ผมว่า ผมว่ายน้ำเก่งกว่า “เซี่ยวฮื้อยี้” เจ้าลูกปลาน้อย ชีวิตนี้ ผมคิดว่า ผมไม่ตายเพราะน้ำจากแหล่งน้ำใดๆ แน่ๆ ยกเว้นน้ำท่วมปอด

เรื่องน้ำท่วมปอด มันมีเรื่องเล่าว่า ผู้ชายคนหนึ่ง ถูกหมอดูทำนายว่า เขาจะตายเพราะน้ำ พี่ท่านนี้ ก็ไม่ยอมอยู่ใกล้น้ำใดๆ ไม่เดินทางทางเรือเด็ดขาด

อย่างไรก็ดี หมอดูท่านดูได้แม่นมาก เพราะ พี่ท่านนี้ ตายเพราะน้ำท่วมปอดในโรงพยาบาล

ที่หมู่บ้านของผมนั้น ไม่มีใครที่ว่ายน้ำไม่เป็น ผมว่ายน้ำเป็นตั้งแต่ยังไม่เข้าโรงเรียน

สภาพชีวิตมันต้องเป็นเช่นนั้น คือ ยุคนั้น ไม่มีน้ำประปา ทุกคนในหมู่บ้านต้องมาอาบน้ำที่แม่น้ำเจ้าพระยา ท่าน้ำก็อยู่ที่หน้าตลาด

ส่วนใหญ่ก็จะมาอาบน้ำในเวลาไล่เลี่ยกัน ผู้ใหญ่อาบน้ำ เด็กๆ ก็ว่ายน้ำอยู่แถวนั้น ผู้ใหญ่คนไหน เขาเห็นแววว่า เด็กคนไหนจะว่ายน้ำได้แล้ว เขาจะอุ้มแล้วก็เหวี่ยงเด็กคนนั้นให้ไปที่น้ำลึกๆ

เด็กจะหัดว่ายที่ตื้นๆ

ผมก็โดนอย่างนั้น โดนจับเหวี่ยงไปอย่างนั้น ก็ตาลีตาเหลือกว่ายเข้าฝั่ง สำลักน้ำมั่ง ตกใจมั่ง ไม่มีใครว่ากัน

เพราะทุกคนจะโดนอย่างนี้กันทั้งนั้น เป็นวิธีการสอนว่ายน้ำที่โหดพิลึก

หลังจากที่ว่ายน้ำเป็นแล้ว ชีวิตในวันหยุดของผม จะอยู่ในน้ำครึ่งหนึ่ง อยู่บนบกครั้งหนึ่ง

เท่าที่จำได้แม่น มีอยู่ปิดเทอมครั้งหนึ่ง ปิดเทอม 3 เดือน ทั้ง 3 เดือนนั้น ผมไม่เคยเปลี่ยนเสื้อกับกางเกงเลย ตอนนั้นอายุน่าจะประมาณ 7-8 ขวบ

เสื้อเป็นเสื้อกันหนาวสีน้ำตาล เมื่อใดที่ผมรู้สึกว่าร้อนแล้ว ผมก็จะโดดลงไปในแม่น้ำ เล่นอยู่คนเดียว ดำน้ำให้ลึกลงไปให้ถึงพื้นดิน น้ำเย็นดี ไม่ต้องหนีไปเข้าห้างเหมือนสมัยนี้

พอเย็นอกเย็นใจดีแล้ว ก็ขึ้นบก ไปไหนต่อไหน จนเสื้อผ้าแห้ง ร้อนเมื่อไหร่ก็ลงไปอยู่ในน้ำอีก

เมื่อสักปีที่ผ่านมา มีหนังสือออกมาขายว่า เด็กไทยจมน้ำตายมากที่สุดในโลก ผมไม่เคยแปลกใจเลย ก็ธรรมชาติของคนไทยเราเลี้ยงลูกกันอย่างนี้

ผมเองนั้น ไม่ใช่ว่าแม่จะไม่ใส่ใจ แต่แม่ต้องทำมาหากินเลี้ยงลูก 5 คน ใครจะมีเวลามาสนใจลูกบางคนได้

แม่ผมพูดให้ได้ยินเสมอๆ ว่า “ตายฝัง ยังเลี้ยง” อย่างไรก็ดี ตลอดเวลาที่แม่มีชีวิตอยู่ พี่น้องผมไม่มีใครตาย

แม่ตายก่อนที่น้องชายผมจะผูกคอตายหลายปี

ชีวิตของผมชอบเล่นน้ำอย่างนั้น ในกลุ่มเพื่อนทั้งหมด ผมจึงว่ายน้ำเก่ง และดำน้ำเก่งที่สุด คนที่ยืนยันได้ดีที่สุดคือ “ไอ้เบิ้ม” ชื่อจริงของไอ้เบิ้มก็คือ สมชาย มารศรี

วันนั้น ผมเล่นแอ๊ดสะไพน้ำกัน

ในฐานะที่เรียนมาทางภาษาศาสตร์ ผมสงสัยว่า คนที่ตัวจังหวัดชัยนาทเดิม คือ ที่บ้านของผม น่าจะโยกย้ายไปจากภาคอีสาน เพราะ ศัพท์ที่ใช้ตรงกับภาคอีสานมากกว่า จังหวัดใกล้เคียง เช่น สิงห์บุรี ลพบุรี

แอ๊ดสะไพก็คือ การเล่นซ่อนหา ซ่อนแอบนั่นแหละ ผมมาพบศัพท์นี้ที่โคราช ผมยังแปลกใจเลยว่า ทำไมใช้ศัพท์เหมือนกัน

ในเมื่อบ้านอยู่ริมแม่น้ำ มันก็ต้องมีแอ๊ดสะไพน้ำ มันถึงจะมัน

แอ๊ดสะไพบนบกถือเป็นระดับอนุบาล แอ๊ดสะไพน้ำ ถึงจะเป็นกีฬาระดับมหาวิทยาลัย

แอ๊ดสะไพน้ำ เราจะเล่นกันตอนที่ผักตบชะวาลอยลงมาจากเหนือ ไม่อย่างนั้น มันจะไม่มีที่ให้แอบกัน

แอ๊ดสะไพน้ำนี่ ต้องอาศัยการคำนวณอย่างมาก คำนวณไม่ดีอาจถึงตายได้

ที่ว่าถึงตายได้มันเป็นอย่างนี้ การเล่นแอ๊ดสะไพน้ำ เราจะต้องดำน้ำเพื่อไป “ป็อก” ไอ้คนเป็นให้ได้ การดำน้ำก็ต้องคำนวณให้ไปโผล่ตรงช่องว่างๆ ที่ไม่มีผักตบชวา

หลายครั้งหลายหนเลยที่คำนวณผิด มันไม่โผล่ที่ช่องว่าง แต่ไปติดที่กอผักตบชวา มันหนามาก

ลมที่กลั้นหายใจมาก็จะหมด ก็ต้องดำลงไปให้ถึงดิน แล้วพุ่งสุดตัว หัวก็จะผ่ากอผักตบมาได้

ตาเหลือกกันเลยนั่นแหละ นี่คือ ความมันของการเล่นแอ๊ดสะไพน้ำ

พวกผมไม่มีใครตายเพราะเล่นแอ๊ดสะไพน้ำ อย่างมากก็สำลักน้ำกันหูตาเหลือกไปเท่านั้น

วันนั้นเย็นแล้ว เกือบค่ำ แต่เรายังเล่นกันไม่เลิก

ไอ้เบิ้มมันเป็นคนเป็น มันแอ๊ดสะไพคนอื่นไปหมดแล้ว เหลือผมคนเดียว มันรู้ด้วยว่า ผมอยู่ตรงไหน

ผมอยู่ตรงสะพานท่าน้ำ ไอ้เบิ้มมันแต้มแก่ เล่ห์เหลี่ยมมาก ไปยืนอยู่บนเรือที่เขาคว่ำไว้ คือ มันไม่ได้อยู่ในน้ำ

ผมอยู่ห่างจากไอ้เบิ้มหลายสิบเมตร เส้นทางคดโค้ง ผมจะต้องไปป็อกมันให้ได้

ไอ้เบิ้มมันสบายใจอยู่แล้วว่า ผมไม่มีทางป็อกมันได้ เพราะ มันยืนอยู่บนเรือ ไกลจากผมด้วย มันหันหน้ามาทางที่ผมอยู่ ไซโคมาเรื่อยๆ ว่า “กูรู้ว่ามึงอยู่ตรงไหน”

ผมดำน้ำอ้อมเรือที่มันอยู่ ค่อยโผล่ไปข้างหลังมัน แล้วป็อกมันได้ เป็นการดำน้ำที่ไกลมาก

ทุกวันนี้ ไอ้เบิ้มมันยังคงยืนยันว่า ผมดำน้ำเก่งสุดๆ มันยังงงไม่หายว่า “มึงดำมาได้ยังไงวะ”

ขาย-บริจาคเลือด[3]

2011-07-27T23:31:00.000+07:00

มาถึงปัจจุบันนี้ ผมบริจาคเลือดมาแล้วประมาณ 90 กว่าครั้ง นี่คือบัตรบริจาคเลือดใบล่าสุด

ท่านผู้อ่านบางท่านอาจจะสงสัยว่า ผมบอกว่า ผมบริจาคเลือดมาแล้วกว่า 90 ครั้ง ทำไมจำนวนครั้งที่ในบัตรจึงมีเพียง 80 ครั้ง

ความเป็นมาเป็นอย่างนี้

การบริจาคเลือดของผมครั้งแรกๆ นั้น มันต่างกรรมต่างวาระ บริจาคครั้งหนึ่ง เขาให้บัตรมาใบหนึ่ง ผมก็เก็บบ้างทิ้งบ้าง

พอไปบริจาคใหม่ เขาก็ให้มาอีกใบหนึ่ง ก็เก็บบ้างทิ้งบ้าง

ไอ้ที่ทำแบบนี้ก็หลายครั้งเหมือนกัน เท่าที่จำได้มี 2 ครั้ง

ครั้งที่ 1

ตลาดบรมธาตุที่ผมอยู่นั้น อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 6 กิโลเมตร แต่อยู่คนละฝั่งแม่น้ำ ตัวจังหวัดอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา บ้านผมอยู่ฝั่งขวาของแม่น้ำ

ถ้าใครสงสัยว่า เขารู้อย่างไรว่า ฝั่งไหนเป็นฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา ก็บอกเลยว่า ให้เราหันหน้าไปตามน้ำไหล ทางซ้ายมือของเราก็คือฝั่งซ้าย ลาวจึงอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง

ดังนั้น การจะไปในเมืองก็ต้องนั่งรถไปข้ามแม่น้ำที่เขื่อนเจ้าพระยา หนทางก็จึงกลายเป็นประมาณ 20 กิโลเมตร

หนทางไกลเพียงไหน เราก็ต้องไปเที่ยวในตัวเมืองอยู่ดี ตอนที่เรียนมัธยม ผมก็เรียนอยู่ที่โรงเรียนประจำจังหวัดนี่แหละ

ตอนที่ผมเรียนอยู่นั้น เป็นโรงเรียนชายล้วน ชื่อโรงเรียนคือ “วิชัยบำรุงราษฎร์” ปักชื่อย่อโรงเรียนว่า “วร” เรียกกันเล่นๆ ว่า โรงเรียนวายร้าย

ตอนนี้เขาเอาโรงเรียนสตรีมารวมกันแล้ว ชื่อโรงเรียนชัยนาทพิทยาคม โรงเรียนสตรีเดิมก็คือ วิทยาลัยเทคนิคในปัจจุบัน เมื่อก่อนเป็นโรงเรียนการช่างชัยนาท

เหตุการณ์ตอนนี้ ผมจำได้ว่า จบวิทยาลัยครูนครสวรรค์แล้ว แต่ยังไม่ได้สอบบรรจุ เพราะ ผมจบช้ากว่าคนอื่นๆ เขาเทอมหนึ่ง

ผมมาเรียนจบพร้อมกับรุ่นทไวไลท์ (twilight) คือ จบตอนซัมเมอร์ ช่วงนี่แหละ ที่ทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้สุดๆ อันธพาลนั่นแหละ

พวกผมนั้น มีเรื่องทะเลาะกับจิ๊กโก๋ในตัวจังหวัด มีเรื่องกันเป็นประจำ คือ พวกผมเข้าตัวเมืองไปหาเรื่องกับพวกนั้นเป็นประจำ ไม่ใช่เขามาหาเรื่องผมที่หมู่บ้าน

พวกสามล้อคงจะเกลียดจิ๊กโก๋ในตัวเมือง จึงสนิทกับพวกผม ที่สนิทมากที่สุดก็คือ “ไอ้วิทย์”

ไอ้วิทย์มันเป็นหัวหน้าสามล้อ เดี๋ยวนี้เป็นหลวงพี่วิทย์บวชไม่สึกไปแล้ว

ครั้งหนึ่งจำได้ว่า ผมไปเที่ยวในตัวจังหวัด ผมไปกัน 8-9 คน ลงรถโดยสาร ไอ้วิทย์มันเห็นพอดี มันเรียกสามล้อลูกน้องมันมา 8-9 คัน ครบคน

มันขี่ไปส่งที่หน้าโรงหนังนิลเธียเตอร์ เท่ห์ซะไม่มี สามล้อมันขี่เรียงแถวกันไป สามล้อบริการฟรี

ผมให้ไอ้วิทย์มันบริการแบบนั้นครั้งเดียว เพราะ ลูกน้องมันต้องทำมาหากิน

ครั้งที่จะบริจาคเลือดนี่ ผมก็ไปเที่ยวชัยนาทอีก เดินกันไปซัก 4-5 คน สามล้อที่เคยบริการฟรีพวกผม ขี่สามล้อผ่านมา พอเห็นผม มันบอกว่า

“เฮ้ยเมียออกลูกว่ะ เลือดไม่พอ พวกมึงไปบริจาคให้หน่อย”

มันพูดจบ พวกผมก็กระโดดขึ้นสามล้อมันนั่นแหละ “มึงไปส่งกูโรงพยาบาลเลย”

วันนั้น ผมบริจาคเลือดไม่ครบ 300 ซีซี ครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต ก็เพราะว่า ก่อนหน้านั้น ซักเดือนกว่าๆ ผมไปขายเลือดมา มันยังไม่ครบ 3 เดือนเลย

แต่เลือดของเพื่อนๆ ก็พอให้เมียมันปลอดภัยไปได้

ครั้งที่ 2

ครั้งนี้จำได้ว่าเป็นครูแล้ว ผมเป็นครูอยู่ที่อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี เพื่อนๆ ที่หมู่บ้านเดียวกัน จำนวนมากเป็นทำงานชลประทาน ก็ย้ายมาอยู่ที่ลพบุรี อยู่แถวๆ สะพาน 7 ใกล้ๆ กับวงเวียนพระนารายณ์

ผมก็ไปเที่ยวหาเพื่อนที่นั่น เข้าไปที่ชลประทานสะพาน 7 นั้น เหมือนยกตลาดบรมธาตุมาอยู่ที่นี่เลยทีเดียว เพราะ รู้จักกันเกือบหมด

ตอนนั้น รู้สึกว่าเย็นๆ แล้ว พวกวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกว่า รถคนงานชลประทานคันหนึ่งคว่ำ แม่ของเพื่อนต้องตัดขา เลือดไม่พอ

ผมมันพวกเลือดพระ กรุ๊ป O ก็ไปกับเขาอีก คราวนี้ พยาบาลเขาถามว่า บริจาคเลือดมาแล้วกี่ครั้ง

ผมก็บอกว่า 6-7 ครั้งไม่แน่ใจ ทิ้งบัตรบริจาคไปหมดแล้ว

พยาบาลได้ยินดังนั้น ก็ดุผมว่า “ทำอย่างนั้น สถิติก็เสียหมด”

หลังจากนั้นมา ผมจึงเริ่มเก็บสถิติไม่ทิ้งๆ ขว้างๆ อีกเลย ก็ได้มา 80 ครั้งที่เห็นบัตร

ก็ได้ประมาณ 86-87 ครั้งแล้ว ยังไม่ครบ 90 กว่าครั้ง

ผมเรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นลูกศิษย์วัดอัมรินทร์ ซึ่งติดกับโรงพยาบาลศิริราช

ผมขี้เกียจนั่งรถเมล์ไปสภากาชาด ผมก็เลยไปบริจาคที่โรงพยาบาลศิริราชหลายครั้ง การที่บริจาคเลือดที่โรงพยาบาลศิริราชทำให้ผมรู้ว่า โรงพยาบาลศิริราชไม่ได้ใช้เลือดของสภากาชาด

โรงพยาบาลศิริราช รับบริจาคเลือดเพื่อใช้เอง การบริจาคเลือดที่ศิริราช จะไม่ได้รับการบันทึกในบัตรของสภากาชาด

โดยสรุป ผมบริจาคเลือดมาแล้ว 90 กว่าครั้งจริงๆ

ขาย-บริจาคเลือด[2]

2011-07-26T22:05:00.003+07:00

ผมได้เล่าไปแล้วว่า ผมมีประสบการณ์ขายเลือดมาก่อน ก่อนที่จะเข้าไปเรียนที่วิทยาลัยครูนครสวรรค์

ในการเรียนหนังสือแต่ละครั้งนั้น ผมจะมีเพื่อนมาก คือ เพื่อนในห้องไม่ค่อยจะเกลียดผม แทบว่าไม่มีเลยก็ว่าได้

ผมเองนั้น เพื่อนว่ายังไง ก็ว่าตามนั้น ไม่ค่อยขัดคอใคร

ข้อดีของผมสุดๆ ก็คือ ใครจะลอกการบ้าน ลอกข้อสอบ หรือวานให้ทำงานให้ ผมยินดีบริการทุกอย่าง ไม่เกี่ยงงอนหรือเล่นตัวให้รำคาญ

พูดถึงการลอกข้อสอบนี่ จำได้ครั้งหนึ่งตอนอยู่ ป. 5 ผมเป็นคนที่เรียนเลขเก่งสุดๆ ในห้อง และสามารถกล่าวได้เลยว่า ผมเก่งเลขที่สุดในโรงเรียน

ที่กล้าฟันธงอย่างนั้นก็เป็นเพราะว่า โรงเรียนวัดส่องคบ (ท้ายเมืองอนุสรณ์) ที่ผมไปเรียนอยู่นั้น เพิ่งเปิด ป 5 เป็นชั้นแรก ป. 1- ป.4 ไม่มี

ทั้งโรงเรียนก็มีชั้นเดียวคือ ชั้น ป.5 นั่นแหละ ผมเป็นนักเรียนรุ่นหนึ่งของโรงเรียนวัดส่องคบ (ท้ายเมืองอนุสรณ์)

สำหรับโรงเรียนเดิม ที่เรียน ป. 1- ป.4 นั้น คือ โรงเรียนวัดพระบรมธาตุ ไม่กล้านับรุ่น เพราะ แม่บอกว่า แม่ก็เรียนโรงเรียนนี้

เป็นที่น่าเสียดายว่า เมื่อกลับไปเยี่ยมเพื่อนครั้งสุดท้ายที่ผ่านมา โรงเรียนวัดพระบรมธาตุของผม ถูกยุบไปเสียแล้ว

ผมจำได้ว่า ในการสอบครั้งหนึ่ง ครูออกข้อสอบ 3 ข้อ ผมก้มหน้าก้มตาทำเสร็จแล้ว เงยหน้าขึ้นมา เห็นเพื่อนแต่ละคน ทำตาลอย ทำไม่ได้

มันทำกันไม่ได้ทั้งห้อง เฉพาะเพื่อนผู้ชายนะครับ เพื่อนผู้หญิงเขาก็เก่งๆ กัน

ผมก็เขียนคำตอบใหม่อีกชุดหนึ่ง แล้วก็แอบครูส่งให้พวกมันไป พวกมันก็ลอกกันไปทั้งห้อง

ผลสอบประกาศออกมา ผมได้ที่ 1 ในการสอบครั้งนั้น วิชาเลขผมได้คะแนนเต็ม ไอ้พวกเพื่อนรักของผมทั้งหลาย ก็ยังตกเลขเหมือนเดิม

มันก็สมควรตกแล้ว ไอ้พวกเวร ให้มันลอก มันยังลอกผิด สมน้ำหน้ามัน

ทุกวันนี้ เวลากลับไปเยี่ยมเพื่อนเก่า คุยเรื่องนี้กับพวกมัน มันก็ยังขำกันทุกครั้ง

กลับมาเข้าเรื่องบริจาคเลือด

ตอนที่คณะรับบริจาคเลือดเข้ามารับบริจาคเลือดนั้น เขาใช้ตึกที่ผมเรียนไปที่รับบริจาค ผมเรียนอยู่ชั้นที่ 2 ห้องบริจาคอยู่ชั้นที่ 4

นิสัยที่เป็นสันดานของผมเลยก็คือ ผมจะมานั่งคุยกันอยู่แถวๆ ประตูหลัง ถ้าอาจารย์ไม่มา ผมก็จะไม่เข้าห้อง

ผมเรียนอยู่ห้อง FA6 พฤติกรรมของผมนั้น พวกห้อง FA5 มันยังจำผมได้เลย พฤติกรรมที่ว่านี้ เป็นที่น่ารังเกียจของพวกเด็กเรียนผู้หญิงมาก

ชั้นนั้นมีหลายห้อง พฤติกรรมเลวๆ ของพวกผมนั้น ก็มีพวกผมทำห้องเดียว ห้องอื่นๆ เข้าก็อยู่กันในห้องเรียบร้อยดี

การที่มานั่งสอดส่ายสายตาอยู่หน้าห้อง ผมจึงเห็นขบวนนักศึกษาพยาบาล ใส่ชุดฟ้าขาว เดินขึ้นบันไดกันเป็นทิวแถว

ห้องเรียนของผมติดบันได

ตอนที่เรียนวิทยาลัยครูนครสวรรค์นั้น ผมเป็นเด็กวัดพรหมจริยาวาส ความสกปรกของเด็กวัดอย่างผมนั้น กาได้เลยที่ “มาก” หรือ “มากที่สุด”

วันนั้น ผมก็รู้ตัวว่า ถุงเท้าไม่ซักมาเป็นเดือนแล้วมั้ง แข็งปึก แต่เห็นความสวยของนักศึกษาพยาบาลแล้ว ผมก็ไปบีบบังคับเพื่อนได้อีก 2-3 คน ให้ไปบริจาคเลือดด้วยกัน

ที่เขียนไปนั้น ไม่ได้เป็นคนชีกอ หรืออยากไปจีบนักศึกษาพยาบาลหรอก ชอบความสวยของพี่เขาเฉยๆ

คือ นักศึกษาพยาบาลที่มารับบริจาคเลือดนั่น เรียนอยู่ปี 4 แล้วมั้ง ผมยังอยู่ ปี 2. ของ ป.กศ. ต่ำบ้าง เตี้ยบ้าง แล้วแต่จะเรียกกัน ไม่มีใครเรียกถูกสักคนที่ว่า “ป.กศ. ต้น”

ผมไปขึ้นเตียงข้างๆ เพื่อนที่ไปปะเหลาะมาได้ พี่นักศึกษาพยาบาลก็มาทาแอลกอฮอล์ แล้วเตรียมจะฉีดยาชาให้

ดังได้บอกแล้วว่า ผมเคยขายเลือด ผมจึงบอกพี่คนสวยว่าๆ “ไม่ต้อง” ผมไม่ต้องฉีดยาชา

เพื่อนๆ มองหน้าผมด้วยความแปลกใจ ผมยืดอกทั้งๆ ที่ยังนอนอยู่ บอกเพื่อนว่า “กูเคยขายเลือดมาแล้ว สบายมาก”

อย่างไรก็ดี เมื่อพี่สาวคนสวย เอาเข็มบริจาคเลือดออกมาให้ผมเห็น ผมแทบช็อก

นี่มันเข็มอะไร ทำไมมันใหญ่โตมโหฬารอย่างนั้น เข็มขายเลือดมันเล็กกว่านี้

ผมบอกพี่สวยคนสวยปากคอสั่นว่า “เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่ง” ก็พี่แกจะเริ่มลงเข็มแล้ว

“พี่ ฉีดยาชาเหอะ ผมเปลี่ยนใจแล้ว”

การบริจาคเลือดหนนั้น ก็ผ่านมาด้วยดี

ขาย-บริจาคเลือด[1]

2011-07-26T21:36:00.001+07:00

ผมบริจาคเลือดครั้งแรกที่วิทยาลัยครูนครสวรรค์ ตอนนั้นเรียนอยู่ ป.กศ. ต้น ปี 2 หลักสูตรเขามี 2 ปีเท่านั้น

ที่บริจาคเลือดครั้งนั้น ไม่ได้คิดว่าจะช่วยเหลือคนป่วย คนเจ็บอะไรหรอก นักศึกษาพยาบาลที่มาทำหน้าที่รับบริจาคเลือด

สวยจริงๆ สวยทุกคน

สวยกว่าสาววิทยาลัยครูที่ผมเรียนอยู่มาก ผมก็เลยไปบีบคอเพื่อนให้ไปเป็นเพื่อนด้วยได้อีกหลายคน

มานึกๆ ถึงตอนนี้ การตลาดของกาชาดนครสวรรค์นั้นเฉียบขาดจริงๆ

ก่อนที่จะหลวมตัวไปบริจาคเลือดเพราะความสวยของนักศึกษาพยาบาลในครั้งนั้น ผมเคยขายเลือดมาก่อน ประมาณ 3-4 ครั้ง จึงจะขอเล่าไปในคราวเดียวกัน

ขอบอกก่อนว่านี่เป็นเหตุการณ์ประมาณปี พ.ศ. 2514-15 ตอนนั้น ผมยังเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 อยู่

ช่วงนั้น พวกเพื่อนๆ ในขบวนการนักเลงอันธพาลของผมนั้น ดื่มเหล้าเป็นบ้างแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยนิยมเท่าไหร่นัก

การไปขายเลือดเพื่อหาเงินนั้น ส่วนใหญ่จะหาเงินไปดูหนังที่ตาคลี หรือไปเที่ยวกันในที่ต่างๆ มากกว่าจะไปกินเหล้า

ในบางครั้งก็มีเหมือนกัน มีเพื่อนสมาชิกอยากจะกินเหล้า คนที่มีเลือดดีๆ ขายง่ายๆ ก็ต้องไปเสียสละในการขายเลือด เพื่อเอาเงินไปเลี้ยงเหล้าเพื่อน

ไม่รู้จะได้บุญ ได้บารมีกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ กิจกรรมขายเลือดเพื่อเลี้ยงเหล้าเพื่อนนี่

โรงพยาบาลที่รับซื้อเลือดนั้น เป็นโรงพยาบาลเอกชน อยู่ที่อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท เราจะเรียกกันว่า โรงพยาบาลมโนรมย์

ในแต่ละวันนั้น เลือดของโรงพยาบาลจะไม่พอใช้ จึงจะตั้งป้ายไว้เลยว่า วันนี้ต้องการเลือดกรุ๊ปไหนเท่าไหร่

กรุ๊ป O จะต้องการมากที่สุดในแต่ละวัน ถ้าใครมีเลือดกรุ๊ป O ต้องการไปขายเลือด รับรองได้ขายแน่ๆ กรุ๊ป A กรุ๊ป B จะรับซื้อน้อยลงมา ส่วนกรุ๊ป AB นั้น รับซื้อน้อยที่สุดในแต่ละวัน

วันแรกของการขายเลือดของผมนั้น จำได้ว่า เพื่อนต้องการเงินไปเที่ยว หรือกินเหล้าก็ไม่แน่ใจ แต่แม่ไม่ให้เงินแล้ว ถึงคราวผมที่ต้องเสียสละมั่ง

ผมยังจำบรรยากาศของการตรวจกรุ๊ปเลือดได้เป็นอย่างดี และผมรู้ว่าเลือดผมกรุ๊ปอะไร ก็เพราะการขายเลือดนี่แหละ

เจ้าหน้าที่ที่น่าจะเป็นแพทย์ ตรวจเลือดผมเสร็จ แกก็บอกว่า “เลือดพระ” กรุ๊ป O ผมก็ยิ้มๆ เพราะ ได้ขายเลือดแน่ๆ กองเชียร์ที่อยากได้เงินจากเลือดผม ก็ยิ้มหน้าบานกันไปด้วย

พ่อค้าขายเลือดคนต่อไป เจ้าหน้าที่บอกว่า “เลือดหมา” ผมได้ยินยังตกใจเลยว่า ทำไมพูดอย่างนั้น พ่อค้าท่านนั้น เลือดของท่าน กรุ๊ป AB

เลือดกรุ๊ป O ให้คนอื่นได้ทั้งหมด แต่รับเลือดได้เฉพาะกรุ๊ป O ท่านเลยเรียกว่า “เลือดพระ”

เลือดกรุ๊ป AB รับเลือดคนอื่นได้ทั้งหมด แต่ให้เลือดได้เฉพาะกรุ๊ป AB ท่านเลยเรียกว่า “เลือดหมา”

สมัยนี้ต้องเรียกว่า “เลือดนักการเมือง”

สรุปแล้ว ผมผ่านการคัดเลือกให้ขายเลือดได้ ผมไปขึ้นเตียง ทำขั้นตอนของการบริจาคเลือด เสร็จแล้ว หมอให้ดื่ม “หัวน้ำส้ม” 1 แก้ว ไม่พอขอเบิ้ลได้

ขอสารภาพเลยว่า เป็นหัวน้ำส้มที่อร่อยที่สุด เท่าที่เคยดื่มมาในชาตินี้

การไปขายเลือดหนหลังๆ ก็เพราะ อยากกินหัวน้ำส้มที่ว่านี่แหละ เป็นเหตุผลรองจากอยากได้เงิน

เงินที่ได้จากการขายเลือดในยุคนั้นก็คือ 100 บาท สมัยนั้น ก็มากพอสมควร

ครั้งสุดท้ายที่ผมไปขายเลือดให้โรงพยาบาลนี้ ปรากฏว่า ผมได้ดื่มน้ำส้มแฟนต้า ผมจึงหมดกำลังใจที่จะไปขายเลือดต่อไป

ประการสำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คือ ผมไปสอบบรรจุไปครูได้ กิจการขายเลือดจึงเลิกไปโดยปริยาย

มีครั้งหนึ่ง ผมแปลกใจมาก เพราะ เพื่อนพ่อค้าขายเลือดคนหนึ่ง เป็นคนวัยกลางคนแล้ว ท่าทางก็น่าจะมีอาชีพทำแล้ว รูปร่างท่านอ้วนพอสมควร

ผมเป็นคนชอบถามคน ชอบถามในสิ่งที่ไม่รู้ ผมก็เลยถามว่า “พี่ เงินไม่พอใช้หรือไง”

ท่านพี่ท่านก็ยิ้มๆ แล้วอธิบายว่า ท่านเป็นโรคความดันโลหิตสูง ในการมาขายเลือดนี่ นอกจากจะได้เงินแล้ว เมื่อเลือดออกไป ความดันท่านลดลงด้วย

เป็นการรักษาโรคความดันโลหิตสูงที่ฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาจริงๆ

อ่านตรงนี้ก่อน

2011-07-26T20:53:00.000+07:00

อ่านตรงนี้ก่อน

ถึงวันนี้ ผมมีอายุ 54 ปี 11 เดือน 15 วัน อีกไม่กี่ปี หรืออีกหลายสิบปี ผมก็ต้องตายแล้ว ช่วงชีวิตที่เหลืออยู่คงไม่เท่ากับ 54 ปี 11 เดือน 15 วัน ที่ผ่านมาแน่ๆ

55 ปีที่ผ่านมา ผมทำทั้งความดี ความเลว ความถูกต้อง ความผิดพลาดมาตลอด เพราะ ผมเป็นบุคคลธรรมดาคนหนึ่ง

สิ่งที่จะเขียนต่อไป ก็จะเป็นการบันทึกชีวิตที่ผ่านมา เพื่อว่าจะเป็นอุทาหรณ์คนที่ได้อ่าน อาจจะไปปรับชีวิตของตน

เลือกแต่สิ่งที่ดีๆ ที่ผมทำไว้ อย่าไปเลือกตามความชั่ว ความเลวที่ผมทำไว้

ความเลวที่ผมกล่าวถึงนั้น ไม่ใช่ความเลวอย่างที่คนโกงแผ่นดิน อาชญากร ฯลฯ เขาทำกัน เป็นความผิด ความเลวที่คนปกติธรรมดา อดที่จะทำลงไปไม่ได้

คนที่ผมไปทำร้ายร่างกายหรือจิตใจของเขาไว้ ผมก็ขออโหสิกรรมไว้ด้วย ผมสร้างบุญสร้างบารมีครั้งใด ถ้าท่านรู้ขอให้มารับไปได้เลย ตามแต่จะได้รับ

คนที่สร้างกรรม สร้างเวรให้กับผม ก็ขอให้ได้รับโทษทัณฑ์ตามนั้น

เพื่อนๆ ของผมทุกคน ที่ผมนับเป็นเพื่อน ถ้าตายไปแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะไปอบายภูมิ ผมช่วยเหลือทุกคนอย่างเต็มที่

แต่ถ้าเพื่อนทำกรรมหนักจริงๆ อย่างที่ธาตุธรรมรับไม่ได้ อย่างนั้นก็ต้องเป็นกรรมของเพื่อนแล้ว

เหตุผลหลักที่ผมต้องเขียนบทความส่วนนี้ก็คือ

ผู้อ่านส่วนใหญ่ สงสัยมากกับพฤติกรรมการตอบความเห็นของผม ว่าทำไมบางครั้ง ดูดุเดือดรุนแรง

บางคนด่าด้วยว่า “คนอยู่ในศีลในธรรมไม่ควรทำแบบนี้”

บทความชุดนี้ จะบอกถึงความเป็นมาของตัวผมเอง ทำให้ผู้อ่านรู้ว่า ทำไมผมจึงเป็นตัวผมอย่างที่เป็นทุกวันนี้

สุดท้ายขอแสดงรูปในอดีตให้ดูด้วย รูปที่โชว์นี้ เป็นรูปที่ถ่ายตอนจะรับปริญญา

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบถ่ายรูป รูปของผมเองจึงมีไม่มากนัก รูปนี้เป็นรูปในอดีตที่เก่าที่สุดที่เคยมี และยังมีอยู่

รูปนี้อายุประมาณ 23-24 ปี

อีกรูปหนึ่ง ผมไปอบรมการถ่ายภาพเบื้องต้น เพื่อนๆ ที่เข้าอบรมด้วยกันถ่ายไว้ ตอนนั้นอายุน่าจะประมาณ 40 ปี

ขอให้สังเกตดูเข็มขัด เข็มขัดเส้นนี้ผมยังใช้อยู่จนถึงปัจจุบันนี้