अमेत्य ... n all

सुजु – द हिडन पार्ट अफ माइ लाइफ

noreply@blogger.com (ametya) — Sun, 12 Dec 2010 09:08:00 +0000

"प्रोस्टीच्युटको बारेमा लेख्न्न प्रोस्टीच्युट नै हुनु पर्छ भन्ने छैन नि डियर !"

उनले यसरी मेरो प्रश्नको सटिक उत्तर दिइरहदा म भने भर्खरै उनको ब्यागमा देखिएको ‘इलेभेन मिनट्स ' लाई नै सम्झिरहेको थिए । पाउलोको बहुचर्चित उपन्यास ‘इलेभेन मिनट्स ‘ लाई इंगित गर्दै एक स्तम्भकारले एकपटक भनेका थिए – अहिले सम्म पढे मध्ये को सबै भन्दा कामुक पुस्तक । यसर्थ पनि मैले उनलाई प्रश्न गरेको थिए – “ तिमी पाउलो पढ्छौ ?? “

उनी अर्थात सुजु – अ लेडी अफ केटीएम । यो पछिल्लो लेडी वाला ट्याग चै उनको बोल्डनेसलाई ओके भन्न म बारम्बार युज गर्ने गर्थे र प्रत्युतरमा हाम्रो कनभर्सेसन इन्ड हुन्थ्यो उनको ‘यस् आइ यम ‘ बाट । हुन पनि उनि बोलि र विचारमा अन्य लेडी भन्दा बोल्ड नै थिइन – जुन उनको इलेभेन मिनट्स रिडिंगले पनि प्रस्ट्याइसकेको छ ।

“सुजु ! कहाँ पुग्यौ ?? “ – पाउलोको बुक ब्यागमा राख्दै सोध्छु

“दृश्य र पल्पसा भेट भएको च्यापटरमा “ पुन: एक पुलुक्क हेराइ म तर्फ ।

उनी बेन्चको एक छेउ बसेर उनको फेभोरेट बुक ‘पल्पसा क्याफे’ पढ्दैछिन् , म भने उनको काखमा टाउको राखी बेन्चमा लम्पसार छु । केशर शम्शेरले आफ्नै लागि निर्माण गरेको यो स्वप्न बगैचा अहिले थुप्रै स्वप्निल जोडीहरुलाई आफ्नो सपनालाई तरंगित बनाउन भरमग्दुर प्रयास गर्दैछ , जसको फाइदा हामी दुइले पनि कुनै कुनै शनिबार उठाउने गरेका छौ ।

उनको हात सुम्सुयाउदै म पुन: “ याद छ हाम्रो भेट ??” प्रत्युतरमा उनी मेरो कपाल मुसार्दै हल्का एक मुस्कान ।

२०६५ को सुरुवातसंगै प्रथमपटक उपत्यका भित्रिइदा यो खाल्डो म प्रति पूर्णत अनभिज्ञ थियो तर उनको साथसँगै यो परिवेश बिस्तारै बिस्तारै केहि चिरपरिचित बन्न थाल्यो । जेठको पहिलो साता स्वामी चंद्रेशको दर्शन गर्न जुरेको अवसर पुर्णत उनीसँग नै भेट गराउन सृजित एक अनौठो संजोग थियो भन्दा अयुक्ति नहोला । बुढानिलकण्ठ स्थित स्वामीजीको आश्रम पुग्दा स्वमिजिकै रचानाकुल चित्रहरुले सुसज्जित त्यो ठुलो हल पूर्णत शान्त परिस्थितिमा थियो तर गुन्जन थियो त मात्र उनका भनिदै गरेका कविताका केहि पंग्तीहरु

“बुद्धभूमि भन्नु मात्र यत्रतत्र टाटै टाटो

हिजो सम्म सितल नेपाल आज किन तातो ???”

“सुन्नुस न !! मैले तपाइको कविता मिस गरे , रिटन केहि छ कि ?”

‘यो लिनुस ‘ – भर्खरै प्रस्तुत गरिएको कविताको प्रतिलिपि उनले मलाई हस्तातरण गरिन । पृष्ठभूमिमा गीता लामिछानेको एकल कविता संगह्र ‘म पनि गुरासँ हुन पाए ‘को बिमोचनको हर्सोउल्लास ।

“कविता उत्कृष्ठ छ , तर एउटा मात्र भयो “

‘लव टु रिड द्यान राइट , त्यसैले हेर्नुस न धेरै लेखन पाएकै छैन '

केहि वार्तालाप चल्दै थियो तर तत्कालै विमोचनको लागि आमन्त्रित महानुभावलाई लिएर आएको बस अब फर्किनको लागि तयार हुनोस् भन्दै घार्र्घुर्र गर्न थाल्यो ।

संकेत पाउने बितिक्कै म – “के म तपाईलाई पछी पनि भेट्न सक्छु ??”

‘लव टु वाच ड्रामा एट गुरुकुल थ्रिएटर । व्ह्याइ डोन्ट यु कम ?? आइ विल ह्याभ अ कम्पनि टु ‘

ततपश्चात गुरुकुलिंग हुदै बढ्दै गएको मित्रता अहिले पुलंकित हुदै केशर महलको स्वप्न बगैचामा एक अर्कोमा पूर्णत लिप्त अवस्थामा आइपुगेको छ – प्रेमको परिभाषा होला सायद यो ।

..........

“त्यस्तो हैन नी डियर , म तिमीसँग बिताएका प्रत्येक पलहरु किन्दै छु ताकी भोलि अरु कसैले दावी गर्न नपाओस्”

दुवै जना कमाउने भएपछी खाएपिएको बराबरी गर्नुपर्ने उनको मान्यता थियो उनको तर अब साहित्यमै हुन्न भन्ने आशय व्यक्त गर्दै म पनि अभिव्यक्त गर्न थालेको थिए माथिको हरफ जस्तै केहि साहित्यिक उपशब्दहरु ।

‘वाउ अमित ! आज केटीएम को भ्यु त क्या दामी देखिएको रहेछ है !!!” स्वयम्भुको डाँडोबाट भ्याली हेर्दा उ खुशी भएकी थिइ ।

“थाहा छ , यो केटीएम एक सुन्दर क्यानभास हो तर अव्यवस्थित सहरिकरणले गर्दा जताततै रंग पोतिए झैँ भएको छ “

“ओहो ! साहित्यकार ज्यू, के हो मेरो संगत लागे जस्तो छ नि !!! निकै साहित्यिक छाटकाट देखियिन थालेका छन् त !!” उ प्रफुल्लित मुद्रामा पुगी ।

“सुजु !! म खुशी छु कि मेरो जीवनमा रंग पोत्न एक कुशल कुचिकार पाएको छु । आशा गर्छु मेरो क्यानभास भताभुंग हुने छैन “ – अनुहारमा आएको कपाल पन्छाउदै म भावनामा बहन्छु ।

भावनात्मक पंगतीहरु यसरी बहिरहदा आँखा मौन हुन पुगे जसलाई सार्थकता दियो उनको अधरको चुम्बनले – मेरो मस्तश्क भावाबिहोर हुन पुग्यो ।

..........

साँझको ७ बजेको छ । सुजुले ७ बजेतिर कल गर्छु भनेर म्यासेज पठाएकी थिइ । त्यसैले उनको फोनको प्रतिक्षा गर्दै म छतमा टहलिदै छु । काठमाण्डौमा खै किन हो त्यति तारा देखिइदैनन तर विराटनगरमा हुदाँ चाहिँ छतमा गयो कि आकाशमा ताराहरुसँग हराउने मेरो बानि नै भएको छ । मन्द मन्द हावाको मदमस्त स्पर्शले छेवैको फुल आफ्नो जवानी महसुस गर्दैछ जसलाई देखेर अनायसै म लजाएझै हुन्छु । यक दिज फिलिंग सक्स !! र पनि :)

“अमित आइ एम लिभिंग नेपाल विथ इन दिस विक । आइ गट भिसा फर यु.एस.” झन्डै १५ मिनटको वार्तालाप पछी उनले यसो भनिरहदा कहाँ के, कसरी, किन एकैसाथ मथिंगल वरिपरी घुम्न थाले । मन्द मन्द हावा तातिरहेझै भयो अनि अघिसम्म दौतरी झैँ भावना साटासाट गरिरहेको त्यो फुल अब भने मलाई देखेर गिज्याउन थालेको थियो ।

सुजु ! अमेरिकै पुगेर भनेको भए पनि भैहाल्थ्यो नि !!! म बाट फोन काटीइसकेको थियो ।

“व्हाट आइ मिन टू यु ?” – यसरी फर्मालिटी पुर्याए झैँ गरि भिसा पाइसकेपछिको अन्तिम क्षणमा आएर इन्फो दिइरहदा म पूर्णत इमोशनल आवेगमा पुगिसकेको थिए। यसर्थ उनका हरेक कल म बाट काटीइसकेका थिए र म्यासेजमा मात्र हामी सिमित थियौ ।

“I know I am a no. of null but if you stand by me as one can make myself a million. Amit without you, I would like a valueless.” – म्यासेज पढ्दै गर्दा आँखा पर कतै रातको शुन्यतामा टोलाई नरम हुन खोज्दै थिए ।

हुन त यु.एस. प्रोसेसिंगको कारणले हाम्रो रिलेशनमा इन्स्टाबिलिटी वा इन्सेक्युरीटि नआओस् भनेरै उनले मलाई नबताएको भनेर फोनबाट पनि प्रस्ट्याइसकेकी थिइन तर पनि मन त आखिर मन न हो !!!

..........

एक दुइ तिन चार .....एक दुइ तिन चार – घडी घुम्दैन मन घुम्छ । हेर्दाहेर्दै चार साता बितेछ तर एक दिन त्यस्तो बितेन जुन दिन मेल या फेसबुक चेक नगरिएको होस् । आशाको दियो तब धर्मराउछ जब नेटका अक्षरहरुमा म मेरो प्रतिक्षारत मान्छेको लेखाइ पाउँदिन , अनि फेसबुकका भित्ताहरुमा उनको उपस्थिति पाउँदिन । यो मन कमजोर छ , गर्न केहि सक्दैन मात्र बस अत्तासिन्छ । यात्रा ठिकै त भयो नि ?? मन एकतमास सोधिरहन्छ तर उत्तर आउने कुन दिशाबाट ??? नयन शिथिल भए झैँ निदाउन खोजे ।

‘सरि डियर हेरन, कोठा ,कलेज, जब, मनि हरेक चिजको म्यानेजमेन्ट गर्नुपर्ने हुदाँ म आफैले आफैलाई म्यानेज गर्न सकिरा छैन ‘ मौनतालाई भंग गर्दै एकाएक उ फेसबुकमा झुल्केकी थिइ ।

हुन पनि हो , मानिस अरुलाई गर्नुपर्ने व्यवस्थापन सहजै गरिदिन्छ तर आफुले आफुलाई गर्नुपर्दा निश्चय नै ......किनकि आफैलाई हेर्नकै लागि मात्र भए पनि एक परावर्तन त चाहिन्छ नै । परावर्तन अर्थात कसैको साथ , कोहि नातेदार या असल साथीको आड ।

‘अँ – यता शानीआमा हुनुहुन्छ “

मेरो मनले ढुक्कको सास फेर्यो ।

..........

तल डेरामा बस्ने आन्टीको कान्छो छोरा काखमा चुलबुल चुलबुल गर्दै सुन्तलाको केस्रा छोडाउदै जाडोमा घामको मजा लिदै छ म भने छतको एक छेउ पल्पसा क्याफेका अक्षर अक्षर भौतारिदै केशर महलको त्यो काखे आनन्द स्मृतिमा ल्याउन प्रयत्न गर्दैछु । बडो अचम्मको हुदोंरहेछ यो नारी काख – यहि काखमा लुटुपुटु गर्दै एक बालक वयस्क बन्छ र पछी फेरी वयस्क कालमा त्यहि काखमै आफ्नो वात्सल्यताको अनुभूति खोज्छ । हो सुजुको काखमा म बालक झैँ निष्कपट र निश्छल हुन्थे , मनका संबेदनाहरु सहजै बिना कुनै छल र अवरोध बहीरहन्थे र आफुले आफुलाई भने उनको गहिरो र गम्भीर ती नयनमा निरन्तर भासिरहेको झैँ पाउँथे जसबाट निक्लन मलाई मन हुन्नथ्यो – एक रत्ति पनि ।

..........

रातको एघार बज्ने तरखरमा छन् तिनीहरु । तिनीहरु जो आफुलाई एकै देश , काल , परिस्थितिमा स्थित गरि घुमिरहन्छन् तर त्यो अनंतकालको घुमाईले हामीहरुको भने आज अब स्मृतिमा तथा भोलि आजको अवस्थामा आइपुगीसकेको हुन्छ । कम्प्यूटरमा कोहि एकोहोरो चिच्याइरहेको छ “व्हेन आइ लुक एट यु .. आइ एम अलाइभ” – सेलिन डीयोनको गीतमा इनरजाइजिंग प्याकेज पाउँछु ।

खानपिनको घरधन्दा सकेर बेडमा लम्पसार परेकै थिए , छिनमै हतारिएर अगी खोलि छाडेको फेसबुक पल्टाउन पुग्छु । अघिदेखि आएर कतै हराइरहेकी रहेछे – सुजु ।

‘हाइ’ – झस्काउछु । निद्राबाट ब्युतेझैँ भइ उ ।

“अमित ! वान्ट टु लिभ अ न्यु लाइफ फोर्गेटिंग अल द पास्ट इभेन्ट्स प्लिज फरगिभ मि सिन्स आम फर्गेटिंग यु “

गफ चलिरहदाँ एकाएक उनले यसो भनिरहँदा किबोर्डमाथि चलायमान औला एकाएक रोकिन पुगे । मस्तिस्क अबुझ थियो या बुझ्न चाहिरहेको थिएन – चाल पाइन । आँखा फेसबुकको च्याट बक्समा नै अल्झिरहेका थिए । माथिका वाक्य दोहोराइ तेहेराइ पढेपनि परिवर्तन हुने छाटकाटमा थिएनन – कुनै भ्रम थिएन त्यो । पिलपिल आँखा भरिएर आए छछल्किएर आए प्रश्नहरु तर किबोर्डका औलाहरु चलायमान हुन सकेनन् – लाटीएझै भए म । जब सेन्स महसुस गरे तबसम्म उनी अफलाइन भैसकेकी थिइन ।

इभेन्ट !! कति सजिलै भनिदियौ सुजु तिमीले मसँग बिताएका प्रत्येक पलहरुलाई इभेन्ट भनि । छेपारोझैँ रंग बदल्ने छि नारी तिम्रो जात ।

भक्कानिएर आयो मुटु । प्यासेजमा ओहोरदोहोर गरिरहे । मन थाम्न सकिन । बतासिएर रोड पुगे । रातको सन्नाटामा लाजिम्पाटको यो सडक सुनसान छ पर कतै कुकुर भुकिरहेको छ – त्यसलाई पनि निद्राछैन शायद । चिसो बतास कति कति खेर उत्तर बह्दै छ ....मेरो तनलाई स्पर्श गरी मन शान्त पार्न खोज्दै छ ।

शान्त हुदैन मन, दौडन्छु बेतोडसँग । दौडदा आफ्ना छायाँ आफूसँग भागेझैँ भान हुन्छन् तर ती साथै थिए जसरि सुजुका स्मृतिहरु !!!

दौडेर लखतरान भएको छु – ठमेल जाने बाटो आइ पुगेको छ । यो त्यहि केशर महल हो जहाँ हामीले हाम्रा रमाइला क्षण बिताएका थियौ र उनको काखमा आफ्नो अबोधपनालाई महसुस गरेको थिए तर ति सबै अब उनका लागि मात्र घटना भएका छन् – मात्र घटना । सुजु अनायसै के भयो यो ?? उत्तर सुन्न मन थिएन मात्र बस प्रश्नमै हराइरहेको थिए म । बाटोकै एक छेउ केहि हुल देख्छु – आफुलाई तिनीहरुकै बिच उभ्याइ हेर्छु – फरक केहि पाउँदिन । फरक छ त यति छ – त्यहाँ शरीरको भोग यहाँ निर्दोषपनको । छ्ये , एक गहिरो सास फेर्छु । त्यो हुलको एक आँखासँग आँखा मिलाउन खोज्छु – निरिह म लाचार हुन्छु ।

पर ठमेलको चिरपरिचित गल्लीबाट ओम् माने पेमे बजिरहेझैँ आभाष भएर आयो त्यतैपट्टि फर्केर एक थोपा आँशु हुर्र्याए – यो त्यहि गल्लि थियो जहाँ सुजुसँग व्यतित ठमेलका यादहरु थिए – धुमिल भइनसकेका स्मृतिहरु मानसपटलबाट अब पखालिएलान कि ???

..........

पछी थाहा पाए उ गुरुकुल थ्रिएटरमा प्रोग्राम एडिटरको रुपमा काम गर्दो रहेछ र उसैको डीपेन्डेट भिसामा सुजु अमेरिका पुगेकी रहेछे । तर ति सब कुरा अब मेरा सरोकारका बिषय थिएनन् । चंगा पर कतै क्षितिजमा विलायमान हुदै थियो मसँग मात्र अब सम्झनाका धागोहरु थिए ।

सुजु गएदेखिन रित्तिदै गएको म केहि भर्न चाहन्थे यसर्थ पनि स्वातीको नयनमा आफुलाई कैदी हुन एक तरिकाले ठिकै लाग्न थालेको थियो । तर यो मनले भुलेछ कि एक पटक भरिइसकेको गाग्रो पुन: भरिदा चिस्यान त पहिलेकै पानीको रहिरहन्छ नि । म मात्र बस रित्तिइएको रहेछु , सुक्खा नाइँ । स्वातीको बाहुपाशमा सुजुको आत्मियता खोज्नु निश्चयनै भुल थियो । फलत: स्वातीसँगको रिलेशन त्यति ठिक हुन पुगेन किनकि म आफै ठिक थिइन । जागिरको सिलसिलामा म बिराटनगर आइपुगे ।

..........

बिराटनगर त आइपुगियो – तर यहाँ पहिले जस्तो केहि थिएन । भिड थियो , कोलाहल थियो – तर अनुभूति थिएन । गम्भीरताले मलाई पूर्णत गाँज्न थालेको थियो । एकोहोरिदै गएको मस्तिस्क स्वछन्द पन्छी झैँ उड्न चाहन्थ्यो सुजुको पिंजडारुपी यादहरुबाट उन्मुक्त भइ तर सकिरहेको थिएन र छैन पनि ....

आफैले आफैलाई भुलेर कसैलाई चाहनुको परिणाम हो यो भने मैले अब आफैलाई चाहनुको विकल्प छैन । तर एकपटक त काठमाण्डौ जानु नै छ किनकि ठमेलका ति गल्लि , स्वयम्भुको डाँडो र केशर महलको त्यो स्वप्न बगैचा आदिलाई नजिकबाट नियाल्दै सुजुका स्मृतिहरुसँग पौठेजोरी खेल्नु छ र आफुले आफुलाई बचाएर बिराटनगर ल्याई पुर्याउनु छ किनकि जिन्दगी जिउनु छ मैले – हो सुजुका यादहरु बिनाका क्षण क्षणका जिन्दगीहरु !!!!

प्रंशसा

noreply@blogger.com (ametya) — Mon, 02 Aug 2010 06:51:00 +0000

कोही कोही मात्र हुन् कि सबै उस्तै हुन्
एक दुईलाई छाडेर कि संसारै यस्तै हुन्
बुझिनै गार्‍हो, नंगा भैकन पनि धोका
बाहिर जे देखिए नि प्रंशसाकै भोका

जती खाएपनि नअघाइने यो चिज कस्तो हो ?
सिढीं चढ्न भनेपछि यो भेटी सस्तो भो
एक दुई गीत गाएदेखि पुग्ने रै छ काम
साथमा साथी लाएपछि हुने कामै तमाम
साथी पनि कस्ता-चाकडी र दाम
किन बिगार्‍यौं कठै ! प्रंशसा मिठो नाम

च र द को परिबन्दमा परेछौ कि कसो ?
आच्चै! र त नि सुकसुक पनि बन्द छ त हो
बुझ्दछु, ओठ बन्द भए नि मनका यि भावहरु
अझ बिर्सी गएका छैनन् प्रंशसास्वरुप दिइने जोशिला ति धापहरु

यि दुई भाइको जालोमा बेरिएछौ एसोरी
उम्काउनै गार्‍हो भो छुटाउने पो कसोरी
यि भोकाहरु किन यती सारो सारो चिच्याउँछन्
स्वच्छ मनले हात जोड्दा फेरी हाथ मलेको भनी डराउँछन्

कसैको दिलै खोलेर तारिफ गर्दा नि कर्के नजर लाइयो
मात्र मुस्कुराइ स्वागत गर्दा नि तर्के प्रहार गरियो
तिमी त पैले एक्लै थियौ, एकान्त मन पराउथ्यौ
अस्तित्व विलिन होला कि भनी मित्र कम बनाउँथ्यौ

केही त बोल, आखिर यि सब किन हुँदैछन् ?
तिम्रा प्रयास जती किन घाटका पानी पिउँदैछन् ?
मलाई त लाग्दैन, यि दुइद्वारा तिमी बलात्‍कृत हुँदैछौ
लाग्दछ, तिमी आँफै यिनीप्रति समर्पित हुँदैछौ

मन र मस्तिष्क संबाद

noreply@blogger.com (ametya) — Sat, 10 Jul 2010 08:57:00 +0000

आज फेरी त्यहि

कथा दोहोरिएको छ

म बोल्नु र तिमी बोल्नु

एक साथ भएको छ

त्यसैले त हेर

नेपथ्यले बाजी मारेको छ !!!

तिमी हामीबिचको अधैर्यता

र त्यसबाट सृजित अन्यौलता

सुन्ने भन्दा बोल्ने हाम्रो बढी चाहना

फलत: कोलाहलपूर्ण अतिरंजित सिर्जना !!!

हाम्रो गनगन नै उसको खसखस

हाम्रो असमझदारी नै उसको तयारी

ठाडो कान, त्यो काग बडो चालाख छ

त्यसैले त हेर , फेरी बाजी मार्न उ पुरै तम्तयार छ !!!

हाम्रो अतालमेल र असंयता

उ अनभिज्ञ छैन

उसको र हाम्रो बाटो फरक

त्यो कदाचित हैन

मौकापरस्त उ मौकाको ताकमा छ

हाम्रो कमजोरीलाई बल बनाई

आफु अघि बढ्न उचित समयको खोजमा छ

पुन: बाजी मार्न अधैर्य उ

पूर्णतया प्रतिक्षारत छ! !!!

उ- अर्थात नेपथ्यका कालो कागहरु !!!

..तन्त्रमा रुमलिएको म

noreply@blogger.com (ametya) — Sun, 02 May 2010 11:31:00 +0000

सबै भन्छन आयो आयो तर म आको मलाई नै थाहा छैन ।
मलाई घुमिफिरी ल्याइदै छ तिमी बिचरालाई वास्ता नै छैन ।
यो म हो र ? यो त सिर्फ प्रतिबिम्ब हो
म त अझै परै छु, अस्तित्व मा नै प्रस्नचिन्ह भो ।

म त आउन खोज्दै थिए, तर मलाई गुमराह पारीयो ।
मेरो नाम गरी दोसल्ला सम्मान अरुलाई नै दिइयो ।
म हेरिरहे, मेरो अगाडि मै तमासा बनेको एक टकले म हेरिरहे ।
बुझेर बुझपचाकाहरुलाई देखी एक तमासले म हेरिरहे ।
मेरो अगाडि मै नाचेको देख्दा एक टकले म हेरिरहे ।

तिम्रो सामिप्यताको लोभमा म लडिरहे, संघर्ष गरिरहे ।
तिमीले हाथ बढाइदिदा खुशीले म पागल भए ।
सामिप्यताको अन्तिम क्षणमा म तब स्तब्ध भए
जब मैले तिमीलाई मेरो छाँयासँग खेलिरहेको पाए ।
…..केबल मेरो छाँया मात्रसँग खेलिरहेको पाए ।

आज हैन भोली, भोली हैन पर्सी, कथा यसरी नै बढदै जान्छ ।
तिम्रो कथा सँगसँगै मेरो ब्यथा अझ बढदै जान्छ ।
कती लाचार र बिबश रहेछु म,न आउन सके न जान नै सके ।
आफ्नै अस्मितामा लुँछाचुँडी हुँदा मुकदर्शक बनी हेर्न पनि सके ।
………..मुकदर्शक बनी हेर्न पनि सके ।

…..**…..लोकतन्त्र, गणतन्त्र आदिमा पिल्सिएको दिगो शान्ति हुँ म…..**……

I m in love..?

noreply@blogger.com (ametya) — Sun, 02 May 2010 11:24:00 +0000

Smthing has happened to me
I feel like i m in the sky
I felt never like this before
I m in change, I m sure

Silence is being my friend
Environment is new
Smilling knocks the door
I guess i m in love,is it true?

Really I don't ve the word
How much i m excited
What didn't i do
to get a date with u

I was closest of ur
Even though i was far
In stead of saying hi to u
I always used to be shy

Frm outside i was nice
In inner there was a tide
My life was roaming n out of control
These all were happening due to the absence of ur

Even in the crowd
I was alone
Despite of having a name
There was a ? who i m

I wept, I cried
I sweated whole the night
I lost id, I lost my apetite
I even tried to do suicide

Now my life got a change
It is full of enjoy n courage
I did struggle n got the chance
I made some principles to govern my life

One thing we all should realize
To live a life love is must
One can nt move even a single step
If he is nt in love.....with himself
Thnk u hey god ! I m in love ...with myself

नेपाल एकिकरणदेखि गणतन्त्र - शाहवंशीय राजाहरुको कालक्रम

noreply@blogger.com (ametya) — Sun, 18 Apr 2010 19:58:00 +0000

Narayan Hiti Royal Palace, Kathmandu

विश्व मानचित्रमा एसिया महादेशको ०.३ प्रतिशत भुमि ओगटेको भुपरिवेष्ठित देश नेपाल मुख्यत एसियाका ज्योति गौतम बुद्दको जन्मस्थल लुम्बिनी र संसारकै अग्लो हिमचुचुरो सगरमाथाको कारणले प्रख्यात छ । करिब १ लाख ४७ हजार वर्ग क्षेत्रफल रहेको दुइ विशाल राष्ट्र चिन र भारत बिच सरदर १८३ कि.मि. को चौडाइ र ८८५ कि.मि. को लम्बाइ ( पूर्ब मेची देखि पश्चिम महाकाली ) भइ फैलिएको छ । छेवैको छिमेकी देश बिट्रेनको अधिनस्थ रहदाको समयमा पनि आफ्नो सार्वभौमिकतामा आँच आउन नदिएको नेपाल जन्मैदेखि स्वतन्त्र रहेको छ । सुर्य नअस्ताउने साम्राज्य भनिएको तत्कालिन वृहत बेलायतले वि.सं. १९८० मा नेपाललाई स्वतन्त्र राज्यको रुपमा दिएको मान्यताले नेपाल बिट्रिश उपनिवेश नभएको पुष्टि गर्दछ ।

गोरखापति श्री ५ पृथ्विनारायण शाहको वि.सं. १८२५ आश्विन १३ इन्द्रजात्राका दिन काठमाडौं उपत्यका विजयका साथै शुभारम्भ भएको नेपाल एकिकरण अभियान उनका उत्तराधिकारीहरुको समयमा बढ्दै गएर पूर्वमा मेचिपारि सिक्किम (टिष्टा) र पश्विममा महाकालीपारि देहरादुन, सतलज सम्म पुगेको थियो । पछि समय अन्तरालसँगै राजाहरुको अदुरदर्शी निर्णय तथा भाइ - भारदारहरुको सत्ता र शक्ति प्राप्तिको निम्ति खेलिएका कुटनीतिक तथा षडयन्त्रमुलक दाउपेचका कारण नेपालको राजनीति पूर्णत अराजक , अस्थिरता र उतारचढावबाट गुज्रिइ फलत: बिट्रेनको इष्ट इण्डिया कम्पनिसँग वि.सं. १८७३ मा सुगौली सन्धि गर्न बाध्य भयो जसको कारण नेपाल आफ्नो एक तिहाइ भुभाग गुमाउदै अहिलेको सीमांकनमा आइ पुग्यो।

गोपालवंशी, महिषपाल हुदै प्राचिनकालदेखि नै राजतन्त्रलाई राज्यको मेरुदण्डको रुपमा अंगिकार गरेको नेपाल अन्तिम मल्ल राजा जयप्रकाश मल्ललाई पृथ्विनारायण शाहदेवले पराजित गरी नेपाल सुसंगठीत गर्ने अभियान सुरुवात गरेयता राजनीतिवृतमा थुप्रै उथुलपुथुल आई राजतन्त्रात्मक पद्दति ०६२-०६३ को आन्दोलन पश्चात पूर्णतया अन्त्य हुँदै गणतान्त्रिक अभ्यासमा आइपुगेको अवस्थामा छ ।

अहिलेपनि संवैधानिक राजतन्त्र अंगालिरहेका बेलायत , जापान जस्ता विकसित मुलुकहरुका साथै साउदी अरेबिया, थाइल्याण्ड , मलेसिया , डेनमार्क , स्विडेन जस्ता विकासशील तथा राजतन्त्रात्मक मुलुकहरुको सामुन्ने राजतन्त्रबाट गणतन्त्रतिरको यो विशालकाय परिवर्तन विश्व तथा उपरोक्त जनसमुदायको प्रमुख चासोको रुपमा रहिरहेको छ।

नुवाकोट, काठमाडौं उपत्यका माथिको विजयसँगै वृहत नेपाल एकिकरणको बिजारोपण रोपी शाहवंशीय राजतन्त्रलाई संस्थागत गरेदेखि माघ १९ को शाही कु: सँगै उदय भएको राजतन्त्रविहिन गणतन्त्र सम्म आइपुग्दा राजाहरुको रोलक्रम निम्नानुसार रहेको छ।

पृथ्वि नारायण शाह (१७९९ पुस २७ - १८३१ माघ १)

प्रताप सिंग शाह ( १८०८ - १८३४ )

रण बहादुर शाह ( १८३२ - १८६३ )

गिर्वाणयुद्द शाह ( १८५४ - १८७३ )

राजेन्द्र विक्रम शाह ( १८७० - १९३८ )

सुरेन्द्र विक्रम शाह ( १८८६ - १९३८ )

त्रैलोक्य विर विक्रम शाह

पृथ्वि विर विक्रम शाह ( १९३२ - १९६८ )

त्रिभुवन विर विक्रम शाह ( १९६३ असार १७ - २०११ फागुन ३० )

महेन्द्र विर विक्रम शाह ( १९७७ असार - २०२८ माघ १७)

विरेन्द्र विर विक्रम शाह ( २००२ पुष १४ - २०५८ जेठ १९ )

प्राचिन कान्तिपुरी नगरीका दुर्लभ फोटाहरु - इतिहासबाट

noreply@blogger.com (ametya) — Wed, 14 Apr 2010 06:00:00 +0000

नेपालको इतिहासको व्याख्या गर्ने हो भने नेपालको उत्पत्ति देखि लिएर अहिलेको अन्योलग्रस्त स्थिती सम्मको चर्चा परिचर्चा गर्ने हो भने काठमाडौं उपत्यका यसको मुख्य पृष्टभुमीमा रहन जान्छ । प्राचिन समयमा कान्तिपुर नगरी पनि भनिने काठमाडौं उपत्यका झण्डै झण्डै नेपालको सिंगो इतिहास बोकेको प्रमुख प्रतिनिधि स्थल हो ।

नेपाल राज्यको स्थापनाक्रम र मन्जुश्रीले चोभार डाँडा काटी काठमाडौं दहलाइ बस्ती बनाएदेखिको विकासक्रमलाई मध्यनजर गर्ने हो भने दुवै एक अर्काको पर्यायवाची बन्न जान्छन् । गोपालवंशी, महिषपालहरुको कान्तिपुर शासनसँगै नेपाल नामको राज्यको स्थापना भएको देखिइन्छ । किराँतकाल, लिच्छविकाल र त्यसपछि मल्लकाल हुँदै शाह वंशले स्थापना गरेको वृहत आधुनिक नेपाल अहिले गणतन्त्र (राजतन्त्र विहिन)परिस्थितिसम्म आइपुग्दा पनि काठमाडौं (राजधानी बनाइएकै कारणले होला सायद)नेपाली राजनीति र पूर्ण नेपाल राज्यको अस्तित्व बोकेको एक पहिचानबाट विमुख भै सकेको छैन ।

राष्ट्रिय राजनीति र देशको अस्तित्व तथा अस्मिताको प्रमुख केन्द्रबिन्दु रहेको काठमाडौं नगरी ९० को दशकताका कस्तो थियो त ?????

केहि फाइल चित्रहरु - इतिहासको पानाबाट .....................

असन

भक्तपुर दरबार क्षेत्र

विर अस्पताल

हनुमान ढोका

बसन्तपुर दरबार क्षेत्रस्थित कालभैरवको मुर्ति

इन्द्र चोक , असन

कालभैरव

प्राचिन कान्तिपुर

दरबार स्कुल र रानीपोखरी

धरहरा (भिमसेन स्तम्भ)

कमलादीको गणेशस्थान

काठमाडौंको सडक

न्युरोड गेट

पशुपतिनाथको मन्दिर

न्युरोडको अहिलेसम्म रहेको पिपलबोट

भक्तपुर ढोका

सिंहदरबार

घण्टाघर रानीपोखरीबाट

स्वयम्भु स्तुपा

बसन्तपुर दरबार स्थित तलेजु मन्दिर

थापाथली

बाग्मतिसँगै थापाथली

स्वयम्भु

कुन ठाउँ हो यो ???

अहिलेको शहिदगेट भएको ठाउँ हो कि ?????

कुन ठाउँ ????

शितल निवास, अहिलेको राष्ट्रपति भवन

स्वयम्भु - माथिबाट दृश्य

स्वयम्भुको सिढी

बिट्रिश एम्बेसी

सेतो मछिन्द्रनाथको जात्रा

पुरानो नेवारी घर

टुँडिखेल - मिलिट्रि क्याम्प

बसन्तपुर दरबार परिसर

Some precious historical images of Kathmandu, Nepal showing it's monuments and places ...............

Note : For more ancient pictures , plz join the facebook group called OLD NEPAL - BEAUTIFUL NEPAL

एमआरपी - २०६६ काण्ड हुनबाट बचेको बहुचर्चित विवाद

noreply@blogger.com (ametya) — Mon, 12 Apr 2010 20:57:00 +0000

नेपाली राहदानी

सरकारले चैत २९ गते एमआरपी छपाइ सम्बन्धी चैत ६ गते गरेको निर्णय फिर्ता लिए लगत्तै एमआरपी विवाद २०६६ को ठुलो काण्ड हुनबाट बचेको छ ।

अन्तराष्ट्रिय नागरिक उड्डयन संगठन( आइकाओ) ले २०६६ चैत १९ (2010 Apr 1st ) देखि अन्तराष्ट्रिय मापदण्ड अनुरुपको मेसिनले पढ्न सक्ने पासपोर्ट प्रचलनमा ल्याउनको लागि नेपाल सरकारलाई २०६१ मै पत्र पठाएको थियो र तत्कालिन शेर बहादुर देउवा मन्त्रिपरिषदले तत्कालै कार्यान्वयन निम्ति एक समिति पनि बनाएको थियो । "जब भयो राती, अनि बुढि ताती" भनेझै ५ बर्षसम्म निष्क्रृय भै समयको अन्त्यतिर आइसकेपछि मात्र मेसिन रिडेबल पासपोर्ट विषयमा सक्रिय हुनुमा सरकारी पक्षको ठुलो लापरवाहि देखिइन्छ र पनि अहिलेको माधव कुमार नेपाल सरकारले कुटनीतिक र राजनीतिक दबाबका साथै समयसीमाको अभाव देखाउँदै भारतलाई पासपोर्ट छाप्न दिनु बाध्यात्मक परिस्थिति रहेको स्पष्टोक्ति मिडियालाई दिएका थिए । समय छदै आइकाओले पत्राचार गरेको भएपनि त्यतातिर ध्यान नदिनु र नेपाली जनतालाई पछि राहदानीकै कारण पर्न जाने असुविधा तिर नसोचिनु पुर्णत सरकारी पदाधिकारीहरुको नालायकीपनको उपज मात्र हो ।

A sample showing how Machine Readable Passport (MRP) looks like

Machine Readable Passport (MRP) छपाइ सम्बन्धमा सार्वजनिक खरिद ऐन नियम अनुरुप शुरुमा बोलपत्र आव्हान गरिइएको थियो जसमा विभिन्न अन्तराष्ट्रिय कम्पनिहरुले टेण्डर हालेका थिए । पछि प्राविधिक कारण (?) देखाउँदै एमआरपी टेण्डर प्रकिया रद्द गरियो र एकाएक टेण्डर प्रकियामा भाग नै नलिएको भारतको सरकारी स्वामित्वको सेक्युरिटि प्रिन्टिंग एण्ड मिन्टिंग कर्पोरेसन अफ इन्डिया लिमिटेड ( एसपीएएमसीआइएल ) कम्पनिलाई चैत ६ गते मुद्रणको जिम्मेवारी दिएको सरकारले निर्णय गर्यो । परराष्ट्रमन्त्रि सुजाता कोइरालाको विशेष प्रस्ताव र प्रत्यक्ष दबाबमा मन्त्रिपरिषदले गरेको सो निर्णय सार्वजनिक खरिदबिक्रि कानुन विपरित भएको भन्दै सार्वजनिक लेखा समितिले रोक्का गरिएको टेण्डर प्रकिया सुचारु गराई कानुनसम्मत तरिकाले मुद्रण गर्न गराउन आदेश दियो । सरकारले सालेखको निर्देशनलाई वेवास्ता गर्दै भारतलाई नै राहदानी छाप्नको लागि चयन गरेपछि समितिले माधव कुमार नेपाल सरकारसँग सो सम्बन्धमा स्पष्टिकरण माग्न पुग्यो । त्यसबखत प्रधानमन्त्रि माधव कुमार नेपालले कुटनीतिक र राजनीतिक दबाबको कारण देखाइ सो निर्णय गर्न बाध्य भएको स्पष्टोक्ति दिएका थिए ।

टेण्डर आव्हान एकाएक किन बन्द गरियो र एमआरपी छाप्न कम मुल्य कोट गर्ने अरु प्रतिस्पर्धी हुँदाहुँदै टेण्डरमा भाग नै नलिएको भारतलाई किन र के कारणले छानियो भनी समितिले आपत्ति जनाइ सरकारसँग त्यस विषयमा सोधपुछ गरेको थियो । समितिमा भुटान समेतले एमआरपी मुद्रणको काम भारतलाई नदिएर जर्मनीलाई दिएको उदाहरण प्रस्तुत गर्दै नेपाली नागरीकको पारवहन सुरक्षा नितिलाई विशेष चासोको साथ उठाइएको थियो ।

जसरी भएपनि भारतलाई नै छाप्न दिने अडान लिएकी परराष्ट्रमन्त्रि सुजाताको निर्णय कार्यान्वयन भएको भए नेपाली आधुनिक इतिहासमा सरकारद्दारा लेखा समितिको निर्णय मिचेको यो सम्भवत पहिलो घटना हुन पुग्थ्यो ।

यसअघि २०५७ सालमा तत्कालिन शाही नेपाली सेनाले राष्ट्रप्रमुख र विदेशी अति विशिष्ट पाहुनाहरुलाई भनेर ८८ करोड रुपैयामा सुपरपुमा हेलिकप्टर खरिद गर्न खोजेको थियो तर लेखा समितिले त्यसको आवश्यक्ता नरहेको भन्दै खरिद प्रकिया रोक्न निर्देशन दिएपछि समितिकै निर्णय अनुसार तत्कालिन सरकारले खरिद प्रकियामा रोक लगाएको थियो ।

समिति विशेषत कुनै एक पार्टी विशेषको नभइ हरेक पार्टीबाट मनोनित सदस्यहरुको गठन हो ,त्यसकारण यसको निर्णय एकल नभै व्यापक छलफल र अनुसन्धान पश्चातको सर्वसम्मत निर्णय हो । यसर्थ समितिलाई मिनि संसद पनि भनिइन्छ जसको मुख्य काम सरकारको कार्यान्वयन तथा निर्णय पक्षलाई मध्यनजर गर्नु र आवश्यक परे कडा निर्देशन दिनु पनि हो ।

Direct To Home (DTH) Service अब नेपालमा पनि

noreply@blogger.com (ametya) — Mon, 12 Apr 2010 15:55:00 +0000

DTH Technology

सुचना तथा संचारको हकमा बेतारे माध्यमले पकड जमाइरहेको अवस्थामा अब तामाको तार मार्फत घरमा च्यानल हेरिने प्रवृतिलाई बिस्तारै Direct To Home (DTH) बेतारे प्रविधिले विस्थापित गर्दै जानेछ । Dec 31, 2009 मा स्याटेलाइट च्यानल प्रा. लि. ले सुचना तथा संचार मन्त्रालयबाट संचालनको अनुमति पाए लगत्तै डिटिएच प्रविधि नेपालमा औपचारिक रुपमा भित्रिएको हो ।

उपभोक्ताको घरमा सानो डिक्स एन्टेना राखेर सिधै स्याटेलाइट मार्फत च्यानल डाउनलिंक गर्न सकिने DTH पूर्णतया डिजिटल प्रविधि हो । डिजिटल प्रणाली भएकै कारण परम्परागत एनालग केवल तार भन्दा यो बेतारे (wireless) डिटिएच बढी सुविधाजनक र इकोनोमिक छ ।

अहिले Cable Company हरुले Channel Signal लाई Copper Co-axial Cable मार्फत घर-घरमा पुर्याइरहेका छन्, जुन Analog Based छ । DTH System मा भने तपाईलाई एउटा सानो Disk Antenna र Set Top Box (STB) Device प्रदान गरिनेछ जसले विना कुनै तारको झन्झट सिधै Satellite सँग सम्पर्क गरी तपाईलाई digitized signal प्रदान गर्नेछ । Data पूर्णतया Digital हुनाले Information लाई Encryption र Compression पनि गर्न सकिन्छ । Unauthorized Signal हरुले Interference गर्न नसकोस भनी Data Encryption गरिने हुँदा Information पूर्णत Noise Free, Distortion Less तथा Safe हुन्छ । Digital Data लाई चाहिएजति Compress गरी धेरै च्यानलहरुलाई Multiplex गरी एकै चोटी Transmit गर्न सकिन्छ ।

उपभोक्ताको घरमा रहेको सानो छाताले स्याटेलाइट भएर डाउनलोड गरेको डिजीटाइज्ड इनकोडेड डाटालाई डिकोड (Decode) गर्ने काम भने सँगैको सेट टप बक्सले गर्दछ । तारको कुनै झन्झट नभएको हुँदा डिटीएच प्रणाली पुर्णतया Mobile छ साथै Same Dish र STB सबै Disk Operator को लागि प्रयोगमा ल्याउन सकिन्छ ।

उत्तर अमेरिकामा Digital Broadcast Satellite (DBS) पनि भनिने DTH मुख्यतया Totally Satellite Communication भएकै कारणले Terestrial Microwave तथा Co-axial Cable पुग्न नसक्ने दुर्गम स्थानका लागि विशेष उपयोगी हुने देखिन्छ।

"इसको लगाडाला तो लाइफ झिंगेलाला" डिटीएच सेवा प्रदायक भारतीय कम्पनि टाटास्काइ भन्छ -‍ "DTH प्रविधि जडान गर्नुहोस् र लाइफलाई पुरै मनोरञ्जक बनाउनुहोस् " किनकि High Resolution, Better Quality Motion Picture, Stereophonic Sound System यसका विशेषताहरु हुन् ।

टेलिभिजन च्यानल क्षेत्रमा नयाँ आयाम थप्न स्याटेलाइट प्रा. लि. तथा डिस मिडिया नेटवर्क प्रा. लि. वैशाखको प्रारम्भसँगै यो प्रविधि उपभोक्तासामु ल्याउने तरखरमा छ । अन्य प्रदायकमा M-Vision (Mercantile Communication ), Telco Investment , CG- Techno Dreams (Chaudhary Group) र Marigold Entertainment रहेको छ ।

Marigold Entertainment भने Dish Media Network Pvt. Ltd. सँग Merge भैसकेको छ ।

धमिजा देखि एमआरपी प्रकरण , सुजाता - मुख्य स्रोत, एक संकीर्ण सोच

noreply@blogger.com (ametya) — Fri, 09 Apr 2010 21:42:00 +0000

Sujata Koirala

हुन त नेपाली राजनीतिक इतिहासमा उनी जति विवादित कोही छैन । जब जब कोइराला सरकार कुनै काण्डमा मुछियो तब तब कोइरालापूत्री सुजाताको पनि सँगसँगै नाम जोडिएकै छ । २०४८ मा बाबु प्रधानमन्त्रि भए पश्चात राजनीतिमा हाम्फालेकी सुजाता बाबुकै शक्तिमा चलखेल गर्न जर्मनीबाट नेपाल फर्किएकी हुन् । कोइराला सरकारका पालामा भएका तत्कालिन काण्डहरुको पछाडि यिनै संकीर्ण सोचकी धनी सुजाताको निर्णय हुन सक्ने विश्चस्त सुत्रहरु बताउँछन । अहिलेको विवादित एमआरपी प्रकरण होस् वा राष्ट्रिय ध्वजावाहक तत्कालिन शाही नेपाल वायुसेवा निगमसँग सम्बन्धित लाउडा ,धमिजा जस्ता चर्चित काण्ड ‍-हरेक विवादित निर्णयमा उनको नाम जोडिनुले यो मात्र एक संयोग नभएर पैसा र शक्ति सम्मिलित संकुचित सोचको उपज भएको प्रष्ट पार्दछ ।

आमा सुस्मा कोइरालाको निधन पश्चात उनको नाममा ट्रस्ट खोलेर समाजसेवा मार्फत राजनीतिमा प्रवेश गरेकी सुजाता ट्रस्टकै मामिलामा पनि चोखी छैनन् । समाजसेवाको नाममा सुस्मा कोइराला मेमोरियल ट्रस्टबाट लाखौ पैसा उठाई मण्डिखाटार,काठमाडौंमा घर किनेको आरोप लागेकी सुजाता बेलायतस्थित नेपाली दुतावास भवन बेच्ने विवादास्पद निर्णयको समेत आरोपित व्यक्तित्व हुन् ।

सत्ता परिवर्तनपिच्छे भष्ट्राचारका निम्ति नेताहरुलाई कमाइ खाने भाँडो बनेको नेपाल वायुसेवा निगम तीव्र राजनीतिक हस्तक्षेपका कारण दिनदिनै धराशायी बन्दै गइरहेको छ । २०४६ को बहुदलिय व्यवस्थाको उदयसँगै मौलाउदै गएको भष्ट्राचार र राजनीतिक दाउपेचको चरम चपेटामा परेको निगम २०५० सालमा आफुसँग चालु अवस्थामा रहेका दुइ बोइंग जहाज एयरबस किन्ने भन्दै तत्कालिन गिरिजा सरकारद्दारा कौडीको भाउमा जर्मनीलाई बेच्ने निर्णयसँगै पुर्णतया ओरालो लागेको देखिइन्छ ।

तत्कालिन समयमा रहेको ४ बोइंगबाट अन्तराष्ट्रिय उडान गरी प्रशस्त मुनाफा आर्जन गर्दै गइरहेको निगम आफ्नो २ जहाजको मात्र १२ करोडको सो बिक्रिबाटै अवनतितिर लम्केको पाइन्छ । पछिसम्म युरोपेली आकाशमा आरामसँग उडिरहेका ति दुइ जहाज कोइरालापूत्री सुजाताको विशेष संग्लनतामा बेचिएको थियो ।

कमिसनको भद्दा खेलमा बहुचर्चित काण्डहरु मच्चाएर वायुसेवा निगमलाई अहिलेको मरणासन्न अवस्थामा पुर्याउन विशेष खलपात्रको भुमिका निर्वाह गरेकी सुजाता वायुसेवा काण्डका पर्यायवाची नै हुन् भन्दा अयोक्ती नहोला । २०४९ सालको धमिजा काण्ड होस् वा २०५७ सालको लाउडा प्रकरण -पटक पटक वायुसेवासँग सम्बन्धित आर्थिक अनियमितताको विवादमा प्रायश: मुछिइरहने सुजाता यस्ता कैयन काण्ड र विवादास्पद अभिव्यक्तिका कारण सधै चर्चामा रहिरहने गरेकी छिन् ।

धमिजा काण्ड - २०४९ चैतमा भारतीय मूलका नागरीक दिनेश धमिजाको फेयर कम्पनिलाई तत्कालिन शानेवानीको टिकट युरोपभरि बेच्नको लागी तत्कालिन सरकारले एकल नियुक्त गरेको थियो । सार्वजनिक खरीद नियम विपरित विना कुनै टेण्डर गरीएको उक्त सम्झौता मात्र आर्थिक चलखेलको निम्ति भएको भन्दै विवादमा तानियो । धमिजा काण्ड नामाकरण गरीएको उक्त सम्झौता सुजाता र उनको जर्मनपति नोबर्ट जोष्टको प्रत्यक्ष सिफारिशमा भएको छापा माध्यम विशेष सुत्र बताउँछ ।

लाउडा काण्ड - २०५७ सालमा भाडामा लिइएको अष्ट्रियाको एयरलाइन्सको जहाजले निगमलाई करौडोको घाटा बोकायो । चाइना साउथ वेस्ट एयरलाइन्सको बोइंग ७५७ सिरिजको मध्यम आकारको जहाज भाडामा चलाइरहेको निगमले उक्त जहाजको समयसिमा एक बर्षको लागी बढाएकै बखत लाउडा एयरलाइन्सको बोइंग ७६७ सिरिजको ठुलो जहाज भाडामा लिइयो । पर्याप्त यात्री नभैरहेको अवस्थामा एउटा विमान हुँदाहुँदै अर्को ठुलो विमान किन ल्याइयो भनी उक्त निर्णय विवादमा पर्यो । उक्त भष्ट्राचारमा तत्कालिन प्रधानमन्त्रि गिरिजाप्रसाद कोइराला सहित पर्यटन तथा नागरीक मन्त्रि तारणिदत्त चटौतको प्रमुख संग्लनता रहेको अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगले आफ्नो प्रतिवेदनमा उल्लेख गरेको थियो ।

गिरिजा प्रसाद कोइरालाको लाउडा निर्णय पछाडि सुजाताको विशेष हात रहेको आंशका गरिइन्छ । पूत्री सुजाताको मोहले गर्दा कांग्रेसभित्रै पनि कैयौ अलोकतान्त्रिक निर्णयहरुसम्म गर्न पुगेका कोइरालाको कान्ति यिनै त्रुटिहरुले गर्दा धमिलिएको तथ्यलाई नकार्न मिल्दैन ।

२०५६ सालको आमनिर्वाचनमा छोरी सुजातालाई टिकट नदिनु र २०५७ सालको पार्टीको पोखरा महाधिवेसनमा उनलाई केन्द्रीय सदस्य नबनाउनु आफुले जीवनमै गरेको ठुलो गल्ती भनी भारतिय लेखक डा. परमानन्दलाई दिएको अन्तर्वाताले नै उनको पूत्रीमोहलाई जगजाहेर गर्दछ । कांग्रेस पार्टीलाई परिवार बाहुल्यवाद बनाएर पहिलेदेखि आलोचित बनिरहेका गिरिजा छोरीलाई पार्टीमा स्थापित बनाउने चाहनाले थप आलोचित बन्न पुगे । आफु जिवित छदै सुजातालाई राजनीतिमा शक्तिशाली गराउन प्रयत्नरत रहेका कोइरालाको देहावसानसँगै अब उनको राजनीतिक यात्रा के होला र कुन मोडमा टुंगिएला अन्योलग्रस्त अवस्थामा छ ।

Sujata taking oath of Deputy Prime Minister at Shital Niwas

२०६६ सालमा प्रचण्ड सरकारको सत्ता बहिर्गमनपछि बनेको २२ दल समर्थित माधव कुमार नेपाल गठबन्धन सरकारमा सुजातालाई कांग्रेसको तर्फबाट नेतृत्व गर्दै परराष्ट्रमन्त्रि बनाइएपछि कांग्रेस आन्तरिक विवादको चरम सीमामा पुग्यो । तर आन्तरिक कलहलाई वेवास्ता गर्दै र अन्य विरोधी स्वरहरुलाई पाखा लगाउदै छोरीलाई उत्तराधिकारी बनाउने ध्याउन्नमा अन्तत: कोइराला सुजातालाई उपप्रधानमन्त्रि समेत बनाउन सक्षम हुन्छन ।

आफुलाई उपप्रधानमन्त्रि नबनाइएको झोकमा २०६६ भदौको प्रधानमन्त्रि माधव कुमार नेपालको औपचारिक भारत भ्रमण मात्र केहि समय अगाडि स्वास्थ्यको कारण देखाउँदै स्थगित गरी सुजाताले संकुचित सोचको प्रदशन गरेकी थिइन । कुटनीतिक र राजनीतिक परम्परा उल्लंघन गर्दै भारत भ्रमण बहिस्कार गर्नाले उनको तीव्र आलोचना भएको थियो तथापि विवादै विवादका बिच पनि उनको हठ र फलत: पिताको बलद्दारा नेपाल उनलाई उपप्रधानमन्त्रि बनाउन बाध्य भएका थिए ।

नेपाललाई परिस्थितिजन्य दबाब सृजना गरी उपप्रधानमन्त्री बनाउन खेलेको प्रत्यक्ष भुमिकाका कारण ६२-६३ को जनआन्दोलन पश्चात ह्वात्तै बढेको कोइरालाको छवि सुजाताकै कारण केहि धमिलिएको थियो ।

हालैको एमआरपी प्रकरणमा सुजाताको मेसिन रिडेबल पासपोर्ट भारतलाई नै छाप्न दिने हठका कारण प्रधानमन्त्री नेपालले समयसीमा तथा राजनीतिक र कुटनीतिक दबाबलाई मध्यनजर गर्दै भारतलाई मुद्रणको जिम्मा दिइएको स्पष्टिकरण दिएका छन् । समयसीमाकै कुरा गर्ने हो भने २०६६ चैत १९ (2010 April 1st) देखि पासपोर्ट मेसिन रिडेबल हुनुपर्ने भनी अन्तराष्ट्रिय उड्डयन संगठन (आइकाओ)ले अन्तराष्ट्रिय मापदण्ड अनुरुपको राहदानी प्रचलनमा ल्याउन नेपाल सरकारलाई ५ बर्ष पहिले २०६१ मै पत्र पठाएको देखिइन्छ । वास्तवमा राजनीतिक र कुटनीतिक दबाबको जुन नेपालले चर्चा गरे त्यसको केन्द्रबिन्दुमा सुजाता नै रहेको स्पष्टोक्ति हुन्छ ।

पद र शक्तिकै निम्ति नेपाली राजनीतिक इतिहासमा बिना विभागीय मन्त्रि सम्म बन्नको लागि हतारिएकी काण्डै काण्डकी मलिका सुजाताको अस्तित्व पिताको अवसानसँगै अस्ताउने हो या एमआरपी झै अर्को कुनै काण्डहरुसँगै उदय हुने हो , त्यो भने भविष्यले नै निर्धारण गर्ने छ ।

२०४८ - २०५८ सालको राजनीतिवृतमा कोइरालाको इतिहास र चर्चित लाउडा, धमिजा काण्ड

noreply@blogger.com (ametya) — Sat, 03 Apr 2010 21:15:00 +0000

विवाद र चर्चाको बिच घेरिएको गिरिजा प्रसाद कोइरालाको संक्षिप्त जिवनी

नेपाली कांग्रेसको जग बसाल्ने कोइराला परिवारद्दय विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला (वि.पि.) र गिरिजाप्रसाद कोइराला (जि.पि.) नेपाली कांग्रेसको मात्रै नभई नेपाली राजनीतिक इतिहासकै शिखर व्यक्तित्वहरु हुन् । पिताजी कृष्ण प्रसाद कोइरालाको जहानिया राणा शासन विरोधी कार्यक्रमलाई नजिकबाट नियालेका यि दुई दाजुभाइ एकै राजनीतिक वातावरणमा हु्र्केपनि यिनिहरुबिच धेरै भिन्नता पाइन्छ । विपि राजनीतिसँगै साहित्य र दर्शनशास्त्रमा चाख राख्ने अर्थात उनको व्यक्तित्वमा विभिन्न चरित्र थिए भने गिरिजाको पक्षमा भने ‘सिंगल माइन्डेड’ - यानी मात्र राजनीति ।

हुन त विपि र गिरिजाको राजनीतिक विश्लेषण गर्ने हो भने वि.पि.आफ्नो आदर्श र विचारका कारण आजसम्म जिवितै छन् भने गिरिजा ६० दशकको लामो अनुभव र राजनीतिक वृतलाई आफ्नै वरिपरि घुमाउन सक्ने खुबिका कारण नेपाली राजनीतिका एक महान नेताका रुपमा लोकार्पित भए । तथापी आफ्नै दाजुसँगको तुलनात्मक राजनीतिक जिवनलाई नियाली हे्र्ने हो भने गिरिजा कैयन विवादित काण्डहरुको मुख्य जरोको रुपमा आरोपित छन् भने यता विपिका सिद्दान्त र दर्शन अझै पनि कांग्रेसको मेरुदण्डको रुपमा स्थापित रहिरहेका छन् ।

वि.सं. २००३ को विराटनगरको जुटमिलमा मजदुर आन्दोलन पश्चात राजनीतिक यात्राको थालनी गरेका गिरिजा २०३० जेठ २९ गतेको विमान अपहरणका नाइके समेत हुन् । मोरंग जिल्ला सभापति हुदै २०३३ मा कांग्रेसको महामन्त्रीको पदभार सम्हालेका उनि २०४८ सालमा जननिर्वाचित सरकारका प्रथम प्रधानमन्त्रि हुन् । २०४८ सालसम्मको राजनितिक जीवनमा मात्र कांग्रेसी नेताका रुपमा चर्चित गिरिजा प्रधानमन्त्रि पश्चात २०५६ सालसम्म अनेकौ काण्ड र प्रकरणको विवादमा तानिइरहे । २०४९ सालको धमिजा काण्ड होस् वा २०५७ सालको लाउडा प्रकरण या सानातिना अन्य राजनीतिक तथा आर्थिक अनिमियताका आरोपहरु - चर्चित तर पुर्णत विवादित व्यक्तित्वको रुपमा उनि चिनिए । अचानक २०६१ माघ १९ को राजा ज्ञानेन्द्रको शाही कु लाई आफ्नो बिग्रिएको छविलाई सपार्ने एक सशक्त माध्यमका रुपमा लिएका गिरिजाले समयको सहि मुल्याकंन गर्दै माओवादीलाई शान्ति र राष्ट्रिय सहमतिको मुलधारमा ल्याई एक अभिभावकको रुपमा दर्शाउन सफल रहे र जीवनको उत्तरार्धमा सम्पुर्ण दलहरुका राजनेताको रुपमा उदयमान रहे ।

A history of Nepal by John Whelpton

नेपाली राजनीतिक इतिहासका अध्येता र 'ए हिस्ट्री अफ नेपाल' का लेखक जोन ह्वेल्पटन आफ्नो लेखमा लेख्छन "राजतन्त्रको अवसान हुनुमा माओवादी र कोइराला भन्दा पनि राजदरबार हत्याकाण्ड र ज्ञानेन्द्रको क्रियाकलाप बढी जिम्मेवार छन् । नारायणहिटी दरबारकाण्ड र ज्ञानेन्द्रको शाही कदमले नेपाली जनता राजतन्त्रको विकल्पको रुपमा भौतारिइ तत्कालिन सात दल र माओवादीको १२ बुँदे सहमतिको समर्थक भइ जनआन्दोलनमा सहभागी भएका हुन् । विरेन्द्रको वंशनाश नभएको भए सायद मुलुकमा अहिले गणतन्त्र आउने थिएन ।" (२०६६ चैत १६ - नागरिक )

नेपालको राजनीतिक इतिहास पल्टाउदै जाने हो भने २००७ सालमा त्रिभुवनको पालामा जहाँनिया राणा शासनको पतनसँगै मौलाएको प्रजातन्त्र २०१७ सालमा राजा महेन्द्रको शाही कु सँगै ओरालो लागेको देखिन्छ ।

३० बर्षे पञ्चायति शासन विरुद्द छेडिएको २०४६ सालको आन्दोलनले (विरेन्द्र) बहुदलिय व्यवस्था त ल्यायो नै साथै भष्ट्राचार र कुशासनको अव्यवस्थित राजनीति पनि सँगसँगै ल्यायो । दलिय स्वार्थ र दलहरुको सत्ता प्राप्तिको दाउपेच तथा नेताहरुको कमिसनको चलखेल ४६ सालको प्रजातन्त्र पुन: बहालीको ६ बर्षे अवधिमा यति विध्न बढेर जनमानसमा उदांगो भयो कि नेपाली समाजको एक ठुलो हिस्सा हतियार उठाउन प्रेरित भयो । संवैधानिक राजतन्त्र निर्मुल पार्नु ,२०४६ सालको संविधानलाई खारेज गर्नु र जनगणतन्त्रको स्थापना गर्नु आदि उद्देश्य लिएको त्यो जत्था थियो - माओवादी । वि.सं. २०५२ सालमा डा. बाबुराम भट्टराईद्दारा गठित उक्त मोर्चाले सरकारसँग भारतसँगका विधमान असमान सन्धिहरु खारेज गर्नुपर्ने, राजाका सबै अधिकार र सुविधा कटौती गर्नुपर्ने , संविधानसभाका माध्यमबाट नयाँ संविधान बनाउनु पर्ने , पुँजीवादीहरुको सम्पति राष्ट्रियकरण गर्नुपर्ने तथा नेपाललाई धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र घोषणा गर्नुपर्ने अन्यथा सशस्त्र संघर्ष गर्न बाध्य हुने उल्लेख गरी माग राख्यो । तर त्यतिबेलाको सरकारले यी मागहरु वेवास्ता गर्यो फलस्वरुप माओवादीको पूर्णत गठन र जनयुद्दको प्रारम्भ भयो । २०४८ देखि २०५१ सम्म तत्कालिन सरकारमा गिरिजा प्रसाद कोइराला प्रधानमन्त्रिका रुपमा थिए । तत्कालिन राज्य सरकारको अदुरदर्शिता र विवेकशुन्य विचारकै कारण नेपाल १० बर्षे लामो जनयुद्दमा फस्न पुग्यो ।

वि. सं. २०५१ देखि २०५६ बिचको पाँचबर्षे अवधिमा छिटो छिटो गठबन्धन सरकार बन्ने र परिवर्तन हुने भैरह्यो । कुर्सीको खिचातानीमा व्यस्त दलहरुको अविवेकीपु्र्ण चेतनाको कारण माओवादिले भित्रभित्रै ठुलो संगठनको रुपमा आफुलाई बढाउने पर्याप्त समय पायो । फलत:देशका भौतिक पूर्वाधारहरु नष्ट हुदै विकासको काम ठप्प प्राय रहे र भष्ट्राचार र कुव्यवस्थाको कुचक्रमा पहिले देखि फसिरहेको देश अन्तत: गृहयुद्द र अस्थिर राजनीतिको चपेटामा अल्झिरह्यो ।

२०४६ सालदेखिकै राजनीतिक इतिहासलाई पुन: विश्लेषण गर्ने हो भने तत्कालिन समयमा तत्कालिन शाही नेपाल वायुसेवा निगम (शानेवानि)लाई लक्षित गरी कैयौ भष्ट्राचार भएको पाइन्छ । बहुदलिय व्यवस्थापछिको सबैभन्दा पहिलो र ठुलो भष्ट्राचार काण्ड हो - २०४९ सालको धमिजा काण्ड ।

तत्कालिन प्रधानमन्त्रि गिरिजाप्रसाद कोइरालाको पालामा भारतिय मुलका एक बेलायती नागरिक दिनेश धमिजाको फेयर कम्पनिलाई राष्ट्रिय ध्वजाबाहक शानेवानीका टिकट पुरै युरोपभरि बेच्नको लागी एजेन्ट नियुक्त हुनेगरी सम्झौता गरियो । टेण्डर आव्हान नै नगरी किन सम्झौता गरियो र युरोपभरि एउटै व्यक्तिलाई किन टिकट बेच्नका लागी एकाधिकार प्रदान गरियो भन्ने सम्बन्धमा प्रश्न उठाइए र उक्त कुरा एक विवादको विषय बन्न पुग्यो । पत्रपत्रिकामा छापिएका रिपोर्ट अनुसार सुजाता र उनका जर्मन पति नोवर्ट जोष्टको विशेष सिफारिसमा बिना प्रतिस्पर्धा उक्त सम्झौता भएको दावी छ । २०५८ सालमा दामोदर गौतमको अध्यक्षतामा गठित उच्चस्तरिय सुझाव प्रतिवेदन अनुसार तत्कालिन सरकारको सो निर्णयले निगमलाई ३९ करोड ५० लाखको नोक्सान भएको उल्लेख छ ।

धमिजा प्रकरणको एक बर्ष नबित्दै २०५० सालमा शानेवानिका दुई बोइगं विमानलाई कौडीको भाउमा जर्मनीमा बेचेको अर्को आरोप कोइराला सरकारलाई लाग्यो । पछिसम्म पनि युरोपमा उडिरहेका ति दुवै विमान मात्र १२ करोड रुपैयामा बेचिएका थिए । चालु अवस्थामा रहेका विमान बिक्रि गर्ने त्यसबखतको निर्णयको पछाडि गिरिजा र उनकि पुत्री सुजाताको हात रहेको आशंका गरिइन्छ ।

बर्षेनि जहाज मर्मतदेखि इन्जिन मर्मतमा समेत अनियमितता हुने शानेवानि कमिसनको दर्हो चलखेलका कारण बिस्तारै धराशायी बन्दै गयो । त्यसमा अझ टेवा दियो - २०५७ सालको अर्को बहुचर्चित लाउडा प्रकरणले । स्मरण रहोस् , २०५६ - २०५८ मा त्यतिखेर पनि गिरिजा प्रसाद कोइराला नै प्रधानमन्त्रि रहेका थिए ।

२०५७ सालमा भाडामा लिइएको अष्ट्रियाको लाउडा एयरलाइन्सको जहाजले निगमलाई करौडौको घाटा बोकायो । चाइना साउथ वेस्ट एयरलाइन्सको बोइगं ७५७ सिरिजको मध्यम आकारको जहाज भाडामा चलाइरहेको निगमले उक्त जहाजको समयसिमा एक बर्षको लागी बढाएकै बखत लाउडा एयरलाइन्सको बोइगं ७६७ सिरिजको ठुलो जहाज भाडामा लिइयो । पर्याप्त यात्री नभैरहेको अवस्थामा ७५७ सिरिजको एउटा विमान हुँदाहुँदै ७६७ सिरिजको अर्को ठुलो विमान किन ल्याइयो भनि तत्कालिन सरकार विवादमा मुछियो ।

लाउडामा ३८ करोडको अनियमितता भएको र उक्त भष्ट्राचारमा तत्कालिन प्रधानमन्त्री गिरिजा प्रसाद कोइराला सहित पर्यटन तथा नागरिकमन्त्री तारणिदत्त चटौतको प्रमुख संग्लनता भएको अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगले आफ्नो प्रतिवेदनमा उल्लेख गरेको थियो ।

अख्तियार आयोगका तत्कालिन प्रमुख आयुक्त सुर्यनाथ उपाध्यायद्दारा लिखित " अख्तियारमा ६ बर्ष " पुस्तक भन्छ " लाउडामा गिरिजा कोइराला पनि संग्लन रहेको "

आखिर भएको के थियो लाउडा प्रकरणमा ??? - अख्तियारमा ६ बर्ष पुस्तकबाट साभार लिइएको

निगमका एक अधिकारीलाई उधृत गर्दै छापा माध्यम लेख्छ - " लाउडा सुनियोजित रुपमा कमिसन खानकै लागी ल्याइएको थियो "

निगमका साथै कोइराला सरकारद्दारा केहि कारखानाहरुमा पनि आर्थिक तथा राजनैतिक अनियमितता गरिएको भनी त्यसबखतका संचारमाध्यमका मुखपृष्टहरुमा चर्चाको विषय बनिरहे । नाफामा चलिरहेको बाँसबारी छाला जुत्ता कारखाना (चिन सरकारद्दारा निर्मित)लाई भारतिय सल्लाहमा कोइरालाले २०४९ सालमा निजिकरण गर्ने नाउँमा झण्डै २१ करोडको कारखाना मात्र २ करोड ( जबकी कारखानाको जग्गाकै मूल्य २ करोडको थियो ) मुल्यमा भारतियलाई नै बेचेको समाचारले देशव्यापी चर्चा पायो ।

भृकुटी कागज कारखाना २५ करोडमा बेचिएको,हेटौडा कपडा उधोग बन्द गराइको जस्ता विवादहरुले सत्ताधारी कांग्रेसी सरकार निकै आलोचित बन्न पुगेको थियो ।

गिरिजा २०४६ को जनआन्दोलनपछि सबैभन्दा बढी सत्तामा सरकार प्रमुखको हैसियतमा रहेका व्यक्तित्व हुन् । चार चार पटक प्रधानमन्त्री भइ राष्ट्रको निम्ति केहि गरेर देखाउने पर्याप्त स्रोत , समय र साधन हुँदाहुँदै पनि देशले केही फड्को मारेको नेपाली जनताले आभाष गर्न पाएनन् । जहाँसम्म नेपाली समाजको विकास जस्तै सञ्चारमाध्यम, यातायात सुविधा, शिक्षामा आमुल परिवर्तनका कुरा छन् ति भनेका समयको वहावसँगै भएका विकासक्रम हुन् । राज्यले केहि गर्ने अठोट लिएर अगाडि बढ्न सकेको भए नेपालको प्रगति द्रुत गतिमा अवश्य हुने थियो भन्नेमा दुइमत छैन् ।

गिरिजालाई लक्षित गर्दै इन्टरनेटमा एउटा साइट लेख्छ , " उनको सत्ता मोह यति थियो कि जब जब उनि सत्ता बाहिर हुन्थे तब सरकार परिवर्तन गर्न र मुलुकमा अनेकौ अस्थिरताको तुँवालो फैलाउनमै केन्द्रित रहन्थे "

वाम (कम्युनिष्ट)राजनीतिका कटु आलोचक र २०४८-५८ साल सम्मको राजनीतिक वृतमा अनेकौ काण्डहरुका विवादास्पक व्यक्तित्व गिरिजा जीवनको अन्तिम क्षणमा सबै वाम पार्टीहरुसहित सम्पुर्ण दलहरुको साझा तथा सर्वमान्य नेता बन्न सफल भए , जसको श्रेय निश्चयनै उनको स्पष्ट वाक शैली , निडर स्वभाव र राजनीतिमा अत्याधिक झुकावलाई नै जान्छ ।

Koirala in the protest Janaandolan -2

लेखकको निजि विचार लिने हो भने कोइराला एक अदम्य साहस भएका राजनीतिका कुशल खेलाडी थिए - तर मात्र राजनीतिको लागी । राज्य र जनताको लागी विकासका खाका कोर्न प्रशस्त मौका पाएर पनि त्यो स्तरमा काम गर्न नसकेको साक्षि उनको प्रधानमन्त्री रहदाको इतिहास छ । २०६२-६३ को जनआन्दोलन -२ लाई सफलतापूर्वक डोर्याइ विभिन्न कोणमा विभाजित दलहरुलाई एकै बिन्दुमा समेटी एक वृहत शान्ति प्रकिया मार्फत राष्ट्रलाई गणतन्त्रको दिशामा हिडाउने कोइरालाको युगान्तकारी कदम वास्तवमै साहसिक र सराहनिय थियो । माओवादीलाई बहुदलिय प्रतिस्पर्धामा उतारेर राजतन्त्रलाई जरैसमेत उखेली गणतन्त्रलाई स्थापित गर्न कोइरालाले खेलेको अग्रणी भुमिकाले नै उनको राजनीतिक जीवनमा एकाएक नाटकिय परिवर्तन ल्यायो ।

२०४८ देखि २०५८ सम्मको राजनीतिक इतिहासमा धमिलिएको छविलाई समयको सही मुल्यांकन गर्दै २०६२-६३ को जनआन्दोलन -२ मा सफल नेतृत्व र अभिभावत्कपूर्ण व्यवहार निर्वाह गर्दै जीवनको उत्तरार्धमा बिग्रिएको इमेजलाई स्वच्छ पार्न सहि कुटिलता जानेका गरिजा प्रसाद कोइरालाको देहावसान (२०६६ चैत ७) सँगै नेपाली राजनीतिक आकाशमा गिरिजा झै निडर , आत्मविश्वासी र हक्की स्वभावका अर्को राजनीतिज्ञको आश नेपाली समाजले सदैव गर्ने छ ।

नोट :- मरेपछि प्रंशसा गर्ने हाम्रो बानीले कतै हामीले गिरिजासँग सम्बन्धित कैयौं आलोचनात्मक राजनीतिक पाटोलाई पाखा त लगाईरहेका छैनौ ??भावी पुस्ताले युगपुरुष भनी चिनिएका पुर्व प्रधानमन्त्री गिरिजा प्रसाद कोइरालासँग सम्बन्धित विवादहरु पनि जान्न पाउन भन्ने हेतुले उनको सबैभन्दा विवादित २०४८-५८ सालको राजनीतिक परिवेशलाई कोट्याइएको हो । ताकी भावी पुस्ताले गिरिजाको सकारात्मक र नकारात्मक दुवै पक्ष केलाउदै आफै निर्णय गर्न सकुन भन्ने यस लेखको निजि आशय रहेको छ ।

विवाद र चर्चाको बिच घेरिएको गिरिजा प्रसाद कोइरालाको संक्षिप्त जिवनी

noreply@blogger.com (ametya) — Tue, 30 Mar 2010 21:26:00 +0000

२०४८ - २०५८ सालको राजनीतिवृतमा कोइरालाको इतिहास र चर्चित लाउडा, धमिजा काण्ड

नेपाली राजनीतिमा प्रभुत्व पार्न सफल एक परिवार हो - कोइराला परिवार । पिता कृष्ण प्रसाद कोइरालाको पालादेखिनै समाजसेवा र राजनितिमा होमिएको यो परिवार अन्तत: गिरिजा प्रसाद कोइरालाको देहवसानसँगै अन्योलग्रस्त अवस्थामा छ । उनको निधनसँगै सफल नेतृत्व वहन गर्न सक्ने उत्तराधिकारीको अभाव नेपाली काग्रेसमा सहजरुपमा खट्किएको अनुभव गर्न सकिन्छ ।

कोइराला परिवारबाट विश्वेश्वर प्रसाद ,मातृका र गिरिजा प्रसाद गरी तिन भाइ नेपाली राजनितिमा प्रधानमन्त्रिको पदभार ग्रहण गरिसकेका छन् । अझ,पिताजी कृष्णप्रसाद कोइरालाका कान्छा सुपुत्र गिरिजाप्रसाद कोइराला चार पटक सम्म प्रधानमन्त्रि भइसकेका एक अनुभवि र खारिएका नेताका रुपमा विधमान रहे ।

Daughter Sujata Koirala Lighting the funeral pyre of Girija

निरंकुश राणा शासन (२००७) , पंचायति व्यवस्था विरुद्दको संयुक्त आन्दोलन (२०४६) र राजतन्त्र विरोधी जनआन्दोलन (२०६२-६३) मा अग्रणी भुमिका निर्वाह गरेका गिरिजाप्रसाद कोइराला १० बर्षे लामो जनयुद्द गरेको माओवादीलाई जनआन्दोलन २ पश्चात शान्ति प्रक्रियामा ल्याउन खेलेको महत्वपुर्ण भुमिकाबाटै एकाएक आफ्ना अतितका कैयौ विवादित लाउडा, धमिजा, महाकाली सन्धि जस्ता काण्डहरुबाट पन्छिदै अकस्मात सबैले मान्य सर्वमान्य तथा एक युगपुरुष राजनेताका रुपमा उदयमान भए ।

कोइरालाको जन्म (१९८१ असार १८) देखिन निधन (२०६६ चैत ७) सम्मको संक्षिप्त राजनितिक जिवनी नियाल्ने हो भने कोइरालालाई एक द्दण र हठी स्वभावका निडर नेताको रुपमा लिन सकिन्छ , जसको प्रमाण जिवनकालको ७ बर्षे जेल सजाय र जेलभित्रकै २१ दिने भोक हडताललाई लिन सकिन्छ ।

राणा प्रधानमन्त्रि चन्द्रशम्शेरले पिता कृष्णप्रसाद कोइरालालाई राजद्रोहको मुद्दा लगाई सर्वस्वहरण सहित देश निकाला गरेपछि सम्पुर्ण कोइराला परिवार भारत निर्वासनमा रहदा ताका बि. सं. १९८१ मा भारतको बिहार राज्यमा गिरिजा प्रसाद कोइराला को जन्म भएको हो ।

People crowd to watch the funeral procession of former
Nepali Prime Minister Girija Prasad Koirala, in March 21,
2010. Koirala, a leading figure in Nepal's transition from
monarchy to republic had died at the age of 86 in his
daughter Sujata Koirala Home in Kathmandu,where
thousandsof supporters had gathered to see his death body.

चन्द्र शम्शेरको मृत्यु लगत्तै स्वदेश विराटनगर फिर्ती भई कोइराला परिवार पुन: राणा विरोधि अभियानमा सक्रिय हुन थाल्यो । परिवारको राजनितिक खिचावले उनको कलिलो मष्तिष्कमा राजनितिले गहिरो जरा गाडिसकेको थियो । अत्याधिक राजनितिक चासो र तत्परताकै कारण २३ बर्षकै उमेरमा विराटनगरको जुटमिलमा बि.सं. २००३ मा चर्किएको तत्कालिन मजदुर आन्दोलनको सशक्त नेतृत्व वहन गर्दै नेपाली राजनितिमा उनले गहन प्रवेश गर्न सफल भए । तत्पश्चात दाजु विश्वेश्वर कोइरालाको पद छाप पहिल्याउदै नेपाल ट्रेड युनियनको संस्थापक अध्यक्ष , काग्रेसको मोरंग जिल्ला सभापति हुदै बि.सं. २०३३ मा पार्टिको महामन्त्रि हुन सफल रहे । २०३९ साल साउन ६ गते वि. पी. को निधनपछि उनले गणेशमान सिंह र कृष्णप्रसाद भट्टराईको सामुहिक नेतृत्वबाट काग्रेस पार्टिको परिचालन गरे ।

काग्रेस महामन्त्रिको पदमा रहदा २०४८ सालको जननिर्वाचित सरकारमा पहिलोपटक प्रधानमन्त्रि हुने मौका पाएका गिरिजा नेपाली इतिहासमा सर्वाधिक (२०४८, २०५४, २०५६ र २०६३ गरी ४ पटक )प्रधानमन्त्रि हुने नेता हुन् । २०५३ को काठमाडौको नवौं महाधिवेसनबाट काग्रेस सभापतिको रुपमा निर्वाचित भएयता उनि सोहि पदमा लगातार १३ (२०६६) वर्षसम्म निर्वाचित रहिरहे ।

लाउडा , धमिजा , टनकपुर सन्धि जस्ता विवादै विवादमा घेरिएका गिरिजा २०५९ असोज १८ गते तत्कालिन राजा ज्ञानेन्द्रले चालेको असंवैधानिक कदम विरुद्द संघर्षमा उत्रिएपछि लोकप्रिय बन्दै गएका हुन् । राजा ज्ञानेन्द्रले प्रतिनिधिसभा विघटन गरी शेरबहादुर देउवालाई प्रधानमन्त्रि बनाए र पछि फेरि शेरबहादुरलाई पदनस्थ गरी आफु मन्त्रिमण्डलको अध्यक्ष बने । माघ १९, २०६१ मा चालिएको यहि शाहि कदम कोइराला र माओवादी नेता प्रचण्ड (पुष्पकमल दाहाल) बिच निकटता बढाउने माध्यम बन्यो । फलस्वरुप राजा ज्ञानेन्द्रले गरेको स्थानिय निकायको निर्वाचन असफल र तत्कालिन सात दल र माओवादी विच १२ बुँदे दिल्ली सम्झौता भयो । सो सम्झौतापछि भएको १९ दिने जनआन्दोलनले राजशाहीको अन्त्य , प्रतिनिधिसभाको पुन: स्थापना, अन्तरिम संविधान र अन्तरिम सरकारको गठन साथै संविधानसभाको निर्वाचन र गणतन्त्रको औपचारिक घोषणा गरायो ।

१० बर्षे लामो जनयुद्दमा रगतको होली खेलेका माओवादीलाई जनआन्दोलन -२ मा सहभागी गराई शान्ति स्थापनार्थका निम्ती आफ्नो पार्टिलाई एक साझा टेवलको रुपमा अंगिकार गरी सम्पुर्ण दलहरुलाई सहमती र सहकार्य को राजनितिमा समेट्दै एक कुशल अभिभावकको रुपमा आफुलाई चित्रण गरे बापत उनी जिवनको उत्तरार्धमा पनि नेपाली राजनिति तथा विश्व समुदायको चासोको केन्द्रबिन्दु बनिरहे ।

भनिन्छ समयले सबैलाई आफ्नो छवि सुधार्ने एक मौका दिन्छ , तर गार्हो यहाँ छ कि धेरै कमले मात्र त्यो मौकाको सदुपयोग गर्न सक्छन् । तिनै कम मध्ये गिरिजा एक त्यस्तो व्यक्तित्व हुन् जसले सहि मौका चिनी आफ्नो बिग्रिएको छवि सुधार्नुका साथै नेपाली ईतिहासमा एक नौलो आयाम थप्न पनि पछि हटेनन् ।

हुन त उनि राज्यको निम्ति कुशल नभई एक कौटिल राजनिति जान्ने चतुर खेलाडि थिए - राजनितिक बिश्लेषकहरुको दावी छ । धमिजा, लाउडा, टनकपुर सन्धि साथै नातावाद , कृपावाद जस्ता कैयौ सानातिना विवादहरुबाट आफुलाई चोख्याउदै विश्व जनसमुदायको आफुप्रति हेर्ने नकारात्मक र बिग्रीएको छविलाई जनआन्दोलन-२ पश्चात एकाएक नाटकिय परिवर्तन ल्याई एक कुटिल राजनितिज्ञको रुपमा आफुलाई चित्रण गरे ।

हुन त चार चार पटक देशको प्रधानमन्त्रि बन्ने सौभाग्य प्राप्त गरेका यि भाग्यशाली तथा भाग्यमानी गिरिजा प्रसाद कोइरालाले राज्यको निम्ति केहि गर्ने प्रशस्त अवसरहरु पाउँदा पाउँदै पनि के गरे भनेर सोधी हेर्ने हो भने यस युगका सर्वोच्च नेता भनी अहिले मरणोप्रान्त पगरी गुथ्न झुम्मिएका यी भवसागर भेडो भिड एक छिन सोचमग्न भने अवश्य नै रहनेछ ।

राजकीय सम्मान हेतु सजाइएको गिरिजा कोइरालाको १ नं को चिता

कोइरालाको शवयात्रामा निस्किएको जनसमुदायको भवसागर (सबैका हातमा काग्रेस पार्टिको झण्डा
मात्र देखिइन्छ ,नेपालको झण्डा कतै देखिइदैन । यदि उनि राज्यको नभै एक दलको मात्र
नेता हुन् भने यस्तो राजकीय सम्मान किन ?????

गिरिजाले देशको निम्ति केहि खासै गरेको देखिदैन बाहेक माओवादीलाई दलिय धारमा ल्याउनु
तर त्यो महानतम कार्य उनको चाहले भन्दा पनि ज्ञानेन्द्रको कु- कदम को कारणले गर्दा
भएको हो । माओवादीसँग मिल्न गइ राजतन्त्र बिरुद्द जनआन्दोलनको तयारी गर्नु बाहेक
अर्को बिकल्प नभएकोले गर्दा दलहरु माओवादीलाई शान्ति प्रक्रियामा ल्याउन
उत्साहित भए ।

हे जनसमुदायहरु गिरिजा ४/४ पटक प्रधानमन्त्री हुदा देश विकास कहाँ कहाँ के के भए ?
गिरिजा फरकै नखाइकन भन्न सकिन्छ कि उनि एक कुसल राजनितिज्ञ थिए
तर राज्यको लागि नभई आफु र आफ्ना नातेदारको लागि मात्र !!!!

वृद्दाश्रममा भेटिएका दुई वृद्द युवा

noreply@blogger.com (ametya) — Sun, 21 Mar 2010 11:21:00 +0000

" तिमी पत्रकारहरु कती घटना खोज्छौ, एकपटक जीवन खोजेर त हेर“ मेरो मित्रले भनेको यो वाक्य मेरो दिमागमा लगभग चार महिना घुमिरह्यो , जबसम्म म काठमाडौंको वृद्दाश्रम पुगिन । दुई वृद्दा, उमेरले ६० बढी तर जोशले ३५ कम, तारा (तस्विरमा पटुकि बाधेकी) र माया (ओढ्ने ओढेकी) भेटेपछि लाग्यो यो संवाददाताले एक फरक जिन्दगी भेटेको छ, एक जीवन जसलाई हेरेर हजार जीवन जिउन अभिप्रेरित हुनेछन ।

डेढ बर्षअघी अमेरिकातिर लागेका छोराबुहारीसँग ६२ बर्षिया तारा पनि लागिन र लगभग ३ महिनामा अमेरिकालाई मजाले जिएर फर्किन ।

“किन ?”

” त्यहाँ कुन्जिएर जिउनु भन्दा यहाँ दुई फट्को भएपनि मार्न पाइन्छ । फेरी यहाँ नयाँ नेपाल बनाउने भन्दैछन । त्यहाँ बसेर यहाँ टुलुटुलु हेर्न पनि त भएन नि !” यो उत्तर सोचे भन्दा हल्का फरक त थियो नै साथै छायाँदेवी पराजुलीलाई सम्झने एक माध्यम पनि बन्यो मेरो लागि ।

“बुहारी बारम्बार फोन गरेर उतै(अमेरिका) आउन भनिरहन्छे । औधी माया गर्छे मलाई । छोरीलाई अहिलेसम्म कुर्था सुरुवाल भन्दा बाहिर लाउन दिएकी छैन । नेपाली संस्कारमै हुर्काउदै छे । छोरो अली बरालिन थालो अरे। घर त बिना छतको जस्तो लाग्छ, भन्छे । कहिले काँही सोच्छु, कतै नेपाल फर्केर गलत निर्णय त गरिन । हे ईश्वर ! मेरी बुहारी ले छोराछोरिको सुख पाओस् ।” एक सासमै सकिन ति वृद्दाले आफ्ना कथाहरु ।

“बुहारी त गतिलो पाएकी छ मैले, कमैले पाउँदा हुन् । म फर्कदा नि गहभरी आँशु पारेकी थिइ, के गर्नु परिस्थितीले नै ढाँटेपछि…? “आँशु पुछ्दै ति वृद्दाले भनिन ।

यि वृद्दाको मात्र हैन, छेउकै ६४ बर्षिया मायाको पनि यस्तै फरक कथा छ । यि दुवै वृद्दा बुहारी बाट हैन कि परिस्थितीले ठगिएर यस वृद्दाश्रमसम्म आइपुगेका हुन् ।

” मैले जे गरे,एकदम ठीक गरे । घर छोडेर याँ आइयो, एकदम ठीक गरियो ।” म केही सोध्दैछु भन्ने चाल पाएर ति वृद्दाले जवाफ फर्काइहालिन्।

“मेरो बुहारी पनि एकदम गतिली, तर सम्धिनी हैन । कान्छा छोरासँग बस्दा बुहारी की आमा आएर सधैं छोरीको कान भर्थिन । बुहारी एकदम असल, अँ अँ भन्दै यता पनि ठीक्क, उता पनि ठीक्क । कहिल्यै दु:ख दिन तेसले । छोरीसँग सिप नलागेपछि ति बुढी ज्वाँईको कान भर्न थालिन् ।”

भारी आवाजमा ति वृद्दाले भनिन् “अर्काकी छोरी बरु आफ्नो भइ तर आफ्नो छोरो आफ्नो रहेन । “एकछिनको शुन्य बातावरण, अनी एक सुक्क आवाज ।

“छोरो मलाई दाइको मा जाँ भन्न खोज्थो, बुहारी दिन्नथी । अनी दुवैको झगडा हुन्थो । म त डाँडामाथिको घाम, आज हो कि भोली, म बुढीको खातिर तिनिहरुको जिन्दगी किन बिग्रोस्, फेरी जेठाको मा गये नि कुरो त्यही हो । सिधै हानिये यता । यि गतिला साथी भेट्टाइया छ,रमाईलै छ । “ अनी एक माहोल सुहाँउदो तीन मुस्कानको शान्त र हल्का गुन्जन ।

छोराबुहारीसँग बस्ने चाहना हुँदाहुँदै पनि परिस्थितीले बस्न नदिएपनी यि दुवैमा केही खल्लोपन छैन । अझ भनौ भने केही गरौ भन्ने ताता रगतका खोला दगुर्दै छन् यिनी भित्र । तारा कविता लेख्छिन् त माया गीत, भजन गाउँछिन र पनि दुवै यस मानेमा जोशिला कि दुवैको कविता र गीतमा फरकपन छ । ताराको कवितामा समसामयिक बिषयवस्तु हुन्छ त मायाको गीतमा पनि त्यस्तै । त्यती मात्र हैन कैयौ संस्थाहरुमा आवद्द भइ यिनिहरु आफ्नो बुढेशकाललाई छाँयामा राख्न खोज्दै छन्।

२००७ देखी लडिदैछ, अहिलेसम्म । सास रहुन्जेल लड्न तयार छौ तर अब भयो भन्ने ग्यारेन्टि हुनुपर्‍यो । खाली लड्ने मात्रै शान्तिको सास चै कहिले फेर्ने नि ?

वृद्दाश्रमका यि दुई युवा भेटेर लाग्यो ति युवालाई के भन्ने जो नाममा त युवा हुन् तर किन हो बुढ्यौलितिर लम्कदै छन्, जानेर वा नजानेरै सहि ।

GRE का प्रखर प्रवक्ता, आजको सन्दर्भमा

noreply@blogger.com (ametya) — Wed, 03 Feb 2010 14:42:00 +0000

Sankalpa Pokharel

२ बज्नै लागेको घडीको सुइले संकेत दिइसकेको छ । मेरो साथी संजय चियाको चुस्की सँगै घडिमा नजर लाउँदै छ म भने उसले चाल नपाउने गरी अर्को टेवलमा रहेकी युवती, जो अन्य दुई पुरुष मित्रसँग चुरोटको मजा लिदैछिन्, मा एकटक छु । चुरोट पिउनु उनको स्वतन्त्रताको कुरा हो , थाहा छ र पनि मन अनायसै छक्क परेर वाल्ल हुन गएपछि कस्को के लाग्छ र ??

संयोगको कुरो के छ भने चिया पसलका ग्राहक भएका जति जम्मै चश्मिस छन् र जसको हामी पर्खाइमा छौ तिनको प्रवेश लगत्तै बानेश्वरको यो सानो चिया पसल अब भने चश्मिसहरुको ठुलो जमात बनि सकेको छ । आँखा आँखा मौन कुरा गर्छन यस विषयमा र एक हल्का ‘ओके’ को रुपमा मुसुक्क मुस्कान छोड्छ ओठ । लामो , कलर्ड कपाल र अलि जंकि ड्रेसअपमा सजिएका यी नवप्रवेशी , संकल्प पोखरेल , GRE Instructor हुन र कुल १६०० मा उनको GRE स्कोर १४७० रहेको छ जुन नेपालको परिप्रेक्ष मा औलामा गनिन सकिने टप स्कोर भित्र पर्दछ ।

Sankalpa Pokhrel, Top GRE scorer of Nepal(1470)

भनिन्छ पहिरनले व्यक्तिको व्यक्तित्व दर्शाउँछ । कुनै पेशासँग सम्बन्धित व्यक्ति पेशैसँग सम्बन्धित पहिरनमा रहे त्यसले व्यक्तित्व निखार्छ । तर त्यसमा अलिक असहमति हुदै यि GRE Instructor भन्छन् “ यदी जंकी पहिरन भित्र कुनै अर्कै व्यक्तित्व भेटिइन्छ भने उप्रतिको आकर्षण अझ बढेर जान्छ । GRE भाषामा मानिसको चरित्र दुइ शब्द Anima(भित्री जंगली) र Persona (बाहिरी व्यक्तित्व) को संयोजनबाट बनेको हो । Personality भन्ने चिज यै persona को developed form हो भने मानिसको भित्री मन जहिले नि animal form तिर झुकी Informal Way लाई मन पराउने हुन्छ । त्यसैले त औपचारिकता देखावटी रुपमा सिमित हुन्छ भने अनौपचारिकतामा दिल खोलेर हाँसिइन्छ नि ।”

त्यसैले यहि सोचाइ अनुरुप आफ्ना विधार्थीबिच आफ्नो पकड जमाउन यी GRE गुरुले औपचारिकताको खोल छोडी आफ्नो गेटअपमा हल्का ईन्फर्मल परिवर्तन ल्याएका छन् । लामो स्ट्रेड कपाल, यु सेप्ड स्पेग र फ्रेन्च कट दाहि – अर्थात बाहिरबाट जंकी लुक र भित्र भने GRE Instruction का झ्यांगिएका अनेकन गुत्थीहरुलाई केलाउन सफल – एक सर ।

केहि न केहि सिप हरेकमा हुन्छ र तत्काल आफ्नो सिप अभिव्यक्त गर्ने कला हरेक व्यक्तिमा रहे यसले व्यक्तिको सफलतामा साथ दिने तर्क प्रस्तुत गर्ने संकल्प (सिकु) चावहिल, काठमाडौ निवासी हुन् । पोखरा विश्चविधालयबाट Electronics and Communication मा Engineering सकेका यिनी संगीतका अति पारखि साथै गीत गाउनका सौखिन पनि हुन् ।

मेधावी, दिक्षा ,ड्रिमएज जस्ता एजुकेसन कन्सलटेन्सीमा आवद्द संकल्प नेपालका टप GRE स्कोररहरु मध्येका एक हुन् । र पनि नेपालमै किन ? प्रश्नको उत्तरमा उनको सहज उत्तर थियो – यो प्रश्नै किन ???

GRE के हो ? प्रश्नमा यिनी भन्छन “मानिसको Intelligent Quotient (IQ) संग सम्बन्धित एउटा Intelligent Exam हो । “ हुन पनि GRE आफै भन्छ “ GRE is a General Test and does not test any specific knowledge in any subject.”

उपरोक्त कथनसँग सहमति हुदै एउटा वेवसाईट भन्छ “ GRE प्रशिक्षार्थीको निश्चित समय अवधिमा रही निर्णय लिन सक्ने क्षमताको सहि मुल्याकंन गर्ने एक उच्च स्तरिय सटिक माध्यम हो । “ निकै सोधखोज पछि हाम्रा गुगल दाइ भन्छन् “वास्तवमा GRE कुनै एक विषयसँग सम्बन्धित नरहेर अंग्रेजी र गणितका आधारभुत संरचनाबाट गठित एक उच्च स्तरिय परिक्षा प्रणाली हो जसले विधार्थीको दिमागको चौतर्फी परिक्षण गर्दछ । “

एकैचोटी सबै प्रश्नमा आँखा डुलाई सबैभन्दा सजिलो उत्तरबाट लेख्न शुरु गर्ने हाम्रो परम्परागत प्रणाली भन्दा यो प्रणाली भिन्न हुने अनुभव सुनाउँछन् एक प्रशिक्षार्थी “ यो त कम्प्युटरसँग लुकामारी खेले जस्तो छ । “अर्थात यदी पहिलो प्रश्नको उत्तर सही गयो भने दोश्रो प्रश्न तपाईलाई अलि कठिन आउने छ तर गलत गर्नुभयो भने नआत्तिनुस् सजिलो प्रश्न सोधेर तपाईलाई अघि बढ्न मौका दिइनेछ । यस अर्थमा सजिलो र कठिन प्रश्नहरुको तालमेल चाँहि तपाईले भर्खरै दिएको प्रश्नको उत्तरसँग निर्भर रहने छ । भएन त कम्प्युटरसँग लुकामारी ????

स्नातक उतिर्ण विधार्थीहरुलाई उच्च अध्ययन नि्मित्त GRE स्कोर पनि मागिन थालिएदेखि Non- Management student हरुको लागि यो टेस्ट प्राथमिकतामा पर्न थालेको छ । स्नातक पछि Science Background को लागि GRE तथा Business studies को लागी GMAT संचालन गर्ने कन्सलटेन्सीहरुको खचाखच भिडमा कतै रुमलिएका यि गुरु भन्छन “ बजारमा आफ्नो पहिचान एजुकेसन कल्सनटेन्सीकै कारण छाँयामा पर्ने हुनाले सोचेजस्तो प्रगती गर्न नसेके पछि टप स्कोररहरु नेपालमै बस्ने मनसाय हुँदाहुदै पनि १/२ बर्षको टिचिगं अनुभव पछि बिदेशिने गरेका छन् । “

हात मिलाउने अवसर

noreply@blogger.com (ametya) — Fri, 08 Jan 2010 20:18:00 +0000

” यो संवाददाता अली अनौठो लाग्छ मलाई ” म फर्के लगत्तै ति युवती छेउकै साथीलाई भन्दै थिइन ।

एउटै प्रश्न बिभिन्न ब्यक्ति-बिशेषलाई सोधी तिनीहरुको विचारलाई केलाउन सार्‍हो मजा लाग्छ मलाई, मजा पनि किन नलागोस् फरक फरक कोणबाट हेर्दै दिइएका उत्तरहरु गन्दै जाँदा उत्तरका परिभाषा अनगिन्ती बनिदिन्छन्, जबकी प्रश्न हुन्छ मात्र एक ।

” हात मिलाउने अवसर पाउँदा को सँग मिलाउन चाहनुहुन्छ तपाईं ?” यो चोटिको प्रश्न म आँफैलाई कता कता अनौठो लागिरहेको थियो ।

" एक यस्तो साथी जसको स्पर्शमात्रले म मा एक कम्पन ल्याओस् ” ति युवती, आंकाक्षालाई थाहा थियो शायद, म यस्तै भिन्न उत्तरलाई प्राथमिकता दिन्छु भन्ने र त नि उनका उत्तर यहाँ छन् ।

( एक हात समाई हिड्ने वातावरण कहिले आउला ??? )

" धेरै भयो हात मिलाउने काम, भष्ट्राचार, विऋती,विसंगति,कुरीती को को सँग हात मिलाउने काम भएका छैनन् र ? अब बेला आएको छ हात धुने न कि हात मिलाउने ” एक २५ बर्षे युवा, आश्रयले यसरी उत्तर दिइरहदा म सोचिरहेको थिए, हैन! हरेक ब्यक्तिको अन्तरकुनामा एक बिमल निभा सुतिरहेको हुन्छ कि क्या हो ? घुमाउरो तर सोचनयोग्य उत्तर ठाउँमा दिने अनी सुतिहाल्ने फेरी । कती गजब हुँदो हो त्यो बिमल निभा सधैंभरी उठिरहदो हो त ?

” पहिले मेरो प्रश्नको उत्तर दिनु हुन्छ कि ? ” बानी लगायो भने अब संवाददाताले हरेक उत्तरदाताका प्रश्नमा अल्झिनुपर्ने हुन्थो तर अँह भन्न पनि त सकिएन ।

“भन्नुस्”

” एउटा आँखाले संसार देखिन्छ भन्दैमा अर्को आँखा फोड्ने कार्यलाई के भन्नुहुन्छ ?”

यदी यसरी नै उत्तरदाताको प्रश्नलाई लिदै जाने हो भने मैले कलम बन्द गरे हुने रहेछ किनकी यि प्रश्न मेरा भन्दा निकै गहकिला र तार्किक थिए । आश गरौं, यस्ता प्रश्न उठिरहुन प्रत्येक युवा मनभित्र, केही उत्तरको अपेक्षामा। उनका एउटा र अर्को आँखाले क्रमश: राजनिती र विकासलाई जनाउदै थिए ।

” यहाँ यही नै भैरहेको छ । राजनितीमा सबैको आँखा छ तर विकास तिर एक फेर फर्केर नि हेरिएको छैन । राजनिती डामाडोल छ भन्दैमा विकासलाई पाखा लाउन त भएन नि । यि तिन दलले हात मिलाएर केहि हुन्न, गम्लाङ् अंगालो हाल्न सक्नुपर्‍यो एक अर्कालाई ।” गतिलो प्रश्न सोधेर मेरो मन जितेका २७ बर्षिय,अनुभव राजनिती तर्फ ईशारा गरिरहेका थिए ।

” के कती फोहरी छ केही बिचारै नगरी गम्लाङ अंगालो हाल्ने त ?” उनकै साथी,ऋषिले विमति देखाए ।

” एक अंगालोमा बाधिनुपर्छ भन्ने, अनी अंगालोको घेरा साँघुरो बनाएर अघि बढेर के हुन्छ ? बातावरण बनाउनुपर्‍यो, दुवैतर्फबाट आफुलाई नुहाइ धुवाइ।” अब भने दुवै साथीले भन्न खोजेको कुरा प्रस्टिए जस्तो देखियो, ऋषि जो ‘हो’ संकेत स्वरुप टाउको हल्लाउदै थिए ।

यस्ता गहकिला मात्र हैन,केही चटपटा र रमाइला उत्तर पनि फेला पार्‍यो यो संवाददाताले

” एक यस्तो हात मिलाई सम्भव छैन ?एकका गुण अर्कोमा सरिहाल्ने ?”

” जज बुश, अनुभव गरौं न कैयौ इराकी जनताको रगतले रंगिएको हात कस्तो छ भनी “

” हात मिलाउने काम राम्रो हो तर यसैलाई प्राथमिकतामा राखेर पुर्वेली सभ्यताको प्रतिक ‘नमस्ते’ लाई बिर्सिदा मन रोएको छ हाम्रो” नेपालको लोगोमा हात मिलाएको चित्र राखेको संचितालाई कत्ति नि मन परेको छैन ।

“त्यो पनि नारी पुरुषको, अली सुहाएन” उनको असन्तुष्ठी यसरी पोखियो ।

” यो देशमा ठुलाको आदर गरिन्छ भनी के ढोगेको चित्र राख्ने ? नारी पुरुष एक भै काम गर्छन् भन्ने जनाउन हातमा हातको सट्टा काँधमा काँधको चित्र किन नराखेको नि ?” प्रश्न अली आवेशमै सोधिएको थियो ।

” कलाऋतिको धनी यस देशको लोगोमा नेपालीपन झल्कनुपर्थो न कि पाश्चात्य शैलीको हात मिलाई ” सुझावयुक्त उनको भनाइमा यो संवाददाता एकछिन मननमा पर्‍यो, अनि सोच्यो, यि युवाहरुका प्रत्येक उत्तरमा केही निचोड भेटिन्छन् र पनि उनिहरुको उत्तर किन सुनिइदैन ?

के साच्चिकै हाम्रो लोगोमा हाम्रो नेपाली शैलि झल्किन्छ र ?? के नेपालको लोगो यस्तै हुनु पर्ने हो ???

आफ्नै सपना किन्नको खातिर आखिर के बेचु म ???

noreply@blogger.com (ametya) — Tue, 29 Dec 2009 14:39:00 +0000

हिड्दा हिड्दा बल्लतल्ल आइ त पुगियो
तर के अघी बढन सक्छु म ?
जिन्दगीको बाजारमा पुग्न त पुगियो
अब के केही बेच्न सक्छु म ?

नेता बन्न बोली, बिचार बेचे बौद्दिक
कोही बेच्छन पुराना, कोही आफ्नै मौलिक
हुलमुलको जगतमा केही चिज खोज्दै छु म
आफ्नै सपना किन्नको खातिर के बेचु म ?

सोच्दा सोच्दै सोचे सोच बेचु कि म ?
कठ्ठिएका पाखुरामा संचित जोश बेचु कि म ?
देखे,लाइनमा सबै बेच्ने नै रहेछन, किन्ने सार्‍है कम
मोलमलाईको जमानामा भाउ त के भन्नु झन

साटासाटको दुनियाँमा साटिनै सार्‍हो
किन्नु भन्दा नि बेचिनै गार्‍हो
बेचिनको लागि नि दलालै चाहिने
नभएमा त हजुर कामै नहुने

नबेचीइदाको पिडा तिमीलाई कसरी सुनाउ ?
के कस्ता समस्याद्वारा बलात्‍कृत भए, म कसरी बताउ ?
तिमी नै भन, यो तिरस्क्रित जिबन कसरी जिउ म ?
सम्मानित भइ जिउन के बेचु म ?

सोच्दैछु, म मा केही त होला र न अस्तित्वमा छु
खन्दै जाँदा भेटिएला के कस्ता तत्वमा छु
किन्नेले बुझिदिए सपना सजाउँछु
आजभोलि म यस्तै यस्तै आशमा रमाउँछु

हो, आँफैले आँफैलाई बेच्न केही खोज्दै छु म
आफ्नै जिन्दगी किन्न आखिर के बेचु म ?

मेरो सपना - क्षतविक्षत हालमा

noreply@blogger.com (ametya) — Tue, 22 Dec 2009 17:01:00 +0000

क्षितिज पारि गाँउमा
केहि चिज टिलपिलाउँदो छ
समाउन खोज्छु
झन पर भाग्दो छ।

छुन खोज्छु
तल माथि गर्दो छ
आँउदो अनि फेरि बिलाउँदो छ ।

मेरो सपना
खै किन हो
मै देखि तर्सिदो छ ।
बिहानी पर्यो ओझेलमा
रात निकै निस्सासिदो छ ।

उकुसमुकुस छटपटाउँदो
पलपल मर्दो छ ।
शिथिल मष्तिष्क
अब एउटा वैशाखी खोज्दो छ ।

मेरो सपना
सजिनु पर्ने आँखामा
हकिकतमा आँशु बनी
अनायसै अनाहकमा झर्दो छ ।

समाउन खोज्छु
झन पर भाग्दो छ ।
मेरो सपना
मै देखि तर्सिदो छ ।
हरपल घिटिक घिटिक
मात्र सास फेर्दो छ ।

काठमाडौं किस्सा - चावहिलतिर हानिदा उल्टै हानिएको म ....

noreply@blogger.com (ametya) — Sat, 19 Dec 2009 15:41:00 +0000

साँझको ५ बजिसकेको छ । आज अनायसै पार्टीको प्रोगाम बनेको हुनाले अफिस छुट्न नपाउँदै मलाई पानीपोखरीबाट चावहिलतिर हानिनु छ । तर आज यो हानिनु शब्द अलिक दरै भाकामा उल्टो तालले मलाई लागुहोला भनेर मैले चिताएको थिइन । चावहिलतिर बेजोडसँग हानिदा उल्टै हनाइमा परे म गज्जब तालले ।

केटाहरु ४/५ जना जति थिए । चावहिलको शान्ति गोरेटोमा म आफ्नै तालले लम्किरहेको थिए । अनायसै एक केटोले तै हैनस् भन्दै यताउति हान्न थाल्यो । चिनेकै कोहि साथी जिस्किरहेको सोची के हुन लाग्यो भनी अवाक रहनु बाहेक मसँग अर्को विकल्प थिएन । त्यो केटो चाँहि उग्ररुप धारण गरी भटाभट मेरो टाउकोमा बर्साउन थाल्यो । जम्मा ३०-४० सेकेण्ड बिचको हाम्रो यो अप्रत्याशित जम्काभेट पुर्णतया आश्चर्यजनक थियो । 'म होइन "- म रोए, कराए तर ति मित्र पाएको माल कस्ले छोड्छ भनि मलाई मजाले दिइरहे । अन्तमा म उनले खोजेको व्यक्ति हैन रहेछु भन्ने पत्ता लागेछी ' तँ सँग के छ निकाल ' जस्ता शब्द सुनिए । त्यतिखेरसम्म म पुरै सेन्सलेस भइसकेको थिए , आँखामा केहि चोट लागेको मैले शंका गरिसकेको थिए । मेरो चश्मा चकनाचुर भै फुटेको रहेछ ।

एउटा आँखा हत्केलाले छोप्दै उनिहरु शानले गइरहेको दृश्य हेर्न म विवश थिए , पुरै होशहवाश बिनाको भइसकेको थिए म । न विरोध गर्न सके न म तिर बढ्दै आएको भिडलाई ति केटाहरुलाई समात्नुस नै भन्न सके । अनायसै घटेको उक्त घटनाले मेरो सोचनशक्ति गुमाइसकेको थियो ।

तत्कालै साथीलाई घटना घटेको र बाटो बिराइ ॐ हेल्थ क्याम्पस अगाडी पुगेको फोनमार्फत जानकारी गराए । आँखाबाट रगत बग्न कम भएको थिएन । एक घरमा पानी मागी आँखा सफा गरे । साथी आइपुग्दा आत्तिइसकेको मेरो मनले राहतको एक सास फेर्यो । सँगैको क्लिनिकमा गइ देखाउँदा नानीछेउ असर गरेको र टिचिङ नै जान सुझाव पाइयो र तत्कालै हानियौ हामी उतै तर्फ । यो असोज २८, २०६६ (बुधबार) को कुरा हो ।

टिचिङ हस्पिटल, महाराजगंज मा प्रथमत मेरो आँखाले प्रष्ट काम गरेको छ वा छैन भनी परको वाक्य पढ्न लगाइयो । आँखाको पावर - 1.5 भएको जानकारी दिदै पढे । आँखाको प्रेशर नापियो , साथै एक्स- रे र अल्टासाउण्ड मार्फत आँखा शिशाले कटिएको तर नानिलाई नछोएको तथा शिशा भित्र नदेखिएको भनी रिपोर्ट आँउदा केहि हर्षित हुन गयो कहालिएको मन । अपरेसनको मिती भोलि असोज २९, बिहिवार बिहान ९ बजेको तोकियो ।

डाक्टर रन्जु खरेल मेरो अपरेसनमा एक सिनियरका साथ आउनुभयो । उचित परामर्शका साथ मेरो आँखा (देब्रे) लठ्ठाई अपरेशन हुदै थियो र मलाई अपरेशनको बारेमा जानकारी पनि गराइदै थियो । देब्रे आँखाको देब्रे भाग (सेतो) कटिएको र परेलाहरु पस्न गएको हुँदा आँखा सफा गर्ने र साथै टाँका लगाउने काम भइरहेको मैले चाल पाइरहेको थिए । अपरेशन पश्चात फोटो खिच्ने कार्यक्रम त छदै थियो ।

बेलुका अफिसका साथीहरु र दिउँसो सरहरु आउनु भयो । साथीहरुलाई आफुमाथि घटेको घटना स्वादिलो पाराले सुनाइयो र मज्जाले हाँसियो पनि । दु:ख मनाउ गरेर बसी राख्नु जरुरी पनि त थिएन नि ।

एक हप्ता जति अस्पतालमै राख्यो र अर्को झण्डै झण्डै एक हप्ता कोठा (लाजिम्पाट) बसियो । पछि अफिस जाँदा त म अलिक पुक्क पुक्क भइसकेको रहेछु । एउटाले एउटा आँखामा दिदा यस्तो ज्यान लाग्यो अर्को आँखामा नि बजाको भए त दरै ज्यान लाग्ने रहेछ नि है !!!!! साथीहरु जिस्किदै थिए ।

Easily access the blocked sites through the use of VPN software : Hotspot Shield

noreply@blogger.com (ametya) — Mon, 14 Dec 2009 18:09:00 +0000

If you are an office employee and are blocked to open internet sites like google, facebook , youtube etc. , then say thanks to this software called as VPN software with the help of which you can access any sites rather it is in blocked list. Hotspot Shield is one of such software.

Before downloading it, be sure that you are a member of administator so that you can download it. If you are not , then also don't be panic since we have proxy sites to access internet. An IP will be provided to you while running this software and that will by pass your data in such a way that now you can freely open any site without any obstacle.

Hotspot Shield creates a virtual private network (VPN) between your laptop or desktop and our Internet gateway. This impenetrable tunnel prevent ISP’s from viewing your web browsing activities, instant messages, downloads or anything else you send over the network. Hotspot Shield security application is free to download, employs the latest VPN technology, and is easy to install and use.The presence of firewall can cause the system to be slow due to struggling of it with firewall to get traffic for accessing blocked sites.

But do remember one thing that you are on duty and it's your responsibility to do your job in specified time. If you are free then only use this link so that you could search some information on internet which can help your leisure time fruitful.

It would be nice to break the office rule to seek information on internet rather wasting your time on gossiping and on gaming.

So download VPN software : HOTSPOT SHIELD and enjoy the use of internet in positive way by accessing blocked sites in your office or school .

Complex technology, simple examples

noreply@blogger.com (ametya) — Sat, 12 Dec 2009 17:28:00 +0000

mobile phone communication using multiple access technologies

Taking aside other different multiple access technologies, there are three FDMA, TDMA and CDMA highly being used and acclaimed.

FDMA--The available frequency range is divided in to frequency slots and each slot is provided to each user or for purposes. 1G was totally based on this technology.

TDMA--Similar to FDMA, but here available time frame is divided in to a limited time slots and in each slot data of different user are trasmitted. Europe used this technique to develop GSM, 2G standard mobile.

CDMA--Neither frequency nor time are used, rather code to transmit data of different users within a wideband. North America used the technique to develop IS-95, 2G standard mobile.

It may seem tuff to understand these technologies in such above language. These all techniques are being used by us in our life unknowingly.

FDMA--Whatever one needs something, give him a portion of something. In fdma case, something is frequency as a channel. This is the simple and easy process that we are using in our daily life since when fdma term wasn't in existence.

If there is a dance party, and three boys need to be danced with lady, then ? If each boy is provided each lady then that would be FDMA. But be noticed that 3 girls are needed here. In tdma, however, only one girl is sufficient. How ? I will tell you.

TDMA--If a girl do dance with a boy and after some time she do with another, then ? means she divides the time of dancing in 3 time slots and in each time slot she do dance with each boy. After doing dance with 3rd boy, she repeats it with first boy. This is TDMA means division of time.

Another best and perfect example is distribution of card in card playing(तास). In one round, one sample of card for each is distributed and in another round one more card is added for each. In which way cards are distributed in the same way tdma works.

CDMA--If in a convention hall, people have gathered and doing gossips in different languages(code) then that would be a example of cdma. No one can understand the language(code) instead the listener and spokeperson. There seems noise, though all are doing conversation without any feeling of noise.

Another best and perfect example is the security code based process of Western Union Money Transfer to transfer money from one region to another. Such tranfer company uses 10 digits which is just alike wideband for cdma. Depending on the 10 digit, a unique code for each transaction is made and all processes of money reception now will depend on that code. Cdma code concept exactly matches with such activity.

An eye with emotion

noreply@blogger.com (ametya) — Sat, 12 Dec 2009 17:26:00 +0000

Eye is that portion of body without saying anything it says a lot. It unknowingly demonstrate the feeling of someone hiding in one's heart. While doing sex, everyone has the experience of closing of the eye. Closed eye means indication of getting emotion through the relation. Hence the above give a glance that eye is a scenario to find out the inner of someone.

His eyes used to be silent and attractive, attractive in the sense of having tendency to make curious about he. He, 20 yrs old, became emotionally blinded and got fall in love with 40 yrs old woman having her 2 daughters. Nowadays, after this event, I in my imagination only seeing waves and tides of emotions in his silent and peaceful eyes.

What made him to take such decision? He, a student, dependent on family took such decision which is totally wrong for a guy like he. To do marry at that young age is itself wrong. Here, he not only did but to a woman having her own family and highly aged.

It's the emotion that bound him to walk in that way where he will found no any way. Emotion wrapped his eyes and in blindness he choosed such a wrong and unsuitable path.

A simple analysis of my own, shows that whenever a woman do suicide, it's event that made her to do that while in man case, it's the emotion that excites him to take such action.

The writer's own analysis forced him to write that emotion doesn't have power to easily disrupt male mind but if it got a chance, then it disrupts more that any else. Female by crying and doing whatever (which suits them) controls the emotion but in male case, it overlaps all surrounding and makes a dark environment to him. Consequently, in blindness he uses to choose a wrong path like my actor (real) took in above.

Moral: Each one has feeling and emotion. Emotion regarding male I found more dangerous than female. Male are too poor to handle if it got a chance to capture one's mind in comparison to female because god has given a special power to play with emotion in nice manner to lady while male, I think aren't so lucky.

Drug addiction research - starting from schooling

noreply@blogger.com (ametya) — Sat, 12 Dec 2009 17:20:00 +0000

In medical way, Drug means medicine while in social concern it becomes the non ethical chemical compound. Drug in common sense can be nicotine(cigratte), hashish, marijuana, cocaine, heroein etc. and the person addicted of it is called as drug abuser. In general term, the illegal users of drugs are known as drug abuser.

The recent research of himalayantimes, a news portal of Nepal, has revealed an unseen truth in front of us. Almost 70-80% of drug users are school childrens. This shows that the starting phase of drug addiction is being learned from the schooling stae and the quantity is in huge manner. This research has also aroused the mind of intellectuals to build up the awarness of drug addiction through the grass root level i.e. from the school level.

The drug dependence is a stage in which the use of drug is for personal satisfaction rather than health need in priority base, though the risk of it is well known. The regular dependency of drug can cause several and severe changes including physical as well as mental. A perfect cure of such can be to enroll addicted person in Narconon like organization where the treatement of recovering are done in a nice and pattern wise manner. The basic principle of such treatment is to try to understand such addicted person, do constant monitoring them and give them a comfortable environment to get rid from it. The role of family is most important and the strategy of state can also play a vital role.

The news and the events related with the drug shows that due to the low security profile of Nepal, it is being used as a transition point for the supply of drugs like heroine, cocaine, hashish etc. This kind of activities should be addressed in a proper way by authorized concern not to let Nepal be used in illegal manner of drug conduction.

मेरो आत्महत्याको प्रयास

noreply@blogger.com (ametya) — Fri, 11 Dec 2009 09:14:00 +0000

'म आत्महत्या एक गर्छु, दुई गर्छु, गर्छु, गर्छु ।' लगभग डेढ बर्षको अथक प्रयासपछी मैले आफुले आफुलाई मारेरै छाडे । अझै मरिसकेको त छैन, तर लगभग मारी नै सके भन्दा हुन्छ । घिटिक घिटिक गरिरहेको मेरो यो लगभगको पार्थिव शरीर देख्दा म आँफैलाई माया नलागेको होइन तर मर्नु मेरो लागि जरुरी थियो । सास फेर्न पनि बडो कष्ट गरिरहेको अहिले दृश्य देखेर लाग्छ, यो अधमरा 'म' फेरी कतै फिल्मी कथा जस्तो जिवित हुने त हैन ? यथार्थमा भन्ने हो भने, घाटी रेटेर आँफैले आँफैलाई मार्नु साँच्ची बडो कष्टदायक हुँदो रहेछ ।

पासो लाउन खोज्दा डोरी चुट्टियो, भिरबाट हामफाल्न खोज्दा परालै परालको थुप्रोमा पुगियो । यस्ता असफलतालाई मात गर्दै अन्तत सफलता पाइयो (झन्डै झण्डै), तर अहिले सोच्दा महसुस गर्छु, दृण इच्छाशक्ती नभएरै आत्महत्यामा विफल हुनुपरेको थियो शायद । रगतले लतपतिएको यो दृश्य ज्यादैभयानक र हृदयबिदारक छ । कठै, एक मन भन्छ तत्कालै अस्पताल कुदाँउ, वचनवद्द छु, सक्दिन । मात्र टुलुटुलु हेर्न वाध्य छु म ।

मरे भन्छ अनी फेरी यहाँ लेख्दै छ, बडो बेँफ्वाकको भएछ यो 'म' पात्र भनी सोच्नु हुँदो हो ! तर माउसबाट हात हटाइ हल्का शान्त मनले एकपटक आत्महत्यामा मनन गर्नुस् त, कती फरक छ 'आत्महत्यामा'

"आत्महत्या गरे , त जिवित छु , नगरेको भए उहिल्यै मरिसक्थे"

Note : The suicide has different meaning than the general. Here suicide means to kill all the -veness and to be +ve perspective person.

भिखारीको प्रश्न

noreply@blogger.com (ametya) — Thu, 25 Jun 2009 06:51:00 +0000

केहि नभएर नि
मिठो निद्रा छ मसँग
डस्ना बिछ्याउँछौ तिमी
निद्रा माग्छौ को सँग ??

हेर तिम्रो आँखामा
अतृप्त एक चाह छ
हर चिज छ काखमा
र पनि के को प्यास छ ????

हर रात हर प्रहर
खोजि हिड्दछौ जिन्दगी
हराएको भए न भेटिन्थ्यो ?
फेला पार्छौ कसो गरि ??

खोजि तिम्रो कस्तो हो ?
व्यस्ततामा व्यतित भो
आँखा चिम्लि सोची हेर
के यहि नै तिम्रो खोज हो ???

आनन्दिरुपले जिउछु म
भलै घर घर चहारिकन
चिन्तनमा डुबेको देखिन्छौ सधैं
कति दयनिय अनि जिर्ण, कठै ! तिम्रो जिवन

अन्तर के नै पो देखियो ! हजुर
हामी दुई बिचमा
म मागि हिड्छु अन्नका खातिर
तिमी जिन्दगी हर बगरमा !!

पशुपतिमा एक साँझ , ईश्वरको अस्तित्व ?? प्रश्नचिन्ह !!!

noreply@blogger.com (ametya) — Tue, 09 Jun 2009 07:08:00 +0000

कम्पनरत छ मुटु, रक्तसिंचित नशाहरु व्यग्र छन् , दौडाइमा छु म । जिन्दगी त वैसे पनि दौडिरहेको छ तर आज शारिरीक रुपमा नै साँझको हावा खान पशुपतितिर हानिएको छु बेजोडसँग । साँझको परिवेश बिहानको भन्दा फरक त अवश्य नै छ । फरक यस मानेमा कि बिहान 'हेल्थ कन्सियस' हरुको जमात हुन्छ त साँझ 'भगवान एक रुप अनेक' को नारामा ढल्किन्छ , पशुपति नगर । जोगिदेखि लिएर भोगिसम्म, जोडीदेखि लिएर कौडिसम्म को संगम स्थल , पशुपति परिसर , अझ अर्कै अनुपम स्वादमा आफुलाई पस्किरहेको झैं भान हुन्छ । आरतीको समय भएको छ ।

चिता जलिरहेको छ । रोदन छ, क्रन्दन छ । भजनमा लिप्तहरुको फेरी यता छुट्टै संसार छ । कोही आलिंगनमा मस्त छन् त कोही नशाको बन्धनमा । आँखा एक तर फरक फरक कोण अनी फरक फरक द्रिश्य । यस्ता विविध द्रिश्यहरुको भुमरिमा आरतीको संगितमा लिप्त भई एकाग्रताको एउटा परिधिमा समाहित हुन खोज्दैछ मेरो मन तर अनायस एक शिर्षक मानसपटलमा घुम्दछ । पशुपतिमा एक साँझ ,ईश्वरको अस्तित्व ?? प्रश्नचिन्ह !!! आरती स्थल तल बाग्मती किनारमा एक बहुलाई भजनको तालमा नाच्दैछिन् ।

अन्यको लागि एक रमाइलो रमिता भएको उक्त बहुलाईको नाच मेरो लागि भने प्रश्न बनेर उभिरह्यो ।

जीवन ईश्वरको देन हो । तर यस्तो जीवन के जीवन जुन शुन्यतामा रमित छ र आफ्नो आधारभुत आवश्यकताबाट बन्चित छ । सचेतना जस्तो जीवनको मौलिक हकबाट बन्चित यि बहुलाई आफ्नो नाचबाट प्रतिप्रश्न गर्दछिन् , ईश्वरको अस्तित्व छ त कहाँ छ ???