Recenzje młodzieżowe

„Dar Anomalii” Księga II – Paweł Zbroszczyk – recenzja

2026-11-05T09:55:03.346+01:00

Bezsenni to potężne istoty. Rodzą się co sześć tysięcy lat w jednym, jedynym celu – żeby zsyłać magicznych posłańców, którzy wnoszą we wszystkie światy brakujące pierwiastki dobra i zła. Istnieją od wieków i przez stulecia ich metody działały perfekcyjnie.

Nawet najwyżsi mogą jednak popełnić błąd. A ten jeden będzie miał poważnie konsekwencje.

Podczas gdy Bren i Leba ciągle uciekają przed żądnymi ich śmierci Piewcami, rozwijając w Anomaliach nadnaturalne zdolności i odkrywając niewiarygodne miejsca Estepii i świata Parkan, Styks, przesiąknięty złem posłaniec, usiłuje zagrozić Cesarzowi i przywrócić dziedziczność więzów krwi, przelewając ją na każdym krańcu kontynentu.

Ma również inny przerażający cel: nie spocznie, dopóki nie zgładzi wszystkich Bezsennych.

W międzyczasie w Estepii wybucha gorączka Taurynu – rzadkiego kryształu o właściwościach niemożliwych do wyśnienia. Jest on cenniejszy od armii, władzy i koneksji; może uczynić posiadacza silniejszym od Cesarza. I jak na złość Leba i Bren mogą, ale nie muszą, być idealnie na jego drodze, przy okazji kolidując ze Styksem.

Cennego czasu jest coraz mniej, bohaterowie muszą przeciwstawić się Styksowi i jego parkanowi, jeżeli chcą przeżyć jeszcze chwilę dłużej. Pomagają im w tym Pieprz, stary gnom i kartograf, oraz Zadra, najemniczka którą wyżej wymieniona trójka wskrzesiła w poprzedniej księdze, z martwych. A to dopiero początek.

W obliczu nadciągającej katastrofy Bren będzie musiał wziąć głęboki wdech i zanurzyć się w lodowate odmęty Anomalii. Czy w dawnym kłamcy i złodziejaszku istnieje wystarczający pierwiastek dobra, by Estepia nie pogrążyła się w chaosie?

„Dar Anomalii” księga II to kontynuacja sagi fantasy autorstwa Pawła Zbroszczyka. Tak samo jak z wcześniejszą częścią, jest o czym opowiadać.

W tej części wracamy do świata Estepii, i tak samo jak w poprzedniej książce, jest on świetnie zobrazowany i przedstawiony. Choć brakuje mi piosenek i opowieści, które wyróżniały wcześniejszy tom, jest za to mnóstwo barwnych opisów i historii postaci drugoplanowych, takich jak Pieprz czy Zadra. Niektóre z miejsc, takie jak Wyspy Quizil Malika czy Jeżomost są tak dobrze przerysowane na papierze że można posądzić autora o potajemną (i nielegalną) podróż do własnego świata przedstawionego.

Postacie, tak samo jak wcześniej, są pociągające i mają mnóstwo charakteru. Tym razem oprócz Leby i Brena jest jeszcze Zadra, Pieprz, pan C, Faust, Ines, Styks, Szkarłatna Królowa i jeszcze z dwa tuziny innych postaci, każda lepsza od poprzedniej. Cała ta obsada gwarantuje unikatowy świat wciągający czytelnika na długi proces czytania.

Jedyną (i zarazem główną) wadą powieści jest prędkość fabuły. Pierwsza część idzie równym rytmem, lecz druga idzie za szybko, a trzecia za wolno. Poza tym akcja w niektórych momentach przypomina karuzelę obrotową, kręcącą się od jednego ekstremum do drugiego. Rozumiem, że autor chciał wprowadzić do nowej części coś nowego i różniącego się od poprzednika, lecz czy mu się to udało pozostaje do opinii czytelnika.

Podsumowując, „Dar Anomalii” księga II jest godnym następcą pierwszej książki z serii, pełnym pięknie opisanych scen, postaci, dialogów i lokalizacji, gwarantujących dobrą lekturę przy kubku gorącej herbaty i relaksujących dźwiękach deszczu za oknem.

Polecam serdecznie, nawet jeśli nie jesteś fanem gatunku fantasy. I przypominam, że dla pełnej satysfakcji z czytania jest zalecane przeczytanie, lub zaznajomienie się z fabułą pierwszej powieści.

Alicjan

"Wyspa" - Natasha Preston - recenzja

2026-11-03T08:49:51.959+01:00

“Wyspa” autorstwa Natashy Preston jest zdecydowanie bardzo wciągającym thrillerem, od którego trudno się oderwać. Pokochałam tę książkę za styl pisania autorki, bohaterów oraz fabułę. Nie można w końcu odmówić Natashy Preston daru do pisania. W niektórych momentach czytania, miałam wrażenie, że ona malowała tę historię, a nie pisała, ponieważ wszystko było bardzo dopracowanie, a mroczny klimat zachowany przez cały czas.

Autorka idealnie oddawała emocje bohaterów, a kolejne wydarzenia były praktycznie nieprzewidywalne, tak samo jak ustalenie mordercy. Podczas czytania, cały czas musiałam typować nowych podejrzanych, dlatego że autorka wodziła czytelnika w ślepe uliczki. Równocześnie postacie zostały bardzo dobrze przedstawione i pisarka zadbała, aby mordercy nie dało się ustalić, do samego końca.

Najpopularniejsi influencerzy: Liam, James, Will, Ava, Harper i Paisley, zostają zaproszeni przez właściciela Jagged Island, aby reklamowali wyspę przed jej oficjalnym otworzeniem. Jaggest Island, jest ekskluzywnym parkiem rozrywki, na którego odwiedzenie, bardzo mało osób będzie mogło sobie pozwolić.

Nie wszystko idzie zgodnie z oczekiwaniami i w końcu odkrywają, że te kilka dni, które miały być najwspanialszym wspomnieniem w ich życiu, ma zmienić się w najgorsze… jeśli dożyją powrotu do domu. Kiedy z chęcią zgadzali się na ten wyjazd nie przemyśleli, że mogą już nie wrócić do domu i będą musieli walczyć o życie.

Uważam, że pomysł, aby akcja odbyła się na wyspie, bardzo daleko oddalonej od lądu, był strzałem w dziesiątkę. Autorka świetnie przedstawiła psychikę nastolatków, w najgorszej możliwej sytuacji. To dzięki tej książce, pokochałam kryminały i thrillery, za co jestem bardzo wdzięczna autorce. Jednocześnie jestem zdania, że osoby wrażliwe i trudno znoszące brutalne sceny i opisy, powinny się powstrzymać z sięgnięciem po tę książkę.

Anisetta

„Jak podejść rozpruwacza” – Kerri Maniscalco

2026-11-02T08:23:36.614+01:00

„Jak podejść rozpruwacza” Kerri Maniscalco to książka, która łączy w sobie kryminał, thriller, historię i odrobinę romansu. Akcja rozgrywa się w XIX-wiecznym Londynie, w czasach, gdy po mieście krążył słynny Kuba Rozpruwacz. Główną bohaterką jest Audrey Rose Wadsworth – młoda dziewczyna pochodząca z bogatej rodziny, która zamiast interesować się typowymi dla swojej pozycji rzeczami, fascynuje się medycyną sądową i przeprowadzaniem sekcji zwłok. Już sam ten pomysł sprawia, że książka wyróżnia się spośród wielu innych powieści młodzieżowych.

Audrey Rose jest zdecydowanie jedną z najciekawszych bohaterek tej historii. Jak na dziewczynę żyjącą w XIX wieku ma bardzo nowoczesne podejście do życia. Nie chce podporządkować się zasadom, które mówią jej, jaka powinna być tylko dlatego, że jest kobietą. Zamiast tego chce sama decydować o swojej przyszłości i rozwijać zainteresowania, które w tamtych czasach były uważane za nieodpowiednie dla młodej damy. Bardzo podobało mi się to, że bohaterka nie jest przedstawiona jako osoba pozbawiona wad. Ma swoje obawy i momenty zwątpienia, ale mimo tego stara się walczyć o swoje marzenia.

Ważną postacią jest również Thomas Cresswell, z którym Audrey Rose współpracuje przy rozwiązywaniu zagadki. Ich relacja jest pełna sarkazmu, przekomarzania się i drobnych sprzeczek. Dzięki temu książka nie jest cały czas mroczna i poważna. Thomas dodaje historii trochę humoru, a jego relacja z Audrey Rose rozwija się stopniowo. Ich wspólne śledztwo jest jednym z moich ulubionych elementów książki, ponieważ oboje mają zupełnie inne charaktery, a jednocześnie świetnie się uzupełniają.

Największe wrażenie zrobił na mnie klimat powieści. XIX-wieczny Londyn został przedstawiony jako miejsce mroczne, tajemnicze i pełne niebezpieczeństw. Wąskie uliczki, ciemne zaułki, pracownie medyczne i atmosfera strachu związana z kolejnymi morderstwami sprawiają, że podczas czytania można naprawdę poczuć się jak uczestnik prowadzonego śledztwa. Autorka wykorzystuje prawdziwe wydarzenia historyczne jako tło swojej historii, ale jednocześnie tworzy własną fabułę i bohaterów.

Książka jest również pełna tajemnic. Wraz z Audrey Rose próbujemy odkryć, kto odpowiada za brutalne morderstwa i czy kolejne wydarzenia mają ze sobą związek. Podejrzanych jest kilku, a autorka w taki sposób prowadzi fabułę, że trudno od razu odgadnąć rozwiązanie. Dzięki temu cały czas chce się czytać dalej, żeby dowiedzieć się, co wydarzy się w następnym rozdziale.

Nie jest to jednak książka dla osób, które nie lubią opisów związanych z medycyną lub śmiercią, ponieważ pojawiają się tutaj sekcje zwłok i momentami dość szczegółowe opisy. Według mnie właśnie ten element sprawia jednak, że powieść jest oryginalna i różni się od typowych romansów historycznych.

„Jak podejść rozpruwacza” poleciłabym osobom, które lubią kryminały, tajemnice, historię i bohaterki, które nie boją się łamać zasad. To książka z ciekawym pomysłem, wyrazistymi postaciami i bardzo klimatycznym światem. Połączenie zagadki kryminalnej z romansem i historią sprawia, że jest to naprawdę interesująca lektura. Jeśli ktoś szuka książki, która od początku buduje napięcie i jednocześnie ma ciekawych bohaterów, zdecydowanie powinien dać jej szansę.

Zuza

"Igrzyska śmierci" - Suzanne Collins - recenzja

2026-09-30T08:19:30.332+02:00

“Igrzyska śmierci” autorstwa Suzanne Collins to bardzo wciągająca dystopia, już od pierwszych stron. W państwie Panem, na ziemiach teraźniejszej Ameryki Północnej, co roku odbywają się igrzyska głodowe, w których udział bierze młodzież w wieku od dwunastu do osiemnastu lat. Igrzyska te mają za zadanie, upamiętnić wygraną Kapitolu nad trzynastoma dystryktami oraz pokazać kto rządzi.

Igrzyska głodowe polegają na losowaniu trybutów - jednej dziewczynie i jednego chłopaka - z każdego dystryktu, którzy wezmą w nich udział. Po zaprezentowaniu swoich zdolności są wysyłani na arenę, gdzie mają walczyć o życie, aż zostanie ostatni z nich żywy. A wszystko jest monitorowane i puszczane na żywo w całym państwie.

Podczas siedemdziesiątych czwartych igrzysk z dystryktu dwunastego, bierze udział Katniss Everdeen oraz Peeta Mellark. Katniss myślała, że wydała na siebie wyrok śmierci zgłaszając się ma miejsce młodszej siostry, jednak umiejętności jakie nabyła w dystrykcie, aby przetrwać, mogą okazać się kluczowe dla niej w przeżyciu.

Moim zdaniem świat stworzony przez Suzanne Collins to idealne pokazanie kraju o władzy totalitarnej, gdzie państwo całkowicie kontroluje mieszkańców i panuje całkowita cenzura. Jednocześnie jako wielka fanka dystopii muszę przyznać, że była to jedna z lepszych jakie poznałam.

Jestem również zdania, że Suzanne Collins świetnie okazała psychikę ludzką, podczas traumy jaką były igrzyska głodowe i życie w dystryktach. Uważam również, że ta książka wpłynęła na moje postrzeganie świata i życia. Styl pisania autorki był bardzo przyjemny, co wpłynęło na mój bardzo pozytywny odbiór książki.

Polecam tę książkę wszystkim czytelnikom.

Anisetta

„Czerwona Królowa” – Victoria Aveyard - recenzja

2026-09-23T08:43:05.988+02:00

„Czerwona Królowa” Victorii Aveyard to powieść fantasy, która od początku wciąga czytelnika w świat podzielony przez pochodzenie i władzę. W królestwie Norta ludzie dzielą się na dwie grupy – Srebrnych i Czerwonych. Srebrni posiadają niezwykłe zdolności i należą do uprzywilejowanej części społeczeństwa, natomiast Czerwoni są biedniejsi i muszą pracować na rzecz tych, którzy znajdują się wyżej od nich. Główną bohaterką jest Mare Barrow, młoda dziewczyna należąca do Czerwonych, która od początku nie pasuje do świata, w którym przyszło jej żyć.

Mare nie jest typową bohaterką fantasy. Jest odważna, uparta i często działa pod wpływem emocji. Jednocześnie zdarzają jej się błędy, przez co nie zawsze podejmuje właściwe decyzje. Dzięki temu można obserwować jej rozwój i to, jak stopniowo zaczyna rozumieć, że jej działania mogą mieć wpływ nie tylko na nią samą, ale również na innych ludzi. Najbardziej podobało mi się właśnie to, jak zmienia się pod wpływem wydarzeń.

Świat przedstawiony w książce jest bardzo ciekawy. Podział na Czerwonych i Srebrnych nie jest tylko prostym elementem fabuły, ale stanowi podstawę całego społeczeństwa. Czerwoni żyją w gorszych warunkach i nie mają takich możliwości jak Srebrni. Od początku można zauważyć ogromną różnicę między obiema grupami. Dzięki temu książka porusza również temat nierówności społecznych, władzy i buntu przeciwko systemowi.

Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy Mare odkrywa, że posiada moc, której według zasad tego świata nie powinna mieć. Jest Czerwoną, a mimo to posiada zdolności charakterystyczne dla Srebrnych. Jej sekret staje się zagrożeniem dla całego systemu. Władza próbuje wykorzystać ją do własnych celów, a Mare zostaje wciągnięta w świat, którego wcześniej zupełnie nie znała.

Jednym z najciekawszych elementów książki są intrygi. Bohaterka nie może być pewna, komu ufać, ponieważ prawie każdy ma własne cele. W książce pojawiają się sekrety, manipulacje i nieoczekiwane sojusze. Dzięki temu czytelnik cały czas zastanawia się, kto jest naprawdę dobry, a kto tylko udaje sprzymierzeńca. Niektóre wydarzenia są naprawdę zaskakujące i sprawiają, że po zakończeniu rozdziału chce się natychmiast rozpocząć następny.

Oprócz głównej fabuły ważne są również relacje Mare z innymi bohaterami. Pojawia się między innymi książę Cal oraz jego brat Maven. Relacje między nimi są skomplikowane i z czasem stają się coraz ważniejszą częścią historii. Autorka nie ogranicza się jednak do prostego podziału na „dobrych” i „złych”. Bohaterowie mają własne motywacje i sekrety, a ich decyzje nie zawsze są jednoznaczne.

„Czerwona Królowa” jest książką pełną akcji, ale jednocześnie skłania do zastanowienia się nad tym, jak wyglądałby świat, w którym ludzie od urodzenia są dzieleni na lepszych i gorszych. Historia pokazuje, jak niesprawiedliwy system może prowadzić do buntu i jak trudna może być walka o zmianę. Podobało mi się, że za fantastyczną historią kryje się temat, który można odnieść również do prawdziwego świata.

Poleciłabym tę książkę osobom, które lubią fantasy, magię, romanse i przede wszystkim dużo tajemnic oraz zwrotów akcji. „Czerwona Królowa” jest wciągająca i ma świat, który łatwo sobie wyobrazić. To historia o władzy, buncie, nierównościach i wyborach, które mogą zmienić życie wielu osób. Według mnie największą zaletą książki jest to, że po przeczytaniu chce się od razu sięgnąć po kolejną część i dowiedzieć się, co wydarzy się dalej.

Zuza

„Diuna” – Frank Herbert – recenzja

2026-09-17T12:28:35.300+02:00

Arrakis, zwana Diuną, to jedyne we wszechświecie źródło melanżu – najdroższej substancji we wszechświecie. Dawniej władali nią Harkonnenowie, lecz z rozkazu Padyszacha Imperatora planetę przejmuje ród Atrydów. W międzyczasie Bene Gesserit, zakon znany z mistycyzmu, interesuje się dziedzicem nowego władcy Diuny, małym Paulem, wystawiając go na próbę.

To nie wszystko, na tle politycznych zagrań i intryg zwycięstwo księcia Leto Atrydy staje się pozorne – przejęcie planety ukartowano. Rozpoczyna się wojna o melanż; w odpowiedzi na atak Imperium i Harkonnenów Paul staje na czele rdzennych mieszkańców Diuny i sięga po imperialny tron. Lecz czy jego niedoświadczone dłonie zdołają go utrzymać?

„Diuna” autorstwa Franka Herberta jest pierwszą częścią cyklu „Kroniki Diuny” i jedną z najlepiej znanych powieści w kategorii fantastycznonaukowej. Otrzymała również dwie najbardziej prestiżowe nagrody SF: Nebula i Hugo. I muszę przyznać, że zasłużyła sobie na takie odznaczenie.

Dla mnie najlepszą rzeczą w tej książce jest nie sama fabuła, ale światotwórstwo trwale występujące na kartach książki na wiele unikatowych sposobów. Oprócz dodatków przedstawiających geografię, ekologię i terminologię Diuny i okolic w zaskakująco naukowy sposób zawiera również fragmenty z piosenek i podręczników historycznych Diuny, które nie tylko służą jako podział ksiąg na rozdziały, ale również informuje o wydarzeniach z przed oraz po akcji powieści – dzięki czemu nabiera bardzo rzeczywistego wymiaru, którego nie spotkałem jeszcze w żadnej innej lekturze tego typu.

Fabuła jest ogólnie dobrze napisana, jedynym moim problemem był natłok słów i detali, dzięki któremu powierzchnia Arrakis staje się w znacznym stopniu realniejsza, ale również spowalniało mi czytanie do punktu, w którym przewracanie stron stawało się bardziej obowiązkiem niż przyjemnością. Są pewnie osoby, którym takie zabiegi nie przeszkadzają, ale ja do nich nie należę.

Książka jest też obfita w doskonale napisane postacie, które może i mają trudne do zapamiętania imiona, jednakże uzupełniają tło historii w naturalny i wyśmienicie przedstawiony sposób. Czasami ma się wrażenie, że autor nie wymyślił świata pokazanego na Diunie, a jedynie obserwował i wszystko co widział, zapisywał z fotograficzną dokładnością.

Podsumowując, „Diuna” jest fascynującą powieścią, oraz cytując tylną okładkę: „oszałamiającym połączeniem przygody oraz mistycyzmu, ekologii i polityki.” Czytelnika na pewno zachwyci świat przedstawiony w fabule książki (i poza fabułą). Nie powinno więc nikogo zdziwić, że zekranizowano ją trzykrotnie i że nadal króluje na rankingach ksiąg sci-fi, pomimo bycia na rynku od 1965 roku, wcześniej niż „Gwiezdne Wojny”.

Alicjan

"Lepiej niż w filmach" - Lynn Painter - recenzja

2026-09-16T10:16:17.729+02:00

„Lepiej niż w filmach” Lynn Painter to młodzieżowa komedia romantyczna, która od pierwszych stron potrafi poprawić humor. Książka opowiada historię Liz – dziewczyny zakochanej w komediach romantycznych i marzącej o miłości dokładnie takiej, jak w jej ulubionych filmach. Główna bohaterka wierzy, że prawdziwy związek powinien być idealny, pełen romantycznych scen i wielkich gestów. Kiedy do jej życia wraca dawny crush, Liz jest przekonana, że właśnie rozpoczyna się jej wymarzona historia miłosna. Wszystko komplikuje się jednak przez Wesa – jej sąsiada, którego początkowo uważa za irytującego i niedojrzałego chłopaka.

Największym atutem tej książki są bohaterowie oraz relacja między nimi. Liz jest postacią bardzo zabawną, momentami chaotyczną i pełną romantycznych wyobrażeń. Często patrzy na świat przez pryzmat filmów, przez co ma nierealistyczne oczekiwania wobec życia i miłości. Z kolei Wes początkowo wydaje się typowym klasowym żartownisiem, ale z czasem pokazuje swoją bardziej dojrzałą i wrażliwą stronę. To właśnie rozwój relacji między nimi jest najciekawszym elementem książki. Ich wspólne sceny są pełne humoru, sarkazmu i drobnych sprzeczek, które sprawiają, że czytelnik od początku kibicuje tej parze.

Bardzo podobało mi się to, że relacja bohaterów rozwijała się stopniowo. Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale historia pokazująca, jak dwoje ludzi zaczyna się lepiej poznawać i zauważać swoje prawdziwe cechy. Dzięki temu relacja Liz i Wesa wydaje się bardziej naturalna. Ich rozmowy są zabawne i dynamiczne, a chemia między nimi jest wyczuwalna praktycznie od początku książki.

Autorka umieściła w historii bardzo dużo odniesień do znanych komedii romantycznych, co tworzy wyjątkowy klimat. Dla osób, które lubią filmy romantyczne, będzie to dodatkowa atrakcja podczas czytania. Jednocześnie książka pokazuje, że prawdziwe życie nie wygląda dokładnie tak jak w filmach. Czasami najlepsze uczucia pojawiają się wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy, a idealna miłość nie zawsze przypomina scenariusz hollywoodzkiej produkcji.

Mimo lekkiego i humorystycznego stylu książka porusza też trudniejsze tematy. Liz nadal przeżywa śmierć swojej mamy i widać, jak bardzo wpłynęło to na jej codzienne życie. Dzięki temu historia nie jest tylko zwykłym romansem, ale ma również bardziej emocjonalny wymiar. Bohaterowie muszą nauczyć się radzić sobie z samotnością, utratą i własnymi problemami. To sprawia, że postacie wydają się bardziej realistyczne i łatwiej można się z nimi utożsamić.

Styl pisania Lynn Painter jest bardzo lekki i przyjemny. Książkę czyta się szybko, ponieważ akcja jest dynamiczna, a dialogi naturalne i pełne humoru. Wiele scen jest naprawdę zabawnych, przez co trudno czytać tę książkę bez uśmiechu. Jednocześnie autorka potrafi tworzyć bardziej wzruszające momenty, które nadają historii głębi.

„Lepiej niż w filmach” to idealna książka dla osób, które lubią romantyczne historie z humorem, sympatycznymi bohaterami i motywem enemies to lovers. Według mnie jest to jedna z ciekawszych młodzieżowych komedii romantycznych, ponieważ oprócz lekkiej fabuły zawiera też ważne przesłanie o dorastaniu, akceptowaniu rzeczywistości i odkrywaniu, czym naprawdę jest miłość. To książka, która potrafi poprawić humor, wzruszyć i sprawić, że czytelnik przez długi czas będzie myślał o bohaterach.

Zuza

"Caraval" - Stephanie Garber - recenzja

2026-06-03T09:03:07.155+02:00

„Caraval” Stephanie Garber to niezwykła powieść fantasy, która od pierwszych stron przenosi czytelnika do świata pełnego magii, iluzji i tajemnic. Historia opowiada o dwóch siostrach – Scarlett i Donatelli – które od wielu lat marzą o uczestnictwie w legendarnym Caravalu. Jest to tajemnicza gra organizowana przez Legendę, czyli człowieka owianego wieloma plotkami i sekretami. Caraval nie jest jednak zwykłą zabawą – uczestnicy muszą rozwiązywać zagadki i wykonywać różne zadania, a granica między rzeczywistością a iluzją bardzo szybko zaczyna się zacierać.

Największym atutem książki jest zdecydowanie jej niesamowity klimat. Stephanie Garber stworzyła świat przypominający sen albo magiczny spektakl. Wszystko jest pełne kolorów, świateł, tajemniczych miejsc i dziwnych wydarzeń. Podczas czytania miałam wrażenie, że razem z bohaterami uczestniczę w czymś niezwykłym. Autorka bardzo dokładnie opisuje miejsca i atmosferę Caravalu, dzięki czemu łatwo wyobrazić sobie wszystkie wydarzenia. Momentami książka przypominała baśń albo magiczny teatr, w którym nic nie jest pewne.

Bardzo ciekawie zostały przedstawione również postacie. Scarlett początkowo jest ostrożna, przestraszona i przyzwyczajona do życia pod kontrolą ojca. Całe życie podporządkowywała obowiązkom i zasadom, dlatego udział w Caravalu staje się dla niej czymś zupełnie nowym. W trakcie historii bohaterka zaczyna się zmieniać, staje się odważniejsza i bardziej samodzielna. Bardzo podobało mi się obserwowanie jej rozwoju, ponieważ dzięki temu postać wydaje się bardziej realistyczna.

Ważnym elementem książki jest również relacja między Scarlett a jej siostrą Donatellą. Mimo że bohaterki różnią się charakterami, bardzo się kochają i są gotowe wiele poświęcić dla siebie nawzajem. To właśnie więź między siostrami napędza wiele wydarzeń w książce. Dzięki temu „Caraval” nie jest tylko historią o magii i tajemnicach, ale także opowieścią o rodzinie, zaufaniu i poświęceniu.

Akcja książki jest bardzo dynamiczna i praktycznie cały czas coś się dzieje. Autorka regularnie zaskakuje czytelnika nowymi informacjami i zwrotami akcji. Do samego końca trudno przewidzieć, komu można ufać i co jest prawdą. Wiele sytuacji okazuje się jedynie częścią gry, przez co czytelnik razem z bohaterką próbuje odróżnić rzeczywistość od iluzji. To sprawia, że książka jest niezwykle wciągająca i trudno się od niej oderwać.

Styl pisania Stephanie Garber jest bardzo obrazowy i momentami wręcz poetycki. Autorka skupia się nie tylko na samej akcji, ale także na emocjach i atmosferze. Dzięki temu książka wyróżnia się spośród wielu innych powieści fantasy. Nie jest to historia oparta wyłącznie na walce czy przygodach, ale bardziej opowieść o marzeniach, iluzji, strachu i odkrywaniu prawdy.

Według mnie „Caraval” to książka idealna dla osób, które lubią magiczne światy, tajemnice i historie pełne niespodziewanych wydarzeń. Powieść potrafi całkowicie wciągnąć czytelnika i sprawić, że jeszcze długo po zakończeniu myśli się o jej bohaterach i niezwykłym świecie. To jedna z tych książek, które wyróżniają się przede wszystkim klimatem i oryginalnością, dlatego zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Zuza

„Szkarłatna Ćma” - Kristen Ciccarelli - recenzja

2026-05-28T09:38:45.585+02:00

Wyobraź sobie, że żyjesz w świecie, w którym magia jest równie fascynująca, co niebezpieczna, a każdy wybór może kosztować cię znacznie więcej, niż jesteś gotów oddać. Nie jesteś zwykłym bohaterem – jesteś kimś, kto musi nauczyć się przetrwać w rzeczywistości pełnej sekretów, zdrad i niewypowiedzianych pragnień.

Na pierwszy rzut oka historia wydaje się znajoma: młoda bohaterka, tajemnicza przeszłość i świat, który skrywa więcej, niż pokazuje. Jednak wszystko zmienia się w momencie, gdy na jej drodze pojawia się ktoś, kto burzy dotychczasowy porządek i zmusza ją do zadania sobie pytania – kim tak naprawdę jest i jaką cenę jest gotowa zapłacić za prawdę.

Brzmi jak kolejna opowieść fantasy? Być może. Ale Kristen Ciccarelli potrafi nadać tej historii wyjątkowego charakteru. Jej świat jest mroczny, gęsty od emocji i napięcia, a relacje między bohaterami nie są ani proste, ani oczywiste. To nie tylko opowieść o magii – to przede wszystkim historia o tożsamości, wyborach i konsekwencjach.

Główna bohaterka nie jest idealna. Popełnia błędy, waha się, czasem podejmuje decyzje, które trudno zrozumieć. I właśnie to sprawia, że jest tak autentyczna. Towarzysząc jej, ma się wrażenie, jakby każdy krok prowadził coraz głębiej w świat, z którego nie ma łatwej drogi powrotu.

Autorka stworzyła uniwersum pełne kontrastów – piękne, ale brutalne; pociągające, ale groźne. To miejsce, do którego chciałoby się zajrzeć choć na chwilę, a jednocześnie takie, z którego lepiej nie wracać zbyt długo.

„Szkarłatna Ćma” szczególnie przypadnie do gustu fanom historii z wyraźnym wątkiem romantycznym, ale nie takim oczywistym i lekkim. To relacja pełna napięcia, niedopowiedzeń i emocji, które potrafią zaskoczyć.

Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto szuka czegoś więcej niż tylko klasycznej opowieści fantasy. To historia, która wciąga, ale też zostawia czytelnika z refleksją.

Na koniec mała myśl, z którą warto wejść w tę opowieść:

nie każda prawda przynosi ulgę – czasem zmienia wszystko.

Artemis

"Besties" - Kamila Kolińska - recenzja

2026-05-21T08:51:57.606+02:00

„Besties” Kamili Kolińskiej to książka młodzieżowa, która bardzo dobrze pokazuje życie nastolatków i problemy, z jakimi mierzą się na co dzień. Historia skupia się głównie na przyjaźni, relacjach między ludźmi oraz emocjach, które często są trudne do zrozumienia nawet dla samych bohaterów. Już od pierwszych stron można zauważyć, że autorka chciała stworzyć historię realistyczną i bliską młodym ludziom. Dzięki temu podczas czytania łatwo wczuć się w sytuacje bohaterów i zrozumieć ich zachowanie.

Najbardziej spodobało mi się to, że postacie nie były idealizowane. Każdy bohater miał swoje wady, problemy i momenty słabości. W wielu książkach młodzieżowych bohaterowie są przedstawiani w sposób bardzo schematyczny, natomiast tutaj wydawali się bardziej prawdziwi. Popełniali błędy, podejmowali złe decyzje i czasami ranili innych, nawet jeśli nie mieli takiego zamiaru. To sprawiło, że historia wydawała się bardziej autentyczna. Czytając książkę, można odnieść wrażenie, że podobne sytuacje naprawdę mogłyby wydarzyć się w szkole lub w grupie znajomych.

Autorka bardzo dobrze pokazała też temat przyjaźni. W książce można zobaczyć zarówno dobre momenty, pełne wsparcia i zaufania, jak i konflikty czy nieporozumienia. Relacje między bohaterami nie były idealne, ale właśnie dzięki temu wydawały się realistyczne. „Besties” pokazuje, że nawet najbliższe osoby mogą się od siebie oddalać, zazdrościć sobie albo ukrywać swoje prawdziwe emocje. Jednocześnie książka przypomina, jak ważna jest szczerość i rozmowa. Wiele problemów bohaterów wynikało właśnie z braku komunikacji i niedomówień.

Kolejną zaletą książki jest sposób przedstawienia emocji. Autorka pokazuje presję otoczenia, potrzebę akceptacji i strach przed odrzuceniem. Są to problemy bardzo aktualne, szczególnie dla młodych ludzi. W liceum wiele osób próbuje dopasować się do innych i często boi się pokazać swoje prawdziwe uczucia. Myślę, że właśnie dlatego ta książka może być bliska wielu czytelnikom. Pokazuje, że każdy ma swoje problemy, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się pewny siebie i szczęśliwy.

Styl pisania Kamili Kolińskiej jest lekki i bardzo przystępny. Dialogi brzmią naturalnie i nie wydają się sztuczne, co często zdarza się w książkach młodzieżowych. Dzięki temu bohaterowie wypadają wiarygodnie. Książkę czyta się szybko, ponieważ akcja cały czas się rozwija i trudno się od niej oderwać. Nie ma w niej długich, nudnych opisów, a wydarzenia są przedstawione w ciekawy sposób. Dodatkowo język jest młodzieżowy i łatwy do zrozumienia, co sprawia, że historia wydaje się jeszcze bardziej autentyczna.

Według mnie „Besties” to książka, która oprócz rozrywki daje też czytelnikowi coś do przemyślenia. Pokazuje, jak ważne są relacje z innymi ludźmi i jak łatwo można je zniszczyć przez brak szczerości czy zaufania. Jednocześnie przypomina, że prawdziwa przyjaźń wymaga pracy i wzajemnego wsparcia.

Myślę, że ta książka szczególnie spodoba się nastolatkom, ponieważ porusza problemy, z którymi wiele osób może się utożsamiać. To historia pełna emocji, wzruszeń i momentów skłaniających do refleksji nad własnymi relacjami z innymi ludźmi.

Zuza

„Ruthless Vows. Rozdzieleni przez wojnę" – Rebecca Ross - recenzja

2026-05-19T09:33:30.157+02:00

„Ruthless Vows” to druga część serii zaczętej w Divine Rivals i od razu można powiedzieć jedno – tu wszystko jest bardziej intensywne. Więcej emocji, więcej bólu i zdecydowanie więcej trudnych wyborów.

Historia znowu skupia się na Iris i Romanie, ale ich sytuacja jest już zupełnie inna niż wcześniej. Wojna trwa, robi się coraz bardziej niebezpiecznie, a oni sami muszą radzić sobie nie tylko z tym, co dzieje się wokół nich, ale też z tym, co czują. I nie zawsze jest łatwo.

Największym plusem tej książki są zdecydowanie bohaterowie. Nadal są bardzo prawdziwi – popełniają błędy, czasem podejmują decyzje, które mogą irytować, ale właśnie dzięki temu wydają się bardziej „ludzcy”. Ich relacja też się zmienia – nie jest już taka delikatna i niepewna jak wcześniej, tylko dużo bardziej skomplikowana i… bolesna momentami.

Świat przedstawiony robi się tutaj mroczniejszy. Konflikt bogów nabiera znaczenia i czuć, że stawka jest dużo wyższa niż w pierwszej części. Wszystko ma większy ciężar, a historia momentami naprawdę potrafi przytłoczyć emocjonalnie.

Styl pisania Rebecci Ross dalej jest lekki i przyjemny, więc książkę czyta się szybko, ale jednocześnie nie brakuje w niej momentów, które zostają w głowie na dłużej. Motyw listów nadal jest obecny i dalej robi robotę – dodaje klimatu i sprawia, że relacja bohaterów jest jeszcze bardziej wyjątkowa.

Podsumowując – „Ruthless Vows” to bardzo dobra kontynuacja. Jeśli ktoś polubił pierwszą część, to tutaj dostanie jeszcze więcej emocji i głębi. To historia, która pokazuje, że miłość wcale nie jest prosta, zwłaszcza kiedy wszystko wokół się rozpada.

Artemis

"Ruina i rewolta" - Leigh Bardugo - recenzja

2026-04-28T09:40:00.005+02:00

"Ruina i rewolta" to ostatnia część trylogii Griszów autorstwa Leigh Bardugo.

Śledzimy w niej dalsze losy głównej bohaterki - Aliny - która przez swój ciężki stan oraz niebezpieczeństwo czyhajace na powierzchni, jest zmuszona ukryć się w Białym Soborze, sieci tuneli podziemnych.

Jako przyzywaczka słońca czuje się ona nieswojo przez brak światła. Ponadto jest uwięziona przez kapłana Appata kontrolującego jej ruchy - Alina pragnie się wydostać nie tylko aby się uwolnić, ale także aby móc zbliżyć się do wygranej z Darklingiem, Griszą o największej i nastraszniejszej mocy.

Jej nadzieją jest zdobycie ostatniego ze Wzmacniaczy Morozowa, którego według jej nadziei znajdzie w miejscu swoich narodzin.

Wędrówka dziewczyny nie jest łatwa - pełna zaskakujących oraz przerażających zdarzeń, a także czarujących książąt oraz latających statków. Jest pełna uczuć, o których wie, że nie wpłyną na przyszłość.

Historia kończy się szczęśliwie, pokazując nam, że nawet gdy nie widzimy szans na szczęśliwe zakończenie, los zawsze znajdzie sposób, aby się udało.

Ruina i rewolta to książka trzymająca w napięciu, pełna zaskakujących zwrotów akcji. Myślę, że jest bardzo dobrym zakończeniem serii :)

Tosia

"Lore" - Alexandra Bracken - recenzja

2026-04-23T12:42:00.003+02:00

„Lore” to wciągająca powieść autorstwa Alexandry Bracken. Choć jest napisana w stylu fantasy, mogę ją polecić fanom mitologii, przygody, romansów, tragedii i wyciskaczy łez. Zadowoli gust każdego czytelnika.

Co siedem lat, przez siedem dni, greccy bogowie stają się śmiertelni. We współczesnym Nowym Jorku rozpoczyna się Agon – mordercza rozrywka, podczas której jeśli ktoś zabije boga, przejmie jego moc i potęgę. Obecnie większość bogów nie żyje, i jedynie przywódcy niektórych greckich rodów noszą ich siłę w celu przetrwania przez ten jeden tydzień.

Lore pochodzi z rodu Perseusza. Przed siedmiu laty jej rodziców i siostry wymordowali potomkowie Kadmosa. Dziewczyna cudem uniknęła śmierci i ukryła się w Nowym Jorku. Przez resztę życia starała się czcić pamięć poległej rodziny, pozostając przy życiu i starając się zapomnieć o Agonie. Jednak jej marzenia o zemście nie pozwalają sobie odpuścić, zwłaszcza teraz, po starcie Agonu...

Zaraz po rozpoczęciu polowania Lore znajduje na swoim progu ranną Atenę. Bogini, ledwo pozostała przy życiu, proponuje dziewczynie sojusz przeciwko wspólnemu wrogowi – Kadmosowi, który przejął moc Aresa, i jako Gniewny planuje coś okrutnego przeciwko reszcie bogów. Lore decyduje się wrócić do śmiertelnie niebezpiecznej gry. Czy ona, jej współlokator Miles, Atena oraz inni niespodziewani sojusznicy powstrzymają nowego boga przed zniszczeniem ludzkości? Lore będzie musiała wiele poświęcić. I nie tylko ona...

Powieść ta od razu przykuła moją uwagę, jako że uwielbiam mitologię grecką. Sama fabuła jest dobrze skonstruowana, czasem się może dłużyć, ale ogólnie idzie do przodu równomiernym tempem. Jest długa, pełna charakterystyk i dobrze napisanych postaci. Choć zaznaczam z góry, że niektóre opisy mogą być zbyt drastycznie i obrzydliwe dla wrażliwych czytelników.

Postać Lore jest zaskakująco dobrze skonstruowana. Jest skomplikowaną dziewczyną, z którą można się utożsamiać, lub znienawidzić w niektórych momentach. W jednej chwili się ją kocha, w drugiej chce się ją rozerwać na strzępy. Nie zawsze widzę takie zabiegi w książkach, a już zwłaszcza z głównym bohaterem. Jeśli jesteście fanami unikatowych pomysłów, polecam tą książkę.

Podsumowując, „Lore” jest unikalną powieścią, dotykającą różne tematy (na przykład zemstę i poświęcenie), z mitologicznymi wątkami i młodą bohaterką, która musi stanąć oko w oko z demonami przeszłości i złem czyhającym na ulicach wielkiego miasta.

Brzmi ciekawie?

Jeśli tak, to polecam serdecznie przeczytać całość. Bo to, co wymieniłem, to nie jest wszystko. A od początku jest tylko lepiej.

Alicjan

„A.B.C” – Agata Christie – recenzja

2026-01-23T09:41:00.003+01:00

Komuś mogłoby się wydawać, że widział każdy możliwy kryminał, jaki został napisany ludzką ręką. Zawsze jest martwy bogacz, miejsce zbrodni, świadkowie, motywy i ten jeden detektyw wystarczająco mądry, żeby rozwiązać sprawę. „A.B.C” obraca ten koncept do góry nogami.

Seryjny morderca zabija ludzi w niecodzienny sposób. Każda ofiara jest w porządku alfabetycznym; litery A, B i C już leżą nieżywe na podłodze. Dodatkowo zostawia przy każdej ofierze rozkład pociągów, zwany potocznie jako ABC oraz wysyła policji listy zaadresowane ABC z wskazówkami, gdzie i kiedy należy szukać kolejnego nieboszczyka. Zawsze wydaje się być o krok przed wszystkimi, ale czy na pewno? Herkules Poirot podejrzewa, że chodzi tutaj o psychopatyczną grę, a wszystkie wskazówki mają skierować policję na fałszywy trop.

„A.B.C.” (znane też jako „Morderstwa A.B.C.”) to jedna z najbardziej pomysłowych i wciągających powieści kryminalnych Agaty Christie, w której autorka bawi się konwencją klasycznego detektywistycznego śledztwa, jednocześnie stawiając przed czytelnikiem intelektualne wyzwanie, w postaci morderstw których po prostu nie da się połączyć ze sobą.

Największą zaletą powieści jest jej konstrukcja. Autorka umiejętnie wodzi czytelnika za nos, wykorzystując pozornie oczywiste tropy i fałszywe założenia. Poirot – jak zwykle błyskotliwy, pedantyczny i przenikliwy – pokazuje tu nie tylko siłę dedukcji, ale także głębokie zrozumienie ludzkiej psychiki. Warto również docenić dodatkowe narracje, prowadzone częściowo z perspektywy kapitana Hastingsa, oraz zwykłego obserwatora Custa, które kontrastują z chłodną logiką detektywa i nadają historii bardziej naturalny ton.

Zagadka jest mistrzowsko skonstruowana. Każda kolejna zbrodnia wydaje się potwierdzać logiczny, wręcz mechaniczny schemat działania mordercy, który jednak z czasem zaczyna budzić wątpliwości. Bo w końcu jaki może być schemat pomiędzy starą sprzedawczynią, kelnerką i laryngologiem? Paradoksalnie, tajemnica ta z powodu swojej chaotyczności może też nie podobać się zagorzałym fanom logiki, ale nie sądzę, żeby była złą intrygą z tego powodu.

Podsumowując, „A.B.C.” to znakomity przykład kryminału klasycznego, lecz z małym przekrętem. Jest inteligentny, dopracowany i pełen zwrotów akcji. To kryminał, który angażuje, zaskakuje i zmusza do aktywnego udziału w śledztwie aż do ostatnich stron. Zarówno dla wiernych fanów Agaty Christie, jak i dla osób dopiero zaczynających przygodę z jej twórczością, jest to pozycja zdecydowanie godna polecenia.

Alicjan

"Królestwo Mostu" - Danielle L. Jensen - recenzja

2026-01-13T08:31:00.001+01:00

Królestwo Mostu jest pierwszą częścią cyklu o tym samym tytule, którego autorką jest kanadyjska pisarka Danielle L. Jensen. To niesamowita książka łącząca w sobie romans oraz fantastyczny świat zwaśnionych królestw rozdzielonych pomiędzy dwa kontynenty. Jedyną bezpieczną drogą handlową pomiędzy nimi jest Most, który od niepamiętnych czasów znajduje się we władaniu Ithicany.

Lara Veliant to maridrińska księżniczka, która 15 lat swojego życia spędziła wraz z siostrami w Kompleksie pośrodku Czerwonej Pustyni, ucząc się, jak zostać idealną żoną , a przede wszystkim zdrajczynią i morderczynią. Na początku było ich 20, ale nie wszystkie dziewczęta przetrwały szkolenie. Spośród nich król Silas Veliant miał wybrać jedną, która poślubi ithicańskiego króla. Lara wie jednak, że jej ojciec nie zamierza zostawiać świadków, dlatego postanawia sfingować śmierć sióstr i przyjąć na siebie brzemię ocalenia swojego zagłodzonego ludu, czego możliwość upatruje w przejęciu Mostu przez Maridrinę.

Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że jej ojciec miał swoje powody, aby umieścić ją w Kompleksie pośrodku pustynnych piasków i bynajmniej nie było to jej bezpieczeństwo?

Królestwo Mostu to niesamowicie wciągająca powieść romantasy, którą czytałam z zapartym tchem od pierwszej do ostatniej strony. Losy Lary ukazują, że to, w co wierzymy nie zawsze jest prawdą i trzeba nieustannie walczyć o to, by nie żyć w kłamstwie.

Serdecznie polecam tę książkę każdemu miłośnikowi gatunku fantasy – nie zawiedziecie się!

Madison

„Nie wiesz wszystkiego” Marcel Moss – recenzja

2026-01-09T08:44:00.006+01:00

„Nie wiesz wszystkiego” to książka autorstwa Marcela Moss’a. Jest on jednym z najpopularniejszych autorów powieści kryminalnych i młodzieżowych w Polsce. Jego książki poruszają tematy przemocy fizycznej i psychicznej, hejtu w Internecie, depresji oraz samobójstw wśród nastolatków. A przykładem jednego z jego dzieł jest ta książka.

Powieść opowiada o okolicznościach śmierci nastolatków.

Dwoje uczniów prestiżowego warszawskiego liceum popełnia samobójstwo. Co ciekawe Otylia i Alan nie znali się, nie mieli ze sobą nic wspólnego, pochodzili z innych środowisk, a jednak skoczyli wspólnie z dachu hali. Mimo to wszyscy przyjęli wersję wydarzeń, że to Otylia nakłoniła Alana do popełnienia samobójstwa, bo wcześniej dziewczyna próbowała sobie podciąć żyły. Przyjaciółka Otylii, Marta, nie może zapomnieć o tym wydarzeniu i za wszelką cenę chce odkryć prawdę i dowiedzieć się, co wtedy naprawdę się stało.

W trakcie czytania obserwujemy spojrzenia z różnych perspektyw. Przedstawione są wspomnienia uczniów oraz nauczycielki, z ostatnich lat i miesięcy. Narracja się zmienia. Dzięki temu czytelnik nie tylko poznaje fakty, ale także rozumie motywacje, słabości i cierpienie bohaterów.

Książka jest świetna, ponieważ przedstawione postacie stykają się z problemami młodzieży w XXI wieku m.in. bullying w szkole, brak wsparcia, brak zrozumienia i akceptacji, wykluczenie, hejt, problem otyłości oraz życie według oczekiwań rodziców. Problemy są życiowe, a bohaterowie ludzcy.

Jest to dopiero pierwsza część serii "Liceum Freuda", a ja na pewno będę chciała przeczytać kolejną.

Ven

„Dom zbrodni” – Agata Christie – recenzja

2025-12-10T08:45:00.002+01:00

Każda klasyczna powieść kryminalna zaczyna się w starej, sędziwej posiadłości z poczciwą, trochę staromodną rodziną. Ale Krzywy Domek i zamieszkująca go rodzina Leonidesów nie są typowymi bohaterami. A już zwłaszcza Arystydes Leonides, głowa rodziny i sprytny do bólu bogacz. Jednego dnia niespodziewanie umiera, i policja nie ma wątpliwości; został otruty, i to w dziecinnie trywialny sposób.

Od razu podejrzenia padają na Brendę, młodziutką wdowę, z długą listą podejrzeń. Lecz Charles Hayward, narzeczony jednej z wnuczek Leonidesa, dostrzega podwójne dno tej sprawy. Zwłaszcza, gdy dochodzi do serii zamachów na małą Josephine... która wie o wiele więcej o morderstwie niż chce powiedzieć. Atmosfera w domu gęstnieje. Nikt nie czuje się bezpieczny, każdy może być mordercą. A jaka jest prawda? Każdy chce to wiedzieć.

„Dom zbrodni” to jeden z najlepszych kryminałów autorstwa królowej kryminałów, Agaty Christie. Na początku wydaje się zwyczajną powieścią tego typu, można podejrzewać wręcz rzecz banalną i ograną: zabity staruszek, chciwa rodzina domagająca się spadku, niestrudzeni detektywi, bezradna policja, zaskakujące wszystkich poszlaki i niespodziewany zwrot akcji który sprawia, że pod koniec mówisz: „Powinienem był się tego spodziewać!”.

Kluczową częścią historii, która daje tej książce unikalny charakter jest rodzina Leonidesów. Każdy z jej członków jest bezwzględny, nieuczciwy i może być potencjalnym mordercą. Nie można nikogo pominąć, i to właśnie tworzy niezwykłą atmosferę Krzywego Domku, w której czytelnik siedzi od pierwszych stron fabuły.

Interesujący jest też Charles Hayward, narrator całej powieści. Nie jest detektywem, jedynie synem nadinspektora, przez co jego narracja wydaje się zaskakująco inna od reszty książek z dorobku Christie. Wprowadza również łatwe do zrozumienia opisy i głębokie refleksje, dzięki czemu książka nie staje się nudnym monologiem i jest, według mnie, przystępna i łatwa do czytania dla każdego.

Jedyne, co można jej zarzucić to zbyt szybkie tempo historii, jako że wiele wątków przewija się między sobą, i często brakuje momentu na oddech. Dla fanów wolniej rozwijającej się fabuły, mogę jedynie przekonać was do spróbowania innego formatu.

Podsumowując, „Dom zbrodni” jest jedną z tych książek, które się czyta z przyjemnością. Od początku wciąga i zachęca swymi wątkami, a jej nieoczekiwany finał nie tylko zaskakuje czytelnika, ale i wywołuje niepokojącą refleksję nad źródłem zła. Nic dziwnego, że to jedna z ulubionych powieści Agaty Christie, która uważała, że „każdy jest zdolny do zbrodni”.

Alicjan

„Nie poddawaj się” - Rainbow Rowell - recenzja

2025-10-29T08:50:00.000+01:00

Wyobraź sobie, że masz jedenaście lat i odkąd pamiętasz mieszkasz w domu dziecka. Nie znasz swoich rodziców, swojej daty urodzin, a jedyne co wiesz o sobie to to, jak się nazywasz i tylko dlatego, że było to napisane na twojej ręce.

Można powiedzieć, że twoje życie wygląda jak życie wielu innych sierot z Wielkiej Brytanii. Przynajmniej wyglądało dopóki nie odwiedził Cię, dziwnie ubrany, mężczyzna i nie zaczął opowiadać Ci o czarodziejach, wampirach, czarach i jakiejś szkole, w której niejako masz zacząć naukę o tym wszystkim. Brzmi to jakby człowiek uciekł z psychiatryka i wmawiał Ci jakieś zmyślone bujdy.

Zapewne już wydaję się wam to dziwne i nie z tej ziemi, a co ma powiedzieć o tym Simon, któremu to wszystko się przydarzyło! A na dodatek te bujdy okazały się prawdą!

Od odwiedzin jak się później okazało Maga - Dyrektora Szkoły Magii w Watford - zaczął się dla młodego czarodzieja, którym Simon okazał się być, czas poznawania prawdy nie tylko o świecie, ale przede wszystkim o sobie.

Historia Simona Snowa i jego przyjaciół została napisana przez Rainbow Rowell,- amerykańską pisarkę, która jest również znana ze swoich innych dzieł takich jak: „Fangirl”, „Eleanor & Park” oraz „Runaways”.

Rowell stworzyła całkiem nowy, wypełniony magią aż po brzegi świat, do którego z wielką chęcią bym się przeniosła chociaż na chwilę.

Gorąco polecam tę książkę każdemu fanowi fantastyki, a zwłaszcza fanom Harrego Pottera, ponieważ jestem pewna że pokochacie tą historię równie mocno.

Na koniec tak jak zawsze mam dla was małą sugestię przed wskoczeniem do nowego książkowego świata:

Słowa oraz czyny nie zawsze są odzwierciedleniem myśli i emocji.

Artemis

„Dar Anomalii” – Paweł Zbroszczyk – recenzja

2025-10-23T11:11:00.000+02:00

Nie ma czegoś takiego jak przypadek. Wszystko rozpoczyna się w rytm Anomalii. Zdarzenia wybrzmiewają niczym nuty, wygrywane na lutni Piewcy, rozbijające się na kształt echa. Wszyscy poszukują Anomalii, każdy chce polepszyć swój los, lub przysłużyć się światu, służąc jej tajemnicy. Lecz nie każdego potraktuje litościwie...

Leba jest za młody, by udowodnić swoją wartość. Ale spotykając przedwcześnie Anomalię, nie ma zamiaru czekać, aż los mu podaruje miejsce na igrzyskach śmierci. Bren wykupił sobie lepsze życie, za pomocą bezczelnego kłamstwa i przekrętu. Nieświadomie, wpada w ręce okrutnych zabójców, a Anomalia staje się jego jedynym źródłem ratunku.

Skrupulatny i bohaterski Leba, łączy się z kłamcą i złodziejaszkiem. Sprytny i impulsywny Bren łączy się z tajemniczym skrzydlatym chłopcem, wspierającym istoty z innych światów. Leba i Bren. Bren i Leba. Jak dwie strony medalu, dwie strony ostrza, połączeni losem przez Anomalię, która zostawiła im misję do ukończenia i życie do uratowania. Rodzi się pytanie: czy się zgodzą na ten los?.

Oto świat, w którym za magiczny talent zapłacisz kalectwem.

Czy jesteś dość silny, by przetrwać jako wyrzutek, czy skonfrontujesz się z ciążącym fatum, wśród mistycznych ścieżek miasta pradawnej rasy?

Postawisz na walkę, czy na ucieczkę?

Nie wybieraj, Anomalia i tak wybierze za ciebie.

„Dar Anomalii” to powieść fantasy autorstwa Pawła Zbroszczyka. Można o tej książce powiedzieć bardzo dużo dobrych rzeczy.

Najlepszą częścią tej powieści jest świat przedstawiony na jej kartach. Każde miejsce i postać wydaje się tak żywe i pełne charakteru, że można o nich napisać osobną książkę. Zaimponowały mi też oryginalne pieśni i inkantacje, śpiewane w niektórych miejscach przez bohaterów. Dobrze napisana była również magia wykorzystywana w wielu różnych scenach.

Postacie Leby i Brena są głównymi gwiazdami tej historii, i nie bez powodu. Ich dynamika popychająca akcję do przodu jest przyjemna do czytania, i jakimś cudem wydaje się różnić od innych w tym stylu przyjaźni. Ogólnie fabuła jest dobrze przemyślana, choć w trzecim rozdziale wydaje się niepotrzebnie przyspieszać i rozmywać z tego powodu. Jedyne, co mogę jej zarzucić to to, że w niektórych miejscach z powodu pokręconego opisu ciężko było się rozeznać w sytuacji.

Przez karty powieści przewija się znany wielu osobom z lekcji polskiego motyw Fatum, niepowstrzymanej siły kontrolującej nasze życie... a może na odwrót? Właśnie takie pytanie zadaje ta powieść. I nie tylko takie; porusza też kwestię odwagi, odpowiedzialności, zdrady oraz poświęcenia.

Podsumowując, „Dar Anomalii” to intrygująca historia uzbrojona we wszystko, co lubią fani fantasy: rozbudowany świat, wielowarstwowi i (prawdopodobnie) przystojni bohaterowie, pradawne zło i dobro, potężna magia i wciągające zakończenie, dzięki któremu czekasz niecierpliwie na kolejną część.

Polecam serdecznie, nawet jeśli nie jesteś fanem gatunku fantasy. A może dzięki tej książce się do niego przekonasz.

Alicjan

"Kosiarze" - Neal Shusterman - recenzja

2025-09-30T09:58:00.001+02:00

Kosiarze to pierwsza część zachwycającej trylogii Żniwa śmierci, która wyszła spod pióra znanego amerykańskiego pisarza – Neala Shustermana. Przedstawia wizję świata, którym nie rządzą politycy, a śmierć nie jest już ostatecznym wyrokiem. Władzę przejął Thunderhead – sztuczna inteligencja; składowa wiedzy wszystkich żyjących dotąd ludzi. Jest jednak jedna organizacja, która pozostaje poza jego jurysdykcją – Kosodom, zrzeszający wszystkich kosiarzy. Ziemia stała się idealnym miejscem do życia, jednakże ludzi ciągle przybywa, a miejsca wciąż jest tyle samo. Rodzi to oczywiste pytanie: kto powinien umrzeć i kto ma o tym decydować?

Citra Terranova i Rowan Damisch to dwójka kompletnie ze sobą niezwiązanych nastolatków. Ich jedyne podobieństwo? - Wysokie poczucie moralności, które prawdopodobnie jest tym, co skłoniło wybitnego Sędziego Kosiarza Michaela Faradaya do ich wyboru na miano swoich praktykantów. Przez dokładnie 12 miesięcy Citra i Rowan mają szkolić się w sztuce humanitarnego zadawania śmierci. Przez jeden rok będą razem mieszkać pod jednym dachem, stosując się do zasad obowiązujących każdego żyjącego kosiarza. Jedną z nich jest absolutny zakaz nawiązywania jakichkolwiek relacji romantycznych. Czasem jednak nie można uniknąć nieuniknionego, a miłość można odnaleźć w przeróżnych sytuacjach.

Jako praktykanci, Citra i Rowan dostrzegają, jak bardzo niestabilny i podzielony stał się Kosodom. Mimo że na świecie zabrakło polityków, to w jego szeregach uformowała się zaciekła arena walki pomiędzy starą gwardią, pragnącą uszlachetniać pracę kosiarzy, a tzw. nowym porządkiem, któremu zależy na czerpaniu przyjemności z odbierania życia. Niegdyś szlachetna organizacja stopniowo zatraca swoje pierwotne wartości. Tego od zawsze obawiali się Kosiarze Założyciele, dlatego stworzyli swoiste zabezpieczenie na wypadek, gdyby Kosodom przestał sprawdzać się w swojej roli. Wiedzą o tym wszyscy, ale nie każdy o tym pamięta.

Jaka będzie rola Citry i Rowana w losach tej śmiercionośnej organizacji?

Żniwa śmierci to opowieść o miłości, przyjaźni oraz przede wszystkim o tym, że zawsze warto działać w zgodzie z własnym sumieniem. Stanowi odpowiedź na pytanie kim się stajemy, kiedy zatracamy swoje sumienie. To naprawdę wciągająca historia, która uzmysławia prawdziwą wartość życia. Serdecznie polecam sięgnąć po Kosiarzy, kiedy tylko najdzie cię ochota na przeczytanie niesamowicie wciągającej książki z gatunku fantasy.

Madison

„Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” – Mackenzi Lee – recenzja

2025-09-19T10:22:00.005+02:00

„Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” to powieść dla młodzieży autorstwa Mackenziego Lee. Przyznam szczerze; sięgałem po tą książkę oczekując porywającej akcji i humoru znanego czytelnikom Marvela. Finalnie okazała się być emocjonującą przygodą, której się za nic nie spodziewałem.

Wszyscy znają Lokiego z mitologii. Bóg chaosu, oszustw i kłamstw. Szachraj i manipulant, bez ani krzty skruchy. Jednak nie zawsze taki był.

Dawno temu starał się ze wszystkich sił udowodnić, że potrafi być zdolny i dzielny, lecz nikt wokół go nie doceniał. Wszystkie oczy były skierowane w stronę Thora, jego brata, idealnego wojownika i lidera. Każdy go wielbił... prawie każdy.Każdy poza Amorą. Była dla Lokiego przyjaciółką i bratnią duszą – kimś, kto ceni mądrość i magię. Lecz spotkał ją los tragiczny, gorszy niż śmierć. Loki, pozbawiony wsparcia jedynej osoby, widzącej w nim kogoś więcej niż „tego drugiego syna Odyna” pogrąża się w rozpaczy i znika w cieniu swojej rodziny.

Jednak pewnego dnia, Loki dostaje swoją szansę. Ktoś w Midgardzie, dla śmiertelników zwanym Ziemią, dokonuje okropnych morderstw. Ktoś tak potężny, że nawet Odyn, najsilniejszy z Bogów, nie może go znaleźć. Loki ma za zadanie wyjaśnić sprawę i złapać mordercę.

Tajemnica, przesiąknięta intrygą, przenosi Lokiego do końca XIX wieku, gdzie trafia na zaułki starego Londynu i rozpoczyna podróż z ekscentrycznymi śmiertelnikami. Kłamstwa wiszą wszędzie w powietrzu, a on sam nie jest wyjątkiem. Bo to niby proste pytanie: kto zabił? Ale odpowiedzi jest o wiele więcej, a sam Loki może z tej misji nie wrócić taki sam...

Historia tej książki ma wiele elementów, które dla wielu mogą przypominać film lub komiks Marvela: super bohaterowie, zwroty akcji, fabuła pędząca z prędkością rakiety, długie sceny walki... Można by tak długo wymieniać. To, co czyni ją wyjątkową, to tematy poruszane na jej kartach. Dorastanie, poznawanie samego siebie, próba odnalezienia swojego miejsca, dobro i zło, prawda i fałsz, odpowiedzialność, odwaga i poczucie wartości to tylko kilka z nich.

Najlepszą rzeczą w tej powieści jest postać głównego bohatera – Lokiego. Tutaj go poznajemy jako młodego i niedoświadczonego chłopca, uczącego się jeszcze jak działa świat wokół niego. Jego rozważania i decyzje efektywnie zmieniają historię w powieść psychologiczną, szukającą odpowiedzi na niekomfortowe dla wielu z nas pytania.

Kim jesteśmy?

Czego poszukujemy?

Dla kogo prowadzimy nasze życie?

Czy mamy kontrolę nad naszym losem?

Czy wszyscy mogą się zmienić, jeśli tylko tego chcą?

Przeplatane wątki komediowe i tragiczne na tle dziewiętnastowiecznego Londynu tworzą idealne tło do powieści, która doprowadzi was do łez z wielu różnych powodów. Mnie pod koniec pękło serce, i przez dwa miesiące nie chciało się skleić.

Warto też wspomnieć, że książka ta, jako że powstała spod znaku Marvela, zawiera różne odniesienia do filmów i seriali tejże wytwórni, ale nie trzeba ich znać na pamięć, żeby cieszyć się lekturą.

„Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” zawiera wszystko, co można chcieć od powieści kryminalno-przygodowej dla młodzieży: tajemnicę, niezwykłe perypetia, cudownie napisane postacie, nastoletnią miłość, wielobarwne światy, kreatywny humor i zakończenie, zostawiające czytelnika z chaosem w głowie. Ta książka wzbudza całą gamę emocji, od radości i śmiechu, przez strach i bezsilność, aż po złość i smutek. Gwarantuję wam, że jak tylko zaczniecie czytać, to będziecie musieli skończyć tego samego dnia. Inaczej sobie nigdy nie wybaczycie.

Alicjan

,,Red White & Royal Blue” Casey McQuiston- recenzja

2025-06-17T08:00:00.001+02:00

"Red, White & Royal Blue" Casey McQuiston” to nie tylko wciągający romans, ale też opowieść o akceptacji siebie i odwadze, by iść pod prąd oczekiwaniom otoczenia.

Akcja toczy się w alternatywnej rzeczywistości, gdzie Alex Claremont-Diaz, syn prezydentki Stanów Zjednoczonych, zakochuje się w Henrym księciu Walii. Ich relacja rozwija się stopniowo, z dużą dawką humoru, ale nie unika też tematów związanych z presją społeczną, obowiązkami rodzinnymi oraz oczekiwaniami wobec idealnych następców tronu. To historia o miłości, która nie powinna się zdarzyć, ale jednak się wydarzyła. Czyta się to z uśmiechem, ale czasem też ze ściśniętym gardłem.

Autorka zgrabnie łączy lekki, romantyczny klimat z ważnymi tematami, takimi jak tożsamość, odpowiedzialność i bycie autentycznym. Narracja jest pełna humoru, co sprawia, że książkę czyta się jednym tchem, a bohaterowie szybko zyskują sympatię czytelnika. Jednym z największych atutów powieści jest to, że podejmuje poważne tematy w przystępny sposób z wyczuciem i empatią. Styl autorki jest dynamiczny, a dialogi brzmią naturalnie. Choć świat przedstawiony to fikcja, polityczne i społeczne wątki są pokazane realistycznie. Zamiast dominować fabułę, dobrze ją uzupełniają i wzmacniają przekaz.

"Red, White & Royal Blue" to historia o miłości, ale też o wolności i o tym, jak ważne jest, by nie rezygnować z siebie dla wygody innych. To zabawna i mądra książka, która potrafi wzruszyć i po prostu daje dużo radości z czytania.

Marta

„Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki”- Holly Jackson - recenzja

2025-06-13T09:15:00.000+02:00

Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki autorstwa Holly Jackson to wciągający kryminał młodzieżowy, który nie bez powodu szybko zdobył popularność.

Główna bohaterka, Pippa Fitz-Amobi, to uczennica ostatniej klasy liceum. W ramach projektu maturalnego postanawia przyjrzeć się sprawie zaginięcia Andie Bell – nastolatki, której zniknięcie wstrząsnęło małym miasteczkiem. Według oficjalnych ustaleń, dziewczynę zabił jej chłopak, Sal Singh, który niedługo potem popełnił samobójstwo. Jednak Pip nie wierzy w tę wersję i rozpoczyna własne śledztwo.

Fabuła jest bardzo dynamiczna, a autorka przeplata narrację z notatkami bohaterki, fragmentami wywiadów oraz e-maili. Taka forma sprawia, że książka przypomina momentami reportaż lub podcast kryminalny, dodaje książce autentyczności i pozwala czytelnikowi poczuć się jak uczestnik śledztwa.

Język jest prosty, ale potrafi utrzymać napięcie, a jednocześnie zmusza do refleksji nad rolą uprzedzeń i stereotypów. Autorka umiejętnie podsuwa fałszywe tropy, dzięki czemu zakończenie okazuje się zaskakujące i dobrze przemyślane.

To nie tylko ciekawa propozycja dla miłośników zagadek kryminalnych, ale także powieść, która pokazuje, że prawda nie zawsze jest oczywista. Przewodnik po zbrodni... to książka, która może zainteresować nie tylko młodych czytelników, ale również tych starszych. To lektura dla każdego kto ceni przemyślaną i dobrze skonstruowaną fabułę.

Marta

„The Inheritance games” tom 1 – Jennifer Lynn Barnes – recenzja

2025-06-11T09:22:00.001+02:00

„The Inheritance games” jest pierwszym tomem z serii, którą pokocha każdy fan zagadek i plot twistów. Książka praktycznie cały czas trzyma w napięciu oraz jest napisana w bardzo przyjemny i lekki sposób.

Grambs znajduje się w trudnej sytuacji rodzinnej – jest wychowywana przez swoją przybraną siostrę Libby, ponieważ jej matka nie żyje, a ojca nigdy nie poznała. Pewnego dnia dowiaduje się, że odziedziczyła fortunę po zmarłym miliarderze Tobiasie Hawthorne’ie, którego imię po raz pierwszy usłyszała dopiero podczas odczytywania testamentu. Wydarzenie to wywołuje ogromne poruszenie w rodzinie, ponieważ Hawthorne praktycznie wydziedziczył swoich najbliższych, zapisując cały dorobek życia Avery. Zgodnie z warunkami testamentu dziewczyna musi przez rok zamieszkiwać Hawthorne House, aby otrzymać spadek. Avery zgadza się, nie mając pojęcia, co ją czeka. Nieustannie nurtuje ją pytanie Dlaczego ja? W rezydencji poznaje wnuków miliardera – Jamesona, Xandra i Graysona – i wraz z nimi odkrywa tajemnicze zagadki ukryte w zakamarkach posiadłości. Wszystkie zostały starannie przygotowane przez Tobiasa Hawthorne’a, prowadząc Avery do odkrycia prawdy o sobie i swojej roli w tej historii.

Wszystkie niewiadome w książce są bardzo przemyślane i spójne – nic nie dzieje się bez przyczyny, a cała fabuła jest niezwykle wciągająca. Wydaje się, że wiemy, co wydarzy się dalej, lecz autorka nieustannie zaskakuje nas nowymi łamigłówkami i zwrotami akcji.

Mimo że porusza czasami poważne tematy, powieść napisana jest bardzo przyjemnym i przystępnym językiem, co jest jej dużą zaletą. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia Avery, co uważam za plus, ponieważ dzięki temu możemy wczuć się w jej sytuację.

Choć niektóre części tej serii są dosyć obszerne, kiedy już zaczęłam czytać, nie mogłam się oderwać. Autorka dzieli książkę na krótkie rozdziały, które niemal zawsze kończą się otwartym pytaniem lub niedopowiedzeniem, co sprawia, że trudno przestać czytać.

Szczerze polecam The Inheritance Games osobom, które lubią zagadki, gry słowne i dynamiczną akcję.

Marta

„Loki. Gdzie zaległy kłamstwa”- Mackenzi Lee - recenzja

2025-05-30T08:03:00.003+02:00

„Szachraj”

„Bóg chaosu”

„Pyszny”

„Próżny”

„Manipulant”

„Okrutny drapieżca”

„Ojciec kłamstw”

„Oszukuje”

„Kradnie”

„Morderca”

„Nikczemny”

„Łotrowski”

„Łotr”

Loki...

Zapewne zgodzisz się z tym opisem, prawda? Przecież każdy wie kim jest Loki. Bratem Thora, drugim, gorszym, synem Odyna. Zawsze za bratem, zawsze tym drugim.

A co jeśli Ci powiem, że taki nie jest? No… taki nie był.

Tylko co się stało?

Co skierowało go do obrana ścieżki tego złego?

Co spowodowało, że pogodził się z nazywaniem go Szachrajem skoro wcześniej tak usilnie próbował udowodnić, że nim nie jest?

Ja wam tego na pewno nie powiem, bo zajęło by mi to stanowczo za dużo czasu, ale mogę zdradzić gdzie taką informację znaleźć. Wystarczy, że otworzycie książkę „Loki. Gdzie zaległy kłamstwa”, która wyszła spod pióra Mackenzi Lee. Nie kłamiąc ta książka zabierze was w swój opowiadany świat tak, że oderwanie od niej oczu będzie równe z niemożliwym. I ostrzegam was, bo gdy przeczytacie ostatnią stronę i opowieść się skończy wasza przygoda z nią niekoniecznie. Będziecie do niej wracać myślami i wzrokiem, a szczególnie sercem. Ta książka nie tylko zostanie w waszym sercu jako jedna z najlepszych przygód, ale również jako jedna z najboleśniejszych.

„Miałam duże oczekiwania, ale i obawy, że lektura nie dorówna wyobrażeniom. Na szczęście nic takiego się nie stało, a wręcz przeciwnie – powieść jest świetna.” Tak pisze Katarzyna Sałtawa ze strony Mechaniczna Kulturacja i zgadzam się z nią w stu procentach!

„Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” to cudowna opowieść, która wzbudza całą gamę emocji, począwszy od radości i śmiechu aż po złość i smutek. Jeśli poszukujecie książki, która skradnie wam serca i zrobi w nim totalny misz masz- to ta jest strzałem w dziesiątkę!

Zanim zdecydujecie się ją przeczytać, mam dla was jedną radę:

Nie zapominajcie o szczegółach, bo to one najbardziej się liczą.

Artemis