""ಮನದ ಮನಸು....""

ಚಿರಾಯು

2015-01-21T04:25:00.004-08:00

ಅದ್ಯಾವ್ದೋ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ... ಇದೊಂದು ಡಬ್ಬಾ ಕಥೆ ಬರ್ದಿದ್ದೆ ಯಾವಾಗ್ಲೋ...Film Story ಥರ ಬರ್ದಿದ್ದೇನೆ... Film ಅಂದ್ರೆ ಹುಚ್ಚು ನನ್ಗೆ ಅದ್ಕೇ.. ಹೆಂಗಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ.. ನಂಗೊತ್ತು ಇನ್ನೂ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಜಿಜ್ನಾಸೆ ಬೆಳಿಯುತ್ತೆ ಅಂತ ಓದೋವಾಗ.. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ Blog Open ಮಾಡ್ದೆ ಅನಾಥವಾಗ್ ಬಿದ್ದಿತ್ತು ಪಾಪ... ಸುಮ್ನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೆಕನ್ನಿಸ್ತು ಪುರ್ಸೊತ್ತು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಓದಿ... ಇವ್ನ್ಯಾವನು ಗೊಳಿಕ್ತಿದಾನಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರು ಸರೀನೆ ..ಓದಿ ಹೇಳಿ ಉಪಯೋಗ ಆಗತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆ ಕಥೆ ಬರೆಯೊಕೆ...
---- ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಚಿರಾಯು

*****************************************************************

ಮೌನ ಕಡಲ ಮೇಲಿನ ಹಾಯಿ ದೋಣಿಯಂತೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ತೇಲುತಿತ್ತು ಹೃದಯವು ಈ ಕ್ಷಣದ ಹಿಂದೆ. ಕಣ್ಗಳ್ಯಾಕೋ ಮಂಜಾಗ್ತಿದೆ. ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಗಾಳಿಯು ದೊಪ್ಪೆಂದು ಮೈಗಪ್ಪಳಿಸಿದಂತೆ ಭಾಸವು. ಬಹುಷಃ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರೋ ಥರ. ಸಹಿಸಲಾರದಷ್ಟು ನೋವು. ಆ ನೋವಿಗೆ ಅಳೋಕೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ, ಕೂಗೋಕೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗ್ತಿರೋ ಮಂಜಿನ ಪದರಗಳಾಚೆ ಬಿಳೀ ಕಾಯವೊಂದು ನನ್ನ ಕಿರುಚಿ ಕರೆದಂತೆ. ಮಂಜಾದ ಕಂಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ರೆಪ್ಪೆಗಳು, ನೀರ ಬಿಟ್ಟು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ಮೀನುಗಳಂತೆಯೇ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಜೋರುಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಾಟಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಅದೇನೋ ಸಿಡಿಲಿನಂಥಾ ಶಬ್ಧಗಳು, ಹಿಂದೆಂದೂ ಕೇಳಿರದಂಥಾ ಶಬ್ಧಗಳಾಗಿದ್ದವು.

ಇಲ್ಲ.... ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ... ಏಳೋಕೇ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗ್ಬಾರ್ದಿತ್ತೂಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಏನೂ ಮಾಡೋಕಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಏನೆನೋ ಆಕೃತಿಗಳು. ಏನೆನೋ ಹೇಳಿ ನಕ್ಕಂತೇ...ಮರೆಯಾಗ್ತಿದೆ. ಉಸಿರು ಯಾಕೋ ಬಿಗಿಯಾಗ್ತಿದೆ. ಉಸಿರು ನನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಿಯೋ ಎಳೆದೊಯ್ದಂತೆ. ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಗ್ತಾನೇ ಇದೆ. ಮೈಯಿನ್ನೂ ಬಿಸಿಯಾಗ್ತಿದೆ. ಆದ್ರೂ ಒಳಗೆ ತಂಪೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮೌನ ಆವರಿಸಿದೆ. ನೋವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲಿದೆ..

"ಅಯ್ಯಯ್ಯ್ರೋ.."

"ಹ್ಹ್ಮ್... ಹ್ಹ್ಮ್.. ಹ್ಹ್ಮ್.. ಹ್ಹ್ಮ್..." ಅಂತ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಉಸಿರಾಡ್ತಾ ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿ ಬಂದಂತೇ ಎದೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಆಲಿಸ್ತೀನೀ..... ಇಲ್ಲಾ... ಇನ್ನೂ ಲಬ್-ಡಬ್ ಅಂತಿದೆ Heartu, ನಿಂತಿಲ್ಲಾಆ.. ಕಣ್ಣು ಬಿಡೋಕೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲಾ. ಪ್ರಾಣ ಬಂದ್ ಬಾಯಿಗ್ ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ. ಎಂಜಲ್ ನುಂಗ್ಕೋಂಡು ಸುತ್ತ ನೊಡ್ತೀನೀ. ಅದೇ roomu, ಅದೇ ಕಿಟಕೀ, ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಅದೇ ಸೋರೆಕಾಯ್ ಸಿಂಗ್ರಿ.

ಥೂಥ್ಥೆರೀ... ಮತ್ತದೇ ಕನಸಿನ್ ಗೋಳಾ.. ಇನ್ಮುಂದೆ ಮಂಚದ್ ಮೇಲ್ ಮಲ್ಗೋಲ್ಲಾಪ್ಪ, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಮೂಳೇನ ನಾನೇ ಆರಸ್ಕೊಂಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರ್ಬೆಕಾಗುತ್ತೆ ಆ levelಗೆ ಬಿದ್ದಿದೀನಿ. ಸಿಂಗ್ರಿ ಅಲಿಯಾಸ್ “ಸಂಜಯ್ ಸಿಂಗ್”. ಇಬ್ರೂ ಚಡ್ಡೀ ದೋಸ್ತ್ರು. Room ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದೀನಿ. ಸಿಂಗ್ರಿದು ಬಟ್ಟೆ ಅಂಗಡಿಯಿತ್ತು. Engineeringನ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಓದಿದ್ದು. ಆದ್ರೆ ಮುಗ್ಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವ್ನ ಋಣದಿಂದಲೆ. ಖರ್ಚಿಗಾಗುವಷ್ಟು part time ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ದುಡಿದುಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ. ಬೆಳೆದಿದ್ದು ಅನಾಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ನನ್ನವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ. ಮುಂಚಿನದ್ಯಾವ್ದೂ ನನ್ಗೇ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಬುದ್ಧಿ ಬಲಿತ ಮೇಲೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂದು ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟು ಸುಮಾರು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಪರಮ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು.

***************************

ಪದೇ ಪದೇ ತಲೆಯೊಳಗೆಲ್ಲಾ ಅದೇ ಧ್ವನಿ, ಅದೇ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ನೆರಳುಗಳು. ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದ ಹಾಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತಾ.. ನನ್ನನ್ನ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿದೀನಿ, ಯಾರು ನಾನು, ಆ ಕನಸುಗಳೇನು, ಗತದ ಯಾವೊಂದು ನೆನಪುಗಳಿಲ್ಲದೇ ಇಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದೇ ಅನರ್ಥವೆನ್ನಿಸುತಿತ್ತು. ಛೇ.. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ವಾತಾವರಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರ ಪ್ರೀತಿ, ನಕ್ಕು-ನಲಿಯೋ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿಯೋದು. ಎಲ್ಲವೂ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿಯೇ ಮರೆಯಾಗಿದ್ವು.

ಯಾವೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕ್ಷಣವೂ ನೆನಪಿಲ್ಲದ ನನಗೆ ತಾಯಿಯಂತೆ ನೆರಳಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು. ನನಗೆಷ್ಟು ವಯಸ್ಸು ಅನ್ನೋದು ನಿಖರವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತಲೆಯೆಲ್ಲಾ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಿದ್ನಂತೆ ರಾಮೋಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ ಯಾವ್ದೋ ಒಂದು ಮೋರೀಲಿ. ಯಾರೋ ಮೋರಿ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡೋರು ನೋಡಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಬದುಕಿಸಿದ್ರಂತೆ. ಡಾಕ್ಟ್ರು, ನಾನು ಬದುಕುಳಿದಿದ್ದು ಒಂದು ಪವಾಡವೇ ಸರಿ ಅಂದಿದ್ರಂತೆ. ಮಾನವೀಯತೆ ಮೆರೆದ ಅವರಿಗೆ ನಾನೆಷ್ಟು ಋಣಿಯಾದರೂ ಸಾಲದು. ಆಗ ಅಂದಾಜು ೧೦-೧೨ ವಯಸ್ಸಿರಬಹುದೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದ್ರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಜೀವನವು ನೆನಪಿರುವುದು.

ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಕಾರ ನನ್ನ ಮೆದುಳಿನ ಸ್ಮ್ರತಿ ಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾದಕಾರಣ, ರಕ್ತಸಂಚಲನೆ ಸರಿಯಾಗಾಗದೇ ಗತಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಹುದುಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಆದಕಾರಣ, ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾದ ನಂತರದ ಕ್ಷಣಗಳು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿವೆಯೆಂದು ನಂತರದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯಿತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಬಹಳ ಕಠಿಣತೆ ಇರುವುದರಿಂದ ನಂತರದ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಕೊಡಲು ಯಾವೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯರೂ ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಖರ್ಚು ಕೂಡಾ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಗಾಯದ ಕಲೆಯೊಂದು ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿದೆ.

ಈಗ ನೋಡಿದ್ರೆ ಯಾಕಾದ್ರೂ ಉಳಿಸಿದ್ರೊ , ಯಾಕಾದ್ರೂ ಬದುಕಿದೀನೊ ಅಂತನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ. ಹಿಂಸೆಯಾಗ್ತಿತ್ತು ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋದಾಗ. ಧ್ಯಾನ, ಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಯೋಚನೆಗಳು ಆ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಸ್ಥಿಮಿತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಬೇಸರವಾದಾಗೆಲ್ಲಾ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊಗ್ತಿದ್ದೆ. ಮನಸು ತಿಳಿಯಾಗಿ ಹಾಯೆನಿಸೊದು.

ಹೀಗೇ ಒಂದಿನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕೈ ಮುಗಿದು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಷ್ಟೇ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಕಾಲಿಗೇನೋ ಚುಚ್ಚಿತ್ತು. "ಅಮ್ಮಾsss", ಜೀವ ಹೋಗೊವಷ್ಟು ನೋವಾಯ್ತು. ಏನೆಂದು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಕಿವಿಯ ಓಲೆಯಾಗಿತ್ತು. ಚಿನ್ನದ್ದೇss. ಅರೇss!!, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂತೆಂದು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ... ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಿಂದ ಗೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಕೆಂಪು ಸೀರೆಯುಟ್ಟ ದೇವತೆಯಂತೇ ಕಂಡಳು ನನ್ಗೆ. ಆಹಾ.. ಆ ಮುದ್ದು ಮೊಗವೋ, ಆ ಮೈಮಾಟವೋ, ಕೈ ಮುಗಿದ ಭಕ್ತಿಯೋ, ಆ ಸೀರೆ ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದೆಯೋ ಅವಳ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೂತಿತ್ತು.

ಬರಗಾಲದ ಬೆಂಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮುಂಗಾರಿನ ಆರಂಭದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಂತೆ, ನನ್ನೆದೆಯ ಬಿಸಿ ಗಾಳಿ ತಂಪು ತಂಗಾಳಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು, ಇಡೀ ಜಗವೇ ನಿಧಾನವಾಗಲು ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವಳ ಮಾಯವೇ ಇರಬೇಕು. ಚಂದಿರನ ಮಗಳಂತೆ ಕಾಣುತಿದ್ದಳು. ಹೃದಯ ಬಡಿತವೇಕೊ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ದಾರಿ ಕಾಣದ ಹಡಗಿಗೆ ನೀಲ ನಕ್ಷತ್ರದಂತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆಯೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಅವಳ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮುಗಿದು ನಿಂತಳು. ನನ್ನ ಹೃದಯ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ನನಗೆ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದೆ.

"ಛಟ್ಟ್".......

ಅಂತ ಕಪಾಳಕ್ಕೊಂದು ಬಿದ್ದ ನಂತರವೇ ವಾಸ್ಥವವೂ ಮಿಂಚಿನಂತೇ ಬಡಿದಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಅವಳೇ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ ಈಗ ಅವಳೇ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಳು, ಛೀ ಕಳ್ಳಿ. ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾದ ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರ ಶುರುವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಂಗಳಾರತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಮಾನವಾದಂತಾಯಿತು. ಅವಳು ಮಾತು ಶುರುಮಾಡುವ ಮೊದಲೇ ನಾನು... "ಯಾಕ್ರೀ ಹೊಡದ್ರೀ, Sorry ಆಯ್ತಾ.. ಕಾಲು ಸ್ಲಿಪ್ ಆಯ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಕಿವಿಯೋಲೆ ನಿಮ್ದಾ? ಅಂತ ಕೇಳೊಕೆ ಬಂದೆ.. ". ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಓಲೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಡ ಜೀವ ಉಳಿಯಿತೆಂದುಕೊಂಡೆ. ಅವಳ ಮುದ್ದಾದ ಕೈಯಿಂದ ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನೊಡ್ಕೊಂಡು... "ಅಯ್ಯೋ.. I’m really Sorry ಕಣ್ರೀ. ಅದು ನನ್ನದೇ ಓಲೆ. ನೀವು ಹಿಂದೇನೇ ಬರ್ತಿದ್ರಲ್ಲಾ, ನಂತ್ರ dash ಹೊಡದ್ರೀ. ಅದ್ಕೇ ಅಪಾರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೊಡದ್ಬಿಟ್ಟೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಮನ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚ್ಕೋಬೇಡಿ please" ಅಂದ್ಬಿಡೊದಾ..!! ಅದೂ ಪಾಪಚ್ಚಿ ಥರಹ. ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಮುದ್ ಮುದ್ದಾಗಂದ್ಳು ನೋಡೀ... ವಾವ್!!! "ಮಗಾ, ಲಡ್ಡು ಬಂದು ಬಾಯಿಗ್ ಬಿತ್ತಾ!!" ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಹ್ಹಹ್ಹ, ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಆ ಓಲೆ ಅವಳ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು.

Sorry, Sorry, Sorry ಅಂತ ಅದೆಷ್ಟು ಸರ್ತಿ ಕೇಳ್ಬಿಟ್ಳೋ. ಹಾಗೇ ಮಾತಾಡ್ತಾ ದೇಗುಲದ ಮುಂದಿನ ಅರಳಿ ಮರದ ಕಟ್ಟೇ ಮೇಲೆ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಕಥೆ ಹೊಡ್ಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ವಿ. ತುಂಬಾ ಬೊಲ್ಡ್ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ಳು. ಒಂದೇ ಸಮನೆ ವಟ-ವಟಾ ಅಂತಿದ್ಳು. ಏನಾದ್ರೂ ಓಲೆ ಕಳೆದೋಗಿದ್ರೆ ಮನೇಲಿ ಬೈಸ್ಕೋಬೇಕಿತ್ತಂತೆ, ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಂತೆ. ಇನ್ನೂ ಎನೇನೆನೆನೆನೊ ವಟಗುಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳು ಮಾತನಾಡುವ ಸೊಬಗನ್ನೇ ನೊಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ತುಂಬಾನೇ ಇಷ್ಟ ಆಗೋದ್ಳು. ಇಬ್ರೂ ಮನಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ್ವಿ. ಪಾಪ, ನಮ್ಮನ್ನ ಮಾತಾಡ್ಸೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ದೇವ್ರು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಗುಮ್ಮೆಂದು ಕೂತ್ಬಿಟಿದ್ದ. ಅವಳು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಹೊಡೆದು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ಳು ನನ್ನನ್ನು ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರೂ ಆಗ್ತಿರೋದ್ರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೆನೂ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ..!!.

"ತಡವಾಯಿತು, Bye ಕಣೋ ಹೊಗ್ ಬರ್ತೀನಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿಹೋಗುವಷ್ಟು ಸಲುಗೆಯಾಗಿ, BMW Carಲ್ಲಿ ಹೊರ್ಟೋಗ್ಬಿಟ್ಳು. ಹ್ಮ್..... ಅಲ್ಲಿಗೇ ಇವ್ರಪ್ಪ ಧನಪತಿಯೇ ಅಂತಾಯ್ತು. ಹೇ... ಅಂದಾಃಗೆ ಅವ್ಳ ಹೆಸರು "ಹರಿಣಿ" ಅಂತ. ವಾವ್...!! ಅಲ್ವಾ..!! ಇನ್ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಾ ವಾವ್ವೇ. ಏನಂದ್ರೇ, ನಂಗೆ "LOVE AT FIRST SIGHT” ಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಲೆಂದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಬಾರಿ mallನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ಳು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಫ಼ೋನ್ ನಂಬರ್ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು, Full chatting, Full talking. ಶ್ರೀಮಂತಳಾದ್ರೂ ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್ಲಾಗೇ ಇದ್ಳು. ಹೇ.. ನಿಲ್ಲಿ ಒಂದ್ನಿಮಿಷ LOVE ಅಂದ್ನಾ ನಾನೂ... ಛೇ.. ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣ್ರೀ ಕವಿಗಳು ಹೇಳೋ ಈ ಹಾಳಾದ್ ರೋಗದ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವಳೇ ಈ ರೋಗಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟು ವಾಸಿಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ದಿನವೂ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು ಒಂದ್ಸರ್ತಿ.

ತುಂಬಾ ಮಾತುಗಳ ನಂತರ, ಒಂದಿನ ಅವಳ ಊರಾದ ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ಕರೆದಳು. ತಲಕಾವೇರಿಯ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನಿಂತ್ಕೊಂಡು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಸೂರ್ಯೊದಯದ ವಿಹಂಗಮ ನೋಟವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕಂಬಿ ಮೇಲಿದ್ದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕೈ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೇ (ಅಕಸ್ಮಾತ್?!!..) ಒಂದರಮೇಲೊಂದು ತಾಕಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಎರಡು ಜೋಡಿ ಕಣ್ಗಳು ರೆಪ್ಪೆಗಳ ಚಿಟ್-ಪಿಟ್ ರೆಕ್ಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶದಾಚೆಗೆ ಹಾರಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಇನ್ನೇನು ಎರಡು ಹೃದಯಗಳು ಒಂದಾಗೋ ಸಮಯ, ಹಾರಿ ಪ್ರೇಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರುವ ಸಮಯ, ಶಬ್ಧಗಳೇ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. ಮನವೆರಡು ಒಂದಾಗಿದ್ವು. ಆದ್ರೂ ಅವಳೇ ಮೊದಲು ನುಡಿದಿದ್ದಳು, "I LOVE YOU.. ನೀನಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಕಣೋ..". ತಡಮಾಡದೇ ಅವಳ ನಡುವ ಬರಸೆಳೆದು, ಅವಳ ಹೊಳೆಯುತಿದ್ದ ಕಂಗಳನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತಾ, "ನನ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ ಏನಂತಲೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ ಕಣೇ... ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಜೊತೇಲಿದ್ದು ಹೇಳ್ಕೊಡ್ತೀಯಾ plz" ಅಂತಂತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲು ಹನಿಯೊಡೆದು, ಅವಳು ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗುಂಡು ಮೊಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುತ್ತುಗಳ ಮಳೆಗರೆದಳು. ಅವತ್ತು ಅಮ್ಮನ ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಸಹೋದರಿಯ ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಪ್ರೇಮವೆಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕ ಭಾವವು ಆವರಿಸಿತ್ತು, ಅನಾಥನಾದರೂ.

ಅನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಸಮೀಪದ ಅವರದೇ ಆಡಳಿತದ ಸಂಘದ ಶಾಲೆಗೆ ಟೀಚರಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅವಳ passion teaching ಆಗಿತ್ತು. ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದೆ. ಆಗಾಗ ಭೇಟಿಯಾಗುತಿದ್ದೇವಷ್ಟೆ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿ ಚಿಗುರಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವರ ಮನೇಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಲೆಬಿಸಿಯಿತ್ತಂತೆ.

ಆಕಾಶ-ಭೂಮಿಯಂತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಅಡ್ಡ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ದಿನೇ ದಿನೇ ನನಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು, ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಭೇಟಿಯಾಗೆಂದರೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣಗಳೇನೂ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಏನೋ ಹೇಳಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಹೃದಯಗಳಾ ವಿಷಯ. ಒಂದಿನ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಕಡಿದು ಹೋಯಿತು. ಏಕೋ ಭಯವಾಗತೊಡಗಿತು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕರೆಮಾಡಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೂ, ಕೆಲಸದೊತ್ತಡಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದೇ ಹೊಗಿತ್ತು. ಮುಖವಾಡದ ನಗುವಿದ್ದರೂ, ನಗುವಿನ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಒಂದಿನ ತಡೆಯಲಾಗದೇ ರಾತ್ರಿಯೇ ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ಹೊರಟೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಾದೊಡನೆ ತಯಾರಾಗಿ ಹರಿಣಿಯ ಶಾಲೆ ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವೇಳೆಗೆ ಶಾಲೆ ತಲುಪಿದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯ ಕೊಠಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದಳು ಪಾಪಿ. ತುಂಬಾ ದಿನದ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಂಡು ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿ ಹೋದಳು ನನ್ನ ಮುದ್ದು ದೇವತೆ. ನನ್ನನ್ನೆಳೆದು ತಕ್ಷಣ ಬೇರೊಂದು ಕೊಠಡಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, "ನನಗೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ ಕಣೋ ನಿನ್ನನ್ನ ಕಳ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ. ನೀನಂದ್ರೆ ಹುಚ್ಚು ನಂಗೆ. ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ಅಂತಸ್ತು-ಅಂತಸ್ತೆಂದು ಸಾಯಸ್ತಿದಾರೆ. ನಿನಗೇನಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ತಿನೀ ಅಂತನೂ ಹೆದರಿಸಿದ್ರು ಅಪ್ಪ. ಅಪ್ಪ ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಡ್ತಿದಾರೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ಈ ಥರಹ ನೋಡಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲ್ನೇ ಸರ್ತಿ. ನಿನ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳ್ಬೇಕಂತಲೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಫೊನ್ ಬೇರೆ ಉಪಯೊಗಿಸೊ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರು. ಎಷ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ ಗೊತ್ತಾ ನಿನ್ನ. ಏನ್ಮಾಡೋದೋ ಈಗ ಬಂಗಾರೂ?.. ನನ್ಗೇನೂ ದಾರಿನೇ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ."

ಅಮ್ಮಯ್ಯಾ... ಈಗ ಜೀವ ಬಂದ ಹಾಗಾಯ್ತು. "ಲೇ ಗೂಬೆ, ಏನಾಗಲ್ಲಾ ಕಣೇ.. ಮಾಮೂಲೀ ಫ್ಹಿಲ್ಮ್ ಥರಹ ನಿಮ್ಮಪ್ಪನ್ನ ಒಪ್ಪಿಸೋದು, ಆಗಲ್ಲವೆಂದರೆ ಹೊರಡ್ತಾ ಇರೋದೆ. ನೀನು ಧೈರ್ಯ ತಂದ್ಕೋಬೇಕಷ್ಟೇ" ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿದೆ.

"ಹ್ಮ್ ಚರಿ... ತುಂಬಾ ನೋವು ಕೊಟ್ಟೆನಲ್ವಾ ಚಿನ್ನೂ Sorryyyy…" ನನ್ನ ಮಖವೀಗ ನಗುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ನಕ್ಕು "ಸರಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ನೋಡದ್ರೆ ಕಷ್ಟ. ನಾನಿನ್ನು ಹೊರಡ್ತೀನಿ" ಅಂತಂದು ಅವಳ ಹಣೆಗೊಂದು ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಹೊರಟೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೊಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವಿರುದ್ಧ ವರಾಂಡಾದಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ವಿಚಿತ್ರ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿದವರು ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದ ನೋಡಿದೆ. ಇವರನ್ನೆಲ್ಲೋ ನೊಡಿದ್ದೇನಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡು ಇಳಿಯುವಾಗಲೇ, ನನ್ನ ಮೆದುಳಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕರೆಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು. ಒಬ್ಬಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹರಿಣಿಯ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತವಿದ್ದಿದ್ದನು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರಿಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗಿರುವುದ ಕಂಡು ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಅವಳಪ್ಪನು ಸಾಕಿದ ನಾಯಿಗಳಿರಬಹುದೆಂದು. ಆಗಲೇ ಹಿಂದಿಂದ ಹರಿಣಿಯ ಜೋರಾದ ಸ್ವರ ಕೇಳಿಸ್ತು "ಚಿನ್ನೂ.. ತಪ್ಪಸ್ಕೊ ಇಲ್ಲಿಂದ" ಅಂತ. ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತು ಓಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮೈಕಟ್ಟೂ, ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಶಾಲೆಯ ಬೆಲ್ ಹೊಡೆದಿತ್ತು. ಆ ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪಲ್ಲಿನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಓಡಿದೆ. ಒಂದನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಕಟ್ಟಡದ ಗೇಟ್ ಮುಚ್ಚಿಸಿದರು. ಕಾಮಗಾರಿ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಗ್ರಿಲ್ ಹಾಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಿಂಡಿಯಿಂದಲೇ ಹೊರಗೆ ಜಿಗಿದು, ಕೆಳ ಮಹಡಿಯ ಕಿಟಕಿ ಮೇಲಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಶಾಲೆಯು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿರುವುದರಿಂದ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಲಿದ್ದೆ. ಬೆಂಬಿಡದೇ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಲಿದ್ದರು.

ಬಹುದೂರವೋಡಿದ ನಂತರವೊಮ್ಮೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಕಂಪೌಂಡ್ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿದಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗಲೇ ನೋಡಿ ನನ್ನ ತಲೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಓಡಿದ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ತಲೆ ಭಾರವಾಗಿ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದೆ. ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಗಾಯವಿದ್ದಲ್ಲಿಂದಲೇ ರಕ್ತ ಬಸಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದಾಗ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಒಂಭತ್ತು ದಿನವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಾಗ ಬೌದ್ಧ ಸಂತರಿರುವು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಅಂದ್ರೆ ಆ ರಕ್ಕಸರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಯೆಂದಾಯ್ತು. ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಒಂಭತ್ತು ದಿನ ಅವರ ಆರೈಕೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲೇ ಗುಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ಬುದ್ಧದೇವನ ಕರುಣೆಯೇನೋ, ಅಥವಾ ಸಂತರ ಪವಾಡವೇನೊ..... ’ನನಗಾಗ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮರುಕಳಿಸಿತ್ತು ಹ್ಹಹ್ಹಹ್ಹ’.

*************************************************

ಅಪ್ಪ ಊರಿನ ಮುಖಂಡರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಘನತೆ, ಗಾಂಭೀರ್ಯವೇ ವಿಶಿಷ್ಠವಾಗಿತ್ತು. ನೋಡಿದವರಾರು ನಮಸ್ಕರಿಸದಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಸರು "ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶ್ ಜೋಶಿ". ನಮ್ಮದು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಲಕ್ಷ್ಮಿದೇವಿಯಂತೇ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು. ಹೆಸರು "ಗಿರಿಜಾ". ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಖುಷಿ-ಖುಷಿಯಿಂದ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಕೈತುತ್ತಿನ ರುಚಿಯಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ.

ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿಯಿತ್ತು, ದೇವರಾಜ್ ಎನ್ನುವ ಧೂರ್ತ ನಮ್ಮ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಬರದಿದ್ದರೆ. ಒಂದಿನ ದೇವರಾಜ್ ಎನ್ನುವನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ, ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇನೋ ಜಮೀನಿನ ವಿಷಯವೆಂದಷ್ಟೇ ನೆನಪು. ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ತದನಂತರವೇಕೋ ಅಪ್ಪ ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದು "ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಆಗೊಲ್ಲವಷ್ಟೇ. ಎದ್ದು ನಡೆಯಿರಿ ಇಲ್ಲಿಂದ" ಅಂತ ಕಟುವಾಗಿ ನುಡಿದಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದ ನಂತರ "ಬಾರೊ ಮಗನೇ, ತೋಟದಲ್ಲಿ ಸೌತೆಕಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ಯಾ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬರೋಣ. ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಸೌತೆಕಾಯಿ ಪಚೌಡಿ ಮಾಡೋಣ" ಅಂತಂದ್ರು. ನಾನೂ ಅವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ಅದಾಗಲೇ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬೇಗ ಬೇಗ ಸೌತೆಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಚೀಲ ತುಂಬಿದ್ವಿ. ಒಂದೆರಡು ಸಣ್ಣ ಮಿಡಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಗುಳುಂ ಎನಿಸಿದ್ದೆ. ತುಂಬಾ ರುಚಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಳೆಯ ಮಿಡಿಗಳು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತದೇ ದೇವರಾಜ್ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅಪ್ಪ ಅವನನ್ನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ತುಂಬಾ ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದರು, "ಏನ್ರೀ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರಾ ನಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲಿ? ಒಂದ್ಸರ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅರ್ಥವಾಗೊಲ್ವಾ ನಿಮ್ಗೇ. ಹೀಗೇ ಬುದ್ದಿ ಬರಲ್ಲಾ, ಊರ ಜನರೇ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ ನಿಲ್ಲಿ" ಎಂದು ಗುಡುಗಿ, ದೇವರಾಜ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲೂ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡದೇ ಊರವರನ್ನು ಕರೆತರಲು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದೆಳೆದುಕೊಂಡು ತಿರುಗಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಧಾವಿಸತೊಡಗಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಆ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೇನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಗ್ರಹಿಸುವ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹೊಂಡವೊಂದರ ಮೇಲೆ ನೀಳವಾದ ಬಂದೂಕೊಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಟ್ಟಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕರೆಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತ್ತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಇನ್ನೂ ೭-೮ ಜನ ಅವಿತಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿರುವುದ ಕಂಡೆ. ತಕ್ಷಣ ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಹಿಡಿತದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ, ಬಂದೂಕು ಠೇಂಕರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಹೋಗಿತ್ತು. ಆ ಗುಂಡು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸವರಿಕೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಅಪ್ಪ ಆ ಗುಂಡಿಂದಯೇನೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಾನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದೆ. ನನ್ನ ತಲೆಯಿಂದ ರಕ್ತ ಬಸಿಯಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ, "ಪುಟ್ಟೂ..." ಅಂತ ಕಿರುಚಿ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಓಡಿ ಬಂದರು. ನಂತರವೆಲ್ಲಾ ಮಂಜು ಮಂಜಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಕಿರುಚಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅಪ್ಪ ರಕ್ತದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ನೆನಪಿರುವುದು. ಆ ಮೋರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆನೋ ಕಾಣೆ. ಓಹೋ.. ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅವು ಕನಸುಗಳಲ್ಲ ದುರಂತದ ನೆರಳುಗಳೆಂದು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹೊರಬರಲು ಕಾಯುತಿತ್ತೇನೋ. ಈಗ ಬೌದ್ಧ ಋಷಿಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಾಗಿದೆ.

ಅಳತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಸಿಟ್ಟಿನ ಜ್ವಾಲೆ ಹತ್ತುರಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದೆ. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಬಿಕ್ಕಿಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಲಿದ್ದೆ. ನಂತರ ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವಾಗಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೊಂದು ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಹೊರಟೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂದು ಸೇರಿದೆ. ಆ ರಾಕ್ಷಸರಿಂದುಳಿದು ಬಂದದ್ದೇ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ.

****************************************************************

ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಿಂದವಿನ್ನೂ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಳಿಯದಂಥಹ ನೆನಪುಗಳೊಡನೆ ತಿಳಿಯದಂಥಹ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಉತ್ತರವೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಹರಿಣಿಯಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು, "ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪ ನೋಡ್ಬೇಕಂತೆ ಈಗಲೇ ಹೊರಟು ಬಾ" ಅಂತ. ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು...!!!. ಅತ್ತಕಡೆ ಹರಿಣಿಯು ನಾನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ್ದಳಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಾನಿಲ್ದೇ ಬದುಕೊಲ್ಲ ಮೊದಲು ಆ ರೌಡಿಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ನನಗೇನು ಮಾಡದಂತೆ ಸೂಚಿಸೆಂದು ಗದರಿದ್ದಳಂತೆ. ಅವಳ ತಂದೆಯವ್ರು ಆದಾಗ್ಯೂ ಕೇಳದಿದ್ದಾಗ ಕೈ ಕುಯ್ದುಕೊಂಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದಳು. ಈಗ ಗುಣವಾಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿತ್ತಂತೆ. ಅವ್ರಪ್ಪ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದಳು. ಫೋನಿನಲ್ಲೇ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ, ಯಾಕೆ ಈ ಥರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ಯೇ ಎಂದು. ಹುಚ್ಚುಡುಗಿ ಅವ್ಳು ಸಿಗ್ಲಿ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಾರಸ್ತೀನಿ ಪಾಪಿ.

ಆಗೋದೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೇದಕ್ಕೇ ಬಿಡಿ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮದುವೆಗೆ ಅವ್ರಪ್ಪ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ್ರಲ್ಲಾ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕೆಂದು ಮತ್ತೆ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜಿಂಕೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಜಿಗಿಯುತಿದ್ಳು ಕೋತಿ ಮುಂಡೇದು. ಮಗೂ ಥರಹ ಮುದ್ ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿದ್ದಳು ಅವತ್ತು. ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಳು. ಅವ್ರಪ್ಪ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಬರುವ ತನಕ ಹರಿಣಿಯ ತಾಯಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಹರಟೆ ಹೊಡ್ಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ವಿ. ಅವ್ರಿಗೆ ಹರಿಣಿಯೊಬ್ಬಳೇ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅವ್ರಪ್ಪ ಬಂದ್ರು. ಹರಿಣಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ್ಳು ನಮ್ಮನ್ನ. ನಾನು ದಂಗಾಗಿ, ಮಿಂಚು ಬಡಿದವರ ಹಾಗೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು. ಒಡಲಲ್ಲಿ ಜ್ವಾಲೆ ಹೊತ್ತುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೇಗೋ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ ಅವತ್ತು. ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ, ಮದುವೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವತ್ತೇ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಒಪ್ಪಿಗೇ ಸೂಚಿಸಿ ಸಂಭಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ನಂತರ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆ, ಇವರಿಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದು ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ತಲೆಯೊಡೆದೆಯೆಂದು.

ಹೌದು.... ದೇವಾನಂದ ಅಲಿಯಾಸ್ "ದೇವರಾಜ್". ಹೆಸರು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನಷ್ಟೇ. ಜನರ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ನನ್ನ ತಂದೆಯವರನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೂ ಇವನೇ. ಒಡಲ ಸೇಡು ಉರಿದು ಮುಗಿಲ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಹುತಿ ನೀಡಿ ತಣಿಸದಿದ್ದರೇ ತಂದೆಯವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವತ್ತಿನಿಂದಲೇ ಒಂದು ವ್ಯೂಹ ರಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅದೊಂದು Master Plan ಆಗಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು.

ನಂತರವೆಲ್ಲವೂ ಮಾಮೂಲಿಯಂತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಬಾವೀ ಮಾವನ ದೈನಂದಿನ ರೂಢಿಯೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಂಚಿಂಚೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ. ದಿನವೆಲ್ಲವೂ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ರಕ್ಷಣಾ ಪಹರೆಯೊಂದಿಗೆಯೇ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು, ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದರ ನಂತರವೊಮ್ಮೆ ಮನೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ರೂಢಿಯಿತ್ತು. ರಕ್ಷಣಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜಿಸುವ ಪರಿಪಾಠವಿತ್ತು. ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ಏನೋ ರೂಢಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಆ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿಕ್ಕ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ವೈದ್ಯನಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆನೋ ಸುಳ್ಳು ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ನನಗೆ Typhoid ಆಗಿದೆಯೆಂದು ಐ.ಸಿ.ಯುದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ, ನಕಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮತ್ತು ದಾಖಲೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಡುವಂತೆ ಕೊನೆಗೂ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನ ದ್ವೇಷ, ಸೇಡಿಗೆ ರಕ್ತದೌತಣ ಬಡಿಸುವ ಕಾಲ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಐ.ಸಿ.ಯುದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದೆ. ಹೊರಗಡೆ ಸಿಂಗ್ರಿನ ಕಾವಲಿಗಿರಿಸಿ, ಒಂದು ದಿನವಿಡೀ ಒಳಗ್ಯಾರೂ ಬಾರದಂತೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ಹೊರಟು ಮಾವನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಘಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ತವಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಅವನನ್ನು ತಂದೆಯವರ ಬಳಿ ಕಳುಹಿಸಿ ನ್ಯಾಯ ಹೇಳಲು. ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಮಿಂಚಿನ ವೇಗ ಅದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಅವನು ರಕ್ಷಣಾ ಪಹರೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಹಾವಿನಂತೆಯೇ ಅಡಗಿ ಸರಸರವೆಂದು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ, ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ. ಅವನಿಗಾಗಲೇ ಮೂತ್ರಕ್ಕೆ ಅವಸರವಾಗಿತ್ತು. ಪಕ್ಕಕ್ಕೇ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗಿ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ತುಂಬಾ ಹಿಂದೆಯೇ ವಿಷಸರ್ಪದ ವಿಷಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೆ. ಹಾವು ಕಡಿತದ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಪಕ್ಕಾ ಹಾವಿನ ಕಡಿತದ ಹಾಗೆಯೇ ತೋರುವ ಒಂದು ಆಯುಧವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದೆ. ವಿಷ ಹಾಕಿ ಚುಚ್ಚಿದರೆ ಹಾವಿನ ಕಡಿತವಲ್ಲವೆಂದು ಸಾಧಿಸಲು ಯಾರೊಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಂತರ ಆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದ್ದೆ. ಅದೊಂದು Master Piece ಆಗಿತ್ತು. ಆಯುಧಕ್ಕೆ ವಿಷವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದ್ದೆ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ನೋಡಿ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಅವನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಚುಚ್ಚಿದೆ. ಕಿರುಚಲು ಕೂಡಾ ಸಮಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಚುಚ್ಚಿ ೩೦ ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯ ಈ ಜಗದಿಂದ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಥೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಸಾವನ್ನು ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದೆ. ವೇಗವಾಗಿ ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ವಾಪಸ್ ಬಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಳಿಸುವಂತೆಯೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಎಲ್ಲಾ ನಕಲಿ ದಾಖಲೆಗಳು ತಯಾರಾಗಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಮಾವನವರು ತೀರಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ಪಾಪ... ಹ್ಹಹ್ಹಹ್ಹ. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ವಾಸಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿ ಅವರ ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಸಿದೆ.

ಸತತ ೩೦ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರ ರಕ್ತದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ದೇವರಾಜನ ಅಭೇದ್ಯ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಭೇಧಿಸಿ ನನ್ನ ಕೈವಶಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಧರ್ಭವೂ ಬಂದಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ನನಗೂ-ಹರಿಣಿಗೂ ವಿವಾಹವಾಯಿತು. ದೇವರಾಜನ ಆಸ್ತಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ನಾಮಧೇಯವಾಯಿತು. ಹ್ಹಹ್ಹಹ್ಹ, ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿಗಳಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಒಡೆಯನಾಗಿದ್ದೆ. ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಸಲ್ಲಬೇಕೆಂದಿತ್ತೋ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿಸಿದೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮದಲ್ವಾ.. ಅದಕ್ಕೆಯೇ!!!. ನಂತರ ೨ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೊಸಾ ಖುಷಿಯ ಉದಯರವಿಯಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಡುಮ್ಮಣ್ಣ ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಹ್ಹಹ್ಹಹ್ಹ. ಕುಚಿ..ಕುಚೀ..." ಎಂದು "ಚಿರಾಯು" ತನ್ನ ೨ ವರ್ಷದ ಮಗನನ್ನು ಮುದ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ.

ಹೌದು....ಹೆಸರು "ಚಿರಾಯು". ನಂತರ ನಾಮಧೇಯಿಸಿಕೊಂಡ ಹೆಸರು "ಜೀವನ್". ಅವನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಚಿರಾಯುವಿನ ೨ ವರ್ಷದ ಪಾಪು "ರಾಘವ" ಕೇಕೆ ಹಾಕಿ "ಬೀಬೀ.. ಬೂಬು" ಅಂತ ನಗುತ್ತಾ, ಜಿಗಿಯುತ್ತಲಿದ್ದ. ತುಂಬಾ ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವದು. ಅದರ ಆಟ ನೋಡಲು ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಸೌಟು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಪ್ಪ-ಮಗ ಎಂದು ನೊಡೋಕೆ ರೂಮಿಗೆ ಬರ್ತಾಳೆ ಹರಿಣಿ, "ಅಯ್ಯೋ... ಪಾಪುನ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಸ್ರೀ ಅಂದ್ರೇ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಆಟವಾಡಿಸ್ತಿದೀರಲ್ರೀ... ನಿಮ್ಮನ್ನಾ... ನೋಡಿ ಈಗ ಕೋತ್ ನನ್ಮಗ ಹೇಗೆ ನಗ್ತಿದಾನಂತ. ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಯಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಿರಬೇಕು ಇವ್ನಿಗೆ, ಕೋತಿ ಥರಹ ಅಭಿನಯಿಸೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ತೀರಲ್ಲಾ ಅದಿಕ್ಕೇ " ಎಂದು ಅವಳೂ ಮುದ್ ಮಾಡ್ತಾಳೆ ಮಗನನ್ನು.

"ಹೌದೂ... ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾವ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ್ರೀ? ಹ್ಞಾ..?"

"ಇನ್ಯಾವ್ದು.. ನಮ್ದೇ... ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ"

"ಥೂ.. ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವ್ನು ಕಣ್ರೀ.. ನಿಮ್ ಥರಹ ಪೋಲಿ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸ್ಬೇಡಿ ನನ್ಮಗನ್ಗೆ. ಈಗ್ಲೇ ಕಥೆ ಕೇಳಿ ಇಷ್ಟು ನಗ್ತಿದಾನೆ ಪುಂಡಾss.. ಆಮೇಲೆ ಇವ್ನ ಕೃಷ್ಣಾವತಾರಕ್ಕೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಇವ್ನ girl friends ಸಂಭಾಳಿಸೋಕೆ ನನ್ನತ್ರಾಗಲ್ಲಾಪ್ಪ.. ಹ್ಮ್"

"ಹ್ಹಹ್ಹ.. ಇರ್ಲಿ ಬಿಡೇ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಆಳುವ ಕೃಷ್ಣನ ತರಹ ಬೆಳಸ್ತೀನಿ ಇವ್ನನ್ನ.. ನೋಡ್ತಾ ಇರು"

"ಹ್ಮ್... ಮಾತಿಗೇನು ಕಮ್ಮೀ ಇಲ್ಲ.."

"ಮತ್ಯಾವುದ್ರಲ್ಲಿ ಕಮ್ಮೀ ಇದೀನಿ ಹೇಳು" ಅಂತ ಚಿರಾಯು ಹರಿಣಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಹತ್ತಿರ ಬರ್ತಾನೆ..

ಇವಳು ನಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ,"ಅಯ್ಯೋ.... ಕುಕ್ಕರ್ ೪ ಸೀಟಿ ಹಾಕ್ಬಿಡ್ತು.. ನಿಲ್ರೀ ಬಂದೇ" ಅಂತ ಚಿರಾಯುವನ್ನು ಪಕ್ಕ ತಳ್ಳಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದಳು.

"ಹ್ಹಹ್ಹ... (ನಗುತ್ತಾ ತಿರುಗಿ ರಾಘವನೆಡೆಗೆ) ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು ನಗುವನ್ನ ನೋಡಿ ಆಡಿಸಲು ನಿಮ್ಮಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಅದರ ಗಮ್ಮತ್ತೇ ಬೇರೆಯಿರ್ತಿತ್ತು ಕಣೋ. ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಿಸುತಿದ್ರೇನೋ.. I really miss them both ..ಹ್ಹಹ್ಹ ಏಯ್ ಸುಂದ್ರ ಈ Top Secret ಕಥೆಯನ್ನ ಯಾರತ್ರನೂ ಹೇಳ್ಬೇಡಾ ಓ.ಕೆನಾ. ನಿಮ್ಮಮ್ಮಂಗೂ ಕೂಡಾ" ಎಂದು ರಾಘವನನ್ನು ಮುದ್ದಿಸಿ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ ಜೀವನ್.

ಮುಗ್ಧ ಮಗು ಏನೋ ಅರ್ಥವಾದಂತೇ ನಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು "ಮಾ ಮಾ ಮಾss" ಅಂತ. ನೀವೂ ಅಷ್ಟೇ ಈ ರಹಸ್ಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಬೇಡಿ.

THE END(ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ.....)Continues…

Written BY:

ರಘುರಾಮ್ ಬಿ. ಜೋಶಿ.

ಖಾಲಿ ಕೊಡ್ದಲ್ ಹೊಸಾ ನೀರು...

2014-06-26T12:37:00.000-07:00

ಖಾಲಿ ಕೊಡ್ದಲ್ ಹೊಸಾ ನೀರು...

ಕುದಿಯೋ ಭೂಮಿ ಮೇಲ್ ಮಳೆಯ ನೀರು...

ಕುಣಿಯೋ ನವಿಲನ್ ಕಂಡೊರ್ಯಾರು...?

ಕವಿ ಮನಸಿನ್ ಹಾಡ್ನ ಕೇಳ್ದೊರ್ಯಾರು....?

ಊರ್ ಊರ್ ತಿರುಗಿ ಕೊನೆಗ್ ಸೇರೋದ್ Barಉ..

ಮುಗ್ಧ ಮನಸು ಹಾಳಾದ್ರೇನು...

ಪ್ರೀತಿ ಗಿಡ ಸತ್ತೊದ್ರೇನು...

ದ್ಯಾವ್ರೇ ಕರೀ ಕೋಟ್ ಹಾಕ್ಕಂಡ್ ಕೂತ್ರೂನೂ Don’t Careಉ…

Lifeಉ ಯಾಕೊ ತುಂಬಾ Boreಉ…

ಸೂತಕದ್ ಮೌನ ಮನಸಿನ್ ಊರು..

ಆದ್ರೇನಂತೆ......

ಕೂರ್ದೇ ನೀನು ದೂರ ಹಾರು...

ಚೂರು ಪಾರು ಹೃದಯದ್ ಚೂರು

ಹೆಕ್ಕಂಡ್, ಅಂಟಿಸ್ಕಂಡ್, ಎಳಕಂಡ್ ಹೋಗು ಮನಸಿನ್ ಥೇರು...

ಬ್ಯಾಸಗೆ ಆದ್ಮೇಲ್ ಬರ್ಲೇ ಬೇಕು ಮುಂಗಾರು..

ನಿನ್ನೆ ಸುದ್ದಿ ಬಪ್ಪದ್ ಇವತ್ತಿನ್ ಪೇಪರ್ರು...

ಆದ್ರೇ.... ಇವತ್ತಿನ್ ಸುದ್ದಿ ನಾಳೆ ಬರ್ಲಕ್ಕು...

ಎದ್ಕಳಾ ಈಗ ಬರ್ದಿದ್ ಸಾಕು...

------------------------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ--------------------------

ಗೋಕುಲದಲ್ಲೊಂದು ಭುವಿಯು...

2014-06-15T09:24:00.001-07:00

(ಹೀಗೊಂದು ಕೃಷ್ಣ-ರಾಧೆಯರ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಕೆ. ಎಮ್. ಮುನಿಶಿಯವರ "ಕೃಷ್ಣವತಾರ"ದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಂದರ್ಭವನ್ನವಲಂಬಿಸಿ ಸ್ಪೂರ್ತಿಗೊಂಡು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ದೃಶ್ಯವಷ್ಟೆ. ಕಾಲ್ಪನಿಕ)...

My father used to tell the story about how munishi has explained the situation when krishna leaving the gokula to mathure for "BILLA HABBA".. Inspired by that story i have written in my own view about that situation..dont know wat xactly happnd..But its just inspird by my father's word abt krishnavataara... and Collage of photos has done by me.. JUST ENJOY THE FEELING

ನೆನಪುಗಳ ಮೋಡವು ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿ ಕಾರ್ಮೋಡವಾಗಿತ್ತು.. ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿವ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು.. ಮನದಲ್ಲೊಂದು ಬಿಂದು ಹೊರಬರಲು ಕಾಯುವಂತಿತ್ತು ಆ ಸಮಯ.. ಹೊರಟು ನಿಂತ ಕೃಷ್ಣನ ಕಣ್ಣನ್ನೇ, ಕರಗಿಸುವಂತೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಎದೆಗಪ್ಪಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು ಹೆಮ್ಮರದ ಮೇಲಿನ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಆ ಮನದರಸಿ ರಾಧೆ.. ಅದೇಷ್ಟೋ ಮಾತುಗಳು ಹೃದಯ ಬಡಿತಗಳಲ್ಲೇ ಹರಿದಿದ್ದವು..

ಬೃಂದಾವನದ ಅಣುಅಣುವಲ್ಲೂ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕ್ಷಣವಿತ್ತು, ನಗುವಿತ್ತು, ಆ ತುಂಟಾಟವಿತ್ತು.. ಪ್ರೇಮದ ಕಡಲಿಗೆ ಎರಡು ನದಿಗಳು ಸೇರಿ ರಮಿಸಿದ ಹಾಗೆ.. ಅರುಣನಾ ರಭಸಕೆ ಬೃಂದಾವನದೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಕನಸೊಂದು ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತಿರುವಂತೆ ಭಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು.. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ತುಂಟತನ, ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ಸವಿಗನಸು, ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ಆ ಸರಸ ಬೃಂದಾವನಕೆ.. ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ನೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿತ್ತು ಆ ಬೃಂದಾವನ... ಅಲ್ಲಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವಿಗೂ ಹೊಸ ಜೀವವಿತ್ತಿದ್ದು ಅವರ ಪ್ರೀತಿ.. ಕೊನೆಗೂ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಸಮಯ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟೀತ್ತು... ಮತ್ತೆ ಉದಿಸುವುದು ಅದಿನ್ನೆಲ್ಲೋ...!!

ಕಂಡಂತೆ ಕನಸು.. ಈಗ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು....

" ಏಕೆ ಹೊರಟೆಯೋ ಕೃಷ್ಣ ಎನ್ನ ಮನದಂಗಳವ ಬಿಟ್ಟು... ಆಟ ಬೇಸರಿಸಿ ಮಣ್ಣ ಮನೆಯಂತೆ ಮನಸ ಒಡೆದು ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುತಿರುವೆಯೊ ಎನ್ನ ಬಿಟ್ಟು.... ಏಕೀ ಸಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ.. ಏಕೆ ಬದಲಾಗಿದೆ ನಿನ್ನ ಮನವು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ.. ಏಕೆ ಕೃಷ್ಣ’ ಸಾಲಲಿಲ್ಲವೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಗರಕೆ ಎನ್ನ ಮನದ ಭುವಿಯಲಿ ಜಾಗ?.. ಹೇಳು ಕೃಷ್ಣ ಏಕೀ ಮೌನ.. ಏನಾದರೂ ಹೇಳು ಕೃಷ್ಣ...."

.... " ಹ್ಮ... ರಾಧೆ.. ಕೇಳಿಸ್ತಿದೆಯಾ ಈ ಗಾಳಿಯ ಸದ್ದು.. ನಿನಗೆ ಬರೀ ಶಬ್ಧವಷ್ಟೇ ಕೇಳಿಸ್ತಿರಬಹುದು ಆದರೆ ನನಗೆ.. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾ ಹಾಗೇ ಭಾಸಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾರೋ ಕರೆದಂತೆ, ಏನೋ ಅಂದಂತೆ, ಯಾವುದೋ ಕೂಗು, ಏನೊ ನಗುವು.. ನನ್ನಿರುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವೆನೋ ಯಾರೋ ನುಡಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯುಸಿರೂ ಏನೋ ಅಂದಂತೆ.. ಏನೋ ಮೊಡಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ಈ ಗಾಳಿಯೊಡನೆ ಹಾರುವಾ ಬಯಕೆಯು.. ಇಲ್ಲಿನ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಬದುಕು ಕರೆದಂತೆ .... ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಲಿಷ್ಟ ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದತಿಂದೆ ಹಾರುವಾ ಬಯಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.. ನನ್ನೊಡನೆ ನೀನೂ ಹಾರುತ್ತೀಯಾ ರಾಧೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವೇನೊ ಕಾದಿದೆಯನಿಸುತ್ತಿದೆ ಬರುವೆಯಾ ನನ್ನೊಡನೆ... "

..... " ಅದ್ಭುತವೇ? ಹ್ಹ ಹ್ಹ.. ಕೃಷ್ಣ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಅದ್ಭುತವೇನಿದೆಯೊ.. ನನಗೆ ನೀನೊಬ್ಬ ಇದ್ದರೆ ಜಗವೆತಕೊ ಕೃಷ್ಣ... ಇಲ್ಲಾ ಆಗಲ್ಲ ಕೊಳಲ ನಿನಾದ ಕೇಳಿದ ಕಿವಿಗೆ ಆರ್ತನಾದ ಕೇಳಲಾಗದು ಕೃಷ್ಣ.. ಮುಗ್ಧ ಮನಸಿಂದ ನುಡಿಸಿದ ಕೊಳಲ ದನಿಯಂತೇ ಇಡೀ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಖುಶಿಯ ಹೃದಯ ತುಂಬಾ ಧಾರೆ ಎರೆದವನು ನೀ... ಆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ರಕ್ತ ಬಸಿವ ದೃಶ್ಯ ನೊಡುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನನಗೆ ಬೇಡ ಕೃಷ್ಣ.. ಹಸಿ ರಕ್ತವ ಕುಡಿವ ರಕ್ಕಸನಂಥಾ ಕತ್ತಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬಲಿಗಳೋ.. ಇಲ್ಲಾ ಅವನು ಈ ಕೃಷ್ಣನಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.... ತಿಳಿದಿದೆ ಎನಗೆ ನೀ ತಿರುಗಿ ಬರಲಾರೆ ಎಂದು.. ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ ಮುಗ್ಧ ಮನದ ತುಂಟ ನಲ್ಲ.. ಅವನ ಕೊಳಲ ದನಿಯು ಇನ್ನು ಗುಯ್ಯ್ ಎನ್ನುತ್ತಲೆ ಇದೆ, ಕತ್ತಿಯ ಠೆಂಕರಿಸುವ ದನಿಯಲ್ಲ... ಮಾತಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಕಾಳೆಲೆದು ಕೋಪ ತರಿಸುವವ.. ಮಡಕೆ ಒಡೆದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಯ್ಯುವಂತೇ ಮಾಡುವ ತುಂಟ.. ಅತ್ತಾಗ ಕಚಗುಳಿಯಿತ್ತು ನಗಿಸುವವ.. ಅಷ್ಟೂ ಗೋಪಿಕೆಯರ ಮನಗೆದ್ದು ನನ್ನ ಗೊಳು ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವವ.. ಗೋಕುಲದಂಥಾ ಹಣತೆಗೆ ದೀಪದಂತೇ ಬೆಳಗಿದ ಕೃಷ್ಣ.. ಇಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣ ಎಲ್ಲೂ ಹೊಗಲ್ಲ ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತಾನೆ.. ಇಲ್ಲಿನ ಅಣು ಅಣುವಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ... ನೆನಪುಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಸಿಯಾಗಿದೆ, ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತದೆ ಕೂಡ..

--- ಇಲ್ಲ ರಾಧೆ ಬರುವೆನೊಮ್ಮೆ ಜಗವ ಗೆದ್ದು... ಅದೆಷ್ಟೇ ಸಾಗರದಾಚೆಯಿರಲಿ ನಿನಗೊಸ್ಕರ, ಗೋಕುಲಕ್ಕೊಸ್ಕರ..

--- ನೀನು ಹೊರಟಿರುವುದು ಬಿಲ್ಲ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣ... ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿತು ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ರಕ್ತ ಸಾಗರದಿ ರುದ್ರನರ್ತನ ಮಾಡುವ ಕೃಷ್ಣನ ಕಣ್ಣನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಉಹಿಸಲೋ.. ಹಿಂಸೆಯಾಗುತಿದೆಯೊ ಕೃಷ್ಣ...

(ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಹನಿಯ ಒರೆಸಿ ನಗುತ್ತಾ...) ಆದರೆ.. ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ದೇಗುಲದಿ ನೀನೆ ದೇವನು.. ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಆರಾಧನೆಯೇ ಆನಂದವೆಮಗೆ... ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿ ನೆನಪುಗಳೇ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು... ಹಾರು ಕೃಷ್ಣ ದೂರ ಹಾರು ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ನಾಟುವುದೋ ಹಾರು... ನೀನು ಖುಶಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಜಗವೇ ನಗುವುದೊ ಕೃಷ್ಣ... ನಾ ಬಯಸುವ ನಿನ್ನ ಖುಷಿಯೇ ಎನ್ನ ನಗುವು ಕಣೋ... ಏನೋ ಅದ್ಭುತ ಕಾದಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಹೋಗು ಜಗವ ಬೆಳಗಿ ಬಾ... ನಿನಗೊಸ್ಕರ ಎನ್ನ ಮನವು, ಗೊಕುಲದ ಬಾಗಿಲು ಸದಾ ತೆರೆದಿರುವುದೋ ಕೃಷ್ಣ.. ಹೋಗಿ ಬಾ.."

ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲ ಸದ್ದಡಗಿ ಮಳೆ ಮರೆತು ಹೊಯ್ಯುವುದ ನೋಡುತ್ತ ನಿಲ್ಲಲು ಆಗಸದಿ.. ಮೌನವು ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ಬಂದಪ್ಪಳಿಸಿದೆ ಭುವಿಯ ಮನಕೆ... ಅದೇಕೋ ಕಾಣೆ ರಾಧೆಯ ಮಾತಿಕೆ ಕೃಷ್ಣನ ಗಂಟಲೊಣಗಲು, ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದರೂ ಸುರಿಯಬಾರದಿತ್ತೇ ವರುಣನೂ.. ತುಟಿಯ ಅಂಚಲ್ಲಿ ಅದೆನೊ ಅರ್ಥವಾಗದ ನಗುವೊಂದ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೇನೂ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಅವನಲ್ಲಿ.. ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು ಅವನಿಗೆ... ಆಗಸದಂಥಾ ಹೃದಯದೊಡೆಯನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೊಡವು ಗೋಕುಲದಿ ಸುರಿಸಿ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯೋ.... ಅವಳ ಕಣ್ಣ ನೋಟದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳ ಹೊತ್ತು, ಕೊನೆಗೊಂದು ಬಾರಿ ಅದೇ ನಗುವಲಿ ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಲು ಕೃಷ್ಣನು.... ಬೀಸಿ ಬಂದಂತಿದೆ ಅದೆತ್ತಲಿಂದಲೋ ಗಾಳಿಯು ಮೌನ ಸಾಗರವ ದಾಟಿ ಒಡೆಯನ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು... ರಥವೇರಿ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟನು..

ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿದೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ ನೆಪದ ನೆನಪನು... ತಿರುಗುತಲೇ ಇದೆ ಕೃಷ್ಣನ ನೆನಪಲಿ ಭುವಿಯೊಂದು ಗೋಕುಲದಿ... ಗೋವುಗಳು ದಿನನಿತ್ಯದಂತೆ ಮೇವ ಹುಡುಕಿದೇ, ಸಂಜೆಯಾದೊಡೆ ತಿರುಗಿ ಗುಡಿಸಲ ಸೇರುತಿದೆ...

ಹಹ್ ಹ್ಹ ಇವನೋ... ಸೂರ್ಯ ಕಿರಣದಂಥಾ ಪ್ರಖರದವನು ಒಮ್ಮೆ ಹೊರಟರೆ ತಿರುಗುವ ಮಾತೆಲ್ಲಿ ಅದೇನೇ ಆಗಲಿ... ಮುಂದೆ ನಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮಹಾಕಾವ್ಯವಾಯಿತು..

-------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ--------------

ಪ್ರೇಮ ನದಿ ಸಾಗರ ಸೇರಿದಾಗ...

2014-05-29T10:30:00.001-07:00

ಮನವಿದುವೆ ಪಕ್ಕಾ ನಾಲ್ಕುನೂರಿಪ್ಪತ್ತು...

2014-04-28T13:29:00.004-07:00

ಕನಸು ಕಂಡತಿದೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ....
ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿದೆ ಮನವು ನದಿಯಂತೆ...
ನಿನ್ನ ನಗುವಿನ ಬೆಳಕಿಗೆ
ನಿನ್ನ ನಗುವ ಕೀಟಲೆಗೆ....

ಕುರುಡು ಬೆಳಕಿನಾ ಚಂದ್ರ ಬಿಂಬದಂತೆ..
ನೋಡುವ ನೋಟದಲೆಂತೋ ದಿಮ್ಮೆನ್ನುವ ಮತ್ತು...
ತುಂಬುವುದು ಎನ್ಮನದಲಿ ಸುಡು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಹಾಯ್ ಎನಿಸುವ ಬಿಸಿಯುಸಿರ ಗಮ್ಮತ್ತು...
ಏಕೋ ಎಡಗಣ್ಣು ಅದುರುತಿದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೆನು ಕಾದಿದೆಯೊ ಈ ಹೃದಯಕೆ ಆಪತ್ತು...
ಕುಡಿನೋಟವಿದುವೆ ಪಕ್ಕಾ ನಾಲ್ಕುನೂರಿಪ್ಪತ್ತು...
ಮನದ ಆಸೆಯೀಗ ತಿರುಗುತಿದೆ ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ, ನಾಯಿಯ ಬಾಲವಿದು ನಳಿಕೆಗೆ ಹಾಕಿದಷ್ಟೆ ಹೊತ್ತು..
ಹಳೆಯ ನೆನಪ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಕಳೆದಿದೆ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು..
ಇದುವೆ ನವ ಜೀವನದ ಹೊಸ ಹೊತ್ತಿಗೆಯ ಮೊದಲ ಪುಟದಿಂದ ಶುರುಮಾಡುವ ಹೊತ್ತು...

ಅಪ್ಪಿ-ತಪ್ಪಿ ಕೇಳದಿರಲೆನ್ನ ಮೂಳೆಯಿಲ್ಲದ ನಾಲಿಗೆಯು,
"ನಾನು ಆಗಸವು.. ನೀನು ಭುವಿಯು..
ಸುರಿಸುವಾ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆಯನು.. ಬಿತ್ತುವಾ ಜಗಕೆ ಹಸಿರನು..
ಇರುವೆಯಾ ಕೊನೆಯವರೆಗು ವಯಸಾಗುವವರೆಗೂ ನಮಗೆಪ್ಪತ್ತು"....

ಅಪ್ಪಿ-ತಪ್ಪಿ ಕೇಳದಿರಲೆನ್ನ ತುಂಟ ನಾಲಿಗೆಯು,
ಏಕೋ ಎಡಗಣ್ಣು ಅದುರುತಿದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೆನು ಕಾದಿದೆಯೊ ಈ ಹೃದಯಕೆ ಆಪತ್ತು...
ಮತ್ತಿನ್ನೆನು ಕಾದಿದೆಯೊ ಈ ಹೃದಯಕೆ ಆಪತ್ತು...

---------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ -----------

ಹೃದಯ ಗೂಡಿನ ತುಂಟಾಟವು

2014-03-12T12:15:00.003-07:00

ಕಣ್ಗಳಾ ಕಾಟವು ಹುಸಿನಗುವಲೆಂತೋ?...

ಮೊದಲ ಮಳೆಯು ಮರಳ ಮನದಿ,

ಘಮದ ಮತ್ತು ಮೈದುಂಬಲೆಂತೋ?...

ದುಂಬಿಯಂತೆ ದೊಂಬಿಯಿಕ್ಕಿದೆ,

ಕಂಗಳ ಹೂದೋಟದಿ ಮನವು...

ಹೊತ್ತೊಯ್ದಿದೆ ಕಂಗಳಿಂದ,

ಹೊಸದಾಗಿ ಅರಳಿದ ಹೂ ಮಕರಂದವ...

ಜೇನ ನುಡಿಗೆ ಗೂಡ ಎದೆಯಲಿ ಜುಮ್ ಜುಮ್ಮೆಂದಿದೆ ಆಸೆಯು...

ಪರಾಗ ಸ್ಪರ್ಶದಿ ಅತ್ತ ಹೂ ಹಾಡಿದೆ,

ಇತ್ತ ಸವಿಜೇನು ಕೂಡಿದೆ...

ಕೂಡಿಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಜೇನ ಸವಿಯಿತ್ತ ಭಾವವು,

ಕೊಯ್ದು ಠೆಕ್ಕಿಗಳ ಪೊಟ್ಟಣಕೆ ಸೇರದಿರಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ...

ಹೊತ್ತುರಿಯದಿರಲೀ ಎಮ್ಮ ಗೂಡು...

ಮಸಣವಾಗದಿರಲೆಮ್ಮ ಗೂಡು ಕಪಟ ಕಾಲಕೆ ಸಿಲುಕಿ...

ಕೂಡಿ ಕಟ್ಟಿದ ಭಾವವು ಸೋತು ಸಾಯ್ವ ಮುನ್ನ,

ಸವಿಯು ಸೋರ್ವ ಮುನ್ನ,

ಮೊನಚು ವಿಷವ ಕುಕ್ಕದಿರದು.. ಸೆಟೆದು ನಿಲ್ಲದಿರದು ನೋವಿತ್ತವರಿಗೆ..

ಭಾವ ಜೇನಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಸವಿಯ ಸಲ್ಲಾಪ ಮುಗಿಯದಿರಲೆಂದೂ.. ಮುಗಿಯದಿರಲೆಂದೂ..

----------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ---------

ಅನರ್ಥ ಮಂಥನವು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡಗೋಲಲಿ...

2014-01-27T02:45:00.002-08:00

ದೂರದಿಂದದೋ ಬೀಸಿ ಬಂದಿದೆ ಕಡಲಿನಂಥಾ ಪವನವು..
ಭಾವ ಸಾಗರಕಿಳಿಸಿ ನಕ್ಕಿದೀ ಕಾಲವು ಪ್ರೀತಿ ಕಡಗೋಲು ಹಿಡಿದು..
ಮನದ ಭುವಿಯಲಿ ಭೋರ್ಗರೆವಾ ನಾದವೂ..
ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತಿಹೆ ಸುಖದ ಜೀವವು ಭಾವದಾ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ...
ಅತ್ತ ನೆನಪೂ ಇತ್ತ ಕನಸೂ... ಅತ್ತ ನಗುವೂ ಇತ್ತ ನೋವೂ..
ಎಳೆದು ಆಡಲು ಮಗುವಿನಂತೆ ಕಾಲವು.. ಪೋಷಕರಂತೆ ದೈವವು..
ಮಿಂಚಿ ಗುಡುಗಿದೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದೀ ಕಾರ್ಮೊಡವು.. ರಕ್ಕಸನಂತೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲಾಗಿದೀ ಆಗಸವು...
ಒಮ್ಮೆ ಅಶ್ವವು, ಒಮ್ಮೆ ತರುಣಿಯೂ.. ಒಮ್ಮೆ ವಿಷವೂ..
ಕೊನೆಗೂ ಉದ್ಭವಿಸುವುದೊಂದು ಘೋರ ವಿಷವು ಪ್ರೀತಿ ಕಡಗೋಲ ಕಡೆದು ಕಡೆದು.. ಅಮೃತದ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ...

ಹೌಹಾರಿದರೇನು ಬಂತು!!.. ತಾಂಡವ ಶಿವನಂತೆ ವಿಷವ ಕುಡಿದುಬಿಡು... ಕುಡಿದು ಸಹಿಸಿಬಿಡು.. ನಕ್ಕು ನಮ್ಮ ಜಗವ ಉಳಿಸಿಬಿಡು...

ಕೊನೆಗೂ ಬರುವುದೊಂದು ಅಮೃತ ಘಳಿಗೆಯೊಂದು ಒಡೆದು ಹಂಚುವುದದು ನಗುತ ಬಾಳಲಿ ಮೊಸದಿ...

ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡಗೋಲು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತೇನೆಂಬುದನ್ನೊಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರಾಗ ಅವಾಂತರವು... ಇದುವೆ ನಿರಂತರವು..
ಮೊದಲು ಕಡಗೋಲ ಹುದುಗಿಸಬೇಕು... ಬೇಡವೀ ವ್ಯರ್ಥ ಮಂಥನವು... ಇದುವೆ ಅನರ್ಥ ಮಂಥನವು ಪ್ರೀತಿಯಾ ಕಡಗೊಲಿದು...

------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ ---

ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂ ಮಾಲೆ..

2014-01-24T00:28:00.001-08:00

ಆಸೆಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಾ ಹೂಗಳ ಪೊಣಿಸಿ ಮಾಲೆ ಮಾಡಿ ಮುಡಿದಿಹೆ...
ಹಗಲಲಿ ನಗುತಿರಲು ಎನ್ನೊಡನೆ ಇರುಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ಬಾಡಿದೆ...
ಹೂಗಳೇ ಬಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಆಸೆಗೆಲ್ಲಿಯ ಜೀವವು...
ನೆನಪಿಗೆಂದು ಬಾಡಿದ ಹೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದೀತೇ?...
ತಿಪ್ಪೆಯ ಸೇರಿದೆ ಎನ್ನಾಸೆಯಾ ಪ್ರೀತಿಯೊಡನೆ ಮನವ ಹರಿದು...
ಹೊಸ ದಿನವು ಹೊಸ ಹೂಗಳು ಇದುವೆ ಜೀವನ ಚಕ್ರವು.

------ ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ---

ಆರದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿಯಾ ದೀಪ..

2014-01-24T00:11:00.001-08:00

ದೀಪದ ಸುತ್ತ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವೆ... ದೀಪವೆ ಸುಟ್ಟರೆ ನ್ಯಾಯವೇ...
ಇದು ಚಳಿಯು.. ಬೀಸಿ ಬರುವಾ ಗಾಳಿಯು..
ಉರಿಯಲೇ ಬೇಕು ಎನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ದೀಪವು.. ನಾ ಹಚ್ಚಿದಾ ದೀಪವು..
ಇತ್ತರೆ ಚಳಿಗೆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಶಾಖ ಇಲ್ಲದಿರೆ ಕೈ ಸುಟ್ಟ ಗಾಯ..
ಕೈ ಸರಿದರೆ ಪ್ರೀತಿಯಾ ದೀಪ ಆರಿ, ಎನ್ನ ಜಗವು ಕತ್ತಲಾದೀತೆಂಬ ಭಯವು ಸದಾ..
ಸುಟ್ಟರೂ ಅದು ಎನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ, ಪುಟ್ಟ ಬೆಳಕು ತಂದ ದೀಪವು.. ಆರಲು ಬಿಡುವೆನೇ ನಾ..
ಸುಟ್ಟರೂ ಆ ನೋವು ಎನಗಿರಲಿ.. ಬೆಳಕು ನಿರಂತರ ಉರಿಯಲಿ...

--------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ----------

ನಿನ್ನ ನೆನಪಲಿ ಸದಾ....

2013-10-17T19:17:00.000-07:00

ಚಂದಿರ ತಂದ ದಿಂಬಿದು, ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಸದಾ....
ದಾರಿಯ ನೆರಳು ನಿನ್ನಯ, ಮಾತು ಸದಾ....
ನಾ ನಿನ್ನವನು... ಅದುವೆ ನಿಜಾ...
ನೀ ಹೂವಾದರೆ ನಾ.. ಸಿಹಿಯು ಸದಾ....

ಕಣ್ಣ ಬಿಂಬದಿ ನೀನೇ ಕಾಣುವೆ ನನ್ನ ನಾ ನೊಡಿದರೂ....
ರೋಗವಾಗಲು ನಿನ್ನಯ ಪ್ರೀತಿಯು ಔಷಧಿಯೇ ನೀನಾದೆ...
ಆದೆ ನೀನು ರಾಗವೀಗ ನನ್ನ ಕವನಕೆ...
ನೌಕೆಯಲಿ ಹಾಯಿಯಾಗಿಹೆ ಗಾಳಿಯೇ ನೀನಾಗಿರಲು...
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆಗೆ ಎನ್ನ ಈ ಜೀವನವು....

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕನ್ನಡಿ ನಾ..
ಎಷ್ಟು ನುಲಿದರೂ ಸಾಲದು ದೃಷ್ಠಿಯು..
ನೀನು ಹೇಗೋ, ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ...

ನಿನ್ನಯ ಪ್ರೀತಿಯಾ ಅಳು ನಗುವಿನಾ ಮೌನ ಮಾತಾದಾಗ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನಾನಾಗಿಹೆ...
ನೀನು ಹೇಗೋ, ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ...

ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿಹೆ ನಿನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶದಿ ಮಿಂಚಿನಾ ಆ ಸಂಚಾರವ...
ರವಿಯು ಮುಳುಗಿ ಹೊದರೂನು ನಿನ್ನ ಕಿರಣವು ಬೆಳಗಿದೆ ಎನ್ನೆದೆಯಲಿ...
ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಕಾಯಬೇಕೇ ತುಂಟ ನಲ್ಲೇ??..
ಮನದಿ ನಿನ್ನಯ ಶ್ರಾವಣ ಬರಲು....
ಮನದ ಬರಡಲಿ ಹಸಿರು ಮೂಡಲು...

-----------ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ---

ನೆನಪಿನಾ ನೌಕೆ....

2013-09-17T08:30:00.003-07:00

(ಗೆಳೆಯರ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಲು)

ನೆನಪಿನಾ ನೌಕೆಯಿದು ಕನಸಿನಾ ಕಡೆಗೆ...
ಕಹಿಯಾಗಿಹ ಮನಗಳು ಸಿಹಿಯಾಗಲಿ..
ಸಿಹಿಯಾದ ನೆನಪುಗಳು ಸಿರಿಯಾಗಲಿ..
ಕಡಲಿನಾ ಬದುಕಿದು ಭಾವಗಳು...

ಅಗಲಿಕೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆಗೆ
ಅಣಿಯಾಗುವ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲವಿದು..
ಬನ್ನಿ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ನಲಿಯೋಣ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ
ನೆನಪುಗಳ ನಕ್ಷೆಯನು ಅಚ್ಚಳಿಯದಂತೆ ಮುದ್ರಿಸೋಣ..... ಎಲ್ಲರೆದೆಯಲಿ...
ಹೊಸದಿ ಕಾಲ, ಹೊಸ ಕನಸಿನೆಡೆಗೆ
ಹಸಿರಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾ...
ನಿಮ್ಮ...

--------ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೀಗೊಂದು ಹಾರೈಕೆ..

2013-09-17T08:25:00.001-07:00

ಮನಸಿನಾ ಕನಸ ಸಾಗರದಿ
ನೋವಿನಾ ಅಲೆಗಳೆಷ್ಟೇ ಇರಲಿ...
ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ಹಾರಡುತ್ತಾ...
ಬೆಳಕಿನಾ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ
'ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು
ಜಗಕೆ ಕೂಗಿ ಸಾರುವ ದಿನವಿದು..
ಹೊಸ ಜೀವನದೊಡನೆ....
ಹೊಸ ಜೀವನದಿಯಲ್ಲಿ ಈಜಾಡುತ್ತಾ...
ಹೊಸ ಸಾಗರವ ಸೇರಲು...
ಈ ದಿನ ಬಾಳಲಿ ಹೀಗೆ ಇರಲೆಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾ....

ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು....

--------ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಕಣ್ಣಿರಾದವಳು...

2013-09-17T08:18:00.003-07:00

ಮರೆಯಬೇಕೆಂದರೂ ಮರೆಯಲಾರದವಳು..
ಮರೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಾಗೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣೀರಾದವಳು...
ಮನದ ಹೊಲದಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಸೆ ಬಿತ್ತವಳು...
ಮಳೆಯ ಕಾಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯವೇ ಬರಡಾಗಲು...
ಮಸಣವಾಗಿದೆ ಭುವಿಯು.
ಮಳೆಯ ಹೊಸಗನಸು ಬರುವುದೆಂದೋ....... !!!??

--------ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಒಂದು ನಗುವಿನಾ ಕಥೆ...

2013-02-05T09:56:00.002-08:00

ಇಬ್ಬನಿಯಂಥಾ ಕಣ್ಣೀರು..
ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಬಿದ್ದಿತೊಂದು ಹೂವಿನಾ ಮೇಲೆ.
ಮುಂಜಾವಿತ್ತು.. ಹೂವು ನಗುವಾಗ ಚಂದವಿತ್ತು.
ಸಿಹಿಯ ಇಬ್ಬನಿಯನು ಕಂಡ ಹೂವು
ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಉಪ್ಪಿನಾ ಹನಿಯ ನೋಡಿತ್ತು..

ಹೊಸ ಮಾತುಕತೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.
ಹೊಸದೊಂದು ಲೋಕ ನೋಡಿದಂತಾಗಿತ್ತು ಆ ಹೂವಿಗೆ..
ಹೂವು ಅದನ್ನು ಸಿಹಿಯನ್ನಾಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತ್ತು..
ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಆಡಿದರೂ
ಅದು ಕಣ್ಣೀರಲ್ವ... ಅದರ ಉಪ್ಪಿನಾ ಗುಣ ಮರೆವುದೇ..?
ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಆ ಹನಿಯು "ಉಪ್ಪಿನಂತಾ ಪಿಸುಮಾತು" ಹೇಳಿತ್ತು ಆ ಹೂವಿಗೆ.
ಅದು ಎಷ್ಟಾದರೂ ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲವೇ ಹ್ಹಾ..
ಆ ಕಣ್ಣೀರು ನೋವಿನ ಭಾವದಿಂದಾದದ್ದಲ್ವ..
ಭಾರವೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದಿತ್ತು..
ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಗಾಳಿಗೆ, ಶಾಖಕ್ಕೆ ಆರಿಹೊಗಿತ್ತು..

ಆದರೆ ಹೂವು ಏಕೋ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು ಆ ಮಾತಿನಿಂದ..
ಸಂಜೆಯಾದೊಡೆ ಹೂವಿಗೆಕೋ ಅನಿಸಿತ್ತು..
ಈ ಸೂರ್ಯನ ಮಾಯದಂಥಾ ಬೆಳಕು ಸರಿದ ಮೇಲೆ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದಾ ಕತ್ತಲಲ್ಲೇನ ನಾ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು..
ಯಾರಿಗಾಗಿ ಇರಲೆಂದು ಕೊರಗಿತ್ತು..

ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು..
ಇಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಹೂವು ಮುದುಡಿತ್ತು...
ಆ ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿ ಅದೆನೆಂದಿತ್ತೋ...?
ಈ ಹೂವು ಅದೇನು ಯೋಚಿಸಿತ್ತೋ..?

ಅವುಗಳು ದೂರವಾದವೇಕೋ ಕಾರಣ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು..
ನೋವು ಮಾತ್ರ ಮುಗಿಯದಾಗಿತ್ತು..

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹೂವನ್ನು ನೊವಿನ ಮನಸ್ಸಿಂದ ಕೊಂದಿತ್ತು.. ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಮರೆತು ಕೊಂದುಕೊಂಡಿತ್ತು...
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಕಥೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ, ಕೇಳದಂತೆ ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು...

ಮತ್ತದೇ ಸೂರ್ಯ.. ಮತ್ತದೇ ಬೆಳಕು.. ಇನ್ನೊಂದು ಹೂವು..
ಮತ್ತೊಂದು ಕಥೆ.. ಹೀಗೆಯೇ ಮುಗಿಯದಾ ಕವನದ ಭಾವಗಳು..

ಕಾಲಚಕ್ರವಿದು... ಚಕ್ರದಂತೆ ಮತೆ ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಚೆಂದ..
ನಿಂತರೆ ಪಯಣವಾದೀತೇ ಬದುಕು..?
ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಕಥೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೂಡುತ್ತವೆ..
ಏನಿದೀ ಕಥೆ..? ಮಗುವಿನಂಥ ಮನದ ಕುತೂಹಲದೊಡನೆ ಕೇಳುತಾ, ನೋಡುತಾ ಸಾಗು ನೀ..

ಒಂದು ದಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿನ್ನದಾಗುತ್ತದೆ...
ಆ ದಿನ ನಗುತಿರು ನೀ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ...

THE END... ..... ಹಃಹ್ಹಹ್ಹ... ಇನ್ನೂ ಇದೆ...

----------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ ---------------

ಕವಿತೆಯ ಕೊನೆಯಲಿ..

2013-01-31T07:31:00.001-08:00

ಕವಿತೆಯ ಕೊನೆಯಲಿ ಹೃದಯದ ಮಾತಿದು
ದಾರಿಯ ನೆನಪಲಿ ನೆನೆದಿದೆ ಹೃದಯವು...

ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಭುವಿ
ಒಣಗಿ ಹೋಗಲು ಈಗ
ಜಿನುಗು ಮಳೆಯು ಮೂಡಿದೆ...

ಆಗಸದೀ..
ನೋವಿನ ಸಾವಿರ ಕತೆಯಾ
ಕಣ್ಣೀರು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಯೇ
ಭುವಿಯ ಅಳಲು ನೀಗಿದೆ....

ಈ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಾಣದ ಭಾವದಾ..
ಕಣ್ಣೀರ ಧಾರೆಯು ಖುಷಿಯ ಕಡಲಿಗಾಗಿಯೋ?.. ನೋವಿನ ನಂಟಿನಿಂದಾಗಿಯೋ?
ಮೌನವೊಂದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ..
ಹೃದಯವು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಹಾಡಿದೆ..
ಇನ್ನೂ ಇದೆ... ಈ ಬಾಳು ನಿನಗಾಗಿದೆ...

Feel it.... Just breath it... Don't ever run from it. Face it.No matter what happens. Its ur destiny just keep walking..

----------------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ ---------------

ಹೃದಯದ ಕರೆ....

2012-06-30T12:09:00.001-07:00

-------->>>>>>>>(ಪರಮಾತ್ಮ ಚಿತ್ರದ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ
"ಹೆಸರು ಪೂರ್ತಿ ಹೇಳದೆ..... ತುಟಿಯ ಕಚ್ಚೀಕೊಳ್ಳಲೇ...."
ಹಾಡಿನ   Tuneಗೆ "ಬದಲಾದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ"....)

------------------------------------

-------->>>>>>>>(ಪರಮಾತ್ಮ ಚಿತ್ರದ ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ
"ಹೆಸರು ಪೂರ್ತಿ ಹೇಳದೆ..... ತುಟಿಯ ಕಚ್ಚೀಕೊಳ್ಳಲೇ...."
ಹಾಡಿನ   Tuneಗೆ "ಬದಲಾದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ"....)

------------------------------------
ಕನಸ ಬುತ್ತಿ ಬಾಡಲು...
ಕವಿತೆ ಕಥೆಯೇ ಆಗಲು...
ಮನಸು ಏಲ್ಲೋ ನೋಯಲು....
ಹನಿಯು ರೆಪ್ಪೆ ಸೇರಲು...
ಬಂದೆ ನೀನೂ ಹೇಗೆಯೋ
          ಕರೆಯದೇನೆ...
ಹೃದಯದ ಬಾಗಿಲ ಒಡೆದು
         ನೆಲೆಸಿದೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ....
ಬಾಳಿನ ದೇವತೆ ನೀನು...
      ಪೂಜಿಸಲೇನೆ ನಾ..... ||

ಮನಸಿನ ತೊಯ್ದಾಟದಿ, ಕನಸಿನ ಚೂರೆಂಟಲಿ
    ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಲು...
ನಗು ಎಂದೆಯೋ ನೀ ಕೈಯ ಹಿಡಿದು...

ಬೆಳಕು ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ
      ದಾರಿ ನೂರೆಂಟಾಗಿದೆ...
ಚಿಗುರು ಒಡೆಯೋ ಹಾಗಿದೆ
      ಗಗನ ಮುಟ್ಟೋ ಆಸೆಯೇ....
ಕಾಣದಂಥ ಮಾಯೆಯು
      ನಕ್ಕು ಬಿಡಲೆ......

ನಿನ್ನ ಮೊಗದ ನಗೂವಿಂದಲೆ
ಕನಸ ಗಂಟೂ ಬಿಚ್ಚಿದೆ
ಮರಿ ಹಕ್ಕಿ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು
          ಹೊರಟಾಗಿದೆ.....
ನಾ ನಿನಗಾಗಿಯೇ......

ಬಯಕೆ ಏಕೋ ಹೆಚ್ಚಿದೆ..
ಬಯಕೆ ಏಕೋ ಬದುಕಿದೆ..
ನಗುವ ಹುಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ನೋವೇ ಅಳುವಾ ಹಾಗಿದೆ
    ಒಮ್ಮೆ ಚಿವುಟೀ ನೋಡಲೇ...

ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಕರೆದಂತಿದೆ...
        ಉಳಿದುಕೊಳಲೇ...

----------------------------- ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ----------

ಬ-ಕಾರದಾ ಭಾವ

2012-02-21T04:33:00.002-08:00

ಭಾವದಾ ಬೆಳಕು ಬದುಕಿನಲಿರಲು...
ಬೇಡದಾ ಬಯಕೆ ಬೆಳೆಯುತಿರಲು..
ಬದುಕಲೇಕೆ ಬಟಾಬಯಲಲಿ...
ಬೇಯಲೇಕೇ ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ...
ಬಣ್ಣದಾ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ... ಬೆನ್ನತ್ತಿದಾ ಬಿಂದುವಂತಾಗುವಾ ಬದಲು...
ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆಯಬಾರದೇಕೆ ಪ್ರೀತಿಯಾ ಬಳ್ಳಿ...

-----by ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಬಯಲಿದು.....

2012-02-21T03:33:00.008-08:00

Hey friends .... ಇದು "ROCK STAR" ಚಿತ್ರದ "Aur ho" ಹಾಡಿನ tune ಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬರ್ದಿದೀನಿ ....

ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಈ ಬಯಲಲಿ....
ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿದೆ...
ನಾ ಕೂಗಿ ಕರೆದ ಸ್ವರ ಕೇಳೀತೆ...?
ಕಣ್ಣ ಬಿಂದು ಬಂದು ಏನಂದಿತೇ...?
ಬೇಕಾದ ನೆನಪೆಲ್ಲ ನಕ್ಕಿತು.. ಅತ್ತಿತು..
ಈ ಕ್ಷಣದಲಿ ನಾನೇನಾದೇ...?(2)
ಈ ಕ್ಷಣದಲಿ ನಾನೇನಾದೇ... ಕೇಳಿತು ಮನ ಕೇಳಿತು...
ಸೆಳೆತವು ಸೆಳೆತವು.. ಉಸಿರಿನ ಬಡಿತವು ಹೃದಯವು ಚೀರುತಿದೆ (2)
ಸೆಳೆತವು ಸೆಳೆತವು.. ಉಸಿರಿನ ಬಡಿತವು..... ಕೇಳಿತು ಏಕೆಂದೂ..
ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಗುರಿಯನು ತಿಳಿಯೇನು... ಈಗಲೇ || ||

ಮನ ನಿನ್ನದು ನೀ ತಿಳಿದುಕೋ...
ಅದು ನಿನ್ನದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿಕೋ....
ಈ ಕ್ಷಣದಲಿ ನೀನೇನಾಗಿರುವೇ...?
ಈ ಕ್ಷಣದಲಿ ನೀನೇನಾಗಿರುವೇ.. ನೀ ನೋಡಿಕೋ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬವ
ಜಾರಿದೆ ಜಾರಿದೆ ಕಣ್ಣಿನ ಹನಿಯಿದು ನಿಲ್ಲದೇ ಸರಿಯುತಿದೆ.. (2)
ನೋವಿನ ಮುಳ್ಳಲಿ ಹೃದಯವು ಒಡೆದಿದೆ... ಕೂಡಲು ಬರಬಹುದೇ...
ನಾ ಕಡಲಲಿ ದಾರಿಯ ಹುಡುಕುತ ಹೊರಟಿರುವೇ.... ರಕ್ಷಿಸೋ ಹರಿಯೇ.
ನಾ ಕಟ್ಟಿದ ಕನಸು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರುತಿದೆ... ಕನಸೇನಾ ಇದುವೇ....
ಓ ಹೃದಯವೇ ನೀ ಕುಳಿತಿಹೆ ಓಡು ಓಡು ಈಗ ಕನಸೊಡನೆ
ಬದುಕಿದು ಬದುಕಿದು ನೊವಿನ ಸಾಲಿದು ನಕ್ಕರೆ ನೀ ಗೆಲುವೇ... (2)

ನೀನೆಂದೂ ನಗು, ಕಾರ್ಮೋಡ ಇದು..
ಬಿಸಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲು.. ನೀ ಉಸಿರಾಡು..
ನಡಿತಾನೇ ಇರು.. ಬಿರುಗಾಳಿಯಾದರೂ..
ಕನಸೊಡನೆ.. ಸಹನೆಯಲಿ.. ಬರಡಿರುವಾ ಭೂಮಿಯೊಡನೆ..

ಅಬ್ಬರಿಸಿ.... ಸಿಡಿ ಸಿಡಿ ಸಿಡಿಲಿದು ಬೆಳಗಿದೆಯೋ..
ಹನಿ-ದನಿ ಮೊಳಗಲು ಚಿಗುರಿಹುದೋ..
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಈ ಬಯಲಲಿ..
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಈ ಬಯಲಲಿ ..||

-----by ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಬದುಕಿದು ಮರಳ ತೀರ...

2012-02-21T03:15:00.005-08:00

ಮರಳಿನ ತೀರದಂಥಾ ಬದುಕಿದು..
ಗಾಳಿಯಂಥಾ ಕಾಲವು..
ಬೀಸಿ ಬರುವ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದು..
ಬೀಸುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲದು..
ಸೋಕಿ ಹೋದ ಗಾಳಿ ಮತ್ತೆ ಬರಲಿನ್ನು ಸಾಧ್ಯವೇ..?

ಹೇಳುತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತಿದೆ ಏನೋ ಈ ಅಲೆಗಳು..
ಅಲೆಗಳಂತೇ ಕಡಲಾಳದಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ನೆನಪುಗಳಿಹುದು...
ಸ್ವರಗಳಂತೆ ಶಬ್ಧವು... ಖುಷಿಯ ಅಲೆಗಳಾಗಿ ಸೇರಿ..
ಹೃದಯವ ತಣಿಸಿಹುದು..

ವೀಣೆಯಾ ತಂತಿಯಂತೆ ಕಡಲಿನಾ ಅಲೆಗಳು..
ಕೊಳಲಿನಂತಾದ ಕಡಲ ತೀರವು..
ಕಿವಿಯ ತೂತನು ಗಾಳಿ ಸೇರಿ ನುಡಿಸುತಿಹುದು ಸುಶ್ರಾವ್ಯವ...
ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯಂತೆ ನೆನಪುಗಳು ..
ಅಳಿವುದೆಂದೋ, ಬದಲಾಗುವುದೆಂದೋ ಅಲೆಗಳಾ ಹೊಡೆತಕೆ.
ಕಳೆದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತನು ತಿರುಗಿ ನೊಡಲೇಕೆ...?
ತಂಪು ಗಾಳಿಯಿರಲು ನಗುವಿನಾ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ..
ನಡೆಯಬಾರದೇಕೆ ಹಿಂದೇಟಿಲ್ಲದೆ.
ಆಗಬಾರದೇಕೆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ...
ರಂಗುರಂಗಿನಾ ಕಿರಣ ಭುವಿಯ ತಾಕಲು
ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಬೆಳಕು ನೀನಾಗಲು.

-----by ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಇಲ್ಲ..... ನಾವೇ ಮೂರ್ಖರು...

2012-02-21T02:16:00.008-08:00

He never leaves us in the first place. When we cry, he's right there.

ನಾವು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ ಬಿಟ್ರೇ ಏನು ಉಳ್ದಿರ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ ನಮ್ life ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ..
ವೊಂಥರಾ boring ಆಗೋಗಿರೋದು ಅಲ್ವ....
ಅದಿಕ್ಕೇ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತು ಕಣ್ರೀ...

ಬರಗಾಲ ಬಂದು ಭೂಮಿ ಒಣಗಿ ಬರಡಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನೀರಿನ ಹನಿಯ ಬೆಲೆ ಗೋತ್ತಾಗೋದು...

So.......

ನಿಮ್ಮ ಬದುಕು ಅನ್ನೋ ಭೂಮಿ ಇನ್ನೂ ಬರಡಾಗಿಲ್ಲ ಕಣ್ರೀ, ಸುಮ್ನೆ ಬೇಡದೆ ಇರೋದನ್ನ ಮಾಡಿ..
ಬೇಡದೆ ಇರೋ ಥರ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ..... ಸುಮ್ನೇ ಬರಡು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ.....
ಎಲ್ಲಾರೂ ಅವನ ಮಕ್ಕಳೇ ಕಣ್ರೀ...
ಯಾರನ್ನೂ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡಲ್ಲಾ ಅವ್ನು...
ಸ್ವಲ್ಪ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪ್ರಿಯ ಅಷ್ಟೇ...

ಇಲ್ಲ.... ನಾವೇ ಮೂರ್ಖರು... ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ...

ಭೂಮಿ ಬರಡಾಯ್ತು ಅಂದ್ ಕೂಡ್ಲೆ ಕಾರಣ ತಿಳಿದು ಕೊಳ್ಳದೇ, ಹುಡುಕದೇ ವಿನಾಕಾರಣ ಅವನನ್ನ ಬಯ್ಯುತ್ತಾ, ಶಪಿಸುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳಿತೀವಿ...
There is a reason for everything..There is no accident in our Life.. Everything happens for some reason.. ಅನ್ನೋದನ್ನ ಅರ್ಥನೇ ಮಾಡ್ಕೊಳೋದಿಲ್ಲ..
ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಜೊರು ಮಳೆ ಬರತ್ತೆ... ಮತ್ತೇ ಸಮಾಧಾನ ಆಗತ್ತೇ... ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೇ..
ಭುವಿ ತುಂಬಾ ಹಸಿರಾಗುತ್ತೆ... ಒಳ್ಳೆ ಪರಿಮಳ ಸೂಸತ್ತೆ.... ಅದೇ ಗುಂಗಲ್ಲೇ ಮೈ ಮರಿತೀವಿ...

ಆಗ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ದುರಹಂಕಾರ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಗೆ...
ಹಳೆಯ ಕಷ್ಟ ಮರೆತು ಹೋಗಿರುತ್ತೇ, ಹಳೆಯ ಆ ಬಂಧ ಮರೆತೋಗಿರುತ್ತೆ.... ಮುಂದೆ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣು ಕುರುಡಾಗಿರುತ್ತೇ...
ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಏನೆನೋ ಅಂತೀವೀ... ಮಾಡಿದ್ದು, ಅಂದಿದ್ದು ಅರಿವಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲ್ಲ.....
ಆಗ ಅವನನ್ನ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿರ್ತೀವಿ

ಸುರಿಸ್ತಾನೆ ಮಳೆನ ಜೋರಾಗಿ..... ಅತಿಯಾಗತ್ತೇ... ಪ್ರವಾಹ ಶುರುವಾಗತ್ತೇ....
ಮತ್ತೆ ಅದೇ... ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಬಯ್ಯುತ್ತಾ ಕೂರ್ತಿವಿ... ಆಗಲೂ ಕಾರಣ ಅರಿತು ಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ ನಾವು...
ಕೂಗೋದು, ಚೀರೊದು ನಿಲ್ಸಲ್ಲ.... ಆಗೋದು ನಿಲ್ಲಲ್ಲ...

ಇಲ್ಲ... ಅವನನ್ನ ಅರ್ಥನೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೊದಿಲ್ಲ ನಾವು.....
ಆದ್ರೆ ಅವ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾವೇನೇ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಪ್ರೀತ್ಸೊದು ಮಾತ್ರ ಬಿಡಲ್ಲ... ಪ್ರೀತಿಸ್ತಾನೇ ಇರ್ತಾನೆ....
ಮಾತಾಡಿಸಿ ಹೇಳೊಣವೆಂದ್ರೇ.... ಕೇಳೋ ಕಿವಿ, ಕಣ್ಣು ಏನೂ ಇಲ್ವೇ ನಮ್ಗೆ...
ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಏನೇನಕ್ಕೋ ಉಪಯೊಗಿಸ್ತೀವಿ ಇದೊಂದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು...

ಆ ಪರಮಾತ್ಮ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನ ಕೇಳಲಿಕ್ಕೆ, ಕಾಣಲಿಕ್ಕೆ ಅಂತನೇ ಈ ಹೃದಯ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದಾನೆ ಕಣ್ರೀ...
Heart is a pure soul of a god..
Atleast.. ಆ ಹೃದಯ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನಾದ್ರೂ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ ನಾವು .......ಊಹ್ಹೂ ... ನಾವ್ ಕೇಳಲ್ಲ....
ಅದಿಕ್ಕೇ ಅತಿವೃಷ್ಠಿ, ಅನಾವೃಷ್ಠಿ........ ಆಗಲಾದ್ರೂ ನಮ್ಗೆ ಅವನ ನೆನಪಾಗತ್ತೇನೋ ಮರೀದೆ...
ಅವನ ಮಡಿಲಲ್ಲೇ ಮಗುವಾಗಿರಬಹುದೆಂದು
ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಅವ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ನೋವು ಅನುಭವಿಸ್ತಾ ಇರಬಹುದೋ ಎನೋ.... ಅಲ್ವ..?
ಅವ್ನಾದ್ರೂ ಏನು ಮಾಡ್ತಾನೆ ಹೇಳಿ... ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೋವಾದ್ರೂ ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ, ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಾಗಿ ಚಾಟಿ ಬೀಸ್ತಾನೆ ಇರ್ತಾನೆ........
ಇಲ್ಲ.... ನಾವೇ ಮೂರ್ಖರು....

ನಾವು ಕೊನೇತನಕ ಬಯಸೋದು ಅಂದ್ರೇ ನಮ್ಮದೊಂದೇ ಸುಖ, ಸಂತೋಷ, ರಕ್ಷಣೆ ಮಾತ್ರವೆ.... ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರೋರು ಚೀರಾಡ್ತಾ ಸಾಯ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಕೂಡ....
ಅದ್ ಬಿಟ್ರೇ ಇನ್ನೇನು ಬೇಡ ನಮಗೆ.... ದುಃಖನೇ ಬೇಡ ಅಂತೀವೀ.....
Ready- ನೇ ಇರಲ್ಲ ನಾವು ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸೋದಕ್ಕೆ...
ಆಮೇಲೆ ಒದ್ದಾಡ್ತೀವಿ.... ಬದಲಾಗಿ ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ... ಹಂಚಿ ತಿನ್ನೋ ಸ್ವಭಾವವೆ ಇಲ್ವ ಹಾಗಾದ್ರೇ....

ಕೊನೇತನಕ ಕೂಗೋದು ಬಿಡಲ್ಲ..... ಆಗೋದು ನಿಲ್ಲಲ್ಲ....
ಇಲ್ಲ..... ನಾವೇ ಮೂರ್ಖರು.....ಅಲ್ವ...? ಹಹ್ಹಹಹ್ಹ

-----by ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ

ಯಾರು ನೀನು....!!!?

2011-10-16T06:40:00.000-07:00

ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನೋಡಿದೀಯಾ
ಯಾಕೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೀಯಾ
ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಿ ಹರಿವ ಒಂದು ಭಾವವ....
ಕಾಡಿ ಕಾಡಿ ಮೂಡೋ ಒಂದು ಉಧ್ಗಾರವ..

ಯಾರು ನೀನು....!!?
ಹ್ಞಾ....
ಏಕೆ ಹೀಗೆ
ಏನು ಹಾಗೆ
ಕನ್ನಡೀಲಿ ಕಣ್ಣ ಕಂಬನಿ ಹೊಳೆದ ಹಾಗೆ..
ಕೇಳಿದಾಗ ಏನೋ ಒಂದು ನುಡಿದ ಹಾಗೆ..
ಯಾರು ನೀನು....!!
ಕೇಳಿಲ್ಲಿ.....
ಒಮ್ಮೆ ನೀನು ಕೇಳು ನಿನ್ನಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರೋ ಸತ್ಯವ...
ನೀನು ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಆದೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ಭಾವನೆ...
ಭಾವವೆಲ್ಲ ಮಾಸಿಹೋಗಲು ನೀನು ಏಕೆ ಇಲ್ಲಿಹೆ....

ಆಸೆಯೆಂಬ ನಶೆಯಲಿರಲು, ಸೋಲು ಕಂಡರೆ ದ್ವೇಷವೇ..?
ಗೆಲುವೇ ಬೇಕು ಎಂದು ನುಡಿವ, ಮನಕೆ ಸೋಲು ಪಾಠವು...
ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಕಲಿತ ಪಾಠವ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಮರೆಯಬೇಡ...

ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ ನಿನಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರೋ, ಮನದ ಮಾತು..
ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಕಿವುಡನಾದೆ, ನಾದ ಕೇಳದೇ ದೂರ್ತನಾದೆ..
ಮನದ ಮಮತೆಯು ತಿಪ್ಪೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ನಿನ್ನ ತನವು ?...
ಜನರ ಹೃದಯ ಕೊಳಚೆಯೇಕೆ, ಹುಳುವು ಹುಟ್ಟಿ ಕೆಡಿಸಲು..

ಕಾಡೊದಿಲ್ಲವೇ? ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ.....
ಏಕೆ ನೀನು ಹೀಗೆಯೆಂದು..?

ಕನಸ ಕಟ್ಟಿ ಗೂಡ ಹೆಣೆದು...
ಎಲ್ಲಿ ಹೋದೆ ಹಾರಿ ದೂರ.
ತಡೆವೆ ಏಕೆ ಹರಿವ ನದಿಯ...
ಕಟ್ಟಲೇಕೆ ಗೋಡೆಯ.
ಏಕೆ ಬಯಸುವೆ ಸುಖವ ಮಾತ್ರವೇ...
ಸಾರವಿಲ್ಲದ ಹಿಂಡಿದಂಥ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ.
ರುಚಿಯ ಅಡುಗೆಯು ಸಿಗುವುದಾಗ...
ಹುಳಿಯು ಕಹಿಯು ಸಿಹಿಯು ಎಲ್ಲ ಇರಲು ಸವಿಯಲು.
ಇದುವೇ ಜೀವನ.. ಗಾಳಿಯಂತೆ ಬೀಸಲೀಗ...
ಬಯಸಲೇಕೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು.
ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಹರಿಯ ಬಿಡಲು...

ತಂಪು ನಿನ್ನದು ಎಂದಿಗೂ.
ಏಕೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಹೆ.. ಏನು ಸಾಧಿಸ ಹೊರಟಿಹೆ......

ಕಣ್ಣ ಬಿಂಬದಲ್ಲಿ ಕಾಣೋ ಬಿಂಬ
-ದಂತೆ ಮನದ ಪ್ರಶ್ನೆಯು...
ಯಾರು ನೀನು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೋ...
ನಿನ್ನ ಹೃದಯವ ತೆರೆದು ಇಟ್ಟುಕೋ...
ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಭಾವವೆಂಬ ದೇವರಲಿ.
ಪುಟ್ಟ ಮಗುವ ನಗುವಿನಂತೆ
ಚಿಗುರು ಒಡೆದ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ
ಹೂವಾಗ ಹೊರಟ ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ
ಮುಗ್ಧವಾದ ಮಗುವ ಮನದಲಿ ಮೂಡೋ ಆ ಮೌನದಂತೆ...
ಏಕೆ ಇನ್ನು ಮುಸುಕು ನಿನಗೆ.....
ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಬಯಸಲು.
ಹೃದಯವಾಗ ನಗುವುದೀಗ ನಿನ್ನ
ಆ ಹುಚ್ಚಾಟಕೆ...
ನಿನ್ನ ಆ ಹೆಬ್ಬಯಕೆಗೆ...
ನಿನ್ನ ಪೆದ್ದು ಯೋಚನೆಗೆ...
ಯಾರು ನೀನು......!! ಎಂದು ಕೇಳಿಕೋ...
ಒಮ್ಮೆ ನೀನು.........
ಏಕೆ ಬಂದಿಹೆ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೋ
ಯಾರು ನೀನು.....!! ಯಾರು ನೀನು.....!!

---------ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ---------

ನೋಡಿಕೋಳ್ತಿಯಾ... ನನ್ನ ಹೃದಯವ!!......

2011-07-21T08:27:00.000-07:00

ನನ್ನ ಮನಸು ಎಲ್ಲೊ ಇದೆ..
ಮನಸ ಮಾತು ಇನ್ನೊಂದಿದೆ...
ಸ್ವಲ್ಪ ಕೇಳು ನೀ ಇಲ್ಲಿಯೇ...
ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿಲ್ಲವೇ...
ಕನಸ ಬಿಟ್ಟು ಹಾರಿ ಹೋಗಿದೆ..
ನನ್ನ ಹೃದಯದಲೀಗ ಜ್ವಾಲೆ ಹೊತ್ತಿದೆ ||

ಈ ಪ್ರೀತಿಯು ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಂತಿದೆ...
ನನ್ನ ಕನಸಲ್ಲಿ, ಆ ರಾತ್ರೀಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಂಡಂತಿದೆ...
ಒಂದು ಮೌನ ಬರೆದ ಸಿಹಿಯಾದ ಪ್ರೇಮ ಬೆಳದಿಂಗಳಾ ಬೆಳಕಲಿ ತಂಪಾದ ಗಾನ..
ಹಸಿರಿನೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿದ್ರಿಸಿರುವ ಆ ಪುಟ್ಟ ನೀರ ಹನಿಗಳೇನಾ ನೀ..
ಕೆಸುವಿನೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆಡ್ವಾ ಹನಿಗಳೇನಾ ನೀ ...
ಬೆಳಕಿನಾ ಕಿರಣ ನಾನಾಗಲು...
ಗರಿಯ ಕೆದರಿ ಕರೆವ ನಾನು ಬರವ ಕಳೆವ ಮೋಡದಂತೆ,
ಮುತ್ತನೀವ ದೇವತೆಯಾ ನೀ....ಆ ಅದ್ಭುತ ಸೌಂದರ್ಯವೇನಾ ನೀ....
ಬಿಡಲಾರೆ ಉಸಿರಾ ಸನಿಹಾನೆ ಸುಳಿವ ಸುಳಿಗಾಳಿಯಾಗಿ ,
ನೀ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ....ಬಿಡಲಾರೆ ಉಸಿರಾ ||
ಹಸಿವನ್ನೇ ಸವಿವಾ ಮನಸಿಗೆ ಸಿಗುವಾ,
ನೋವ ಮರೆಸಿ ನಗಿಸಿ ಕುಣಿಸೋ ಮಳೆಯಾಗಬಾರದಾ......ನಿನಗೊಮ್ಮೆ ಮನಸಾಗಬಾರದಾ....
ವೀಣೆ ನುಡಿಸೋ ತಂತಿಯಾಗಿ ಸ್ವರದ ದನಿಯ ಕೇಳಿ ಬರುವ
ಖುಷಿಯ ಅಲೆಗಳಂತೆ ನಾವಿಬ್ಬರಾಗಬಾರದೆಕೇ...........ನೀ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೇಳಬಾರದೇಕೆ.....
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯ ಕಷ್ಟ ಕಂಡು ಕಣ್ಣ ಕಂಬನಿ ಒರೆಸಲೆಂದು
ಕೈಯನಿತ್ತ ಹೃದಯ ನನ್ನದು...
ಸರಿಯಾಗಿ ನೊಡಿಕೋಳ್ತಿಯಾ ಈ ಎನ್ನ ಹೃದಯವ!!..... || ||

---ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ---

ಕೊನೆಯ ತನಕ....

2011-07-21T08:21:00.000-07:00

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಪ್ರೇಮ..ನುಡಿದಿದೆ ಈ ಹೃದಯ ಜಗವ ನೋಡಿ...
ಎನ್ನ ಕಾಲು ನಿಲ್ಲುತಿಲ್ಲ...
ನಿಲ್ಲು ಎಂದರೂ ಕೇಳುತಿಲ್ಲ...

ಚಿಟ್ಟೆ ಹಾಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿತು ಚಿಟಿಪಿಟಿ ಎಂದು ಹಾರಿ
ಸಾವಿರಾರು ರಂಗು ಚೆಲ್ಲಿ ಜಗಕೆ ಹರಡಿಹುದು....ಜಗವ ತಿರುಗಿಹುದು...
ಇದು ಪ್ರೇಮ... ಇದುವೇ ಪ್ರೇಮ....

ಕಡಲಲೆಯ ರಸಬಡಿತಗಳ ಬಹುದಾನಂದ..... ಆ ದಡಕಲ್ಲವೇ....
ಮರಗಿಡದ ಹೂವುಹಣ್ಣುಗಳ ಆ ಸಿಹಿಒಲವು ..... ಜೀವನಾಡಿಯದಲ್ಲವೆ....
ಸಿರಿತನದ ತೊರೆನದಿಗಳಂತೆ ಸಾಗರವ ಸೇರಿಹುದು...

ನೋಟದಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಿ...
ಹರಿದಾಡುವಾ.. ಮನವ ಹಿಡಿದೆಳೆವ
ವರವಾಗಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕನಸಾಗಿ ...ದಿನವಿಡೀ ನಿದ್ದೆಯೇಲ್ಲಿ...
ನಿದ್ದೆ ಕದ್ದ ಚೊರನೇಲ್ಲಿ?...

ಜ್ವರವಿರಲು ಇದು ಜೊತೆಗಿರಲು ..
ಯಾರು ಏನೆಂದರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲವೋ....

ತರಗೆಲೆಯಾ ಹಾಗೆ ಉದುರಿದರೂ..
ಚಿಗುರೆಲೆಯಲಿ ಹೊಸ ನಾಂದಿಯಾಗಿಲ್ಲವೇ ....ಇದು ಕರಗುವುದಲ್ಲವೋ..

ಸಿಗದಿರಲು.. ಒಂದಾಗದಿದ್ದರೂ ಇದು ಕೊರಗುತ ...ಕುರುವುದಿಲ್ಲವೋ..

ಇರುವರೆಗೂ ಕೊನೆ ಉಸಿರಿರಲು ಅದು ..
ನಗುನಗಲು ಸಾವೇ ಹೆದರಿಹುದೇ....

ಯಾರ್‍ಯಾರೋ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸಿಕ್ಕಿರಲು ...
ಮತ್ತೆಲ್ಲೊ.. ಇನ್ನೆಲ್ಲೊ.. ಕಳೆದಿರಲು...
ಮುಂದೆಲ್ಲೊ ಕಾಯ್ದಿಡುವ ಸಿಹಿಯಾ ನೆನಪುಗಳಿದು...
ಮರೆಯಬೇಡವೆ... ||

ಇದು ಪ್ರೇಮ ...ಸಾವೇ ಇರದ...
ಕಡಲೊಳಗಡೆ ಕಾಣೋ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣ!..

ಬಾನು ಬಾಗೋ ಭುವಿಯ ತಾಗೋ..
ಆ ತುದಿಯ.... ಕೊನೆಯ ಹಾಗೇ..

ಇದುವೇ...
ಮಳೆಯಹನಿಯು ಭುವಿಯಲರಳಿ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ನಡೆಯೋ... ಕ್ಷಣದ ಹಾಗೇ....

ಇದುವೇ...
ಮನದ ಹೃದಯದಿ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿ ...
ಕುಣಿದು ತಾಳದಿ ನಲಿವ ಬಣ್ಣದಿ..
ತಂಪು ಗಾಳಿ ಕಂಪ ಸೂಸಿ.. ಬಣ್ಣವೆಲ್ಲ ಜಗದಿ ಹರಡಲು...
ಇದು ಕೊನೆಯಿರದಾ ಪ್ರೇಮ...

ಇದುವೆ.. ಕೊನೆತನಕ ಪ್ರೀತಿಸೊ ಪ್ರೇಮ || ||

---ರಘುರಾಮ್ ಜೋಶಿ---

ಹೇಗೆತಾನೆ.. ಮರೆಯಲಿ!!

2011-07-17T02:54:00.000-07:00

ನೆನಪಿದೆಯಾ...
ಊರೆಲ್ಲಾ ತಿರುಗಿದ ಆ ದಿನ ..
ಹೇಗಿತ್ತು?....
ಕದ್ದು ತಿನ್ನುತಿದ್ದ ಮಾವಿನ ರುಚಿ..
ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತಲ್ವ......!
ಗೊಮ್ಮಟೇಶ್ವರನ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡಿದ್ದು...?
ನೆನಪಾಯಿತಾ...
ಊಟ ಬೇಡವೆಂದು ಹಠ ಮಾಡಿದಾಗ ..ಅಮ್ಮ ನಿಸರ್ಗವನ್ನ ತೋರಿಸಿ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿದ್ದು....
ನೆನಪಿದೆಯಾ......
ಕತ್ತಿ,ಕೊಡಲಿ ಹಿಡಿದು ಅಜ್ಜನೊಟ್ಟಿಗೆ ತೋಟ ಸುತ್ತಿದ್ದು....
ನೆನಪಿದೆಯಾ......
ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಹೊಡೆತ ತಿಂದು ಕಲಿತ ಆ ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕ.....
ನೆನಪಿದೆಯಾ......
ಅಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಹೊಡೆದಾಡಿದ ಆ ಕ್ಷಣ...
ನೆನಪಿದ್ದಾರಾ......
ನಿನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದಿದ ಆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗುರುಗಳು...
ನೆನಪಿದೆಯಾ......
ಮಳೆಗಾಲದ ಚಳ್ಳೆಹಣ್ಣು, ಬೆಸಿಗೆಯ ಕೌಳಿಕಾಯಿ.... ಮತ್ತೆ... ಆ ನೀಲಿ ನೆರಳೆಹಣ್ಣು,ಸಂಪಿಗೆ ಹಣ್ಣು...?
ನೆನಪಿದೆಯಾ...
ಜೇನು ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿಬಂದ್ದಿದ್ದು....

ಕನಸು ಕಾಣಲು ಕಲಿತಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ...
ಕನಸು ಕಾಣಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ.....
ಮನಸ್ಸು ಗರಿಗೆದರಿ ಹಾರಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ.....
ಅಳುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾ...
ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ...
ಮನದ ಮಳೆಗಾಲದ ಹನಿಗಳಲಿ ಆಟ ಆಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ....
ಜೀವನದ ಅರ್ಥವನ್ನ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ....
ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಗುರುತು, ಗುಣ ತಿಳಿಯುವುದ ಕಲಿತಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ.....
ನನ್ನ ಜೀವನದ ಗುರಿಯ ಹಾದಿ
ಚಿಗುರೊಡೆದಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ.....
ಭಾವನೆಗಳು ಮೂಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ......
ಆ ಮರ ಗಿಡ ಬೆಟ್ಟ ಜನ ಕಾಡು ಗಾಳಿ ಬೆಳಕ ಕಂಡು ಅನುಭವಿಸಿ .......
ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಕ್ಕಿ ಹಾಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟುವಾಸೆ ಮೂಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ....

ಜೀವನದಾ ಮಂತ್ರ ಯಂತ್ರವಾಗುತಿರುವಾಗ.....
ಮಂತ್ರ ಮಾಡಿದ ಮಾಯಾಲೋಕದಂತಿರುವ ..
ಈ ಮುಗ್ಧ ಮನಸಿನ ಮಗುವಂತಿರುವ..
ಆ ನೆನಪುಗಳ ಸುಂದರ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಂತಿರುವ ..ಈ ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಮರೆಯಲಿ ಹೇಳಿ....!!!!

ಕನಸಿನ ಪಚೀತಿ....

2011-07-17T02:47:00.000-07:00

ನಿನ್ನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನ ಬಿಂಬ ಕಂಡೆ..

ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆಯಲಿ ಹಾಲಿನ ಕೆನೆಯ ಕಂಡೆ..

ನಿನ್ನ ಆ ತುಟಿಯಲಿ ಜೇನಿನ ಸಿಹಿ ಕಂಡೆ

ನಿನ್ನ ನಗುವಲಿ ಹೂವಿನ ಅರಳುವ ಚಂದ ಕಂಡೆ..

ನಿನ್ನ ಮೊಗದಲಿ ಅಪ್ಸರೆಯನು ಕಂಡೆ..

ಆದರೆ ಚೆಲುವೆ............

ಕನಸು ಕಂಡೆ ಎಂದು ತಿಳಿದದ್ದು ................ ಮಂಚದಿಂದ ದೊಬೊಲ್ ಎಂದು ಬಿದ್ದು ಸೊಂಟ ಮುರಿದಾಗಲೆ. .....ಥೋ..