jarmosievitz

#31 gadająca głowa

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Fri, 15 Feb 2019 14:58:00 +0000

Przyszło nam żyć w prześmiesznych czasach, w których prawdziwe wartości spychane są do najniższej szuflady naszej podświadomości. Nie potrafimy żyć dla kogoś, z kimś. Nie potrafimy tworzyć zwykłych i niezwykłych relacji, bo powoli zatracamy tę umiejętność.

W dzisiejszym świecie ktoś, kto dobrze wie czego chce od życia, ma swoje pasje i potrafi je realizować, jest uznawany za dziwaka. Bo jak to? Przecież już nikt nie robi nic poza wyznaczoną nam normę. Ludzie, którzy nazywają się dorosłymi cały czas się gubią. Nie potrafią odpowiedzieć sobie na pytanie, czego tak naprawdę w życiu chcą. A przecież żeby coś w życiu osiągnąć, trzeba obrać sobie jakiś cel. Chociażby bycie dobrym człowiekiem. Inaczej mam wrażenie, że żyjemy - to fakt. Ale z dnia na dzień. Ten dziwny świat próbuje zamknąć nas w mydlanej bańce ze ściśle określonymi zasadami. Ale czy wtedy faktycznie żyjemy? Czy jesteśmy jedynie kolejną kopią peudoczłowieka, który nie wie czego chce? Mamy aktualnie tyle możliwych opcji do zrealizowania, że sami tak naprawdę nie wiemy czego chcemy. A zawsze to te najprostsze rozwiązania są najlepsze. Nasze czasy są beznadziejne. Nikt nie próbuje się już nawet wyróżniać, bo po co? Dzisiaj człowiek, który łączy studia z pracą uznawany jest za osobę ambitną. A jeszcze nie tak dawno, w czasach młodości naszych rodziców to wszystko było normą. Ludzie wybierali najprostsze opcje i byli szczęśliwi. Więc dlaczego my nie możemy tak żyć? Dawniej celem ludzi było to, aby być szczęśliwym. Dzisiaj do szczęścia potrzebujemy kolejnego auta i worka z pieniędzmi. I co, gdy już to zdobędziemy?

My - ludzie tych czasów, pałętamy się po świecie jak wyrzucony papierek, popychany przez wiatr.

*Coś ważnego do obejrzenia. Gadające głowy - Krzysztof Kieślowski

#30 świadomość

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Fri, 28 Dec 2018 20:33:00 +0000

Świadomość własnego ja i otaczającego nas świata jest rzeczą, o której często nie myślimy. Żyjemy, bo się urodziliśmy. Nie zwracamy uwagi na nasze zachowanie i to, jakie prawdy moralne kierują światem. Toczy się walka między skrajnościami. Coraz rzadziej jesteśmy gotowi pójść na kompromis i dostrzec to, że nasze życie w dużej mierze nie zależy od nas, a od ludzi spotkanych na naszej drodze i z trudnościami, z którymi musimy się zmierzyć. Zapominamy, o normalności i przyzwoitej naturalności, które powinny nam towarzyszyć. Może wydawać się nam, że żyjemy nienagannie, a tak naprawdę nasze decyzje postrzegane są jako pasmo porażek. Możemy też uważać nasze życie za beznadziejne i ciągle dążyć do czegoś, co tak naprawdę nigdy nas nie uszczęśliwi, a inni będą nam go zazdrościć. Tworzą się obozy ludzi idealnych i tych, którzy idealnymi być powinni.

Dojrzałością nie jest zbytnia powściągliwość i pozorna wyniosłość, nie jest nią też nadmierne rozochocenie i szaleństwo. Jest nią umiejętność wypośrodkowania tych wszystkich rzeczy. Tej świadomości nam brakuje. Często popadamy w skrajności i chcemy być zbyt idealni lub zastanawiamy się jak to jest żyć na krawędzi marginesu społecznego i sięgamy dna. Nikt w swojej przerysowanej często ambicji i wewnętrznej zarozumiałości nie jest w stanie ściągnąć drugiego człowieka w dół. Destrukcyjnym jest spotkać na swojej drodze osoby, które próbują nas odciąć od świata - od prawdziwych emocji i naturalnych zachowań. Nie da się mieć idealnego życia. Nie da się być idealnym w każdym momencie. Człowiek ma w sobie tyle emocji, że powściąganie ich prowadzi do samozniszczenia. I w drugą stronę - łatwo jest żyć po najniższej linii oporu. Jednak w świadomości powinniśmy mieć to, że rzeczy, na które ciężko pracujemy, i które często sprawiają nam wiele bólu owocują w coś najlepszego i często daleko im do świetności.

Cudownie spędza się czas w perfekcyjnie posprzątanym domu. Ale czy dobrze czujemy się w nim nie mając nikogo oprócz siebie?

#29 obca wrażliwość

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sun, 12 Aug 2018 18:27:00 +0000

W dzisiejszym egoistycznym świecie pojęcie wrażliwości jest co najmniej abstrakcyjne. Mam wrażenie, że im więcej człowiek posiada, tym mniej zdolny jest do czytania między wierszami i niesienia bezinteresownej pomocy. Coraz częściej robimy rzeczy, z których będziemy mieli pewne korzyści. Zanika w nas empatia i umiejętność szerokiego patrzenia na świat.
Jednym z najgorszych aspektów jest to, że nie jest uzależnione to od wieku poszczególnych jednostek. Najprościej jest powiedzieć, że jest się jeszcze młodym i ma się jeszcze czas na wypracowanie pewnych cech charakteru. Według mnie to najgorszy argument jakiego można użyć, ponieważ jeżeli nie zaczniemy pracować nad sobą już teraz, będziemy coraz bardziej zgorzkniali. Bycie egoistą się opłaca, ale czy warto żyć mechanicznie widząc jedynie czubek własnego nosa i ściągając profity ze wszystkiego? Coraz więcej ludzi skarży się na to, że są nieszczęśliwi. A jak można być szczęśliwym w świecie uzależnionym od schematów i egoizmu? Żeby czuć się dobrze, musimy dawać też coś od siebie - odrzucić wszystkie proste rozwiązania i zacząć dawać od siebie więcej, niż sami chcielibyśmy dostawać. Wykorzystując nasze wszystkie egoistyczne cechy charakteru nieświadomie dążymy do autodestrukcji.

Powoli tracimy wszystkie rzeczy, które wywołują u nas pozytywne emocje, a kiedy już stracimy je wszystkie, próbujemy zastąpić je innymi, często bezwartościowymi, przez co stajemy się emocjonalnymi zombie.

Wrażliwość to jedna z cech charakteru, którą ciężko jest wypracować. Jednym kojarzy się ona ze słabością, a według mnie jest ona wielką siłą, ponieważ trzeba włożyć dużo wysiłku w to, by bezinteresownie dawać coś od siebie.

benny blanco, Halsey & Khalid – Eastside

#28 zamiana ról

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Tue, 22 May 2018 20:36:00 +0000

O ile jestem w stanie zrozumieć wysokość ceny masła i jajek w sklepie, tak nie pojmuję zmian w osobowościach kobiet i mężczyzn na przestrzeni lat. Mam wrażenie, że kobiety stają się bardziej męskie, a mężczyźni niewieścieją. Kiedyś podział ról był jasny - mężczyzna dbał o to, by zapewnić rodzinie dogodny byt, a kobieta rodziła dzieci i dbała o ognisko domowe. To mężczyzna był najważniejszy, a kobieta miała miała być jego towarzyszką.

W obecnych czasach granice między kobietą, a mężczyzną zatarły się i chyba nikt nie jest w stanie logicznie wytłumaczyć dlaczego tak się stało. Domysłów może być wiele. Klimat? A może czasy? Hej, przecież wszystko zależy od nas, bo my te czasy tworzymy. Wszędzie roi się od feministek próbujących zrównać kobietę z mężczyzną, bo przecież płeć piękna nie może pokazać, że jest słaba. Kobiety dążą do zdobycia upragnionej pracy i rozwijania się w zawodzie. Każda marzy o nowych butach od Louboutina, a żadna nie chce bawić się w dom, bo to niemodne. Rodzenie dzieci sprawia przecież, że ciało, które tak ciężko wyćwiczyły na siłowni zmienia się. W tych czasach kobieta, która nie wygląda jak Kylie Jenner jest tylko marną podróbką. Gdzie podziała się klasa, którą odznaczały się kobiety lat '60? Same na własne życzenie zatracamy swoją kobiecość. Obecne kobiety gonią za fortuną i nie mają czasu dla rodziny. Domem zajmuje się sprzątaczka, a obiadem robot kuchenny. Żyć nie umierać. Potrafią wspaniale zamawiać jedzenie, a gdy przyjdzie moment, w którym muszą pochwalić się swoimi umiejętnościami kulinarnymi, okazuje się, że jedyną rzeczą jaką potrafią, jest zagotowanie wody na herbatę.

A co z facetami? Strasznie przykro patrzy się na niektórych mężczyzn. Część z nich jest tak zapracowana, że nie mają nawet czasu na zdobywanie jakiejkolwiek wiedzy. Ułożenie fryzury, dobranie odpowiedniego odcienia skarpetek do koszulki i całodniowa sesja zdjęciowa, by później zaprezentować się na Instagramie jest wyczerpująca, prawda? A trzeba jeszcze znaleźć czas na odpoczynek. Dawniej mężczyźni adorowali kobiety, wysyłali im listy i kupowali kwiaty. Teraz podryw zaczyna się od: 'SIEMA LASKA? XD CO TAM U CB?' i zazwyczaj kończy się tak samo szybko jak się zaczął, bo inne dziewczyny też potrzebują uwagi, nie? Mam wrażenie, że znajdujemy się w okresie Kredy i mężczyźni, tak jak Stegozaury zaczynają wymierać. Ilu jest facetów, którzy otwierają kobiecie drzwi? Ja znam kilku, może trzech. Obecnie najważniejsze jest to żeby zaprezentować swoje ciało na portalach społecznościowych, oczywiście w bieliźnie od Calvina Kleina. Dać takiemu młotek do ręki, to się przewróci. A co z założeniem rodziny? Czy taki pseudo-facet będzie w stanie podjąć się roli głowy rodziny? Męskość to nie sześciopak, a bezpieczeństwo, którym obdarza się swoją kobietę i bliskich.

Nie zatracajmy swoich osobowości. Po to zostaliśmy stworzeni jako kobieta i mężczyzna, żeby pamiętać o swoich predyspozycjach.

#27 hajs rządzi światem

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sat, 14 Apr 2018 15:42:00 +0000

W dobie szaleńczego konsumpcjonizmu większość ludzi, zwłaszcza młodych uważa się za lepszych od innych mając portfel wypchany kieszonkowym i nosząc markowe ubraniach kupione za pieniądze rodziców. Na półce kolejne perfumy Coco Chanel, a w głowie pusto. Dzisiejsze czasy oferują nam kopie takich samych postaci, wyglądających tak samo i postępujących w taki sam sposób. Moda na konsumpcjonizm powoli wyżera mózgi. Coraz rzadziej patrzymy na ludzi jak na kogoś, z kim można porozmawiać, a na kogoś z kim fajnie jest się pokazać publicznie. Natomiast coraz częściej patrzymy na wygląd i łapiemy do swojego pokeballa tylko najlepsze kąski. Związki nie opierają się na zaufaniu, szczerości i miłości, a na ilości lajków pod zdjęciami na Instagramie i płomyczkach na Snapchacie. Dziewczyny w tych czasach wybierają tych facetów, którzy są w stanie kupić im Ajfona, a nie tych, z którymi mogłyby porozmawiać na interesujące tematy. Szczęście w dzisiejszych czasach równe jest posiadaniu auta od tatusia i wypadach na sushi. Dzisiejszy świat jest tak zepsuty, że mając wystarczającą ilość gotówki możemy mieć wszystko - warunki na studiach, miłość. Przykro jest patrzeć na facetów w skarpetkach z Pumy, którzy z pogardą spoglądają na plebs i na dziewczyny wyglądające jak Barbie z ustami zrobionymi za miliony monet.

szóstka w totka

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Mon, 29 Jan 2018 18:20:00 +0000

W naszym życiu nadchodzi taki dzień, w którym stwierdzamy, że czujemy totalną pustkę. Czekamy na wybawiciela, który odczaruje nasze życie i uczyni je lepszym. Upatrujemy sobie punkt, który według nas zmazałby wszystkie problemy i wmawiamy sobie, że nasze szczęście zależy jedynie od tego, czy pojawi się on w naszym życiu, czy też nie.

Dla każdego pustka to coś innego - samotność, brak akceptacji, cokolwiek. Stwarza ona w naszej głowie mętlik, który każe nam grać role, pozwalające odnaleźć się w społeczeństwie. Szukamy szczęścia i motywacji do działania w rzeczach materialnych lub innych osobach. Zapominamy o tym, że powinniśmy cieszyć się tym, co jest tu i teraz, bo nic ani nikt nie będzie miał większego wpływu na to, jak wygląda nasze życie niż my sami. Uzależnianie swojego pozytywnego myślenia od tego, czy nasz motywator pojawi się w naszym życiu jest jak czekanie na trafienie szóstki w totka. Podniesienie dołującej kurtyny, która jedynie ściąga nas w dół jest cholernie ciężkie, ale jeżeli już się tego podejmiemy, nasze życie zmieni się diametralnie - na lepsze. Walczmy o siebie i o nasze lepsze jutro. Niech nasze życie będzie piękne bez oczekiwania na pomoc z zewnątrz.

Nikt nie zadba o nas tak, jak my sami. Każdy w życiu gubi się, popełnia błędy i często nie wie, kim tak naprawdę jest. Uzależnione jest to od tego, że częściej zwracamy uwagę na opinię innych, niż na to, żeby być sobą. Musimy jednak pamiętać, że to my wraz z naszymi uczuciami jesteśmy na pierwszym miejscu.

PEP TALK - MUSISZ TO ZOBACZYĆ :)

#25 pozer

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sun, 07 Jan 2018 11:44:00 +0000

Nasza samoocena i świadomość wartości własnego 'ja' uzależniona jest od sytuacji, które mają miejsce w naszym życiu. Nie ważne jest to, czy staramy się żyć według własnych nienagannych zasad i czujemy, że żyjemy w zgodzie ze światem. Życie jest nieprzewidywane i dostarcza nam wielu nieprzyjemnych sytuacji, które znacznie wpływają na to, na jakie osoby będziemy się kreować.

Jesteśmy tylko ludźmi i najważniejsze jest dla nas pierwsze wrażenie. Nie zagłębiamy się w to, dlaczego ktoś postępuje tak, a nie inaczej. Widząc kogoś, kto zachowuje się jak skończony cham przypisujemy mu najgorsze cechy i nie zagłębiamy się w tajemnice jego rozumowania. Osoby, na których odbiło się piętno przeszłości popadają w niesamowite skrajności. Chcą pokazać światu, że mają wszystko gdzieś i fantastycznie radzą sobie ze wszystkimi trudnościami, które na nich spływają, albo wręcz odwrotnie - wszelkie zranienia, które zostały im zadane przekształcają w dobroć i wszelkimi dobrymi uczynkami starają się zrekompensować ból zadany przez przeszłość. W życiu codziennym nie mamy czasu, żeby analizować jak z kim postępować, bo nasza natura skierowana jest na dbanie jedynie o siebie. Jednak jeżeli przeanalizujemy sobie zachowanie chociażby naszych znajomych, zdamy sobie sprawę z tego, że to, że nasz kumpel zachowuje się jak totalny idiota jest uzależnione od tego, że został w przeszłości zraniony i najprawdopodobniej sobie z tym nie poradził.

Bardzo łatwo jest wykreować sobie pewną postać i odgrywać role przed innymi. Łatwiej jest się odciąć od tego co było, niż wyciągnąć wnioski albo poprosić kogoś o pomoc. Czy warto jest przez całe życie być pozerem i udawać kogoś, kim się nie jest bo cały czas mamy w podświadomości wszystkie złe rzeczy, które nas spotkały? Uważam, że nie. Nikt nie będzie zastanawiał się dlaczego zachowujemy się tak, a nie inaczej, bo randomowe osoby nie mają takiej potrzeby.

Old Yellow Bricks

#24 za późno

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sat, 02 Dec 2017 19:33:00 +0000

Często nasze największe porażki dają o sobie znać dopiero po bardzo długim czasie. Żyjąc i nie analizując nie mamy świadomości tego, co w naszym życiu nie gra. Szaleństwo czy powaga nie mają swojego wiekowego odpowiednika. Można być dojrzałym osiemnastolatkiem, tak samo jak można być czterdziestoletnim szaleńcem i nie brać odpowiedzialności za swoje czyny.
Każdy dojrzewa w swoim tempie i każdego spotyka taka sytuacja, która wywraca jego życie do góry nogami. Moglibyśmy analizować co moglibyśmy zrobić lepiej, żeby wszystko było w porządku, ale to przecież tylko porażka. Jedna z wielu w naszym życiu. Obwinianie siebie, tym bardziej, kiedy nie mamy sobie nic do zarzucenia, bo chcieliśmy zrobić wszystko, żeby nie pojawiła się ona w naszym życiu jest po prostu głupie. Taka sytuacja sprawia tylko, że całe zaistniałe bagno wyniszcza nas od środka. Życie lubi dawać nam po tyłku, więc przyjmijmy to na siebie nie zatrzymując wszystkich naszych porażek przy sobie. Jeżeli coś nie ma prawa istnienia, nie ma sensu ratować tego na siłę. Życie jest zbyt krótkie, żeby żyć według narzucanych nam zasad. Jeżeli czujemy, że to co robimy jest słuszne, idźmy w to. Jeżeli jednak wszyscy dookoła zwracają nam uwagę, że robimy coś źle, to może warto jest się zastanowić nad swoim zachowaniem? Fajnie jest przeżyć życie nie martwiąc się o nic, żyjąc chwilą. Nic nas wtedy nie obchodzi, martwimy się tylko o to, żeby było nam przyjemnie. Tylko kiedy już stwierdzimy, że mamy dosyć takiego życia, odkrywamy ile porażek odnieśliśmy. Codzienne imprezy zamiast nauki sprawią, że nie zdobędziemy wymarzonej pracy. A jeżeli jakimś cudem uda się nam znaleźć pracę, w głowie będziemy mieli najprawdopodobniej siano, przez brak czasu na zdobywanie wiedzy. Jeżeli będziemy odpuszczać sobie chodzenie do pracy, w końcu nas wyleją. Jeżeli nie będziemy dbać o drugą połówkę, skreśli nas na całe życie. Jeżeli nie poświęcimy czasu na wychowanie dziecka, to później nie będzie chciało z nami rozmawiać i najprawdopodobniej nas znienawidzi. To tylko kilka przykładów z życia, które dotyczą każdego człowieka. W naszym życiu jest miejsce i czas na każdą z rzeczy, tylko jeżeli już się jej podejmiemy, musimy wziąć za nią odpowiedzialność bo to, co robimy teraz rzutuje niesamowicie na naszą przyszłość. Ale przecież porażki nie są od tego, żeby znów się w nie pakować, tylko wyciągnąć z nich wnioski i iść dalej. Czasem warto jest się zatrzymać i przeanalizować pewne kwestie.

latch

#23 zaplątani w sieć

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sun, 15 Oct 2017 13:38:00 +0000

Coraz więcej osób w różnym wieku zakłada konta na portalach społecznościowych. Jedni robią to dla zabawy, inny by zawrzeć znajomości inni zaś - by pochwalić się swoim życiem prywatnym. Chciałabym zatrzymać się dziś przy tej ostatniej grupie. Ile jest ludzi, tyle jest charakterów i każdy ma swoją własną granicę moralności. No właśnie - chyba jednak nie każdy. Mam wrażenie, że sieć zaczyna być traktowana jako miejsce, w którym możemy pochwalić się dosłownie wszystkim - począwszy od tego, co zjedliśmy na śniadanie, a kończąc na tym, na jaką imprezę wybieramy się wieczorem. Gdzie w tym wszystkim miejsce na naszą prywatność?

Oprócz tego, że często lubimy chwalić się tym co robimy, wstawiamy zdjęcia innych osób bez ich zgody i uważamy, że jest to w porządku. Jeżeli mamy konto na jakimś profilu, to nie powinniśmy umieszczać tam cudzego wizerunku, bo jest to zwyczajne chamstwo. Posiadam konta na wielu portalach i dodaję na nie w większości swoje zdjęcia, ponieważ sama odpowiadam za swój wizerunek. Jeżeli pojawia się tam jakaś osoba - zawsze pytam jej, czy mogę umieścić jej wizerunek w sieci i jest tych zdjęć naprawdę niewiele. Osobiście nie chciałabym oglądać moich zdjęć na czyimś profilu z zamkniętymi oczami i otwartą buzią, jak jem, czy jak się przebieram. A takie zdjęcia się pojawiają. Mimo, że jestem pełnoletnia nigdy nie wrzuciłabym zdjęcia w bikini, a takie zdjęcia szczególnie latem możemy podziwiać. Dziwimy się, skąd ludzie wiedzą o naszym życiu tak wiele. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, że podajemy im tematy do plotek na tacy i sami sobie jesteśmy winni.

Jeżeli już chcemy chwalić się na portalach społecznościowych czymkolwiek, róbmy to z głową. Nie ośmieszajmy sami siebie i nie narażajmy naszych bliskich na pośmiewisko. Dbajmy o naszą prywatność i nie umieszczajmy wszystkiego w internecie, bo może to się obrócić przeciwko nam.

#22 osobista ucieczka

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Wed, 27 Sep 2017 17:32:00 +0000

Jednym z najpopularniejszych typów osobowości w tych czasach jest osobowość introwertyczna. Jak zachowuje się taka osoba? Odpowiedź znajdziecie na różnych portalach społecznościowych. Jeżeli miałabym opisać taką osobę jednym słowem, określiłabym ją mianem 'dziwaka'. Już wiecie o kogo mi chodzi?

Introwertycy są często wyszydzani i wyśmiewani przez innych przez ich trudność w dopasowaniu się do społeczeństwa. Są nazywani odludkami, osobami, które się nie angażują. Prawda jest taka, że takie osoby nie mają siły przebicia się przez ten cały mainstream. Często spowodowane jest to niechęcią, niekiedy strachem. Osoby takie czerpią przyjemność z czasu spędzanego w domu, daleko od zgiełku. Kiedy są na spotkaniu ze znajomymi w ich głowach krąży myśl, kiedy będą mogli pójść do domu i zaszyć się we własnym pokoju. Ludzie z taką 'przypadłością' nie potrafią rozmawiać o błahych rzeczach. We wszystkim doszukują się drugiego dna, wyniosłych metafor i porównań. Uważa się, że introwersja jest jedynie cechą charakteru. Uważam, że jest to przekleństwo, ponieważ nie ma nic gorszego od czucia się beznadziejnym tylko dlatego, że nie chce się być kolejną brudną częścią układanki często zakłamanego świata. To przykre, że inteligencja jaką się wykazują jest sprowadzana do poziomu zera przez to, że większość społeczeństwa to idioci nie potrafiący czytać pomiędzy wierszami. Ładowanie akumulatorów podczas zdobywania wiedzy i zgłębiania tajników swojego 'ja', jest dla takiej osoby ważne. Świadomość życia w zgodzie z samym sobą i bycia czystym sprawia, że w głowie pojawiają się wyrzuty sumienia. Pojawia się chęć zmiany i przebicia mydlanej bańki. Tylko po co zabijać coś, co jest piękne?

To, że ktoś nie rozumie duszy introwertyka, nie oznacza, że może nazywać go dziwakiem ponieważ ma on tyle oleju w głowie, że zaczyna przelewać się on do innych części ciała. Jeżeli czujecie się nieakceptowani przez innych pamiętajcie, że to nie wy macie się dostosowywać do tego świata, który i tak wrzuca wszystkich do jednego worka. Sprawiajcie, żeby świat był piękny, a nie żeby stawał się jednym wielkim upośledzonym kawałkiem.

#21 najlepszy lub najgorszy dzień twojego życia

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sun, 10 Sep 2017 10:02:00 +0000

Ostatnio zaczął się najgorszy okres w życiu niektórych z was, czyli szkoła. Sama niedawno ją skończyłam więc chciałabym podzielić się z wami kilkoma radami, które umożliwią wam godne przeżycie tego okresu. Pamiętajcie, że to czy szkoła będzie najlepszym lub najgorszym okresem w życiu, zależy tylko od was.

Nie spoufalaj się na siłę.

Nie szukajcie znajomych na siłę. Nie ma nic gorszego od osoby, która chce kolegować się z każdym, wiedzieć wszystko i być wszędzie. Na pewno znajdzie się ktoś, kto Cię polubi, a posiadanie naciąganych znajomych może przysporzyć ci wiele plotek, niedomówień i przykrości.

Nie oceniaj zanim nie poznasz.

Często okazuje się, że osoby, które na pierwszy rzut oka wydają się być tymi, z którymi nigdy nie zamienilibyśmy słowa, zostają naszymi najlepszymi przyjaciółmi na których możemy liczyć w każdej chwili.

Nike czy lump?

Każdy ma oczy, więc widzi, że bardzo dużą uwagę przykłada się do wyglądu. Musimy decydować, czy chcemy należeć do grupy szkolnych gwiazd, które są podziwiane za to, że na nogach mają superstary, czy wybrać życie spokojnego ucznia podpierającego ściany. Oczywiście nie chcę tu nikogo szufladkować, ale niestety często taki obraz pojawia się w szkołach. Najważniejsze jest to, żebyśmy znali swoją wartość, nie ważne co mamy na sobie i nigdy nie czuli się gorsi od innych.

Miejsce nauki, czy miejsce spotkań?

Szkoła traktowana jest przez niektóre osoby jako miejsce spotkań, a nie jako miejsce do nauki. Coraz więcej osób tam uczęszczających myli ich przeznaczenie i zamiast zdobywać wiedzę, bawią się w szkolne gwiazdy. Pamiętajcie, że każdy jest tak samo ważny i jeżeli czujecie się tłamszeni przez inne osoby, po prostu nie spędzajcie z nimi czasu. Szkoła nie jest miejscem do organizacji wyścigów w byciu fajniejszym.

Myśl przyszłościowo.

Jeżeli będziecie traktować szkołę jako najgorsze zło, a nie jako miejsce, które da wam wykształcenie by w przyszłości mieć dobrą pracę, to nie będziecie mieć ochoty do niej chodzić. Starajcie się wyciągnąć ze niej jak najwięcej. Róbcie notatki, chodźcie na dodatkowe zajęcia, bądźcie aktywni na lekcjach. Nie zniechęcajcie się, kiedy ze sprawdzianu, z którego spodziewaliście się 5 dostaniecie 3. Oceny często nie świadczą o poziomie waszej wiedzy.

Traktuj szkołę jako priorytet.

Jeżeli zamiast szkoły waszym priorytetem staną się imprezy, gry komputerowe czy inne pierdoły, ciężko będzie wam nadrobić zaległości. Uczniowie traktują ją jako najgorsze zło. Nie rozumiem dlaczego. Jest to jedynie powtarzający się schemat. Wystarczy tylko zmienić trochę swoje nastawienie. Pamiętajcie, że czasem potrzebujemy odpoczynku i odstresowania, więc warto zrobić coś, na co na co dzień nie mamy czasu.

Nie pyskuj.

Na lekcjach często możemy zauważyć, że niektóre osoby w okropny sposób odzywają się do nauczyciela. Nie wiem, czy jest to chęć zwrócenia uwagi na siebie, czy po prostu zwykła głupota. Każdy nauczyciel ma swoje prywatne życie, niektórzy z nich mają dzieci. Jestem ciekawa, jak wy poczulibyście się gdyby do któregoś z waszych rodziców ktoś posłał wiązankę niemiłych słów czy przekleństw. Pyskowanie do nauczyciela to najgorsze dno. Tracicie w oczach swoich kolegów, którzy mają sobą coś do zaprezentowania, a zyskujecie w oczach tych, którzy nie są nic warci.

Nie przejmuj się plotkami.

Plotki były, są i będą. Nie warto się nimi przejmować. Ważne, żebyśmy żyli według własnego sumienia. Nie ma nic lepszego, niż przezwyciężenie wszystkich przeciwności losu i świadomość, że wszystkie fałszywe przyjaciółki myją podłogę w supermarkecie, kiedy wy jesteś na wakacjach w ciepłych krajach, za pieniądze zarobione we własnej firmie.

Na wszystko przyjdzie czas.

Makijaż w czwartej klasie podstawówki? Pseudodorosłość w pierwszej klasie liceum? Wszystko przeżyłam na własnej skórze i wiem, że na wszystko przychodzi czas. Lepiej jest posłuchać rodziców niż koleżanek, które często nie chcą dla nas dobrze.

Najważniejszą radą jaką mogę wam dać jest bycie sobą. Życie szkolne daje w kość, ale dzięki temu stajemy się silniejsi, a nasz charakter kształtuje się. Nie warto jest patrzeć na innych, bo to własnie my jesteśmy wyjątkowi i zasługujemy na szacunek.

#20 bycie normalnym to wstyd

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Thu, 13 Jul 2017 12:41:00 +0000

Żeby zaistnieć w dzisiejszym świecie trzeba wychodzić poza schematy. Pospolite zachowania się nie opłacają, bo nie czerpiemy z nich żadnych korzyści. Wstydem jest być najlepszym uczniem, bo prawo głosu mają najwięksi idioci, tak jak i wstyd jest być normalnym, bo takiego człowieka nikt nie chce słuchać.

Największą popularnością cieszą się wyimaginowani przywódcy, gwiazdy czy pseudonaukowcy. To nasi idole, którzy od stóp do głów ubrani są w outfit sławy. Mają idealne życie, oczywiście niepospolite i robią wszystko, by pokazać, że to właśnie ich mamy słuchać. Ich obietnice mają to do siebie, że intrygują słuchaczy. Nie ważne, że są to kompletne bzdury. Coś oryginalnego jest na pewno lepsze od codziennych spraw więc gonimy za tym, nie wiedząc co czeka nas na samym końcu. Najśmieszniejsze jest to, że przez niesamowite umiejętności perswazyjne takich osób okazuje się, że marnujemy tylko czas, a ci - niby na pozór normalni ludzie wyprzedzili nas już dawno. Dlaczego? Bo nie skupiają się na robieniu rozgłosu wokół siebie, tylko pracują. Nie mają czasu na to, by zauważyć, że dla osób, które twardo stąpają po ziemi są obiektem drwin ponieważ za samą sławę niczego nie zdobędą.

Często lepiej jest milczeć i dać dojść do głosu idiocie. Jego egoistyczne podejście sprawi, że zanim skończy gadać, my zdobędziemy wykształcenie, znajdziemy pracę, wybudujemy dom i będziemy mieli szczęśliwe życie.

Znikam na chwilę

#19 bez komentarza

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sat, 01 Jul 2017 16:21:00 +0000

Często zabieramy się za coś, o czym nie mamy bladego pojęcia. I nie chodzi tu o odkrywanie nowych zainteresowań, tylko o zajmowanie się czymś, do czego w ogóle nie mamy talentu. Nie skupiamy się na tym, by szlifować to, w czym jesteśmy dobrzy. Idziemy na studia medyczne, bo takie było marzenie rodziców i jesteśmy beznadziejnymi lekarzami. Co nam po zdobytej wiedzy, jak nie mamy do tego powołania? Przecież lepiej jest zrobić komuś krzywdę na stole operacyjnym, niż pójść na kierunek, który nie przyniesie dużego wynagrodzenia. To takie życiowe.
Są rzeczy, które lubimy robić - śpiewanie, malowanie, tańczenie, ale niektórym to po prostu nie wychodzi. Ja na przykład nie potrafię tańczyć. No za nic w świecie mi to nie wychodzi, bo jestem sztywna jak kłoda. Nie mam do tego talentu, więc nie wyrzucam pieniędzy w błoto i nie chodzę na kursy taneczne, bo i tak wiem, że tancerką byłabym bardzo słabą. Wszyscy wiemy, że panuje moda na bycie fit. Pojawia się coraz więcej trenerów personalnych, którzy pomagają chudnąć i dobrać dietę osobom, które tego potrzebują. Tylko czy taki trener jest trenerem z powołania i zna się na tym co robi, czy jest kompletnie zielony i zaczyna zajmować się tym, bo wie, że czegokolwiek nie wkleiłby ludziom, będzie miał z tego pieniążki?
Po co być kolejnym słabym lekarzem, aktorem czy piosenkarzem? Po co mieć słaby salon kosmetyczny czy fryzjerski? Czy nie prościej byłoby szlifować to, w czym jesteśmy świetni? Czasem lepiej jest zacząć od zera i pracować pod czyimś okiem, niż z dnia na dzień ogłosić się profesjonalnym fotografem czy modelką. To, że ma się lustrzankę nie oznacza, że można sobie dopisać na Facebooku za imieniem i nazwiskiem 'photography', a to, że ma się ładne zdjęcia na Instagramie nie oznacza, że można od razu nazwać się modelką. Nie dopisujmy sobie zasług, kiedy w konkretnej dziedzinie jesteśmy zieloni. Nie nazywajmy się piosenkarką, kiedy nagrywamy na iSing i nie ogłaszajmy się aktorką po zagraniu w teledysku nieznanego wykonawcy. Róbmy to, w czym jesteśmy najlepsi, a nie to, co jest aktualnie na topie.

#18 zbyt dosłownie

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Wed, 14 Jun 2017 18:37:00 +0000

Nieodzowną częścią postów tworzonych na blogach są komentarze. To one zainspirowały mnie do napisania czegoś, co według mnie jest ważne. Komentujący dzielą się na dwie części - Ci którzy po tytule i pierwszym zdaniu piszą komentarz, lub czytają bardzo nieuważnie i Ci, których faktycznie to co piszę interesuje. Jak rozpoznać tę pierwszą grupę? Ano jeżeli tworzę post o załóżmy obgadywaniu, to pierwsza grupa pisze ' taka już natura ludzka', zamiast doczytać do końca i zauważyć, że podsuwam im pod nos, że wcale tak nie jest! Ci pierwsi zazwyczaj traktują wszystko co czytają zbyt dosłownie. Nie zatrzymują się ani na chwilę, by przemyśleć sobie pewne sprawy, tylko czytają, żeby przeczytać. Tylko po co takie czytanie? Równie dobrze można spędzić ten czas bardziej produktywnie niż studiować coś, co i tak nie wniesie niczego do ich życia, bo tego nie przeanalizują.
Tworząc posty specjalnie wybrałam formę, krótkich a'la gazetowych notatek, żeby wszyscy czytający mogli nie tylko przeczytać, ale i wywnioskować coś z danego wpisu. Moim zamysłem jest, by teksty, które tu publikuję zmusiły wszystkich czytających do analizy. Podam wam kilka przykładów zdań, które odbierane są w sposób dosłowny.

Obgadujący są źli. A pewnie, że nie są dobrzy. Ale trzeba rozróżnić, kto taką osobą jest. Jest różnica, między osobą, która cały dzień siedzi w oknie i zna życiorysy wszystkich ludzi we wsi, a taką, która pogada na swojego szefa, bo akurat tego dnia był wkurzający.
Niebo jest niebieskie. - No jest niebieskie. Ale ja widzę na nim białe chmury i przeróżne żółtawe odcienie, więc mogę to podważyć.
Życie na kocią łapę jest złe. - No pewnie najlepsze nie jest. Ale, czy ktoś, kto tak żyje kocha swoją drugą połówkę mniej, niż ten, który jest w związku małżeńskim?
Twoja siostra jest wredna. - Okej, może być to jej częścią charakteru, ale nie oznacza to, że jest złą osobą.

W ciemno

Wyobraźcie sobie, że jesteście w związku. Macie przy sobie najukochańszą osobę i nie wyobrażacie sobie życia z nikim innym. Po pewnym czasie w waszym związku coś się popsuło. Ciągłe kłótnie i obwinianie siebie na wzajem sprawiają, że nie macie sił tkwić w tym związku. Wasza połówka mówi wam, że przestaje was kochać. Macie do wyboru dwie opcje: potraktować te słowa dosłownie i zakończyć związek lub potraktować je niedosłownie i przeanalizować, dlaczego dana osoba przestaje was kochać i próbować to naprawić.
Wszystko, co kierowane jest w naszą stronę nie powinno być traktowane zbyt dosłownie. Nie bierzmy tego do siebie, nie obrażajmy się i nie wybierajmy tylko tego, co nam pasuje, tylko analizujmy!

#17 brak granicy

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Wed, 07 Jun 2017 16:15:00 +0000

W dzisiejszych czasach nie ma podziału na dobro i zło. Jest zło i mniejsze zło. Coraz częściej upieramy się, że może nie taki diabeł straszny jak go malują. A właśnie, że straszny. Jeżeli już dziś folgujemy sobie i tłumaczymy, że złe rzeczy wcale nie są takie złe, to za kilka lat nic nie będzie nas szokowało. Często gubimy nasze zasady moralne i folgujemy sobie z dnia na dzień coraz bardziej. Bo trzeba iść z duchem czasu. Nie. Skoro już dziś nie potrafimy żyć według własnych zasad, to co będzie za pięćdziesiąt lat? I nie wytłumaczymy tego zjawiska tym, że czasy się zmieniają, bo my te czasy tworzymy. Będzie to tylko i wyłącznie nasza wina, bo chcemy mieć łatwe i piękne życie. Nie potrafimy zrozumieć, że żeby być szczęśliwym, wcale nie trzeba za niczym gonić. Wystarczy się zatrzymać i docenić to, co mamy. To, że jesteśmy zdrowi, że mamy rodzinę, przyjaciół. To banalne, ale o takich rzeczach właśnie zapominamy.

Nie wiem co dzieje się na świecie, ale nie jest to nic dobrego. Rodzice nie zajmują się wychowywaniem dzieci, bo chcą mieć spokój i czas dla siebie. Dzieci siedzą całymi dniami przy komputerach, wychodzą w nocy na imprezy i wracają nad ranem. Nie mają szacunku do nikogo. Najbardziej boli mnie to, że coraz częściej tracą szacunek do samych siebie. W wieku trzynastu lat przedstawiają rodzicom swoją kolejną połówkę i nie widzą problemu w tym, że w ich wieku powinni zająć się nauką, a nie migdaleniem się z 'miłością swojego życia'. Nie jest to złem. Nie jest to też dobrem. Jest to dopuszczalne zło, w którym ludzie nie widzą niczego złego. Każdy człowiek, w każdym wieku ma prawo popełniać błędy. Ale mamy też swój rozum i jeżeli złe uczynki usprawiedliwiamy tym, że inni tak robią, to nie jest to normalne. Trzeba umieć odciąć się od tego, co złe. Ludzie udają, że wychowują dzieci, że są przykładnymi obywatelami, że są są dobrymi osobami. Tkwią w letargu i nikt nie widzi w tym nic złego. Każdy dba tylko o siebie. Ciężko jest wyznaczyć sobie pewne zasady i się nimi kierować, prawda? Jeżeli teraz ciąże trzynastolatek, dziesięcioletni vaperzy, brak jakichkolwiek ambicji, obłuda, dbanie tylko o swój interes nie jest bulwersujące, to w przyszłości nie zbulwersuje was to, jak ktoś zabije człowieka idącego obok was.
Nie usprawiedliwiajcie złych uczynków. Zło trzeba nazywać po imieniu i z nim walczyć. Nie pozwólmy na to, by takie zachowania stały się akceptowalne.

O Pani!

#16 coś bez okazji

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Wed, 31 May 2017 17:26:00 +0000

Ostatnie święto, jakie mieliśmy okazję obchodzić dało mi wiele do myślenia. 26 maja obchodziliśmy Dzień Matki. Na wielu portalach społecznościowych mogliśmy podziwiać zdjęcia z mamami oraz zdjęcia prezentów, jakie dostaną. Skoro wszyscy tak kochamy swoje mamy, to powinniśmy chwalić się nimi codziennie, a nie tylko w raz w roku. Prawda?
Każda okazja - imieniny, urodziny, Dzień Matki czy Dzień Ojca zmuszają nas do tego, żebyśmy w pewien sposób celebrowali ten dzień. Bo taka jest tradycja. Kupujemy kwiatki, prezenty i cały dzień jesteśmy wyjątkowo mili dla tej osoby. Może warto byłoby przełamać schemat i dać coś komuś bez okazji? Czy nasza mama zasługuje na to, żeby chwalić się nią tylko w ten jeden dzień? Moglibyśmy podczas dnia znaleźć dla niej chwilę i porozmawiać bez telefonu w ręku.
Dotyczy się to wszystkiego i wszystkich. Jesteśmy wygodni i przypominamy sobie o tym, by poświęcić bliskiej osobie więcej czasu akurat w jej święto. Na co dzień nie dbamy o to, czy ktoś ma problem i warto byłoby pomóc mu ten problem rozwiązać. Nie obchodzi nas to, czy ktoś czuje się samotny i potrzebuje naszej obecności. Może warto odwiedzić przyjaciela, tak bez okazji. Może akurat ten dzień stanie się dzięki temu wyjątkowy. Może warto odwiedzić dziadków i sprawdzić jak się mają, a nie odwiedzać ich tylko w urodziny, by dostać pieniążek do kieszeni. Może warto zrobić niespodziankę swojej drugiej połówce, by wprowadzić coś nowego do wspólnego życia.
Pamiętajmy o naszych najbliższych nie tylko w dniu ich święta. Fajnie jest czasem zrobić coś niekonwencjonalnego i zaskoczyć samych siebie. Miłe gesty nic nie kosztują, a z pewnością dobro, które dajemy drugiemu człowiekowi do nas wróci.

Zastanówcie się, komu dziś możecie dać coś bez okazji. :)

Takiego Chłopaka

#15 wcale cię nie obgaduję

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Wed, 24 May 2017 17:13:00 +0000

Chodząc do szkoły, na uczelnię, na zakupy czy chociażby do fryzjera spotykamy się z obgadywaniem. Obgadują starsi, młodsi. Rozumiem, że każdy ma potrzebę porozmawiać na czyjś temat, bo przykładowo wyprowadził go z równowagi. Nie zrozumiem natomiast, jak można wypowiadać się o kimś w negatywny sposób, a później patrzeć mu w oczy i udawać, że się go lubi. Nigdy tego nie zrozumiem.

Jesteśmy skazani na słuchanie plotek - w szkole, na uczelni, w miejscu pracy. Czasem od ich natłoku więdną uszy. Przez całe swoje życie miałam niewiele koleżanek i kolegów. Miałam za to sporo znajomych czyli osób, z którymi jestem na 'cześć', i z którymi rozmawiam o przyziemnych sprawach. W szkole średniej wolałam siedzieć sama niż spędzać czas w grupie i nasłuchiwać kogo za co ktoś nie lubi, albo gdzie i z kim się kogoś widziało. To straszna męczarnia dla osoby, która jeszcze potrafi rozmawiać o czymś innym, niż o ludziach i ich sprawach. Przez 19 lat spotykałam różnych ludzi. Jedni byli bardziej inteligentni, drudzy mniej, ale nawet ten mało inteligentny człowiek jest w stanie pokazać, że potrafi szanować innych i nie żyje życiem innych ludzi.

Osoby, które zajmują się tą profesją, zawsze wyprą się tego co robią. One nie rozmawiają o kimś. One rozmawiają o tym gdzie ten ktoś był, co robił, z kim się spotkał, co jadł i dlaczego. Przecież to są różne tematy, prawda? Nieprawda. To jest o b g a d y w a n i e. Masz super znajomego, ale wasza znajomość się rozleciała? Pokaż jak bardzo głupim człowiekiem jesteś i obgaduj go za plecami. To nic, że on nie rozmawia z nikim na twój temat. W takim razie musisz obgadywać za dwoje. Nie lubisz kogoś? Śmiej się z niego w towarzystwie i wyzywaj od najgorszych, a później jak gdyby nigdy nic pytaj jak układa się jego związek. Przecież musisz mieć o czym rozmawiać z innymi. Nie możesz znieść tego, że inna osoba jest bardziej lubiana i przez to nie jesteś w centrum uwagi? Obgaduj ją za plecami, żeby wszyscy się od niej odwrócili.
Najlepsze jest to, że takie osoby potrafią obgadać nawet tych ludzi, którzy nie mają niczego za uszami. Od tak, bo żyją. Spotykamy się z przypadkami, gdzie jedna z koleżanek rozmawiała z wrogiem tej pierwszej. Jak to się kończy? Myślę, że to logiczne. Obgadywaniem. Nie mogę pojąć tego, jak można nadawać na kogoś, a później patrzeć się mu prosto w oczy udając, że wszystko jest w porządku. Jak można być na tyle biednym, żeby posiadać jedynie umiejętność obgadywania? Nie każdy rozmawiając z twoim wrogiem rozmawia o tobie. I pamiętajcie, że istnieje coś takiego jak karma. Jeżeli obgadujesz pięcioro ludzi, ciebie będzie obgadywać dziesięcioro. Człowiek jest o wiele bogatszy mając kilku zaufanych przyjaciół, z którymi może porozmawiać o wszystkim, niż sto koleżanek czy kolegów, którzy potrafią rozmawiać jedynie o życiu innych ludzi. Pamiętajcie, że skoro ktoś w waszym towarzystwie kogoś obgaduje, to rozmawiając z kimś innym obsmaruje też was.

#14 przyjaźń z innej perspektywy

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sun, 14 May 2017 13:38:00 +0000

Dziś chciałabym poruszyć wątek przyjaźni damsko-damskiej jak i damsko-męskiej. Jak to z nią jest? Czy dwie kobiety są w stanie się ze sobą przyjaźnić i nie wydrapać sobie oczu, i czy możliwa jest przyjaźń z facetem bez zakochania się?

Jeżeli chodzi o przyjaźń damsko-męską, uważam że nie jest ona możliwa. Jasne, będzie ona trwała przez jakiś czas - do momentu, kiedy jedna z osób wyzna, że zakochała się w tej drugiej, albo co gorsza - będzie to dusić w sobie. Jesteśmy tak zbudowani, że ciągnie nas do facetów, a facetów ciągnie do nas. No życie. Nawet jeżeli wydaje nam się, że relacja z naszym przyjacielem jest przejrzysta, może się zdarzyć tak, że zacznie przeszkadzać nam to, że o spotyka się z inną kobietą, a my schodzimy na dalszy plan. Wkrada się wtedy zazdrość. Ale dlaczego? Skoro umawiamy się tylko na przyjaźń z chłopakiem, to nie powinnyśmy mieć pretensji do niego, ze spotyka się z kimś innym. A co, jeżeli nasz przyjaciel zakocha się w nas,a my traktujemy go jedynie jak brata? Może stać się tak, ze wszystko co jest między nami zostanie przekreślone przez jedno wyznanie. Oczywiście - z niektórych przyjaźni rodzą się związki i to jest piękne. Ale nie mówimy tu o miłości a o przyjaźni damsko-męskiej. Zawsze jedna z osób będzie patrzyła na tę drugą w sposób, w który nie powinna patrzeć. Baby to wredne stworzenia. Pamiętajcie o tym, zanim zaczniecie się z nimi przyjaźnić.

A co z przyjaźnią damsko-damską? Kobiety to stworzenia zawistne, zazdrosne i mściwe. Więc to logiczne, jaka mieszanka powstanie po złączeniu dwóch niewiast. Przeważnie wszystkie moje bliższe znajomości z tą samą płcią kończyły się źle. Nie dlatego, że nie potrafię się z człowiekiem dogadać, a przez brak szczerości. Zawsze wybuchało z nich szambo. Przez zatajanie pewnych rzeczy, po pewnym czasie wypływało z nich coś, co przypomina mieszankę najbardziej śmierdzących fekalii. No i masz babo placek. Nie toleruję takich zachowań, więc po prostu się odsuwam. Dlaczego tego nie naprawiam? Najzwyczajniej nie chcę babrać się w tych wszystkich odchodach.

R U Mine?

Po przeczytaniu tego tekstu zastanawiacie się pewnie jaka przyjaźń istnieje skoro damsko-damska i damsko-męska jest nic nie warta. Odpowiedź jest jasna. Nie ważne, czy przyjaźnicie się z kobietą, czy z mężczyzną - wasze relacje muszą być szczere. Sama mam kilka dobrych koleżanek, z którymi mogę porozmawiać na każdy temat, kiedy się z nimi zobaczę. Bez obgadywania, czy pretensji. Mam kumpelę, z którą znam się od pierwszej klasy gimnazjum i kiedy mam coś między zębami, powie mi to, a nie będzie śmiała się za plecami. I to są prawdziwe relacje. A nie udawanie czyjejś przyjaciółki lub przyjaciela i odwalanie za ich plecami najgorszych rzeczy. Pamiętajcie, że to my decydujemy o tym, jakich ludzi wpuszczamy do naszego życia i to, kogo z niego usuwamy nie powinno nikogo interesować. Nie bójmy się szczerości. Jeżeli coś nam w kimś nie pasuje - powiedzmy mu to. Jeżeli uznamy, że to nie to, zerwijmy znajomość. Jest tylu ludzi na świecie, że nie musimy się kisić z jednym ogórem i marnować życia.

#13 ubrania i wiśniowe wino

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Tue, 09 May 2017 16:18:00 +0000

Wiele osób szukając miłości trafia na nieodpowiednie osoby. Mówią, że wybranek lub wybranka jest nieodpowiedzialną osobą i zostawiła nas bezpodstawnie. A może to my popełniliśmy błąd i nie daliśmy drugiej osobie tego, czego oczekiwała?

*We Don't Have To Take Our Clothes Off

Szukając drugiej połówki w pierwszym momencie patrzymy na wygląd danej osoby. Później obserwujemy to, jak zachowuje się w różnych sytuacjach i jakie ma poglądy na różne tematy. Zakochujemy się i chcemy być dla niej idealni. Zaczynamy przebywać w tych samych miejscach i interesować się tymi samymi rzeczami, by zbliżyć się do ukochanej osoby. Rozmawiając przytakujemy i zapominamy, że mamy własne zdanie. Na miejsce naszej ulubionej muzyki wskakują utwory, której słucha druga osoba. Zatracamy się i zapominamy kim naprawdę jesteśmy. Kiedy uświadamiamy sobie, że straciliśmy własną osobowość i nie mamy już żadnych haków, chwytamy się czegokolwiek, by przypodobać się drugiej osobie. Nie warte jest dla nas to, że okłamujemy samych siebie. Jeżeli jest to mężczyzna - na pewno potrzebuje bliskości fizycznej, a jeżeli jest to kobieta - na pewno trzeba zabierać ją na randki do obrzydliwie drogich restauracji. Nie potrzeba zdejmować ubrań, żeby dobrze się bawić. Przy osobie, której na nas zależy nigdy nie zapomnimy o tym, kim jesteśmy. Nie zapomnimy o naszych pasjach i ulubionej muzyce.

O wiele wspanialej czuje się człowiek, który spędza czas z ukochaną osobą patrząc w gwiazdy z wiśniowym winem w ręku, niż pijąc szampana w pięciogwiazdkowym hotelu. Zastanówmy się więc, czego tak naprawdę oczekujemy od drugiej osoby i nad tym, co my możemy jej ofiarować, by nie zatracić się w miłosnym wirze. Niedomówienia są najczęstszą przyczyną tego, że ludzie później się nienawidzą. A przecież mogło być tak pięknie.

*Piosenka jest uzupełnieniem tekstu.

#12 pierwsze odczucia po maturze

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sun, 07 May 2017 12:29:00 +0000

Mam za sobą 3 egzaminy maturalne - z polskiego podstawowego i rozszerzonego oraz matematyki podstawowej. Czwartego maja o godzinie 9:00 pisałam swój pierwszy egzamin maturalny. Stresowałam się niemiłosiernie, mimo, że był to egzamin z języka polskiego, a ten przedmiot jest bliski mojemu sercu. Przestraszyłam się, że nie będę potrafiła napisać rozprawki. Przerażały mnie wszystkie procedury - kodowania i przyklejanie naklejek. Gdy tylko otworzyłam arkusz zabrałam się za przeczytanie pierwszego tekstu. Kiedy przeszłam do pierwszego zadania, zawiesiłam się i myślałam nad nim dobre 10 minut. Kiedy zaczęłam rozwiązywać kolejne zadania, stres opuścił mnie całkowicie. Rozwiązałam wszystko, a rozprawka w moim odczuciu poszła mi naprawdę dobrze. Na rozszerzonym polskim, który pisałam tego samego dnia o godzinie 14:00 w ogóle się nie stresowałam. Widząc temat, w którym trzeba było napisać, jaki problem opisuje autor nie miałam problemu z napisaniem tezy i podaniem przykładów. Egzamin z tego przedmiotu zarówno podstawowego jak i rozszerzonego poszedł mi naprawdę dobrze i mam nadzieję na wysokie wyniki.

Piątego maja o godzinie 9:00 pisałam egzamin z matematyki podstawowej. Co najśmieszniejsze, nie stresowałam się w ogóle. Z matematyki nie jestem orłem, większość zadań robię na wyczucie, bo często nie rozumiem o co w nich chodzi. Ponadto - jestem w klasie humanistycznej.. Do egzaminu przygotowywałam się sama (jak do wszystkich). Kilka miesięcy temu byłam na kilku lekcjach korepetycji, ale szybko je zakończyłam. Rozwiązałam wszystkie możliwe matury i niewiele zadań mi wychodziło. Kiedy otworzyłam arkusz maturalny myślałam, że się rozpłaczę. Nie wiedziałam nic. Żadne zadanie mi nie wychodziło. Pierwsze zadanie, którego byłam pewna było zadaniem z ciągami. Zrobiłam kolejne, które mi wyszło. Uspokoiłam się trochę i zaczęłam robić zadania, których jestem pewna. Zostawiłam te zamknięte i przeszłam do otwartych. Po egzaminie czułam się okropnie. Wiedziałam, że mogłam go oblać, więc z niecierpliwością czekałam na internetowe odpowiedzi. Okazało się, że najniższy wynik jaki mogę uzyskać to 46%. Nie jest to coś na miarę możliwości niektórych, ale dla mnie jest to osobisty sukces.

Jutro piszę egzamin z języka angielskiego - podstawowy i rozszerzony. Nie czuję stresu, ponieważ w liceum miałam rozszerzony angielski, a nasz sor naprawdę dobrze przygotował naszą grupę do tego egzaminu.

Jakie mam rady dla osób, które zdają egzamin maturalny w przyszłym roku?

Zacznijcie powtarzać już teraz. Z polskiego są to lektury z zakresu od szkoły podstawowej do szkoły średniej, epoki, postacie, funkcje językowe, obrazy i motywy. Angielski to czasy, gramatyka, słownictwo. Matematyka to mnóstwo wzorów i zapału do ich rozwiązywania. Do matury nie da się nauczyć przez weekend majowy. Obejmuje ona wasz zakres wiedzy od początku waszej edukacji, pamiętajcie o tym! Nie zostawiajcie tego na ostatnią chwilę, bo ucząc się w ostatnim czasie możecie zwiększyć swój wynik maksymalnie o kilka punktów, a najecie się tym sposobem dodatkowego, niepotrzebnego stresu. Uczcie się na bieżąco. Uwierzcie, że te wszystkie rzeczy, których uczymy się w szkole wcale nie są niepotrzebne. One łączą się ze sobą, tworząc logiczną całość i na maturze to widać. Jednym z przedmiotów, na którym dostajecie pomoc jest matematyka. Wraz z arkuszem maturalnym dostajecie tablicę z wybranymi wzorami matematycznymi. Kochani, nic nie pomoże wam ta tablica, jeżeli wcześniej nie nauczycie się z niej korzystać i nie zobaczycie jakie są tam wzory.

Matura nie jest końcem świata. Ja bardziej stresowałam się zdając prawo jazdy. Niektóre pytania są naprawdę banalne, wystarczy tylko opanować swój stres. Pamiętajcie, że 'z pustego Salomon nie naleje' i jeżeli nie włożycie choć trochę własnej inicjatywy, żeby przygotować się do matury, to nie macie co liczyć na wysokie wyniki.

Czy według mnie 'matura to bzdura'? Oczywiście, że nie. Wstydem i kompromitacją jest, gdy człowiek nie wie podstawowych rzeczy. Po wypowiedziach udzielonych w telewizji wiele osób powiedziało, że pod fragmentem tekstu podanym na maturze z polskiego, napisali, że są to 'Chłopi'... Czepiec i Dziennikarz, to bohaterowie utworu Wyspiańskiego, a w tym roku odbędzie się narodowe czytanie 'Wesela'.

Przede mną oprócz jutrzejszych dwóch matur, egzamin ustny z polskiego i angielskiego, więc trzymajcie kciuki!

#11 blog a nie vlog

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sun, 30 Apr 2017 19:58:00 +0000

Kiedyś myślałam o tym, żeby założyć pogadankowego vloga, na którym będę dzielić się z wami moimi przemyśleniami na przeróżne tematy. Dlaczego więc tego nie zrobiłam i piszę posty na blogu? Bo wydaje mi się, że jest to większym wyzwaniem. Trudniej jest dotrzeć do człowieka przez coś, co jest napisane niż przez film, ponieważ ludzie są leniwi. No taka nasza natura. Chcemy mieć wszystko podane pod nos. Wolimy kliknąć w link i obejrzeć film, niż przeczytać tekst i nie daj boże, wyciągnąć z niego jakieś wnioski.
Najłatwiej jest zrzucić to wszystko na to, jakie mamy teraz czasy. Przecież otaczają nas telewizory, komputery i telefony. Ale czy ktoś nas do tego przywiązuje? Czy ktoś każe nam godzinami wlepiać wzrok w ekran telefonu zamiast czytać książkę czy gazetę? N i e. Robimy to z czystego lenistwa. Łatwiej jest przyciągnąć czyjąś uwagę głupim obrazkiem czy filmikiem, bo tekstów już prawie nikt nie czyta. Najgorsze jest to, że nie robią tak tylko osoby młode. Coraz więcej starszych osób zamiast dawać przykład młodszym, spędza czas przed telewizorem czy z nosem w telefonie. Tracimy czas, podczas którego moglibyśmy chociażby porozmawiać o tym, jak minął nasz dzień. Denerwujemy się, że nic nie idzie po naszej myśli. Z nikim nie potrafimy się dogadać. Dzieje się tak, bo nie żyjemy w realnym świecie, tylko w cyberprzestrzeni. Zapominamy o najważniejszych wartościach i dążymy za tym, co modne. W wolnej chwili siadamy przed telewizorem i oglądamy tasiemce. Zabijamy swój cenny czas i robimy sobie z mózgu papkę. Oglądamy wyidealizowane światy, w których nigdy nie będziemy żyć. Mamy pretensje do innych, że nie zachowują się tak jak aktorzy w filmie. A czy nasze życie faktycznie byłoby wtedy piękniejsze? Po pewnym czasie znów czulibyśmy pewien niedosyt.
Czy nie warto jest w wolnym czasie sięgnąć po książkę, a nie wlepiać oczy w monitor komputera? Czy naprawdę musimy na własne życzenie upośledzać nasze umysły? To co widzimy w kolorowych ekranach nigdy się nie spełni, więc przestańmy za tym gonić. Zwolnijmy trochę. Bardzo ciężko jest znaleźć czas na przeczytanie czegokolwiek, a na oglądanie już nie, prawda? Oglądamy jedząc, kąpiąc się, odrabiając prace domowe, ale nie znajdziemy choć odrobiny czasu na to, by przeczytać tekst, przeanalizować go i skłonić nasz mózg do myślenia. To przykre.

Never Be Like You

#10 maski

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Wed, 26 Apr 2017 17:06:00 +0000

Ile jest ludzi na świecie, tyle jest opinii i zachowań. Przebywając w towarzystwie innych, często z niechęcią zakładamy maski, które pozwalają nam się do nich dostosować. Zdarza się, że uznajemy takich ludzi za fałszywych uważając, że nie chcą być samodzielni i oryginalni. Nigdy nie powinniśmy zapominać o tym, kim jesteśmy. Jednak gdy przychodzimy do miejsca publicznego i zaczynamy wylewać z siebie wszystkie żale obcym ludziom, to nie jest to komfortowe dla innych.

Chowając się za maską nie zapominajmy, że jak każdy mamy uczucia i swoje zdanie. To, że ją włożyliśmy nie oznacza, że mamy funkcjonować jak robot. Wręcz przeciwnie - jeżeli mamy jakiś problem, powinniśmy się nim podzielić z inną, zaufaną osobą. Wychodząc poza naszą strefę komfortu musimy dostosować się do życia z innymi - gramy rolę dziecka naszych rodziców, ucznia, żony. Co by było, gdybyśmy pewnego dnia stwierdzili, że nie chcemy już być dzieckiem, tylko kimś zupełnie obcym? Niezależnie od wieku dla naszych rodziców będziemy dziećmi. Nie możemy zadecydować, że jutro zrzucamy maskę dziecka i będziemy traktować naszych rodziców jakbyśmy ich nie znali.

Codziennie musimy dostosowywać się do innych, bo świat po prostu by nie funkcjonował. Nie możemy zaburzać tego mechanizmu, bo mamy taką zachciankę. W domu naszą rolą jest bycie dzieckiem, siostrą, bratem, w szkole uczniem, a w pracy pracownikiem. Jeżeli stwierdzimy, że jutro zaczniemy być szefem a nie pracownikiem dla naszego pracodawcy, to nie skończy się to dobrze. Nie mam nic przeciwko, gdy wchodząc w interakcję z drugim człowiekiem zakładamy maski koleżanki, sąsiadki czy klientki. Chcemy być dla drugiej osoby mili i życzliwi, bo dlaczego miałoby być inaczej? Zostawiamy wszystkie rozterki w domu i nie trujemy nimi życia innym. I bardzo dobrze. Ale gdy ktoś udaje kogoś fałszywego i za plecami mówi o nas rzeczy, których w oczy nigdy by nam nie powiedział, to nie jest to na poziomie.

Nikt z nas próbując normalnie funkcjonować w społeczeństwie i starać się odegrać jak najlepszą rolę nie chce być ośmieszany lub poniżany za plecami. Każdy aktor nosi maskę, ale warto podkreślić, że w fabule nie występują tylko bohaterowie. Poznajemy także aktorów drugoplanowych, którzy najczęściej robią w książce największe zamieszanie. Zastanówmy się więc, czy chcemy być niewielkim elementem, który głośno krzyczy, czy chcemy cierpliwie poczekać, by stać się bohaterem.

Take Shelter

#9 mam urodziny

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Sat, 22 Apr 2017 08:42:00 +0000

W związku z tym, że w dniu dzisiejszym kończę 19 wiosen postanowiłam zastanowić się, co tak naprawdę mnie uszczęśliwia, co mnie inspiruje i co sprawia mi radość i jak zwykle - podzielić się tym z wami.

KOTY

Koty to moje ulubione zwierzęta. Sama jestem posiadaczką najcudowniejszej damy - Heleny. Znalazłam ją w miejscowości oddalonej dziesięć kilometrów od mojego miejsca zamieszkania. Była wtedy bardzo malutka, mieściła mi się w dłoniach. Wiozłam ją w torbie jadąc busem, a później przez ponad kilometr niosłam ją do domu. Jest dla mnie jednym z najważniejszych stworzeń.

Po moim podwórku biega także drugi kotek - bezimienny, ponieważ jest on własnością moich dziadków. Przybłąkał się do nas i jest naszą maskotką.

Żeby nie było, że uwielbiam koty, a innymi zwierzętami gardzę - posiadam królika o imieniu Zuzek. Imię dość oryginalne, ponieważ wszyscy domownicy myśleli, że jest to dziewczynka - Zuza. Po roku okazało się, że Zuza to jednak Zuzek..

JEDZENIE

Nie potrafię odmówić, jeżeli chodzi o jedzenie. Nie dla mnie są diety i wyrzeczenia. Uwielbiam prawie wszystko, co można zjeść. Unikam mięsa - nie jem wieprzowiny i wołowiny ponieważ według mnie to mięso śmierdzi. Nie jem zup na wieprzowinie ponieważ odpycha mnie sam zapach. Fuj. Bardzo smakuje mi kuchnia włoska, czyli potrawy z makaronem, zupa pomidorowa - mniam! Jestem w pewien sposób uzależniona od chipsów. Jeżeli są w domu, to muszę zjeść ich chociaż trochę.

LUDZIE

Uwielbiam patrzeć na pięknych ludzi. Bardzo inspirują mnie naturalne osoby ubierające się w stylu vintage. Mogłabym je zabrać do swojego domu i oprawić w ramki. Uwielbiam naturalność i pewną przesadę w prostocie. Nie wiem nawet jak to określić. Styl vintage odzwierciedla całe moje myślenie.

ROZMOWY

Lubię przysłuchiwać się rozmowom ludzi, którzy mają coś do powiedzenia. Uwielbiam słuchać opowiadań o pasjach czy marzeniach. Dzięki temu wiele wiem o wrażliwości człowieka i łatwiej jest mi nawiązać z nim kontakt. Uwielbiam rozmawiać z innymi ludźmi, ponieważ wtedy dużo się od nich uczę. Mogę przeanalizować pewne tematy i często, wprowadzam niektóre zasady do swojego życia.

STARSI LUDZIE

Kiedy widzę starsze małżeństwa lub pojedyncze osoby, zaczynam zastanawiać się kim będę w ich wieku i jacy ludzie będą mnie otaczali. Chciałabym wiedzieć, co przeżyli, że teraz są szczęśliwi lub nie i czy ja dożyję ich wieku. Bardzo lubię spędzać czas z takimi osobami, ponieważ są bardzo mądre. Zawsze opowiadają historie ze swojego dzieciństwa i doradzają jak zachowywać się w pewnych sytuacjach. A babcie przepysznie gotują!

PISANIE

Kiedy byłam w podstawówce pisałam rymowanki. Żadna z nich się nie zachowała, ale wciąż mam w pamięci, że coś takiego miało miejsce w moim życiu. W gimnazjum przeprowadzałam wywiady ze znanymi mieszkańcami mojej miejscowości. Wszystko - począwszy od pytań do skorygowania tekstu robiłam sama pod okiem mojej nauczycielki od polskiego. Wszystkie teksty były publikowane w gazetce szkolnej. Teraz kończę liceum i bloguję. Bo sprawia mi to radość.

RESOCJALIZACJA

Mam potrzebę naprawiania ludzi. Ponoć nikogo w tych czasach nie da się zresocjalizować, ale gdyby mój sposób myślenia mógł uratować od zguby chociaż jedną osobę - odniosłabym ogromny sukces. Cieszę się, gdy jakaś osoba otworzy się przede mną na tyle, żeby opowiedzieć mi swój problem. Mam wtedy nieodpartą chęć pomocy i powiedzenia, że wszystko będzie dobrze i świat nie kończy się na naszej porażce.

MIŁOŚĆ

To uczucie chwilami uskrzydla, a chwilami sprawia, że czujemy się najgorzej na świecie. Ale świat byłby niczym bez miłości i ukochanej osoby, z którą możemy wszystko. Mając przy sobie osobę, która nas kocha i którą my kochamy, mamy niesamowite szczęście. Wiemy wtedy, że w każdej, nawet najgorszej sytuacji ta druga osoba nam pomoże i nas wesprze. ♥

RODZINA

Jest to grupa osób najbliższa mojemu sercu. Zawsze mogę na nich liczyć. Dzięki niej jestem teraz taka, jaka jestem. Zawsze akceptują moje decyzje i nie narzucają mi swoich. Potrafią zrozumieć, dlaczego robię coś tak, a nie inaczej. W każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji są przy mnie i wiem, że zawsze mi pomogą. ♥

Love Me Like You

#8 jestem zakochana

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Tue, 18 Apr 2017 11:40:00 +0000

Jednym z naszych celów życiowych jest odnalezienie osoby, z którą spędzimy całe życie. Po drodze tworzymy mniej lub bardziej udane związki. Nie zastanawiamy się dlaczego odnalezienie tej jedynej osoby, z którą spędzimy całe życie trwa tak długo. Ciągle coś nas nudzi więc szukamy tego, co uczyni nasze życie wyjątkowym.

Do każdego związku, nawet tego najlepszego po pewnym czasie wkrada się rutyna. Ludzie oddalają się od siebie i zaczynają zastanawiać się, czy ich związek ma sens i czy faktycznie do siebie pasują. Jest to dobry moment, żeby przeanalizować to, jakby nam było z inną osobą. Wyobrażamy sobie, co by było gdybyśmy stworzyli związek z inną osobą, z którą w danym momencie lepiej się dogadujemy. Prowadzimy podwójne życie - tkwimy w związku, w którym jesteśmy naprawdę, a wieczorami w myślach tworzymy historie z nową osobą, w nowym związku. To, co łączy nas z naszym partnerem czy partnerką nie może funkcjonować prawidłowo, bo w naszej głowie wciąż siedzi inna osoba, z którą chcemy stworzyć coś lepszego. Jesteśmy przekonani, że to z osobą, z którą jesteśmy jest coś nie tak, ponieważ nie jesteśmy przy niej szczęśliwi. Mamy pewność, że nowy związek da nam coś niepowtarzalnego. Rozpoczynamy nowy związek i po pewnym czasie, kiedy minie fascynacja daną osobą, jesteśmy znów znudzeni. Zrywamy, szukamy kogoś innego, nudzimy się i tak w kółko. Zakochujemy się w kimś innym, gdy tylko w naszym związku pojawia się rutyna. Szukamy kogoś, z kim znajdziemy wspólny temat, kiedy z ukochaną osobą te tematy już dawno się skończyły i w ten sposób zataczamy błędne koło, bo z nikim nigdy nie stworzymy idealnego związku. Każdy związek jest pełen kłótni i kompromisów. To nie jest coś, do czego wracamy kiedy mamy ochotę. To coś, co musimy pielęgnować bez względu na to jaki mamy humor.

Nie wierzę w przeznaczenie, ponieważ ludzi na świecie jest zbyt wiele żeby mogli dogadywać się tylko z jedną osobą, ale wierzę w to, że można stworzyć związek, w którym rutyna nie będzie problemem. Na pewno nie jest to łatwe, ale skoro dwoje ludzi szanuje się i dogaduje, to dlaczego to co ich łączy ma przekreślić nuda? Czy jeżeli zakochujemy się w kimś innym będąc w związku i powtarzamy to jeszcze dziesięć razy, to czy kochaliśmy chociaż jedną z tych osób?

Sto lat

#7 mądrala

noreply@blogger.com (jarmosievitz) — Fri, 14 Apr 2017 10:22:00 +0000

Podobno dzieci i ryby głosu nie mają. Więc czy wypada upominać starszych? Żyjemy w przeświadczeniu, że powinniśmy przytakiwać starszym, nie ważne co by mówili. Nie mamy odwagi sprzeciwić się temu co mówią, bo skoro starszym należy się szacunek, to nie można też ich upominać. Otóż to, że zwrócimy uwagę dojrzałej osobie nie świadczy o tym, że nie mamy do niej szacunku.

Każdy bez względu na wiek popełnia błędy. Wiadomo, im człowiek jest starszy, tym jest bardziej doświadczony, ale nie oznacza to, że jesteśmy wszechwiedzący.

Żyjąc w rodzinie wychowujemy siebie na wzajem - rodzice dzieci, a dzieci rodziców. Panuje przeświadczenie, że praktykuje się tylko to pierwsze. Wydaje mi się, że przez to, jakie wydarzenia mają miejsca między rodzicami a dziećmi, każde z nich się czegoś uczy. Często denerwujemy się, że mama, czy tata prawi nam morały na temat życia, a sami mają jakąś wadę, która jest źle odbierana w społeczeństwie. Kiedy zwrócimy im na to uwagę, często spotykamy się z krytyką na nasz temat. Ale dlaczego? Skoro ktoś chce naświetlić nam, że robimy źle, to czemu nie przyjmujemy tego do wiadomości? Bo młodszy nie może mieć racji?

W rodzinie czy w szkole wychowujemy się nawzajem. I gdyby tak nie było, to nasze relacje nie funkcjonowałyby prawidłowo. Racji nie może mieć tylko nauczyciel, czy rodzic i na odwrót - dziecko, czy uczeń.

Często kiedy próbujemy zwrócić starszej osobie uwagę, że np., nie wolno przepychać się w kolejce do kasy, otrzymujemy w zamian piękną wiązankę. Że gówniarz, że niewychowany. A kto tu jest bardziej niewychowany? Osoba, która w kulturalny sposób chce omówić dany problem, czy ta która problemu nie widzi i próbuje się na nas wyżyć? Każdemu człowiekowi bez względu na wiek należy się szacunek.

Często jeżdżę autobusami. Idealnym przykładem są starsze panie, które stoją nad nami i sapią nam w ucho, żebyśmy ustąpili im miejsca, mimo, że autobus jest prawie pusty. Później takie osoby dziwią się, jaka dzisiejsza młodzież jest niewychowana. A nie łaska zapytać, czy można siąść na naszym miejscu? Jak się od kogoś wymaga kultury, to najpierw samemu trzeba być kulturalnym.

breezeblocks

Człowiek jest tylko człowiekiem. Osoba mająca lat 40 może zachowywać się jak ta, która ma 15 i na odwrót i to, że jest się od kogoś starszym, nie oznacza, że jest się mądrzejszym. Może się być jedynie bardziej doświadczonym. Mieliście taką sytuację, w której wasze młodsze rodzeństwo, albo dzieci powiedziały wam, że robicie coś źle i zaczęliście to bardziej analizować? To jest właśnie wychowywanie się nawzajem. Żeby coś takiego mogło istnieć, trzeba to robić z głową. Jasne jest to, że jeżeli komuś naubliżamy, to nie będzie to wychowywanie tylko obrażanie. Ale jeżeli upominamy kogoś starszego, bo robi coś źle, to jeżeli jest mądry, nie powinien się obrażać, tylko wyciągnąć z tego odpowiednie wnioski. Tak samo my, kiedy dostajemy upomnienie od kogoś innego. Wychowywaniem nie będzie to, że obrazimy się na rodziców, bo w wieku 13 lat nie wypuścili nas na całonocną imprezę, jak i to, kiedy naubliżamy osobie, która ma inne poglądy od naszych.

Podsumowując - jak najbardziej wypada upominać starszych. Tylko z głową i szacunkiem. Osoba, która jest mądra i nie chce robić krzywdy innym przyjmie krytykę od drugiego człowieka. A co jeżeli nie? Jeżeli nie, to przynajmniej mamy świadomość tego, że próbowaliśmy uświadomić coś tej osobie.