littleiv

Kısa Kısa #68 (Askeri Kısa Kısa #5)

2012-02-12T00:01:00.001+02:00

Hey wazzup bro’s?

*Bizi Amerika’nın kenar mahallelerinden okuyan siyahi kardeşlerimize selamla başlamak istedim bu yazıya. Ve biliyor musunuz sevgili okur, istediğimi de yaptım.

*Acaba Amerikada’da benim gibi böyle tezcanlı komiksel yazılar yazan ve hatta serinin adını da ‘Short Short’ koyan blog yazarı bro’lar var mı diyerek düşünüp çıldırmakla çıldırmamak arasında gidip geliyorum. Sonra çıldırmamakta karar kılıyorum çünkü gördüğünüz gibi gayet tırt meraklarım var. Öyle çıldırmaya falan değmez.

*’Karamazov Kardeşler’i okuyan arkadaşı görüp ‘aa kitaba bak, konusu ne onun?’ diye soran insanlarla askerlik yaptım ben. Arada böyle saçmalayınca hemen ‘ne diyo lan bu mal’ deyip gitmek yok.

*Erkek muhabbetinin dibine vurulduğu en önemli yer askeriye sanırım. Yani daha önce mühendislik fakültesinde de (kız/erkek=%0,0739) yurtta da (kız/erkek=%0,0002 arada dışarıdan geçiyordu) bulunmuş biri olarak hiç bu kadar erkek muhabbetinin döndüğü başka bir yer olamaz diye düşünüyorum. Küfür kıyamet zaten resmi dil olmuş durumda. Erinden, onbaşısına, komutanından, aşçısına kadar herkes küfür ediyor. Futbol, kadın, siyaset muhabbeti hiç bitmiyor. ‘Acaba biri bişey der mi?’ diye düşünmeden fütursuzca konuşabildiğin tek yer belki de burasıdır.

*İlk günlerde yapacak o kadar hiçbir şey yoktu ki gazetenin bulmaca ekleri en büyük yardımcınız oluyor.Bu sayede kemikleşmiş bir bulmaca alışkanlığı kazandım.Sudoku Twitter’ım oldu, çengel bulmaca Facebook’um…

*İnsan içine çıkamadığımızdan her yer erkek doğal olarak. Yanlış hatırlamıyorsam sevgili okur 2. haftanın ortasında Kızılay’dan kan almak için geldiler. Ve büyük haber ‘hemşireler gelmiş!’ Sevinç çığlıklarını duymalıydınız. Banyoya koşup 15 gündür ilk kez banyo yapanlar mı dersiniz, bavulunun karanlık köşelerinden parfümlerini çıkartanlar mı dersiniz. Kısaca bölükte bir bayram havası. Ben kan vermeye gitmedim tabii, gerek yoktu da millet aktı gitti resmen revire doğru. Bir ara yemek sırasındayken hemşireler revirden çıkıp başka bir yere doğru gidiyorlardı. Tam 10 gündür öğretilen ancak bir türlü doğru bir şekilde yapılamayan ‘komutanı gözle takip’ olayı ilk kez tam anlamıyla tarafımızdan gerçekleştiriliyordu. Kızılaycılar gitti hayat normale döndü.

*Rahat, hazırol bildiğiniz gibi askerliğin temelinde olan şeyler. Rahat’ta ayaklar omuz genişliğinde yana açılıyor. Bu da gayet normal herkesin yapabileceği bir şey. Benim merak ettiğim ise ‘Öyle Bir Geçer Zaman Ki’nin hırçın babası Eeyyyaallii (Ali) Kaptan’ın askerlikte ne yaptığı. Ulan herifin iki omzunun arası 3.Boğaz Köprüsünün güzergahı gibi. Bu adam ayaklarını omuz genişliğinde açmaya kalksa imkanı yok açamaz. Askerde çok dayak yemiştir Ali Kaptan. Herhalde bundan dolayı da ailesine çok çektiriyor pis herif.

*Acemilikte ilk iki hafta yemin törenine hazırlanmakla geçti. Sabah kalkıyorduk, bir başlıyorduk yürümeye akşama kadar yürü Allah yürü. Hani Allah bazılarına ‘yürü ya kulum’ dermiş ya işte biz 225 acemiye öyle denmişti. Tam iki (yazıyla iki, aa olmadı lan eheh) hafta boyunca yürüdük da yürüdük. Gerçi yemin töreninde toplasan 1.5 dakika sürmedi yürüyüş ama yine de güzel olmuş gösterimiz.

*Tabii şimdi biz çoğunluk üniversite mezunu bir kısım da açık öğretim mezunu ama sonuçta okumuş insanlardık orada. Adamlar da doğal olarak bizim yürüyebileceğimizi düşünüyorlar. Ancak olay hiç de onların düşündüğü gibi olmadı. Adam termodinamiği vermiş, hukuk tarihini yemiş bitirmiş, Osmanlı’yı ezbere biliyor ama gelgelelim ‘sol’ dendiğinde sol ayağını yere vuramıyor. Yürek parçalayıcı sahneler vardı yani.

*Ispartalı komutanımızın öğretmiş olduğu yöntemle askerde çok rahat bir şekilde stres atıyoruz. Komutan 225 kişiye aynı anda ‘stres atılacak……..at!’ diyor. Tüm askerler hep bir ağızdan ‘ooooooooofff ooooofff’ diyor ve stres atmış oluyorsunuz. Yani askerde stres atmak bile emirle yapılıyor.

*Sanırım hayatımda duyup duyabileceğim en ilginç küfürü askerde duydum: ‘Kibar ol y.rraaam’

*Askerde günlere göre küfür grafiği çıkarttım kendimce. İlk geldiğimizde yaklaşık 5. günde inanılmaz bir küfür yoğunluğuna ulaşıldı. Arkasından herkes yavaş yavaş normale döndü. (C.B.K. : Cümle Başına Küfür)

*’Aşkım pırt yapıyım mı?’ dedikten sonra ‘tozzzzootototortt’ diye osuran kızdan aniden soğurum.

*Sevgilinizle uzun süreli bir ilişkinizin olmasını istiyorsanız, kızlar, erkek arkadaşınızın yanında osurun. Çünkü ilişkide osurma eşiği diye bir değer söz konusu. İlişkiyi daha sağlam temellere oturtmak için tak çözüm: osurmak.

*Ha, çocuğun yanında hayvan gibi osurup da sonra ‘vay efendim ilişkimi sağlam temeller üzerine oturtmak isterken sevgilim beni terk etti, aman efendim senin yüzünden oldu gibi’ veryansınlarla gelmeyin bana, mesuliyet kabul etmem. Müessesemizde bu tarz durumlara yer yoktur. G.tünüze güvenmiyorsanız bu işlere girmeyecektiniz.

*Söyleyeceklerim bu kadar. Dağılın! Ehehe hadi çav.

(Gelecek sayı kısa kısa’da olacaklar: Askerde sıkıntı, fıkra anlatamayan insanın içler acısı hali, askerde fashion tv izlemek, askerde telefon kullanımının incelikleri, sahte okey nedir, okeyin sahta olduğu nasıl anlaşılır ve daha pek çok komiklik ‘Askeri Kısa Kısa 6’da sizlerle olacak)

Kısa Kısa #67 (Askeri Kısa Kısa #4)

2011-11-02T14:46:00.001+02:00

Merhaba gülmek için yaratılmış okur, gözleri çipil çipil bakan okur.

*Toplamda 4 farklı askeriyenin duvarlarında gördüm şunu aynen yazıyorum.

Dikkatli ol Mehmetçik,

İşini ciddi yap,

Kaza geliyorum demez,

Kendini koru,

Aklını kullan,

Tehlikeyi gör,

Lüzumsuz iş yapma,

İbret al hatalarından

Olaysız tamamla askerliğini,

Lazımsın sen Vatana!

İlk harflere baksana yok sonunda ama ilk harfleri kırmızı ve kapkalın yazdıkları için akrostişi kaçırmanın imkânı yok. Gözünüze sokuyorlar adeta. Ayrıca ben hayatımda bu kadar zorlama bir akrostiş görmedim. Muhtemelen askeriye dışında da göremem. Ayrıca sonuna kadar bir baba edasıyla nasihat verirken en sonda azarlaması gerçekten çok ilginç.

*Askerliğin en önemli ritüellerinden birisi de ’askerde maç izlemek’. Benim acemiliğim biraz şanslıydı sanırım. Çünkü taburda Lig TV vardı ve lig maçlarını izleyebiliyorduk. Tabii askeriye açısından akıllıca bir hamle, 300 tane erkeği aynı anda neyle meşgul edebilirsin? Tabii ki futbol. Bunun sonucu olarak da her maç yaklaşık 100 kişi televizyonun başına toplanıp maç izledik. Akşam yapacak daha iyi bir iş olmadığından, ben izlenebilecek tüm maçlarda yerimi aldım.

*Şimdi nasıl İngiltere’de ada ülkelerinde falan futbol acayip önem verilen bir organizasyon, işte adamlar artık aşmış, oturuyorlar efendi gibi maçlarını izliyorlarsa burada da ortam aynı. Gerçi orada sebep saygı, bizde sebep ‘en önde oturan komutanlar’. Yani sıkıysa taşkınlık yap, sıkıysa holigana bağla.

*Tabii arada gözle görülür farklar da olmuyor değil. Örneğin biliyorsunuz İngiltere’de bir takım gol kaçırdığında tribünden tek kişiden çıkarmışçasına bir ‘AAAUUUOOO’ ya da ‘HHUUUUUU’ sesi çıkıyor. Bu olay askerlikte de oldukça büyük benzerlikte yaşanıyor. Tek fark çıkan ses bizde ‘EEEAMMUĞĞUAAGGOOYYMM’ ya da ‘HAYANANISKIII’ şeklinde oluyor. Ama hep bir ağızdan. Sanki Akseki Jandarma Tabur Komutanlığında değil de Anfield Road’daymışçasına.

*’Daymışçasına’ da çok rahat köy ismi olurmuş ha.

-Nerelisin abi?

+Konya.

-Neresinden?

+Daymışçasına.

-OO topraam ne haber ya?

gibi.

*’Er ve erbaşlar giremez’ lafı hiç bu kadar can yakmamıştı bu arada.

*Oradaki erbaş ibaresi de aşırı gereksiz. Adam kısaca asker giremez demek istiyor. Ben şimdi çavuş oldum, yani erbaş. Gidip, ‘dayı ben çavuşum girebilir miyim?’ mi diyecektim erbaş yazmasaydı. Çok saçma. Çorbacılar sizi kınadım ve laflar hazırladım.

*Fotoğraf diyemeyen bir fotoğrafçımız vardı birlikte. ‘Futrağf’ diyordu fotoğrafa. Kendisi fotoğrafçı görünümlü işportacıydı bu arada. Herif yemekhaneden götürdüğü masalarla açtığı fotoğraf standının yanında bir adet de don, atlet, çorap, el feneri, kulak tıkacı, tırnak makası, dikiş seti, oda spreyi(valla), deodorant, vatka (ayakkabıya koymalık) gibi ürünlerden oluşan yardımcı stand açıyordu. Aynı zamanda askeriyenin mektup, posta gibi ihtiyaçlarını getirip götürüyor ve tabii ki asıl işi fotoğrafçılığı da yapıyordu.

*Öyle bir adamdı ki futrafçı Mehmet Abi, akla hayale gelemeyecek yerlerden fırlayıp, fotoğraf çekmek istiyordu. İçtimaya mı toplanıyoruz hop Mehmet abi orada. Yemek mi yiyoruz, Mehmet Abi ‘Yemek yerken futrağğğf?’ diye yanaşıyor. Bir keresinde çarşıya çıktık, ilçede tepe bir yer var ama baya (evet bayağı diye yazıldığını biliyorum canım TDK okuru) dağ gibi yüksek. Oralarda gezinirken ne oldu nasıl oldu anlamadan bir taşın altından çıkıp ‘manzarada futrağf gençler?’ diyerek bizi sıçırttırmaya teşebbüs etti. Çok ilginç adamdı yani.

*Sallama çayın poşetini kendi ipi vasıtasıyla, çubuk yardımı ile sıkaraktan posasını çıkartan adamın hırsı bende olsaydı, belki dünyayı ele geçiremezdim ama en azından Beylikdüzü’nde ileride değerlenecek birkaç dönüm arsa alabilirdim. Çünkü bu işler için en iyi adres Beylikdüzü’dür. Yıllardır değerlenemedi gitti sıçtığımın yeri.

*Bence bu yazı için bu kadar gülmelik hikaye yeter. Bir sonraki yazı aslında hazır ama hemen yayınlamıyorum ki ilişkimizi canlı tutayım. Arada küçük süprizler yapmak isterseniz yorum falan yapın ne bileyim öyle çiçeğe böceğe lüzum yok. Zaten aşk doktoru Mehmet Coşkundeniz diye de birisi yok. Ev kadınlarının hayal gücü ile yaratılmış bir android kendisi. Hem coşkundeniz diye soyadı mı olur allasen. Haydin (yanaktan makas almaca)

(Gelecek sayı kısa kısa’da olacaklar: Amerika’da blog tutmanın incelikleri, askerde erkek muhabbeti nedir, nasıl yapılır, hemşirelerin gelişi ile birlikte yaşanan bayram havası, Ali Kaptan’ın askerlik anıları, üniversite mezunu adamların yürüyememesi, ilişkiyi sağlamlaştıracak birkaç küçük öneri ve daha pek çok komiklik ‘Askeri Kısa Kısa 5’te sizlerle olacak)

Bir Buluşmanın Anatomisi

2011-10-14T17:32:00.000+03:00

Saate baktığında 12:34:56 ‘ydı. ‘Ehehe negzel saat lan’ diye düşündü. Tekrar Taksim Metrosundan Burger King’in önüne doğru akan kalabalığa dikkatle bakmaya başladı. Daha önce bunu kaç kez yaptığını düşündü. ‘Hayatım Burger King’in önünde seveceğim kızı beklemekle geçti amınike’ diyerek kaderine tam olarak küsmese de teessüf etti. Saat 12:36:49’du ve hiç de güzel bir saat değildi.

İnternette konuşurken kendisini tanıyabilmesi için 4 adet fotoğrafını göndermişti kız. Burger Önü, bu fotoğrafların hepsinde neden sadece boyundan yukarısının olduğuna dikkat etmemişti. Acaba kız geri kalanı Burger Önü’nün hayal gücüne mi bırakmak istiyordu? Burger Önü saatine bir kez daha baktıktan sonra tam umudunu kesmeye başlamıştı ki fotoğraflarda gördüğü yüzü yüzlerce kişinin arasından, hani Amerikan filmlerinde FBI’ın falan bilgisayarları aradığı yüzü böyle tırrrr diye tarayarak bir tanesiyle ‘Perfect Match’ diye eşleştirir, aynı o hesap eşleştirdi. ‘Oh’ dedi coşkusuna hakim olamayarak. ‘Sonunda Ay Yüzlü’mü buldum.’

Kız gerçekten ay yüzlüydü. Ama işin kötü tarafı alt tarafında da aydan esintiler vardı. Burger Önü için ne üzücüdür ki, Ay Yüzlü’den ay parçası diye bahsetmek imkansıza yakındı. Yani ay parçası değil ay tamamıydı daha çok. En azından ay kadar hacim kaplıyordu uzay boşluğunda. Burger Önü bunu fark ettiği anda ‘ya pardon, şey ımm benim karşıya geçmem lazım da bir liranız var mıydı acıba’ diyen rastalı saçlı Greenpeace’çi tipli yavşak dille konuşan bir çocuk yanaştı, ‘Siktir git lan başımdan, başlarım bi lirana da balinana da’ diyerek hıncını rastalıdan çıkarttı. Rastalı ise ‘ne balinası .mınakoyim, deli herhalde’ diye düşünerek kendine yeni avlar aramaya koyuldu. Halbuki bilmiyordu ki bu tiple Greenpeace’çinin kralı, doğa dostunun feriştanı olurdu.

Ay Yüzlü, Burger Önü’ne yaklaştı, yaklaştıkça çocuğun gözünde devleşti (mecazen değil). Burger Önü elini uzatarak tokalaştı Ay Yüzlü ile. Hiç de romantik komedilerdeki gibi bir tanışma değildi bu, ne birisi Hugh Grant’tı ne de diğeri Jennifer Aniston. Gerçi kızdan bir seferde 4 tane Jennifer çıkardı ama bu aynı mutluluğu vermezdi büyük ihtimalle. ‘Aç mısın, bişeyler yiyelim mi?’ sonunda soru işareti olduğundan bir soru cümlesi sayılabilirdi belki, ancak cevabı bilinen şeye soru denmezdi güzel Türkçe’mizde. ‘Off midem kazınıyor’, Ay Yüzlü’nün dünya üzerinde verebileceği cevap olasılıklarının %97,328931’ini kapsıyordu (olasılıksız kafası). Bu sebeple yemek yemek için nereye gideceklerine karar verme aşamasına geldi durum.

‘Yemek yerine karar verme’ ortalama 5 seneyi doldurmuş ilişkilerden öncesinde iki tarafın ortak noktada buluşması için en az 15 dakikayı harcamalarına sebep olan büyük bir belirsizliktir. Heisenberg bu sorunu yaşasa ‘valla benim bulduğum Heisenberg Belirsizlik ilkesi tırtmış abi bu sorunun yanında’ der, bilim dünyasında şok etkisi yaratırdı. Sonuç olarak ikisi de aşırı kibarlaşarak yemek yenecek yeri seçme olayını karşı tarafa paslıyor ancak diğeri cömertçe iade ediyordu. 15 dakikanın sonunda bir kebapçıya gitmeye karar veriyorlardı. Burger Önü menüde 4 lira yazan, ancak ortaya söylendiğinde bir anda duble porsiyona dönüşüp hesapta 8 lira olarak karşısına çıkacak olan çoban salatanın bilincinde olarak kebapçıya giriyordu. Biliyordu ki menüsü Osmanlı döneminden kalma ferman kapaklarına benzeyen kebapçılarda hesaba itiraz edilemezdi. Hele yanında ilk kez buluştuğu birisiyle bu ihtimal sıfıra iniyordu.

Mekandan çıkarken görüyoruz ikiliyi. Ay Yüzlü doymuş ve mutlu, Burger Önü ise kazıklanmış gibi duruyordu. ‘Bir yemeğe 54 lira verilir mi lan?’ düşüncesi adeta karikatürlerdeki gibi bir düşünce balonu olmuş ve diğer faniler tarafından da görülebilir hale gelmişti. Ay Yüzlü metroya girmek için ayrılırken mutluluktan (belki de doymuşluk hissidir, tam bilemiyoruz) sırıtırken, Burger Önü otobüse biner binmez bir hışımla telefon rehberinden bir numara siliyordu.

Kısa Kısa #66 (Askeri Kısa Kısa #3)

2011-10-03T17:36:00.000+03:00

Naber ay parçası suratlı okur. Senin o tatlı canını beğğn. Yazıya geçiyorum alt maddeye sıçra hemen.

*Gel gel burası çok güzel, önce komik gelmiyo ama sonra alışıyosun.

*Askeriyede en önemli kurallardan biri sabah yatağını yapmak, sürekle övündükleri çok da üzerine düştükleri bir konu. Ama olayı o kadar abartmışlar ki mantık sınırlarının dışında isteklerde bulunmaya başlamışlar. Adam diyor ki yatak o kadar düz olacak ki demir para attığında üzerinde sekecek. Ya bi’ sektir git, ne sekmesi kardeşim. Bu fizik kurallarının dışındaki isteği o kadar özümsemişler ki, yatağı ne kadar düzgün yaparsan yap yine de beğenmiyorlar. Tabii sen de sallamıyorsun bir süre sonra. He deyip geçiyorsun.

*Bu arada askeriyede yıl hala 1998. O yılda kalmışlar ilerleyememişler. Güldürme yöntemi tek: FIKRA. Komutan topluyor 250 kişiyi, 1995 yılında üretilmiş bir fıkrayı anlatıyor, e anlatan komutan olduğundan kahkahalarla gülmek mecburi. Adam da herkes güldüğü için yıllardır anlatıyor da anlatıyor.

*Çevrenizde görmüşsünüzdür. Nerede bir müdür, efendime söyliyim, şirket sahibi ya da deminki örnekteki gibi komutan falan var bu insanların espri kabiliyetleri ekseriyetle sıfırın altındadır. Çünkü altındaki elemanı bu adam ne anlatırsa anlatsın güldüğü için kendi kendine ‘hee’ diyor, ‘benim espri yeteneğim gerçekten fevkaladenin fevkindeki herhalde ki’ diyor, bak kendi kendine düşünürken bile kötü espriye talim ‘ben bu espri anlayışımı sürdüreyim’ diyor. Bir Allahın kulu da çıkıp ‘yetti be senin pis esprilerinden’ diyemediğinden aynen devam.

*Bok’u biliyorsunuz hepiniz. Genelde çizgi filmlerde ya da resimlerde hep böyle yuvarlak yuvarlak üst üste koni biçiminde resmedilir. (allaam ne anlatıyorum ben) Ben şimdi bunu düşünüyorum da bu boku oluşturmak için insanlar götünü döndüre döndüre mi s.çıyor. Geceleri bunu düşünmekten uyuyamıyorum.

*Şaka bokunu bulan insana saygı duyamıyorum.

*Askerde her ‘Kıt’a dur’ dendiğinde aklıma ‘Carte D’or’ geliyor.

*Vianetta da ne ünlüydü be bi’ aralar. Tam orta halli kesimin lüks tüketimiydi. Kendimden biliyorum. Max mesela evimizin çocuğu gibiydi. Yani arada bakkala ekmek almaya göndersek gider, üstüne de kendine çikolata al desek alır, öyle bizden biriydi. Kornet teyze dondurmasıydı. Cornetto değil ama kornet. Biliyorsunuz teyzeler dondurma yerken nedeni belirsiz şekilde gülerler. Ve kesinlikle dondurmayı poşetlerinden çıkartmazlar.

*Teyze ve amcaların dondurma yerken neden poşetlerini çıkartmadan yediğinin sırrını keşfetmeye çalışan bir antropolog garip bir şekilde ortadan kayboldu diye iddialar gündeme gelse hiç düşünmeden inanırım.

*Askerliğin acemilik kısmında tek paşa görme ihtimaliniz, ‘paşa çayı’dır.

*Ne s.kim bi’ cümle oldu lan bu böyle.

*’Bu böyle’ diye şarkı yapmak da kitleleri t.şağa almaktır bence.

-Ne? Nasıl?

+Bu böyle. (sessizlik)

Vay seni Sertab.

*Sertab Erener’in ismini Sertap diye okuyup Sertab diye yazmamız hangi dilbilgisi kuralına uyuyorsa ben o dilbilgisi kuralının g.tüne koyiyim afedersiniz.

*Farkındaysanız bir an için kendimi kaybettim.

*Askere ilk geldiğim gün gördüğüm ‘dünyanın en düzgün konuşan adamı’ ki kendisi üniversitede öğretim görevlisi olarak görev yapıyor. Bu adam ortama öyle bir uydu ki yaklaşık 4. günde cümlede 3 küfür ortalamasıyla oynamaya başladı. Ama nasıl koyuyor hoca, kulaklarınıza inanamazsınız.

*İlk kez komiklik bakımından kendime çok benzeyen biriyle tanıştım sevgili okurcan. Yani espri yapma stili, güldürme şekli bana çok benziyor. İnsanın kendisini dışarıdan görmesi gibi bir şey. Bazen çok antipatik geldiğini görünce de çok üzüldüm lan. Pis herif nerden çıktın karşıma.

*3. askerlik kısa kısa’sının da, kısasa kısas, burada sonuna gelirken ban klavyede littleiv, ben yazım ekibinde littleiv, ben renklendirmede littleiv ve ben ulaştırmada littleiv diyerekten adeta tek başıma dev bir orkestra olduğumun altını kırmızı kalemle çiziyorum ki dikkat çeksin.

*Burunlarınıza birer pıt pıt yaparak uğurluyorum sizi. Hadi baybay.

(Gelecek sayı kısa kısa’da olacaklar: askeriyede astokriş yapabilmek, askerde maç izlemek, efsane fotoğrafçı ağbinin maceraları, Mehmet Coşkundeniz’in aslında olmaması ve daha pek çok komiklik ‘Askeri Kısa Kısa 4’te sizlerle olacak)

Kısa Kısa #65 (Askeri Kısa Kısa #2)

2011-09-23T16:35:00.001+03:00

Selamlar sevgili karda kışta güneşte yağmurda beni yalnız bırakmayan kaşları keman okur. Nasılsınız inşallah keh keh. Ya böyle espriler yapıp gülen biri olsaydım gerçekte. Kendinizi aldatılmış hissederdiniz değil mi? O yüzden şimdi gerçek şakalarımıza geçiyorum.

*Gerçi düşündüm de benim çocukluğumda okuduğum kitaplar arasında Yalvaç Ural’ın Zıpırsal Bilmeceler adıyla yayınlanan, Türk halkının espri anlayışını yok etmek amacıyla hazırlandığı iddia edilse müebbet ile karara bağlanmasına sebep olacak bir kitap vardı. O günlerden bu günlere iyi gelmişim valla.

*Askerdeki 3. günümde kola içtiğimde yaşadığım mutluluğu tarif etmem imkansız sevgili blog sever dostlarım. Ki normalde pek fazla kola içen de biri değilim ama burasının psikolojisi çok farklı lan.

*Sivil yaşamda cep telefonunu yoğun kullanan bir insan olduğumu tahmin ediyorsunuzdur. Askere gelmemin ilk günlerinde cebimde gaipten titreşimler hissetmeye başlayınca ‘a-ha’ dedim. ‘Benim kafa gitti, ben en iyisi kaçayım bu askerlikten’. Sonra tabii vazgeçtim.

*Askerde son moda komutana hocam demek. İnsanın ağzı ister istemez kayıyor. Tabii her hocam diyenin 30 şınav çekmesi tatsız bir ayrıntı.

*Komutan’a hocam demenin yanında (tabii bu söylediğim acemi birliği için geçerli) diğer asker alışkanlıkları da kayboluyor sanırım yavaş yavaş. O devrem’ler tertip’ler hep yerlerini hocam’lara kanka’lara hatta kanks’lara bırakmış durumda. Gerçekten çok üzücü.

*Bazılarınız biliyordur, acemiliğin ilk 15 günü paso sağa dön, sola dön, yürü allah yürü formatında geçmekte. Bizim birlik de komando birliği olduğundan, bu adamların hayatlarının 15 ayı burada geçiyor. Arada da hoparlörlorlörlereuimlekuimlek. A ha klavyenin kontrolünü kaybettim bi’ an. Hoparlörlerden müzik veriyorlar. Tam biz yürürken birden Hande Yener çalmaya başlaması ile ‘Bodrum’a da gittik beraber İstanbul’da da yaşadık’ melodisi ile yürüyüşe geçmemiz bir oldu. Garip bir tecrübeydi. Gerçi sonrasında Demet Akalın, Bendeniz, Ankaralı Hatice(?) ve İsmail Türüt ile de yürüyüş yaptığımızdan çok yadırgamadım.

*Bu gazetelerin spor sayfalarında maç analizi kısımlarında kim kaç puanlık oynamış not veriyorlar ya hani. Bazı futbolcular 89. dakikada falan oyuna girince böyle adının yanında parantez içinde soru işareti oluyor, Mustafa Sarp (?) , gibi. Yani diyor ki, lan ben buna ne desem boş. Ben o soru işareti puan alan adam olsam 3 gün insan içine çıkamam. Evde yataklara düşer ağlarım. Öyle de ezik bir durum.

*Ev telefonu ile konuşurken birden yan odadaki cep telefonunuzun çalmaya başlaması, konuştuğun kişiyle konuşmayı hızlandırmaya çalışman ama onun ısrarla konuşmayı uzatması, alelacele telefonu kapatıp diğer odaya yetişirken cep telefonunun susması. Gerçekten kahır bela bu değilse başka hiçbir şey değil.

*Askere gideceğim ilk belli olduğunda ‘ooo Antalya çıkmış’ diye sevinen ben ‘Akseki’ adlı Antalya’dan çok Konya’nın güzide bir ilçesi olma çabası içindeki güzide beldemizin Akseki değil ‘Ats.ki’ olduğuna kanaat getirdim.

*Çarşısı toplam 45 saniyede gezilebilen bir yerden bahsediyorum. Sokakta 16-23 yaş aralığında insan gördüyseniz gerçekten çok şanslısınız.

*Askeriye gerçekten çok ilginç bir ortam. Her şeyi sırayla yapıyorsunuz. Zaten günde 6-7 defa içtimaya çıkıyorsunuz. Ha babam sıra ol. Yemeğe sırayla, kantine sırayla, tuvalete sırayla, banyoya sırayla. Normal hayata döndüğümde sokakta yürürken önümdeki insanlara ‘hizaya geç, istikametini kontrol et!’ diye bağırarak muhteşem dayaklar yemeyi planlıyorum.

*Normal hayatta yok efendim kirli sakal aman efendim top sakal şekilleri diye anlatanlara imrenerek bakan ben askerde sakalsız olmanın avantajını mükemmel yaşadım. Burada sabah sakal traşı olup akşam Suavi’ye dönen adamlar arasında 3 günde bir traş olarak büyük rahatlık yaşıyorum.

*Ben traş bıçağı için reklam filmi çekecek olsam hiç düşünmeden firmanın reklam yüzü olarak Suavi’yi seçerim. Hatta kendisi reklam yüzünden çok reklam sakalı olur tabi ama ben kendisini hiç bozmadan ‘Suavi’ciğim sen bizim reklam yüzümüzsün canım benim, ha koçuma ha sakallıma benim’ diye gaz verirdim kendisine.

ha goçuma

*’Jilettt maküççç. Tek bıçakla Suavi’yi bile traş eder!!!’’

*A-ha reklam sloganını da buldum.

*Koğuşta, yemekhanede, içtimada, durup dururken çat diye kalemle not defterini çıkartınca garip bakışların hedefi oluyorum. Adeta ilginçlikler adamı oldum, halbuki aklıma gelen komik şeyi not alıyordum ben orada. Askeri bilgilerle ilgili aldığım notlar, twitter ve blog için aldığım notların %1’i kadar falan tahminen. Gören komutan da benim içimde iflah olmaz bir vatan sevgisi olduğunu zannediyor. Hiç sesimi çıkartmıyorum, bozmuyorum.

*Düşünüyorum da Burkina Faso’lu olmak çok üzücüdür lan. Askere falan gelsen kazara;

-Nerelisin tertip?

+Burkina Faso’luyum abi.

-Neresinden?

+Merkezin Kumbambayii Kumbamba köyünden :)

üzücü anlar. Gerçekten yürek parçalayıcı: Ne hemşerin olur ne üst devren.

*Erkeklerin yuvarlak olup voleybol oynaması kadar da çirkin bir şey yok ha. Amerikanların ‘so gay’ dediği durum.

Haydin sağlıcakla (arkadan su dökme efekti)

(Gelecek sayı kısa kısa’da olacaklar: askerde yatak yapmanın incelikleri, askeriyedeki tek güldürme yöntemi: Fıkra, şaka bokunun günlük hayatımızdaki yeri ve önemi, dondurma dünyası, Sertap Erener ve şarkılarının incelenmesi, askerde küfür ve daha pek çok komiklik ‘Askeri Kısa Kısa 3’te sizlerle olacak)

Kısa Kısa #64 (Askeri Kısa Kısa #1)

2011-09-19T22:47:00.000+03:00

* -Merhaba okur?

+SAOOL!

-Nasılsınız?

+SAOOL!

-Siz de sağolun.

* Evet artık böyle sevgili can okur. Her şeye ‘SAOOL’, ‘emredersiniz komtanım’ falan da filan da. Tabii şu anda bunları acemiliğimin 21. gününde koğuştan yazıyorum. Artık düşün nasıl şok olmuşsam, bir şeyler yazabilmek 21. günde gelmiş aklıma. Daha sonra bu yazdıklarımı bilgisayara geçeceğim ve esrarengiz şekilde sizin ekranlarınıza gelecek. Yazının mucizevi yolculuğu.

* Tabii askere gelirken pek çok ilginç olay yaşadım. Bunları ufak ufak not ettim adeta bir mini çakal gibi.”Bunlardan bana hayvan gibi malzeme çıkar’ diyerekten. Ki çıkıyor da fark ediyorum. Arada askerlikle ilgisi olmayan şeyler de yazacağım. Askerlik ağırlıklı kısa kısa’lar yeni sezonda aramızda olacak anlayacağınız kadarıyla. Da farkındaysanız hala yazıya giremedim. Sanırım biraz hamlamışım can erik okur.

* Acemilik için Antalya’ya uçakla geldim tabii. Hayatımda ilk kez uçağa binmiş oldum. Hemen korkmayın bir metrobüs değil. Yani benim hayvani metrobüs yazılarının yerini alamayacak.

* Uçak güzel alet. Bir kere çok hızlı. Yani saatte 800 km gibi hıza ulaşıyor. Ki o da 60’la giden şehirlerarası otobüse alışık benim için iyi bir sayı. Pistin içinde hafif hafif gaz vererek ilerlemeye başladığında ‘lan dedim uçak uçak dedikleri bu muymuş?’ (Bu arada ibne word her yazdığım ikilemeden sonra kelimenin altını çizerek benim yanlış yazdığımı iddia ediyor. Ağzını kırdırtma bana word. Benimle papaz olma o kadar söylüyorum sana. Sen pisleşirsen ben de pisleşirim) Sonra hain pilot bir açtı motorları ‘GGRRROOOOAAGGGHHH’ deyü havalandık. ‘Ananıskiii…’ diyerekten koltuğa yapışmam bir oldu. İlk şoku atlattıktan sonra evler, dağlar, akarsular, alüvyonlar vs. çeşitli coğrafik yer şekillerini kuşbakışı görmenin heyecanı ile uçak maceram başlamış oldu.

* Yıllarca şehirlerarası otobüslerde kek, çay, ekstra şeker peşinde koşmuş biri olarak uçağa binince, hostes abla tepside sandwiç, elmalı kek ve ufacık ama gerçekten ufacık bir su uzattı bana. O sırada çok aç olan ben sandwiçin ucundan tutaraktan, adeta kibar bir beyefendi gibi sadece sandwiçi almak isterken, ‘buyrun hepsini alın :/ ’ diyerek orada beni adeta rezil etmeye çalıştı. Ben ise rezil olmak yerine içimden ‘oh lan hem sandwiç hem kek hem de çay elleeeh’ diye düşünerek sevinçten şıkır şıkır oynamak istedim. Garip anlardı. Sonuç olarak uçakta tepsideki her şey sizin oluyor. Mükemmel.

* Tabii bu bahsettiğim olay benim uçtuğum uçak firması için geçerli. Şimdi buradan isim verip de efendim kimseyi töhmet altında bırakmak istemem (viii aaar töörkiiiş eeeyrlaayns, viii aaar gloobalii yoorrss)) ama Barcelona ve Manchester United’ın sponsorluğunu da halen yapmakta olan bir firma. Yani onlar için Messi neyse ben de oyum. Tabii Messi benim gibi alçakgönüllü değildir muhtemelen. Hayvan gibi saldırmıştır tepsiye adım gibi eminim.

* Tabii uçakta da hoşuma gitmeyen şeyler oldu, olmadı değil. Örneğin çok sarstı şöför. Yani insan vites değiştirirken şu ayağını debriyajdan çeker değil mi sevgili okur. Eheh yok lan, şöför değil pilot vardı olağanca karizmatik sesiyle ve debriyaj yoktu uçakta THY ulan bu boru mu? Ama bir ara denizin üzerinde şöyle bir kanat eğerek turlarken arkamdaki çocukların da ‘düşüyoruuuaaazz’ diye bağırmaları beni hafiften bir gerdi. Sonra iniş falan derken 45 dakikada bitti yolculuk.

* Geçtiğimiz haftalarda haberi çıktı artık havaalanının ilk girişinde x-ray’den kemerleri çıkartıp girme olayı kalkacakmış, Gerçekten çok isabetli olur, çünkü içeri girmiş bir kişi o tarafa baktığında donlarını toplamaya çalışan takım elbiseli adamlar ile şık şıkıdım giyinmiş kadınlar görünce komik bir durum oluşuyor cidden.

* Ayakkabıya girmiş taşın, o ayağı yere her vurduğunda çıkarttığı adeta ‘ben buradayım’ diye çıtlamasından garip bir haz alıyorum.

* Ayakkabıya girmiş taşı çıkartmak ise adeta orgazm gibi.

* Oeh lan askerliğe amma kaptırmışım kendimi normal komiklik yazınca bi’ garip hissettim kendimi.

* Bu arada fark etmişsinizdir genelde ‘bir’ yazacağım zaman okunuşuna daha yakın olduğu için bi yazıp sonuna bir de apostrof ekliyorum. Hani ‘bakın ben bu kelimenin bir diye yazıldığını biliyorum ancak okunuşu bi’dir bunun. O sondaki apostrof r harfini temsil ediyor’ dermiş gibi oluyor. Bu arada apostrof yazmak gerçekten çok eğlenceli. Yani nerede kesme işareti nerede apostrof. Kesme işareti ne amk. Böyle saçma isim mi koyulurmuş.

* İlk asker özel kısa kısa’nın burada bitmesini isteyenler (el kaldırmalar) istemeyenler (daha coşkulu el kaldırmalar ve birkaç dayanamayanın yaptığı alkış sesleri). Kabul edilmiştir kısa kısa devam ediyor.

* Huuh dostum gerçekten çok interaktif bir yazı oluyor.

* Genelde dandik yarışma programlarında bir bölümün galibini belirlemek için iki ekibi sırayla 18-23 yaş aralığından seyirci olarak seçilmiş kişiler tarafından alkışlatarak (amuğagoyim cümlenin başını kaybettim şu anda, şu cümle artık sksen toparlanmaz) Heh iki ekibi sırayla alkışlayan seyirci tayfası kazananı belirliyor bu tür yarışmalarda. Ekseriyetle de kazanan ikinci sırada alkışlanan takım oluyor. Neden? Çünkü ilk olarak alkışlanan takım belli bi’ oranda alkış alıyor ama sadece alkış alıyor. İkinci sırada alkışlanacak olan ekibin vahşi taraftarları bakıyor ki alkış yetmeyecek hemen ıslıklar yok efendim ‘aaaoooouuuooaaa’ diye bağırış çağırış derken orkestranın da müzik girmesi ile kazanan hep ikinci sıradaki takım oluyor. Birinci sırada alkışlanan takımın haline çok üzülüyorum.

* Sanırım bazen fazla duygusal bir insan oluyorum.

* ’Sen askerde çok dayak yersin ha’ diye bir laf vardır ya hani. Heh işte sivilde tam olarak bu tanıma uyacak eleman askerde hiç dayak yemiyor. Büyük yalan yani.

*Bu askerde çok dayak yersin denilen eleman ki kendisinden bundan sonra Bursalı diye bahsedeceğim gerçekten çok ilginç bir insan. Bu 1.65 boyunda ve yaklaşık 65 kilo ağırlığındaki arkadaş, koğuşun en uzun -1.95’lik- çocuğunun üzerinden atlayabileceğini iddia ederken aynı anda biri 80 diğeri 95 kiloluk iki adamı kaldırabileceğini söylüyor. Gerçekten çok ilginç kafalar var anlayacağınız. Her tip insan gelmiş.

* Örneğin ‘Cudi’ isminde insan var lan. Tamam Cudi Dağı var biliyoruz eyvallah da ya Şırnak yerine Ağrı’da olsaydı çocuklarının adını ‘Tendürek’ mi koyacaklardı. Bilemiyorum garip olaylar.

-Süphaaaan gel oğlum buraya.

Bakınız ne kadar saçma oluyor.

* Eh ilk yazı için bu kadarlık yeter herhalde. Zaten yazılar hazır patır patır yollıycam haftada bir. Şimdilik bir hafta kadar istirahat et!

+SAOOL!

Eheheh.

(Gelecek sayı kısa kısa’da olacaklar: ilk askerlik günleri heyecanları, Hande Yener şarkılarıyla yürüyüşün esasları, askerde sıranın önemi, Türk Pop müziğinin efsane ismi Suavi (yanlışlıkla girmemiş hayır) … ve daha pek çok komiklik ‘Askeri Kısa Kısa 2’de sizlerle olacak)

Askerim

2011-05-01T15:19:00.000+03:00

Asker oldum dostlar. Şafak 142. Bekleyin döneceğim. Asker kısa kısa'ları hazır :)

Kısa Kısa #63

2011-02-22T23:27:00.001+02:00

*Merhaba.

*Koltuk altından sonraki en çirkin ikinci bölgeyi buldum sevgili okurgaç ---> 'Dirsek içi'. Evet kolumuzun köşe kısmı, dirseğin tam ters tarafı olan dirsek içi kısmı özellikle iç taaftan bakıldığında gerçekten çok iğrenç görüntülere sebebiyet verebiliyor. Ve dostum inanır mısın ben buna çok üzülüyorum.

*Bant koparma aletini kim bulmuşsa gerçekten ben onun büyük bir insan olduğuna inanıyorum. Hatta ne bileyim telefonu bulan Graham Bell'den daha mühim bir noktaya parmak basmış bence. Çünkü sonuçta Graham çok fantastik bir fikirle yani açıkçası olmasa da olur diyebileceğimiz bir icat yapmış. Yani bugün telefon olmasaydı kim çıkıp isyan ederdi allasen. Ama bant koparacağı yokken işi yapıştırma koparma ve. olan ne koçyiğitler kafayı çizdi haberiniz var mı? Yani iddiam odur ki bant koparacağı telefondan daha mühim bir icattır. Hiç benimle tartışmaya girmeyin, yani eğer çok çarpıcı argümanlarla gelip benim tezimi çürütürseniz bunu yorum kısmında yapmanız gerekir. E ben de yayınlamam yorumu bu kadar basit. Yani anlayacağın dostum burası benim mekanım ve burada benim kurallarım geçer ---> 'Yorumu Yayınlama'

*Mesela zımba. Yani bunu bulan adamın haleti ruhiyesini merak ediyorum. Artık bir kaç kağıdı birbirine iliştirmek nasıl katlanılamaz boyutlara ulaştıysa çıldırıp, bir gün, kafasına koyup 'ben' diyor 'bu kağıtları birbirine daha kolay' diyor 'yapıştırayım, iliştireyim artık ne boksa' Küfür kıyamet tabii, o artık nasıl bir mucitlik anıysa. Ana avrat düz gidiyor kağıtlara, lanet ediyor. Hayır düşünüyorum işi kağıtları birbirine bağlamak olan bir adam nasıl oldu da bu kadar komplike bir aleti icat etti. Çünkü dışarıdan göründüğü kadar basit değil. Ben içini açıp baktım (Çok sıkılıyorum olm işte sabahları, düşün zımbanın içini falan açıp inceliyorum, gerçekten acınacak haldeyim sanıyorum, arkadaki arkadaşım! gülme, görüyorum ben burdan)

(basit göründüğüne bakma)

*Teyze olmak zaten çok korkunç bir olayken bir de yaşlı teyze olmak.. Ne bileyim yazarken bile bir ürperme geliyor. Soğuk terler boşanıyor alnımdan falan. Mesela biliyorsunuz ben kahvecide çalışıyorum bir mühendis olarak. Hayat tabii nasl şakalarla süprizlerle insanın karşısına çıkacağını bilemiyorsunuz. Neyse, arada 'çok yaşlı teyze' geliyor, daha doğrusu getiriyorlar gelinleri vs. Çünkü çok yaşlı teyze hayati fonksiyonlarından bir kaçını yitirmiş durumda. Yürümek, koşmak, düşünmek gibi. Evet çok yaşlı teyze düşünemez. Meh'ler meeeh'ler ama konuşamaz. Şu anda Japon korku sinemasına rakip olabilecek bir karakter yarattım bu arada. 'Meeh'leyen çok yaşlı teyze'. İşte şimdi sıçtınız Garez, Halka ve uzun siyah saçlı düz duran kızdan nemalanan daha nice Japon korku filmi.

*Mesela çalıştığım yerde, yaşlılar, yürüyemeyenler için, böyle elektrikli gayet şık 3 tekerlekli bisiklet gibi araçlar var. Gazı, freni falan, yaşlılar bu sayede gönüllerince gezebiliyorlar. Ama dikkat ediyorum, muhtemelen normalde evinde hoplayıp zıplayan teyzeler o aleti görünce böyle bir 'aciyeee, meeeh' moduna giriyorlar. Adeta yıllardır yürüyemiyorlarmış gibi davranıyorlar ve ben çok sinirleniyorum.

(meeeeeeeeeeeeh)

*Bol teyzeli, aletli edevatlı bir yazının sonuna geldik. Bir dahaki yazıya kadar kendinize benden bir şeyler ısmarlayın, sonra bir ara anlaşırız falan şeyaparız yani sorun değil.

Melih Gökçek ve Sosyal Medya Macerası

2011-02-10T23:49:00.000+02:00

Merhaba sevgili littleiv.blog ziyaretçileri. Belki biliyorsunuzdur, sizin güzel ilginiz, sevginiz, yazmaya teşviğiniz sebebiyle ayakta duran bu blog sayesinde TRT Haber'deki Sosyal Medya programına konuk oldum. Serdar Kuzuloğlu'nun sunduğu programda diğer konuk ise Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek'ti.

Şimdi buraya kadar olan yazıyı 2 sene önce yazacağımı söyleseler kıçımla gülerdim açıkçası ama oluyor işte Bir gece 'olm çok pis blog yazasım geldi' diye düşününce falan buralara gelebiliyormuş insan. Gerçi ben de farkındayım, programa asıl çıkış sebebim blog değil twitter'daki aktifliğim. Yani eyvallah burada da 200'e yakın insan var ama twitter'daki 5500 kişi ve çok hızlı alınan tepkilerden orayı biraz daha aktif kullanmama yol açtı. Neyse gelelim o akşama (böyle deyince de çok şey oldu heheh hadi bakalım)

Ben programa çıkacağımı programdan 20 saat falan önce öğrendim. Bu sebeple o kadar büyük bir sansasyon yaratmadım eheh. Programa katılacağımı twitterdan duyurduktan sonra gayet güzel tepkiler aldım. Tabii çekincelerim vardı yok değil. Televizyona çıktı havalandı, iyice artis ha bu, göt! gibi tepkilerden tırstım açıkçası. Ama Allah'tan ne program öncesi ne de sonrasında olumsuz tepki oranı oldukça azdı.

Programın olacağı saatlerde daha doğrusu alınacağım saatlte işte olmam gerekiyordu ama müdürüm sağolsun erken çıkmama güç bela izin verdi. Sonrasında iş yerinden alındım ve hatta program sonunda da istediğim yere bırakıldım. Bu açıdan gayet başarılıydı TRT. Neyse efendim programın çekileceği stüdyolara gittik. Gayet güzel ağırlandık, odaya alındık çay kahve ikram edildi. Ben biraz salak olduğum için programdan 15 dakika önce susamlı bişeyler yiyerek 'Nasıpflımp' diye sorarak diş aralarımın susamsan gözükmemesini sağladım. Şöyle böyle makyaj stüdyo derken Melih Gökçek geldi stüdyoya.

Melih Gökçek'le birlikte çıkacağımı öğrenince başta çekindim tabii. Hem siyasi bir kişilik olması benim hareketlerimi söyleyeceklerimi bir filtreden geçirmeme sebep olacaktı, hem de kendisi katıldığı programlarda tartışmadan duramayan bir insandı. Bu sebeple acaba 'bi sani.. bi saniye Melih Bey, lütfen. Lütfen olmaz ben sizi dinledim LÜTFEN!!1!' gibi diyaloglara girer miyi diye düşündüm. Hatta bir ara Kılıçdaroğlu gibi elektrik trafosunu kapıp çıksam mı karşısına dediysem de çok abartmamam gerektiğini farkederek durdum.

Programda ne konuşacağımı zerre bilmememe rağmen çok fazla heyecanlanmadım açıkçası. Düzgün konuştum diyebilirim sonraki izlemelerimde de gördüğüm kadarıyla. Tek pişmanlığım Melih Bey'in 'sence burcum ne?' sorusuna aslan cevabını vermem oldu. Halbuki çaksam orada 'akrep'i yemin ediyorum twitter'da kral olurdum be. Ah kafama sıçayım Arif. Genel olarak güzel bir program oldu yani. Bloga ekstradan bir 6 7 izleyici, twitter'a da 1000 civarında follower geldi. Utanın lan biraz şu twitter'a bakın azıcık nasıl çalışıyor çabalıyor. Afferim olm (iyice komşu çocuğunu öven anne gibi oldum yemin ediyorum)

Genel hatlarıyla böyleydi program. Sonradan izlediğimde 'aa mal gibi çıkmışım lan, hehe keşke hep tavana bakmasamışım, mimiklerimi kontrol edemiyo muyum lan acaba ben?' gibi düşüncelere kapılsam da güzel bir gece oldu. Herkese teşekkürler.

Kısa Kısa #62

2011-02-01T00:23:00.001+02:00

*İnsanlar zengin olunca beyinleri eriyor galiba. Yani ben çok zengin olsam, ne biliyim abi, insan alışveriş yapmak için sabah 10'da AVM'ye gelir mi? Ben şahsen uyurum lan, sonuçta param çok yani. İstediğin saatte alışverişini yapabilirsin. Sabah 9'da kalkıyo aga adam düşünsenize. Halbuki uyu di mi 1'e kadar? Demek ki neymiş herşeyin fazlası zararmış. Çok fazla para beyni eritme etkisi yapıyormuş.

*Şimdi içinden 'insan bir merhaba der hayvan' diyorsun di mi? sevgili okur. Hakkaten ben de nasıl oldu anlamadım ama birden muhabbete dalan ergen gibi oldum.

*O zaman şöyle içten bir 'MERHABAĞĞ'yla girelim mi posta? He ne dersin okur. Bal okur, yanakları al al okur. O değil de şu anda bu yazıyı işte ufak not kağıtlarına yazıyorum. Her anımı değerlendiriyorum olum müşteri yokken niye mal mal oturayım di mi?

*Şimdi belki biliyorsunuzdur, ben hem kahve satan hem de normal ürünler satan bir mağazada çalışıyorum. Yani baya bildiğin 'ne iş olsa yaparım' adamı oldum. Kahve yapıyorum kek mek veriyorum, kıyafet katlıyorum, ürün taşıyorum. Çok ilginç olaylar dönüyor mağazacılıkta. Sadece dışarıdan gördüğünüz kısmı değil yani geyiğine hiç bulaşmayayım diyordum ama olmayacak galiba. Mağazacılığın arka deposundaki isimsiz kahramanla yürüyor bu meslek falan diye çığlık atasım geliyor. Sonrasında hasta yatağımda tek göz odada kimsesiz kalmışımda televizyonlar beni çekmeye gelmiş gibi oluyor, çeşitli fantastik olaylar. Konu buraya nasıl geldi onu da tam çözemedim ayrıca.

*Şimdi içinde konfeksiyon olan bir satış mağazasında çalışınca doğal olarak teyzelerle çok fazla iletişimde oluyorsunuz, adeta onların büyülü dünyasına inanılmaz bir yolculuk yapıyorsunuz. Teyze dediğimiz canlı gerçekten çok ilginç şeyler yapıyor doğal ortamında bulunduktan sonra. Örneğin eğer alacağı ürüne (av) kilitlenmişse etrafındaki tüm tehlikeleri görmezden gelebiliyor. Mesela bir hırka gördü, inanamayacaksınız ama gidip teyzenin göbeğine (ki teyze dediğin şey göbekli yaratılmıştır) bir yumruk atın, sizi hiç umursamayacaktır. Çünkü o artık hırkaya konsantredir, onun gözü artık hırkadan başka bir şeyi görmüyordur. Ufak tefek tartışmaları zaten geçtim hiçbir şekilde onu avına ulaşmasından vazgeçiremezsiniz.

*Mesela bu teyzem. Ne güzel bak dışarıda görmüş adidas marka artık mont mudur nedir tam da bilemiyorum. Demiş 'ya ne vericem 120 lira bi' monta ben bunu kendim evde dikerim zaten'. En de güzelini yapmış valla, istediği renkte istediği desende yapmış kendi adidasını. Sonra bastonuyla birlikte sokaklarda arz-ı endam etmiş. Çok güzel. Ev ekonomisi böyle bir şey işte.

*Zamanında 'Ev Ekonomisi' diye bir ders vardı ortaokulda. El işi falan da olabilir dersin ismi tam hatırlamıyorum. O dönem biz içinde futbol oynama ateşi uğruna varını yoğunu verebilecek ergen erkeklere düğme dikmeyi öğretiyorlardır. Gerçekten çok gereksiz işlerdi. Top oynamak istiyorum diyorsun ama düğme dikiyorsun. Çok yanlış işler.

*Tuzlu ayran, tansiyona 'tutmasaydım düşüyodun' dese ya.

*Bu yazı bu kadar olsun bir dahaki yazıda söz uzun yazıcam :) Haydi görüşürüz.

Kısa Kısa #61

2011-01-19T22:02:00.001+02:00

*Naberler?

*Bak ya word’e bak sen. Ulan iyi ki yazıyı sende yazalım dedik bi’ afralar bi’ tafralar. Ben yazıyorum efendime söyliyim can okuyucumla bir yakınlık olsun diye naberler diye başlayayım diyorum, o ben daha kelimeyi yazıp bir alt satıra geçmeden neredeyse arkamdan adeta bir kalleşmişçesine ‘ne haberler?’ diye düzeltiyor onu. Bak sen ya. Kalleş word’e bağhele.

*Bir de eski word ha. Teee 2003’lü yıllardan kalmış word. İyi ki seni kullanıyorum be yazıyı yazarken, utanmasan ‘şş bilader düzgün yaz lan, komik mi şimdi bu komik mi ya, böyle bi espri anlayışı mı kaldı’ diyecek neredeyse. Adamsendecinin kralı.

*Ben az evvel bir bilgisayar programıyla kavga mı ettim?

*Ömer Üründül az evvel Sivasspor'a 'Sıvaz Spor' dedi.

(top sakalı siyahken geriye kalanlar beyaz olan Ömer Üründül)

*******Peki ya kısa kısa'ların madde başlarını Yılmaz Morgül gibi 7 yıldızlı yapsaydım beni yine sever miydiniz?

*Geçtiğimiz günlerde yolda yürüyorum. Karşımda da iki adam var bana doğru geliyorlar. Şu anda durumda hiçbir gariplik yok. Daha kısa boylu ve daha bıyıklı olan abi yanındaki daha uzun ve daha bıyıksız abiye bir şeyler anlatıyor kendince, artık ne anlatıyor tabi ben mesafeden dolayı duyamıyorum, çok da önemsemiyorum tabi sonuçta sokakta daha kısa boylu ve daha bıyıklı olan abi ile daha uzun ve daha bıyıksız abilerin ne dediklerini sürekli takip etmiyorum. Neyse efendim bunlar yaklaşınca kısa boylu olan böyle eliyle bir şeyi tartıyormuş hareketi yaparaktan, adeta elinde gerçekten bir ağırlık kaldırıyormuşçasına, yanındaki abiye, abi de uzun olduğundan yukarı bakarak tartıyor elindekini, öyle birden 't.şşak var adamda t.şşak' diyerek tamamladı tiradını. Böyle elinde gerçekten t.şak varmış gibi, o anda kafamı havaya kaldırdığımda artık abi nasıl bir inanarak betimleme yaptıysa havada bir adet t.şak belirdiğini görür gibi oldum. Böyle gözlerimi bir an kapatıp açtığımda ise havada beliren t.şak aniden kaçarak uzaklaştı. Gerçekten çok korkunç saniyelerdi. Eliyle böyle t.şağı tartıyordu abi. Çok korkunçtu.

*Bir televizyon dizisinde (ki başka neyin dizisi olur diye sorarsanız adeta az evvel kendi bokunu yemek zorunda kalmış balık gibi ağzımı hızlıca açıp kapatarak boş bakarım size) izlemekte olduğumuz sahneden sonra hani böyle sahne geçiş efekti olur ya bir binanın dış cephesini görürüz ışıkla falan vardır, o dış cepheyi görünce anlarız ki aa sahne değişecek, heh bu alarmdan sonra aynı sahne farklı bir diyalogda devam edince ben aşırı üzülüyorum. Adeta televizyonu yerden yere vurasım geliyor.

*Bir mekanda çay içerken, henüz çay, bardağın yarı seviyesinin altına inmesinden itibaren sanki o .bne garsonun gelip çay bardağımı alacakmış ve ' çay ister misiniz?' diye soracakmış gibime gelmesi hissiyatından. (evet cümle burada sona eriyor çünkü gerçekten ben cümlenin başını kaçırdım artık. Bundan sonra kaç tane edat kaç tane bağlaç kullansam da bu cümle adam olmazmış gibime geldiğinden burada bırakmayı uygun gördüm. Umarım meramımı anlatabilmişimdir)

*Kolunda benim kolumdakinden fazla kıl olan kız var lan. Düşünebiliyor musun ne kadar korkunç?

*Sevgiyle.. (ya böyle olsaydı)

2011 !!!!

2010-12-31T17:51:00.000+02:00

Blogu takip edenlere, etmeyenlere, okuyanlara, okumayanlara, sevenlere, sevmeyenlere, takvimin yıl kısmının son hanesi 0'dan 1'e döndükten sonra da burada buluşmak üzere güzellik, sağlık, mutluluk dolu bir yıl dileyerek 2010'un son postunu atıyorum. İyi seneler.

İçlik

2010-12-28T23:48:00.000+02:00

(Bu hikayedeki kişiler ve kurumlar tamamıyla hayal ürünüdür. Hatta çok fazla hayal ürünüdür. Yazıyı kendi ağzımdan yazma sebebim ise böyle daha güzel olacağına inanmamdır. Da ben niye bunları açıklıyorum lan, okuyun olm işte)

Gerçekten çok soğuk bir gündü. Böyle günlerde bende istemsiz bir içlik giyme isteği baş gösterir. Aslında ilginç dedim ama hiç de ilginç olmadığını bir cümle sonra fark ettim. Sonuçta g.tüm donmasın diye içlik giyme isteği duyuyordum. Evet gayet mantıksal olaylara dayanıyor içlik giyme isteğim. Hava soğuk, g.tüm soğuk ve ben g.tüm soğukken hayattan zevk alamıyorum.

İçliğimi giydim, paçalarını kalın havlu çorabımın içine soktum. Şu anda tüm dünyadaki insanları düşünüyordum da, acaba benden mutlu var mıydı? Açıkçası sanmıyordum. Sonuçta dünyada kaç kişi içlik giymiş bir insanın huzuruna güvenine erişebilirdi ki. Güven konusunda içlik bana en az bir emlak bankası kadar güven veriyordu. Paranı bankaya mı yatırırsın yoksa içliğinde mi saklarsın diye sorsalar zerre düşünmem, içlik diye cevaplarım.

Gün içinde olan olaylar beni gerçekten garip bir girdaba sokmuştu. Önce çok samimi olmadığım bir arkadaşım beni dışarıya çağırdı. Açıkçası herhangi bir dişi potansiyeli olacağını düşünmediğimden içliğimle ilgili en ufak bir şüpheye bile düşmedim. En fazla bir cafede tavla oynayıp nargile içeriz diye düşündüm. Evet cafe kısmı doğruydu ama işin içinde dişi de vardı. Hem de insan dişi. Yani bildiğiniz kız.

Cafede Fatma’nın yanına denk geldim. Evet tahmin ettiğiniz gibi Fatma bir kızdı ve ben onun yanındaydım. Bu benim çok da alışık olmadığım bir durumdu. Daha önce bir kızla en yakın olduğun durum nedir diye sorsanız, ilkokul 3. sınıfta öğretmenin sınıfın en yaramaz kızı Dilara’yı yanıma oturttuğu 3 gündü derim size. Böyle de içler acısı bir haldeydim açıkçası. Ama sanırım bu sefer şans bana dönmüştü.

Cafeden kalkıp bir bara gittik grup olarak. Cafede Fatma ile tanışmıştım ve ne hikmetse barda da yan yana oturmuştuk. İlk birada kafam hafif güzel olmuştu bile çünkü normalde içki içebilen biri değildi ve büyüklerin söylediği ‘tüm kötü alışkanlıklar arkadaşlar vasıtasıyla edilinir’ lafı an be an doğrulanıyordu. Ancak doğrulanacaksa böyle doğrulansındı be arkadaş. İçkiye alışacaksam Fatma ile alışayım Ayşe ile alışayım. Bundan güzel kötü alışkanlık kazanılması mı olur?

2’inci 3’üncü biralar derken ben mükemmel olmuştum. Fatma’nın kulağına eğilip karizmatik şeyler söylemek mi dersiniz, dans pistinde kıvrılarak yılan hareketine girmeler mi dersiniz? Her yol vardı bende. Adeta danslarımla Fatma’yı günaha davet ediyordum. Ne oldu nasıl oldu arasını hatırlamıyorum ama Fatma ile takside onun evine gidiyorduk. 24 yaşımın getirdiği birikime bakarsam bu gecenin sonu yatakta bitecekti. Evet belki daha önce böyle bir şey görmemiştim ama bunu anlamayacak kadar da hayvan değildim. Bir kızla yalnız başınıza onun evine gidiyorsanız orada bir kopça açılacaktır ve bir yaprak kopacaktır dalından.

Evindeydik, minimal döşenmiş çok tatlı eşyalar olan eööh ne diyorum ben be, kızla koltuğa uzandık. Hayatımda ikinci kez bir kadını öpüyordum. İlki 14. yaşımda Kurban Bayramında halamın eltisi yanaklarımdan öpmek isterken o kadar istekliydi ki dudaklarımı da boş geçmemişti ama açıkçası bu benim için güzel bir ilk deneyim olmamıştı. Neyse. Şimdi elti yoktu, şimdi Fatma vardı. Öpüşmemiz ilerledikçe bu olayın burada kalamayacağı aklıma gelmeye başladı. Hemen acaba hangi boxerımı giydim diye düşündüm. Nedense beyin dalgalarım boxerıma ulaşamıyordu. Arada bir engel olmalıydı. İlk başta anlam veremediysem de kafama bir düşüncenin somutlaşıp ‘kütt’ diye çarptığını hissettim. Evet tahmin ettiğiniz gibi bu düşünce ‘içlik’ti. O anda saydım kaderime sövdüm talihime. Biraz da soğuğa küfür etmeden duramadım. Fatma bir gariplik olduğunu farketti, dudaklarını dudaklarımdan ayırıp ‘bi’ sorun mu var?’ dedi. Ne sorunu diyemedim, yok bişey diyemedim. Fatma pantolonuma hamle yaptığında ‘dur’ dedim ‘fatma’. Yanlış yapıyoruz. O anda paralel evrendeki ben çoktan pantolonumu çıkartmış içliği bacak arama sürtüyor ve dişimi elde etmek için çiftleşme dansı yapıyordum, ama dedik ya orası paralel evren orada her şey mübah.

Apar topar ayaklanıp kalktım oradan. Fatma’nın boş bakışları üzerimdeyken ayakkabılarımı bağlıyordum. Neden diye sormasına fırsat vermeden çıktım evden, ne cevap verecektim ‘içimde içlik var’ mı?

Parmaklar

2010-12-18T12:21:00.000+02:00

(marketten çıkmış yurda doğru yürürken parmakların sahipleri hakkında neler düşündüğünü düşünmeye başladım. gerçekten çok ilginç sonuçlar çıktı. şaşıracaksınız. valla)

Baş Parmak

'Abi kesin seviyo beni bu adam. Baksana en başa koymuş, yıllardır da almadı beni oradan. Demek ki tüm ihtiyaçlarını karşılayabiliyorum. Oh ya ne güzel. Kral gibi takılıyorum en başta. Zaten diğerlerinden farklı olduğum çok belli. Görünüşüm bile diğerlerine benzemiyor. Onlar böyle uzun ince değişik değişik tipler, bense kalınım aga ensem kalın mehmehmeh. En çok da şeyi seviyorum, böyle keyfi yerine gelince bişey hoşuna gidince diğer 4 parmağı kıvırıp beni tek başıma havaya kaldırıyo ya, nasıl gururlanıyorum anlatamam. En çok ben seviyorum seni sahip. Bi' de benim tırnağımı yemesen çok güzel olacak. E olsun o kadar napalım.

İşaret Parmağı

'Uzuun ince bir yoldayııım dımdım dırırı dıı dırırı' benim şarkım da budur abijim. Şekle şemale bak yemin ediyorum yakışıklılıktan kırılıyorum ya. Bir yer işaret edilecekse orada ben varım kankalar. Bir şey tadılacaksa yine ben varım, bir şeye dokunulacaksa yine ben varım. Ben ben ben. Bu kadar işlevsel bu kadar işe yarayan başka bir parmak varsa gösterin parmaklıktan istifa edicem ya, bu kadar da net söylüyorum. Bu arada o artis orta parmağa sesleniyorum devede de boy var ama eşşeğin arkasından gidiyor. Önemli olan boyu değil işlevi de derdim ama terbiyemi koruyorum.

Orta Parmak

Gülmeyin lan. ne gülüyosunuz olm. Üzerime yapışmış bir terbiyesiz damgası ondan sonra gül allah gül. Benim bi ilgisi yok bilader. Ben kendi halimde bir parmağım. Bu duruma düşmemize sebep olanlar utansın. Adam sinirleniyor 'hadi aslan orta parmak kalk ayağa da görsünler ben kimmişim' diye salıyor beni ortaya ondan sonra herkes 'aman efendim orta parmak çok terbiyesiz, yaman efendim orta parmak ahlaksız' yok kardeşim öyle bişey. Bak yine tansiyonum fırladı.

Yüzük Parmağı

Olayım belli kardeş. Takıyorsun yüzüğü ya evlisin ya nişanlısın yüzük yoksa da bekarsın, olay bu. Tüm gözlerin üzerimde olmasından memnunum sanırım. Sonuçta popüler olmak böyle bir şey. Kadınlar sahibimde ilk olarak bana bakıyorlar, ben farkediyorum. Aslında sadece yüzük parmağı kimliğimle boy göstermek istemiyorum çünkü benim sesim de çok güzeldir. Söyliyim mi bi' şarkı he? Söyliyim mi? Buraaadaaa..

Serçe Parmağı

Evet o 'hani bana hani bana' diyen meşhur parmak benim. Genelde sevimliliğimle ortamların yıldızı olup tiki kızların 'ay ne şirin şeysin seaaan, yerim seni yerim yerim' demelerine maruz kalıyorum. Bundan biraz dertli olsam da genelde hayatımdan memnunum. En kenarda kalmış olmanın getirdiği bir burukluk efendime söyliyi m bir hüzün olsa da bazen genelde neşeli eğlenceli bir arkadaşınızım. Olay bu yani.

Kısa Kısa #60

2010-12-10T23:49:00.001+02:00

*Naber can okur gül okur yanakları al okur. Nasıl gidiyor hayat? Bak mesela ben işe girdim ne twitter kaldı ne blogger internetin i'sine uğrayamıyorum. Hayat gailesi ne yapıcaksın? Burada 2 yıldır türlü komiklik şakalara girdim biriniz bile gel littleiv senin sigortanı başlatalım demedi. Bu yüzden de işe girdim ben. Evet sırf siz sigorta başlatmadınız diye işe girdim.

*Metin-Ali-feyz al!

*Yazıya 'Drankk' diye espriyle girmem bilmem sizi rahatsız etti mi?

*Rahatsız olan varsa lütfen dışarı çıkabilir mi? Tamam yoklama almayacağım, çıkın lütfen dışarı.

*Heh şimdi kalanlarla güzelce yapalım tesptilerimizi. Hayır gülmiyceksen ne işin var blogda diğ mi?

*Hepiniz biliyorsunuzdur Esra Ceyhan'ın programında 'uçan adam Sabri' vakası yaşandı. Neydi efendim bir adam Kayseri otobüsünde giderken birden işte bir takım olaylar oluyor yerden yükselirken 'alllllaaaeeeeeğğğaaaah' deyü bir takım uçmalar kaçmalar ile stüdyonun içinde taklalar atarak oradan oraya yuvarlanıyor. Hepimiz çok güldük buna tabii ilk çıktığında 'lan ne salak adam ya' falan deyip. Ama benim orada asıl dikkatini dürtelemek istediğim nokta programın konuklarından Tarık -the şakşuka- Mengüç. Şimdi Tarık Mengüç bir zamanlar şakşuka şarkısıyla, hareketli ve heyecanlı danslarıyla, sarı saç esmer ten organizasyonuyla çok sevilmiş bir şarkıcı abimiz. Şimdi uçan adam abimiz programda kendini göstermek adına uçma numarsına girişirken Tarık Mengüç de yanında oturmaktadır normalde. Sabri bey yerde yuvarlanma (uçma) hareketine oturduğu koltuktan başlayarak seyircilere doğru diyagonal bir yörüngede başlarken bu durumdan çok korkan Tarık Mengüç de kaçacak yer bulamamasından dolayı uçan adam ile paralel bir şekilde koşuyor. Uçan adam tekerlenirken Tarık koşuyor. Yanyana böyle. Gerçekten komik bir görüntü. Eğlenceli.

tarık kaçıyor sabri uçuyor

*Müdür yardımcısı da tam yancı ha!

*Şimdi ben bir alışveriş merkezinde (ki kendisine avm deniyor, öyle denince daha da bir artist duruyor) çalışmaya başladım bir mağazada. Bu avm'nin tuvaletlerine girmek durumunda kalıyorum doğal olarak. Şöyle bir şey var ki tuvalet kabinlerinde tuvalet kağıtları resmen kaşıkçı elmas'ı gibi korunuyor. Böyle bir kutunun içine konulmuş, yetmemiş bir de o kutuyu kilitlemişler. Vay be dedim size. Vay be. G.tümüzü siliyoruz abi ennihayetinde, abartmamak lazım.

*Trabzon'sporlu üreme'.

*İzzet Altınmeşe'nin arabasının tozlu camına 'ben'i yıka yazdım. Bence o bundan hepimizden fazla etkilenecektir.

*Haydi yeter bu kadar. Görüşürüz, bir dahaki yazıya kadar gülmekten çekinmeyin.

Kısa Kısa #59

2010-11-25T13:21:00.000+02:00

*Selam panpalar.

*Hiç vakit geçirmeden konuya girme hakkımı kullanıyorum. Kullandım.

*Geçen gün alışveriş merkezinde yürüyorum. Birden önümden kayarak geçen bir çocuk gördüm. Şimdi ne var bunda diyeceksiniz ama kayarak derken ayakta kayıyor. Yani yürürken aldığı pozisyon ile kayıyor hızlıca. Aklım çıkacak gibi oldu yemin ediyorum. Meğerse o altında tekerlek olan çocuk ayakkabılarından varmış ayağında.

*Şimdi hepimiz ilkokulun 4. sınıfında el yazısı dersini öğrendik. Çok güzel, hiç sıkıntı yok. Öğretmenimizin aldırdığı, el yazısı kalemleri, uçları o efsanevi alet hokka falan alınarak ilk ders inanılmaz bir heyecanla beklenirdi. Sınıfta tam bir cümbüş havası.

*Harfleri öğrenmeye başladığımızda hiçbir sıkıntı yoktu. Ta ki 'r' harfini öğrenene kadar. Sağdan bakıyordum r'ye benzemiyor. Soldan bakıyorum r'ye benzemiyor. Okula inancımı kaybetmeye başladığımı ilk kez orada hissettim. Ama haksız de değilim yani, şuna bir bakar mısınız? Bunun neresi r arkadaş?

*Yaradanın bir mucizesi işte bu da.

*Bu el yazısı derslerinde de beden dersinden daha çok eğlenilirdi şimdi hatırladım. Herkes hokkasını (her hokka dediğimde içim bir hoş oluyor yalnız), ince uçlu mürekkep kalemlerini getirir, el yazısı defterini güzelce hazırlar ve öğretmeni beklerdi. Ders başladığındaki mutluluk az rastlanırdı valla. Güzel günlerdi.

*Hotmail'in gereksiz klasöründe hiç mail bırakmazsanız 'Burada gereksiz postanız yok (Yaşasın!) ' yazıyor. Gerçekten tırt bir bakış açısı. Yani mail yok diye bu kadar sevinmek ne biliyim. Çok saçma geliyor bana.

*Bu iş ile de ilgili bir post yazmak lazım ama bir türlü fırsat bulamıyorum. Çok malzeme var çünkü hizmet sektöründe. Özellikle Türk Teyzeleri diye bir grup var ki of yani.

*Bir teyzenin en önemli özelliği otobüse bindiğinde 'eylemsizlik kanunu'nda tamamen habersiz halde koltuğuna oturmaya çalışırken hiçbir yere tutunmayıp otobüsün hareketi ila karşısındakinin kucağına tüm ağırlığıyla adeta o koca gövdesiyle düşmesi ve tabii ki bunun ardından hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam etmesidir.

*Bence ülkemizde en eğlenceli en güzel en bol malzemeli yer otobüsler ve metrobüslerdir. Bunu tartışmam bile. Ha bir de tabii şehirlerarası otobüsler var.

*Bir muavin'in en önemli özelliği, yoldan yolcu alacakken hareket halindeki otobüsten atladıktan sonra bir saniye bile yalpalamadan koşusuna devam etmesidir. Çok karizmatik abi. Sırf şu hareket yüzünden 'başlarım mühendisliğine de malzemesine de, muavin olucam lan ben' demek geliyor içimden ama sonra mühendislik mayışı gelince aklıma vazgeçiyorum aniden.

*Böyle karmakarışık bir yazı oldu ama güzel oldu. Vinyet de pek hoş oldu, e gülerseniz ne ala. Görüşmek üzere.

Kısa Kısa #58

2010-11-14T12:06:00.000+02:00

Canlarımmmm.

*Ya böyle bir adam olsaydım, he? Ya her yazıma böyle başlayan biri olsaydım. Hayat sizin için ne kadar zor olurdu biliyor musunuz? O yüzden öyle her şeyden şikayet etmeyelim. Daha neler var yani görüyorsunuz?

*Hayko Cepkin'i hepimiz biliyoruz herhalde. Kendisi bağırarak da şarkı söylenebileceğini Türkiye'ye kanıtlayan bir abimiz. Konserlerinde sevenleri inanılmaz çığlıklar atarak hep beraber bir ayin ortamı yaratıyorlar falan, her şey çok güzel hiç lafımız yok. Ancak kendisiyle ilgili bir şeyi çok merak ediyorum ben. Şimdi Hayko Cepkin konserde falan yüzüne ketçap dökerek kan efekti veriyor ortamı daha da gaza getirmek için. Bunun dışında klıktan kılığa da giriyor. Bir tür sahne şovu saygı duyuyorum.

*Ama Hayko ile ilgili bir şeyi cidden çok merak ediyorum. Fotoğraftada görüyorsunuz kendisi koluna bir adet file çorap geçirmiş durumda. Hem de kadın çorabı. Ben yine ne kadarmoderin ne kadar açık görüşlü biri olduğumu tekrar damarlarımda hissederek bu olayı da yadırgamıyorum. Ancaaak aklımdaki şu soru işaretini de yokedemiyorum.

*Hayko Cepkin bu çorapları nasıl alıyor? Bildiğimiz teyzelerin, genç kızların falan gittiği Penti'ye gidip 'MERHABAAĞĞĞĞĞĞĞ (e bağırıyor tabii) ya şey sorucaktım, sizde böyle file çorap var mı acaba? Mmm, konserlik' mi diyor acaba Hayko. Bunu gerçekten çok merak ediyorum. Geceleri bunu düşünmeden uyuyamıyorum.

*Konserlik

(Bu arada bu post öyle bir post ki şu ana kadar yazılan kısmı bundan tam 9 gün önce yazılmış. Arada tam 9 gün var aga. İşe falan girince blogu bu kadar ihmal edebileceğim aklıma gelmezdi ama en azından bundan sonra pc'de yazıp internet olan yerde aynen yayınlyacağım postlarımı. Pardon yani o açıdan)

*Hayko Cepkin ile Mesut Özil de birbirine benzemiyorsa kimse birbirine benzemiyordur.

*Bence yabanmersini diye bir mevye varsa yabanyozgatı diye de bir meyve olmalı. Çilekeş Yozgat halkı sevindirilmeli.

*Beni şu dünyada en çok sevindiren şeylerden biri de yüzü gülen böyle neşeli kıpır kıpır bakkal amcadır. Yani o bıyıklı adam sizin istediğini bir şişe süd ile ekmeği verirken sanki dünyanın en güzel işini yapıyormuş gibi davranıyor ya. işte o anda benim içime seratonin doluyor böyle aklımı çıldırıcak gibi oluyorum sevinçten. Koca koca bıyıklı adamlar olmasına bakmadan yanaklarını mıncırasım geliyor.

*Bakkala girince para üstü beklerken yaşanan o anlamsız gelirim de bizi kurtaran tavandaki 37 ekran televizyonu çok seviyorum. Orada genelde TRT Haber ya da Rumeli TV falan bile açık olsa da o anda bana bir Avatar'dan daha heyecanlı anlamlı büyük bir yapımmış gibi geliyor.

*Bu arada benim en sevdiğim saat 17.23. Neden bilmiyorum ama öyle. Telefonumun saatine baktığımda 17.23'ü görüyorsam 'oh' diyorum 'ya, sen ne güzel bir saatsin ne güzel bir zaman dilimisin, senin gadanı alırım ben, senin o çakır gözlerini öperim ben' diyorum.

*Arada manyaklaşmıyor değilim yani.

*Hadi bakalım şimdilik bu kadar yeter yarım saat sonra işte olmak zorundayım. Bu sefer bu kadar bekletmeyeceğim sizi dostlar, gönül dostları. En kısa zamanda görüşmek dileğiyle ben littleiv yayında ve yapımda emeği geçen herkes (ben) adına iyi günler diliyorum. Sevgilerle.

Anadolu Beylikleri'nin Bilinmeyen Yüzleri

2010-10-25T22:23:00.002+03:00

Merhaba sevgili littleiv.blog okurları. Uzun zamandır aklımda olan bir yazıyı yazmaya başlamanın mutluluğu ve gururu içindeyim. İlkokulda nedense ezberlediğimiz ama sonradan pek çok şey gibi hiçbir işimize yaramayan Anadolu beyliklerinin hiç bilinmeyen yüzlerini ortaya çıkartıyorum. Buyrun. Afiyet olsun.

Germiyanoğulları Beyliği

İlkokulda hepimizin germiyan-germyan-german-germany diye bir takım düşüncelerle olayı çözmesine rağmen açıklanmayan Alman menşeili bir beyliktir. Diğer güzel beyliklerimizin içine sinsice sızarak bir Alman devleti kurma çabalarına rağmen Kütahya'da bulunduklarından dolayı zamanla Türkleşmişlerdir.

Tacettinoğulları Beyliği

Ya ne biliyim şimdi kocaman beylik kurmuşsun, gayet karizmatik görkemli haşmetli isimler koyabilirsin ama beyliğin adını Tacettinoğulları koyuyorsun.Yani bu kadar vizyonsuzlukla ne devlet olabilirsin afedersin ne de başka bişey. Sizden cacık olmayacağı belliymiş Tacettinoğulları beyliği. Hiç kusura bakmayın şimdi.

Pervaneoğulları Beyliği

Muhtemelen kuran arkadaş pilot olmak falan istiyordu ve hatta 1261 yılında kurulduğu göz önüne alınırsa uçak fikrinin ilk yaratıcısı olduğunu da söyleyebilirim. Hem de Wright kardeşlerden yaklaşık 700 yıl önce. Yine de gözü yükseklerde olan bir beyliğe göre pek bir ilerleme kaydedememişler.

Erbil Beyliği

Mehmet Ali Erbil'in büyükbüyükbüyük dedesi tarafından kurulmuş olup 'eaamanın eaamanın, parmaktan sonra' gibi laflarla Anadolu'da fazla tutunamayan bir beylik olmuştur. Çok da iyi çok da güzel iyi olmuştur.

Artuklu Beyliği ve Saltuklu Beyliği

İki düşman kardeş Artuk ve Saltuk'un birbirlerine kızıp kurduğu (oha!) iki beyliktir. Ama hiçbir zaman bir Seferoğulları ve Tellioğulları olamadılar. Yine de orta 2'lerin en sevdiği beyliklerden ikisidir.

Dulkadiroğulları Beyliği

Bir Tacettinoğulları vakası daha. Beylik abi bu, sınıflararası futbol turnuvası için takım adı koymuyorsunuz. Tamam aranızdan önemli birisinin adı Kadir olabilir ve dul kalmış olabilir ama bunu tüm dünyaya duyurma hevesi?

Eretna Beyliği

Ortaokul öğrencilerinin aklında en kolay kalan beyliklerden biridir. Anadolu beyliklerinden 5 tanesini yazın sorusuna ilk yazılan beyliklerden biridir (evet bu beylikle ilgili şaka bulamadım pek, ama görüyorsunuz isminde hayır yok. Eretna nedir yani)

Menteşe Beyliği

Açıkçası bir kolaya kaçma bir küçük düşünme vakası daha. 'Abi ne koyalım beyliğin ismini. Hmm kapı beyliği olmaz, duvar beyliği olmaz. Ne olsun ne olsun, aa menteşe. Menteşe Beyliği. Çok güzel oldu cidden.' diye düşünmüş olacakar sanırım. Menteşe nedir abi? Yemin ediyorum düşünmekten üşenen beyliksiniz.

Karesi Beyliği

Matematikçilerden oluşmuş bir beyliktir. 'Abi toplama çıkarma çarpma falan bulunmuş. Biz de bir takım yeni matematik işlemleri bulalım' düşünceleri içinde bir sayının karesini almayı bulmuş beyliktir. E doğal olarak da beyliklerinin adını karesi beyliği koymuşlardır. Hatta baştan 4'ün karesi beyliği imiş ancak sonradan 4'ün düşerek sadece karesi beyliği kalmıştır.

Kısa Kısa #57

2010-10-20T17:24:00.001+03:00

#Dedim ki 'bloga yazı yazayım lan.'#

Merhaba sevgili okurlar. Artık yeni bir olay yaptım. Bloga yazı yazmadan önce son kurduğum cümleyi böyle giriş cümlesi-başlık gibi yazacağım buraya. Dışarıdan bakıldığında gayet artis gibi gözüken bu olay aslında içi boş, sığ ve bi' o kadar da dandik bir şey ama olsun. Devir şekil devri, devir atraksiyon devri.

*Şimdi burda böyle yazı yazabilmek için bir başlangıç maddesi gerekli. Yani eğer o güzel olursa yazı akıp gidiyor zaten. Sizin bir şey yapmanıza gerek kalmıyor. Valla. Yeni Kayıt kendi kendine doluyor böyle. Siz varsa yazım hatalarını düzeltiyorsunuz, kaydı yayınla'ya basıyorsunuz.

*Şaka lan şaka. Olur mu öyle şey. G.tüm çıkıyor benim burada yazı yazacağım diye.

*İlk cümle o yüzden önemli yani. Hala da tam bir ilk cümle yazamadım farkettiysen. Anca laga luga laf kalabalığı. Hep bi' kaytarmalar. Çok ayıp ya.

*Tamam tamam hadi başlıyoruz.

*Geçen gün metrobüsteydasdhlaksjdlkasjd. Pardon ya, böyle deyince de gülesim geldi birden.

*Bir insanı gerçekten tanımak istiyorsanız onunla sessiz sinema oynayın. Gerçekten girdiği şekillerden, türlü türlü hareketlerinden. Of ya, gerçekten çok fena. Tiksinç. Hiç tanımadığınız yönlerini görüyorsunuz o insanın. Aman diyim benden size tavsiye, sevgilinizle falan sessiz sinema oynamayın. Böyle ağzı burnu bükmeler, elleri kolları sallamalar. Off anlatırken kötü oldum bak.

*Gıdı bence çok çirkin bir şey. Ne biliyim. Ne yazımında meymenet var ne kendisinde. Siz ki gıdısı olup da güzel duran bir insan gördünüz mü? Bence görmediniz.Ayrıca gıdı nedir yani. Bu ne biçim bir isim. Sevmedim seni gıdı. Bende de yoksun zaten.

soldaki paçalara dikkat

*Geçen gün metrodan yürüyenler merdivenler vasıtasıyla çıkarken ön tarafımda bir cisim gördüm. İlk olarak ne olduğuna anlam veremesem de sonradan senin benim gibi bir insan olduğunu farkettim. Tamam dış görünüş olarak gerçekten bir insana benzese de içinde çok başka fırtınalar kopan bir canlı olduğunu anlamıştım bile. Bir insan düşünün ki kot pantolonunun paçalarını converse tipi ayakkabılarının uzun kısımlarının içine soksun. Yetmesin o şekilde insanların arasına çıksın.

*Hayır yani pek çok zevksiz giyim görmüştüm. Birbiriyle uyumlu olmayan ceket pantolon görmüştüm. Ugg'la etek görmüştüm. Ama bunun gibisini gerçekten görmemiştim. Üstelik bu arkadaş gayet keyfi yerinde, arkadaşlarıyla şakalaşıyor falan. Hiç utanmıyor, sıkılmıyor. İşte gerçek kendine güven, işte gerçek özgüven budur.

daha yakından görmek için üzerine tıklayabilirsiniz

*Böyle karışık eğlencelik çıtır çerezlik bir yazı oldu. Okuyalım eğlenelim hayat kısa diyerek Levent Kırca bitirişi yaparak kaçıyorum.

Kadın-Erkek Eşitliği Üzerine Bir İnceleme

2010-10-14T15:14:00.002+03:00

kadın-erkek eşitliği yazınca google görsellere cübbeli'yi çıkardı karşıma

Çok boş bıraktım blogu farkındayım dostlarım. Ama bi' sor neden diye. Hiç sormuyosun yahu. Anca yazı yazılsın okuyalım, güleceksek gülelim, yorum bile yapmayalım, reklamlara zaten tıklamayalım. Bak nasıl içlenmişim anla.

Şu aralar oldukça sıkıntıdayım canlarım. Neymiş efendim artık yıla kalan öğrenciler yurtta daha fazla kalamazmış. Bak bak! Tabii sonra ülkenin çeşitli yüksek mevkilerindeki tanıdıklarımı devreye sokarak (babam) tekrar yurda kaydımı yaptırdım. Gerçi sadece bir dersim olunca insanın yurtta kalmasının da tam bir amacı olmuyor ama olsun ben işe girecektim. Girecektim diye geçmiş zaman kullanıyorum.

Erkekler ile kadınlar arasında eşitlik var diyorlar. Yok ya! Eşitlik varmış. Yalan kardeşim. Aynı bölümden mezun olduğum bir arkadaşım var kendisi diğer cinsten, kadın yani ya da kız. (off gerildim lan). Neyse. Benden daha fazla kalan dersi var, olabilir güzel. Aynı dersleri verip aynı bölümden aynı hocalar tarafından mezun edilmişiz ya da edileceğiz ennihayetinde.

Ben şimdi hayvan gibi iş arıyorum. Sırayla mühendislik firmaları, satış temsilciliği, coffe-shop'ta çalışmak ve Taksim'de tezgahtarlık genişliğinde bir skalada iş bakıyorum. Ama anasını satıyım bir yer de geri dönüp aramadı. Arkadaşım ise ayda 1500-2000 liraya bir işte çalışırken hala yeni firmalardan her gün başka bir teklif geliyormuş. Lan dedim neden böyle acaba?

Askerlik!

Evet bunun tek sorumlusu askerlik. Hadi bakalım kadın hakları savunucuları, hadiyin feministler. Ne farkımız var olm bizim sizden. Askerlik yapacağım diye tezgahtarlık yapmak zorunda mıyım ben? Yok aga olmaz öyle şey. Hemen yarın bana bir mühendislik firmasında 2000 TL + primlik bir maaştan oluşan masa başı fazla yorulmayacağım istediğim zaman bloguma ve twitter'a falan girebileceğim yol+yemek+ssk'sı olan bir iş ayarlıyorsunuz. Bunları ayarlayın. Hadi bakalım, bir dahaki postumu iş yerimden tmak istiyorum.

Görüşürüz anacıım.

Kısa Kısa #56

2010-10-02T17:37:00.000+03:00

Naber cicişler? (İyice Esra Ceyhan oldum lan)

*Düşünşene sevgili okur. İlkokul, ortaokul, liseyi bitirdin. ÖSS için çalışıp gidip hukuk kazanmışsın. 4 sene hatta 5 6 sene tuğla tuğla kitapları ezberlemiş ve sonunda 'avukat' çıkmışsın. Çok güzel, bravo gerçekten övgüye layık bir olay. Annen baban mutlu akrabalar gururlu. Ama sonra ne oluyor? 'Müge Anlı ile Tatlı Sert'te avukat olarak görev yapıyorsunuz. Gerçekten bence dünyanın en üzücü olaylarından biridir bu.

parmağa bak parmağa kim bilir yine kimleri azarlıyosun müge

*Hayır Müge Anlı'nın programında çalışmak zaten zor bir olayken bir de avukat olduktan sonra oraya gidip amcalar teyzelerle birlikte azar yemek, ne biliyim fena yani. Kahır bela.

*Müge Anlı olmak da zor bişey bence. Yani her gün çok güzel makyajını yapıyosun kendi programın var milyonlara sesleniyorsun falan. Ama noluyo? Programa gelen insanları azarlıyorsun. Görevin bu. Onun da işi zor.

*'Biraz da gülelim' diye bir olay var gazetelerin, internet sitelerinin vazgeçilmezleri arasında. Gayet ciddi bir takım olaylardan bahsederken birden artık ne düşünülüyor ne hissediliyor tam bilemiyorum, gülme isteğini karşılama çabası, bir cemyılmaz'cılık bir komik olma hevesi. Yani tam da ortamı olmuyor mesela. Adam ekonominin her şeyinden bahsetmiş borsa, iniş çıkış, parite falan yazıyor döküyor sonrasında 'haydi şimdi biraz da gülelim. Bir gün temel...' diye fıkra anlatmaya başlıyor. E noldu abi. Demin parite diyordun şimdi bir fransız bir ingiliz diyorsun. Ortama uymuyor. Sırıtıyor yani.

*Biraz da gülelim.

*Bu da çok saçma oldu açıkçası. Yani zaten yazdığım şeyler sizi bir nebze olsun sevindirmek güldürmek için yazılan şeyler. Ben bunların arasında 'biraz da gülelim' deyip lokma yerken garip durumlara düşen Deniz Baykal fotoğrafı koyunca yazılarımı önemsiz bir duruma düşürmüş oluyorum. Tamam Deniz Baykal komik ama benim yazılarım da komik gibi lan. Değil mi yoksa. Üff bilemiyorum çok kararsızım.

*Geçen gün aldım karşıma 50 Cent'i. 'Ya dedim fifti. Nolucak abicim senin bu halin. Para, altından baston, limuzinler, çılgınca popo sallayan zenci kızlar.' 'faking yeaa' falan bişeyler dedi tabi anlamıyo sanırım dediğimi. Dedim 'şş fifti adam ol ağzını topla ne o fakin makin. Ben burda sana abi sözü anlatıyorum öğüt veriyorum. Sen arkandan neler konuşuyo o yancıların falan biliyo musun?'

Aha aynen böyle bakıyo bana. 'Ya.' dedim. 'sen hiç şu kendi haline aynada bakıyo musun?'. 'Vebalıya dönmüşsün Körtis'. Evet kendisiyle pek yakınız, herkes 50 cent derken ben körtis (curtis) diyebiliyorum. Sonra neyse bu üzüldü falan, omzuma dayandı ağlamaya başladı. Teselli ettim sonra 'Kral adamsın aslında sen de neyse işte popüler kültür' falan dedim, hoşuna da gitti çocuğun sonra hoplaya zıplaya gitti. Benim de günlerim böyle geçiyo.

*Habereşelim bi' gün çıkıp bişeyler içeriz tamam ararım sonra ben. Hadi baay.

Kısa Kısa #55

2010-09-18T14:25:00.006+03:00

'Hola'

*Evet sevgili littleiv severler bu yazıda size İspanyolca seslendim. Aranızda anlayanlar olmuştur. Anlamayanlar olmuştur, aranızda anlaşın.

*Bu aranızda anlaşırsınız meselesine acayip gıcığım. Şimdi mesela çok samimi olmadığınız bir grup arkadaşınızla yemeğe gitmişsiniz. Böyle hamburger falan da değil kebap yani. Pahalı. Neyse her güzel şeyin sonu olduğu gibi kebap yedikten sonra da hesap ödemesi var. Bu tip yerlerin kasalarında etrafı sunta ile çevrilmiş tüm yaşamsal faaliyetlerini o 1 metrekarede sürdüren bir amca olur. Yemeğini orada yere, tuvaletini oraya yapar, hesabı orada alır falan. İşte bu amca diyelim ki kişi başı 12 lira hesap. 4 kişisiniz. 'Ne eder 48. Ve Mehaapee'nin 48. yıl dönümüüü.'

*Ha yok dur bu başkaydı. Ne diyordum, 48 lira. Siz en baştan gidip kendi hesabınızı ödemek istiyorsunuz ve ne büyük bir şanssa bozuğunuz yok. Verdiniz 50 lirayı. O anda, orada yaşayan abi, artık oksijeni mi alamıyor ne yapıyorsa 'ben' diyo 'hepsini' diyo 'buradan alıyım' diyo 'siz kendi aranızda hesaplaşırsınız artık' diyo. Bak bak. Biz sonra kendi aramızda hesaplaşırmışız. E ben o insanlarla tam samimi değilim. Şimdi hesap da düz hesap değil ki. 12 lira geçirmişsin sen bize afedersin. Şimdi azsamimi 15 lira verse zaten üstünü veremiycem. E bu durumda yiğitliğe bok sürdürmemek için 'taam ya 10 lira ver yeter abi ya' demek zorunda kalıyorum. Toplam 6 lira içeriye giriyorum. Gerçekten çok üzücü.

*İndirim kavramını tam çözememiş ama nasıl olduysa bir şekilde dükkan sahibi olmuş bir abimizin mekanını görüyoruz fotoğrafta. Adam %100 indirim yaparsa aslında o malı bedava vermesi gerektiğini bilmiyor ama bir şekilde sistemde tutunmasını biliyor. İşte benim esnafım. İşte benim halkım.

*Şimdi bir teyze alışveriş yapmak için dükkana giriyor. Soruyor bir adet blüz'ü. Bak bluz değil blüz. Onun bir tonu var öyle söylemek gerekiyor, neyse soruyor 'bu blüz ne kadar?' diye. Bir de tabii teyze gibi soruyor. Böyle blüzün ucudan tutarak, sanki çok değersiz tırt bişey alıyormuşçasına. Sanki onu oradan zorla aldırıyorlarmışçasına. Aldırıyorlarmışçasına. Çekoslavakyalılaştıramadıklarımızdan mısınız? Konu dağıldı gitti yine.

*Teyze dediğimiz canlı elindeki dandik blüzün 20 TL olduğunu öğrendikten sonra beyninde bir takım denklemler kurarak bir x değeri bulur ve hemen satıcıya yeni bir teklifte bulunur.

*'10 liraya olmaz mı?'

*Şimdi ben satıcı olsam çok ağır konuşurum. Allahtan satıcı değilim. 'Ya ben sana 20 lira diyorum sen bana 10 liraya olmaz mı diye soruyorsun. zaten 10 liraya olsa ben sana 10 lira derim, zorun ne teyze, bana kastın mı var teyze?' diye suratına suratına çemkiririm. Belki de bu yüzden hiç pazarlık yapabilen biri değilim.

*İşte ülkemin cefakar teyzelerinden biri. Eminim ki bu güzel insan teyze bir takım dükkanlara girip 20 TL'lik blüzlere ki bu teyzem için mintan'dır o ben biliyorum. '15 liram var oğlum 15 liraya olursa alırım mintanı' der. Böyle de naif böyle de içtendir. Ama ya 'blüz' diyen teyze ah o blüz diyen teyze, seni seni blüz diyen teyze.

*Mintan-teyze'yi gördüğümüz üzere kendisi Adidas'tan mont alamayınca akşamları 'Yaprak Dökümü'nü izlerken kendisine dikmiş bir adet adidas mont ki ben eminim onun için yelektir o. Çarşısına pazarına giderken de geçirmiş sırtına yaşıtı arkadaşları 'Mukaddes, Münevver, Lamiya'lara falan hava atıyor. Çok güzel görüntüler.

*Böyle bir oradan bir buradan kah güldürüp kah hüzünlendirip yazdığım bir yazının daha sonuna geldik. Yayında ve yapımda emeği geçen herkes (ben) adına iyi günler diliyor Google reklamlarını boş geçmemenizi...ah tamam tamam vurmayın. Hadi baybay.

Kısa Kısa #54

2010-09-14T20:29:00.005+03:00

*Merhaba sevgili canlar, cananlar, osmanlar ve diğerleri. Naptınız ben yokken. Umarım Google reklamlarını farketmişsinizdir. Artık arkamda Google var olm. Ayrıntılar aşağıda.

*Geçen oturuyorum yine internet başında. Kâh twitter'da çılgın atıyorum, kâh blog alemlerine akıyorum, Facebook'ta 'chok güsel chıkmıshsın cnm yaaa <3>' tarzı yorumlar yapıyorum, birden ekranda dev bir mektup işareti belirdi..

*Ahahah yok lan, amerikan filminde miyiz mail gelince ekrana döne döne gelen mektup çıksın. Yok öyle bişey. Bildiğin hotmail sekmesine tıklayıp girdim mailime. Bir baktım Google mail atmış. Koca Google ha. Böyle mavili kırmızılı sarılı logosuyla, gelmiş kapıma 'Ya littleiv ya,' bir de böyle hafif utangaç tam olarak konuşamıyor. 'Ya senin blogun çok büyük, gerçekten kitleleri peşinden sürüklüyorsun, biz senin bloguna reklam versek de azcık yolumuzu bulsak' diyo. Bak bak bana diyo. 'Ya,' dedim 'google' dedim, 'reklam senin köpeğin olsun ya' dedim.

*Yani tam böyle olmasa da buna yakın olaylar.

*Sonra işte mukaveleler, anlaşmalar, bayrak öpmeler derken bloga reklamları da aldık. Şu an Google'la yeni başlayan bir ilişkimiz var, her şey çok yolunda. Umarım ciddi olur.

*Gerçi Google biraz maço sanırım. Çok fazla kural koyuyor. Yok reklamlara ben tıklayamazmışım. Gözümün önündeki güzelliğe dokunamıyorum resmen. Ama bişey de diyemiyorum, hoşuma gidiyo mihihi (noluyo lan bana!)

*Evet bir takım komikliklere geçelim hazırsak. İlk fotoğrafımız ile başlayalım.

*Şimdi burada ne gördüğünüzü sorsam hepiniz farklı bir cevap veririz sanırım. Ben ilk gördüğümde 'aha' dedim 'metrobüsün içine spor aleti koymuşlar'. Evet yanlış duymadınız. Bu bir metrobüsün içi. Kareyi de ben çektim. Sanıyorum tek olayı üzerine oturulması ama bir koltuk bir sandalye için fazlasıyla atraksiyonlu. Yani biraz daha kassalar herhangi bir spor salonunda bile olmayacak kadar alengirli bir spor aletine dönüşecekmiş. Abartmamak lazım diye düşünüyorum.

*Bu kadar olaylı oturak yapılacağına iki üç tane güzel koku sıktıran fıs-fıs'tan yapsalar daha hayırlı olur vallahi. Ölüyoruz be kokudan metrobüse binince. İnsanımız duş almayı sevmiyor sanırım.

*Metrobüse gaz maskesiyle giren bir adam görürseniz korkmayın, benim o.

*Referandum için İstanbul'a gidip geldiğim iki otobüs yolculuğunda da yanıma çok kokan iki abi oturdu. Talihime sıçıyım resmen. Muavin abi kolonya vermeye geliyor, abi kolunu kaldırıyor ben iptal. Kahve kek vermeye geliyor kolu kaldırıp alıyor ben üzgün. Kabus gibi iki yolculuktu.

Neyse gideyim de blogu nasıl daha fazla geliştiririm Google ile bu ilişkiyi nasıl paraya dökerim bunlaarı düşüneyim. İş adamı gibi oldum valla. Hadi görüşürüz.

Edebiyatın Günlük Hayatımızdaki Yeri ve Önemi

2010-09-07T18:17:00.004+03:00

Bu hikayedeki tüm olaylar ve karakterler hayal ürünüdür.

Çok bozulmuştum. Sevgilim olacak o kız herkesin ortasında bağırıp, bir de üstüne suyu yüzüme çarpıp çekip gitmişti oturduğumuz cafeden. Mal gibi kalmıştım adeta. Oysa ki öğleden sonra buluştuğumuzda gayet iyiydi her şey. El ele gezdik bütük gün. Ne olduysa konu o sınıftaki fotokopi aldığım kızdan açılınca olmuştu.

'-Tamam fotokopiyi aldın da telefon numarasının ne işi var telefonunda' dedi kavganın başlangıç cümlesi olarak. Son olarak da 50 ml'lik suyu boca etti suratıma. Arkasına bile bakmadan gidince beni bu yakada bırakıp, karşıya geçip eve gitmekten başka yapabileceğim bir şey kalmıyordu. Beşiktaş'taydım vapur iskelesine doğru yürümeye başladım. Ne zaman canım sıkılsa, ne zaman depresyonda olsam vapur iskelesine yönelirim. Duyguluların, hisli gibilerin vazgeçilmez taşıma aracıdır vapur. Martılara simit atmak kimsesizleri kucaklamak, yanlızlığı belirginleştirmek için birebirdir.

Vapur iskelesine geldiğimde vapur kornasını acı acı çalarak yeni yanaşıyordu iskeleye. 'Güzeeel...' diye geçirdim içimden '...gelsin melankoli.' Vapura binmek için kullanılan o tahta iskeleyi her gördüğümde geleceğin içindeki geleneksellik aklıma gelip bir garip olurum. Hemen vapurun arka tarafında her zaman oturduğum yere geçip, gözlerimi İstanbul'un arkada bıraktığım siluetine çevirdim. Hüzün veriyordu bana bu şehir, hele yanlız kaldığımı anladığım şu saatlerde... Aşk acısı iyice artıyordu vapurdayken...

Şimdi aynı hikayeyi bir başka versiyonuyla dinleyelim.

'-Ne halin varsa gör.' dedi gitmeden önce. Sanırım terkedilmiştim ve kalbimde bir şey ince ince bıçak batırıyordu. Yapacak hiçbir şeyim yoktu ve eve gidip kendime kendime kalmak, biraz müzik ile ruhumda açılan yaraları kapatmak istiyordum. 'Bir an önce eve gitsem iyi olacak' diye düşündüm. En hızlı metrobüs ile gidebilirdim. Belki vapur hissiyatını vermeyecekti ancak oldukça hızlıydı.

Beşiktaş'dan Zincirlikuyu'ya geçip oradan metrobüse binecektim. Çarşı'dan klimasız bir otobüse bindim. Otobüse binerken akbilimin bittiğini akbil kutusundan çıkan 'dododoot dododoot' sesi ile kavradım. Adeta 'bakın bu fakirin parası yok' der gibi ötüyordu. Cebimde 1 lira 60 kuruş ve 50 TL vardı ve şöföre vermem gereken para 1.75 TL idi. ezilip büzülerek 'abi 1 lira 60 kuruş var bi' de 50 lira var. Hangisini veriyim?' dedim. Gerçekten tüm dünyevi acılarımdan arınıp şöför abinin ağzından çıkacak lafı bekliyordum.

Metrobüse binmek için durağa girdim. İnsanlar belli noktalarda gruplaşmışlardı ve gelen metrobüsün kapılarının tam hizalarında bekleşiyorlardı. Hemen çakal adımlarla yan tarafa geldim. İlk binenlerden olurum diye düşünürken açılan kapıdan insanların dışarıya fışkırdığını farkettim. Kendimi ite kaka içeri attım. Tutunacak bir yer aradım ancak bulamadım. Gerçi sonradan farkettim ki tutunacak yere ihtiyacım yokmuş çünkü etrafımdaki insanlar benim hareket etmemi imkansızlaştırıyorlardı.

'Allah kahretsin böyle işi' dedim. Ne aşk acısı kalmıştı ne bir şey. İki gram romantiklik yaşayalım dedik bok ettin metrobüs. Allah belanı versin metrobüs. Duygusal roman karakteri düşmanısın metrobüs.

Kısa Kısa #53

2010-09-02T13:03:00.004+03:00

Merhabalar sevgili okurlar. Hayır sadece sevgili olan okurlara seslenmiyorum hepinize sesleniyorum. Bu kadar iğrenç bir espriden sonra hala burada bulunan varsa bir an evvel komikliklerimize geçelim. Komik bir şey varsa beraber gülelim. Lise öğretmeni havası yakalayalım.

*Şimdi ilkokul ortaokul liseyi bitirmişsiniz. Belli bir yaşa gelmiş artık kendi kendinize hareket etmeye başlamışsınız. Yani tuvalet eğitimini yaklaşık 18-19 sene önce almış ve o günden beri tuvaletle ilgili pek büyük sorunlarla karşılaşmamışsınız. Yani olsa olsa misafirliğe gittiğinizde afedersiniz sıçtıktan sonra sifonun bozuk olduğunu görmüşsünüzdür falan.

*Yukarıdaki fotoğraf Yıldız Teknik Üniversitesi'nin tuvaletlerinden çok zor şartlarda gizlice alınmış bir fotoğraf (pisuvardayken telefonu çıkartıp çektim). Şimdi öncelikle bir erkek çok imkansız durumlarla karşılaşmadıkça pisuvarın önüne geldiğinde amacı çişini yapmaktır. Yani kibarca dile getirirsek küçük tuvaletini gerçekleştirmek. Peki pisuvarın önüne gelmiş bir üniversite öğrencisine 'küçük tuvaletinizi yapın' demek nasıl bir mantığın ürünüdür sevgili blog dostları.

*Öncelikle küçük tuvaletimizi yapmamızı bize emreden tuvalet-üstü-yazısı bu işin akabinde bir takım vana boşaltım gibi terimlerle kafamızı karıştırıyor. Hayır zaten bir rahatlama gerçekleşmiş sen orda hala boşaltım diyorsun vana diyorsun. Yani utanmasa 'heh hadi bakalım şimdi de ellerini yıka çucuğum' diyecek. Ben bu kadar adamsendeci bir üniversite görmedim. Yaş olmuş 23 hala küçük tuvaletimizi yaparken neleri yapmalıyız konulu bilgilerle bir şeyler öğretmeye çalışıyor. İşte 'öğrenmenin yaşı yoktur' sözünün yeryüzündeki yansıması.

*Üniversite de bitiyo ha. Biten bir şey yani. Zamanında değerini bilemiyorsunuz ama '4 yıl ne zaman geçti ya la' derken buluyorsunuz kendinizi (iyice yaşlı dede gibi oldum allah beni kahretmesin).

*Fight Club İlköğretim okulu'nda Ay'ın evreleri: Hilal - ilk durden - yarım ay - son durden - dolunay.

*Fransızca gerçekten çok kibar bir dil. Yani konuşurken kibarlıktan, naziklikten, incelikten kırılıyor konuşan kişi. En kıro adama bile biraz Fransızca öğretirseniz anında bir jean pierre, bir lé bonbonera oluyor adeta. Bu arada normal e değil de böyle alengirli gibi é yaptığımı farketmişsinizdir umarım. Fransızcanın güzelliklerinden birisi de bu işte. Ancak bu kadar güzel bir dil bile bir yerde tıkanıp kalıyor. İşte o nokta.

*'Lé Cola'.

*Evet Fransızca'yı da bitirdiysek şimdi başka dillere geçebiliriz (kelime oyunlu madde).

*Ğ ile W harfleri sanki iki farklı ülkede yaşayan amca-çocukları gibi. İkisi de tek başlarına olamamışlar böyle. Biri 'yumuşak' ile var diğeri 'double' ile. Hani bir tarafları eksik yani. Üzücü bence.

*İbrahim Kutluay'ın saçı olmak da ne zordur ha. Düşünsene 40 yıldır falan her sabah aynı yerden ayrılıyorsun. İnsan monotonluktan sıkılır. İnsan değil tabii saç ama yine de ne biliyim.

*İbrahim Kutluay'ın sesi olmak da zordur. Hani lise 1 yazından lise 2'ye geçtiğiniz ilk gün arkadaşınız gelir de 'NOBÖR LON, NOPTONOZ YOZUN' diye böyle sesi hayvan gibi kalınlaşmıştır. O hesap İbo'nun sesi de. Ergen İbo. Lise 2 İbo. Liseli Detected.

*Sevgiler bizden. (Mustafa Keser'cesine)