கவிச்சாரல்

நீண்டதொரு இடைவெளி..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sun, 19 Jul 2015 10:15:00 +0000

இடைவெளியின் ஸ்பரிஷம்
ஸ்தம்பித்தலின் இயல்நிலை
தானே,
இயற்றுவித்தவன் யாராகிலும்
சுழற்சியின் சுழலில் சுழல்வது
சூளுரைக்கப்பட்ட பிறத்தலின்
முன்பின் இடைக்கால
வரவென்றாயிற்று ஒவ்வொருவர்
வாழ்விலும்..

அதை வரமெனக் கருதுபவன்
கருதலின் வழி அனுபவம்
பெற்றவனாகிறான்..
அதை விதியெனச் சொல்பவன்
சொல் வழியதில்
சிலவேலைகளில் விதியதை
தன் கருவிதை எனச்சொல்லியே
செயலற்றவனாகிறான்..
அதை மதியெனக் கொண்டவன்
பகுத்தறிதலின் வழிபயன்பெறுகிறான்..

எவ்வழி எவர்வழியாயினும்
வாழ்வழி அதனிலும்
வலியதை மதிவழியாக்கியவன்
இடைவெளியின் ஸ்தம்பித்தலதிலும்
வெற்றியின் ஸ்பரிஷமதை உணர்ந்து
அதற்கே உரித்தாகுகிறான்..

ஆக இடைவெளி இயல்நிலை
உணர்ந்தவரே அனைவரும்
அவ்வாறே என் வாழ்வின்
இயல்நிலையும் இடைவெளியின்
நீண்டதொரு தொடராயிற்று
அத்தொடரின் முற்றுப்புள்ளியின்
அருகில் கவிதைக்கான
தொடர்புள்ளியை இட்டிருக்கிறேன்
மீண்டும் இன்று...

அம்மா எனக்கொரு வரம் வேண்டும்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Thu, 21 Jun 2012 21:13:00 +0000

கருவில் நாம் துளிர்த்த நாள்கொண்டு
கனவுகளில் தளிர்க்கும் அவள் கற்பனைகள்
அளவல்லவே..
வியாகியானம் பல விவாதித்தாலும்
விமர்சனம் எனும் சொல்லுக்குள்
விபரிக்க இயலாதது அவளன்பேயன்றி
வேறில்லையே..

உன் தாய்மையில் வியந்து போகிறேன்
இந்நோடியும் உன்மடிதரும்
நிம்மதிக்கணம் கண்டு..
உயிரால் உயிர் பிரியும் தருணம் வரை
உன்னுயிரினில் விழுந்தேனும்,
உன் சுகமற்ற போழுதுகளை நான்
சுமப்பேன் தாயே..
உன் சுமை சுமக்கும் சுமையேற்றியாக
ஓரு பொழுதுதேனும் வரம் கொடு தாயே
ஒருநோடி நிம்மதிப் பெருமூச்சு எனக்குள்
நுகர...
வாழ் நாளின் நான் வாழ்ந்த ஓர் துளி
பலனை நான் உணர...
.

ஊன... ஆசை?

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Thu, 03 May 2012 22:35:00 +0000

தனிமையில் என் ஆசைகளதோ

தனித்து தவிக்கையில்,
தடயமாய் புலம்புகின்றது
உன் எண்ணங்கள் ...
.

மெஞ்ஞானம்!

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Mon, 16 Apr 2012 06:34:00 +0000

பிறக்கும் போதே இறத்தலதோ
மெய்யாழாத மெய்மை..
பொய்சூழா முறைமை
என்றும் இதுவே..

காலம் நெடுகிலும் கைக்கோர்கவே
இந்த ஞாபகப்பாலம்..
ஒர்துளி விழிநீர் விழினும்
விழி சிந்தா ஞானமும்
இதுவேயன்றோ...

உண்மையிது உன்னை தேடினும்
கிடைகாத அஞ்ஞானமதும்
உந்தன் அனுபவம் கற்றுத்தரும்
மெஞ்ஞானமே..

தேடு தேடு தேடலுன்
ஆளுமையில் பிரமிப்பாய்,
என்றோ உனக்கேதெரியாமல்
நீ இயங்கவிருக்கும் வாசகத்தின்
ஒரு சொல் கண்டு..

.

கரைதட்டி தரைதேடும் மீன்தானவள்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Mon, 16 Apr 2012 06:24:00 +0000

உயிருக்கும் ஏதோ ஆரூடம்
கேட்கின்றது..
உளிபோட்டு உளைய வைக்கும்
நெஞ்சமதற்கும் சேர்த்து..
கண்ணீர் சுமக்கமட்டுமா இந்தக்கண்கள்
வெந்நீர் பறக்க தீக்குளிக்கிறதே நினைவுச்
சுமையதனால்..

ஒலிகேட்க ஒளியற்றது குருடனின்
ஜாதகம்..
ஒளிதெரிய ஒலியற்றதே செவிடனின்
ஜாதகம்
இரண்டும் இருந்தும் செயலற்றதே
இவளின் ஆரூடம்..

வலிசொல்லி வழிகேட்க விரும்பவில்லை
வழிகேட்டு வலிமறைக்க ஊனமில்லை
இருந்தாலும் இயல்பான நிலைசெல்ல
முடியவில்லை..
நிஜங்களதுவும் நிழல்கள் பட்டியலதில்
இரண்டாம் நிலையா?

பரிணாமங்களுக்கு எங்கே பரிதவிப்பு!
பரிவற்றவனுக்கும் அது இல்லையே..
கணவளவேனும் கைகொடுக்கவில்லை
கனவுகளின் நிஜங்கள்தானும்,

விலையற்றது எனினும் விலை
பொதிக்கிறது.
இப்போதெல்லாம் தனக்குத்தானே
நிஜங்களதுவும்..

மனமாளும் கனவாளனும் கனவாகும்
தருணம்,
கரைதட்டி தரைதேடும் மீன்தானவள்..

.

வாழ்வற்ற ஏதோ ஒன்று.

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Mon, 16 Apr 2012 06:10:00 +0000

வலியதை மிஞ்சி வாழ்வில்லை..
வாழ்வற்ற ஏதோ ஒன்று
வாழ்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது..
மனிதன் வாழும் வரையில் ஏன்
மனிதம் வாழும் வரையிலும்
கூடத்தான்..

எட்டி பறிக்க நினைக்கிறது
பட்ட மரத்துக் கனியதையும்
வெட்டாமலே வெகு சுலபமாக
நட்டமாவது என்னவோ நமக்கு
நாமேதான்,
பட்டமென்னவோ பாசம்பாசம்
பாசமாம்..

எம்மை வீழ்த்தும் அதுமட்டும்
என்றும் வீழ்வதே இல்லை.
வீழும் எம்மையும் வீரத்துடனையே
தோள் தட்டி எழுப்புகிறது..
அனுபவமதின் பெயர் கொண்டு...

.

வலிகளின் வரி...

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Thu, 03 Mar 2011 02:43:00 +0000

ஊர்ந்துகொண்டே நகர ஆரம்பிக்கிறது
வலிகளின் வரிகள்..
முற்றுப் பெறும் எதிர்பார்ப்பின்
பிடியில் நெருங்க மறுக்கும்
முற்றுப்புள்ளியில்தானும் ..

நகரமறுக்கும் வலியின் நரகமதில்
விழிக்கிறது விழிகள் அர்த்தமேதுமின்றி..
அச்சமயத்தில் அனைத்தையும் இழந்த
உணர்வின் வெளிப்பாடுதனிலே..

கண்ணீரின் நகரத்தில் துளைக்கும்
அனைத்தையும் தேடிப்பார்த்தால்,
திகைக்கின்றோம் எங்கே நாமென்று
எம்மை காணாமல்...
.

யார் நான்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Fri, 28 Jan 2011 10:31:00 +0000

ஏதோவொரு சஞ்சலம் எட்டிபிடிக்கிறது
இந்நொடி..
எல்லாமே ஒரு வினாடிக்குள் எட்டாக்
கனியென கசந்து விடுமோ என்ற
வார்த்தை தவிர்ந்த மொழி எனக்குள்
மெல்லவே கசிகின்றது..
ஏனென்று என்னை கேட்க எச்சரிக்கை
ஒன்றை விட்டு செல்கிறது எண்ணற்ற
வடிவங்களில் தன் மொழிவளந்தனில்..

இருள்மட்டுமே சூழ்ந்த இதயப்பரப்பில்
இயல்பாக இயங்குகின்றது
விதிமுறைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட
இருதய அரங்கம்..

அன்னையின் தாலாட்டு அதோ என்
செவிகளில் மட்டும் தெளிவாக
கேட்கிறது..
அப்பாவிடம் தவழ்ந்த நாட்கள் விழி
சேமிப்பு அறையில் எனக்கு மட்டும்
தெளிவாகத் தெரிகிறது..

அன்றுமுதல் இன்றுவரை ஆதிக்கம்
முழுதும் தந்தையின் தோளேயன்றி
வேறொன்றாக நானறியேன்.
என்தேவை அறியும் அவர் மொழி
என்விழி ஒன்றுதான்..

அம்மா என்றழைக்கும் தொனியில்
என்னை உணரும் தாயின்
தலையணைப்பு முத்தம்..

கைகட்டி தூண் சாயும் பெரியண்ணாவின்
பார்வையில் நான் அமைதியான நாற்கள்
எண்ணிலடங்காதது..
கண்ணியம் ஒன்றே கனிவெனும் வார்தை
மொழிதலிலும் சிறுகுட்டோடு ஒற்றை
கண் அசைவில் நகர்தலில் உண்டாகும்
உட்சாகம் அப்பப்பா..

பல சந்தர்பங்களில் பலவகைகளில்
வரையறையின்றி என்னிடம் பணம்
இழந்த அண்ணன்களின் பெயர்களை
நான் பொதித்த அவரவர் பாணத்தாள்ச்
சுவர்களை எடுத்துப் பார்கிறேன்..

நினைவறிந்த நாள்முதல் இன்று
வரையில் என்னோடு இருக்கும்
உண்மையான அன்பானவர்களின்
முகங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக
என்மனக்கண்முன் நிழலாடுகிறது
ஏன் காரணமேதுமின்றி பிரிவெனும்
சொல்லோடு கைகுழுக்கியவர்களின்
முகங்களும் கூடவே என்னை
நிர்பந்திக்கிறது..

நினைவுகள் நினைவுகளாகவே நடமாட
கற்பித்த அனைத்து ஆசிரியர்களின்
தொடர்புகளை எங்கெங்கோ தேடி
அழைக்கிறேன்..
தலை நிமிர்த்தியவர்களை தலை
வணங்குவதில் தயக்கம் இல்லை
என்றாலும் ஏனிந்த தாமத
அலவலாவல்!
மனதலவில் உடைந்தே உணர்ந்தும்
உறைக்க இயலவில்லை..

ஏதோ பயமொன்று பயணிக்க
ஆரம்பித்து இருக்கிறது இன்று..
தடையமோ தயக்கமோ இன்றி.
நால்வரின் நான்கு கைகள் சுமந்த
அந்த நீள்சதுர பெட்டியுள்ளிருந்து
எனக்குள் நானே பேசுவதாக ஓர்
பிரம்மை..
தனிப்பயணம் அதுவும் இயங்க
மறுக்கும் உறுப்புகளோடு.
சுற்றத்தாரின் கண்ணீர் ஒன்றேதான்
பிறப்பின் வெகுமதியா..

இமையாமல் விழிகளினூடே வழியும்
கண்ணீரின் சுமை ஏதோ கனக்கிறது.
எதற்கிந்த பிறப்பு எதற்கிந்த இறப்பு
ஆராய்ந்து பார்க்கையில் அனைத்தும்
பூஜியம் தான்..
பிறக்கும் போது அவனே அழுகிறான்.
இறக்கும்போது உற்றாரை
அழுவிக்கின்றான்.
மரணிக்கும் வரையில் அவன் மனிதன்
மரணித்தபின் நான் யார்!
சில கேள்விகளுக்கு விடையும் என்றும்
கேள்வியாகவே தொடர்கின்றது..

.

கண்ணீர் இரகசியம்

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Mon, 24 Jan 2011 19:02:00 +0000

போர்வையின் இடையிடையே ஈரத்தின்
சாரல் துளிகள்..
ஒன்றோடு ஒன்றாக இறுகிய விரல்களின்
சராம்சம் அறிந்தவள் அவள் அவள்
ஒருத்தி மட்டும் தான்..
யாரோ ஓவரின் வருகையை அவள்
செவிகள் உணர்த்த ..

போர்வை கண்ணீரின் துடைபாக
மாறயே உள்ளிருக்கும் உண்மை
தனை மறைக்க சாமர்த்திய
சான்றாக அவள் கைகளிள்
தஞ்மானது தலைவலி வலிமறப்பு
திரவியச்சாடி..
கண்களில் பட்டதால் தானந்த
கண்ணீரின் வருகையாம் சமர்த்திய
ஒப்புதலை இவள் சொல்லியும்,
தாயின் வருடல் அதில் அவளை
மீறிய கண்ணீர் துளியொன்று
அவள் தாவனியில் வீழ்ந்தது
அவள் மிறட்சி புரியாமல்.

உணர்ந்தும் உணராமல் உரைக்க
மறுத்த காரணமதை எண்ணிமகளின்
வாய்மொழியதை தனைக்குள் தானே
வழிமொழிந்த படி தன்னிச்சையக
நடந்தது தாயின் பாதங்கள்..
நற்பில் தோள்போடும் மகளின்
மாறுதலின் புதுமையோடு
யோசனை எதுவென யாசிக்க
தொடங்கியது தாயின்
இதயம்..

அதையறியா பேதையின் அன்னை
காலடிச்சத்த ஓய்வினில் உயிர்பெற்றது
மீண்டும் பெருமூச்சொன்று பாரிய
தேம்பலுடனே,
அவள் மட்டுமே சுமக்கும் அந்த இரகசிய
ஏக்கத்தை தானும் அறிந்த வீராப்புடன்..

.

குறிப்பொன்று..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Mon, 17 Jan 2011 16:52:00 +0000

ஆழம் மூழ்கிச்செல்லும் அரைநொடிப்
பொழுததிலும்
ஆயூல்ய மூச்சவிலாமலே கனக்கிறது
நினைதெரிந்த நாள்முதல்....
காரணமதுவும் ஏதேதோ முடிவுகளை
எடுக்கின்றது தன்னால் இயன்றவரை
முற்றும் என்றோர் சொல் இல்லாமல்.

என்னை கடக்கும் நொடிகளில் பெறுகின்ற
ரணத்தின் கனங்கள் ஒவ்வொன்றும்
உன்பெயர்தனை உச்சரித்து உச்சரித்தே
ஞானம் பெறுகின்றது..
ஏகாந்த பொழுதுகள் எல்லாம் என்னுள்
ஏகோபித்த முடிவுகளை எடுகின்றது
என்னை கேளாமலே..
எவனோ நிச்சயித்து நிர்பந்தித்த
பாதையின் இடையே எமக்கே
தெரியாமல் இளைத்து இளைப்பாறும்
உன் என் விம்பங்களில் சடிதியாக
எழுகின்ற ஞாபக விஷ்பரூபந்தனில்
விசும்பி விசும்பி ஊற்றெடுக்கிறது
நினைவுதேக்கத்தின் நீரூற்று
கண்களின் வழியே..

அதிலும் நிதானமாக துளிர்க்கிறது
என்றோ தூவிய பாசவிளை நிலம்.
நிரூபனம் ஏதுமற்ற நிலைதனில்
நிபந்தனை இல்லாமல் இளைப்பாரும்
இருப்பிடம் தேடிபுறப்பட நினைக்கிறது
நன்னாலதில்இங்கிதமாக இவளின்
நில்லாத இயல்பற்ற எண்ணங்கள்..
.

அன்பில் அனாதை..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sun, 09 Jan 2011 12:39:00 +0000

யார்நீயென நா ஆழும் கணக்கினில்
யாதுமற்று பூஜியமாகிறது அனைத்துமே
யதார்த்தம் எனவே அன்பதும் இங்கு
நிதம் நிந்தித்தே அனாதையாக்கபடுகிறது
நியாயம் ஏதுமின்றியே.

வினாவில்லாக எம்மை துளைக்கயில்
வீழ்ந்தே துடிகின்றது பாழும்மனமிது
உயிர் இருந்தும் பிணமகிறது இங்கே
அதுவும் கூட ஆதரிக்க ஆளின்றி
அனாதைபிணம் என்ற போர்வைதனில்.

அதிலும்கூட மனிதனை ஆசுவாசப்படுத்துவதாய்
அனுமதியின்றியே ஆழம் சென்று
திரும்புகிறது பிராணவாயு அது மேலும்
உட்செல்ல வழிகளின்றியே!
சுயவிருப்பமதில் அதுவும் கடமையென
கடக்கின்றது பொருத்தமற்ற மெய்யதில்
மென்மையாக.

முடிவிலி எதுவுமே இல்லை மனிதன்
முற்றுப்பெறும் வரையினில் இதுதான்
எழுதாத விதி என்று ஆயாச்சு..
மனிதம் உயிர் பெறும்போது இங்கு
மனிதன் என்று எவரும் இப்பாரோ
என்னவோ..

.

ஓலைபந்தம்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Fri, 24 Dec 2010 08:30:00 +0000

வாவென வரைகோடிட்டான்
தெரியாத பாதைகளும்
தெளிவாக தெரிந்தது..
போவென திரைபோடவே
போலியன உயிரதுவும்
போகாமல் நோகிறது
போராடி போராடியே..

வேகாமல் வேகவைத்தல்
என்னநியாயமோ வேடிக்கை
ஏதும் இல்லாமலே..
எண்ணற்ற எண்ணங்கள்
ஏட்டினில் ஏறினாலும்
என்றுமே நீகாண இயலாது
உனக்காவே கிறுக்கப்பட்ட
உள் ஆழ்ந்த வாசகங்களை..

ஈகைதனை விதைத்த
இறைவன் இறக்கமின்றி
விதித்து விட்டான்,
ஓலையதைமட்டுமே இதய
ஓசைதனை கேட்கச்சொல்லி
பலரின் இதயங்களை
பண்போடு சுமக்கும் பரகசிய
அந்தரங்க அதீதபந்தமிந்த
நாற்குறிப்பின் ஏடுகளே

இனி உனக்கான அனைத்தையுமே
அதனிடமே கேட்கின்றேன்.
நலம் சொல்லவோ கேட்கவோ
ஏட்டால் என்றும் முடியதே
மொழிபெயர்க்க முடியா
எண்ணற்ற இவள்மௌன
மொழியை போல..

.

வலிநொடி..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Thu, 23 Dec 2010 19:59:00 +0000

காத்திருந்து எம்மை கடக்கும்
நொடிகளுக்கு என்றுமே
காத்திருப்பின் வலி
புரிவதில்லை..

அதனால் தானோ என்னவோ
ஒவ்வொரு நொடிதனையும்
நோகாமல் கடக்கின்றதது..
.

நிஜத்தின் மறைசொல்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Mon, 20 Dec 2010 12:38:00 +0000

விடியல்கள் தோறும் தொலைந்து
போகிறது
விறையமாக விரைந்தேதான் இவள்
கனவுகள்
ஏக்கங்கள் பொழியும் ஏகாந்த
பொழுதுகள் யாவும்
உன்நினவுகளின் தேக்கத்தோடு தினம்
ஏமாறுகின்றது எண்ணங்கள் எல்லாம்
சொல்ல மொழியறியா குழந்தை
போல..

மனம் அதுவும் தவிக்குது நாளும்
மஞ்சமது உன் நெஞ்சமாகாதா என்று
நிஜமதுவோ மறைவாக நின்று
நிதர்சனம் வழிமொழிகிறது
``அதுவுன் மறைகணக்கதில் வரவு
இன்றதை மறந்திடு என்று”..

நிஜத்தின் காயந்தனை ஏற்க
நிழல் கூட விரும்புவதில்லை..
வடுக்கள்தனில் வாடுவது என்றுமே
நிஜத்தில் பாசங்களேஅன்றி
வேறில்லை.-

மறைகணக்கதில் மறைந்ததுவும்
இவள் உயிரேயன்றி உன்காதலில்லை
எனதன்பே...
.

இதயத்தவிப்பு...

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sun, 12 Dec 2010 11:59:00 +0000

மனமோ மாயக்கூண்டில் சிறைப்பட
மாயமாக கண்கட்டிச் செல்கின்றது
உள்ளந்ததனில் புதிரான புதிரொன்று
உயிர்பிழியும் உணர்வுக் காட்டில் நின்று
உள்ளம் உருகித்தான் சொல்கிறது
உயிர் சுவாசந்தனில் உள்ளூரக் கலந்த
உறவு பட்டியலில் நீயும் உறுதியாக
உயிர் வாழ்கின்றாய் என்று....

அந்தந்தனில் பயணிக்கும் உணர்வதின்
ஆதிக்கம் அலைபாய ஆதிதனை
ஆதரிப்பவள் அல்லவே இவள்.
இதயமதில் இமையமாக கனக்கிறது
இன்றியமையாத உறவொன்று இன்று
இயலாமல் தவிக்கையில்..

தலைகோத முடியா காலத்தூரமதில்
தலைசாய்க்க நினைத்து, தத்தளித்து
திணறும் போழுததை பரிசளிக்க
தாகித்த இவளால் இயலவில்லை,
தினந்தோறும் தித்திக்கும் வாழ்வுனக்கு
திவ்யாமாய் அமைய வேண்டியே
இந்த மௌனப் பொழுதுகளில்
நிசப்த போராட்டங்கள்..
.

ஜடம்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sat, 11 Dec 2010 11:58:00 +0000

காலம் வந்தெம்மில் தலைக்கோலம்
போடுது அன்பென்று நாளும்..
ஆயினும் பொய்யான தருணங்கள்
அதிகமாக தலைதூக்க நினைக்கையில்
தானின்று தன்னிலை மறந்து முண்டமாக
நடமாடுகிறான் மனிதன் எனும் ஜடம்..

.

புரியவில்லை..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sun, 05 Dec 2010 22:32:00 +0000

வாழ்வில்பல வாழ்வற்ற தருணங்களில்
வாழ்வில்லாமல் வாழச் சொல்வது
வஞ்சனையூடா இல்லை வதைதனை
வாழச்சொல்லியா

புரியவில்லை என வினாதொடுத்தலின்
ஆரம்பம் வேதனையதனின் உச்சமேயன்றி
வேறில்லை..
ஆழம் தெரிந்தும் ஆற்றம்மென்றேதும்
இல்லை இவ்வுலகில்..

.

கல்லி..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sat, 27 Nov 2010 07:09:00 +0000

கல்லிதனை களவாட நினைக்கிறதிந்த
கள்ளமற்ற மனம் வீணேதான்,
குழந்தையல்ல தானென்பதை மறந்து..

தெளிவற்ற நிலைதனிந்ததும் இன்று
கார்த்திகை பூத்தேடி அழைகிறதிந்த
மனது - காவலற்ற நப்பாசை தனில்
கார்த்திகைமாத இதமதை அதுதானும்
மீட்டித் தராதா என்று..

.

பிரிவு..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Tue, 23 Nov 2010 21:36:00 +0000

பிரியமானவளே எனச்சொல்லி
பிரிந்தும்நீ பிரியாமல் இவளுள்,
பிரியாவிடை தினம் தருகின்றாய்
பிரியமானவன் நீயெனச் சொன்னதாலா!

.

பரிதவிப்பு!.

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sat, 20 Nov 2010 09:35:00 +0000

நல்ல அனுமானங்கள் அதுவும்
நாதியற்று புலனின்றி புலப்படுகின்றது
நங்கையவள் மனம் போலவே ,,,,

தவிப்போடு தானிருக்கும் உள்ளமதற்கு
தவறாது பரிதவிப்பதையும் பத்திரமாக
அரங்கேற்றிச் சென்றிருக்கிறாய்..

கைகொடுத்து வரவேற்றாள் அவளும்மெனினும்
களவாடித்தான் போனது கபட மனதோடவள்
கரந்தனை கைகொடுத்த நல்வினைக்காவே..

.

பார்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Fri, 19 Nov 2010 07:26:00 +0000

தேய்ந்து கொண்டிருக்கும் உயிரது
வாய்மையுடனே நாளும் வரட்டிச்
செல்கிறது பாரீர்..
பாராமுகமதுவோ முட்கள் தனிலும்
முகமூடி அணிதலை போன்றதே
பாரினில்..

.

தேடுதலதோ !

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sun, 14 Nov 2010 13:04:00 +0000

பொய்யற்ற ஒன்றை இவள்
மெய்யாக போலியிடமே
தேடுகிறாள்.

தேய்ந்து கொண்டிருக்கும் உயிரது
வாய்மையுடனே நாளும் வரட்டிச்
செல்கிறது பாரீர்

வாஞ்சையுடனே இவளையந்த
போலியுரை தாங்கிய வாளதுவும்
வாழா அந்நாவின் தலைமைதனில்..

.

கனம்காணா பொழுதுகள்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Fri, 12 Nov 2010 19:41:00 +0000

வலிகளின் ஆதிக்கமதோ உயிரதில்
உளியரைந்தும் புறட்டி போடுகிறது
நாளும் பாழ்லதில் வருடிநின்ற
அனைத்துமின்று நெருஞ்சி முள்ளதில்
மூழ்கடித்தே மூச்சவிழ்கிறது
கணம் கணமாக..

கனம்காணா பொழுதுகள் தானும்
கல்மனதோடு பூத்துபுறப்பட நினைக்கிறது
உனது பொய்கள்தானும் இவளின்
மெய்யதையும்சேர்த்து தன்னோடு
தானேயாதலால் தனல்நினைவதிலும்
தவழ்ந்தே தவிக்கிறது மனது..

பொய்தனில் ஏமாற்றத்தின் உச்சம்வரை
உள்ளிட்டு சென்றாலும் இன்னும் இன்னும்
அவன்நினைவார்த்தைகளே நிலையென
வெற்றிக்கொடிதனை நாட்டுகின்றது
நாழிதோறும் நாலாபக்கங்களிலும் மீளாமலே
என்னில்நின்றும் மீட்சிகாணாமலேயே..

கொடிநிழலதில் இளைப்பாறி கொண்டு
எதையும் இழக்கமால் நீநிதர்சனந்தனை
நியாயமின்றி பேசுகின்றாய் நிஜமாய்
அனைத்தையும் இழந்தவளிடம்-தெரிந்தும்
தெளிவற்றவள் இவள் என்பதாலா??

.

மனம்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Sun, 07 Nov 2010 13:45:00 +0000

காலம் ஏதினி கைகோர்த்துச் செல்ல..
வாழா நாள்தனிலும் வாழ்ந்தோர்
கோடி கோடி கற்பனைதனில் ஆழ்ந்தே
தினதினம்...

ஆழமற்ற ஒன்றதிலும் நிதநிதம்
முழ்கிப்போவதில் முதலிடம் இந்த
மனம் ஒன்றுதான்..

.

கார்மேக தோற்றம்..

noreply@blogger.com (அத்விகா) — Thu, 28 Oct 2010 03:51:00 +0000

கருமேகத் தோற்றம் உனதன்பதோ
குளிர்ந்து போக பூமீதன்னிலாவது
நனைத்தது எனை என்றிருந்தேன்..

இதமாக யார்யாரையோ நனைத்து
உன்னில் என்னைமட்டும் மூழ்கடித்து
மூச்சடைத்து மோட்சமேதுமின்றி
சென்றதேனோ!!

.