కారుణ్య

ప్రశ్నిస్తూ, వెక్కిరిస్తూ, నిలదీస్తూ...!!

2012-02-09T04:38:00.000-08:00

దాదాపు పదిహేడు సంవత్సరాల క్రితం మాట... ఉన్న ఊరును, కన్నవారిని విడిచి మావారితో కలిసి బ్రతుకుదెరువుకోసం చెన్నై మహానగరానికి వచ్చిన రోజులవి... అప్పట్లో భాష తెలీక ఎన్నెన్ని ఇబ్బందులు పడ్డామో... చుట్టూ తెలుగువాళ్లే ఉన్నప్పటికీ.. వాళ్లు తెలుగు మాట్లాడితే తప్ప తెలుగు తెలిసినవాళ్లని తెలీనంతగా తమిళానికి అలవాటుపడిపోయారని అర్థమయ్యేందుకు చాలా రోజులే పట్టింది. అలాంటి పరిస్థితుల్లో ఎవరితో మాట్లాడాలన్నా, ఏం అడగాలన్నా సంకోచం.. మొహమాటం.. ఒకరకమైన భీతి..

పచారీ కొట్టుకు, కూరగాయల షాపుకు వెళ్లినా... ఏం వస్తువు కావాలో దాన్ని చేత్తో చూపించి అది కావాలి, ఇది కావాలి అంటూ సైగలతో అడగటం అలవాటైపోయింది. ఆ తరువాత మెల్లిగా ఏంగే, పోంగే, వాంగే, ఎన్నాంగే, అదు ఎవళవు, ఇదెవళవు.. అంద బస్ ఎంగే పోగుమ్, ఇంద బస్ ఇంగే నిక్కిమా.... లాంటి చిన్న చిన్న పదాలు నేర్చుకున్న తరువాత కాస్తంత ధైర్యం వచ్చేసింది.

అయితే ఆ ధైర్యం వచ్చేందుకు చాలా రోజులే పట్టింది. మొదట్లో ఇరుగు, పొరుగువాళ్లు ఏం మాట్లాడుతున్నారో అర్థం అయ్యేది కాదు, మనమేం చెబుతున్నామో వాళ్లకీ అర్థం అయ్యేది కాదు. మనకంటూ సొంతవాళ్లు ఇక్కడెవరూ లేరే, మనకంటూ ఎవరూ లేకపోతే ఎలా అని దిగులుగానే కాలం వెళ్లదీయసాగాము. ఇల్లు, పని తప్ప మరోదాని జోలికి పోకుండా గుట్టుగా ఉండటానికి అలవాటుపడిపోయాం... "నీకు నేనూ, నాకు నువ్వూ" లాగా... నేనూ, మా ఆయన, ఇల్లు, పని.. వేరే లోకమే లోకుండా......

అదుగో అలాంటి పరిస్థితుల్లోనే "మీకు నేను కూడా తోడు" అంటూ వచ్చేసింది "కుట్టి". పక్కింటి ఇంజనీర్ గోపీ అతని ముస్లిం శ్రీమతి వహీదా ముద్దు ముద్దుగా పెంచుకుంటున్న బుజ్జి కుక్కపిల్లే కుట్టి (ఈ పేరు మేమే దానికి పెట్టుకున్నాం). పక్కింట్లో ఉంటున్నందుకు అది మాతో అప్పుడప్పుడూ సావాసం చేసేది. ఆ మధ్యనే లవ్ మ్యారేజ్ చేసుకున్న వహీదా దంపతులు సాయంత్రాలు, సెలవు రోజుల్లో విహారానికి వెళ్లేటప్పుడు కుట్టిని మా దగ్గరే వదిలి వెళ్లేవాళ్లు.. ఒక్కోసారి మీ దగ్గరే ఉంచుకోమని అభ్యర్థించేవాళ్లు.

అనువాదాలు, ఫ్రూఫ్ రీడింగ్‌ల భారంతో ఉండే మా ఆయనకు, ఇంటి పనుల ఒత్తిడితో ఉండే నాకు... దగ్గరకు రానిచ్చే మనిషి ఎవరయినా ఫర్వాలేదు నమ్మేస్తాను అన్నట్లుండే కుట్టీకి ఎలాగైతేనేం పొత్తు కుదిరేసింది. ఆ పొత్తు ముదిరి పాకానపడి గోపీ వాళ్ల ఇంట్లో ఉండేకంటే, మా ఇంట్లో ఉండేందుకే అది ఇష్టపడేది. మద్రాసులో మాకెవరూ లేకపోవడం, ఒకవేళ ఎవరితోనయినా మాట్లాడదామంటే భాష సమస్య, తెలుగోళ్లు అని తెలిస్తే తమిళమోళ్లు ఎక్కడ మోసేస్తారో అనే భయం మాలోంచి పోని ఆ టైంలో..... మీకు నేనున్నానంటూ మా ఇంట్లో కాలు పెట్టింది కుట్టి.

చిన్నప్పటినుంచీ సహజంగానే పిల్లి, కుక్క కనిపిస్తే చాలు నన్ను నేనే మర్చిపోయేదాన్ని.. అలాంటిది కుట్టి వస్తే కాదంటానా.. సో.. ఆ రకంగా నాకో మంచి తోడు దొరికేసింది. కుట్టి అలా మాకు ఎంత దగ్గరయ్యిందంటే... మధ్యాహ్నం కాసేపు రెస్ట్ తీసుకుందామని పడుకుంటే మా మధ్యలో దూరి మరీ పడుకునే రాజసాన్ని దక్కించుకుంది. దాన్ని ఎక్కువగా ముద్దు చేస్తే నెత్తికెక్కుతుంది, ఎంతలో ఉంచాలో అంతలో ఉంచండి అని గోపీ దంపతులు చెబుతున్నా మా చెవులకు ఏ మాత్రం ఎక్కేవి కావు.

అలా రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ చిన్న చిన్న సమస్యలు తలెత్తసాగాయి. ఆదిమ జంతు జీవనంతో తెగతెంపులు చేసుకున్న మాకూ, తన జాతి లక్షణాలను ఏమాత్రం మార్చుకోని కుట్టీకి మధ్య తగవులు మొదలయ్యాయి. శుభ్రత అంటే ఇష్టపడే నాకూ, ప్రాణం పోయినా సరే నా అలవాట్లు మానుకోనుగాక మానుకోను అని హఠం పట్టిన ఆ కుట్టిపిల్లదానికి ఓ శుభముహూర్తంలో తగవు ముదిరింది.

మధ్యలో పడుకోబెడితే బుద్ధిగా ఉండాల్సిందిపోయి.. సైలెంట్‌గా ఎక్కడపడితే అక్కడ పాస్ పోసేసేది.. మా మధ్యలో పడుకుంటే వెచ్చగా ఉండే సుఖానికి, స్వేచ్ఛగా ఇది తన ఇల్లు అనుకునే గర్వం తోడయ్యిందో ఏమోగానీ... కొన్నాళ్లకు ఆ రెండోది కూడా కానిచ్చేయటం మొదలెట్టేసింది. అప్పటికీ ఊరుకున్నా.. ఎక్కడపడితే అక్కడ కానిచ్చేయటం చేయసాగింది.

ఏదో పోనీలే.. మాకూ తోడు లేదు, దానికీ తోడు లేదు..యజమానులు తమ షికారు యావలో దాన్ని పట్టించుకునే సమయంలేదు. పాపం మనదగ్గరయినా ఉంటుంది అని జాలి చూపించి మరీ ఆహ్వానిస్తే ఇలా చేస్తుందా అని నాకు ఒకటే కోపం. మా ఆయనకేం పోయింది శుభ్రం చేసుకోవాల్సింది నేనే కదా. దాన్ని నేనేమయినా అంటే మాట పడనిచ్చేవారు కారు. పోనీ దాన్ని ఎక్కడయినా కాస్త దూరంలో కట్టేద్దాము అనుకుంటే మద్రాసులో సగటు మనిషి అద్దె ఇళ్లు మనుషులకే సరిపోవు ఇక పిల్లులకు, కుక్కలకు వేరే విరామ స్థలాలు అంటే మాటలా. బయటికి తీసుకెళ్దామా అన్నా కూడా ఇబ్బందే.

మొత్తంమీద కుట్టి విశ్వరూపం ఇలా కొత్తకోణంలో కనిపించడంతో దానికి, నాకూ మధ్య అగాథం కొద్ది కొద్దిగా పెరగడం మొదలుపెట్టింది. అసలు పాస్ పోయటమే వద్దనుకుంటే ఇక రెండోదానికి కూడా సిద్ధపడిపోయిందే పిల్లది అంటూ మొదట్లో కసుర్లు, విసుర్లు మొదలయ్యాయి. ఒకటో పనికి దిగీదిగకముందే గట్టిగా అరవడం, తర్జనితో బెదిరించడం, చూపులతోటే భయపెట్టడం. ఊహూ.. అసలే తోకవంకరది. ఇలాంటి బుడ్డబెదిరింపులకు అది లొంగుతుందా.. నీ పని నీది నా పని నీది అనిపించేలా తన పని తాను కొనసాగించిందది.

ఇక ఓపిక నశించిపోయి ఇష్టం లేకపోయినా, బాధ కలిగినా చేసేదేం లేక చురుగ్గా దెబ్బలు మొదలెట్టేశాను. హాయిగా నిద్రపోతున్నప్పుడో, అన్నం తింటున్నప్పుడో, విశ్రాంతిగా కూర్చుని ఉన్నప్పుడో అది ఒకటీ, రెండు కానివ్వడం ప్రతిఫలాన్ని వెంటనే అందుకోవడం ఇలా జరుగుతూ వచ్చింది. అయితే ఏ చర్యకైనా, కార్యానికైనా, పరిణామానికైనా ఒక ఆదీ, ఒక అంతమూ ఉంటాయి కదా.. ఒకరోజు అది కూడా సంభవించింది.

ఆ కుక్కపిల్లకు ఆ రోజు దెబ్బలు తినాలని రాసి ఉందో (?) లేక విచక్షణా రహిత కోపం పనికిరాదని నాకు రుజువు కావాలని ఉందో కాని, ఆ రోజు దానికి దెబ్బలు పడ్డాయి. ఇంట్లో కూర్చుని డిటిపి పని చేసుకునే పరిస్థితి కదా... మధ్యాహ్నం తిండి తిప్పల తర్వాత కాస్సేపు నిద్రించే అలవాటు వచ్చేసింది మాకు. అలా మాగన్నుగా నిద్రపోతున్నప్పుడు అది తన పని కానిచ్చేసింది. తన స్వేచ్ఛ ఇతరుల నిద్రకు సైతం భంగం కలిగిస్తుందని పాపం దానికి తెలియదాయె.

ఇంకేముంది అన్ని రోజుల కోపం, అణచి పెట్టుకుని ఉన్న కోపం నాలో పెల్లుబుకి వచ్చింది. ఏం చేస్తున్నానో కూడా తెలియని ఆవేశంతో ఆ పిల్లదానికి ఒకటే దెబ్బలు. ఎక్కడ తగులుతాయో అని చూసుకోకుండా చేతితో బాదేశాను. కుయ్యో కుయ్యో అని మొత్తుకున్న కుట్టి... చివరకు దెబ్బల స్థాయి మోతాదు మించిందేమో.. అరవడం కూడా ఆపివేసి కూలబడిపోయింది.

అన్నాళ్లుగా దాన్ని తప్పు చేస్తోందని కొట్టడం సరికాదని చెబుతూ వచ్చారు మా ఆయన. అగ్గిపెట్టెల్లాంటి ఇళ్లలో కుక్కలను పెంచనే కూడదని, పెంచితే దాని స్వేచ్ఛను మనం అరికట్టలేమని, దెబ్బలతో అస్సలు అరికట్టకూడదని పదే పదే చెబుతూ వచ్చినా నేను వినలేదు. అదలా దెబ్బతిని ప్రాణం తీసుకుంటే తర్వాత దాని యజమానుల ముందు తలవంచుకోవాల్సిన పరిస్థితి వస్తుందేమో అనే భయం ఆయనలో కోపంగా మారి, నన్ను నానా మాటలూ అనేశారు.

ముందే చెప్పానుగా, కుక్కపిల్లపై అతి ప్రేమ వద్దని, ఉన్నా దాన్ని మన పక్కలో పడుకోబెట్టుకోవద్దని, పక్కనే పడుకోబెట్టుకుంటే దాని ఫలితాలను అనుభవించక తప్పదని, రెండు రకాల స్వేచ్ఛలు ఒకే ఇరుకుగదిలో ఇమడవని, ఎక్కడ అతి ప్రేమ ఉంటుందో అక్కడ అతి ద్వేషం పొంచుకుని కూర్చొని ఉంటుందని, జీవితంలో ఒకటి కావాలంటే మరొకటి వదులుకోక తప్పదని... ఇలా వరుసగా తిట్ల దండకం ప్రారంభించారు.

పాపం... అది తప్పెక్కడ జరిగిందో తనకే తెలీని స్థితిలో దెబ్బల బాధ తట్టుకోలేక నోటిమాట లేక ముడుచుకు పోయింది. నా ప్రేమ వికటిస్తే దానికి దెబ్బలేమిటి? మామూలుగా అయితే మాటకు మాట ఇవ్వడంలో, బంతిని రివర్స్ చేయడంలో ఆయనకే మాత్రం తీసిపోని నేను, నా తప్పును గ్రహించిన స్థితిలోనో... లేక అంత అమానుషంగా పిల్లదాన్ని బాదిన చర్యకు నాపై నాకే కోపం కలిగిందో కానీ... ఆ రోజు మాత్రం బిక్కచచ్చిపోయి నోటి మాట లేకుండా చూస్తూండి పోయాను. (అన్నాళ్లుగా అంత సైలెంట్‌గా జీవిస్తూ వచ్చిన మేం ఆరోజు ఎందుకు అలా అంత పెద్ద ఘర్షణకు దిగామని మా ఇరుగింటి పొరుగింటి వారు రోజుల తరబడి చర్చ పెట్టుకున్నారట. కుక్క బాధలు, కుక్కతో సంబంధంతో వచ్చే బాధలు వాళ్లకేం తెలుసు మరి)

తిట్ల దుమారం ముగిసింది. తిట్టినవారు, తిట్లు తిన్నవారు, దెబ్బలు తగిలించుకున్నవారు అంతా సద్దులేకుండా ఉండిపోయాం. దుమారం రేగి వెలిసి పోయినట్లయింది. ఎవరికి వారు మౌనంగా తలదించుకుని చూస్తుండిపోయాం. పాపం అది తల దించి నీరసంగా పడుకునిపోయింది. ఎంతగా భయపడిపోయిందంటే అది కళ్లుమూసుకుని కూడా వణుకుతోంది. దాని తల్లే దగ్గర ఉంటే అది అన్ని దెబ్బలు తినేదా.. ఎవరైనా దాని మీద పడితే దాని తల్లి ఊరుకుని ఉండేదా... కాస్తంత కనికరం కూడా నాకు లేకపోయిందే అని ఒకటే బాధ... తరువాత ఏడుపూ ముంచుకొచ్చాయి.

నేనూ, ఆయనా ఇద్దరం మూగగా దానికేసి చూస్తూ గోడకు చారగిలబడి కూర్చుండిపోయాం. మెల్లగా దాని కళ్లలో నీళ్లు.. చుక్క చుక్కగా కారుతూ కన్నీళ్లు.. ఇక తట్టుకోవడం నా వల్ల కాలేదు. భోరుమంటూ దాన్ని తీసుకుని బాత్రూంలోకి వెళ్లిపోయాను. దాన్ని శుభ్రం చేసి, గుండెలమీద పడుకోబెట్టుకుని జోకొడుతూ ఓదార్చాను. దాని కళ్లలోకి చూస్తూ నేనూ.. నా కళ్లలోకి చూస్తూ అది.. ఎంతసేపు గడిపామో తెలీదు.

ఆరోజునుంచి ఆ కుట్టిపిల్ల తిట్లు పడలేదు. దెబ్బలు తినలేదు. నమ్మి మా యింట్లోకి వచ్చిన అది ఇలా చావుదెబ్బలు తిన్నాక, తిరిగీ మమ్మల్ని నమ్మడానికి దానికి అయిదారురోజులు పట్టింది. మౌనంగానే తిరిగి సావాసం చేశాం. మరింతగా దానికి తిండి పెట్టడం. ఒక ఉత్పాతం తర్వాత తిరిగి ఏర్పడిన మా కొత్త సంబంధంలో మార్పులు వాటికవే చోటుచేసుకున్నాయి.

మా హద్దులు మేం దాటలేదు. దాని హద్దులు అది దాటలేదు. ప్రకృతి పిలుపు వంటి సందర్భాల్లో అది అసాధారణంగా ప్రవర్తించే తీరును ముందే పసిగట్టి దానికో చోటు కేటాయించేవాళ్లం. మరోవైపు అది సైతం మళ్లీ దెబ్బలు తినకూడదు అనే కండిషన్‌కి గురయిందో ఏమో, ఒకటీ రెండూ పనుల వ్యవహారం ముగించుకోవలసిన పరిస్థితుల్లో అలెర్టయిపోయి పక్కకు వెళ్లిపోవడం నేర్చేకుంది.

మనిషికోసం, మద్రాసు జీవితంలో మాట్లాడేవారి కోసం మేం పడ్డ తపనకు ఫలితంగా ఆ కుక్కపిల్లతో మాకేర్పడిన అనుబంధం ఆపై ఎక్కువ రోజులు సాగలేదు. ఓ ఇరవై రోజుల తర్వాత దాని యజమానులు గోపీ, వహీదాలు వేరే ఇంటికి మారిపోయారు. వారితో పాటు కుట్టి కూడా. అయితే ఆ ఇరవై రోజుల్లో మా అనుబంధం తిరిగి ఎంతగా అల్లుకుపోయిందంటే....అది పక్కింట్లోని యజమానుల వద్దకు వెళ్లడానికే నిరాకరించేది. అన్ని వేళలా మా దగ్గరే...

ఒక పిడుగుపాటు తర్వాత మామధ్య జరిగిన నెలకొన్న సంబంధం మనిషికి జంతువుకు మధ్య సంబంధ బాంధవ్యాలను నూతన స్థాయికి తీసుకువెళ్లింది. దానికి మేం... మాకు అది...దానికి సంతోషం కలిగినప్పుడల్లా మా ముఖంలో కళ్లు పెట్టి చూస్తుండిపోయేది. మేమూ దాన్ని అలాగే పొదివి పట్టుకునేవాళ్లం.. అది శాశ్వతం కాదు అనే విషయం దానికి తెలీలేదు. కానీ, ఒక అద్దె ఇంటినుంచి మరో అద్దె ఇంటికి మారవలసిన నగర జీవితం అనుబంధాలను, పరిచయాలను తగిన హద్దుల్లోనే ఉంచుతుందని మాకు త్వరలోనే అర్థమైంది.

అలా ఇరవైరోజులు గడిపిన తర్వాత వాళ్లు ఇల్లు ఖాళీ చేసి కొత్త మజిలీకి వెళ్లిపోయారు. వెళుతూ తాము చేరుతున్న కొత్త ఇంటికి రమ్మని ఆహ్వానించారు. మళ్లీ కొద్ది రోజుల తర్వాత వస్తామని కొత్త ఇంటికి తీసుకు పోతామని చెప్పారు. అయితే ఏమైందో కాని వాళ్లు నెలరోజులుగా ఈ వైపు తిరిగి చూడలేదు.. కుక్కపిల్ల జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా కలుక్కుమనేది మాకు.

మాకంటూ ఎవరూ లేని, మేం మనసు విప్పి మాట్లాడలేని మా తొలి మద్రాసు జీవితంలో ఆప్తబంధువులా మా ఇంట అడుగుపెట్టిందది. ఒక బాధాకరమైన అనుభవం అనంతరం, జంతువుకు, మనిషికి తరతరాలుగా అల్లుకుపోతూ వస్తున్న అమృత క్షణాలను ఇరువైపులా ఆస్వాదించాం. కానీ, ఎవరికెవరు ఈ లోకంలో.... అని ఓ సినీ కవి అన్నట్లుగా అది మా జీవితం నుంచి తప్పుకుంది. దాని ప్రమేయం, మా ప్రమేయం లేని పరిస్థితుల్లో అది దూరమైంది. మెరుపులా వచ్చి మెరుపులాగే మాయమైంది. అది ఎలా ఉందో, ఏం చేస్తోందో, వహీదా దంపతులు తమ నూతన దాంపత్య జీవితంలోని సుఖాలను వెతుక్కుంటూ వారు ముందులాగే దాని ఆలనా పాలనా సరిగా చూడకుండా వదిలేశారేమో. రకరకాల శంకలు మాకు.

ఒక రోజు ఉరుములు మెరుపులు లేని వానలా ఊడిపడ్డది వహీదా.... దాదాపు నెలరోజులు తర్వాత...మా యింటి కొచ్చింది. కొత్త ఇంటి చిరునామా ఇచ్చి రేపు ఉదయం తప్పక రావాల్సిందిగా ఆహ్వానించింది. రాగానే ఆమెను అడిగిన ప్రశ్న... కుట్టి బాగుందా....? దానికామె ...కొత్త ఇంటిలో చేరాం.. అపార్ట్‌మెంట్ అది. కానీ ఇది ఇల్లంతా పాడు చేస్తోంది. అందుకే ఇంట్లోనే ఒకచోట కట్టేశాం.... అంది. ఎక్కడో కాస్త బాధ.. కాని బయటపడకుండా రేపు తప్పక వస్తామని చెప్పాము. కాస్సేపుండి ఆమె వెళ్లిపోయాక కుట్టి అక్కడ పడుతున్న బాధలను మావిగా ఫీలయ్యాం....ఏదేమైనా అది వాళ్ల కుక్క..వాళ్ల పెంపకం. అంతే అని సరిపెట్టుకున్నాం. కుట్టి కోసమైనా సరే ఎలా ఉందో ఓసారి చూసివద్దాం అని బయలుదేరాలనుకున్నాం.

ఆ మరుసటి రోజు... ఉదయాన్నే.... 8 గంటల వేళ వహీదా ఇచ్చిన చిరునామా పట్టుకుని వాళ్ల అపార్ట్‌మెంట్‌కు వెళ్లాం. వహీదా తలుపుతీసింది. లోపలకు అడుగుపెట్టాం. కుట్టికోసం మా కళ్లు వెతకసాగాయి...హాల్లో ఒకచోట తాడుతో కట్టేసిన కుట్టి. మా ఇద్దరికీ దిగ్ర్బాంతి...అది మా కుట్టీనేనా..మేం పెంచిన కుట్టీనా ఇది... బక్క చిక్కిపోయి, ఎముకలు బయటకు కనపడుతూ...శవాకారంలో.... మాకేసి చూస్తోంది..గుర్తు పట్టేసింది.

అప్పుడో కేక...కంఠనాళం చించుకుపోయేంత గట్టిగా.. ఎక్కడ శక్తిని దాచుకుని ఉందో...అది ఎగిరిన ఎగురుకు తాడు పట్‌మని తెగింది. అదే ఊపున మా వైపు దూకింది. ఎగిరి మమ్మల్నికరుచుకుపోయింది. బిత్తరపోయి చూస్తున్నాం... అది చూస్తోంది. వాసన పడుతోంది. కళ్ళలో కళ్లు పెట్టి మరీ.....ఏడుస్తోంది.. ఆనందంతో, శోకంతో... మనిషి పొడ అప్పుడే చూసినట్లుగా... తప్పిపోయిన ఆత్మబంధువులను అప్పుడే కలుసుకున్నట్లుగా...బుల్లెట్ వేగంతో తోక తిప్పుతూ...

ఏం చేయాలో మాకు పాలుబోవడం లేదు. దీన్నేనా కొట్టింది... దీన్నేనా తిట్టింది...దీన్నేనా దూరం పెట్టబోయింది.... పూర్వ జన్మపై మాకు నమ్మకం లేకపోయినా, కాని ఇది ఏ జన్మ సంబంధం...ఎవరు కల్పించిన బాంధవ్యం...మా చేత తిట్లు తిన్న ఆ చిన్నపిల్ల, ఘోరంగా దెబ్బలు తిన్న ఆ తల్లిలేని పిల్ల... మేం ఏం చేసినా సహించి క్షమించివేసిన ఆ ఆదిమ జంతువు... జీవితాంతం మర్చిపోని పాఠం నేర్పుతూ మమ్మల్ని నాకుతోంది. వాసన చూస్తోంది...

నాగరికతకు అనాగరికతకు వార చెరిగిపోయిన ఆ అనిర్వచనీయ క్షణాల్లో ఒక శోకాగ్ని మమ్మల్ని దహించివేసింది.. అది జంతు, మానవ బంధాన్ని కదిలించివేసిన స్నేహాగ్ని. అది తన కన్నీళ్లతో, చుంబనంతో, వాసనతో, మా సమస్త పాపాలను కడిగివేసిన దివ్యాగ్ని... కొద్ది రోజులు దానికి అన్నం పెట్టాం...అక్కున చేర్చుకున్నాం.... పక్కన పడుకోబెట్టుకున్నాం.. అంతకు మించి మేం ఏమీ చేయలేదు దానికి. ఈ మాత్రానికే అది తన రుణం ఇలా తీర్చుకుంది. పసిపిల్ల అని కూడా చూసుకోకుండా హింసించిన మా ఘోరాపరాధాన్ని అది ఇలా మన్నించింది. నిండుమనసుతో మమ్మల్ని క్షమించింది...

సమస్త విలువలూ నా చుట్టూ గిర్రున తిరుగుతున్నాయి. ప్రశ్నిస్తూ, వెక్కిరిస్తూ, నిలదీస్తూ.... విశ్వాసం అనే విలువను ఓ శునకం మానవజాతికి రుచిచూపిన దివ్యక్షణాలవి.. ఒక కుక్క పిల్ల మనిషి పట్ల చూపించిన ఔన్నత్యం అది... మనిషి తోటి మనిషిపై ఇలాంటి విశ్వాసం చూపగలడా? మనిషి తోటి మనిషిని ఆ పసిదానిలాగా విశ్వసించగలడా? ఆ పసిదానిలాగా చేసిన మేలును గుర్తుపెట్టుకోగలడా?

పునఃకలయికతో తడిసి ముద్దయిన ఆ అమర క్షణాలనుంచి బయటపడి విషయం కనుక్కుంటే తెలిసింది. ఆ కుక్కపిల్ల ఎందుకు అంత శవాకారంలా తయారయ్యింది అంటే... మూడు పూటలా తిండి పెడితే అది ఎక్కడంటే అక్కడ హాల్లో రెండోది కానిచ్సేస్తోందట. ఇక్కడ చరిత్ర మనకు గుర్తుకు రావటం లేదూ... బానిసలు ఎక్కడ తిరగబడతారో, ఎక్కడ పనిపట్ల అలక్ష్యం వహిస్తారో అని బానిస యజమానులు వారిని ఒంటిపూట భోజనంతో రాతి గుహల్లో బంధించేవారని చదువుకోలేదూ మనం..

తన ప్రేమ కోసం తల్లిదండ్రులనే వదులుకుని హిందువుతో సహజీవనం కోసం మద్రాసుకు వచ్చేసిన వహీదా... ఒక ప్రాణికి జీవితం కల్పించడం అనే దృష్టితో కాక...ఒక స్టేటస్ కోసమే కుక్కపిల్లను పెంచుకోవడం ప్రారంభించిన వహీదా... తనకు దురుద్దేశాలు లేకపోయినా... కుక్కపిల్లకూ స్వేచ్ఛ ఉంటుందని, జాతి సహజాతాలు దానిపై పనిచేస్తుంటాయని గ్రహించని సగటు మనిషి వహీదా... ఇంటిని అశుభ్రపరుస్తోందన్న అన్యాయపు మిషతో దాన్ని బంధించటమే కాదు...తిండి కట్టిపెట్టి మాడ్చి మరీ దాన్ని శవాకారంగా చేసేసింది.

ఇది వహీదా తప్పు కాదు...ఇది ముస్లిం మహిళ తప్పు అంతకంటే కాదు.. ఇది మనుషుల తప్పు.. జంతువుల స్వేచ్ఛను గుర్తించని మనిషి తప్పు... నువ్వు జంతువును ప్రేమించదలిస్తే, పెంచదలిస్తే.. జంతుజీవితపు అలవాట్లను కూడా ప్రేమించాలి.. దాని "అనాగరిక" లక్షణాలను ప్రేమించాలి. జంతు సంస్కృతి, మనుషుల సంస్కృతి రెండూ ఎప్పటికీ ఒకటిగా ఉండవన్న ఎరుకతో ప్రేమించాలి.

ఇది తెలియనప్పుడు మనుషులు వహీదాలాగో.. అలాంటి మరో మనిషిలాగో.. మాత్రమే ఉంటారు. లోపాలను, లేదా లోపాలు అని మనం భావిస్తున్న వాటితో సహా మనుషులను లేదా జంతువులను అన్ని కోణాలనుంచి మనం ప్రేమించలేకపోతే మనం జంతువునూ అర్థం చేసుకోలేం, మనిషినీ ప్రేమించలేం... లోపాన్ని మనం ప్రేమించలేకపోతే... ఆ లోపాన్ని మనం నివారించే వైపుగా అడుగు వేయలేం..

ఆ కుక్కపిల్లను తన నమ్మకాల ప్రకారం శవాకారంగా మార్చిన వహీదా...అచిరకాలంలోనే తన దాంపత్య జీవితాన్ని రద్దు చేసుకోవలసిన విపత్కర స్థితిలో కూరుకుపోయింది. కుక్క పిల్ల ఉసురు తగిలిందని కాదు. భర్త ఆఫీసులో తోటి సహ ఉద్యోగినులతో చనువుగా ఉంటున్నాడని అనుమానంతో మొదలైన ఆమె దాంపత్య జీవితం అది కేవలం అనుమానమో లేదా సత్యమో మాకు తెలియని విపత్కర పరిణామాల వెల్లువలో కూరుకుపోయి...తిరిగి తాను వదిలిపెట్టేసిన తల్లిదండ్రుల వద్దకే చేరింది. జంతువైనా, మనిషైనా భరించాల్సిన సామాజిక సంక్షోభాల యుగం కదా ఇది...

ఆ తర్వాత వాళ్లు, వాళ్లతో పాటు ఆ కుక్క ఏమైపోయారో ఇప్పుడెలా ఉన్నారో మాకు తెలీదు. మద్రాసు నలుమూలలా అద్దె ఇళ్లు మారుతూ జీవితం ఎలా తంతే ఆ వైపుకు పరుగెడుతూ ఇన్ని సంవత్సరాలుగా జీవిస్తూ వచ్చిన మాకు తర్వాత వారి విశేషాలు తెలీవు..

ఒకటి మాత్రం నిజం వాళ్లు ఉంటారు. గోపీ, వహీదా ఎక్కడో ఒక చోట ఉండే ఉంటారు. కలిసో, విడిపోయో... కానీ...

మా కుట్టీ ఇప్పుడు ఎక్కడుందో.. అస్సలు... ఉందో లేదో...

పదిహేడు సంవత్సరాల క్రితం ఇది ముగిసిపోయినా... ఇప్పుడే జరిగినట్లు.. కుట్టి మమ్మల్ని ఇంకా వాసన చూస్తున్నట్లు... కళ్లల్లోకి తొంగిచూస్తున్నట్లు...ఆనందంతో తోక తిప్పుతున్నట్లు... మా మధ్యనే తిరుగాడుతున్నట్లు అనిపిస్తూనే ఉంటోంది....

నీతో ఉంటే.......?!!

2012-01-20T01:00:00.000-08:00

నీతో ఉంటే కాలం ఉనికిని
నన్ను నేనే మర్చిపోతుంటా
ఎందుకంటే...
నన్ను నీలోనే కదా చూస్తున్నా

నీతో ఉంటే నవ్వుల పువ్వులు వికసిస్తాయి
మమతానురాగాలు పరిమళిస్తాయి
దయతో హృదయాన్ని స్పృశిస్తావు
ప్రేమతో మనసును జయిస్తావు
నువ్వో అద్భుత శక్తివి..
అంతకుమించిన ఆసరావి

నీ సుతిమెత్తని మందలింపులు
నన్నెంతగా మార్చాయని
నా నిర్లిప్తపు రోజులెంతగా మారాయని
కాలం ఎంతగా పరుగులు తీస్తోందని
నీవులేనప్పటి నిండుదనం
నీ రాకతో పరిపూర్ణం....

స్వచ్ఛమైన స్నేహానికి
చిరునామాగా మిగిలిన నేస్తమా...
నేను నిజంగా నమ్ముతున్నా
అందరికీ నీలాంటి స్నేహితులుంటారని
అయితే...
అచ్చం నీలాంటి స్నేహాన్ని ఆస్వాదించాలంటే
నిన్ను చూపించాల్సిందే...!!

మత్తు నీకు... మాకు నువ్వు... ఎవరికెవరు..???

2012-01-04T22:21:00.000-08:00

మా కోసం ఆకలినే కాదు
కష్టాలను, కన్నీళ్లను
అవమానాలను, అన్యాయాలను
దౌర్జన్యాలను, దాష్టీకాలను
అన్నింటినీ...
పంటి బిగువున భరించావు

నువ్వు తిన్నా, తినకున్నా
మాకోసం దాచి మరీ తెచ్చావు
చంద్రుడు గోళ్ళలో తల్లికోసం తీసుకొస్తే
నువ్వు మాకోసం చేతుల్నిండా తెచ్చావు

తల్లి దీవెనలతో చంద్రుడు
లోకమంతటికీ చల్లదనాన్నిస్తే..
నీ దీవెనలతో
మా జీవితాల్లో వెలుగునింపావు

పేదరికపు జీవితం
నీకులాగే మాకూ వద్దని
కట్టెలమ్మావు
పువ్వులమ్మావు
పెద్ద చదువులు చదివించావు

మా కోసం ఇన్ని చేసిన నువ్వు
కష్టాలను మర్చిపోయేందుకు
మత్తుకెందుకు బానిసయ్యావు..?

మా కోసం ఎన్నింటినో
తృణప్రాయంగా వదులుకున్నావు
నిన్ను క్షణక్షణానికీ తినేస్తున్న
ఆ మహమ్మారిని మాత్రం వదలలేకపోయావే..!

ఒకప్పుడు నువ్వు వదలలేని
ఆ మహమ్మారి...
ఇప్పుడు నిన్ను వదలనంటోందే...!
అది నీకు చేసిన మంచేంటోగానీ,
నువ్వు మాత్రం నీ శరీరంలోని
ప్రతి రక్తపు బొట్టునూ అర్పించేశావు
మత్తు నీకు కావాలి
మాకు నువ్వు కావాలి

నీ కోసం యాచిస్తున్న మాకోసం
ఇకనైనా మారవా...?!
నువ్వు మా ముందే ఉండాలన్న
ఆశను మన్నించవా..?
ఇకనైనా మారవా...???

ఇలాగైతే ఎలా చెప్మా......!!??

2011-12-31T07:05:00.000-08:00

"అబ్బా... ఏంటో ఈరోజు ఒంట్లో నలతగా ఉంది. ఏమీ తోచటం లేదు, ఏ పనీ చేయబుద్ధి కావటం లేదు. మరీ ఇంత నీరసంగా ఉందేంటి" అనుకుంటూ బెడ్‌మీద లేచి వెళ్ళబోతుండగా ఫోన్......

"ఈ టైంలో ఎవరబ్బా..... ఆలోచిస్తూనే ఫోన్ చూస్తే గౌతమి కాలింగ్"

"హలో.. గౌతమీ బాగున్నావా..... ఏం ఈ టైంలో ఫోన్ చేశావు?" అడిగా.

"అక్కా నే బాగున్నా. ఇదిగో నీ కూతురు మాట్లాడుతుందట" అంటూనే ఫోన్ ఇచ్చేసింది

"హలో... హనీ బాగున్నావా రా"

"వూ...వూ ద్దమ్మా ఏణున్నావ్. నేనూ చ్చా" (పెద్దమ్మా.. ఏడున్నావు. నేనూ నీ దగ్గరికి వస్తా) అని ఏడుస్తూనే మాట్లాడుతోంది

"ఏడవద్దురా తల్లీ... ఎందుకేడుస్తున్నావ్, అమ్మ ఏదీ?" అంటే

"అమ్మ ఏకో పోయింది. పిన్ని ఎత్తోంది. పిన్ని ద్దు. నువ్ రా. నేనొచ్చా.....ఊ... ఊ.... రా ద్దమ్మా" (అమ్మడికో ఎక్కడికో పోయింది పిన్ని ఎత్తుకుని ఉంది. పిన్ని వద్దు. నువ్వు రా, నీ దగ్గరికి నీనొస్తా.. రా పెద్దమ్మా అని దాని భాషలో పిలుస్తోంది)

"సరే. నేనొస్తాలే. నువ్వు ఏడవద్దు తల్లీ. మా బుజ్జి కదూ?" సముదాయించేందుకు ట్రై చేస్తున్నా

"ఇప్పే రా. నీనూ ఏడున్నా. నేనూచ్చా" ఏడుపు ఆపకుండా మాట్లాడుతూనే ఉంది (ఇప్పుడే రా. నువ్వు ఏడున్నావు, నేనే వస్తా)

"ఇప్పుడు రాలేన్రా. మళ్లొస్తాలే. నువ్వు ఏడవకుండా ఉంటేనే వస్తా"

"ఇప్పే రా" ఏడుపు ఏ మాత్రం ఆపకుండా ద్దమ్మా ద్దమ్మా అంటూనే ఉందది.

దాని ఏడుపు వింటుంటే నాకు ఇటువైపు కంట్లో నీళ్లు కారిపోతున్నాయి. చాలా బాధగా ఉంది. ఇప్పడు దగ్గరుంటే వచ్చి నన్ను హత్తుకుపోయుండేది. నేనేమో తనకు దగ్గర్లో లేను.

పక్కనే ఉండే ఇంట్లోంచి పెద్దమ్మ వచ్చి నన్ను ఎందుకు ఎత్తుకుపోవటం లేదు అనేది మా హనీ ఆలోచన.

నేనసలు ఆ వూర్లో ఉంటే కదా.. మా వూరికి 8 గంటల దూరంలో ఉండే ఊర్లో ఉన్న నేను ఉన్నఫళంగా హనీ దగ్గరికి ఎలా వెళ్లగలను. అదీ నా బాధ.

ఈ విషయం దానికి అర్థం కావటం లేదు. రెండేళ్లు దాటి 3 నెలల వయసున్న తనకి నేను వాళ్ల ఇంటిపక్కనే ఉన్న ఇంట్లోనే ఉన్నప్పటికీ వచ్చి ఎత్తుకోవటం లేదని బాధ. వాళ్ల అమ్మ లేకపోతే నా దగ్గరికి వచ్చి నాతోనే ఉండే ఆ పిల్లకి ఇప్పుడు నేను కావాలి. వాళ్ల అమ్మలాగే, నేను కూడా తనని వదిలేసి ఎక్కడికో వెళ్లిపోయానని బెంగ. అందుకే ద్దమ్మా ద్దమ్మా అని వెక్కిళ్లు పెట్టి మరీ ఏడుస్తోంది.

ఎంత ఊరడించినా అది ఊరుకోవట్లేదు. పైగా వెక్కిళ్లు. చాలా భయమేసింది నాకు. వెంటనే ఫోన్ పిన్నికి ఇవ్వు అంటే ఫోన్ కూడా ఇవ్వదు. ఏం చేయాలో తెలీక దాని ఏడుపు వింటూ నేనూ ఈవైపు ఏడుస్తూ అలాగే ఉన్నా. ఈలోగా గౌతమి ఫోన్ ఎలాగోలా లాక్కుంది.

"అక్కా వాళ్లమ్మ ఏదో పనిమీద బయటికి వెళ్తూ నా దగ్గర వదిలేసి వెళ్లింది. దానికి నా దగ్గర ఉండటం ఇష్టం లేదేమో. వెంటనే పెద్దమ్మ కావాలి అంది. లేదురా అంటే విన్లేదు. ఇంటికెళ్లి వెతికింది. నువ్వు కనిపించలేదు. గట్టిగా ఏడుస్తూ ద్దమ్మా ద్దమ్మా అంటోంది. గేటు గట్టిగా పట్టుకుని ఏడుస్తూనే ఉంది. ఏం చేయాలో తెలీక నీకు ఫోన్ చేశాను. నీ గొంతు వింటే అయినా ఊరుకుంటుందని. నీ గొంతు విని అదింకా ఏడుస్తోంది. నేను ఎలాగోలా సముదాయిస్తాలే నువ్వు బాధపడకు" అంది.

సరే ఎలాగోలా ముందు దాని ఏడుపు ఆపు. వింటుంటే చాలా బాధగా ఉంది అని ఫోన్ పెట్టేశా.

ఫోన్ పెట్టేశానేగానీ హనీ గురించే దిగులు. ఇందాకే ఒంట్లో బాగలేని నేను.. ఇప్పుడు నా మనసు కూడా పేషెంట్ అయ్యింది.

మా బాబాయ్ కూతురు మంజు. దాని కూతురే హనీ. మొన్నటిదాకా... సంవత్సరంలో ఏ మూడు నాలుగు సార్లో మావూరికి వెళ్తుండే నన్ను హనీ అంతగా గుర్తుపట్టేది కాదు. నా దగ్గరికి సరిగా వచ్చేది కాదు కూడా. అలాంటిది ఈ మధ్య మావూర్లో ఓ నెల రోజులు ఉండేసరికి అది నాకు చాలా దగ్గరైంది. రోజూ తనతోనే నాకు కాలక్షేపం. నా దగ్గరికి వస్తే వాళ్ల అమ్మను సైతం మర్చిపోయేది.

మా హనీ పిల్ల అందరు పిల్లల్లాంటిది కాదు. కాస్త వెరైటీ. ఈ కాలం పిల్లలు అమ్మ తినిపిస్తే కూడా తినకుండా చాలా మారాం చేస్తుంటారు. కానీ ఈ పిల్ల మాత్రం చాలా బుద్ధిగా ఆకలేసిందంటే చాలు... అప్పుడు ఎవరు తనకు అందుబాట్లో ఉంటారో వాళ్లను "బూ పెట్టు" అని అడిగిమరీ పెట్టంచుకుని తింటుంది. అది కూడా ఎవరైనా తినిపిస్తే ఇష్టం ఉండదు, తనే చక్కగా కలుపుకుని చిన్న చిన్న ముద్దలు చేసుకుని ఎంత చక్కగా తింటుందో. అది కూడా సరిపోయినంతే. కడుపునిండిందంటే చాలు ఆ తరువాత ఒక్క ముద్ద కూడా ముట్టదు. అది కూడా ఒక్క మెతుకు కూడా కింద పడకుండా తింటుంది. ఇది నిజ్జంగా నిజం. చూసి ఎంత ఆశ్చర్యపోయానో.. అంతకంటే ఎక్కువగా మురిసిపోయాను.

ఒకరోజు నేను అన్నం తింటుంటే వచ్చింది. బువ్వ తింటావా అంటే ఊ అంది. అప్పుడు నేను వేడన్నంలో టొమోటో ఊరగాయ వేసుకుని తింటున్నా. అది తనకి కలిపి పెట్టేసరికి చాలా నచ్చేసింది. ఇక అప్పట్నించి బువ్వ కావాలి అని అడిగిందంటే పక్కన ఊరగాయ ఉండాల్సిందే. ఒకవేళ పెట్టకపోతే ద్దమ్మా ఊగాయ ట్టు (పెద్దమ్మా ఊరగాయ పెట్టు) అని అడిగిమరీ పెట్టించుకుని తింటుంది మా బుజ్జి పిల్ల.

అంతేకాదు పాస్ వచ్చినా సరే.. ద్దమ్మా పాస్... డ్రాయి తీ.. అంటూ నా దగ్గరికి వచ్చి డ్రాయిర్ తీయించుకుని బాత్రూంలోకి వెళ్తుంది. ఈ వయసులో ఇంత శుభ్రత ఎలా అలవాటైందోగానీ దానికి. నాకు మాత్రం తను ఏం చేసినా అబ్బురమే.

ఓరోజు ఎగురుకుంటూ నా దగ్గరికి వచ్చింది. కొత్త బట్టలు వేసుకుని మరీ మెరిసిపోతోంది. నాకేదో చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తోంది. నిజం చెప్పొద్దూ నాకు అర్థం కాలేదు. "త్త ద్దలు.. జ్జెలు" అని అంటోంది. ఏంటి నాన్నా అని నేను అడుగుతుంటే వాళ్లమ్మ నవ్వుతూ.. కొత్త గుడ్డలు వేసుకున్నాననీ.. తన బ్లౌజ్‌కు గజ్జెలు కూడా ఉన్నాయని అంటోంది అక్కా అని చెప్పింది. ఓహో అలాగా.. భలేగుందిరా తల్లీ ఏదీ చూద్దాం రా అంటే.. దగ్గరికి రాదు. వాళ్లమ్మ ఎక్కడ తనను వదిలేసి ఊరికెళ్లిపోతుందో అనే భయంతో రావట్లేదని తరువాత అర్థమైంది నాకు.

నా దగ్గరుండేటప్పుడు ఎన్నెన్ని పనులు చేసేదో. నేను పాత్రలు తోముతుంటే తను కూడా చిన్న గ్లాస్ పట్టుకుని తోమేందుకు రెడీ అయిపోయేది. బట్టలు ఉతుకుతున్నా అంతే. చెత్త ఊడుస్తున్నా చీపురు తనకు ఇవ్వమని వచ్చేది. నువ్వు పట్టుకోలేవు అన్నా వినదు. కావాల్సిందే మొండికేసేది. చేసేదేంలేక తనకోసం ఓ చిన్న చీపురు రెడీ చేసి ఇచ్చాను. వంట చేస్తున్నప్పుడు కూడా అంతే ఉల్లిపాయలు చేత పట్టుకుని "నూనీ ఆ... సలేనా" (నేనూ చేస్తాను సరేనా) అంటూ నా గడ్డం పట్టుకుని అడిగేది. ఆ.. కానీ తల్లీ అనేదాన్ని నవ్వుతూ... ఆ ఉల్లిపాయ పొట్టుతీసేందుకు అది పడే అవస్థ చూసి ఎంత నవ్వుకునేదాన్నో.

ఓసారి నా చున్నీ తీసుకొచ్చి చీ కట్టు అని అడిగింది. ఏంటీ చీరా.. ఎందుకురా అంటే.. ట్టు ద్దమ్మా..... అంది. సరేనని చున్నీని సగానికి మడిచి కుచ్చిళ్లుపోసి చిన్నగా పైటలాగా వేస్తే ఆ పైట అటూ ఇటూ వేస్తూ ఎంత నవ్విందో. ఏంట్రా ఎందుకు నవ్వుతున్నావ్ అంటే హ హ హ అంటూ వీధిలోకి పరిగెత్తింది. అలాగే ఓసారి వాళ్లమ్మను పెద్ద జడ వేసి మల్లెపూలు చుట్టమని అడిగిందట. ఎవరు చెప్పారో ఏంటో.. దానికి అలా చేయటం సంతోషం అంతే. చిన్న పిల్ల కదా.. ఏం చేసినా ఎంత బాగుండేదో. నిజంగానే వాళ్లమ్మ సవరంతో పెద్ద జడ వేసి పువ్వుల్ని చుట్టింది. అయితే కాసేపే ఉంచి తీసేసింది. పాపం హనీ బరువు మోయలేకపోయింది.

ఇకపోతే ఒక్క సెకండ్ కూడా అది కుదురుగా ఉండేది కాదు. ఎప్పుడూ ఏవేవో ఆటలు. కుక్కపిల్లలు, పిల్లులతో, బొమ్మలతో ఎన్ని ఆటలు ఆడుకునేదో. ఒక్కోసారి ఏమీ తోచకపోతే నా జుట్టుపై ప్రయోగాలు చేసేది. తల దువ్వేందుకు ట్రై చేయడం, జడ వేయడం.. అలా జడ వేస్తూ ఎన్ని కబుర్లు చెప్పేదో. చేతిలో ఆకేసి, పప్పేసి అంటూ.. చక్కిలిగింతలు పెట్టేది. నేను నవ్వకముందే తనే నవ్వేసేది. అది చూసి నేను ఎంత నవ్వేదాన్నో. తనకు కూడా చక్కిలిగిలి పెడితే ఎంతగా నవ్వేదో. ఎంత ముద్దుగా నవ్వుతుందో తను. నిజంగా స్వర్గమంటే ఇదేనేమో అనిపించేది నాకు.

అలా ముద్దులన్నీ మాటకట్టినట్టుండే తన నవ్వుల్నే చూశాను ఇప్పటిదాకా. అలాంటిది దాని ఏడుపు వింటుంటే భరించలేని బాధ. ఓ గంటసేపాగి మళ్లీ ఫోన్ చేశా. మళ్లీ అదే పరిస్థితి. ఏడుపు ఏ మాత్రం మానలేదు. పెద్దమ్మ ఇంట్లోనే ఉండి తన దగ్గరకు రాలేదని దాని బాధ. వాళ్ల అమ్మ వచ్చాక కూడా అలాగే ఏడుస్తోందట. వాళ్ల అమ్మను కూడా మా ఇంటికి తీసుకెళ్లి మళ్లీ చూసిందట. నేను లేను. అది ఏడుస్తూనే బాగా బెంగ పెట్టుకునేసిందని వాళ్ల అమ్మ మళ్లీ నాకు ఫోన్. నువ్ లా... ఏడున్నా ద్దమ్మా అంటోంది. సాధ్యంకాక ఫోన్ పెట్టేశా.

వాళ్లమ్మ ఏం సర్దిచెప్పిందోగానీ.. మరుసటి రోజుకు సర్దుకుంది. ఇక అప్పట్నించీ అప్పుడప్పుడూ ద్దమ్మతో మాట్లాడాలని వాళ్ల అమ్మని అడిగిమరీ ఫోన్ చేసేది. "ద్దమ్మా బాగున్నావా, బూతిన్నావా, ద్దనాయనా బాగున్నాడా, నువ్వెప్పుడొస్తావ్, నాకు చాకీటులు, బిస్కత్తులు తెచ్చావా" నాన్‌స్టాప్‌గా ఆగకుండా అడిగేది. నేను ఏం అడిగినా బుద్దిగా బదులిచ్చేది. ఆ కాసేపట్లోనే నువ్ బూ తిన్నావా అని ఎన్నిసార్లు అడిగేదో.. ఎన్ని బాధలున్నా దాని గొంతువింటే, అది చెప్పే కబుర్లు వింటే మనసంతా ప్రశాంతంగా అయిపోతుంటుంది నాకు.

ఇవ్వాళ కూడా ఫోన్... "ద్దమ్మా హాపీ నూ యర్, ఐలవ్వూ" అని చెప్పింది. పక్కన వాళ్లమ్మ చెబుతుంటే అలాగే చెప్పిందది. ఎంత బుజ్జి పిల్లో. నాకైతే ఈ లోకంలో ముద్దు ముద్దుగా పిల్చే ఎన్ని పేర్లున్నాయో, అన్ని పేర్లతోనూ తనని పిలవాలని అనిపించేస్తుంటుంది ప్రతిసారీ.

పసిపిల్లలు దేవుని రూపాలని ఊరికే అన్నారా అనిపిస్తుంది. అమాయకమైన ముఖం, అంతకంటే అమాయకమైన చేష్టలు. ముద్దు ముద్దు మాటలు, స్వచ్ఛమైన నవ్వులు.. జీవితానికి ఇంతకంటే ఏం కావాలి ఎవరికైనా... ఇవన్నీ దొంగపిల్ల హనీ నాకు ఎన్నో ఇచ్చేసింది. జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని అపురూపమైన జ్ఞాపకాలు. తను నిండు నూరేళ్లు చల్లగా ఉండాలి.

మా హనీ పిల్లతో కలిసి మీ అందరినీ ఇలా పలుకరించేశానన్నమాట. ఆ పిల్ల కబుర్లు మీకు కూడా నచ్చే ఉంటాయనుకుంటున్నా. మీ అందరూ చల్లని మనస్సుతో ఆ చిన్నారిని ఆశీర్వదించేయండి మరి...

2011కు వీడ్కోలు పలుకుతూ... 2012కు స్వాగతం పలుకుతూ.. నేనూ, మా హనీ బ్లాగ్ మిత్రులందరికీ.... నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు చెప్పేస్తున్నామహో...... ఈ కొత్త సంవత్సరం అందరికీ సకల శుభాలను కలుగజేయాలనీ.. సుఖ సంతోషాలను, ఆయురారోగ్య ఐశ్వర్యాలను అందించాలని ఈ సందర్భంగా మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటూ....

బోలెడన్ని నవ్వుల పువ్వులతో...
మీ
కారుణ్య, హనీ.

నువ్వు లేని ఊరు.. నీ మాటల్లేని ఇల్లు…!!

2011-12-28T05:59:00.000-08:00

పొద్దుట్నుంచీ వచ్చే ప్రతి బస్సునూ

అందులో రాబోయే తన మనిషినీ
రెండు కళ్లు వెతుకుతూనే ఉన్నాయి
నిమిషాలు, గంటలు గడుస్తున్నా
రావాల్సిన మనిషి రాలేదు
రెండు కళ్ల వెతుకులాట ఆగనూ లేదు

సూర్యుడు నడినెత్తికి వచ్చినా
మనిషి రాలేదు, చూపులు ఆగలేదు
ఎట్టకేలకు…
రావాల్సిన మనిషి బస్సు దిగ్గానే..
రెండు కళ్లూ తృప్తిగా, సంతోషంగా
అటువైపు పరుగులు తీశాయి

పొద్దుట్నుంచీ ఎదురు చూస్తున్నా..
ఇప్పుడా రావటం….?
ప్రశ్నించాయి ఆ కళ్లు

అదెంటీ.. నేను ముందే చెప్పానుగా
ఈ టైంకే వస్తానని
మరెందుకలా పొద్దుట్నుంచీ చూడటం
అవతలి కళ్ల ఎదురు ప్రశ్న..?

నీకేంటి అలాగే చెబుతావ్…
మా ఆరాటం మాదీ..
నా రక్తంలో రక్తం నన్ను
చూసేందుకు వస్తుంటే
తొందరగా చూడాలని ఉండదా మరి..?

తిరిగి ఊరెళ్తుంటే…
అప్పుడే వెళ్లాలా అంటూ
అవే కళ్లు మళ్లీ వేడుకోలు
తప్పదు మరి.. మళ్లీ వస్తాగా అంటే,
భారంగా వర్షిస్తూ ఆ కళ్ల వీడ్కోలు

చాలా సంవత్సరాలు ఇలాగే…

కానీ ఈరోజు..
నా కోసం ఎదురుచూసే
ఆ రెండు కళ్ల కోసం
రోజుల తరబడీ ఎదురుచూస్తున్నా
ఆ కళ్ల జాడ కనిపించటం లేదు

ఎదురుచూపులు, వీడ్కోళ్లతోనే
అలసిపోయిన ఆ కళ్లు…
శాశ్వత విశ్రాంతి కోసం
రక్తంలో రక్తాన్ని వదిలేసి
అందరాని దూరాలకు
ఆనందంగా వెళ్లిపోయాయి

ఇప్పుడు నా కోసం
వెతుకులాడే కళ్లు
ఎదురుచూసే ఆ మనిషి
వేడుకోల్లు, వీడ్కోళ్లు
ఏవీ ఏవీ లేనే లేవు…

కనిపించకుండా పోయిన ఆ కళ్లు
ఎవ్వరికీ, ఎప్పటికీ కనిపించవు
అయినా…
కనిపించే తన ప్రతిరూపమైన నాకు
ఎప్పుడూ చూపునిస్తూనే ఉంటాయి…..!!

(నవంబర్ 7, 2009న అనారోగ్యం కారణంగా అకస్మాత్తుగా మరణించిన మా “నాన్న”గారికి కన్నీటితో…..)

{ఈ పోస్టు November 20, 2009న నా మరో బ్లాగు http://blaagu.com/kaarunya/ లో రాశాను. అయితే అక్కడ బ్లాగు నిర్వహణ బాగలేక పోయిన కారణంగా ఆ బ్లాగును అప్‌డేట్ చేయడం ఆపేశాను. చాలాసార్లు ఆ సైట్ ఓపెన్ కావడం లేదు. అందుకనే అందులోని నా పోస్టులన్నింటినీ ఈ బ్లాగులోకి ఇప్పటికే తరలించేశాను. అయితే ఈ పోస్టు మాత్రం ఈ బ్లాగులోకి మార్చేశాననుకుని మర్చిపోయా. ఈరోజు ఎందుకో వెతుకుతుంటే కనిపించింది. నా పాత బ్లాగులో ఈ పోస్టును చదివిన మిత్రులెవరైనా ఉంటే, మళ్లీ ఇక్కడ ఉంచినందుకు ఏమీ అనుకోకండి. ఇప్పటిదాకా చదవనివాళ్లు మాత్రం తప్పక చదవగలరు}

హ్యాపీ హ్యాపీ బర్త్ డే టు యూ "శైలబాల"

2011-12-23T22:51:00.000-08:00

ఈ రోజు పుట్టిన రోజు జరుపుకుంటున్న "వెన్నెల్లో గోదావరి" రచయిత్రి... మా ముద్దుల చెల్లాయి "శైలబాల"కు బ్లాగ్ మిత్రులందరి తరపునా ప్రేమపూర్వక పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు.

చెల్లెమ్మా... నువ్వు ఇలాంటి పుట్టిన రోజులు మరిన్ని జరుపుకోవాలని ఆ భగవంతుడిని ప్రార్థిస్తూ... ఇవిగో ఇవన్నీ నీ కోసమే...

చైలూ... చైలూ... మేం కూడా నీకు విషెష్ చెప్పేస్తున్నాం... చలేనా....... :)

చైలూ...... నీ కోసం ఇవి కూడా చెచ్చాం..... ఎంజాయ్....... :) :)

రాయలసీమ "గుత్తొంకాయ"

2011-12-23T01:29:00.000-08:00

{రెండేళ్ల క్రితం నేను పనిచేస్తుండే ఆఫీసులో తెలుగు, తమిళ, కన్నడ, మలయాళీ భాషల వారి మధ్య వంటకాలకు సంబంధించి ఓ చిన్న పోటీ జరిగింది. ఈ పోటీలో భాగంగా దాదాపు 16 రకాల వంటకాలను అన్ని భాషలవారు వండారు. బాగా వండిన వంటకాలకు ప్రైజులిచ్చారు.

అందులో తెలుగువారి తరపున నేను వండిన ఈ వంటకం 3వ బహుమతిని గెలుచుకుంది. ఈ వంటకానికి కాంబినేషన్‌గా గోంగూర పచ్చడి, గీ వెజిటబుల్ బిర్యానీ కూడా ఆ రోజు వండాను. పాత ఫైల్స్ అన్నీ వెతుకుతుంటే ఇదుగో ఇలా నా చేతికి దొరికేసింది ఇక ఆలస్యం ఎందుకు మరి సీమ గుత్తొంకాయను రుచి చూడండి మరి...!!}

కావలసిన పదార్థాలు :
లేత వంకాయలు... 1 కేజీ
టొమోటో... పావు కేజీ
ఉల్లిపాయలు... 200 గ్రాములు
పచ్చిమిర్చి... 5
వెల్లుల్లి... 2 గడ్డలు
అల్లం... 100 గ్రాములు
వేరుశెనగ పప్పు... 100 గ్రాములు
ఎండుకొబ్బరి... అర చిప్ప
పట్ట, లవంగం... తగినంత
నువ్వుల నూనె... పావు కేజీ
కరివేపాకు... సరిపడా
కొత్తిమీర... సరిపడా
కారం... సరిపడా
ధనియాలపొడి... సరిపడా
పసుపుపొడి... సరిపడా
ఉప్పు... తగినంత
ఆవాలు, జీలకర్ర, మెంతులు... సరిపడా

తయారీ విధానం :
ముందుగా వంకాయలను ముందువైపు నుండి నాలుగు చీలికలుగా (కాయ విడిపోకుండా) కోసి ఉప్పునీటిలో వేసుకోవాలి. వేరుశెనగపప్పు, ఎండుకొబ్బరి, పట్ట, లవంగాలను ముందు మెత్తగా నూరుకుని, అందులోనే అల్లం, వెల్లుల్లి, ఉల్లిపాయల్లో సగం ఉల్లిపాయలు వేసుకుని మెత్తగా రుబ్బుకోవాలి.

రుబ్బుకున్న పదార్థానికి కారంపొడి, ధనియాలపొడి, పసుపుపొడి, ఉప్పు, ఆయిల్ వేసి బాగా కలిపి ఈ మసాలా ముద్దను కోసి ఉంచుకున్న వంకాయలలో బాగా కూరాలి. ఇలా మొత్తం కాయలకు మసాలాముద్దను పట్టించిన తరువాత పావు గంటసేపు ఊరనివ్వాలి.

తరువాత బాణలిలో సరిపడా నూనెను వేసి ఆవాలు, జీలకర్ర, మెంతులతో పోపు పెట్టుకుని అందులోనే కరివేపాకు, కొత్తిమీర, నిలువుగా కోసుకున్న ఉల్లిపాయలు, రెండుగా కోసి ఉంచుకున్న పచ్చిమిరపకాయలను వేసి బ్రౌన్ కలర్ వచ్చేదాకా వేపుకోవాలి. తరువాత వంకాయలను వేసి బాగా మగ్గనివ్వాలి. మగ్గుతున్న క్రమంలోనే వంకాలపై ముక్కలుగా కోసుకున్న టొమోటోలను వేసి ఆవిరిపైనే ఉడకనివ్వాలి.

కొద్దిసేపటి తరువాత తగినన్ని నీళ్ళను పోసి కూరను బాగా ఉడికించాలి. గ్రేవీ బాగా దగ్గరకు వచ్చేలా, నూనె పైకి తేలేలా కూర ఉడికిన తరువాత దానికి చింతపండు రసం పోయాలి. ఆపై కూరను మెల్లిగా కలియదిప్పి కాసేపు అలాగే ఉంచి... తరువాత కొత్తిమీరతో గార్నిష్ చేసి వేడి వేడిగా వడ్డించాలి. ఇది చపాతీ, ఫ్రైడ్ రైస్, వేడి వేడి అన్నం, వెజిటబుల్ రైస్, నేతి అన్నం లాంటి వాటికి సైడ్‌డిష్‌గా వాడుకోవచ్చు.

(అన్నట్టు ఇదివరకు నేను మీ అందరికీ చెప్పినట్లుగా ఈ వంటకం కూడా శైలూకే ప్రేమతో అంకితం.......)

ఆరోజు నేను వండిన గోంగూర పచ్చడి, గీ వెజిటబుల్ రైస్ సిత్రాలివిగో.....

శిరా కదంబం వెబ్ మ్యాగజైన్‌లో నా ఆర్టికల్..... :)

2011-12-22T00:43:00.000-08:00

మా బహుమతికో బహుమతి...!!

2011-12-20T03:52:00.000-08:00

కొంతమంది పరిచయమే ఓ బహుమతి
ఆ బహుమతి దక్కడమే ఓ వరం
దాన్ని నిలబెట్టుకోవడమే ఓ తపం
అలా చేస్తేనే అవుతుంది బ్రతుకు ధన్యం

కొన్ని పరిచయాలెప్పుడూ
కొంతదూరమే మనతో వస్తాయి
మరికొన్ని పరిచయాలు
నమ్మకం నిలుచున్నంతదాకా
మరికొన్ని జీవితం కడదాకా

మనతో కడదాకా నడిచొచ్చే
వాళ్లనెప్పుడూ నమ్మవచ్చు
వాళ్ల ప్రేమలో నిజాయితీని
వాళ్ల ఆదరణలో ఆర్ధ్రతను
వాళ్ల అభిమానంలోని అనురక్తిని
వాళ్ల ఓదార్పులో నిస్వార్థాన్ని
అన్నింటినీ ఆస్వాదించొచ్చు

కష్టాల్లో వెన్నుచూపకుండా
మీకు మేం తోడున్నాం అంటూ
మన గెలుపును తమ గెలుపుగా
ఓటమిని తమ ఓటమిగా
సంతోషాన్ని తమ సంతోషంగా
మన మనసుకు, మమతకు
అద్దంలో ప్రతిబింబంలా నిలిచే
వాళ్లను చూసి గర్వపడొచ్చు

{అలా మా "వాడు" అని గర్వంగా చెప్పుకునేలా.. భగవంతుడు ఇచ్చిన ఓ గొప్ప బహుమతిగా మాకు దక్కిన మా "చిన్నా" పుట్టిన రోజు (డిసెంబర్ 21) సందర్భంగా మీ అందరి దీవెనలూ, ఆశీస్సులు అందించాలని కోరుకుంటూ....}

- మీ కారుణ్య

మా 'ఇంట్లో' ఓ 'కాంచన'........!!

2011-12-19T01:19:00.000-08:00

ఎందుకో ఈరోజు అస్సలు నిద్ర పట్టడం లేదు. ఏవేవో ఆలోచనలు, జ్ఞాపకాలు.. అటూ, ఇటూ పొర్లుతూ, నిద్రపోయేందుకు ట్రై చేస్తున్నా..

ఈలోగా... "పిన్నీ..." నిద్ర పట్టడం లేదు.. ఎవైనా కబుర్లు చెప్పమ్మా..." అంటూ మావాడు వచ్చి లేపాడు.

"ఏం కబుర్లు ఉన్నాయి నాన్నా... నేనయితే ఏవేవో ఆలోచిస్తున్నా, నిద్ర పట్టడం లేదు. నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావు, నీకెందుకు నిద్ర పట్టడం లేదు.." అని అడిగా

"నేనేమీ ఆలోచించటం లేదు. ఎందుకో మరి నిద్రయితే రావటం లేదు పిన్నీ"

అది సరే అమ్మా... ఏదైనా పాట పాడు అన్నాడు

"పాటా, ఇప్పుడా.. టైం ఎంతయిందో చూశావా.. అంటూ గోడ గడియారంవైపు చూపించా.." అప్పుడు టైం సరిగ్గా 12 గంటలవుతోంది.

"ఏం పాట పాడాలంటే టైం చూసుకోవాలా ఏంటి.. పాడమ్మా"

"12 గంటలప్పుడు దయ్యాలు తిరుగుతుంటాయని అంటుంటారు అంతే కదా...?! నాకేమీ భయం లేదులే.. నువ్వు పాడాల్సిందే పిన్నీ" అన్నాడు మొండిగా

చుట్టూ చీకటి, ఇంటిపక్కన కిటికీకి దగ్గర్లో రావిచెట్టు, దానిపైన రకరకాల పక్షులు చిన్నగా శబ్దం చేస్తున్నాయి. గబ్బిలాలు వేలాడుతూ అదో రకమైన సౌండ్ చేస్తున్నాయి. నిజంగా దయ్యాల సినిమాలో సీన్ లాగా ఉంది పరిస్థితి. ఆ టైంలో మావాడు పాట పాడమనడం. నాకైతే ఎంత వణుకు పుట్టిందో...

"పాటా, లేదూ ఏమీ లేదు పోయి పడుకో నాన్నా" అన్నా

"నువ్వు పాడాల్సిందే.. లేకపోతే కాంచనను పిలుస్తా"

అస్సలే కొన్ని రోజులుగా కాంచన సినిమా ఎఫెక్ట్ తో ఉన్నా. కాంచన సినిమా చూసినప్పటినుంచి ఎందుకో ఇంతకుముందెప్పుడూ లేనంత భయంతో వణికిపోతున్నానంటే నమ్మండి. సరిగ్గా కారణం తెలీదుగానీ.. ఇది నిజం.

అది పసిగట్టిన మావాడు.. మాటిమాటికీ కాంచనలాగా ముఖంపెట్టి, గొంతుమార్చి భయపెట్టడం.. నేను భయపడుతుంటే ఎంచక్కా నవ్వుతూ కూర్చుంటున్నాడు.

చివరికి తను చెప్పింది వినకపోతే కాంచనను పిలుస్తా అనేంతగా తయారైంది పరిస్థితి. ఇదుగో ఇప్పుడూ అలానే బెదిరిస్తున్నాడు.

నేను ఏదో పాట పాడబోయా...

"అమ్మా.. ఇప్పుడుగానీ నువ్వు నిను వీడని నీడను నేనే" అని పాడుండాలి. నిజంగా బెదిరిపోయుంటానేమో...... అన్నాడు. నిజంగా అలా అనుకోగానే భలే నవ్వొచ్చేసింది. పడిపడీ నవ్వాం ఇద్దరం... మేం ఇంతలా నవ్వుతుంటే, కంప్యూటర్ మోనిటర్‌లోకి తదేకంగా చూస్తూ, ఏదో చదువుతున్న మా ఆయనను చూసి ఇంకాస్త నవ్వాం. అయినా ఆయన లోకం ఆయనది....

"అరే నిన్ను భయపెట్టే ఛాన్స్ మిస్సయిపోయింది కదా చిన్నా" అంటూ మళ్లీ నవ్వా.

అలా, అలా కబుర్లు.... మరణం.. మరణం తరువాత జీవితం... పైకి టాపిక్ మారింది

"అది సరేగానీ... పిన్నీ చనిపోయిన తరువాత జీవితం ఉంటుందా...?"

"ఏమో..? నాకు తెలీదు...?"

"ఉంటుంది. స్వర్గం, నరకం కాకుండా ఇంకోటి కూడా ఉంటుంది. అదే మరణం తరువాతి జీవితం..." చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు

"నిజమా...?"

"అవును. కోర్కెలు తీరక అర్ధాంతరంగా మరణించినవాళ్లు ఇక్కడే భూలోకంలో మనతోపాటే తిరుగుతుంటారట. వాళ్లు అనుకున్నది జరగ్గానే, వెంటనే ఈ లోకం విడిచి వెళ్తారట" అంటున్న చిన్నాతో..

"అవును నిన్న రాత్రి నేను సినిమా చూస్తూ, నిన్ను పిలిచాను చూడు. సేమ్ ఇదే టాపిక్ తెలుసా..?"

"అవునా...? వెరీగుడ్ పిన్నీ... ఇప్పుడు నేను నీకు విషయాన్ని బాగా అర్థం చేయించవచ్చు సో.. పిన్నీ... ఇప్పుడు నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే.."

"అలా స్వర్గానికీ, లేదా నరకానికీ వెళ్లని వాళ్లంతా మనతోపాటు ఇక్కడే ఉంటుంటారన్నమాట..!"

"నిజ్జంగా.. నిజమా... అయితే..?!" నోరెళ్లబెట్టి అడుగుతున్నా..

నాలో ఆశ్చర్యంతో కూడిన భయాన్ని పసిగట్టిన మావాడు "అవును... ఇప్పుడు మనం ఇలా మాట్లాడుకుంటుంటే.. మన ప్రక్కనే కూర్చుని వింటుండవచ్చు. నిద్రపోతుంటే పక్కనే పడుకోవచ్చు. తింటున్నప్పుడు అవికూడా మనకు కంపెనీ ఇస్తుండవచ్చు. నవ్వినప్పుడు, ఏడ్చినప్పుడు.. ఇలా ప్రతి పనిలోనూ అవి కూడా ఉండి ఉండవచ్చు...." చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు

నిజం చెప్పొద్దూ... నాలో సన్నగా వణుకు ప్రారంభమైంది

దాన్ని కప్పిపుచ్చుకుంటూ "అయినా రాత్రిపూట ఇలాంటి విషయాలా చెప్పేది. ఇంకెలా నిద్రొస్తుంది" అన్నా కోపంగా

"నిజం ఎప్పుడు చెప్పినా ఒకటే పిన్నీ... నువ్వు ఇలా భయం దాచుకుంటూ, కోపం నటిస్తుంటే పక్కనే ఉండే దయ్యాలు చూస్తూ, నవ్వుకుంటూ ఉంటాయి. వాటిముందు నువ్వు చులకన అయిపోవద్దు... ధైర్యంగా ఉండాలి. సరేనా...?!" అంటూ అప్పటిదాకా అణచిపెట్టుకున్న నవ్వును ఇక ఆపుకోలేక పడి పడీ నవ్వాడు.

"నువ్వలా భయపడుతుంటే.. ఇంకొన్ని నిజాలు చెప్పాలనిపిస్తోంది పిన్నీ..."

నేనూ నవ్వేందుకు ట్రై చేస్తూ... "ఇంతకంటే ఇంకా నిజాలున్నాయా..?! వూ.. కానివ్వు..."

"ముఖ్యంగా.. పగలంతా మనకు కేటాయించిన దెయ్యాలు.. మన ఇంటిని రాత్రిపూట వాడుకుంటాయి. అలా అవి వాడుకుంటున్నప్పుడు మనం మధ్యలో ఎంటరయితే భలే చిరాకుపడతాయి తెలుసా...?!"

"ఏంటీ... మన ఇంటిని వాడుకుంటాయా...?"

"అవును.. ఇందులో వెరీ వెరీ స్పెషల్ ఏంటంటే... నువ్వు రాత్రిపూట నిద్ర మత్తులో బాత్రూంకు (నిద్ర మధ్యలో బాత్రూంకి వెళుతూ చాలాసార్లు కాళ్లకి ఏదో ఒకటి తగులుకుని పడటం బాగా అలవాటు. అది చూసి చాలాసార్లు ఇంట్లోవాళ్లు నన్ను వెక్కిరిస్తుంటారు. దాన్ని మావాడు ఇలా గుర్తుచేసి ఆటపట్టిస్తున్నాడన్నమాట :) ) వెళుతుంటావు కదా... అప్పటికే అవి పాపం క్యూలో ఉంటాయి. అది తెలీనీ నువ్వు వాటన్నింటికంటే ముందుకెళతావు. అది చూసిన ఆ దెయ్యాలు నీపై కక్ష కడతాయిలే ఉండు..." నవ్వుతూ చెబుతున్నాడు

"అవునా...?! ఇది మరీ దారుణం.. మన ఇంటి బాత్రూం వాడుకునేందుకు అవి పోటీపడతాయా..?"

"అవును... మన జనాభాలాగే, వాటి జనాభా కూడా ఎక్కువే కదా.. అలాంటప్పుడు ప్రతి ఇంట్లోనూ అవి ఉన్నా, మనలాగా ఇద్దరు ముగ్గురు ఉండరు. చాలామందే ఉంటారు. అలాంటప్పుడు ఇంత చిన్న ఇల్లు సరిపోదు కాబట్టి, అవి వంతులవారీగా పనులు చేసుకుంటుంటాయేమో.......?!"

అదంతా నిజంగా జరుగుతున్నట్టు చెప్పుకుపోతున్నాడు మావాడు.

నాకైతే నిజమో, అబద్ధమో తెలీని పరిస్థితి...

అది నిజమే.. కళ్లముందు జరుగుతుందన్నంతగా వర్ణించి, వర్ణించి చెబుతూ, నవ్వుతూ.. నన్ను పరిశీలిస్తున్నాడు

ఆశ్చర్యమూ, నిజమేనేమోనన్న ఖంగారూ, అదో రకంగా ముఖంపెట్టి నవ్వాలో, కోపగించుకోవాలో తెలీని స్థితిలో ఉన్న నన్ను భయపెట్టడం తేలికేనని అర్థమైంది వాడికి. అయితే పాపం భయపడుతోంది. మరీ ఎక్కువగా భయపెడితే ఎక్కడ జ్వరం వస్తుందేమో అనుకున్నాడో ఏంటో.. ఆ రోజుకి అలా వదిలేశాడన్నమాట.

"సో... ఈ దయ్యాల జీవితం గురించి మరోసారి వివరంగా చర్చించుకుందాం పిన్నీ... ఇప్పుడు నాకు భలే నిద్రొస్తోంది.. నేను వెళ్లి పడుకోకపోతే, నా బెడ్‌ను అవి ఆక్రమించేస్తాయి. వెళ్తాను... బాబాయ్ ఇక చదివింది చాలు, వచ్చి పడుకోండి" అన్నాడు నవ్వుతూనే....

నేను తనవైపు గుర్రుగా చూస్తుంటే... "పిచ్చి పిన్నీ..... నేనేదో నిన్ను ఆటపట్టించాలని చెబితే నువ్వు నిజమే అనుకుని నమ్మేస్తున్నావా ఏంటి...? ఏం భయపడకు.. అస్సలు దెయ్యాలు లేవు.. ఒకవేళ నాకు కనిపిస్తే అప్పుడు చెబుతాలే...! హాయిగా నిద్రపో..." అన్నాడు.

"ఏంటి దయ్యాలు నీకు కనిపిస్తేనా....?!"

"అయ్యో... జోక్ చేశానమ్మా... నాకు కనిపించటం ఏంటి.. అసలు అవుంటే కదా...?!"

"అదీ.. అలారా దారికి... ఇంకోసారి ఎప్పుడైనా నిద్ర రాలేదు.. ఏవైనా మాట్లాడు అని నా దగ్గరికి రా చెబుతా నీ సంగతి...?" అంటూ బెదిరించా

"అమ్మా... తల్లీ... వదిలేయ్... లేకపోతే......"

"లేకపోతే....?" రెట్టించాను

"ఆ.. ఏం లేదు.. గుడ్ నైట్ పిన్నీ, బాబాయ్..." అంటూ నవ్వుతూ వెళ్లిపోయాడు.

లేకపోతే... అని ఆగిపోయిన చిన్నా... దెయ్యాల్ని పిలుస్తా అనబోయి... మళ్లీ భయపెట్టడం ఎందుకని ఆగిపోయాడని నాకు తెలుసు.

తను చెప్పింది నిజం కాదని తెలిసినా...... మనసులో ఏదో మూల ఒక డౌట్... అలా ఆలోచిస్తూనే నిద్రపోయా...

మరుసటి రోజు అందరూ పనులకు వెళ్లిపోయిన తరువాత.. అసలు పగలు టైంలోనే నాకు ఆ దయ్యాలు నా పక్కనే ఉన్నాయేమో అనిపించేది. బాత్రూంకి వెళితే, నా ముందు క్యూ ఏమైనా ఉందా అని పరిశీలనగా చూస్తూ వెళ్లడం... వంట గిన్నెల్లో వండినది ఏమైనా ఖాళీ అయ్యిందేమో చూడటం...... కుర్చీల్లో ఎవరైనా కూర్చుని ఉన్నట్టు కనిపిస్తుందేమోనని చూడటం... గ్లాసులో నీళ్లు వంపినవి అలానే ఉన్నాయా, కొంచె ఖాళీ అయ్యాయేమోనని పరిశీలించటం.... లాంటివి నాకు తెలీకుండానే జరిగిపోయాయి.

నిజం చెప్పొద్దూ....... ఇప్పుడు కూడా నేను ఇదంతా రాస్తుంటే అవి నా పక్కన కూర్చుని చదువుతున్నాయేమో అనిపిస్తోంది...

"ఇన్నాళ్లూ కాంచన ఎఫెక్ట్.. ఇప్పుడేమో ఇంట్లో దెయ్యాల ఎఫెక్ట్..." ఏంటో మరీ ఇంతలా ఇన్వాల్వ్ అయిపోతే ఎలా చెప్పు తల్లీ..... అంటూ నా మనసు కూడా నన్ను చూసి నవ్వుకుంటోంది మా అబ్బాయిలా.... LOL

వస్తావుగా.. నా నువ్వుగా....... ??!!!

2011-12-09T01:40:00.000-08:00

భావ కుసుమ సరాగాలాపనలు

2011-12-07T01:00:00.000-08:00

రెండేళ్లు గడిచిపోయాయి... ఇంకా ఎన్నేళ్లో ఇలా...!!

2011-11-23T00:21:00.000-08:00

"నువ్వు ఓ జ్ఞాపకానివా?
కాదు
నిజానివి...
జ్ఞాపకాలతో ఊపిరి పోస్తున్నావు
అందుకే నువ్వు నిజానివి"

ఈ మధ్య మావూరికి బస్‌లో వెళ్తుంటే అప్రయత్నంగా నా కళ్లు ఓ చోటికి పరిగెత్తాయి. కనురెప్ప పాటులో ఆ చోటు కళ్లముందు నుంచి దూరమైంది. కానీ నా ఆలోచనలు మాత్రం ఎక్కడికో వెళ్లిపోయాయి. ఎందుకంటే మా నాన్న మాకు దూరమైంది ఇందాక చూసిన ఆ చోటు నుంచే. అందుకే అప్పటినుంచీ ఆ చోటును చూస్తే తట్టుకోలేనని ఆ దార్లో వెళ్తున్న ప్రతిసారీ కళ్లుమూసుకుని కూర్చొనేదాన్ని. అయితే ఈసారి మాత్రం అనుకోకుండా చూసేశాను.

అంతే.. నాన్న హాస్పిటల్‌‌లో చేరటం.. బాగా మాట్లాడుతూ ఉన్న మనిషికి వెంటిలేటర్లు పెట్టడం.. ఆపై మాట పడిపోవడం... స్ట్రెచ్చర్‌పై పడుకోబెట్టి అటూ, ఇటూ తీసుకెళ్లటం... లాంటివన్నీ ఒకదాని తరువాత ఒకటి గుర్తొచ్చి పిచ్చిగా ఏడ్చేశాను. ఆ మాయదారి హాస్పిటల్ మా ఆయన్ని తీసుకెళ్లిపోయిందంటూ అమ్మ రోదించటం గుర్తొచ్చి, కళ్లు అలా వర్షిస్తూనే ఉన్నాయి. నాన్నగారి 2వ వర్ధంతి (నవంబర్ 7) జరిపేందుకు వెళ్తుండగా ఈ సంఘటన జరగటం యాదృచ్ఛికం.

నాన్న దూరమై అప్పుడే రెండేళ్లు గడిచిపోయాయి. ఈ రెండేళ్లు ఎంత భారంగా గడిచాయో... ఇంకా ఎన్నేళ్లు ఇలా గడపాలోనని ఒకటే ఆవేదన. ఈ రెండేళ్లలో నాన్న ఉన్నప్పటి పరిస్థితికీ, ఆయన లేనప్పటి పరిస్థితికీ చాలా స్పష్టమైన తేడా. బాధలోను, సంతోషంలోను, కష్ట సుఖాల్లోనూ.. ఇలా ఎలాంటి పరిస్థితిని ఎదుర్కొన్నా చాలా వెలితి. నాన్న లేరన్న వెలితి. ఆయనే ఉంటే.. ఇలా చేసేవారు, అలా చేసేవారు.. అనని రోజు లేదు.

ముఖ్యంగా అమ్మ ముఖంలో ఎప్పుడూ వెలితే. పిల్లల్లోనే మా ఆయన్ని చూసుకుని రోజులు గడిపేస్తున్నానని ఆమె మా బంధువులతో చెబుతున్నప్పటికీ తన ముఖంలో నాన్న లేని వెలితి. అది ఎప్పటికీ తీరేది కాదు.. అది ఆమెకూ, మాకూ అందరికీ తెలిసిందే. అయినా నాన్నకోసం, ఆయన ప్రేమ కోసం మా జీవితాల్లో తపన ఆగదు.

నాన్న రెండో వర్ధంతి రోజున తన సమాధి వద్దకు వెళ్తున్నప్పుడు ఒకాయన మాకు ఎదురుపడ్డాడు. ఆయనెవరో నాకు సరిగా గుర్తులేదు. కానీ మా అమ్మ, చిన్నాన్న, నానమ్మ గుర్తుపట్టి పలుకరించారు. ఆయన చాలా సంతోషంగా బదులిచ్చాడు. "అదిసరేగానీ ఏంటి అందరూ పూజ సామగ్రి పట్టుకుని ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు. గుడికా..?" అని అడిగాడు. గుడికి కాదు, మావారి సమాధి వద్దకు వెళ్తున్నామని అమ్మ చెప్పింది. అంతే అప్పటిదాకా నవ్వుతూ ఉన్న ఆ మధ్య వయస్సు ఆయన అంతే పొగిలి పొగిలి ఏడ్చాడు. "నిజమా..? అన్న చనిపోయాడా..? ఇన్నాళ్లూ కనిపించకపోతే ఆయన అంగడి దగ్గర లేనప్పుడే నేను అక్కడికి వెళ్తున్నానేమో.. ఎప్పుడైనా ఇంటికెళ్లి పలుకరించి రావాలని అనుకుంటున్నాను, కుదరలేదు. ఇప్పుడు ఇలాంటి వార్త వినాల్సి వచ్చిందా.. అంటూ ఒకటే ఏడుపు".

నాన్న పోయి రెండు సంవత్సరాల తరువాత కూడా తన కోసం ఏడ్చే మనుషులను సంపాదించుకున్న నాన్న మంచితనానికి లోలోపలే ఎంతగానో సంతోషించాను. నిజం చెప్పాలంటే మొదటి వర్ధంతి రోజున ఉన్న దుఃఖం ఇప్పుడు మాలో లేదు. ఏడ్చి ఏడ్చి కన్నీళ్లే ఇంకిపోయాయా అన్నట్టుగా మా కళ్లల్లో కన్నీటికి కొరత. అయినా భరించలేని బాధ మాత్రం ఉంటుంది. ఆయన లేరన్న నిజం ఎప్పుడూ గుండెల్ని పిండేస్తుంటుంది. కానీ ఇన్నాళ్ల తరువాత కూడా ఆయన కోసం కళ్లనీళ్లు పెట్టుకునేవారు ఉన్నారని మాకు అప్పుడే తెలిసింది.

ఆ రోజు రాత్రే అమ్మతో నేను ఎవరమ్మా ఆయన నాన్న కోసం అంతలా ఏడ్చాడని అడిగితే.. వేరే ఊరికి చెందిన అతను మనకు బంధువేమీ కాదని, కేవలం పూల అంగడి దగ్గరకు పూలు కొనేందుకు వస్తుంటాడని అమ్మ చెప్పింది. ఆయనే కాదు, అంగడి దగ్గరకు చాలామంది వస్తుంటారనీ వాళ్లకు మీ నాన్న పోయిన సంగతే తెలియదని, ఇప్పటికీ నమ్మనే నమ్మరని.. ఆయన ఇంటి దగ్గర ఉండి ఉంటాడులే నువ్వు అబద్ధం చెబుతున్నావని నాతో వాదిస్తుంటారని అమ్మ చెప్పింది.

ఎవరైనా తెలిసినవాళ్లు పోయారంటే, అయ్యో.. అని బాధపడటం సహజం. కానీ ఏడుస్తున్నామంటే, వారితో మనకున్న అనుబంధాన్ని, స్నేహాన్ని తెలుపుతుంది. మనుషులను సంపాదించుకోవటం, వారి మనసులను గెల్చుకోవటం నాన్నకున్న గొప్ప గుణం. అందుకేనేమో తనంటే అభిమానించేవారినే కాదు, ఏడ్చే వారిని కూడా ఆయన సంపాదించుకున్నారు. ఈ ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో ఆయనలా,, తన పిల్లలమైన మేము మా కోసం ఏడ్చే, మేము లేరని బాధపడే నలుగురినైనా సంపాదించుకోగలమా..? అనే సందేహం చాలాసార్లు వస్తుంటుంది నాకు.

నాన్న 2వ వర్థంతి రోజున... "మనకు ఉన్నంతలో పదిమందికి సాయం చేయాలని, అన్నార్తులను ఆదుకోవాలని ఎప్పుడూ చెప్పే ఆయన కోరిక మేరకు....." ఆ రోజున అన్నదానం చేశాం. రోజంతా ఆయన జ్ఞాపకాలతోనే గడిపేశాం. ఆయన మాతో కలిసి తీయించుకున్న ఫొటోలను డీవీడీగా రూపొందించి ఆ ఫొటోలను చూస్తూ, మధ్య మధ్యలో అమ్మ, నానమ్మ ఆయన గురించి చెప్పిన కబుర్లతో.. తీపి, చేదు జ్ఞాపకాలతో రోజును వెల్లదీశాం.

పిల్లలమైన మాకు కన్నీళ్లు ఇంకిపోయినా, అమ్మ కళ్లల్లో మాత్రం ఆ కన్నీటి పొర ఎప్పటికీ చెరగదని మాకు ఆ రోజే ఇంకా స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఆయన గురించి తల్చుకుంటే చాలు ఆమె కళ్లు వర్షిస్తూనే ఉంటాయి. ఏడుస్తూనే జ్ఞాపకాలను చెప్పుకుంటూ వెళ్లేది.

అలాంటి జ్ఞాపకమే ఒకటి... "మాకు పెళ్లయిన కొత్తలో కూలిపనులు చేసి మీ నాన్న కూడబెట్టిన డబ్బుతో ఓ రేడియో కొన్నాం. అప్పట్లో రేడియో కొనటం అంటే చాలా గొప్ప. రేడియో కొన్నప్పటి నుంచి మేము ఇద్దరం ఖాళీగా ఉన్నప్పుడే కాదు, కూలి పనులకు వెళ్లేటప్పుడు కూడా దాన్ని వెంట తీసుకెళ్లి పాటల్ని వినేవాళ్లం. పాటలు రాని టైంలో మిగతా ఏ ప్రోగ్రాములు వచ్చినా వినేవాళ్లం.

ముఖ్యంగా మీ నాన్నకు వార్తలంటే చాలా ఆసక్తి. వార్తలు వస్తున్న సమయంలో ఏమైనా చిన్న శబ్దం చేసినా సరే, భలే కోపగించుకునేవారు. ఓసారి వార్తలు వస్తున్న టైంలో గమనించకుండా ఏదో మాట్లాడినందుకు కొట్టేశారు కూడా. అందుకే వార్తలు వస్తున్నాయంటే నేను దూరంగా జరిగిపోతా.

రేడియోలో పాటలు వస్తుంటే భలే ఉత్సాహంగా వింటూ, పాడేవారు ఆయన. నాటికలు, జానపద గేయాలు ఇలా ఒకటేమిటి అన్నీ ఆసక్తిగా వినేవాళ్లం. ఇలా ఒకరోజు ఆయన నన్ను 'రేడియో కడపలో పెట్టు'. అని అన్నాడు. రేడియో వినటమేగానీ అందులో ఏయే స్టేషన్లు ఉంటాయో నాకు తెలీదు. అలాంటిది కడపలో పెట్టు అనే సరికి రేడియో తీసుకొచ్చి సరిగ్గా ఇంటిగడపలో పెట్టేశాను. (మావూరి యాసలో గడపను, కడప అని కూడా అనేవాళ్లు..).

అది చూసి మీ నాన్న పడి పడీ నవ్వారు. నాకు అర్థంకాక ఉడుక్కుంటుంటే రేడియోను కడప స్టేషన్‌లో పెట్టమని చెబితే, నువ్వేంటి గడపమాను మీద తెచ్చి పెట్టావు అని ఫకఫకా నవ్వుతూ చెప్పారు. ఆ స్టేషన్ల గోల నాకు అర్థం కాక నేను కూడా నవ్వాను" అంటూ అమ్మ సంతోషం, బాధ కలగలసిన గొంతుతో చెబుతుంటే కళ్లార్పకుండా ఆమెనే చూస్తూ, మేం పుట్టకముందు అమ్మా, నాన్న ఎలా ఉండేవాళ్లో ఊహించుకుంటూ ఎంతగా మురిసిపోయామో.... ఇలాంటివి ఎన్ని జ్ఞాపకాలో ఆమెకు.... మాక్కూడా...

ఇవన్నీ జ్ఞాపకాలు మాత్రమేనా..? ఇవి మా జీవితాలు.. అమ్మా, నాన్నలతో పెనవేసుకున్న తిరిగిరాని అనుభూతులు.

నాన్నా...!! నువ్వు దూరమై రెండేళ్లు కాదు... మరెంతకాలం గడిచినా... మేము ఉన్నంతవరకూ నువ్వూ మాతోనే జీవించి ఉంటావు. మేము లేకపోతేనే నువ్వూ మాయమయ్యేది.. దూరమయ్యేది.. మేమున్నంతవరకూ నువ్వు మృత్యుంజయుడవు. నీ చల్లని ఆశీర్వాదాలు ఉన్నంతవరకూ మేమూ చిరంజీవులమే...!!

(నాన్నగారి మొదటి వర్థంతి జ్ఞాపకాల కోసం ఇక్కడ చూడండి)

[2009 నవంబర్ 7వ తేదీన మాకు దూరమైన నాన్న గారి 2వ వర్థంతి సందర్భంగా ఆ రోజునే ఒక పోస్టు పెట్టాలని అనుకున్నా. కానీ ఇంటర్నెట్ ప్రాబ్లెంవల్ల కుదరలేదు. ఆ తరువాత వర్థంతి కార్యక్రమాల కోసం మావూరు వెళ్లటంవలన ఇప్పటిదాకా కుదరలేదు. అందుకే కాస్త ఆలస్యంగా పోస్టు చేయాల్సి వచ్చింది].

జీవితం....

2011-10-11T06:43:00.000-07:00

నా కలలన్నీ వెచ్చనివే...... కానీ....?!

2011-09-26T02:23:00.000-07:00

నా కల
తిరిగిరాని బాల్యం కోసం
అమ్మమ్మ చెప్పే కథల కోసం
తాతయ్య తెచ్చే మిఠాయిల కోసం
పంట కాలువల్లో… యేటినీళ్ళలో
అమ్మ కొంగుతో చేపల్ని పట్టేందుకోసం
తమ్ముళ్లతో చేసిన అల్లరి కోసం
నాన్న చెంపపై ఇచ్చిన గుర్తుల కోసం
అదే చెంపపై ఇచ్చిన ముద్దుల కోసం
అమ్మ ముఖంలో నవ్వు కోసం

నా కల
తుపాకులు లేని రాజ్యం కోసం
యాసిడ్ దాడుల్లేని రోజు కోసం
నిజమైన రాజకీయాల కోసం
ప్రశాంతంగా బ్రతికే జనాల కోసం
ఎళ్లవేళలా పరితపించే శాంతి కోసం

నా కల
స్వార్థం లేని మనుషుల కోసం
కల్మషం లేని నవ్వుల కోసం
ఎల్లలు లేని సంతోషం కోసం
బతుకంతా పెనవేసే స్నేహం కోసం
చివరిదాకా అంటిపెట్టుకునే ప్రేమ కోసం

నా కలలు
వెచ్చనివే… కానీ తడిగా ఉంటాయి
ఊహలే… కానీ సృజనాత్మకమైనవి
జ్ఞాపకాలే… కానీ ఉల్లాసాన్నిస్తాయి
సాధారణమైనవే… కానీ ఆలోచింపజేస్తాయి

అవిసె పువ్వుల వేపుడు ఎప్పుడైనా తిన్నారా..?

2011-09-15T01:32:00.000-07:00

కావలసిన పదార్థాలు :
అవిసె పువ్వులు... పావుకేజీ
ఉల్లిపాయలు.. మీడియం సైజువి రెండు
పచ్చిమిర్చి... రెండు
కరివేపాకు... సరిపడా
కొత్తిమీర... తగినంత
వేయించిన వేరుశెనగ గింజలు... వంద గ్రాములు
వెల్లుల్లి.. కాసిన్ని
కారంపొడి... ఒక టీస్పూన్
ధనియాలపొడి... ఒక టీస్పూన్
నూనె... తగినంత
ఆవాలు, జీలకర్ర, ఎండుమిర్చి... పోపుకు సరిపడా

తయారీ విధానం :
ముందుగా అవిసె పువ్వులను తీసుకుని మంచినీటితో శుభ్రంగా కడగాలి. తరువాత వాటిని మూడు లేదా నాలుగు ముక్కలుగా తరుక్కోవాలి. ఉల్లిపాయలను నిలువుగా సన్నంగా తరగాలి. పచ్చిమిర్చిని నిలువుగా కోయాలి.

వేయించిన వేరుశెనగ గింజలకు, కాస్తంత ఉప్పు, పసుపు, కారంపొడి, ధనియాలపొడి కలిపి మెత్తగా పొడి కొట్టాలి. చివర్లో వెల్లుల్లి పాయలను కూడా వేసి తిప్పాలి. ఈ పొడిని తీసి పక్కన ఉంచుకోవాలి.

ఇప్పుడు బాణలిపెట్టి అందులో తగినంత నూనె పోసి, వేడయ్యాక ఆవాలు, జీలకర్ర, ఎండుమిర్చి, కరివేపాకు, కొత్తిమీర ఒకదాని తరువాత ఒకటి వేసి వేయించాలి. నచ్చినవాళ్లు కాస్తంత మినప్పప్పును కూడా పోపులో వేసుకోవచ్చు. కాసేపటి తరువాత తరిగిన ఉల్లిపాయ, పచ్చిమిర్చి ముక్కలను కూడా వేసి మరి కాసేపు వేయించాలి. అందులోనే కాస్త పసుపును కూడా చేర్చాలి.

ఇప్పుడు తరిగి ఉంచుకున్న అవిసె పువ్వులను వేసి కలియదిప్పి ఆవిరిపై ఉడికించాలి. పువ్వులు కాసేపటికే మగ్గిపోతాయి. తరువాత పొడి కొట్టి ఉంచుకున్న వేరుశెనగ గింజల మిశ్రమాన్ని కూడా వేసి బాగా కలియదిప్పి, ఉప్పు సరిజూసి మరికాసేపు సిమ్‌లోనే ఉడికించాలి. ఉడికింది అనిపించగానే దించేసి పైన కొత్తిమీరతో గార్నిష్ చేస్తే అవిసె పువ్వుల వేపుడు రెడీ.

దీన్ని వేడి వేడి అన్నంలో కలుపుకుని తింటే సూపర్బ్‌గా ఉంటుంది. మీరూ ఓసారి ట్రై చేయండి మరి..!

(మా అమ్మమ్మ, తాతయ్య గురించి రాసిన పోస్టులో అమ్మమ్మ చేసే అవిసె పువ్వుల వేపుడు భలే ఇష్టం అని రాశాను. దాన్ని చదివిన శైలూ (http://kallurisailabala.blogspot.com/) ఎలా చేస్తారో చెప్పమని అడిగింది. అంతేకాదు, ఎలా చేయాలో రాసి బ్లాగులో పోస్ట్ చేస్తే దాన్ని చూసి నేనూ ఎంచక్కా చేసేస్తాను అంది. నేను తొలిసారిగా నా బ్లాగులో వంటల గురించి రాశాను. ప్రేమతో రాసిన ఈ తొలి పోస్టు, మళ్లీ ఇంకా ఏవైనా రాస్తే అవి కూడా శైలూకే అంకితం..... )

వీరి వీరి గుమ్మడి పండు వీరి పేరు ఏమి...?

2011-09-07T02:00:00.000-07:00

ఇతరుల బాధలు చూసి తల్లడిల్లే
తనువంతా మనసున్న తల్లి
కారుణ్య రాతలతో మనసులోని
ఆర్ద్రత వ్యక్తపరచే అనురాగవల్లి

తండ్రి జ్ణాపకాలతో తరచి తరచి
అనుక్షణం పరితపిస్తూ
ఎదలోతుల్లోని భావాలను
ప్రసరింపచేసే మరుజాజిమల్లి

ఆబాలలోకాన్ని అనాదిగా ఆనందింపచేసే
చందమామ కబుర్లుతో
గడచిన బాల్యపు పొలిమేరలకు
పయనింపచేసే స్నేహశీలి

ఆర్తులకు అడగకపోయినా
తోడుగా నిలిచే కల్పవల్లి
అప్యాయతకు అనురాగానికి
శాశ్వత చిరునామా ఈ రంగవల్లి

గర్వంగా చెప్పుకుంటా ఈమె నాకు దేవుడిచ్చిన చెల్లి....!!

(నాపై ఉన్న అవ్యాజమైన ప్రేమను తన ప్రేమమయ మాటలతో అక్షరీకరించిన ఉదయ్ అన్నయ్యకు కృతజ్ఞతాభివందనాలు... మీ ప్రేమానురాగాల చిరుజల్లుల్లో తడిసిముద్దవుతూ, మురిసిపోతున్నా... మీ అక్షరాలను ఎప్పటికీ పదిలంగా దాచుకోవాలనే ఇలా బ్లాగులో పొందుపరుచుకుంటున్నాను అన్నయ్యా...)

ఆ నలుగురూ.........!!!!

2011-09-06T01:44:00.000-07:00

బుల్లి బుల్లి చేతులతో
ముట్టుకుంటే మాసిపోయేంతలా
అచ్చం దేవకన్యలా
దూదిలాంటి మెత్తనైన మేనుతో
మెరిసిపోతున్న బుజ్జాయిని
సంభ్రమాశ్చర్యాలతో
మునివేళ్లతో స్పృశించాడతను...

అమాయకమైన బోసి నవ్వులతో
కళ్లల్లో ఒకింత మెరుపుతో
బొద్దుగా, ముద్దుగా ఉన్న ఆ చిన్నారి చేయి
తన వేలును గట్టిగా పట్టుకోగానే
మురిసిపోతూ గుండెలకు హత్తుకున్నాడతను

ఇక అప్పటినుంచి...
ఆ బుజ్జాయే ఆతని లోకం
ఆ బుజ్జాయి ఆవాసం ఆతని గుండెలపైనే
ఆ చిన్ని తల్లి నవ్వితే తానూ నవ్వాడు
ఏడ్చితే తానూ ఏడ్చాడు
అలా తన గుండెలపైనే పెరిగి పెద్దయిన
చిట్టితల్లిని వదలి వుండాలనే
ఊహ వస్తేనే విలవిలలాడిపోతాడతను
తనని వదలి వెళ్లాలంటే ఆమెదీ అదే స్థితి...

కానీ...
కాలం వారిద్దరికంటే గొప్పది
అనుకున్నట్లుగా అన్నీ జరిగిపోతే ఇంకేం..
ఒకానొక ఘడియన.....
ఈ ఇద్దర్నీ దూరం చేసేసింది

అప్పుడప్పుడూ కలుస్తున్నా
మానసికంగా అందనంత దూరం....
నువ్వు మారిపోయావు
ముందుట్లా లేవు
చిట్టితల్లి ప్రశ్నిస్తుంటే...
లేదమ్మా నేను మారలేదనీ
చెప్పేందుకు ప్రయత్నిస్తూ ఓవైపు...

మీ ప్రేమంతా మీ సోదరి సంతానానికేనా
మరి మా సంగతేంటంటూ...?
తన సగభాగమూ నిలదీస్తుంటే
ఎవరికి ఏమి తక్కువ చేసాడో తేల్చుకోలేక
అటూ, ఇటూ, ఎటూ సర్దిచెప్పలేక మరోవైపు

ఆతని అవస్థ వర్ణనాతీతం........

కాలం ఆటల్ని అలా సాగనిస్తే....
"ప్రేమ" అనే మాటకు విలువేముంది
కాలం ఏర్పర్చిన సంకెళ్లను, హద్దుల్ని
చేధించిన "ప్రేమే" ఆ ఇద్దర్నీ మళ్లీ కలిపింది
ఆ ఇద్దర్నే కాదు.. అందర్నీ కలిపింది
మరెప్పటికీ విడిపోనంతగా
"అనుబంధం" గెలిచింది

నువ్వులేవు.. నీ జ్ఞాపకాలున్నాయి....

2011-08-30T01:58:00.000-07:00

కొందరు సుఖాల్లోనే తారసపడతారు
మరికొందరు కష్టాల్లోనూ చేయూతనిస్తారు
నువ్వు మాత్రం ఎప్పుడూ చెంతనే ఉంటావు
కళ్లు మూసినా, తెరచినా
నిద్రపోయినా, మేల్కొన్నా
నవ్వినా, ఏడ్చినా
ఎక్కడ ఉన్నా, ఏం చేసినా
నా ప్రతి కదలికలోనూ
చిరునవ్వుతో జీవిస్తుంటావు

కానీ.. నువ్వు దగ్గరున్నప్పుడు
నీకు ఏవంటే ఇష్టమో, నీకేం కావాలో
నీకంటూ ఇష్టాయిష్టాలున్నాయో, లేదో

ఎప్పుడూ.. ఏవీ..
తెలుసుకునేందుకు ప్రయత్నించలేదు
ఇప్పుడు.. నువ్వు లేని ఈ జీవితంలో
ప్రతిరోజూ, ప్రతి పనిలోనూ
తనకు ఇదంటే ఇష్టమో కాదో
ఇవన్నీ తనకు కావాలనిపించేదో ఏంటో
ఎప్పుడూ అడిగినవన్నీ అమర్చటమేగానీ
నోరు తెరచి ఇది కావాలని అడగలేదే..?
ఆలోచనలు మది గట్లు తెంచుకుంటాయి

అంతే…
నోటిదాకా వెళ్లింది, గొంతులో అడ్డుపడుతుంది
చెంపలపై వెచ్చని కన్నీరు
చేతిలో బొట్లుగా రాలుతుంటే
ఆ కన్నీటి బొట్లను
చిరునవ్వులు చిందించే నీ పలువరుసలో
ముత్యాలుగా మార్చి
నవ్వుతూ ముందుకు నడిపిస్తావు
నువ్వో జ్ఞాపకం అనుకున్నా..
నిజమై నాకు ఊపిరి పోస్తున్నావు….

............. ఎప్పటికీ తిరిగిరాని నాన్న కోసం.

చిన్ని ఆశలే కానీ… తీరేదెలా…?!

2011-08-11T04:52:00.000-07:00

నక్షత్రాలన్నింటినీ గుత్తులుగా చేసి
మా ఇంటి పై కప్పుకు వేలాడదీయాలని
ఆకాశంలోని చందమామను లాక్కొచ్చి
నా కొప్పులో చక్కగా తురుముకోవాలని

వెన్నెల చల్లదనాన్నంతా
పెద్ద పెద్ద డబ్బాలలో నింపేసి
మా ఇంటినిండా దాచేసుకోవాలని
జలపాతాల నీటినంతా
నా దోసిళ్లతో బంధించేయాలని

అభయారణ్యాల అందాన్నంతా
మా పెరట్లో తోటగా చేసేయాలని
అడవిమల్లెల సువాసనంతా
మా ఇంటిమల్లెలు దోచేసుకోవాలని
కోకిలమ్మ రాగాలన్నీ
మా పాప గొంతుతో వినాలని

ఎన్నె ఎన్నెన్నో…
చిన్ని చిన్ని ఆశలే…..!!
కానీ, తీరేదెలా……….?????

గుండెకు ఆకలి.. కళ్లకూ ఆకలే...!!!

2011-08-02T02:16:00.000-07:00

అమ్మ గుర్తొస్తే...
ఒకటే ఆకలి
కడుపు నింపుకునేందుకు కాదు
గుండె నింపుకునేందుకు........

నాన్న గుర్తొస్తే...
ఆకలే ఆకలి
కడుపునిండా కాదు
కళ్ల నిండా.......
లేని నాన్నను వెతుకుతూ
నా కళ్లకు ఒకటే ఆకలి.....

అమ్మ ప్రేమతో గుండె నింపుకోవచ్చు
కానీ...
ఎప్పటికీ తిరిగిరాని నాన్న ప్రేమ.....???
అందుకే నా కళ్ల ఆకలి తీరదు

ఎందుకు తల్లీ పస్తులుంటావ్
ఇలాగైతే ఎలా అంటూ.. నాన్న
ఎప్పుడైనా కల్లో కనిపించి ఊరడిస్తే
నా ఆకలంతా మటుమాయం
కానీ... ఆ కల మాయమవగానే
నాన్న కోసం నా కళ్ల ఆకలి
మళ్లీ మొదలు..............

చూసుకో పదిలంగా.. హృదయాన్ని అద్దంలా..!!

2011-07-28T07:42:00.001-07:00

జీవితం అంటే.. ఎంపికల మయం
అందుకే సరైనదాన్ని ఎంచుకో
ఇతరులతో పోలికా.. వద్దు, వద్దు..
నీ మనసే ఒక వేదం.. ఒక నిజం
అలా అనుకుంటేనే…
గెలుపు అవుతుంది శాశ్వతం

నీదైన దృష్టిని, నీవైన అభిప్రాయాలను
అమాంతం మార్చేసే మాటలవైపుకి
హృదయాన్ని చేరువగా తీసుకెళ్లకు
జీవితం నేర్పిన పాఠాలను స్మరించుకో
గమ్యంవైపు నిశ్శబ్దంగా నడచిపో

ఎవరి కోసమూ నువ్వు మారకు
అయితే, నీ కోసం నువ్వు మారాలి
శరీరంలోని ప్రతి అంగమూ
నీదైనప్పడు..
మనోదృష్టి, భావపరంపరలు
కూడా నీవే కదా…
వాటిల్లో పరుల జోక్యమెందుకు..?

నీ దృష్టిలోనూ, అభిప్రాయాల్లోనూ
నీదైన ముద్ర ఉన్నప్పుడు
నిన్ను నిన్నుగా ప్రేమించేవారు
ఎప్పుడూ నీ వెంటే ఉంటారు
నిన్నెప్పుడూ ఒంటరిని చేయరు.!

మర్చిపోలేనన్నావు కానీ….!

2011-07-25T06:42:00.000-07:00

మర్చిపోలేనన్నావు కానీ..

క్షమించటం మరిచావు

అయినప్పటికీ…

నీ స్నేహం కావాలి

నిజంగా నీకు తెలుసో లేదోగానీ

ఊపిరాగిపోయేదాకా నీ స్నేహం కావాలి

నువ్వు నా పక్కన లేని రోజున

కాలం కదుల్తోందా అనిపిస్తుంది

నీ తియ్యటి పిలుపులను

అంతం లేని కబుర్లను

కలిసి తిరిగిన ప్రాంతాలను

పంచుకున్న ఆనందాలను

కళ్లు కన్నీటి సంద్రాలయినప్పుడు

నేనున్నానని ధైర్యం చెప్పే

నులివెచ్చటి నీ స్పర్శను

అన్నింటినీ… అన్నింటికీ

దూరంగా జరిగిపోయినట్లు

గుండెల్లో ఒకటే బాధ…

ఆరోజేం జరిగిందో…

ఎందుకు వాదులాడామో

ఎందుకు దూరమయ్యామో

మాటల గాయాలు

మళ్లీ వెనక్కి రావు

కానీ..

అన్నింటినీ మర్చిపోయి

మళ్లీ తిరిగొస్తావని

నన్ను మన్నిస్తావనీ…

మళ్లీ నిన్ను చూసే

అదృష్టాన్ని ప్రసాదిస్తావని

చెమర్చిన కళ్లతో ఎదురుచూస్తూ…!!

నవ్వుల పువ్వులు వికసించేదెన్నడో...!!

2011-07-22T03:13:00.000-07:00

ఏమయ్యింది మనకు
పెంచుకున్న ఆశలు
అల్లుకున్న అనుబంధాలు
ఊసులు, భాషలూ
గాల్లో కట్టిన మేడల్లాగే
అవి కూడా ఇంతేనా…!

అప్పట్లో నీ సాహచర్యం
రోజు రోజుకీ ప్రకాశవంతమై
ప్రేమ, నవ్వులు, శ్రద్ధ
అభిమానం, అనురాగం
ఇలా చెప్పుకుంటూపోతే
దినదిన ప్రవర్థమానమే..!

నా వద్ద సంతోషాలెన్నీ ఉన్నా
అవన్నీ నువ్విచ్చినవే కదా…!
కమ్మటి కలలు ఎన్ని కన్నా
అవన్నీ నీ వల్లనే కదా….!

నేను అమితంగా ఇష్టపడే
ఒక్కగానొక్క అపురూప నేస్తానివి...
ఎప్పటికీ వడలిపోని
అరుదైన విరజాజి పువ్వువి..!

మరలాంటిది ఏమయ్యింది మనకు..?
ఏ నిశిరాతిరి నిద్దురలో
మబ్బుతెరలు కమ్మేశాయో.. ఏమో
వెలుగు రేఖలు విచ్చుకునేలోపే
జరగాల్సినదంతా జరిగిపోయింది

మనసులు తేలికై
దూరాలు దగ్గరై
నవ్వుల పువ్వులు
నిండు దోసిళ్లలో
కొలువయ్యేదెప్పుడో…!!

వెలుగు రేఖల వెతుకులాటలో…!

2011-07-18T03:46:00.000-07:00

నా ఆలోచనలన్నీ

మనసు అనే విరిగిన ముక్కను

తీసుకొచ్చి చేతిలో పెట్టాయి

అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా

సూర్యుడే మెల్లిగా కిందికి పడిపోతున్నట్లు…!

నా ఆలోచనలన్నీ

సంతోషం అనే కలకండ ముక్కను

తీసుకొచ్చి నోట్లో వేశాయి

అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా

చంద్రుడే హాయిగా కిలకిలా నవ్వుతున్నట్లు…!

నా ఆలోచనలన్నీ

ఆశ అనే రేపటిని

తీసుకొచ్చి ముందు నిలిపాయి

అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా

సూర్య, చంద్రులే పోటీ పడుతున్నట్లు…!