Pozagwiezdna

3 rzeczy o Tobie, które powinieneś wiedzieć

noreply@blogger.com (An) — Mon, 27 Feb 2017 17:25:00 +0000

Jako, że należę do grupy tych przepowiadających przyszłość kobiet obdarzonych intuicją, coś podpowiedziało mi, że właśnie Ty, drogi czytelniku, w poniedziałek 27 lutego o godzinie bliżej nieznanej, zechcesz dowiedzieć się 3, jakże frapujących rzeczy o sobie. Błagam, powiedzcie, że zgadłam - moje ego wróżki poczuje się bardzo dowartościowane!

To od Ciebie zależy, czy inni Cię szanują

,,Naprawdę silni ludzie nie tłumaczą, dlaczego wymagają szacunku. Po prostu nie zadają się z kimś, kto im szacunku nie daje." ~ Sherry Argov

Jest prosty mechanizm, który zaraz Wam przedstawię. Nie oczekujesz szacunku? Nie dostajesz go. Jeśli milczysz i dajesz się poniżać, to ludzie będą to wykorzystywać. Akceptujesz rolę ofiary? Ktoś inny zaakceptuje rolę kata.

Mów. Krzycz. Pokazuj, że nie zgadzasz się na złe traktowanie. Odmawiaj. I trzymaj się swojego zdania, bo to czyni z Ciebie kogoś.

,,Mężczyzna szanuje kobietę,która nie toleruje złego traktowania." ~ Sherry Argov

Pozwolę sobie zaprezentować Wam kolejny mechanizm. Działa na równie prostej zasadzie. Nie szanujesz siebie = inni także tego nie robią. Pomyśl, tak na chłopski rozum. Choćbyś był najbardziej wartościowym, inteligentnym, oczytanym człowiekiem, choćbyś dostał z 15 Oscarów - czemu ludzie mają Ciebie szanować, skoro sam pokazujesz, że nie jesteś wart tego respektu z ich strony?

To od Ciebie zależy Twoja przyszłość

„Staram się nie podejmować decyzji, wobec których nie jestem podekscytowany.” ~ Jake Nickell

Nie od babci. Nie od cioci, wujka czy taty. To nie wina siostry, że nie osiągnąłeś sukcesu. Kurczę ludzie - chyba zbyt często myślimy, że czyjeś osiągnięcia to kwestia tego, że miał szczęście. Że mu się pofarciło i o proszę - spadła gwiazdka z nieba, on wypowiedział życzenie i ma. Nie, nie i po stokroć nie!

Zapominamy o tym, że w to, by zrealizować cel, trzeba włożyć masę ciężkiej pracy, tysiące godzin spędzonych na doskonaleniu się w danej czynności, łzy porażek, siłę, aby powstać. Chcesz coś zdobyć? To nie gadaj, ale działaj!

„Przez ostatnie 33 lata patrzyłem w lustro każdego ranka i pytałem siebie: “Jeśli dzisiejszy dzień byłby ostatnim w moim życiu, czy chciałbym zrobić w nim to, co planuję zrobić dziś?”. I zawsze, gdy odpowiedź brzmiała “Nie” zbyt wiele razy z rzędu wiedziałem, że muszę coś zmienić.” ~ Jobs

Twoja dzisiejsza decyzja buduje Twoje jutro. Sprawia, że jesteś albo o krok bliżej albo o krok dalej. I pamiętaj o jednym - ona jest Twoja. Nikogo innego, Ty masz prawo wyboru. I w zależności od tego co wybierzesz, tak potoczy się Twoja przyszłość.

„Geniusz to 1% inspiracji i 99% potu.” ~ Thomas Edison

Możesz być jaki tylko chcesz

„Musisz wziąć osobistą odpowiedzialność. Nie możesz zmienić okoliczności, pór roku, albo wiatru, ale możesz zmienić siebie. To jest coś, nad czym masz władzę.” ~ Rohn

Jesteś zbyt leniwy? Zbyt mało pewny siebie? Chcesz coś w sobie zmienić, bo to Ci nie odpowiada? Człowieku, nie daj sobie wmówić, że się nie da.Prawda jest taka, że możesz być kimkolwiek zechcesz.

Wyobraź sobie siebie za 10 lat - to, że jesteś wstydliwy, nie oznacza, że umrzesz właśnie taki. Możesz zmienić siebie. Jest to jedna z najtrudniejszych rzeczy, z którymi przyjdzie Ci się w życiu mierzyć, ale to nie znaczy, że nie jest to niewykonalne.

,,W sercu każdej trudności spoczywa ukryta możliwość." ~ Albert Einstein

Walcz ze sobą, jeśli trzeba. Masz siłę - możesz zmienić nawyki. Człowiek został w tak niesamowity sposób skonstruowany, że posiada coś takiego zwanego kontrolą. Wybitnie przydatne urządzenie. Przetestowałam wielokrotnie. Dlatego też zachęcam - trzymajcie wodzę nad swoimi przyzwyczajeniami i zachowaniem.

Możesz zniwelować cechy, które utrudniają Ci życie - nieśmiałość, lenistwo czy obżarstwo. Jeśli tylko zachcesz, staniesz się też odważniejszy, bardziej rozmowny czy pracowity. Ale musisz chcieć.

Na dziś to tyle z mojej strony - na koniec mam do Was jeszcze dwie prośby - koniecznie, ale to koniecznie napiszcie mi w komentarzach co sądzicie o tegorocznych Oscarach! Podobają się Wam zwycięzcy?

A po drugie - z całego serduszka zachęcam do zajrzenia na wattpada koleżanki, która zaczęła tam ostatnio pisać ciekawą książkę - promujmy pasje :)

https://www.wattpad.com/story/98296066-hope-historia-o-pewnej-emily#_=_

E Ty, gruba!

noreply@blogger.com (An) — Tue, 21 Feb 2017 21:04:00 +0000

Pamiętam ten dzień doskonale. Gdybyście byli mną, też byście mieli to w głowie do tej pory. Byłam chyba w 1 klasie gimnazjum. Ilekroć odtwarzam sobie to wszystko, słowo po słowie, krok po kroku, analizuję co właściwie działo się wtedy w mojej głowie, czuję niesamowitą wściekłość w środku. Nawet nie smutek, zwykłą wściekłość. Był to chyba początek lata, bo miałam na sobie moją ulubioną, krótką spódniczkę w szkocką kratę i jeansową kurtkę. Razem z moją ówczesną najlepszą przyjaciółką na całym Bożym światku szłam po szkolnym boisku. I byłoby cudownie. To mógłby być najlepszy dzień życia. Ale ktoś postanowił go zepsuć.

- E ty, gruba! - usłyszałam za plecami. ,,Nie odwracaj się, nie odwracaj się" mówiłam sobie w głowie. Zacisnęłam zęby i szłam dalej.

- E ty, gruba w spódniczce! - ewidentnie chodziło o mnie. Nie wiedziałam co robić. Czułam, jak grunt wymyka mi się spod nóg. To było okropne, ale bym to zniosła. Dałabym radę. Wróciłabym do domu, zamknęła się w pokoju i przesiedziała tak cały dzień. I jutro byłoby już okay.

Tylko że stała się rzecz, której niestety - nie przewidziałam. Moja przyjaciółka, osoba, której ufałam, wybuchła śmiechem. Ona cieszyła się jak głupia, a ja z całej siły starałam się nie rozpłakać.

Nie należę do osób, które łatwo wybaczają i zapominają. Nadal słyszę jej chichot i wciąż, mimo upływu czasu, rani mnie on tak samo. Nie umiem o tym tak po prostu zapomnieć. Nadal nie dociera do mnie to, że ona śmiała się z tego, że byłam gruba.

Od tego wydarzenia dzieli mnie jakieś 13 kilo, godziny męczących treningów, setki odmów, gdy ktoś proponował ciasto czy kawałek czekolady. Zmiana. Największa metamorfoza w moim życiu.

Ale wiecie co? Mimo, że jestem szczupła, mimo że ćwiczę, mimo że ludzie mówią, że przecież dobrze wyglądam, to we mnie gdzieś głęboko nadal siedzi ,,ta gruba w spódniczce". I czasem się budzi. Gdy nikogo nie ma w pobliżu. Wtedy wychodzi ze mnie i powoli, powolutku pokazuje mi, że ,,hej, dziewczyno, Ty nadal nie wyglądasz jak Chodakowska". ,,Ty nadal jesteś gruba"

Denerwuje mnie to. Coś tak małego, ten nic przecież nieznaczący śmiech mojej koleżanki, te kilka słów... To sprawiło, że tkwi we mnie ogromny kompleks. I tak, mam jej to za złe. Może jestem zawistna. Nie wiem. Ale to mnie najbardziej w tym wszystkim zabolało - jej zachowanie.

Nadwaga to straszna rzecz, kiedy się jej nie akceptuje. A ciężko jest tolerować wtedy swój wygląd, uwierzcie mi. Zwłaszcza, że ideały w tych czasach są, co tu dużo mówić, bardzo chude. Trudno jest być innym. Ciężko jest odstawać od reszty, nie ,,spełniać wymogów", że tak to określę. Zresztą doskonale wiecie, o czym mówię - żyjemy w tym samym świecie.

A kompleks, choćby był ,,zlikwidowany" fizycznie, nie znaczy, że w naszej głowie już go nie ma. Często pozostaje i tak też stało się w moim przypadku. Został i nadal żądli.

I chcę Was prosić tylko o jedno - gdy kiedyś dziwnym trafem znajdziecie się w takiej sytuacji jak ja, nie zgadzajcie się na to. I powiedzcie to wprost. A jeśli ktoś wyzywa Waszego przyjaciela, to stańcie w jego obronie. A jak nie macie odwagi to milczcie.

Śmiech to coś, co zraniło mnie najmocniej.

Nie muszę chyba dodawać, że po tym wydarzeniu już nigdy nie założyłam ukochanej spódniczki?

Jak zaczęłam być sobą

noreply@blogger.com (An) — Fri, 17 Feb 2017 13:43:00 +0000

Rok temu byłam inna. Jak odmienna osoba. Gdybyście mnie wtedy spotkali, bylibyście najprawdopodobniej w ciężkim szoku.

Zacznijmy od tego, że byłam kompletnie nijaka - moje poglądy zależały od tego, co mówili moi znajomi, pozwalałam innym się z siebie śmiać i dążyłam do tego, aby wszyscy wokoło byli zadowoleni. Żeby mnie lubili. Rezygnowałam z moich planów i postanowień, jeśli ktoś na mnie naciskał. Takie tło, które robi wszystko co w swojej mocy, aby inni mogli zabłysnąć.

Moi dziadkowie zawsze chcieli, abym była lekarzem i miała dobre oceny - z tym drugim problemu nie było, spełniałam ich ,,życzenie" w 100% - zawsze średnia powyżej 5, idealnie pisane sprawdziany, zawsze odrobione prace domowe. Kiedy tylko usłyszałam, jak rozmawiają o tym, że powinnam iść na medycynę, znalazłam kilkanaście liceów o najlepszym biol-chemie w okolicy. Co z tego, że bycie chirurgiem totalnie mnie nie kręciło? Oni tak chcieli, czyli tak najwidoczniej miało być.

I tak żyłam, w przeświadczeniu, że tak właśnie jest najlepiej. Gdy spełniam oczekiwania innych. Szłam do szkoły, uczyłam się wszystkiego, zawsze gotowa do odpowiedzi, świetna uczennica - wracałam do domu, odrabiałam lekcje, a co później? Najczęściej dzwoniłam do dziadków, żeby im opowiadać o kolejnych cudownych ocenach. To sprawiało, że byli ze mnie dumni, a ja potrzebowałam tego jak wody.

,,Jestem, jestem wszystkim, nawet Bogiem,

tylko sobą być, sobą być nie mogę. " ~ Riedel

Co robiłam w czasie wolnym? Grałam. Byłam uzależniona od gier na telefon, mogłam przesiedzieć przy tym i ze trzy godziny. Pasje? Jakie pasje? Nie znałam czegoś takiego. Gdy człowiek zajmuje się tym, żeby spełniać oczekiwania innych, traci siebie i swoje zainteresowania.

Stres. Jeden ogromny, chodzący stres - że coś nie pójdzie, że komuś się nie spodoba coś co robiłam, że mnie nie polubią, że nie będę wystarczająco dobra. Nienawidziłam tego. Umiałam to powstrzymać tylko w jeden sposób - jedzeniem.

Jadłam. Jadłam na potęgę. Najchętniej słodycze i fast foody. Rzecz jasna - w dużych ilościach. Wtedy czułam się dobrze - tylko na chwilkę, ale to mi wystarczało. Radość ze zjedzenia tabliczki czekolady jakoś rekompensowała mi to, że muszę być taka, jak chcą tego inni.

Dalsza część historii jest jasna - zapędziłam się w kozi róg. Nadwaga, a potem straszne kompleksy, łzy gdy trzeba było się przebrać w kostium kąpielowy, wieczne zaczynanie diety ,,od jutra" (bo przecież koleżanka chce zjeść z Tobą chipsy - a jak odmówisz, to Cię znielubi!), powolne zamykanie się w sobie.

Nie umiałam dać sobie z tym rady. Wszystko co robiłam kończyło się klapą. A ja nadal uparcie się w to zagłębiałam, starając się utrzymać same piątki i szósteczki, dając innym notorycznie prace domowe, pozwalając na śmianie się z tego, że odchudzanie coś mi nie idzie.

I to by mogło trwać cały czas. Nadal byłabym kulką siedzącą pod kołdrą, pochłaniającą cukierki i załamującą się swoim wyglądem. Ale tu coś się zmieniło.

Wybuchłam. Coś we mnie pękło.

Pamiętam ten dzień - jak zwykle nieszczęśliwa, jak zwykle smutna. Wtedy nagle wszystko zrozumiałam. Zobaczyłam to z perspektywy. Nadal nie wiem do końca, jakim cudem - pobierałam wtedy na telefon setne zdjęcie wysportowanej i uśmiechniętej kobiety. Przed oczami nagle stanęło mi to wszystko co dotąd robiłam.

I wiecie co? Odkryłam, że wcale nie chcę być lekarzem. Że ja się kurczę do tego nie nadaję. Pojęłam, że jeśli sama siebie nie szanuję, to inni tym bardziej nie będą mieć dla mnie respektu. Nie da się zadowolić wszystkich i nie warto nawet próbować. Trzeba na początku zadowolić siebie. Skoro spełniam pragnienia innych, to nic dziwnego, że nie mam czasu na dążenie do swoich marzeń. To co dokonałam, było nic nie warte. Bo nie osiągałam tego dla siebie, lecz dla satysfakcji innych. Musiałam zrobić rewolucję. Jak najszybciej. Wywrócić życie do góry nogami, zacząć od czystej karty.

Rzecz jasna - wprowadzenie zmian zajęło mi masę czasu. To nie było tak, że następnego dnia radośnie poszłam do szkoły głosząc wszem i wobec, że już nie będziecie sobie mną pomiatać. Nie. To był długi proces - ale wszystko zaczęło się od tej jednej sekundy. Tego momentu, w którym zrozumiałam, że nie byłam sobą. I że to było złe.

,,Być nikim, ale sobą, w świecie, który robi wszystko, co w jego mocy, dniami i nocami, by zrobić z ciebie przeciętniaka, oznacza walkę w najcięższej bitwie w jakiej dane było walczyć ludzkości i która nigdy się nie skończy." ~ Cummings

,,Dopóki wolno mi być sobą, nic nie jest niemożliwe." ~ Coetzee

Teraz jest świetnie - po tym roku, po tym przełomowym momencie, wreszcie mogę z czystym sumieniem oznajmić - jestem sobą. Robię to co kocham. Chcę się tym zająć w przyszłości. Dążę do tego, by osiągnąć wszystkie cele, które sobie postawiłam. Nad kompleksami pracuję, to tylko kwestia czasu i ciężkiej pracy.

Nigdy nie byłam szczęśliwsza. Ludzie też nauczyli się, że trzeba mnie szanować i nie jestem tylko do tego, by dawać im prace domowe do spisywania. Żyję. Nareszcie żyję, a nie wegetuję.

Pozwólmy sobie być sobą. Serio. To tylko moment, chwila - wystarczy spojrzeć na to wszystko co się do tej pory robiło i zadać jedno, proste pytanie. Czy robię to dlatego, że chcę?

Bo jest jeszcze czas na zmianę. Zawsze jest - mniej lub więcej, ale jest. Wykorzystajmy to! Nie warto spędzić życia spełniając cudze zachcianki i pragnienia. Po co? Oni nie są nami. Zróbmy wszystko, aby być szczęśliwym, dlatego, że kochamy to, czym się zajmujemy. Bo to właśnie nasze pasje nas określają.

,,Poddaj się temu, jaki jesteś.

Nie udawaj kogoś innego.

Bądź sobą i pozwól być sobą innym" ~ fragment Dekalogu Gestalt

Witajcie w mojej bajce

noreply@blogger.com (An) — Wed, 15 Feb 2017 18:15:00 +0000

Odwieczne pytanie wszystkich początkujących blogerów - jak zacząć, aby nie zanudzić czytelnika. Jak zatrzymać go choć na chwilę przy sobie. Co robić, co o sobie napisać - bo to, że trzeba się przedstawić to rzecz najjaśniejsza pod słońcem.

Co przypadkowemu czytelnikowi da wiadomość, że na imię mi Antonina, mam lat tyle i tyle i lubię czekoladę, ale tylko w ilościach hurtowych? No właśnie. Nic. Nuda! Gdybym przyszła do ,,Mam talent" i kazaliby mi w kilku słowach przedstawić siebie, a ja zapodałabym im taki właśnie wstęp, to zapewne wcisnęli by swoje wściekle czerwone guziki, wyrzucając mnie tym samym z programu.

Spróbujmy zatem tak - mam na imię Tosia. Antonina. Nina. Toni. Tosiek. Zwijcie mnie jak chcecie, moje imię ma trzy tryliardy zdrobnień, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Lecz ostrzegam, kochane ludki, jak ktoś zwróci się do mnie ,,Antosia" to znajdę, choćby mi to miało pół życia zająć i przywołam do porządku! (W tym miejscu macie poczuć grozę i strach, który powoli Was zniewala)

http://favim.com/image/3644688/

Chciałabym się Wam dobrze opisać. Abym przestała być dla Was jakąś nastolatką z internetu, tysięczną Tośką, która założyła bloga aby zaraz go zamknąć. Mam nadzieję, że uda mi się w jakiś sposób z Wami rozmawiać. Podzielić się z Wami tym co mam, bo to daje mi mnóstwo satysfakcji. Naprawdę. Nic nie sprawia mi tyle radości.

,,Tymczasem jesteś dla mnie jakimś chłopcem podobnym do stu tysięcy innych chłopców. I nie jesteś mi potrzebny. Także i ja nie jestem tobie potrzebny. Jestem dla ciebie tylko jakimś lisem podobnym do stu tysięcy innych lisów. ale jeśli mnie oswoisz, będziemy potrzebowali siebie nawzajem. Staniesz się dla mnie kimś jedynym na świecie." ~ Antoine de Saint-Exupery

Ten cytat (Zresztą z jednej z moich najukochańszych książek) wyraża to, co chcę zrobić - sprawić, aby to miejsce było wyjątkowe. Potrzebne. Magiczne. Teraz to jest blog. Jeden z miliardów. Ale być może uda mi się Was na tyle do niego przekonać, że zostaniecie ze mną na dłużej?

Jednakowoż póki co muszę się zadowolić faktem, że jestem dla Was tylko dziewczyną. Taką jak reszta nastolatek, różniąca się może nieco wyglądem czy stylem pisania. Potrzebuję Waszej cierpliwości, a obiecuję - zrobię wszystko, żeby czas, który poświęcacie na zaglądanie tu był przyjemny.

Co do mnie - żyję z pasją. Przypomina mi to troszkę jazdę na rollercoasterze - najpierw bardzo powoli pnę się do góry, ciężko pracuję, aby potem zaliczyć najbardziej szalony, najszybszy i ekscytujący zjazd. Wszystko co robię, robię na maxa. Zawsze. Czy to wielka impreza, mały projekt czy głupie notatki do testu - ja lubię być na 102%.

Stąd moje miliardy zainteresowań - muszę wykorzystać dzień, a skoro gdy zrobię jedną rzecz, to muszę się zabrać za coś nowego. Piszę, gram w teatrze, namiętnie oglądam skoki, czytam na potęgę, pianino też się nie kurzy, nauka języków - to tylko część tego, co zajmuje mój czas wolny. I wiecie co? Uwielbiam to! Kocham pracować, bo bez tego kompletnie brakuje mi zapału.

Jestem uzależniona. Od Queen. Słucham notorycznie, najchętniej byłoby to 24h na dobę, jednak czasem muszę spać a moi nauczyciele, mimo, iż są bardzo sympatyczni, chyba nie zaakceptowaliby głosu Freddie'go podczas nauczania mnie twierdzeń Pitagorasa czy dialektów. A wielka szkoda!

Co tu dużo mówić - poznacie mnie przez następne wpisy. To co tworzę wyraża mnie lepiej niż najdokładniejszy opis.

Mój blog będzie połączeniem wszystkich moich pomysłów, także Lejdis and Dżentelmen, zapowiada się nam mieszanka iście wybuchowa. W mojej głowie zrodziły się już szalone idee i plany kolejnych postów, które zobaczycie pewnie całkiem niedługo! Co tu jeszcze dodać - do przeczytania!