Recenzje Muzyki

Blog nie będzie już aktualizowany

noreply@blogger.com (ssdf) — Sat, 23 Aug 2014 17:56:00 +0200

Jeśli chcesz pozostać ze mną w kontakcie, subskrybuj moje playlisty na spotify:

MentalHIT, Black Warriors oraz Morphin Time

Recenzja: The Black Keys - Turn Blue

noreply@blogger.com (ssdf) — Tue, 13 May 2014 14:48:00 +0200

Do dziś pamiętam swój pierwszy kontakt z krążkiem El Camino. Była zima, końcówka 2011 roku. Nie miałem o czym pisać i na gwałt potrzebowałem jakiejkolwiek sensownej płyty – był to okres, kiedy miałem mnóstwo czasu i niewiele źródeł z nowościami muzycznymi. Po długich poszukiwaniach natrafiłem na informację o nowym albumie jakiegoś The Black Keys. Trochę poczytałem i okazało się, że formacja jest w Stanach na tyle popularna, że wypadałoby ją poznać. Potem, tak od niechcenia, odpaliłem krążek. Dzisiaj już wiem, że była to jedna z najlepszych decyzji w moim muzycznym życiu.

Zabierając się za odsłuch Turn Blue, nastawiłem się znakomite dzieło. W moim założeniu miało być utrzymane w charakterystycznym dla duetu klimacie blues-rockowa, doprawionym słyszalnie garage’owym akcentem. Energiczne, ale nie infantylne. Po kilkukrotnym zaliczeniu turnblue’owej jedenastki, jestem pewien: materiał daje radę.

O, chwytliwość.

Tak samo jak we wcześniejszych dziełach, również i w tym do gustu przypadł mi melodyjny charakter utworów. Słuchasz, cieszysz się, bo wpadają w ucho, ale nie nazwiesz ich przebojowymi. Podobnie jak opisywany niedawno Food, TB wyraźnie odcina się od prostych, radiowych rozwiązań, co zmniejsza szansę na zabłyśnięcie wśród grupy osób ceniących wyłącznie najmodniejsze i najbardziej dynamiczne brzmienia. Jednak słuchacze lubiący melodyjność osiągniętą przez efektowne połączenie garażowych gitar i ciepłych dźwięków blues-rocka, prędko nie odłożą tego krążka.

Tyle dobra…

W porównaniu do subtelniejszych poprzedników, Turn Blue oferuje znacznie szerszą gamę dźwięków. Naturalnie przyłożyło się to na wyraźniejsze niż dotychczas zróżnicowanie całości. Co ciekawe, pomimo większego rozmachu, materiał ani trochę nie stracił na klimacie. Wciąż słychać, że to stary dobry The Black Keys, który nawet jeśli pozostał przy swojej stałej konwencji, to nadal brzmi atrakcyjnie.

Jest Dan, są emocje.

Sporym (chociaż oczywistym) atutem jest obecność Dana Auerbacha. Jego charakterystyczny, nieco wycofany wokal w połączeniu z solidnymi brzmieniami odczuwalnie pogłębia nastrojowość wydawnictwa i nadaje mu niepowtarzalny styl. Zresztą tak samo jest w przypadku poprzedników. W każdym razie warto to podkreślić.

Ewa Wachowicz poleca.
Ja w sumie też.

Lubię dzieła takie jak Turn Blue. Wykonane z rozmachem, zróżnicowane, przykuwające uwagę i, co rzadko się zdarza, idealnie równe jakościowo. Chociaż dostajemy tylko 11 pozycji, są one porządne - nie ma tu ani jednego przymulającego wypełniacza. Każdy track mógłby zostać mega sukcesywnym singlem. Dodając do tego nieogłupiający tekst pełen nośnych refrenów, całość prezentuje się naprawdę wybornie. Ode mnie piąteczka.

Recenzja: Iggy Azalea - The New Classic

noreply@blogger.com (ssdf) — Wed, 7 May 2014 19:25:00 +0200

Są takie płyty, których nie musisz słuchać, by wiedzieć, że są słabe. Zaliczasz single, spoglądasz na listę producentów i wiesz, że szału nie będzie. Co najwyżej smutek, halucynacje i śmierć z niedożywienia. Przykładem takiego dzieła jest debiutancki LP Iggy Azalea’i. Rozsądek podpowiada, że skoro jej muzycznym mentorem jest sam T.I., prezentowany materiał będzie składał się z porządnych brzmień świadczących o światowym poziomie produkcji. Tymczasem wypuszczono coś, co kompletnie nie pokrywa się z tym założeniem. I tutaj pojawia się ogromny zgrzyt.

The New Classic to 12 nagrań stanowiących modną mieszaninę hip hopowych bitów i przesiąkniętych popową konwencją melodii. Jest to w miarę równorzędne połączenie – krążek jest w równej mierze popowy, co hip hopowy. Sam patent nie jest zły, bo takie kombinacje bywają chwytliwe, dobrze się sprzedają i (czasami) mają do zaproponowania ciekawą rozrywkę. Wystarczy spojrzeć na dorobek Nicki Minaj (tę ambitniejszą część) i B.o.B. Jednak to dzieło kompletnie mnie nie ruszyło. Za dużo w nim bylejakości.

W odróżnieniu od przytoczonych postaci, Iggy pozbawiona jest dwóch podstawowych cech dobrego artysty: oryginalności i autentyczności. Słysząc ją, za każdym razem przychodzą mi na myśl Angel Haze (najczęściej), Amy z Karmin i Nicki Minaj. Na ich tle Azalea nie wyróżnia się kompletnie niczym: stara się być równie zadziorna i błyskotliwa, nawet flow ma bardzo podobne. Nie kupuję tego – wokalistka sprawia wrażenie przeciętnego produktu, któremu kazano dosłownie kopiować wizerunek popularnych gwiazd. To nie brzmi prawdziwie.

Technicznie rzecz biorąc jest... poprawnie. The New Classic to głównie modne, wręcz oczywiste bity, uzupełnione słodkimi, radiowymi refrenami. Chociaż przeważnie mamy do czynienia z szybszym tempem, co ułatwia skupienie uwagi na materiale, to za sprawą mało zaskakujących, szablonowych dźwięków album staje się bardzo przewidywalny. Przez większość czasu odnoszę wrażenie, że słucham kontynuacji Dirty Gold Angel Haze, z krótką przerwą na will.i.am’a (porównaj Feelin’ Myself z Fancy) i Drake’a (Don’t Need Y’all – jeden z niewielu sensownych tracków). Nic tu nowego, same standardowe dźwięki, które czasami wypadają lepiej, zazwyczaj gorzej.

Z lirycznego punktu widzenia album jest niczego sobie. Tematyka co prawda nie powoduje opadu szczęki (imprezy, pieniądze, związki, własna wyjątkowość), lecz w pełni rekompensuje to żywy, ewokacyjny język, który sprawia, że tekst nie tylko wpada w ucho, ale nawet brzmi na tyle sensownie, że przykuwa uwagę. To znacząco podciąga poziom całości.

The New Classic to nic nowego. I w tym przypadku to rzeczywiście boli. Zwłaszcza, że poza garścią znanych, ogranych motywów mamy do czynienia z Iggy – autorką pozbawioną oryginalnego wizerunku, która w roli buńczucznej raperki brzmi niezwykle sztucznie. Dla mnie nie ma tu niczego atrakcyjnego. Jeżeli pokochałeś Dirty Gold Angel Haze i szukasz czegoś bliźniaczego, to krążek dla ciebie. Z kolei osoby choć trochę ceniące oryginalność i autentyczność, w najlepszym razie zanudzą się. Ode mnie trója z minusem.

Recenzja: Kelis - Food

noreply@blogger.com (ssdf) — Sun, 27 Apr 2014 18:24:00 +0200

Bardzo cenię elastycznych artystów, którzy na każdym kroku udowadniają, że przechodzenie z jednego gatunku muzyki na kompletnie odmienny to nic trudnego. Z tego powodu śledzę karierę Kelis – 34 letniej wokalistki, która ma na koncie 5 różnorodnych wydawnictw. W czasie niespełna 18-letniej działalności wędrowała po różnych stylach, zarówno typowo hip hopowych, soulowych, popowych, jak i czysto klubowych. I, co ciekawe, za każdym razem prezentowała najwyższą klasę. Gdy usłyszałem jej nowy singiel, nie zdziwiło mnie, że przedstawia klimaty, które ciężko przypiąć do Kelis. Za to nasunęło się pytanie - czy nadchodząca płyta będzie równie solidna co poprzednie?

Ciężko jednoznacznie określić, po jakim gatunku porusza się wokalistka na krążku Food. Mamy tu soul, R&B, funk, folk, momentami subtelną elektronikę oraz drobne motywy jazzowe – a wszystko to zmiksowane w spójną całość, czarującą ogromem analogowych brzmień i relaksacyjną konwencją. Już po pierwszym zaliczeniu 13 tracków nie miałem wątpliwości, że to materiał z górnej półki. A poniżej wyjaśniam dlaczego.

Największą zaletę Food stanowią starannie przemyślane brzmienia. W odróżnieniu od całkowicie syntetycznego Flesh Tone, tym razem dostajemy multum dźwięków pochodzących z analogowych instrumentów, które przełożyły się na ciepłe i kolorowe melodie. To nie tylko zapewnia bardzo przyjemne doznania akustyczne, ale przede wszystkim nadaje produkcjom nieprzewidywalnego charakteru – co track dochodzą nowe instrumenty, świeże motywy. To robi spore wrażenie. Zwłaszcza, że numery zostały zróżnicowane również pod względem emocjonalnym. Całość wprowadza w pozytywny nastrój, jednak w zależności od konkretnej pozycji, raz bywa beztrosko (Breakfast), a raz leniwie i smętnie (nostalgiczne Runner oraz magiczne Floyd z hipnotyzującym refrenem). Nie są to wyjątkowo intensywne odczucia, ale wystarczające, by wpłynąć na słuchacza. Jak zapewne się domyślacie, dzieło odstaje od mainstreamowych standardów. Brakuje radiowych schematów, oklepanych motywów i dźwięków kojarzonych z 9786543 innymi artystami. Zupełnie zrezygnowano z oczywistych rozwiązań, stawiając na różnorodność, klimat i ewokacyjne melodie. Chwytliwości też nie zaniedbano. Co prawda alternatywny charakter sprawia, że nie jest stricte przebojowa (może poza Friday Fish Fry, które posiada radiowy potencjał), jednak i tak czaruje błyskotliwym zgraniem atrakcyjnych melodii i zmysłowego, szorstkiego wokalu (patrz: Dreamer, Floyd, Forever Be). Ja to kupuję.

Obstawiam, że większości z was nie będzie chciało się wgryzać w tekst. Dlatego, w ramach formalności, krótko naświetlam, że Kelis skupia się głównie na tematyce miłosnopochodnej: na roli mężczyzny w życiu kobiety, zakończonym związku etc. Czyli na tym polu jest standardowo.

Food nie jest produktem nagranym na kolanie, który desperacko żebrałby o pieniądze fanów. Został w pełni przemyślany, wobec czego oferuje różnorodne, chwytliwe i, co najważniejsze, względnie innowacyjne brzmienie odstające od radiowych norm. W związku z tym słodkie nastolatki słuchające typowo eskowej muzyki mogą określić ten album jako nudny i przekombinowany. Jednak jeśli lubisz harmonijne i niekonwencjonalne klimaty, odpal pierwszy lepszy streaming i zalicz to wydawnictwo. Uszy będą ci wdzięczne.

Recenzja: The Used - Imaginary Enemy

noreply@blogger.com (ssdf) — Sun, 20 Apr 2014 19:39:00 +0200

Patrząc na ostatnie teksty, można zauważyć, że opisywałem różne płyty: eurodance, elektronikę, alternatywny hip hop etc. Jednak stosunkowo dawno nie polecałem mocniejszych brzmień, za którymi przepada większość z was. I tutaj pojawia się amerykańska kapela The Used wraz ze swoim najnowszym wydawnictwem. Stali czytelnicy mogą kojarzyć ten zespół z recenzji krążka Vulnerable z 2011 roku. Od czasu tamtego tekstu nie powróciłem do recenzowanego materiału. Tym razem też nie nastawiałem się na niewiarygodnie wielkie doznania. A tu taka przyjemna niespodzianka.

Na trwającym niemal godzinę Imaginary Enemy zawarto 12 dynamicznych utworów, wyprodukowanych głównie przez Johna Feldmanna. Tak jak dotychczas, utrzymano je w klimacie rocka, który sporadycznie zabarwiono elementami popu i punku. Poskutkowało to mieszanką zapewniającą ciekawą rozrywkę. Ale wcale nie taką nowatorską.

Zazwyczaj sceptycznie podchodzę do płyt oferujących rockowe darcie ryja - często nagrane są na jedno kopyto, wobec czego szybko się nudzą. Jednak w przypadku IE problem monotonnego brzmienia jest względnie niewielki. Dzięki zróżnicowanej stylistyce rzadko natykamy się na jednakowe motywy. Dynamiczne, typowo rockowe granie przeplatane jest słodkimi, chwytliwymi pozycjami (Generation Throwaway, Imaginary Enemy) przywodzącymi na myśl dorobek Fall Out Boys oraz nieco wolniejszymi ballado-podobnymi (Kenna Song, Overdose) i utworami zahaczającymi o punk (A Song to Stifle Imperial Progression (A work in progress)). Wszystko to zostało w pełni wyważone: szybsze numery nie drażnią chaotycznym charakterem, radióweczki różem, a ballady pseudo-ckliwą manierą. Za to dużo tu pozytywnej energii, która wręcz wylewa się ze słuchawek. Gdy dodamy do niej sporą melodyjność, otrzymamy dzieło stanowiące atrakcyjną alternatywę dla eskowych hiciorków.

Z drugiej strony, krążek nie jest tak solidny, jak mogłoby się wydawać. Jego głównym problemem jest standardowość brzmienia, czyli brak choćby symbolicznych innowacji pozwalających zróżnicować materiał wśród wielu innych pozycji tego typu. W rezultacie, doznania płynące z odsłuchu są przyjemne i względnie różnorodne, ale równocześnie mało zjawiskowe, przez co nie stanowią żadnej nowości. Z kolei to przekłada się na krótki cykl życia płyty – za pół roku mało kto będzie pamiętał nazwę przynajmniej jednego tutejszego numeru.

Tekst, jak tekst, nie wybija się niczym szczególnym. Standardowo opiera się na popularnych tematach, dopasowanych do buntowniczego charakteru melodii. Posłuchamy sobie o różnych aspektach miłości (tj. toksyczny związek, zauroczenie, chęć odbudowania związku itd.), życiowej odwadze, zewie wolności oraz pozostaniu sobą, czyli odrzuceniu maski narzucanej przez społeczeństwo. Nic poruszającego, ale wpada w ucho.

Czy warto nabyć Imaginary Enemy? Jeżeli lubisz dynamiczne, rockowe granie, to płyta dla ciebie. Co prawda szczęka ci nie opadnie i na każdym kroku będziesz wychwytywał znane motywy, mimo wszystko materiał jest wystarczająco chwytliwy i dynamiczny, by zainteresować i pobudzić zawartą w nim energią. W tym przypadku oryginalność schodzi na drugi plan, przez co jej brak nie stanowi większego problemu. Zakładając, że nastawiamy się na dzieło zapewniające jednosezonową rozrywkę. Tym właśnie jest IE.

Recenzja: Anette Olzon - Shine

noreply@blogger.com (ssdf) — Sat, 5 Apr 2014 19:05:00 +0200

Zapewne pamiętacie, jak w 2007 roku dołączenie Anette Olzon do Nightwish podzieliło fanów formacji. Jeden obóz opłakiwał odejście Tarji, traktując Anette jak przybłędę z ulicy, która kompletnie nie czuje klimatu zespołu. Natomiast drugi, widząc w nowej wokalistce spory potencjał, szybko zaadaptował się do zmian. Do tej grupy było mi najbliżej. Nie podlega wątpliwości, że wkład Anette w nastrojowość kompozycji był ogromny - to właśnie za jej czasów Nightwish wydał mi się najatrakcyjniejszy. Po jej odejściu, zacząłem zastanawiać się, jak poradzi sobie bez zespołu. Teraz mam okazję to sprawdzić.

Na dziesięciotrackowym Shine wokalistka zrywa z epickim rozmachem charakterystycznym dla produkcji Nightwisha. Zamiast tego prezentuje nam spokojne dźwięki, wśród których dominuje połączenie skrzypiec, gitar i klawiszy. I tak przez niemal całe 38 minut. Taka konwencja ma swoje plusy. Jednak minusów jest o wiele więcej.

Już przy pierwszym odsłuchu rzuciło mi się w uszy, że Anette nie do końca stworzyła to, co chciała. Tutejsze wyważone, harmonijne pozycje kompletnie mnie nie przekonują. Zamiast czarować subtelnym charakterem lub przynajmniej chwytliwymi melodiami, wydają się wyzute z energii i, co gorsza, jakichkolwiek emocji. W rezultacie większość utworów brzmi leniwie, jednostajnie i skrajnie delikatnie – jakby wokalistka wstydziła się sięgnąć po wyraziste motywy. A są momenty, w których aż się o to prosi (Shine). To nie jest tajemnicze, przygnębiające, ba, to nie jest nawet ckliwe ani kiczowate – materiał jest emotywnie suchy, pozbawiony wyrazistości oraz klimatu. Znaczy się, jest do bólu nijaki. Poza Like A Show Inside My Head i Floating nic nie przypomina, że mamy do czynienia z nagraniami, nad którymi spędzono więcej niż miesiąc. Jednym z niewielu plusów, o których warto wspomnieć jest ciepły, melodyjny wokal. To głównie on sprawia, że o dziele można powiedzieć, że jest przyjemne dla ucha. Szkoda tylko, że przez większość czasu Anette nie brzmi subtelnie, jak zapewne miała brzmieć, ale przywodzi na myśl speszoną nastolatkę, która po raz pierwszy występuje przed publicznością. Jednak powiedzmy, że nie jest to coś, co znacząco obniża atrakcyjność dzieła.

Gdyby nie teksty, album poleciałby do kosza po pierwszym odsłuchaniu. Pomimo standardowej tematyki (różne stadia miłości, topos wolności, samotności etc.), liryka wypada bardzo ewokacyjnie. Jest to zasługą środków stylistycznych pełnych niemal baśniowych motywów, które pobudzają wyobraźnię w mniejszym lub większym stopniu. Nie jest to mistrzostwo świata, ale pokazuje, że wokalistka rzeczywiście potrafi sprawnie operować słowem.

Wraz z tymi słowami definitywnie kończę współpracę ze Shine. Przez rażący brak wyrazistości, zarówno na polu technicznym (zero jakichkolwiek innowacji), jak i klimatycznym (emocjonalne drewno wołające o pomstę do nieba), materiał potwornie mnie wynudził. Z jednej strony to dobrze, że Anette odważyła się zerwać z nightwishową konwencją, udowadniając, że poradzi sobie w odmiennej stylistyce. Sama koncepcja wydawnictwa nie jest taka zła, szkoda tylko, że jej realizacja została doszczętnie skopana. Ode mnie leci ocena dostateczna. Jeżeli nie zwracasz uwagi na tekst, odejmij jedno oczko – tylko on sprawia, że da się tego wysłuchać więcej niż raz.

Recenzja: Tatiana Okupnik - Blizna

noreply@blogger.com (ssdf) — Tue, 1 Apr 2014 21:21:00 +0200

Chociaż Tatiana nagrywa od ponad 16 lat, jej osobą zainteresowałem się dopiero w 2011 roku, kiedy to wypuściła krążek Spider Web. Jej wcześniejsze produkcje, zarówno te spod szyldu Blue Café, jak i solowy On My Own, nie były na tyle atrakcyjne, by warto było powracać do nich szczególnie często. Nawet jeśli same w sobie nie raziły niczym konkretnym. Dopiero pozycja z 2011 roku okazała się na tyle elektryzująca, by co chwila gościć w mojej playliście. Tak więc, gdy dowiedziałem się, że Tatiana szykuje coś nowego, postanowiłem koniecznie sprawdzić, czy tym razem zaserwuje coś równie dobrego.

Na początku warto zaznaczyć, że na Bliźnie dostajemy całkowicie inne brzmienia niż w przypadku Spider Web czy wcześniejszego On My Own. Zamiast zmysłowego jazzu i motywów funku, otrzymujemy bardzo dużo dynamicznej elektroniki, rozłożonej na 16 pozycji trwających w sumie niewiele ponad 40 minut. Wbrew pozorom, nie są to tanie eskowe klimaty proszące się o featuring z Pitbullem i Flo Ridą. Zamiast tego Tatiana prezentuje nam coś, czym zdecydowanie warto się zainteresować. A oto najważniejsze powody.

Różnorodne brzmienie

Hasło różnorodne można rozpatrywać pod wieloma kątami. Tutejsza różnorodność to nie tylko zróżnicowane tempo, ale przede wszystkim odmienny charakter melodii. Większość nagrań składa się z typowo syntetycznych klimatów, które zostały wystarczająco zróżnicowane, by nie popaść w monotonię (co prawda momentami i tak bywa nudno, ale z zupełnie innego powodu – szczegóły niżej). Poza tym, są one urozmaicane dwoma spokojnymi, balladopodobnymi numerami, które stylistyką przywodzą na myśl materiał ze Spider Web. Pomimo tego, głównie dzięki łagodnym przejściom między kompozycjami, będących zasługą zastosowanych skipów, całość jest niezwykle spójna.

Techniczne dopracowanie

Utwory charakteryzują soczyste i po części surowe dźwięki, stanowiące mieszaninę wspomnianej elektroniki z brzmieniami instrumentów analogicznych. Ich połączenie ze zmysłowym wokalem Tatiany nadaje wydawnictwu wytwornego charakteru, który niekoniecznie przypadnie do gustu radiosłuchaczom - znacząco odbiega od słodziutkiej, wakacyjnej konwencji. Zero plastiku, wtórność nieodczuwalna.

Wpada w ucho

Na tym polu moim faworytem jest Oczy na Zapałki – track chwytliwy od początku do końca, głównie dzięki eklektycznemu połączeniu nośnej melodii i pełnego gracji wokalu. Podobnie wypada Ratuj Mnie (błyskotliwe zwrotki i pełen powabu refren), leniwe i klimatyczne Co Było oraz singlowy Blizna, czyli przyjemna radióweczka. Co do reszty, chwyta za ucho zdecydowanie słabiej niż wymieniona czwórka. Nie znaczy to jednak, że nie jest godna uwagi.

Mimo wszystko krążek posiada kilka aspektów, które istotnie psują dobre wrażenie. Zacznę od tego, że Blizna bazuje wyłącznie na sprawdzonych motywach, wobec czego ciężko doszukać się tu jakichkolwiek innowacji czy większych przejawów kreatywności. Co prawda nie razi to jakoś szczególnie, ale sprawia, że mało co wychodzi się ponad dobry poziom. Po drugie, kilka utworów jest tak wyblakła, że nawet pomimo wzmożonej koncentracji łatwo się przy nich wyłączyć. Mam tu na myśli byle jakie Zachłannie, Trupy i Konie Mechaniczne. One z automatu poleciały do kosza – nie oferują absolutnie nic ciekawego. Jak widać, wspomniana na początku różnorodność obejmuje też jakość nagrań. Nie doszukałem się innych wad. Całe szczęście.

Tekst nie jest wart uwagi. Nie mam na myśli tego, że jest zły. Spełnia swoją podstawową rolę, czyli wpada w ucho i łatwo zapada w pamięć. Niestety merytorycznie jest słaby, opowiada o wszystkim i o niczym. W tym przypadku nie traktuję tego jako coś obniżającego jakość wydawnictwa. Powiedzmy, że merytoryka nie jest wyjątkowo ważna w muzyce pop takiego kalibru.

Polubiłem Bliznę. Żeby niepotrzebnie nie gubić wątku, musiałem wyrzucić z niej trzy zbędne pozycje. Na szczęście pozostałe sprawnie się bronią, zarówno jakością wykonania, jak i sporą melodyjnością. Innymi słowy, warto rzucić uchem na to wydawnictwo – przynajmniej kilka utworów z pewnością przykuje uwagę. Jednak ze względu na brak znaczących nowości, żaden z nich nie przejdzie do historii. Szkoda, bo Tatiana zdecydowanie zasługuje na wylansowanie klasyka. Za to dzieło leci mocna czwóra.

Recenzja: Kylie Minogue - Kiss Me Once

noreply@blogger.com (ssdf) — Wed, 26 Mar 2014 17:55:00 +0100

1. Into the Blue 11. Fine

2. Million Miles 12. Mr. President

3. I Was Gonna Cancel 13. Sleeping with the Enemy

4. Sexy Love

5. Sexercize

6. Feels So Good

7. If Only

8. Lex Sex

9. Kiss Me Once

10. Beautiful

45-letnia Australijka nigdy nie tworzyła wyjątkowo wysublimowanej muzyki. Jej produkcje to w większości czysto radiowy pop, który swoim czasem robił spore zamieszanie w mainstreamowych rozgłośniach. Udawało mu się to głównie dzięki połączeniu dwóch bardzo ważnych cech: chwytliwości oraz wyrazistości. Właśnie to przesądziło o sukcesie tracków takich jak Spinning Around, Can’t Get You Out Of My Head, czy późniejszych The One i Get Outta My Way oraz sprawiło, że Kylie Minogue może cieszyć się ogólnoświatową popularnością – zarówno wśród eskowiczów, jak i fanów bardziej wyrafinowanej muzyki. Jednak po przesłuchaniu jej najnowszego albumu, łatwo dojść do wniosku, że tej drugiej grupie odbiorców może się nie spodobać.

Kiss Me Once jest dwunastą studyjną pozycją w dorobku Kylie Minogue i, podobnie jak poprzednie, pełna jest modnych, radiowych klimatów. Tym razem występują one w formie nowoczesnego electropopu, obfitującego w motywy powtarzające się w twórczości innych popowych artystów, które rządzą w notowaniach list przebojów. Tak więc już na wstępie widać, że zaprezentowana trzynastka nie będzie specjalnie odkrywcza. Ale czy aby na pewno oznacza to, że będzie niewarta uwagi?

To czego nie można odmówić temu dziełu (przynajmniej początkowo), to jego chwytliwość. Kylie w wyjątkowo sprawny sposób wycisnęła dużą dawkę przebojowości ze znanych elementów, które obecnie nie podnoszą ciśnienia w takim stopniu, jak kiedyś. Jednak dzięki szybkiemu tempu, typowo wakacyjnemu klimatowi i niewielkiej dawce pomysłowości dostajemy materiał, który wręcz idealnie będzie sprawował się w stacjach radiowych CHR dance. Co więcej, został on rozsądnie wyważony, wobec czego pomimo częstej obecności syntezatorów i autotune’owego wokalu, nie posiada śladów tandety (za wyjątkiem Beautiful, w którym plastikowy głos naprawdę razi). Głowa nie boli, uszy nie krwawią. Niestety na hitowości oraz beztroskim i wyważonym charakterze zalety tego krążka się kończą. W wielu przypadkach mamy do czynienia z niewykorzystanym potencjałem. Weźmy przykładowo Kiss Me Once – track, który może pochwalić się przyjemnymi zwrotkami, spalonymi przez wyblakły refren. Jednak, co zdecydowanie gorsze, zaprezentowany materiał stosunkowo szybko się nudzi. O ile przy pierwszym odsłuchu rzeczywiście wpada w ucho, o tyle przy czwartym nie wzbudza większego zainteresowania. Nic dziwnego, taka jest cena stosowania modnych dźwięków. Ucho przyzwyczaja się do nich bardzo szybko.

Lirycznie Kylie wypada tak, jak przystało na gwiazdę muzyki pop. Czyli zwyczajnie. Jej kwestie skupiają się głównie wokół miłości, z naciskiem na najpopularniejsze motywy tj. namiętność, zdrada i seks. Wbrew pozorom nie jest to szczególnie szokujące. Po prostu wpada w ucho i nie razi głupotą. To powinno wystarczyć. Przecież to eurodance.

Biorąc pod uwagę stosunek znanych motywów do inwencji twórczej oraz, w konsekwencji, żywotność tutejszych kompozycji, Kiss Me Once ciężko nazwać dobrym dziełem. Nawet jeśli początkowo zapewnia przyzwoitą rozrywkę, to bardzo szybko traci swój urok i staje się co najwyżej przyjemny dla ucha. W wakacyjnej, eskowej playliście, krążek wypadnie znakomicie. Jednak, chcąc nie chcąc, pod koniec sezonu będzie nam wychodził bokiem. Trzy z plusem.

Recenzja: Kid Cudi - Satellite Flight: The Journey to Mother Moon

noreply@blogger.com (ssdf) — Sun, 16 Mar 2014 17:59:00 +0100

1. Destination: Mother Moon

2. Going To the Ceremony

3. Satellite Flight

4. Copernicus Landing

5. Balmain Jeans

6. Too Bad I Have To Destroy You

7. Internal Bleeding

8. In My Dreams 2015

9. Return of the Moon Man (Original Score)

10. Troubled Boy

Lata 2008-2010 to jeden z najpiękniejszych okresów w moim życiu. Między innymi muzycznie. Dokonałem wtedy wielu wspaniałych odkryć, które ukształtowały moje poczucie muzycznej estetyki. Najważniejszym z nich był materiał Kida Cudiego. Zarówno EP, jak i dwa pierwsze LP’e nasycono sporym ładunkiem emocjonalnym, który w połączeniu z pomysłowymi hip hopowymi bitami oraz charakterystycznym wokalem, poskutkowały muzyką nie do podrobienia, magnetyzującą nostalgicznym klimatem. Niestety na dwóch kolejnych wydawnictwach: WZRD i Indicud, Mescudi stracił na uroku na rzecz elektroniczno-rockowych eksperymentów. Liczyłem, że na nowym podejściu wyrównają się proporcje: nastrojowość – nowatorstwo. Jednak not this time.

Satellite Flight: The Journey to Mother Moon stanowi jeszcze większy ukłon w stronę kreatywnej mieszanki rocka i futurystycznej elektroniki, w której hip hop odgrywa co najwyżej epizodyczną rolę. Podobnie jak ostatnim razem, większość materiału skomponował sam raper, okazjonalnie wspierany osobą Dot da Geniusa – producenta towarzyszącego mu od czasów A Kid Named Cudi. Do dyspozycji oddano nam 10 tracków trwających w sumie niewiele ponad 40 minut. Ilość nie powala. Sprawdźmy, czy jakość jest równie...oszczędna.

To, co w twórczości rapera pozostaje niezmienne to nieprzewidywalny charakter brzmienia. W każdym z zaprezentowanych wydawnictw tak różnicuje poszczególne utwory, że pomimo spójnej konwencji, nie da się popaść w monotonię – co nagranie to inny motyw, zupełnie odrębna historia. Wyraźnie słychać to w przypadku dwóch ostatnich krążków, których nowatorski styl sprawił, że (muzycznie) zaskakiwały na każdym kroku. Tym razem jest podobnie. SF:TJTMM wypełniają mroczne syntezatory połączone z psychodelicznymi motywami rocka, przywodzącymi na myśl materiał z WZRD. Ta eklektyczna mieszanka nadaje kompozycjom mistycznego charakteru, potrafiącego zniewolić szczególnie w nocy, kiedy tajemnicze brzmienie oddziałuje najsilniej. Mimo wszystko nie jest to półka pokroju drugiej części Man on the Moon – pozycji, której ewokacyjny klimat przesiąknięty potężną dawką uzależniającej nostalgii przenosił do całkowicie innej rzeczywistości. Tam wrażenia były skrajnie intensywne. Ciężko było o numer nie wywołujący wielkich emocji. Pod tym względem najnowsze dzieło Cuddera wyraźnie ustępuje poprzednikom. To jedyna, ale za to bardzo odczuwalna wada tej płyty. W dodatku zauważalna wyłącznie po zrozumieniu dotychczasowej twórczości rapera z Cleveland.

Jak wspomniałem na początku, hip hopu nie ma tutaj prawie wcale. W konsekwencji niemal całkowicie zrezygnowano z „klasycznych” bitów i błyskotliwych sampli. Co więcej, znacząco ograniczono udział wokalu, w efekcie czego połowa materiału to instrumentale. Nic dziwnego, tego wymaga specyficzna konwencja dzieła. Jednak gdy już mamy do czynienia z tekstem, standardowo przyjmuje on osobisty charakter. Skupia się m.in. na samotności, marzeniach, wolności, pokonanych problemach, pogardzie dla hejterów i stosunku do kobiet. Innymi słowy, prezentuje emocjonalny chaos obecny w życiu rapera. A to jak najbardziej uatrakcyjnia wydawnictwo.

Kid Cudi stopniowo oddala się od swoich korzeni - coraz mniejszą uwagę przykłada do rodzimego hip hopu, coraz częściej eksperymentując z wizjonerską elektroniką. Na dłuższą metę to dobrze, bo technicznie rzecz biorąc Satellite Flight: The Journey to Mother Moon jest bez zarzutu. Artystyczny rozwój zawsze spoko. Jedyne nad czym wypada popracować, to intensyfikacja emocji zawartych zarówno w melodiach, jak i tekście. Scott już nieraz udowodnił, że potrafi połączyć brzmieniową perfekcję z klimatyczną bombą atomową. Wystarczy to powtórzyć. A nadchodzący Man on the Moon III to bardzo dobra okazja, by to zrobić. Tymczasem za SF leci czwóra. Z plusem.

Recenzja: St. Vincent - St. Vincent

noreply@blogger.com (ssdf) — Tue, 11 Mar 2014 15:59:00 +0100

Jakiś czas temu, wracając z uczelni spotkałem starą znajomą, z którą za wszelką cenę staram się unikać rozmów o muzyce. Skrajna miłośniczka Pitbulla, Keshy i innych artystycznych pomyłek, ponadto typ człowieka, który zasypuje ludzi lawiną linków do różnych dziwnych rzeczy.

- Słyszałeś nową płytę St. Vincent? Zajebista jest.

- Nope – i wcale nie miałem zamiaru, ale to już zachowałem dla siebie. Od dłuższego czasu nie ufałem jej poleceniom.

Jednak na zachętę zapuściła mi track Prince Johnny. Wbrew pozorom nie była to półka Pitbulla. Dlatego postanowiłem dać krążkowi szansę. Jak widać, przeżyłem. A oto moje wrażenia.

W ramach wstępu: St. Vincent jest czwartą solową płytą Annie Clark. W wersji podstawowej otrzymaliśmy 11 utworów ukazujących skrzyżowanie noise popu i art rocka, które oferują w sumie 40 minut stosunkowo alternatywnej rozrywki. Ale za to bardzo nierównej.

Technicznie rzecz biorąc, mamy do czynienia z różnorodnym dziełem. Najwyraźniej widać to na przykładzie tempa. Z jednej strony dostajemy takie Rattlesnake, Bring Me Your Loves, Psychopath, Birth In Reverse, Regret i Digital Witness, czyli pozycje stosunkowo dynamiczne. Paradoksalnie, to właśnie one szpecą tu najbardziej (z wyjątkiem Rattlesnake i Birth in Reverse). Nawet jeśli odbiegają od radiowych standardów, co teoretycznie powinno świadczyć o ich nieschematycznym charakterze, to nie uwodzą pomysłowością ani nie niosą żadnego ładunku emocjonalnego. Są pozbawione wyrazistości, przez co nie oddziałują na słuchacza w wyjątkowo intensywny sposób. Szkoda, bo zastosowane tu poszarpane, doprawione synth popowymi motywami dźwięki wiążą się ze sporym potencjałem – niestety pozbawiona polotu konwencja sprawiła, że przerodził się on w pseudo artystyczną manierę. Owszem, to nie razi. Po prostu przynudza. Dużo lepiej prezentują się ballady, przy których nie ma tego typu problemów – zazwyczaj czarują prostymi, lecz klimatycznymi i pełnymi chłodnej elegancji melodiami (Prince Johnny, I Prefer Your Love, Severed Crossed Fingers) ocierającymi się o baroque pop. Wpadają w ucho i dzięki leniwemu brzmieniu bezproblemowo odprężają. Jak widać, St. Vincent jest rzeczywiście bardzo nierówne jakościowo. Na szczęście większość pozycji sprawnie się broni.

Pomimo mało odkrywczej tematyki (motywy miłości, oddania, nadziei etc.), liryka nie usypia. Dzięki osobistemu (nie patetycznemu, o dziwo) charakterowi wersów, są one nasycone są emocjami, często goryczą, co zwróci uwagę słuchaczy. Znaczy się fanów wokalistki, którzy będę w stanie wyłapać nawiązania do życia prywatnego Annie. Reszta tego nie doceni.

St. Vincent to dobra pozycja, posiadająca zarówno mocne, jak i średniawe momenty. Z pewnością co najmniej kilka utworów wzbudzi twoje zainteresowanie. Mimo wszystko łatwo odczuć spory niedosyt spowodowany niewykorzystanym potencjałem części brzmień, których atrakcyjność kończy się po dwóch sekundach. Na szczęście poza tym aspektem nie ma niczego, co obniżałoby wrażenia płynące z odsłuchu. Mnie krążek przypadł do gustu – czasami przynudzał, ale w gruncie rzeczy jeszcze kiedyś do niego powrócę.

Recenzja: We Will Fail - Verstörung

noreply@blogger.com (ssdf) — Sat, 1 Mar 2014 14:10:00 +0100

Jak już kiedyś wspomniałem, lubię dostawać maile od polskich wytworni muzycznych. Zdarza się, że zachęcają mnie do poderżnięcia sobie gardła, zarówno swoją ilością, jak i jakością prezentowanych debiutantów, którzy nagrywają, ale nie za bardzo wiedzą co ani dlaczego. Jednak przebijając się przez raniące serce i uszy śmieci, czasami natrafiam na naprawdę mocny materiał. Taki, jak ten od projektu We Will Fail, za którym stoi Aleksandra Grünholz – warszawski grafik komputerowy. Dla znalezienia takich pozycji warto się poświęcić.

Verstörung to bardzo specyficzne wydawnictwo. Składa się na niego 14 eksperymentalnych tracków, wyprodukowanych wyłącznie przez Olę, a wypuszczonych nakładem Monotype Records. Gdy po raz pierwszy przesłuchałem zaprezentowaną elektronikę, nie wzbudziła we mnie większych emocji. Jednak przy kolejnym podejściu odkryłem, że po prostu źle się za nią zabrałem.

Na początku muszę zaznaczyć – to nie jest materiał, którego możesz słuchać w każdych warunkach: w drodze na uczelnię, podczas popołudniowego spaceru itd. Jego tajemniczy i jednocześnie hipnotyzujący charakter sprawiają, że najsilniej oddziałuje po zachodzie słońca, kiedy to wzmacnia subtelny, nieco nostalgiczny wymiar nocy. To niezwykle ewokacyjna pozycja. Z drugiej strony, doskonale wyważone melodie o nietypowej budowie (brak wyszczególnionych zwrotek, refrenów, brigde’u) nawet nie starają się wpaść w ucho, w związku z czym nie znajdą miłośników wśród radiosłuchaczy. Szczególnie, że dzieło nie zawiera ani wokalu (który zepsułby tutejszą nastrojowość) ani jakichkolwiek popularnych motywów. Dlatego pozornie może się wydawać zbiorem chaotycznych, pozbawionych sensu dźwięków. Nie zmienia to faktu, że krążek idealnie sprawdza się w roli soundtracku do pracy. Pisząc tekst lub wykonując inną wymagającą skupiania czynność późno w nocy, dobrze jest mieć przy sobie płytę, która będzie ci przypominać, że jeszcze nie śpisz i jednocześnie nie będzie rozpraszać nachalną konwencją. Verstörung jest w tej sytuacji niezastąpiony. Odpręża, koi zmysły oraz, dzięki zróżnicowaniu poszczególnych utworów, nie nudzi, przez co pozytywnie wpływa na koncentrację i znacznie wydłuża czas pracy. Brakowało mi takiej pozycji.

Verstörung to krążek o długiej żywotności – zakupując go można mieć pewność, że nie znudzi się po kilku dniach. Jest to zasługą jego wyrafinowanego charakteru, który sprawia, że nie warto słuchać go 24/7. Nie w każdych warunkach działa równie intensywnie. Co więcej, jest bardzo spójny, wręcz do takiego stopnia, że pojedyncze utwory nie oddadzą klimatu całości. Dopiero słuchając od pierwszego do ostatniego tracka, można odczuć silne doznania, stopniowo budowane przez kolejne pozycje. Ciekawa i solidnie wykonana odskocznia od szeroko pojętnego mainstreamu.

Recenzja: Sophie Ellis-Bextor - Wanderlust

noreply@blogger.com (ssdf) — Tue, 25 Feb 2014 21:13:00 +0100

Recenzję Make a Scene napisałem w pierwszym roku działalności bloga – okresie, z którego nie jestem szczególnie dumny. Niepotrzebnie skrytykowałem wtedy bardzo dobre dzieło, które wówczas wydało mi się przekombinowane i chaotyczne. Elektronika w jakiejkolwiek formie nie była moją mocną stroną. Jednak po pewnym czasie, gdy już przekonałem się do gatunku, krążek długo nie opuszczał mojej playlisty. Od tamtej pory, nigdy nie zaliczyłem podobnej wpadki. Zabierając się za Wanderlust nie chciałem popełnić analogicznego błędu. Na szczęście nie miałem tego typu problemów. Łatwo rozgryźć ten krążek.

Tym razem dostajemy 11 utworów, które z Make a Scene mają niewiele wspólnego. Przede wszystkim różnią się gatunkiem. Mamy tutaj do czynienia ze wyważonym indie rockiem, ocierającym się o folkowe klimaty. Wbrew pozorom oraz nudnemu trailerowi, nagrania mają dużo do zaoferowania - zarówno na arenie akustycznej, jak i emocjonalnej. A co dokładnie, o tym poniżej.

Wanderlust to spokojny materiał. Nie ma tu przytłaczających syntezatorów, uszojebnego auto-tune’owego wokalu ani oklepanych motywów, znanych z tysiąca innych wydawnictw. Zamiast tego zainwestowano w szeroki wachlarz analogowych instrumentów (gitary, fortepian, skrzypce, wiolonczele, keyboard itd.), które poskutkowały powstaniem ciepłych i przyjaznych dla ucha melodii. Ze względu na ich dystynkcyjny charakter, numerom daleko do radiowych powerplay’ów. Usłyszymy tu głównie urocze ballady (Love is A Camera, Runaway Dreamer, When The Storm Has Blown Over etc.), na urok których wpływa nasycony elegancją oraz zmysłowością wokal Sophie. To pozbawione patosu pozycje, z których emanuje autentyczność tak wielka, że ciężko się od nich oderwać. Mogą również pochwalić się nośnymi refrenami - Sophie z łatwością wykrzesuje maksymalną atrakcyjność z pozornie wyeksploatowanych dźwięków. Słychać to zwłaszcza przy dynamicznych pozycjach (13 Little Dolls, Cry To The Beat Of The Band, Until The Stars Collide), które zręcznie urozmaicają wolniejszą większość. Mimo wszystko nie jest to coś, co mogłoby trafić do przeciętnego eskowicza. Jednak osoby gustujące w naturalnym, elegancko brzmiącym indie rocku, z pewnością znajdą tu coś dla siebie. Z technicznego punktu widzenia, Wanderlust jest przemyślanym oraz solidnie dopracowanym dziełem, pozbawionym rozpraszających uwagę wypełniaczy. Ciężko się do czegoś przyczepić: jest w miarę różnorodnie, ciekawie i klimatycznie.

Jeżeli chodzi o tekst, na tym polu jest zwyczajnie. Sophie śpiewa głównie o miłości, zaangażowaniu w związek oraz potrzebie stabilności. Co prawda sama tematyka nie wybija się ponad przeciętność, jednak na uwagę zasługuje opis przyrody oraz warunków atmosferycznych, które stwarzają niemal baśniowe tło. Liryka nie staje się przez to wyjątkowa, ale oczywistości owiniętych w atrakcyjną otoczkę słucha się o wiele przyjemniej.

Wanderlustem zdecydowanie warto się zainteresować. To konkretna pozycja, która przykuwa uwagę pomimo braku nowatorskich i specjalnie świeżych patentów. Robi to za pośrednictwem efektownego użycia znanych motywów oraz naturalności, zarówno brzmienia, jak i budowanych przez wokal emocji. Dodając do tego brak rażących defektów, łatwo dojść do wniosku, że nie jest to dzieło do jednorazowego odsłuchu. Opłaca się dać mu szansę. Co najmniej kilka tracków zostanie z nami na dłużej.

Recenzja: Bruce Springsteen - High Hopes

noreply@blogger.com (ssdf) — Mon, 3 Feb 2014 19:01:00 +0100

Niedawno znacząco ograniczyłem odsłuchy potencjalnie słabych wydawnictw. Nawet w celach recenzenckich. Zamiast tego zamierzałem skupić się na prezentowaniu wam wyłącznie wybitnych płyt, mogących wnieść do waszej playlisty powiew świeżości. Takim krążkiem miał być High Hopes Bruce’a Springsteena – artysty, który nie wie, czym jest bylejakość. Spodziewałem się charyzmatycznego, emocjonującego i nieprzewidywalnego dzieła, co dla Springsteena nie powinno być trudnym osiągnięciem. Dostałem przeciętne odrzuty. Czyli mój błyskotliwy plan znowu nie wypalił.

Osiemnasty krążek Bruce’a zawiera 12 nagrań utrzymanych w klimacie kultowego folk rocka. Dopracowaniem aspektów technicznych zajęli się Ron Aniello i Brendan O’Brien, którzy nie pierwszy raz pracowali nad nagraniami Springsteena. Jednak tym razem wyszło im to zaskakująco słabo. Gdyby nie sesja, powiedziałbym, że ta pozycja zepsuła mi tydzień.

Pierwszy track, High Hopes, jest dynamicznym singlem, który pomimo przesłodzonego i nieco tandetnego refrenu, przykuwa uwagę bogactwem instrumentów sklejonych w przyjemne brzmienie. Szkoda, że jego urok zanika już przy drugim odsłuchu. Dużo lepiej ma się Harry’s Place, charakteryzujący się stonowanymi, nieco oldschoolowymi melodiami. Obok hipnotyzującego Down In the Hole i przebojowego Heaven’s Wall, jest jedną z najciekawszych produkcji. Poza tą trójką, nic się nie wybija. Przynajmniej nie na plus. American Skin (41 Shots) i Dream Baby Dream ciągną się jak samochody w krakowskich korkach, nie wywołując kompletnie żadnych emocji. Typowo amerykańskie The Wall przynajmniej stara się wpłynąć na serce słuchacza subtelnym charakterem. Gdyby nie schematyczność, zapewne by mu się udało. Co do reszty, ta również jest mało ewokacyjna. Słuchasz, cieszysz się kojącym działaniem ciepłych melodii utworzonych przez multum różnorodnych instrumentów, jednak nie chcesz odtworzyć jeszcze raz. Technicznie jest ok., wszystkie elementy ładnie ze sobą współgrają, pomimo zróżnicowanego tempa tworząc spójną całość. W każdym razie nie zmienia to faktu, że podkład to nic nowego. Zbyt przewidywalnie, bez polotu.

Tekst, tak dla odmiany, nie odbiega poziomem od wcześniejszych dokonań Bruce’a. Wciąż traktuje o problemach społecznych (tutaj: brutalność policji), przewadze siły uczucia nad rozsądkiem, miłości jako ważnym czynniku ładu społecznego etc. Dużo tu ciekawych przenośni, aluzji i nawiązań do wydarzeń z przeszłości. Jeżeli ktoś lubi tego typu smaczki, powinien być zadowolony z tej pozycji. Na mnie nie robi piorunującego wrażenia. Jest po prostu dobrze.

Jedno jest pewne, już do tego nie powrócę. Krążek niby nie odrzuca niczym szczególnym, jednak nie posiada też świeżych motywów, które mogłyby zachęcić do ponownego odsłuchu. Nie byłoby niczego złego w wydaniu takich przeciętniaków – zakładając, że byłyby darmowym prezentem dla fanów, wypuszczonym w ramach ciekawostki. Chęć wzbogacenia się na byle jakim materiale wyraża ewidentny brak szacunku do fanów. Wniosek? It’s all about the money.

Recenzja: Stephen Malkmus and the Jicks - Wig Out at Jagbags

noreply@blogger.com (ssdf) — Sun, 19 Jan 2014 15:28:00 +0100

Według last.fm, większość z was nie kojarzy dorobku formacji Stephen Malkmus and the Jicks, w skład której wchodzi Stephen Malkmus (tak, jego oraz kapelę Pavement to już znacie), Mike Clark, Joanna Bolme i Jake Morris. Grupa działa od niemal 14 lat, wydając przez ten czas 5 krążków, które wysoko oceniła większość prestiżowych krytyków. Słuchacze zresztą też, co przełożyło się na stosunkowo wysoką sprzedaż. 3 lata od wypuszczenia ostatniego albumu, Mirror Traffic, zespół powrócił z nowym materiałem. Dzisiaj dowiecie się, czy aby na pewno jest się czym podniecać.

12 kompozycji zamkniętych pod szyldem Wig Out at Jagbags są przedstawicielami stonowanego, klasycznego indie rocka. Za ich wyprodukowanie odpowiadają członkowie zespołu, momentami wspierani przez Remko Schoutena, którego głównym zadaniem było miksowanie wokali. Wydaniem tego dzieła standardowo zajęła się Matador Records, czyli niezależna wytwórnia specjalizująca się właśnie w indie rocku. Teraz, gdy już wiecie kto, co i jak, możemy przejść do wrażeń akustycznych.

Zaprezentowana dwunastka to przede wszystkim spokojne, ciepłe rockowe melodie, w których dominującą rolę odgrywają perkusja i gitary. Bez słyszalnego wspomagania syntetycznymi dźwiękami ani masą gwiazdek w featuringu. Na ogół mamy do czynienia z dosyć wolnym, ale nie flegmatycznym tempem, które znacznie przyspiesza w przypadku Rumble at the Rainbo i Chartjunk. Atrakcyjny charakter tego krążka jest zasługą chwytliwego wokalu (The Janitor Revealed), zręcznie tuszującego przeciętność melodii. W efekcie otrzymujemy łagodny materiał, którego największym atutem jest to, że nie męczy i od czasu do czasu wpadnie w ucho. Czyli nic szczególnego.

Nie da się ukryć, że zbyt stonowany charakter przełożył się na przewidywalność oraz monotonię kompozycji. W kontekście całego wydawnictwa można powiedzieć, że są one wręcz wtórne – często mamy do czynienia z podobnymi motywami, co znacznie obniża wrażenia płynące z odsłuchu. Owszem, tracki są poniekąd zróżnicowane i nie nużą po pierwszej kolejce, jednak ich analogiczność oraz brak innowacyjnych elementów sprawiają, że to indie, jak indie. Przyjemne, ale podobne do tysiąca innych płyt tego typu.

Wig Out at Jagbags to przyzwoity materiał. Co prawda nie powoduje opadu szczęki, ale też nie zmusza do natychmiastowego wyłączenia. W połączeniu z dopracowanym technicznie (merytorycznie już mniej) tekstem, sprawia, że warto do niego powrócić w okresie letnim, kiedy to jego nastrojowość będzie współgrać z pogodą. Na rower i letnie spacery jak najbardziej, na co dzień może zanudzić. Trzy z plusem.

Recenzja: Kid Ink - My Own Lane

noreply@blogger.com (ssdf) — Fri, 10 Jan 2014 13:36:00 +0100

Kid Ink nigdy nie był raperem, do którego pałałbym ogromną miłością. Jego dotychczasowe krążki nie wzbudziły we mnie większych emocji, zazwyczaj były po prostu poprawne. Bez znaczących uniesień, bez rażących wtop. Zabierając się za odsłuch My Own Lane nie liczyłem więc na ponadczasowe wydawnictwo, pełne mistrzowsko wyprodukowanych nagrań, błyszczących pomysłowym charakterem. To była dobra decyzja, bo po kilkukrotnym zaliczeniu materiału muszę przyznać, że nie doczekałbym się niczego podobnego. W takim razie sprawdźmy, czy jest sens zabierać się za tę pozycję.

W skład My Own Lane wchodzi 18 numerów utrzymanych w bardzo lekkiej odmianie hip hopu. Czasami wręcz tak lekkiej, że ciężko stwierdzić, czy to jeszcze hip hop, czy już spopiałe R&B. Produkcją zajęli się m.in. DJ III Will, J. Grand, The Futuristics, Danja i DJ Mustard, czyli osoby mające spore doświadczenie w współpracach z mainstreamowymi raperami. Efekt ich pracy, chociaż mało wyrazisty, posiada kilka aspektów, którymi warto się zainteresować. Oto garść szczegółów.

W przypadku tego materiału dużą rolę odgrywa luzackie podejście do tematu. Raper postarał się głównie o beztroskie brzmienie, pełne przyjemnych dla ucha bitów, które nie wprowadzają w żaden konkretny nastrój. Zamiast tego zainwestowano w chwytliwość, sprawiając, że znaczna część pozycji jest bardzo nośna jak na hip hop, wręcz radio-friendly (Hello World, Money And The Power, Show Me). Na uwagę zasługują też numery czarujące subtelnymi melodiami (We Just Came To Party, I Don’t Care, More Than a King). Żeby nie było – materiał nie jest wcale taki grzeczny. Znajdziemy tu też kilka buńczucznych brzmień (Murda, Bad Ass), które co prawda nie podnoszą ciśnienia, ale stanowią doskonałe urozmaicenie stosunkowo spokojnej większości. No i przykuwają uwagę.

Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że nie usłyszymy tu wielu nowości. Utwory złożono wyłącznie z modnych elementów, z którymi miłośnicy mainstreamowego hip hopu są bardzo dobrze zapoznani. Jak wspomniałem na początku, nie warto liczyć na innowacje mogące przełożyć się na powstanie klasyków. Co więcej, materiał jest nierówny. Z jednej strony mamy godne uwagi tracki (akapit wyżej), a z drugiej nudne wypełniacze (Iz U Down, Main Chick – kopia Show Me, Tattoo Of My Name, oklepane No Miricles), istotnie obniżające wrażenia płynące z odsłuchu. Za dużo w nich schematów, za mało wyrazistości. Dobrze, że takich pozycji jest raptem kilka.

Przy produkcjach stricte hip hopowych wypadałoby rozpisać się na temat liryki. Jednak w tym przypadku niestety nie ma o czym. Przez większość czasu Brian zajmuje się kwestią kobiet i imprez, przeplatając to banalnymi spostrzeżeniami na różne tematy, przykładowo roli determinacji w dążeniu od celu. Nic ciekawego. A szkoda, płyta dużo by na tym zyskała.

My Own Lane przekonało mnie do siebie. Co prawda nie jest to dzieło, z którym wejdę w stały związek, jednak czas, jaki mu poświęciłem nie okazał się zmarnowany. Nawet jeśli krążek nie prezentuje niczego odkrywczego, to połączenie lekkich brzmień z melodyjnym charakterem sprawia, że warto się nim zainteresować, szczególnie w okresie letnim, kiedy to będzie nadawał się na wieczorny, słoneczny chillout. Czwóra z ogromnym minusem.

Przegląd Płyt Pominiętych #12

noreply@blogger.com (ssdf) — Wed, 8 Jan 2014 20:24:00 +0100

Childish Gambino - Because the Internet

Ilość tracków: 19

Gatunek: hip hop, PBR&B

Label: Glassnote & Island Records

Singiel: 3005

Na duży plus: The Worst Guys, No Exit, Life: The Biggest Troll (Andrew Auernheimer)

Na minus: -

Proponowana ocena: 5/6

A oto mój grudniowy faworyt. Because the Internet, jak przystało na solidną hip hopową produkcję, składa się z ciekawie opracowanych pozycji intrygujących nieprzewidywalnym charakterem. Poza soczystymi, bujającymi bitami posłuchamy wielu elektronicznych eksperymentów pełnych poszarpanych, ale spójnych motywów. Tak więc całość zdecydowanie odbiega od radiowych standardów. Jednak na swój sposób wpada w ucho i czaruje przyjemnym, po części beztroskim, a czasami nawet tajemniczym brzmieniem, przy którym bez problemu można się odprężyć, jednocześnie wciąż koncentrując się na materiale. Dodatkowo biorąc pod uwagę barwne głosy w featuringu (m.in. Chance The Rapper, Jhené Aiko i Azealia Banks) możemy nastawić się na maksymalnie zróżnicowane i pomysłowe produkcje, którymi fani hip hopu i PBR&B powinni się zainteresować. Ja to kupuję.

Toy - Join the Dots

Ilość tracków: 11

Gatunek: rock psychodeliczny, indie

Label: Heavenly Recordings

Singiel: Join the Dots

Na plus: As We Turn, Too Far Gone To Know, Join the Dots

Na minus: -

Proponowana ocena: +4/6

Join the Dots to drugi krążek angielskiej formacji TOY. Podobnie jak w przypadku debiutu, dostajemy materiał utrzymany w konwencji indie rocka zmiksowanego z psychodeliką. Przełożyło się to na powstanie ciepłych, rockowych melodii wspieranych przez subtelne motywy elektroniki. Całość prezentuje się klimatyczne, momentami tajemniczo, w dodatku istotnie odbiega od mainstreamowych standardów. Za sprawą stonowanego, leniwego tempa oraz spójnego, konsekwentnego brzmienia, dzieło idealnie nadaje się na wieczorny chillout, jako muzyka ‘w tle’: nie atakuje słuchacza natarczywymi motywami, nie wzbudza kontrowersji, nie jest na siłę przebojowe. Za to wciąż może pochwalić się sporą melodyjnością i hipnotyzującym wokalem. Nawet jeśli udział tego ostatniego został znacznie ograniczony. Wady? Fani tego typu klimatów dojdą do prostego wniosku – to nic nowego. Za dużo inspiracji (Yo La Tengo, Washed Out, Tame Impala), za mało autorskich patentów. Na szczęście nie jest to specjalnie rażące. Optymalne wydawnictwo warte co najmniej jednego odsłuchu. Ze mną zostanie na dłużej.

Angel Haze - Dirty Gold

Ilość tracków: 16

Gatunek: pop, w ostateczności hip hop

Label: Island Records

Singiel: Echelon (It's My Way)

Na plus: Deep Sea Diver, Black Synagogue, White Lilies / White Lies, Planes Fly

Na minus: Sing About Me, Battle Cry

Proponowana ocena: 3/6

Na swoim debiutanckim dziele Angel Haze zamieściła głównie popowe kompozycje, ubarwione hip hopem i sporadycznie r&b. Wbrew pozorom nie przełożyło się to ani na wyjątkową chwytliwość ani, tym bardziej, na godne uwagi bity. Przez większość czasu mamy do czynienia z niezobowiązującymi radióweczkami, pełnymi sprawdzonych, mało odkrywczych motywów, które nie wywołują znaczących emocji. Wobec tego osobom ceniącym oryginalność materiał może wydać się monotonny. Wrażenie to potęguje brak emanującej z utworów charyzmy. Pomimo swojego zadziornego stylu Angel nie należy do specjalnie wyrazistych wokalistek, co niestety słychać w jej twórczości. Jednak biorąc pod uwagę zróżnicowanie brzmień, ich wyważony charakter i brak choćby najmniejszej tandety, trzeba przyznać, że nie jest to męcząca pozycja. Pod tym względem jest ok. Pomijając kilka znacząco wybijających się nagrań, otrzymujemy technicznie poprawny, niczym nie wyróżniający się materiał. Takie połączenie Tiniego Tempah, Nicki Minaj i Amy Heidemann, w dodatku w niezbyt atrakcyjnej formie. Optymalna trója.

Tym wpisem rozstaję się z cyklem PPP. W zamian postaram się co pewien czas wrzucać innego rodzaju teksty. A jakie dokładnie, dowiecie się w najbliższym czasie. Najwcześniej na Twitterze lub Google+.

Przegląd Płyt Pominiętych #11

noreply@blogger.com (ssdf) — Wed, 1 Jan 2014 17:36:00 +0100

Tinie Tempah - Demonstration

Ilość tracków: 15

Gatunek: hip hop zahaczający o pop i elektronikę

Label: Parlophone

Single: Trampoline, Children of the Sun

Na plus: It's OK, Looking Down the Barrel, Lost Ones, Lover Not a Fighter

Na minus: Shape

Proponowana ocena: 4/6

W zeszłym roku wręcz nie mogłem doczekać się tego krążka. Liczyłem na coś mega mocnego, co szybko mi się nie znudzi. Co prawda im bliżej premiery, tym mniejsze miałem zarówno oczekiwania, jak chęci do odsłuchu, jednak ostatecznie i tak jestem zadowolony z jakości Demonstration. Pełno tu lekkostrawnych, dynamicznych brzmień, które nawet jeśli mają niewiele wspólnego z grimem, to i tak prezentują się nad wyraz nieźle. Mamy do czynienia z hip hopem zmiękczonym utalentowanymi gwiazdeczkami w featuringu (Paloma Faith, Laura Mvula, Emeli Sandé itd). W rezultacie większość brzmień przyjmuje radiowy charakter i opiera się na schemacie: buńczuczny rap Tiniego – słodziutki refren. Czyli patent wylansowany przez Eminema w LTWYL. Pomimo szablonowego charakteru, nagrania dostarczają rozrywki na stosunkowo wysokim poziomie. Słuchasz, wpada w ucho, czasami coś pozytywnie zaskoczy, potem zapętlasz. Jest to mało wyrafinowana muzyka, broniąca się połączeniem charyzmy gospodarza z prostymi, lecz niewiarygodnie chwytliwymi melodiami, którym można wybaczyć przewidywalność i niewielką schematyczność. Nie zmusza do głębokich refleksji, ale jeśli chcesz posłuchać czegoś modnego, melodyjnego i beztroskiego, co zarazem nie będzie raziło przesadną wtórnością, rzuć na to uchem. Zwłaszcza jeśli polubiłeś Disc-Overy oraz ostatnie wydawnictwo Labrintha i Naughty Boya. Dobra, chociaż mało odkrywcza robota.

M.I.A. - Matangi

Ilość tracków: 15

Gatunek: hip hop, elektronika, eksperymental

Label: Interscope Records

Single: Bad Girls, Bring the Noize, Come Walk with Me, Y.A.L.A

Na plus: Double Bubble Trouble, Exodus, Only 1 U

Na minus: w tę stronę materiał jest równy

Proponowana ocena: 4/6

Nowy krążek M.I.A. składa się z pomysłowych nagrań, pełnych egzotycznych brzmień, które połączone z rapem/wokalem artystki mogą wydawać się na pozór chaotyczne. Głównie dlatego, że jest to dzieło pozbawione schematów i modnych motywów, wobec czego może zapomnieć o karierze w mainstreamowych stacjach radiowych. Kompozycje utrzymano we względnie szybkim tempie; nie ma tu ballad ani innych zbędnych zamulaczy obniżających atrakcyjność wydawnictwa. Dodając do tego beztroski klimat, otrzymujemy silnie oddziałujące numery, które nie tylko wpadają w ucho (przykładowo Double Bubble Trouble – ciekawy motyw reggae), ale też zaskakują nieprzewidywalnym charakterem. Jednym z niewielu aspektów, które zaliczam na minus to zjawiskowość. Niby materiał brzmi świeżo i kreatywnie, jednak nie wywołuje tak wielkich emocji jak wcześniejsze wydawnictwa. Mimo wszystko mnie przypadł do gustu i z pewnością do niego powrócę. Zakładając, że nie zdecyduję się na poprzednie płyty raperki.

Avril Lavigne - Avril Lavigne

Ilość tracków: 13

Gatunek: pop-rock

Label: Epic Records

Single: Here's to Never Growing Up, Rock n Roll, Let Me Go

Na plus: Give You What You Like, Hello Heartache, w ostateczności Rock n Roll

Na minus: Bad Girl, Hello Kitty, Hush Hush

Proponowana ocena: 3/6

Natomiast Avril Lavigne to kolejny, obok Bangerz i Underground Luxury, przykład materiału byle jakiego. Do jego mocnych stron należy głównie różnorodność. Mamy numery zarówno energiczne, charakteryzujące się infantylnym brzmieniem, jak i ballady starające się poruszyć serce odbiorcy. W przypadku pierwszej grupy bywa różnie – część tracków wpada w ucho i pociąga stosunkowo beztroskim klimatem (Hello Heartache, Rock N Roll), jednak zdecydowana większość nuży wtórnością (17, Bitchin’ Summer, ciekawie zapowiadające się Hello Kitty etc.). Z kolei ballady wypadają na ogół przyjemnie. Co prawda nie wywołują większych emocji, bo Avril nie brzmi zbyt przekonująco, niemniej są proste, melodyjne i oferują przystępną rozrywkę (Give You What You Like). Mimo wszystko w obydwu przypadkach mamy do czynienia z masą popularnych szablonów i nieco oklepanych motywów, wobec czego nawet czołówka tego albumu szybko się nudzi. Czasami chwyci za ucho, czasami wywoła grymas (Bad Girl), na ogół jest jednak średniawo. Kolejna płyta pełna niewykorzystanego potencjału. Dużo nie stracisz olewając tę pozycję.

Przegląd Płyt Pominiętych #10

noreply@blogger.com (ssdf) — Fri, 27 Dec 2013 15:28:00 +0100

Lissie - Back to Forever

Ilość tracków: 12

Gatunek: rock, pop, indie, motywy folku

Label: Columbia Records

Single: Shameless, Further Away (Romance Police), Sleepwalking

Na plus: Przesłuchaj całość. Obowiązkowo.

Na minus: -

Proponowana ocena: +5/6

Drugi album amerykańskiej wokalistki jest o tyle ciekawy, że cechuje się potężną dawką przebojowości, powstałą bez pomocy plastiku ani oklepanych schematów. Mamy do czynienia z mieszaniną muzyki rockowej, indie oraz popu, co wbrew pozorom stanowi rozrywkę na bardzo wysokim poziomie. Głównie dlatego, że wszystkie tracki prezentują się równie atrakcyjnie. Część z nich zaskakuje sporą chwytliwością (singlowe Can’t Take It Back, Further Away (Romance Police), Shameless etc.), a część wyrazistym klimatem. Zwłaszcza beztroskim (I Bet On You, I Don’t Wanna Go To Work) i nostalgicznym (Love In The City). Pomimo sporego zróżnicowania klimatu oraz tempa materiał jest bardzo spójny – poszczególne utwory wzajemnie się uzupełniają, wobec czego bez względu na stałą konwencję ciągle coś się dzieje. W rezultacie można zapomnieć o monotonii. Dawno nie słyszałem tak atrakcyjnego i jednocześnie dopracowanego materiału. I równie niedocenianego, tak swoją drogą. Jeden z moich faworytów jeżeli chodzi o najlepsze płyty 2013.

I See Stars - New Demons

Ilość tracków: 12

Gatunek: electronicore

Label: Sumerian Records

Single: Violent Bounce (People Like You), Murder Mitten, New Demons

Na plus: New Demons, Violent Bounce

Na minus: Crystal Ball

Proponowana ocena: +3/6

New Demons jest czwartym LP'em grupy I See Stars. Utrzymano go w klimacie electronicore, czyli połączeniu metalowych dźwięków z dynamiczną elektroniką, momentami zahaczającą o techno. Wbrew pozorom materiał jest spójny, w pełni wyważony i przemyślany, w związku z czym nie wywołuje bólu głowy, jak to bywa w przypadku takich klimatów. Wręcz przeciwnie – czasami przynudza. Jest to winą przede wszystkim standardowego brzmienia, które pomimo elektronicznego pierwiastka niezbyt odbiega od twórczości innych metalowych kapel. Szkoda, bo gdyby panowie podeszli do tematu w bardziej kreatywny sposób, dzieło byłoby warte większej uwagi. Tymczasem jego atrakcyjność opiera się wyłącznie na dynamicznym i poniekąd mrocznym charakterze, obfitującym w spore pokłady energii. Tak więc jeżeli po ciężkim dniu przywracasz sobie siły muzyką metalową, możesz się skusić na to wydawnictwo. Ja wolę ciekawsze pozycje.

Miley Cyrus - Bangerz

Ilość tracków: 16

Gatunek: pop

Label: RCA Records

Single: We Can't Stop, Wrecking Ball, Adore You

Na plus: 4x4, FU, od biedy Wrecking Ball

Na minus: We Can't Stop, SMS (Bangerz), Love Money Party

Proponowana ocena: -3/6

Przesłuchując ostatnie dzieła hiper popularnych mainstreamowych artystów, zastanawiam się, czy monotonia i brak wyrazistości to jakiś nowy trend. Wyścig, kto wypuści bardziej wyblakły materiał. Teorię umacnia krążek Bangerz, który złożony jest z motywów posiadających spory hitowy potencjał. Niestety prawie nigdzie go nie wykorzystano, przez co nagrania brzmią nijak: nie są słodkie, jak to było dotychczas, nie są też agresywne ani specjalnie wyzywające. Emocji zero. Podobnie bywa z chwytliwością zabitą przez wtórność i przebojowość_na_siłę. Tak więc, poza bardzo przyjemną trójką, numery są w najlepszym wypadku przeciętne. A zwykle są nudne, w rezultacie krążek niewiarygodnie nuży już przy 9 tracku. Na plus mogę zaliczyć brak rażącej tandety – wbrew pozorom kompozycje nie ociekają skrajnym plastikiem ani pseudo-klubowymi motywami. Dzięki temu, mając dużo samozaparcia oraz kawę na biurku, można bezboleśnie przebrnąć przez całą szesnastkę. Jednak zastanów się, czy aby na pewno warto się poświęcać dla góra 3 optymalnych nagrań. Kiepski interes.

Recenzja: B.o.B - Underground Luxury

noreply@blogger.com (ssdf) — Sun, 22 Dec 2013 18:07:00 +0100

1. All I Want 11. John Doe

2. One Day 12. Cranberry Moonwalk

3. Paper Route 13. Nobody Told Me

4. Ready 14. Forever

5. Throwback 15. We Still in This Bitch

6. Back Me Up

7. Coastline

8. Wide Open

9. FlyMuthaFucka

10. HeadBand

B.o.B to bardzo sympatyczny gość. Nawet jeśli daleko mu do ikony hip hopu, to jego charyzma i flow są warte uwagi. A repertuar? Z tym bywa różnie – Bobby ma tendencję do obracania się w klimatach zbyt różowych jak na rap, często wręcz typowo radiowych. Dobrze widać to na przykładzie debiutanckiego krążka, który większe uznanie zdobył u Eskowiczów niż miłośników czarnych brzmień. Strange Clouds było pod tym względem zdecydowanie lepsze: wciąż pełne popowej słodyczy, ale nie aż tak dobitnej jak na debiucie. Dzisiaj przekonamy się, czym tak właściwie jest najnowsza pozycja amerykańskiego rapera – beztroską radióweczką, kolorowym rapopolo, a może poważną, hip hopową produkcją?

Underground Luxury to 15 nagrań w większości wyprodukowanych przez samego rapera, momentami wspieranego przez postaci tj. Arthur McArthur, Detail i DJ Mustard. Zabierając się za odsłuch, nie nastawiałem się na arcydzieło. Moimi jedynymi oczekiwaniami wobec UL były wyrazistość i charyzmatyczny charakter. Niestety nawet tego nie otrzymałem. Taki lajf.

Z technicznego punktu widzenia wydawnictwo nie jest złe. Składa się ze znanych i jeszcze nieodojonych dźwięków, z których zmiksowano poprawnie brzmiące bity. Głównym problemem materiału jest brak wyrazistości. Całość jest zbyt stonowana, zarówno pod kątem tempa jak i emocji: nie rozczula, nie jest beztroska, agresywna ani mroczna. Dodając do tego niewielką chwytliwość otrzymujemy pozycje warte co najwyżej jednorazowego odsłuchu. Przesłuchaj pierwsze lepsze Ready, Back Me Up czy Wide Open – co te tracki mają do zaoferowania? Niestety nic, bo podobnie jak większość pozostałych cechują się wyblakłymi melodiami oraz brakiem jakiegokolwiek klimatu. Poza wpadającymi w ucho Nobody Told Me i Coastline (radio-friendly, ale przynajmniej chwytliwe) oraz zajeżdżającym Wizem Khalifą One Day nie dzieje się tutaj kompletnie nic. Niby ograniczono ilość cukierkowych dźwięków, na czym materiał powinien dużo zyskać, jednak w tym przypadku przełożyło się to na większą monotonię. Odsłuch nie boli, ale i nie pociąga. Po prostu nudzi. Nawet charyzma rapera nie ratuje tego dzieła.

Tekst stoi na nieco wyższym poziomie niż podkład, ale też wypada przeciętnie. Główną tematyką są kobiety, hejterzy, miłość do sławy, imprez i alkoholu oraz pogoń za szczęściem, które można kupić za pieniądze. B.o.B ukazuje siebie jako zachłannego materialistę dążącego do nieustannego powiększania swojego bogactwa oraz prestiżu. Mało odkrywcze, ale osobisty charakter co niektórych tracków sprawia, że warto się tym zainteresować. Nie ogłupia.

Underground Luxury zdominowane jest przez przeciętność: przeciętne bity, przeciętny klimat, przeciętne featuringi, w dużej mierze przeciętny tekst. Lubię wcześniejszy dorobek rapera oraz jego występy gościnne, mimo wszystko do tej pozycji już nie powrócę. Nie przyciąga uwagi, jedynie powiela to, co już znamy. Przeciętna trója z minusem.

Recenzja: Beyoncé - Beyoncé

noreply@blogger.com (ssdf) — Thu, 19 Dec 2013 18:34:00 +0100

1. Pretty Hurts 11. ***Flawless

2. Haunted   12. Superpower
3. Drunk in Love    13. Heaven
4. Blow   14. Blue
5. No Angel
6. Partition
7. Jealous
8. Rocket
9. Mine
10. XO

Żeby sukcesywnie wydać płytę i nakłonić grupę docelową do jej natychmiastowego zakupu, przeciętny artysta musi się nieźle nagłowić – na początek głośna zapowiedź nachodzącego arcydzieła_którego_jeszcze_nie_słyszeliście, następnie gorący singiel i liczne spotkania z fanami. Wszystko to podsycane przez pełne superlatyw wywiady. Często tego typu zagrania powierza się managementowi lub zewnętrznym agencjom, które mają za zadanie narobienie szumu wokół premiery. Krótko mówiąc, promocja (przedsprzedażowa) nie jest kwestią pięciu minut. Na szczęście Beyoncé nie jest przeciętną artystką. Już ostatnio udowodniła, że nie musi zabiegać o względy mainstreamu, a stacje radiowe są dla niej, nie vice versa. Tym razem poszła o krok dalej, nie tylko nagrywając równie śmiały materiał, co dodatkowo wydając go z dnia na dzień, bez jakichkolwiek zapowiedzi. Britney zawiodła, podobnie Katy Perry – nawet Lady Gaga wypadła poniżej oczekiwań. Może przynajmniej Beyoncé-niespodzianka okaże się w pełni satysfakcjonującym wydawnictwem?

Z krążkiem Beyoncé sprawa ma się o tyle ciekawie, że jest to visual album. Oznacza się, że poza standardowymi ścieżkami otrzymujemy do każdej z nich klip video. Ja skupię się wyłącznie na muzyce, czyli 14 utworach trwających w sumie niewiele ponad godzinę. Jak zwykle mieszają one klimaty R&B, rapu i popu, tym razem wzbogacone o motywy muzyki elektronicznej, wobec czego wiele nagrań przyjmuje postać PBR&B (The Weeknd, Frank Ocean, Jessie Ware). Czyli artystka nie stoi w miejscu.

Jej najnowsze dzieło składa się z przyjemnych melodii, które za sprawą niekonwencjonalnego charakteru szybko chwytają za ucho i skupiają na sobie uwagę. Przykład? Dajmy na to Pretty Hurts i Blow. Cechują je proste brzmienie i wcale nie takie odkrywcze elementy. Mimo to złożono z nich naprawdę nośne motywy, które pozostają atrakcyjne nawet po wielu odsłuchach. Tak samo jest w przypadku reszty kompozycji. One również mogą pochwalić się względnym minimalizmem połączonym z soczystymi dźwiękami, przez co, podobnie jak single z 4, w komercyjnych rozgłośniach nie spotkają się z należną aprobatą. Szczególnie, że nie znajdziemy tu fast foodowych melodyjek ani dancefloorowych wymiataczy, które mogłyby to ułatwić. Bee udowadnia, że da się nagrać przyjemny i zwracający uwagę materiał bez stosowania tak tanich chwytów. Na plus warto zaliczyć też różnorodność klimatów. Mamy zarówno beztrosko brzmiące Blow, bardziej klasyczne r&b zabarwiane hip hopem (Drunk In Love), r&b w wersji subtelnej (Mine), modne popor&b zajeżdżające Rihanną (Flawless, Partition), wspomniane wcześniej PBR&B (Haunted) oraz emocjonujące ballady (Heaven). O dziwo wszystko to stoi na równie wysokim poziomie. Wady? Początkowo miałem zamiar wytknąć małą wyrazistość. Może coś w tym jest – tak czy owak po kilku odsłuchach przestało mi to przeszkadzać.

Tematyka poruszana przez Beyoncé nie należy do wyjątkowo refleksyjnych. Jest wręcz standardowa: różne aspekty uczucia (siła miłości, złamane serce, potrzeba bycia kochanym, zazdrość, matczyna miłość etc.), popularność oraz słowo o feminizmie. Mimo wszystko zręcznie dopełnia podkład, przez co materiał zyskuje na melodyjności. Na tym polu jest optymalnie: nic nie razi, nic nie powala. Nie ma sensu się rozpisywać.

Zakupując Beyoncé możesz być pewny, że to dzieło warte swojej ceny. Wypełniają je solidne nagrania, które zwinnie wpadają w ucho, brzmią modnie, lekko, w miarę pomysłowo i jednocześnie nie są oparte na popularnych schematach. Co prawda krążek nie jest zdumiewająco innowacyjny, wobec czego może zapomnieć o tytule płyty roku, niemniej warto go mieć w swojej bibliotece. Prędko nie wyleci z mojego odtwarzacza.

Recenzja: R. Kelly - Black Panties

noreply@blogger.com (ssdf) — Sat, 14 Dec 2013 14:26:00 +0100

1. Legs Shakin' 11. Spend That

2. Cookie 12. Crazy Sex

3. Throw This Money on You 13. Shut Up

4. Prelude 14. Tear It Up

5. Marry The Pussy 15. Show Ya Pussy

6. You Deserve Better 16. Physical

7. Genius 17. Every Position

8. All the Way

9. My Story

10. Right Back

Czy trudno nagrać dobrą płytę? Oczywiście, że tak. Szczególnie, gdy jest się młodym artystą. Brak wtedy doświadczenia, znajomości i wsparcia ze strony wytwórni, która nie do końca wie, czego się po tobie spodziewać. Jednak osoby działające w branży od ponad 20 lat posiadają tak wielki bagaż doświadczeń, że nagranie nowego (i to dobrego) materiału powinno przychodzić im ze swoistą łatwością. Masz już wyrobioną markę, znasz wiele wpływowych postaci – wystarczy mieć pomysł i (nie zawsze) pieniądze. Dlatego momentami nie rozumiem, dlaczego najczęściej właśnie takie osobistości nagrywają coś, co pomysłowością ustępuje nawet maturze podstawowej z matematyki. Dzisiaj opiszę przykład takiego wydawnictwa. Przygotuj się na płacz i zgrzytanie zębów.

Widząc, że szykuje się płyta z pogranicza hip hopu i R&B, zawsze staram się odsłuchać ją w pierwszej kolejności. Nigdy nie ukrywałem, że tego typu klimaty są mi bardzo bliskie. Szczególnie te w kobiecym wydaniu, pełnym oldschoolowych melodii i zmysłowego wokalu. Niemniej poświęcając Black Panties ponad godzinę życia, spodziewałem się rozrywki stojącej na co najmniej przyzwoitym poziomie, która nie tyle mną wstrząśnie (bo o to ciężko w przypadku mainstreamowej muzyki), co nie pozwoli mi zasnąć. To drugie się udało. Nie zasnąłem. Ale nieźle zepsułem sobie humor.

Jeszcze nie skończyłem pierwszego odsłuchu, gdy automatycznie nasunął mi się wniosek – dawno nie słyszałem tak wyblakłego i wtórnego materiału. Żadna pozycja nie przejawia najmniejszej dawki innowacji, a mało która może pochwalić się elementami, które nie byłyby skrajnie oklepane. Słuchając, dajmy na to, Legs Shakin', Right Back i Spend That łatwo dostrzec motywy znane z twórczości co drugiej gwiazdy R&B. Nie dało się skorzystać z bardziej oczywistych schematów. W związku z tym mamy do czynienia z kompozycjami niezwykle przewidywalnymi, a, co za tym idzie, monotonnymi. Ciężko znaleźć tu motywy nie będące perfidnym kopiuj-wklej. Zero wysiłku. Pomijając tę nieszczęsną tuzinkowość, podobny poziom prezentuje klimat. A raczej jego brak. Nagrania nawet nie starają się angażować słuchacza, nie wywołują w nim żadnych emocji: nie szokują, nie poprawiają humoru, o nostalgii też można zapomnieć. Ewentualny zalążek jakiejkolwiek nastrojowości niszczy wyraźnie auto-tune'owy wokal, odpychający nieznośnym odorem tandety. Oryginalność leży, podobnie klimat. To może chwytliwość coś zdziała? Poza przyjemnymi All The Way, Shut Up oraz Genius nie dzieje się tutaj kompletnie nic. Jest to winą zwłaszcza wspomnianej wtórności. Słuchacze R&B już od dawna są znieczuleni na zastosowane tu motywy. Jak widać, podkład nie prezentuje nic, czym warto się zainteresować.

Początkowo byłem przekonany, że ta płyta to fake. Mało tego, że dostajemy byle jakie brzmienia, to na dodatek ciężko przebrnąć przez tekst. Większość utworów opowiada o łóżkowych skillach rapera, zdobytych kobietach, bogactwie etc. Ani to głębokie, osobiste, ani, tym bardziej, kontrowersyjne. Tutejsze aroganckie bragga nie mają nam nic do zaoferowania. Może nie jest to aż tak tragiczne jak melodie, ale są momenty, w których ręce i cycki opadają (Marry The Pussy).

Mając w planach zakup Black Panties, warto zadać sobie pytanie – po co zawracać sobie głowę materiałem ubogim merytorycznie, wtórnym oraz pozbawionym klimatu i chwytliwości? Zaraz po napisaniu tego posta podziękowałem R. Kelly’emu za współpracę i nie zapowiada się, żebym w najbliższym czasie miał sięgnąć to po wydawnictwo. Przesłuchałem, przeżyłem, opisałem. 2/6

Recenzja: Britney Spears - Britney Jean

noreply@blogger.com (ssdf) — Mon, 9 Dec 2013 15:47:00 +0100

1. Alien 11. Brightest Morning Star

2. Work Bitch 12. Hold on Tight

3. Perfume 13. Now That I Found You

4. It Should Be Easy 14. Perfume (The Dreaming Mix)

5. Tik Tik Boom

6. Body Ache

7. Til It's Gone

8. Passenger

9. Chillin' with You

10. Don't Cry

Jest piękny, w miarę słoneczny dzień (ale chłodny, bo grudzień), korki są względnie niewielkie, wykłady mało usypiające. Jest 02.12, toteż pewien bloger muzyczny hasa sobie do Empiku po nowy album Britney Spears – uroczej blondyneczki, która podobnie jak P!nk ma talent do wykrzesywania maksymalnej dawki przebojowości z modnych i zazwyczaj mało odkrywczych elementów. Jej wcześniejsze krążki (nawet na pozór słabe Femme Fatale) zawsze wywoływały spore zamieszanie. Mało tego, że dostawaliśmy to, co popularne, to na dodatek w bardzo atrakcyjnej formie, która zachęcała do cyklicznego powracania do materiału. Wobec tego w pełni zadowolony bloger zakupuje Britney Jean, wraca do mieszkania i odpala CD. I to by było na tyle jeżeli chodzi o piękny dzień. Bloger skończywszy słuchać usiadł i zapłakał.

Można powiedzieć, że już spoglądając na listę producentów powinna mi się zapalić czerwona lampka. W końcu David Guetta, will.i.am i Dr. Luke dawno przestali być w szczytowej formie. Co więcej, nawet singlowe Work Bitch dawało do zrozumienia, że jakość kompozycji będzie stać pod znakiem zapytania. Jednak w przypadku wcale_nie_takiego_złego Femme Fatale było podobnie – słabe single (te wypuszczone przed premierą wydawnictwa), wątpliwi producenci. Mimo to udało się skleić ciekawy materiał. Natomiast po przebrnięciu przez 14 tracków (deluxe) wrzuconych na Britney Jean rzuca się w uszy, że do wcześniejszych pozycji w większości wiele im brakuje.

Krążek składa się głównie z nowoczesnego electropopu, który można podzielić na nagrania stonowane, ale o sporej hitowości oraz na typowo klubowe. Pierwsza grupa wypada oczywiście znacznie lepiej. Numery mało, że wpadają w ucho i to z dużym natężeniem, to ponadto zgrabnie eksponują delikatny wokal Britney, który połączono z doskonale wyważonymi dźwiękami. Tak więc nie tylko przykuwają uwagę (z naciskiem na Alien, Perfume oraz Don’t Cry), ale i nie przytłaczają przerostem czegokolwiek. No i szybko się nie nudzą (z wyjątkiem mało wyrazistego Chillin' with You), co też warto podkreślić. Inaczej mają się klimaty klubowopodobne, charakteryzujące się bardzo szybkim tempem, nadmiarem autotune’owego wokalu oraz plastikowych syntezatorów. Nadzwyczaj boli to przy bezsensownych It Should Be Easy i Body Ache, które składają się ze wszystkiego co najmodniejsze i najbardziej odojone. Minimum chwytliwości, maksimum schematów. Takie jałowe jebudup przestraszyłoby nawet Pitbulla. Natomiast w miarę bezboleśnie prezentuje się Til It’s Gone, czyli również dance z niższej półki, ale przynajmniej ze stosunkowo melodyjnym refrenem. Jak widać, Britney Jean w połowie składa się z pozycji naprawdę mocnych, a w połowie z męczących i cechujących się bylejakością. Warto jeszcze wspomnieć o trzeciej grupie – trackach z niewykorzystanym potencjałem. Mam na myśli zwłaszcza Tik Tik Boom i Work Bitch, które pomimo dobrze rokującego początku zostały zniszczone przez sztampowy (w pierwszym przypadku) i maksymalnie udziwniony (w drugim) refren. Szkoda, bo oddane w ręce kreatywnych producentów spokojnie zdominowałyby listy sprzedaży. Krótko mówiąc, tak nierównego materiału Britney jeszcze nie nagrała.

Teksty prezentowane przez Britney nigdy nie były specjalnie wysublimowane jeżeli chodzi o wartość merytoryczną. Nic dziwnego – ich rola ograniczała się wyłącznie do wpadania w ucho i łatwości nucenia. Tak jest i w tym przypadku. Główną tematykę stanowi miłość, która przeplatana jest bezsensowymi wstawkami pokroju tych z Work Bitch. Jednak jak na mainstreamowy electropop jest całkiem przyjemnie.

Britney, ikona popu, swoim czasem uchodząca za księżniczkę tego gatunku, nie działa w branży od roku, wobec czego powinna wiedzieć, że mając tak mocną markę oraz rzeszę fanów schodzenie poniżej wyrobionego przez siebie poziomu nie jest dobrym pomysłem. Szczególnie, że jej blask coraz częściej przesłania intensywnie działająca konkurencja. Tymczasem na Britney Jean wokalistka miesza wysoką hitowość z przeciętnością oraz kiczem i to w proporcji zdecydowanie niekorzystnej dla jakości wydawnictwa. Gdybym miał wyodrębnić wyłącznie mocne elementy, między którymi nie ma tak wyraźnej przepaści poziomu, zostałoby góra 6 tracków. Słabo, zwłaszcza jak na gwiazdę takiego formatu.

Recenzja: Gary Barlow - Since I Saw You Last

noreply@blogger.com (ssdf) — Fri, 6 Dec 2013 15:21:00 +0100

Gary Barlow działa w branży od ponad 25 lat. Popularność zawdzięcza formacji Take That, w której spędził większość swojej kariery i z którą działa do dziś. W międzyczasie pracował też na własne nazwisko, wydając w sumie 3 solowe albumy. W porównaniu z twórczością wypuszczoną pod szyldem TT osiągnęły one znikomy sukces. Co ciekawe, sam materiał wcale nie jest słaby i spokojnie mógłby konkurować z dorobkiem zespołu. Dzisiaj omówimy sobie najnowsze, czwarte podejście Gary’ego zatytułowane ‘Since I Saw You Last’. Może akurat ono wywinduje artystę na szczyt.

Barlowowi oraz producentom (Steve Power i Mark Stent) udało się stworzyć tracki, które nie krzyczą desperacko o uwagę, a działają naprawdę kojąco dla ucha. Dzieje się tak, ponieważ tutejsza piętnastka zawiera elementy muzyki folkowej, czasami podchodzące nawet pod country – a wszystko to utrzymane w słyszalnie brytyjskim stylu. Czyli mamy do czynienia ze spokojnym materiałem. I tutaj pojawia się pytanie: czy przypadkiem nie za bardzo spokojnym.

Album posiada wiele mocnych stron. Jedną z ważniejszych jest fakt, że wpada w ucho. Nie jest to przebojowy rodzaj chwytliwości, przez co nie odnajdzie się w typowo młodzieżowych stacjach pokroju Eski czy RMF MAXXX. Jednak melodyjność wyciśniętą z prostych brzmień z pewnością docenią miłośnicy Robbiego Williamsa i innych gwiazd brytyjskiego pop-rocka. Nie ma syntezatorów, ciężkiego plastiku ani beztroskiej słodyczy charakterystycznej dla m.in. Colbie Caillat. Mimo to dzieło przyciąga przyjemną konwencją tworzoną głównie przez zgrabnie umiejscowioną gitarę. Dotyczy to zwłaszcza w miarę dynamicznych utworów (Requiem, Let Me Go, Face To Face etc.). Z kolei z balladami bywa różnie. Większość z nich sprawnie umila czas, jednak zdarzają się pozycje, których wielką bolączką jest wyblakłość. Rzuć uchem na We Like To Love i 6th Avenue – ni to chwytliwe ni specjalnie emocjonujące. W ogóle w wypadku tej płyty trudno mówić o zjawiskowości. Ciężko znaleźć tu patenty świeże lub w jakikolwiek sposób wyraziste, wobec czego lepiej zapomnieć o skrajnych doznaniach. Mimo wszystko warto przesłuchać chociaż kilka nagrań. W końcu mocnych stron jest o wiele więcej niż słabych.

W przypadku tekstu z emocjami też nie jest dobrze. Posłuchamy o nieszczęśliwej miłości, zdradzie, dwulicowości kobiet, jak również o zewie wolności, śmierci i nadziei na lepsze jutro, czyli zagadnieniach, które teoretycznie powinny zręcznie intrygować. Problem leży w ich patetycznym i pseudo-ckliwym charakterze oraz braku autentyczności. Nawet jeśli Gary śpiewa o tym, co rzeczywiście leży mu na sercu, nie brzmi przekonująco. Równie dobrze mógłby śpiewać o brzozach, samolotach, zakochanej gimbazie i poezji Coelho. Liryka nie jest tragiczna, bo aż takim banałem nie trąci, mimo wszystko najlepiej traktować ją wyłącznie jako miłe uzupełnienie melodii. Nie ma się w co zagłębiać.

Since I Saw You Last został przygotowany głównie z myślą o fanach wyważonego, brytyjskiego popu, który często można usłyszeć w stacjach typu BBC Radio 1. W związku z tym jeśli jesteś miłośnikiem podobnych klimatów, nie zastanawiaj się nad zakupem zbyt długo. Mnie dzieło przypadło do gustu, jednak nie nazwałbym go czymś, do czego będę regularnie powracał. Przyjemne i melodyjne, niestety mało wyraziste. Wniosek? Znakomita pozycja na letni weekend, jako soundtrack do beztroskiej przejażdżki na rowerze. Ale do codziennej playlisty nie trafi. Trzy z plusem.

PS
Chcesz podyskutować (nie tylko) o muzyce, zapraszam na Twittera. Just saying.

Recenzja: Lady Gaga - ARTPOP

noreply@blogger.com (ssdf) — Wed, 4 Dec 2013 14:22:00 +0100

Polubiłem The Fame. Mało tego, że album pełen jest nośnych melodii, to na dodatek są one lekkie, wobec czego niepotrzebnie nie męczą ucha. W przypadku Born This Way z tym ostatnim jest problem – postawiono na ciężką, często surową elektronikę zręcznie przyprawiającą o spory ból głowy. To głównie dlatego od czasu recenzji nie ciągnęło mnie do ponownego odsłuchu całości. Zbyt ostre i momentami chaotyczne. Liczyłem, że wydając ARTPOP Gaga powróci do przyjemnych, radiowych melodyjek, które swoim super przebojowym charakterem podbiłyby wszechświat. A co otrzymałem? Elektronicznej divy ciąg dalszy.

Po pierwszym zaliczeniu zaprezentowanej trzynastki miałem mieszane uczucia, o czym napomknąłem na Twitterze. Z jednej strony materiał wydał mi się chwytliwy i w miarę świeży, jednak z drugiej czuć było posmak traumatycznego BTW. Na szczęście wraz z następnymi podejściami dzieło wyprodukowane głównie przez Zedda, Monsona i Zisisa zyskało w moich oczach/uszach większe uznanie. No ale po kolei.

Jak wspomniałem, ARTPOP zapełniono elektronicznymi brzmieniami składającymi się z soczystych, często agresywnych i poszarpanych syntezatorów, które nie wywołują takiego zamętu jak te z BTW. Co więcej, tracki pełne są motywów stricte klubowych, których energiczność i rozmach (szczególnie w refrenach) sprawiają, że ciężko zarzucić im monotonię. Zwłaszcza, że nie prezentują opłakanego poziomu Pitbulla, lecz stoją na przyzwoitym poziomie – zero oklepanych schematów, minimum ohydnego plastiku. Żeby urozmaicić materiał, Lady G. przemyca elementy m.in. rocka (Manicure) i hip hopu (Jewels n' Drugs), co poskutkowało naprawdę nośnymi pozycjami. W ogóle jeżeli chodzi o chwytliwość, to na tym polu spisano się nadzwyczaj dobrze – większość numerów z łatwością wpada w ucho i wbrew pozorom nie nudzi już po 2 odsłuchach. Jednak wcale nie jest tak różowo jak mogłoby się wydawać. Produkcja nie wyznacza trendów, nie jest inspirująca, a zjawiskowością ustępuje nawet Modzie na Sukces. Ciężko ukryć, że jak na ikonę popu (lub skrzyżowanie Madonny z Marilyn Monroe, jak kto woli) za mało tu innowacji. Przyjemne i dopracowane, ale do historii bynajmniej nie przejdzie.

Nie będę rozwodził się nad tekstem, bo i nie ma nad czym. Gaga śpiewa o karierze, sławie, bogactwie, modzie, miłości, seksie i mężczyznach. Czyli o tym co zawsze w sposób taki jak zawsze. Wpada w ucho, bywa wulgarnie, ale kontrowersyjnie już nie bardzo. Radiowe standardy.

Jeżeli masz ochotę na przebojowy, niezobowiązujący materiał, który będziesz mógł zatrzymać w odtwarzaczu na dłużej niż kilka odsłuchów, ARTPOP przypadnie ci do gustu. Co prawda nie obfituje w motywy mogące zafascynować, ale przynajmniej nie razi perfidnym kiczem ani wtórnością. To wciąż muzyka fast foodowa stworzona typowo pod Eskowiczów – z tym, że z wyższej półki. Chciałem się zachwycić, niestety nie ma czym. Niemniej połowa krążka leci do mojego Cowona.

Recenzja: Eminem - The Marshall Mathers LP 2

noreply@blogger.com (ssdf) — Fri, 22 Nov 2013 22:56:00 +0100

Dziwnie byłoby nie wspomnieć o nowej płycie Eminema. Chociaż nie jestem zagorzałym fanem jego twórczości, to wobec TMMLP2 miałem spore oczekiwania – tytuł zobowiązuje. Poza tym dobrze wiedziałem, że Em nie odważyłby się zaserwować swoim wielbicielom byle czego. Jednak z drugiej strony zastanawiałem się, co tak właściwie może nam zaoferować. Kanye błyszczy kreatywnością, Cudi & Drake klimatem, w przypadku Tech N9ne’a miażdży flow połączone z (na ogół) mrocznymi melodiami. A Marshall? Zwykle w grę wchodziła charyzma i dobre teksty. Jednak czy teraz też tak będzie?

Warto zaznaczyć, że za produkcję The Marshall Mathers LP 2 odpowiada nie byle kto. Opiekę nad podkładem sprawowała sama śmietanka branży, czyli m.in. Dr. Dre, Rick Rubin i Alex da Kid - osoby nie pierwszy raz współpracujące z Eminemem. Efektem ich współpracy jest 21 tracków, które mimo że utrzymane są w konwencji hip hopu, prezentują całkowicie odmienne klimaty. Zazwyczaj uznaję to za ogromny plus, bo mało co jest tak ważne w muzyce jak zróżnicowanie. Niemniej tym razem nie do końca jestem przekonany do tego rozwiązania.

Zanim wyjaśnię, co tak właściwie mam na myśli, muszę podkreślić, że TMMLP2 nie jest słabym wydawnictwem. Zastosowano tu mnóstwo ciekawych rozwiązań, surowych, często klasycznych bitów przypominających Eminema z czasów jego najlepszego materiału ~~a nie parodię hip hopu nazwaną Recovery~~. Wszystko to przepleciono chwytliwymi, ale w miarę niesłodkimi samplami. Rzuć uchem na So Far…, Survival, Love Game, Baby i Bad Guy, czyli jedne z najlepszych pozycji jeżeli chodzi o brzmienie, a przekonasz się, co chcę przekazać. Natomiast wśród wpadek dominują refreny. Pierwszy zgrzyt nastąpił w przypadku patetycznego Legacy. Gdy zaraz po nim usłyszałem tragiczny popis Skylar w Asshole o mało nie rzuciłem się pod autobus. Myślałem, że najgorsze już za mną. Do czasu, gdy trafiłem na The Monster, czyli Ona Tańczy Dla Mnie hip hop version. Szanuję Rihannę, ale jej infantylny refren w połączeniu z tanim bitem poskutkował tandetną imitacją rapu. W związku z tym miałem obawy przed odsłuchaniem Beautiful Pain - kolejnego numeru feat. znana_i_modna_wokalistka. Na szczęście Sia spisała się świetnie, przyczyniając się do powstania nieco radiowej, ale za to klimatycznej produkcji. Co do mniej bolących minusów, to podobnie jak w wypadku ostatniego wydawnictwa, w uszy rzuca się spory eklektyzm. Wcześniejsze krążki Eminema utrzymano w wyraźnie zaakcentowanym koncepcie, przez co ich klimat był zdecydowanie bardziej emocjonalny. Tutaj tego zabrakło. Mnie to przeszkadza, tobie nie musi. Ten zarzut jest akurat skrajnie subiektywny. Mimo wszystko warto wziąć go pod uwagę.

O ile podkład ma się naprawdę różnie, o tyle liryka trzyma mistrzowski poziom. Eminem prezentuje wyłącznie konkrety – w większości przypadków wersy z pewnością zainteresują odbiorców. Zwłaszcza fanów rapera. A to dlatego, że posłuchamy między innymi o życiu Marshalla, czyli miłości, rodzinie, fanach i tragicznych wydarzeniach z przeszłości. Ujęto to w bardzo ponurej, silnie intrygującej i poruszającej formie. Emotywność tekstu potęguje sam raper, którego głos również nasycony jest potężnymi emocjami. A jak już wspominam o głosie, to wypadałoby napomknąć o flow. Jest ono zauważalnie lepsze niż kiedykolwiek wcześniej, co tylko podkreśla wysoką klasę rapera – gość nigdy nie nawijał z taką lekkością i ogładą jak obecnie. To tyle jeżeli chodzi o ogólne spostrzeżenia dotyczące kwestii lirycznych. Nie wchodzę w szczegóły, bo to temat na osobny post.

Jak widać, The Marshall Mathers LP 2 nie jest słabym wydawnictwem. Co prawda podkład raz wypada znakomicie (w miarę pomysłowe bity i porządne sample), a raz byle jak (patetyczne/pseudo hitowe refreny), niemniej poziom całości podciąga tekst, który przykuwa uwagę osobistym charakterem i płynącymi z niego emocjami. Z drugiej strony, nie jest to też wybitna pozycja. To po prostu przyjemne, czwórkowe dzieło, z którego fani powinni być zadowoleni. Niestety żaden z nich nie powie, że ta płyta zmieniła jego życie.