The World According To Victor

Straat en stoep; fietsers en voetgangers; geven en nemen

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Thu, 09 May 2019 13:41:00 +0000

Groningen City Club pleit voor een aantal fietsvrije zones in het stadscentrum. Daar zou het verboden moeten zijn om te fietsen en om fietsen te parkeren. Volgens Erik Bos, voorzitter van de GCC, zorgen de vele duizenden fietsen nu voor een "ongeorganiseerde schroothoop".

Hij heeft over die "schroothoop" geen ongelijk: het is inderdaad een bende. Wat mij betreft moet het op de stoep parkeren van fietsen overal verboden worden. Daar is de stoep niet voor, tenslotte. Het rondfietsen door de binnenstad verbieden is echter pure pesterij. Dat is helemaal het probleem niet: enkel het "wildparkeren" is een probleem.

Anderzijds zijn voetgangers in de stad ook vaak extreem asociaal. Die lopen dikwijls als kip zonder kop de straat op, zonder ooit uit te kijken of er verkeer aankomt. De gemeente maakt dit erger door semi-voetgangerszones aan te leggen, waar voetgangers over de hele straat mogen lopen. Dat geeft voetgangers het gevoel dat iedereen zich overal maar moet aanpassen— maar de straat is niet enkel en alleen voor voetgangers.

Derhalve: verbied overal het op de stoep parkeren, maar verbied voetgangers om als gekken over straat te lopen. Handhaaf dat ook allebei, en handhaaf het streng. Als de stoep ontdaan is van al die fietsen, hebben ze daar tenslotte ook ruimte genoeg om te lopen.

P.S.— Wellicht niet in het straatje van de GCC, maar als je de stoep echt "vrij" wilt hebben, zouden de talloze reclamebordjes die winkeliers pal in het wandelpad plaatsten wellicht ook aangepakt moeten worden. Het zijn niet enkel de fietsen die de voetgangers in de weg staan...

Meten met twee maten

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Sun, 17 Mar 2019 15:00:00 +0000

Stel je eens even voor dat een Mohammedaan een moordaanslag pleegt op een vreedzame bijeenkomst van, zeg eens wat, de organisatie Voorpost. Je mag er blind vanuit gaan dat de media dan in ieder artikel zouden benadrukken dat Voorpost "extreem-rechts" is, en dat alle berichtgeving minstens zou impliceren dat de standpunten van Voorpost die aanslag hebben uitgelokt. Een aantal journalisten zou zelfs expliciet zeggen dat de doden het aan zichzelf te danken hebben-- zoals ze dat ook expliciet durfden te zeggen over Pim Fortuyn en Theo van Gogh.

Nu wil het feit dat die moskee in Nieuw-Zeeland, waar door een soort radicale eco-terrorist een moordaanslag is gepleegd, meerdere jihadisten heeft voortgebracht. Die jihadisten gingen naar trainingskampen in Jemen, om te leren hoe ze de ongelovigen moeten en kunnen afslachten. Dezelfde moskee nodigde ook regelmatig jihadistische imams uit als spreker, die daar opriepen tot geweld tegen ongelovigen.

Nochtans heb ik niet één journalist zien suggereren dat de slachtoffers het in dit geval dan óók (een beetje of geheel) "aan zichzelf te danken hadden". Indien je als Westerling tot een organisatie behoort die geweldloos(!) radicale uitspraken doet, dan is dat genoeg reden voor een kapmes in je nek. Maar indien je als islamiet tot een organisatie behoort die actief oproept om anderen met een kapmes in de nek te hakken... dan ben je een onschuldig lammetje.

Ik ben geen voorstander van aanslagen. Hoe graag bepaalde mensen mijn schrijven ook expres verkeerd zouden willen uitleggen; dit is geen goedkeuring van aanslagen op moskeeën. Dit schrijven dient om de hypocrisie aan de kaak te stellen, die thans gangbaar is in alle mainstream berichtgeving. Het meten met twee maten moet ophouden.

Historisch effect, menselijk gedrag en de voorspelbaarheid van de geschiedenis

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Wed, 06 Mar 2019 13:15:00 +0000

Het gedrag van individuele mensen in de nabije toekomst is in hoge mate onvoorspelbaar. Het gedrag van individuele mensen over een veel langere termijn is veel beter voorspelbaar. Er zijn absoluut uitschieters, waarbij bepaalde ervaringen het gedrag drastisch aanpassen, maar in de meeste gevallen is de persoonlijkheid van een mens behoorlijk stabiel. Het typische gedrag van een mens gedurende zijn leven, dat wordt gestuurd door zijn persoonlijkheid, is dus redelijk te voorspellen op die basis.

He gedrag van grote groepen mensen is nog veel beter voorspelbaar. Mensen reageren natuurlijk verschillend op situaties, maar hoewel sommige mensen heel uitzonderlijke gedragingen/reacties vertonen, reageren de meeste mensen op een heel "conventionele" manier in een gegeven situatie. Omdat dit het geval is, zijn de uitschieters (de uitzonderlijke mensen) als kringen in een plas water-- de gevolgen van hun uitzonderlijke gedrag vervagen snel weer in het normale oppervlak van het geheel.

Het gedrag van grote groepen mensen over lange perioden is in hoge mate voorspelbaar. Om deze redenen ben ik niet verbaasd dat we dezelfde ontwikkelingen (dezelfde cycli) terugzien in de geschiedenis van culturen over de hele wereld, de afgelopen millennia. De individuele mensen zijn altijd uniek zichzelf. De mens als soort, echter, is per definitie een generalisme, en is tevens hoogst onveranderlijk. De "gemiddelde mens" is daarom even voorspelbaar als de individuele mens onvoorspelbaar is.

(Dit is allemaal niet heel vreemd: wanneer ik het gemiddelde IQ van een bevolking ken, kan ik immers ook behoorlijk accurate uitspraken doen over de intellectuele prestaties die ik van die populatie verwacht. Wanneer ik één persoon uit die populatie tegenkom, kan ik niet meer dan een vage verwachtingswaarde uitdrukken, die er totaal naast kan zitten. Dit is de wet van de gemiddelden.)

Hoe anders de individuele mensen ook zijn geweest, in Rome, in Mesopotamië, in Egypte, in China, in Midden-Amerika etc. etc. -- de geschiedenis van hun beschavingen is altijd onderhevig geweest aan hetzelfde historische effect. En dat effect is het gevolg van de (relatief) onveranderlijke aard van de mens als soort.

Deze observaties leiden mij tot de conclusie dat wie inzicht heeft in de aard van de in hoge mate voorspelbare cycli die menselijke culturen doormaken, ook in staat zal zijn vrij accurate uitspraken te doen over de toekomst van onze eigen cultuur. Waarbij overigens wel moet worden geobserveerd dat het dan, per definitie, uitsluitend over observaties van algemene trends en ontwikkelingen kan gaan. De vorm van de cyclus is altijd hetzelfde. De specifieke invullingen en uitdrukkingen ervan, de details, zijn uniek voor iedere cultuur.

Social responsibility, Christian virtue and the ills of government-run healthcare

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Wed, 21 Nov 2018 13:00:00 +0000

It truly astounds me that there are quite a lot of supposedly traditionalist Catholics who actively promote coercive redistribution of wealth. They do not seem to realise that this is fundamentally antithetical to Christian virtue. For instance, you can regularly witness supposedly traditionalist Catholics stating that government-run healthcare (which they often even call "free healthcare") is essentially good, and only impossible at present because of countless numbers of irresponsible degenerates who parasitically leech off the system. They explicitly state their belief that in a conservative, Christian society, government healthcare would be fine and dandy.

I must disagree, and when I recently expressed that disagreement (indeed on the subject of so-called "free healthcare"), I was asked to explain my reasoning. Naturally, I did so quite gladly. What will follow here is a somewhat more expansive and refined version of my initial reply. I think it might be of some use to share it publically.

The fact of the matter is that the position of these supposedly traditionalist Catholics perplexes me. They defend a system that is parasitical in its very core by claiming that it would be good if only the parasitic excesses were somehow removed from it. Do they not understand that the system itself fosters that parasitism, and that it therefore legitimises the degeneracy associated with it? And do they not comprehend that this in itself is enough to condemn the system of "government healthcare" wholly and unequivocally?

Even if they somehow fail to notice this, or have some excuse about how their proposed alterations to the system would curb those excesses... their arguments are purely utilitarian. Now, utilitarianism is indisputably the morally hollow creed of the modernist; of the man-as-machine, of the culture that reduces society to a mere collection of inhuman processes. If they were truly traditionalists, and if they were truly Christian, and certainly if they were truly Catholic, then they would know that utilitarianism is in no way a valid argument. Instead, they would know to look elsewhere-- namely to the tradition of natural law.

If they did this, they would soon realise that their premises are flawed and their ethics clouded. After all, "free" healthcare simply doesn't exist. It may perhaps be true that the system of state-enforced redistribution could get somewhat more viable if you were to remove all the "useless eaters" (as the commies themselves put it), but that doesn't make it free. It's still based on the theft and redistribution of wealth by the government. Not only that, but to see people as "useless eaters"—rather than the victims of sin who deserve our human and personal compassion—is in itself deeply disturbed.

We may say, therefore, that some "utilitarian fix" for the system of government healthcare can at best make it "just" immoral, instead of immoral and flat-out impossible in the long term. If that is the best case scenario of the approach that these supposed traditionalist Catholics advocate, then how Christian is their approach, really? Should they succeed in getting it done (which is doubtful in itself), would we then be justified in calling that a victory of virtue? I think not. On the contrary.

Let there be no doubt: there are countless admonitions in the Bible for all of us to practice charity and kindness, but none that allow us to steal from others, give away the wealth of those others, and then pride ourselves on that ill deed. In fact, "thou shalt not steal" is fairly clear. When one steals in order to be a false-faced benefactor, one is guilty not only of theft, but of a twisted and self-aggrandising pride. That it is purportedly done with good intentions matters not one bit, since we know very well that those good intentions have ever paved the road to hell...

It does not matter whether this twisted act of theft is carried out for the sake of healthcare, subsidies, welfare or any other goal that should theoretically be noble. Evil means cannot bring about good ends. To sanction evil in the name of doing good is precisely the easy way to get it done, the way of abusive power... the Satanic way of doing things. The way we must reject. The way of the just, conversely, entails that we ourselves must take responsibility for the things that we believe must be done, instead of mandating government thugs to steal from others.

One may at once conclude the obvious, then: that it is our personal, Christian duty to actively extend a hand to others. And that to provide healthcare is not a governmental task, but a communal responsibility. I do not think that I need to explain to these Catholics that the best way to do this on any scale beyond the directly interpersonal is almost invariably to do it via the Church. Indeed, the irresponsible hand-over of all power and all manner of social missions to the state has terribly injured the Church in its social capacity. The Church once had the capacity to bind social work and spiritual work together into one sacred mission. The state is wholly unspiritual (in fact it is anti-spiritual), and now the social and the spiritual are too often divided by a great chasm.

Removing all aspects of social welfare from the abusive hands of the government, and returning them to a multitude of communal networks and societies—most of them Christian in nature—will quite literally do wonders for society. When such concerns are returned to the hands of organic, rather than artificial communities, we will soon see a far greater respect for the human soul. A government is a system, a machine, a great automaton. It is defined by regulation and policy, and to its method of operation, such things as mercy and charity can only ever exist in the abstract. If we want virtue to be tangibly expressed (to be made real in the world) we must not put our faith in government, but in each other. Community must replace bureaucracy, and in many cases, Church must once again replace State.

As a further consideration, I would urge Christians to keep in mind that the current government-funded (so actually theft-funded) healthcare is also government-controlled healthcare. And then you ultimately end up with true horrors. For instance, with cases in which the government "experts" can decide when infants (such as in the now infamous case of Alfie Evans) are to be "terminated". This, I would argue, is the very depth of depravity. That sort of evil becomes possible when the state is raised up to be almighty, and to exert authority over all aspects of life. To avoid it, we must ensure that responsibility and authority remain in the hands of moral actors, instead of soulless bureaucracies.

All of this is why government healthcare is always inherently immoral, and furthermore why every sort of overbearing government (including all possible manifestations of forced wealth redistribution) are always evil.

Kanttekeningen bij Jordan Peterson

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Fri, 02 Nov 2018 15:00:00 +0000

Aangezien de vrij populaire en (onterecht) controversiële Jordan Peterson weer het onderwerp van menig discussie is: enkele kanttekeningen bij Peterson en zijn gedachtegoed vanuit mijn (bepaald niet 'mainstream') perspectief. Laat ik beginnen door te zeggen dat Peterson geheel ten onrechte controversieel is, en dat de felle kritiek aan zijn adres duidelijk illustreert hoe extreem links de huidige maatschappij thans is. In werkelijkheid is Peterson een vrij gematigde academicus die standpunten inneemt die geenszins gewaagd mogen heten. Mijn primaire kritiek op hem is dan ook beslist niet dat hij "eng" en "extreem rechts!!!" is, maar juist dat hij eigenlijk -- om het maar even grappig te formuleren -- een schaap in wolfskleren is.

PUNT 1. --- Peterson is een modernist. Hij flirt met de waarde(n) van traditie, hetgeen méér is dan veel anderen doen, en dat siert hem. Hij verzet zich tegen de wanstaltige excessen van de moderniteit (zoals haat-feminisme en nihilisme), en dat maakt hem populair bij anderen die óók inzien dat deze excessen puur vergif zijn. Maar Jordan Peterson is uiteindelijk iemand die de moderniteit van zichzelf wil redden.

Wat hij verdedigt en uitdraagt is uiteindelijk een mens- en maatschappijbeeld dat inherent modern is. Sommige mensen vinden dat natuurlijk een sterk punt, maar ik zie dat als zwakte. Peterson vecht tegen talloze uitingen van cultureel Marxisme, maar lijkt niet helemaal door te hebben dat hij nog steeds zelf óók een product is van de bredere achtergrond waaruit dat cultureel Marxisme is ontstaan. Met andere woorden: Peterson heeft niet door dat de 'excessen' die hij wil bestrijden geen foutje, maar een onvermijdbaar element zijn van de moderniteit.

Dat hij begrijpt dat de excessen kwalijk zijn maakt hem natuurlijk véél minder vergiftigd is dan de meeste mensen, maar omdat hij niet snapt dat het modernisme zelf het ware gif is, en hij de moderniteit blijft verdedigen, is hij onbedoeld (neem ik aan!) zelf toch nog steeds een gifmenger. Hij verspreidt de dodelijke misvatting dat de moderniteit in de kern goed is, terwijl het tegendeel natuurlijk waar is. Dat Peterson wel kritiek heeft op de excessen van de moderniteit maakt hem in relatieve zin "goed", maar wanneer je hem naast (echte grote denkers zet (waarmee ik doel op traditionalistische denkers), blijkt hij snel niet méér te zijn dan een bleke imitatie. En hij kan ook onmogelijk méér zijn, want in de kern verdedigt hij iets dat fout is.

PUNT 2. --- Dit laatstgenoemde element brengt ons tot het volgende punt van kritiek: Peterson heeft eigenlijk geen originele ideeën. Dit is een bekende kritiek, die ook vaak (en niet geheel ten onrechte) wordt neergelegd bij Ayn Rand (óók een modernist, die weliswaar véél beter was dan het gros aan 'denkers', maar die traditionalisme wel onterecht zwart maakte). Nu is het zo dat Rand wel nog geheel eigen toevoegingen had. Vaak herhaalde zij echter slechts denkbeelden die al veel eerder bestonden (en vaak zonder bronvermelding). Peterson heeft daarentegen géén originele bijdragen. In al zijn werken en lezingen herhaalt hij vooral gedachten die origineren bij (vooral) Solzjenitsyn, Dostojevski, Jung en Nietzsche.

Wel moet worden gezegd dat hij dit expliciet toegeeft, en ook voortdurend naar deze vier mannen verwijst. (Hij noemt ook andere denkers, maar deze vier komen in al zijn werk steeds weer terug.) Nu is het herhalen van goede ideeën beter dan het verzinnen van slechte ideeën, dus ik neem Peterson dit geenszins kwalijk. Laat dat helder zijn. Maar ik wil wel duidelijk maken dat Peterson een verspreider is van andermans gedachten, en geen grote schepper van eigen inzichten. Veel van zijn aanbidders zijn totáál onbekend met de klassiekers, en denken daarom ten onrechte dat Peterson een zeer origineel denker is. Niets is minder waar.

PUNT 3. --- Hier volgt wellicht het meest controversiële punt van kritiek. Peterson is een verklaard tegenstander van antisemitisme, en heeft er in dat kader een handje van om iedereen die hij verdenkt(!) van dergelijke gedachten meteen zwart te maken als "pseudowetenschapper". Zelf komt hij met de behóórlijk pseudo-wetenschappelijke "verklaring" voor antisemitisme dat dit geheel voortkomt uit een soort jaloezie onder intellectueel minvermogenden, die het niet kunnen verkroppen dat Joden vaak succesvol zijn (en gemiddeld een hoog IQ hebben).

Hierin ligt hij meteen afschuwelijk in de knoop met zijn eigen intellectuele bronnen. Solzjenitsyn, Dostojevski, Jung en Nietzsche hebben stuk voor stuk fikse kritiek geuit op (bepaalde gedragingen van bepaalde groepen) Joden. Ze zijn allemaal ook fel beschuldigd van antisemitisme. Ikzelf zou die beschuldigingen kenschetsen als zwaar overtrokken, maar volgens de standaarden die Peterson hanteert waren zijn eigen "helden" grote antisemieten! Hij beschrijft ze echter steevast als intellectuele zwaargewichten. Daarmee bewijst hij (zonder het te willen erkennen) dat zijn eigen "antisemitisme is de jaloezie van sukkels"-hypothese onmogelijk kan kloppen. (Althans: het kan niet kloppen wanneer men de definitie van antisemitisme hanteert die Peterson pleegt te gebruiken.)

Peterson bezondigt zich hier dus aan een logische contradictie. Ofwel zijn definitie van antisemitisme klopt niet (en dan heeft hij regelmatig anderen ten onrechte belasterd omdat ze "antisemitisch" zouden zijn), ofwel zijn verklaring van antisemitisme is pure pseudo-wetenschap (en dan is hij een hypocriet wanneer hij anderen precies daarvan beschuldigd).

Belangrijker is echter dat Peterson in zijn hele houding ten aanzien van dit specifieke onderwerp hoe dan ook een hypocriet blijkt te zijn. Hij is immers, zo zegt hij zelf, tegen "identity politics" en juist pleitbezorger van een vrij atomistisch individualisme. Hij ziet groepsdenken als kwalijk, en moedigt mensen aan om zichzelf los te maken van groeps-identiteiten.

Oké, maar hoe kan hij dan rechtvaardigen dat hij wel steeds de verdediging van de Joden als collectieve groep(!) op zich neemt? Wat men ook vindt van deze hele kwestie, Peterson is onbetwistbaar bereid om zijn eigen principes en beginselen opzij te zetten en voor Joden een soort "collectivistische uitzondering" te maken. Zij mogen, anders dan alle andere mensen, wel als groep worden behandeld.

Peterson is daarin het spiegelbeeld van de ware antisemiet, die "de Jood" als een inherent vijandige entiteit beschouwt en alle individuele Joden beoordeelt als slechts individuele manifestatie van "de Jood". Peterson behandelt "de Jood" als een inherent onaantastbare entiteit, en beschouwt alle kritiek op individuele Joden (of hun gedragingen) als een antisemitische aanval op "de Jood". Peterson, die altijd het individualisme predikt, wordt dus opeens een collectivist als het over de Joden gaat! Hij, verklaard vijand van de "positieve discriminatie", doet daar opeens zelf aan wanneer het om de Joden gaat! Dat is bizar.

PUNT 4. --- Uit het vorige punt komt weer het laatste aandachtspunt naar voren, namelijk dat Peterson in deze vreemde "collectivistische uitzondering" zo absurd ver gaat dat hij zelfs nog méér van zijn eigen principes opzij schuift. Zo heeft hij actief opgetreden om mensen die hij verdacht van antisemitisme (of van zogenaamde banden met antisemieten) uit te sluiten van debatten die in het teken staan van (oh ironie!) "vrije meningsuiting". Dat Peterson, die zelf steeds wordt bedreigd met 'de-platforming', anderen met dit zelfde perverse middel aanvalt vind ik extreem kwalijk. Dat hij, die zelf steevast wordt belasterd, anderen met lasterlijke beschuldigingen overgiet, vind ik intens kwaadaardig. Zelfs wie het inhoudelijk 100% met Peterson eens is, zal moeten toegeven dat hij op dit vlak qua methode duidelijk fout zit.

Het valt ook op dat Peterson zijn linkse critici nooit op deze manier aanvalt, maar dat hij personen die flink rechtser zijn dan hij is dus wel aanvalt als hij dat nodig acht. Intellectueel en moreel is dit absoluut niet te verdedigen. Ik beschouw dit als het sterkste bewijs van het feit dat Peterson -- de modernist -- weliswaar beter is dan (extreem)links, maar dat dit hem nog geen ware vriend maakt. Peterson blijkt, wanneer puntje bij paaltje komt, zijn eigen principes niet in ere te houden. Hij is onbetrouwbaar.

Het bovenstaande zal voor de mensen in mijn vriendenkring die idolaat zijn van Peterson niet bepaald comfortabel blijken. Toch meen ik dat deze punten niet onuitgesproken mogen blijven. Laat ik duidelijk zijn: ondanks het feit dat ik Peterson inhoudelijk helemaal niet zo sterk vind, zie ik wel degelijk de bijdragen die hij levert, en schat ik die ook op waarde. Dat er iemand is die de excessen van de moderniteit bekritiseert is al beter dan niets. Hopelijk kan Peterson een groot aantal (vooral jonge) mensen in contact brengen met het werk van veel grotere denkers. Hopelijk laten veel van deze mensen Peterson vervolgens ver achter zich, wanneer zij dieper in de materie geraken.

Juist in het kader van die ontwikkeling, richting een beter begrip, acht ik het noodzakelijk om de fans van Peterson te wijzen op zijn tekortkomingen, en dus flinke kanttekeningen te plaatsen bij hun neiging tot heldenverering. In principe zou hij dat zelf moeten toejuichen, aangezien de groei van het besef dat ook onze helden imperfect zijn volgens zijn eigen narratief een héél gezonde mentale ontwikkeling is.

The Heart of Winter

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Thu, 01 Nov 2018 14:00:00 +0000

For someone born in the very heart of summer, I am surprisingly fond of winter. It is no doubt my favourite season, and as time brings us closer to the months of frozen blue skies and cloudy breath, I find myself looking forward in anticipation. At present, it is still too warm for my liking.

Years ago, in school, a girl asked—in response to some no doubt cold-hearted thing I had said, as I quite often do, sometimes even unironically—whether it was always winter in my heart. I have no idea what exact remark of mine prompted the question, but it was presumably meant to be critical. Of course, always one for deliberately missing the point when it suits me, I remember the question because I found it unintentionally flattering.

Yes, of course it is always winter in my heart. What else would it be? The squelchy, fickle insecurity of spring and autumn? The sweltering, oppressive weight of muggy summer? People tend to romanticise summer, of course, but what is summer, other than a great blur of sticky heat, filled with the teeming of insects and the odious stench of rotting garbage?

I may have been born in summer, but I do not live there. My home resides within the crisp, clean clarity of winter. The cold months bring everything into a sharp focus. The stillness of the air allows all tiny sounds to be heard, no longer drowned out by the roar, as in summer. And what is greater than to be out for a walk, deep in some winter night, leaving the first footprints in fresh snow, as above you the cold stars are scattered all across the endless dark?

Yes, I find that there is much to love in winter, and so I keep it in my heart. Surely that is not an altogether strange sentiment? Even if it should be, let me be strange, then. I eagerly anticipate the coming of winter. It really is the most wonderful time of year.

Paleofuturisme

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Tue, 23 Oct 2018 18:00:00 +0000

"Victor, wat stel jij je dan voor, wanneer je aan de toekomst denkt?"

Ik zie het verleden. Niet extreem letterlijk het verleden, maar eerder de cultuur en mentaliteit van vóór de zogenaamde "moderniteit".

De typische modernist beschouwt de geschiedenis als een opwaartse lijn, met de liberale democratie als het natuurlijke eindstation. Dit is een illusie. De toekomst is geen simpele projectie van de moderniteit tot in de eeuwigheid. De moderniteit heeft juist onbetwistbaar fundamentele gebreken, dus denken dat de toekomst "modern" zal zijn is een voorbeeld van "trying to ignore the consequences of reality".

De modernistische "Zeitgeist" is eerder een historische afwijking dan een reflectie van de historische norm. Het is sterk te verwachten dat de toekomst in veel aspecten meer op het (pre-moderne) verleden zal lijken dan op het heden. Vergeet niet dat de Grieken koningen hadden vóórdat zij de democratie hadden, en ook weer koningen hadden nadat de democratie een oneervolle dood was gestorven.

De toekomst van Europa lijkt beslist niet op de EU, en lijkt (anders dan sommigen denken) ook niet op Arabië. De toekomst van Europa lijkt mijns inziens nog het meest op het Heilige Roomsche Rijk. (En dan bedoel ik niet dat we letterlijk en technologisch gezien terugkeren naar de middeleeuwen, maar dat de politiek, de cultuur en de heersende mentaliteit van de toekomst sterk zal lijken op die van het pre-modernistische, Christelijke Europa.)

Napoleon als Keizer van de Oriënt?

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Mon, 22 Oct 2018 09:00:00 +0000

Wat zou hebben plaatsgevonden, indien de Britten niet die meesterlijke Horatio Nelson het bevel hadden gegeven over de vloot die Napoleon in 1798 naar Egypte volgde— en hem in de Slag op de Nijl wist te verslaan? Napoleon won op het land (in de Slag bij de Pyramiden). Het verlies van zijn transportvloot was echter een strategische nederlaag die hij niet meer te boven kwam. Geconfronteerd met enkele revolten en een Ottomaans tegenoffensief moet hij uiteindelijk, na een gefaalde poging om in de Levant echt terrein te winnen, terugvallen naar Caïro, en uiteindelijk naar Frankrijk.

Het gefaalde beleg van Akko ('Acre' in het Frans; eigenlijk het oude Ptolemaïs) in 1799 wordt gezien als het breekpunt van de campagne, ook door Napoleon. In 1805, toen hij Frankrijk regeerde als een halfgod, blikte de onnavolgbare Bonaparte terug op zijn tijd in het Nabije Oosten, en schreef:

"Indien ik in 1799 Akko had kunnen veroveren, zou ik mijn soldaten hebben uitgerust met de geschikte woestijnkledij van de vijand, en een zorgvuldige campagne hebben gevoerd waarbij ik mijn schaarse troepen enkel zou riskeren als het noodzakelijk was. Ik zou hen tot een Heilig Batallion hebben gemaakt— mijn Onsterfelijken. Ik zou met verdere hulp van de Arabische Christenen, de Armeniërs en de Grieken de oorlog tegen de Turken hebben voltooid. In plaats van een slag in Moravië zou ik een slag bij Issos hebben gewonnen. Ik zou mijzelf Keizer van het Oosten hebben gemaakt, en ik zou de veroveringsmars terug naar Parijs hebben gemaakt via Constantinopel."

Een fascinerende schets van een alternatieve geschiedenis, maar 'enkel' winnen bij Akko had het verschil niet kunnen maken. Het verlies van de vloot was al een te grote slag geweest, ook omdat het zijn prestige flink had aangetast onder de locale bevolking. Maar laten wij stellen dat, zoals ik al suggereerde, de Britten niet de briljante (doch óók controversiële en 'lastige') Nelson het bevel hadden gegeven? Wie anders had van Napoleon kunnen winnen? Wellicht niemand— of althans niemand die toen kans maakte op het Britsche vlootbevel.

Laten wij ons dus eens voorstellen dan Napoleon in die vroege Augustusdagen van 1798 niet alleen in de schaduw van de pyramiden had gewonnen, maar ook in de delta van de Nijl. Dat het de Britsche schepen waren, die brandend afzonken of in sommige gevallen zelfs door Bonaparte werden buitgemaakt. De Egyptenaren die tegen Napoleon waren zouden dit hebben gezien als bevestiging van de beweringen die Napoleon had gedaan over zijn onverslaanbare aard. (Toen Nelson de Slag op de Nijl won zagen de Egyptenaren dit precies andersom, en vanaf toen begonnen ze in opstand te komen tegen Napoleon. Indien hij de Britten totaal had verslagen waren zij onderdanig gebleven.)

De Ottomanen zouden nog steeds een tegenaanval in gang zetten, via Syrië en de Levant, en Napoleon zou dus ook hier naar het noordoosten moeten marcheren om ze te lijf te gaan. In dit geval zou hij echter steun van een vloot hebben, terwijl de Britten er niet zouden zijn om het belegerde Akko te bevoorraden. Ook zouden er geen tijd, energie en manschappen nodig zijn om diverse locale opstanden neer te slaan. Akko zou dus vallen, waarna voor Napoleon de weg vrij zou zijn om Tyrus in te nemen. En van daaruit? Zeg het maar. Sidon, Beiroet, Damascus, Homs, Aleppo, Antioch en Alexandretta lagen binnen handbereik.

Zou Napoleon de Turken echt hebben kunnen verslaan? Het klinkt ondenkbaar, maar dat Alexander de Perzen zou verslaan was dat geen haar minder. Wat Napoleon er zelf over schreef geeft ons enkele hinten over zijn intenties. Een bondgenootschap met de Armeniërs, de Grieken, en de Christenen in Arabië— waardoor een gelijktijdige aanval op de Turken vanuit drie richtingen mogelijk zou worden. We kunnen ons voorstellen dat Napoleon op deze wijze Anatolië zou hebben veroverd, om zich uiteindelijk in Constantinopel door een oecumenisch gezelschap van Katholieke en Orthodoxe geestelijken tot Oost-Romeins Keizer te laten kronen.

Van zijn zegemars naar Parijs was het waarschijnlijk niet meer gekomen, aangezien Frankrijk in zijn absentie het huis vast wel op orde had gekregen. Hij zou daar door de machthebbers beslist niet verwelkomd worden, daar zij hem—terecht—als bedreiging zouden zien. Wel zou de zegevierende Napoleon de voormalig Ottomaansche Balkan onder zijn gezag hebben kunnen brengen, niet in het minst om dir gebied te ontzeggen aan Oostenrijk en Rusland. Serviërs, Bulgaren, Kroaten en Wallachiërs zouden zich achter hem scharen. Een uitgelezen kans om wraak te nemen om de Turken.

Het Rijk van Napoleon zou zich ook kunnen uitbreiden om Mesopotamië op te slokken, en wellicht naar het westen aan de zuidkant van de Middelandsche Zee, om Libië, Tunesië en Algarije in te lijven. Daarmee zou het Oost-Romeinsche Rijk volledig zijn hersteld. De bevolking zou grotendeels islamitisch zijn, maar Napoleon had klaarblijkelijk het plan om een Christelijke elite te vormen. Ik kan mij met gemak voorstellen dat Serviërs en Bulgaren als een aristocratie de dienst uit zouden maken in Basra en Algiers. Dat Grieken weer de scepter zouden zwaaien over Anatolië. De Assyriërs Nivene zouden herbouwen. Dat de Kopten floreren aan oevers van de Nijl. Dat de Maronieten regeren in Libanon. En dat Jeruzalem weer een Christelijke stad zou zijn.

Voor de islamitische bevolking zou er niets anders opzitten dan wat er voor de Christenen als keus was toen de islamieten de regio veroverden: wie zich niet bekeert, zal ook geen status verwerven. Islamieten zouden dus de onderklasse worden, en Christenen de hogere klasse die prestige en macht geniet. Dit was destijds haalbaar, omdat er toen nog aanzienlijk meer Christenen in de islamitische wereld leefden.

Langzaam zou islam in zo'n scenario het onderspit delven. Het rijk zou geleidelijk weer geheel Christelijk worden. Allemaal omdat Napoleon een andere levensweg bewandelde. Napoleon als de wedergekomen Alexander, die een Oostelijk Rijk sticht en de koers van de geschiedenis voor eeuwig verandert. Napoleon, die na eeuwen voltooit wat de kruisvaarders begonnen waren. Niets meer dan een dagdroom, maar desalniettemin interessant om enkele momenten over na te denken.

Over "postnatale abortus" en de cultuur des doods

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Fri, 19 Oct 2018 14:00:00 +0000

"Postnatale abortus" -- kent u die uitdrukking? Een zeer goede vriend van mij deelde een artikel van een paar jaar terug, waarin academici uit Australië daar letterlijk voor hebben gepleit. Hun oproep tot massale kindermoord werd gepubliceerd in het British Medical Journal (bepaald geen obscure publicatie), die de plaatsing verdedigde tegen alle kritiek. De academici en kwestie bleven achter hun voorstel staan, tot op de dag van vandaag. Sterker nog: in het kader van de vreselijke "overbevolking" worden dergelijke voorstellen in bepaalde kringen uitgesproken populair.

De kern van het idee is dat wanneer de redenen waarom mensen hun kind zouden willen aborteren vóór de geboorte worden ontdekt na de geboorte, het toegestaan zou moeten zijn om het reeds geboren kind om te brengen. Zoiets heet normaliter 'euthanasie', of onder normale mensen 'moord', maar de academici verkozen de noemer 'postnatale abortus'.

Hun artikel heet "After-birth abortion: why should the baby live?", en de titel dekt beslist de lading. De schrijvers stellen dat het geen moord is, en dat ze het bewust als abortus aanduiden "to emphasise that the moral status of the individual killed is comparable with that of a foetus (on which 'abortions' in the traditional sense are performed) rather than to that of a child."

Dank u vriendelijk voor deze toelichting, doctor Mengele.

Enfin, het feit wil dat ik dit monsterlijke idee óók al jaren geleden had geïdentificeerd als de onvermijdelijke conclusie van de bestaande rechtvaardiging voor abortus in een laat stadium. Een fundamenteel verschil tussen de essentie van een schepsel vlak vóór en een schepsel vlak na de geboorte bestaat tenslotte niet. Als het doden van de één geen probleem is, dan kan het doden van de ander dat ook niet zijn.

Dat voerde ik destijds op als argument om abortus in een laat stadium niet toe te staan, en te concluderen dat (ongeacht de verdere discussie over een eerder stadium) een ongeboren mens in ieder geval rechten heeft zodra het een functionerend brein en zenuwstelsel heeft. Ik had totaal geen idee dat rond diezelfde tijd, een stel "Verlichte en Moderne denkers" dezelfde redenering doodserieus had opgevoerd als argument om moord op reeds geboren kinderen juist wel toe te staan.

Deze academici hebben de tot in perverse absurditeit doorgetrokken logica van de huidige wetgeving onder ogen gezien, en liever dan een ethisch normale conclusie te trekken, hebben ze gekozen de moordlustige waanzin gretig te omarmen. Wat ik als absurdistische vergelijking suggereerde, werd door deze academici als serieus voorstel geopperd. Natuurlijk zijn het zelfverklaarde philosophen die dit bepleiten. Enkel een "wijsgeer" die in pure abstractie leeft en de echte wereld diep van binnen grondig haat, kan dit soort dingen voortbrengen.

Helaas produceert de Moderniteit bij uitstek het soort "denkers" dat deze dingen bepleit, en het soort mensen dat klaar is om zo'n voorstel te omarmen. Nou, dan weet u dat ook weer. Memes zijn dehumaniserend, maar kindermoord is oké. Welkom in de Moderniteit, en geniet van het Verlichtingserfgoed in optima forma. U vraagt mij wat de cultuur des doods is? Dit is de cultuur des doods.

Modernisten regeren met de zeis, en de allerzwakste zielen zijn altijd hun eerste slachtoffers. Ik breng dit hier ter sprake omdat vrij recent een pasgeboren kind (Alfie Evans) op bevel van de artsen en in strijd met de wensen van zijn ouders is "geëuthanaseerd". Dit ondanks het feit dat minstens twee landen hadden aangeboden om het kind door te behandelen en de kosten daarvoor te willen dragen. De gezondheidsdienst van de staat had besloten dat het kind beter opgegeven kon worden, en zo geschiedde.

De suggestie van deze moderne Mengeles, van deze hedendaagse concentratiekamp-artsen, is dus reeds werkelijkheid geworden. Het is geen theorie meer. Het T-4 euthanasieprogramma wordt stapje voor stapje geherintroduceerd.

Over een paar jaar hoort u ongetwijfeld de aanverwante voorstellen om ouderen verplicht te "euthanaseren". Dat is immers de logische vervolgstap. En dan een plan om iedereen die niet productief kan werken "op te ruimen", en dan om alle politieke subversievelingen "permanent te verwijderen", en dan, en dan, en dan...

Wat mogen we toch blij zijn, dat we in zo'n Verlichte en Moderne cultuur leven. Totdat we zelf gemarkeerd worden voor onze eigen, ah... "abortus", natuurlijk. Dan is het opeens een stuk minder Verlicht allemaal. Maar dan is het te laat.

Modernisten en demonen

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Thu, 13 Sep 2018 12:30:00 +0000

Het uiteindelijke stukbreken van de EU komt steeds dichterbij. Hongarije weigert mee te werken aan zelfvernietiging, en moet daar volgens de Eurocraten voor worden gestraft. Het zal niet gebeuren. Andere landen zullen een veto uitspreken. Andere landen die het óók niet eens zijn met de kosmopolitische waanzin die de EU probeert af te dwingen.

Derk Jan Eppink, in een scherp commentaar op de hele kwestie, weet het als volgt te duiden: "Sargentini, Timmermans en de juichende leden van het Europees Parlement hebben gisteren in Straatsburg demonen doen ontwaken die zij niet beheersen. In feite bewerken zij daarmee het einde van de EU."

Hij heeft gelijk. En niet alleen het einde van de EU wordt op deze manier onvermijdelijk gemaakt, maar ook het einde van de zogenaamde Moderniteit als geheel. Wat de Eurocraten hier doen is namelijk tekenend voor de modernistische "aanpak". Daarom is de verwoording van Eppink ook zo bijzonder treffend: demonen, inderdaad. Duivels die uit de fles worden gehaald om wéér een radicaal doel te bereiken-- maar die in werkelijkheid enkel onheil kunnen en zullen brengen.

Vrij weinig mensen zullen weten dat de Moderniteit zelfs met zo'n exercitie is begonnen. We kunnen immers stellen dat de Modernistische (wereld-)orde van natie-staten, naar het principe "Cuius regio eius religio", is beklonken met de Vredesverdragen van Westfalen, die de Dertigjarige Oorlog beëindigden.

Die oorlog is begonnen omdat Frederik V van de Pfalz geloofde in de mystieke beloften en bezweringen van Rozenkruisers, alchemisten en toverkollen dat hij (door Koning van Bohemen te worden) een magisch rijk kon stichten en een bovennatuurlijke wedergeboorte van Europa kon bewerkstelligen. Een nieuw tijdvak zou aanbreken, de Katholieke Kerk zou worden verwoest, en de mystieke Verlichting der Hermetici zou zich verenigen met de theologie van de Protestanten. De Nieuwe Wereld-Orde!

In naam van zijn ambities (daarbij aangedreven door zijn vrouw, die dit allemaal nog veel vuriger geloofde), liet Frederik V een duivel uit de fles. Dertig jaar bloedvergieten. De Protestanten en de mystici hebben daarmee het oude Europa gesloopt. Ze hebben min of meer letterlijk het hart uit Europa gesneden door het Heilige Roomsche Rijk in het verderf van een zinloze oorlog te storten. Wie demonen oproept, mag ook verwachten dat bloed-offers vereist zullen zijn.

In die geest is de Moderniteit ontstaan. Het mag dan ook niet verrassend zijn dat alle modernistische gekken en griezels in dergelijke methoden hun heil zoeken. We zien het bij Robespierre en de Terreur der Jacobijnen, wie zien het in de gaskamers en de goelags. Dit zijn de tekenen des tijds. Modernisten zullen altijd duivels ontketenen om hun eigen ambities te verwezenlijken-- hoe hoog de prijs ook is. Ze zullen altijd onverantwoordelijke beslissingen nemen, zonder te begrijpen wat de gevolgen zijn.

Ook nu weer. Ook ditmaal grijpen de megalomane kinderen van de Moderniteit naar radicale middelen om hun wil op te leggen aan de wereld. Maar de wereld laat zich niet in een keurslijf persen. Wie demonen uit de fles haalt, mag verwachten dat daar ellende op volgt. De kinderen van de Moderniteit zullen hun eigen Wereld-Orde in as leggen. Voor Frederik V was het niet anders: van zijn ambities is niets terecht gekomen, en hij eindigde in ballingschap (in Den Haag). Duivelspraktijken brengen nooit iets goeds voort. Enkel de verwoesting wordt gerealiseerd.

Zo zal het ook eindigen met de EU en met de Moderniteit zelf. Gedreven door hun ambitie zullen de Modernisten hun eigen ondergang veroorzaken. Aan hun maatschappelijke, politieke, economische en spirituele (wan)orde is niets van waarde verloren. Maar het einde ervan zal wel afschuwelijk leed met zich meebrengen. Geboren in drie decennia bloedvergieten zal de Moderniteit ook weer eindigen in een vergelijkbaar tafereel.

Demonen hebben nu eenmaal hun prijs.

On the duty to mind one's own business

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Fri, 31 Aug 2018 14:00:00 +0000

There is a distinct tendency among ethicists in the West to stress a perceived duty to always help other human beings in distress. In many Western countries this has become—not co-incidentally—enshrined within the frame-work of legal dictates imposed by the government upon all persons. The very idea of the "obligation to help" is the fundamental ethical legitimation of socialist ambitions and in fact of all redistributative schemes. Some have even argued that it is a fundamentally Christian principle.

At most, it is a principle deriving from a deliberate misreading of Christian ethical traditions. There is, you see, a very powerful counter-argument to be made. The refusal to help does not stem (as the socialists like to claim) from an inherent lack of empathy, but from an opposite and more fundamental ethical obligation: the duty to mind one's own business. Why? Because we ought to treat other human beings as possessing moral agency (a notion which really is Christian). This implies that we must respect their choices, insofar as they render no harm upon the innocent, even when we believe those choices to be very poor indeed.

This is doubly important because in many cases, we lack sufficient knowledge to interfere in others' lives in ways that are actually helpful. Our (presumably well-meaning) tendency to coddle may very well do more harm than good.

A truly "Western" and also truly Christian ethical stance would be to leave people be, so long as they cause no harm to you or to any third party, and to only help them when they ask for it. And even then, you should provide aid on an individual basis, because you choose to. The moment you are forced into it (by, say, the government) your actions by definition cease being ethical— because at that point, moral considerations are taken out of the hands of the relevant party. We call that tyranny.

De misplaatste lof voor John McCain

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Wed, 29 Aug 2018 08:00:00 +0000

Na het recente overlijden van de Amerikaanse politicus John McCain valt het op dat er uit allerlei quartieren plotseling lof voor hem is. Met overdreven geslijm wordt opeens gedaan alsof er enkel bewondering kon bestaan voor deze man. Zelfs de mensen die onder zijn dikwijls best lompe en achterbakse aanvallen hebben moeten lijden, worden meegezogen in deze opwelling van typisch Amerikaanse heldenverering. “Over de doden niets dan goeds,” heet het dan. Maar als de doden eigenlijk schoften waren, is het dan niet gepaster om dat eerlijk te zeggen?

McCain heeft het zelfs in zijn postuum verschenen afscheidsbrief niet nagelaten om als ware nestbevuiler zijn partijgenoot en president nog even af te vallen. Het gif zit in de angel, natuurlijk, maar bij McCain zat het gif overal. Onder het mom van zijn status als “maverick” heeft McCain zich dikwijls als een ongeleid projectiel gedragen. Wanneer het hem dan even uitkwam, viel hij zijn eigen partij doodleuk af en ging hij zijn eigen weggetje. Het is dan ook geen toeval dat de meest uitbundige loftuitingen kwamen van Democratische kopstukken en van bekende globalisten als George Soros. Het wordt al snel duidelijk waar McCain eigenlijk “stond”, en wie zijn ware vrienden en bondgenoten waren.

Toch wordt hij nu, na zijn dood, opeens op het schild gehesen door de Republikeinen. Bij Fox News is commentator Liz Peet zelfs zo ver gegaan de president op te roepen om een “groots gebaar” te maken en McCain postuum de Medal of Honor toe te kennen— de hoogste militaire onderscheiding van de Verenigde Staten. Is dat verdiend? McCain is als militair krijgsgevangene geweest, en is gefolterd. Hij is daarvoor echter destijds onderscheiden, en het bevoegde gezag vond geen reden om hem voor te dragen voor de Medal of Honor. Sedertdien heeft McCain niet bepaald dingen gedaan die hem opeens wel in aanmerking zouden doen komen. Hij is door de rangen gerezen—niet in het minst omdat zowel zijn vader als grootvader al admiraal waren, trouwens—maar heeft zich niet bijzonder verdienstelijk gemaakt.

Of we zouden natuurlijk zijn vele bewezen diensten voor het militair-industrieel complex moeten meetellen. McCain is als politicus bekend geworden als pleitbezorger van de agressieve en militaristische politiek die kenmerkend is voor het neoconservatisme. Samen met medestanders als Lindsey Graham (ook een Republikein die graag mag samenwerken met Democraten en zijn eigen “vrienden” graag een dolk in de rug steekt) heeft McCain steeds gepleit voor militaire interventies. Daarachter stak geen visie, maar een duidelijk belang: gelijk Rove, Cheney en Rumsfeld was McCain voor het interveniëren om maar te interveniëren. War is good for business, en zeker als de lobbyisten van het militair-industrieel complex weten dat ze bij jou moeten zijn.

Oprechte conservatieven zijn nooit voorstander geweest van dergelijke politiek. Het omverwerpen van figuren als Saddam Hoessein, Moeammar Khaddaffi, Hosni Moebarak en (zoals McCain beoogde) Bashar al-Assad heeft de geostrategische belangen van de VS nooit gediend. Geen van die huis-tuin-en-keuken-despoten was een echte bedreiging voor Amerika. In het vacuüm dat ontstaat nadat zo’n sterke leider omver wordt geworpen springen echter de radicalen, de jihadisten, de gekken zonder vrees of verstand.

Zonder meer onaardige doch doorgaans vrij kalme despoten werden aldus vervangen door de hondsdolle terroristen van, zeg, de Islamitische Staat of de Moslimbroederschap. Hele regio’s werden gedestabiliseerd, met menselijk lijden op grote schaal tot gevolg. Relevant detail voor Europeanen: dergelijk neoconservatief beleid heeft ook voor een groot deel de vluchtelingengolf veroorzaakt waar wij nu mee te kampen hebben. Dankjewel, John McCain!

Naast het leed voor de gebieden die door de achteloze neoconservatieven in het vuur werden gesmeten, is er natuurlijk ook nog het strategisch perspectief. McCain beweerde consequent dat iedere agressie-oorlog het belang van Amerika zou dienen. Het tegendeel is waar. De grote winnaar van de chaos in het Nabije Oosten is… Rusland. Met de VS als boeman is het gemakkelijk voor Poetin om invloed te winnen bij alle partijen die daar een rol van belang willen spelen. Dankzij de oliedomme (pun intended) neoconservatieven heeft Rusland nu meer invloed in de regio—en in de oostelijke Middelandse Zee—dan de USSR ooit mocht hopen te bereiken. Hetgeen de strategische belangen van de VS juist heeft geschaad, natuurlijk. maar daar maalde McCain duidelijk niet om.
Is het denkbaar dat McCain hetgeen was waar zijn huichelende medestanders Donald Trump van beschuldigen: een spion voor Rusland? Gebaseerd op de feiten (de beleidswensen van McCain hebben Rusland eindeloos meer geholpen dan het beleid van Trump) is dit een gedachte die men voor de grap eens mag overwegen. Het is minder belachelijk dan het “Trump-Russia collusion”-onzinverhaal.

Realistisch gezien kan men het beter cynisch overwegen: McCain vond het niet erg dat Rusland een grotere dreiging werd, want McCain wilde niets liever dan een oorlog met Rusland aanwakkeren. Hij was tenslotte voorstander van iedere denkbare oorlog, hoe schadelijk en zinloos en immoreel ook, en liefst een grootschalige oorlog— simpelweg omdat hij het goedbetaalde schandknaapje was van het militair-industrieel complex. (Dat een oorlog met Rusland heel Europa in as zou leggen vond McCain schijnbaar niet erg.)

Het mag op dit moment wel duidelijk zijn dat John McCain de lof die hem wordt toegezongen nooit heeft verdiend. Hij was een oorlogshitser die iedere morele overweging al heel lang geleden naast zich neer had gelegd. De superlatieve bejubeling is absoluut misplaatst, en krijgt zelfs kluchtige trekken. Ik zag McCain zelfs beschreven worden als “de Cato de Oudere van onze tijd”. Mijn hemel, wat een belediging voor de oude Cato, die consistent vasthield aan traditie en eer. (McCain heeft, zoals reeds beschreven, immer gekozen voor de belangen van de ‘deep state’, waar Cato de Oudere juist erom bekend stond dat hij nooit voor een karretje te spannen was.)

De vergelijking is dan dat Cato zo stelselmatig opriep tot de vernietiging van Carthago, hetgeen sommigen doet denken aan de oorlogshitserij van McCain. Het feit dat Noord-Afrika uiteindelijk de graanschuur van het Romeinse Rijk werd, roept dan weer vergelijkingen op met het belang van olie (hetgeen vaak schuilt achter de neoconservatieve oproepen tot agressie-oorlogen in de grote zandbakken van deze wereld).

Het zijn echter totaal manke vergelijkingen. De graantoevoer vanuit Africa Proconsularis werd immers pas relevant nadat het al geruime tijd een Romeinse provincie was. De reden om Carthago te verwoesten had niets te maken met het veiligstellen van dergelijke import. Het conflict tussen Rome en Cathago was geen “resource war” maar een existentiële machtsstrijd, zoals die ook bestond tussen de VS en de USSR tijdens de Koude Oorlog. Cato de oudere stond dan ook meer gelijk aan de echte ‘communistenvreters’ in de VS, die geloofden dat vrede nooit mogelijk was totdat de USSR zou vallen.

De beste ‘analoog’ voor Cato in de moderne periode is in mijn optiek Barry Goldwater. Een compromisloze reactionair met een sterke deugdethiek, die geloofde in de noodzaak van het breken van de USSR. Net als Cato werd hij weggehoond, maar zag zijn gelijk uiteindelijk bewezen. (De verkiezing van Reagan werd fameus beschreven als “it took twenty years to count the votes, and Goldwater won”.) Goldwater stond tevens bekend om zijn bloedhekel aan neoconservatieven als McCain, die hij beschreef als “the unprincipled stooges of the big conglomerates”.

Ook belangrijk: Cato de Oudere was destijds, net als Goldwater tijdens de Koude Oorlog, tegen allerlei andere oorlogen. Hij hoopte dat de vernietiging van Carthago definitief de positie van Rome zou veiligstellen, waardoor langdurige vrede mogelijk zou worden. Goldwater hoopte op precies datzelfde met betrekking tot de USSR, omdat hij wist dat de USSR bijna alle vijanden van de VS financierde. (Net zoals Carthago rebellen en huurlingen tegen Rome financierde.)

Beide mannen hadden trouwens ongelijk, en hun hoop was misplaatst. Waarom? In de VS omdat neoconservatieven als John McCain de overhand namen en talloze zinloze oorlogen begonnen. Leuk voor het militair-industrieel complex, immers. In het oude Rome maakte de vernietiging van Carthago ook geen einde aan de expansie-oorlogen, omdat opportunistische en ambitieuze Romeinen dat soort oorlogen zagen als een manier om zelf glorie te verwerven en dus hun eigen belang te dienen.

Die Romeinen waren al moreel dubieus, omdat ze hun eigen belang vóór het belang van Rome plaatsten (terwijl ze wel talloze legers verspilden aan zinloze campagnes). Ze zijn echter nog zeer deugdelijke mannen, wanneer je ze vergelijkt met een onverbeterlijke smeerlap als John McCain. Die plaatste immers niet alleen zijn eigen belang boven het landsbelang: hij handelde actief in strijd met het landsbelang.

Indien wij John McCain willen vergelijken met een Romein, dan is het nog het meest gepast om hem te vergelijken met Varus: de generaal die zijn legioenen verkwistte aan een zinloze campagne in Germania. U weet wel, de slag bij het Teutoburgerwoud. Het word gezegd dat Keizer Augustus er jaren later nog nachtmerries van had, en schreeuwend wakker werd: “Varus, ik wil mijn legioenen terug!”

Maar van Varus kan tenminste nog gezegd worden dat hij een Romein was. Na zijn abjecte falen trok hij de consequentie en stortte hij zichzelf op zijn eigen zwaard. Zo’n verlies van eer valt niet meer herstellen. De mannelijke dood is dan de enige uitweg die nog rest. Beter dan een eerloos leven in schande. Een leven zoals dat van John McCain, dus. Om die reden is het misplaatst om laatstgenoemde te vergelijken met welke Romein dan ook. Zelfs de meest laaggeplaatste plebeïsche straatventer zou—terecht—op hem spugen. Wij zouden daar een voorbeeld aan mogen nemen. Liever dan zijn graf met onverdiende lof te overstelpen, zouden wij overdrachtelijk op de herinnering aan John McCain moeten spugen, en zijn naam uit ons geheugen moeten schrappen. Hij verdient niets minder dan de damnatio memoriae.

Katholieken en Protestanten: metaphysica versus materialisme

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Sun, 03 Jun 2018 14:30:00 +0000

Vandaag werd ik aan het denken gebracht over de essentiële verschillen tussen Katholieken en Protestanten. Volgens mij gaat het er uiteindelijk om dat Katholieken in de regel geneigd zijn tot metaphysica, abstractie en symbolisch denken, terwijl Protestanten vaak materialisten zijn, die alleen het concrete (of liever: het geconcretiseerde) willen of kunnen bevatten, en die heel letterlijk denken.

Wanneer we spreken over het Laatste Avondmaal, en dus over de Eucharistie, dan is het voor Katholieken volstrekt aannemelijk en begrijpelijk dat er daadwerkelijk transsubstantiatie plaatsvindt. We nemen werkelijk het lichaam en het bloed van Christus tot ons, en niet alleen maar brood en wijn waaraan we een naampje geven. Voor Protestanten is dit absurd en bevreemdend, want zij kunnen de gedachte niet bevatten dat het één verandert in het ander. Het moet wel een verhaaltje zijn: het is een symbool, en dus niet "echt".

Dit komt omdat Protestanten zo vreselijk materialistisch zijn in hun wereldvisie. Iets is ofwel een overdrachtelijk handeling, ofwel brood wordt letterlijk vlees en wijn wordt letterlijk bloed. En dat laatste zou je dan toch echt wel proeven, niet?!

Katholieken zijn daarentegen heel metaphysisch ingesteld. Het woord "substantie" betekent niet "materie" maar "essentie" voor een Katholiek. De transsubstantiatie die plaatsvindt is dus niet van materiële aard, doch juist van essentiële aard. Het brood veranderd niet materieel in het lichaam van Christus, maar neemt wel die essentie - en dus substantie - aan. De Katholiek erkent als het ware een hogere werkelijkheid, die 'echter' is dan de materie, terwijl de Protestant vastzit in het materiële, en daarmee in de knoop raakt wanneer er iets wordt beschreven dat physiek niet kan. (Maar metaphysisch dus wel!)

Voor een Katholiek houdt iets niet op 'echt' te zijn, gewoon omdat het symbolisch is. Sterker nog: symbolen kunnen echter zijn dan materie!

We zien precies hetzelfde wanneer we kijken naar de neiging tot een strakke predestinatieleer, waar Calvijn zich zo aan bezondigde. Daarmee wilde hij logisch verklaren hoe het toch kon dat God alles voorzag, en dus ook of mensen wel of niet in de hemel zouden komen. Goede werken die men deed konden er dan niet toe doen, want het vooropgezette plan is hoe dan ook onwrikbaar. Vanuit een strict materialistisch wereldbeeld is dit een logische gedachte. Voor de Protestant is zelfs God dus onderhevig aan tijd, en volgt ook voor God het ene moment op het andere moment in een vaste volgorde. Een Protestant moet wel naar predestinatie grijpen om deze paradox -- dus de schijnbare(!) tegenstelling -- "op te lossen".

De notie dat 'tijd' een dimensie is (en dus enkel bestaat binnen het physieke universum) was voor Katholieken echter al intuïtief, lang voordat men wist hoe dimensies eigenlijk werken. (Niet voor niets waren zoveel baanbrekende kosmologen Katholiek!) 'Tijd' geldt wel voor ons, in het materiële universum, maar niet voor God, die de materie ontstijgt. De Katholiek concludeert dus: aha, God bestaat buiten de tijd en neemt alle mogelijke momenten en plaatsen gelijktijdig waar. Het is niet dat God één pad predestineert, maar dat Hij alle mogelijke paden kan zien en dat Hij op alle mogelijke bestemmingen reeds op ons wacht.

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Sat, 12 May 2018 09:00:00 +0000

Ik had vannacht een droom, die me heeft overweldigd zoals dromen dat bijna nooit doen. Het voelde totaal niet zoals mijn dromen normaal aanvoelen.

Ik was in een plaats die op mij overkwam als het Vaticaan, maar niet het Vaticaan was. Het is bijna niet te beschrijven: alsof het de substantie van het Vaticaan daar in zich droeg, maar niet echt de physieke plaats was. Ik was niet verbaasd toen ik een oude houten deur opende, en een kleine ommuurde tuin binnenliep. Ik was niet verbaasd toen er iemand met een witte, stoffen bal een spel aan het spelen was, waarbij hij de bal rustig tegen de muren ketste die hem omringden. Ik was niet verbaasd, tegen mijn over-rationele gevoel voor waarschijnlijkheid in, dat het Paus Benedictus was.

In eerste instantie maakte ik stotterend verontschuldigingen dat ik hem had gestoord, en wilde ik snel weer gaan. Hij verzocht me om te blijven. Ik zag hoe de bal eerder bijna over de muur zijn tuin in was gevlogen, toen iemand anders er in één van de naastgelegen tuinen mee speelde. Toen werd de bal op het laatste moment door een strenge hand tegengehouden, de werper met barse stem toegesnauwd. Ik wist, maar ik weet niet hoe, dat wat ik zag een herinnering van Zijne Heiligheid was. En ik ervoer wat hij erbij voelde: teleurstelling dat degene die hem 'beschermen' niet inzagen dat hij een vredig spel zeker zou waarderen.

In die ommuurde tuin wierpen we samen de bal tegen de muren. Zijne Heiligheid wees mij op een klimplant die kronkelend omhoog was gegroeid, zodat plant een soort nest-achtige vorm had voortgebracht. Als een basket, waar we de bal doorheen konden gooien. Maar de dikke takken groeiden rommelig door elkaar hem, ook boven deze 'basket'-- met als gevolg dat het heel moeilijk was om de bal er goed doorheen te gooien.

We probeerden het toch, vol enthousiasme. Ik merkte dat Zijne Heiligheid bijzonder moe werd, maar hij spoorde mij aan om niet op te geven. Ik herinner me dat ik me er op dat moment over verbaasde dat Paus Benedictus Nederlands sprak. Meteen daarna besefte ik hat hij géén Nederland sprak. En ik ook niet. Ik weet niet welke taal we spraken; alleen dat we elkaar begrepen.

Kort daarna wierp Zijne Heiligheid de bal opnieuw. Ik was ervan overtuigd dat het deze keer zou lukken. Hij had voordat hij wierp een geheimzinnige lach op zijn lippen, alsof hij me iets wilde laten zien. De bal ketste opnieuw af. Ik was enorm teleurgesteld, bijna geschokt. Toen ik me tot Zijne Heiligheid keerde zag ik hem tevreden lachen. En ik wist dat dit was wat hij mij had willen laten zien: de gefaalde poging, en zijn tevredenheid daarover.

Het is helemaal niet dat de worp moet slagen. Het is dat je poogt. Dat maakt het de moeite waard.

Zodra ik dat besefte, leek Zijne Heiligheid veel zwakker dan een moment eerder. "Het spijt mij," zei hij, of althans die gedachte bracht hij op mij over, "maar de pijn is heel erg."

Pas op dat moment besefte ik dat hij zich bewust veel sterker had gehouden dan hij was, puur om mij een ervaring, een inzicht, te schenken. En wellicht een beetje om een spel met iemand te spelen, zonder gehinderd te worden door mensen die meenden dat hij tegen zo'n activiteit in bescherming moest worden genomen. Een fijn spel is de moeite waard, zelfs als het pijn doet. En het leven is een fijn spel.

Terwijl de Paus zich op het gras liet zakken en rustte, wist ik - maar ik weet niet hoe - dat hij door de wereld heen keek, naar iets anders, voorbij de wereld. Ik kon het niet zien, maar op zijn gezicht - alle sporen van pijn verdwenen - kon ik de schoonheid gereflecteerd zien.

Ik werd wakker. Wat ik had ervaren voelde niet aan als de dromen die ik doorgaans heb. De rationele stem in mij zegt dat het absurd is, terwijl een heel ander deel zijn mij meent dat ik arrogant ben door het zelfs maar te denken-' en toch werd ik wakker met de indruk dat ik vannacht op onbegrijpelijke wijze mijn eigen dromen ben uitgewandeld, en een droom van Zijne Heiligheid ben ingestommeld. Zo voelde het. Alsof ik bij hem te gast was, en hij mij met grote warmte verwelkomde.

Het is me niet helemaal duidelijk waarom ik zo sterk de drang heb gevoeld om dit op te schrijven. Deels omdat ik bang ben dat het, in het scherpe daglicht, straks zal vervagen. Maar er zit meer achter. Dit heeft me zo geraakt dat ik er niet zomaar stil over kan zijn, alsof het niet is gebeurd. Want ik ben er van overtuigd dat het wel is gebeurd.

De Republiek Amsterdam - een bevrijding voor de rest van het land

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Thu, 26 Apr 2018 16:00:00 +0000

Je kan heel veel zeggen over de monarchie in Nederland. Ik ben te Katholiek om ketterse monarchen enthousiast toe te juichen, en het liefst zag ik het Heilige Roomsche Rijk vandaag nog herboren worden - met de Nederlanden erbinnen. En ja, ik zag de Oranjes hoe dan ook liever als Stadhouders (hun historische rol) dan als zelfverklaarde monarchen (een titel waar ze geen aanspraak op hebben). Maar dan wel als Stadhouders van soevereine gewesten, zoals vroeger.

Dit betekent dan ook geenszins dat ik de linkse republikeinen van deze tijd sympathiek vind. Een goede republiek is een aristocratische republiek. Een linkse volksrepubliek is het ergste dat er is. Dat is echter precies wat de linksige republikeinen willen. En de rode Amsterdammers voorop. Dat blijkt wel: ieder jaar weer zijn er weer commentatoren uit Pyongyang aan de Amstel die Koningsdag willen afschaffen. Liefst stichtte dat volk direct de republiek (en dan eigenlijk graag meteen de communistische heilstaat, natuurlijk).

Ik steun dat van harte. Laat Amsterdam gewoon een republiek worden. Het Paleis op de Dam wordt weer het Stadhuis op de Dam, alle monarchisten en conservatieve rechtsmensen moeten de rode stad(staat) meteen verlaten, en een comité apparatjiks kan aan het werk om een nieuwe grondwet te pennen. Komt vast iets met "eerlijk delen" in te staan. Fijn zo. Veel plezier, jongens en meisjes (en leden van de 186 andere hypothetische geslachten die daar ongetwijfeld erkend zullen worden).

Wel eerst even de balans opmaken, natuurlijk.

Het linkse Amsterdam is altijd voor massa-immigratie geweest, dus alle immigranten (wat zeg ik, alle niet-aangepaste allochtonen) uit heel Nederland worden in de Republiek Amsterdam gedumpt. Het linkse Amsterdam is altijd voor borrow-and-spend geweest, dus de staatsschuld van heel Nederland is eveneens voor Amsterdam. Die linkse fratsen hebben ons genoeg gekost, over de decennia berekend, dus dat is niet meer dan billijk. Het linkse Amsterdam is altijd tegen streng straffen geweest, dus alle gevaarlijke gekken uit alle gesloten inrichting en alle draaideurcriminelen uit heel het land: ook daarheen. Weet je, laten we het nog netter maken: alle leden en sympathisanten van alle linkse organisaties in heel Nederland worden naar Amsterdam gestuurd. Dan zijn die waar ze willen zijn, tenslotte. Een super-linkse, multi-culturele Republiek Amsterdam.

De rest van Nederland is dan - ik schat het ruw - zo'n twee millioen overtollige mensen kwijt (linksen en allochtonen) en heeft dus mooi weer ruimte om te leven. Het Koninkrijk der Nederlanden heeft ook geen staatsschuld meer, heeft geen linkse partijen of organisaties meer, en bouwt een vijftig meter hoge muur om heel Amsterdam heen. Met wachttorens. Op iedere poging die muur te beklimmen zal een spervuur het antwoord zijn. Het omringende water wordt met zeemijnen gevuld, en daarbuiten wordt voortdurend gepatrouilleerd.

De Republiek Amsterdam. Geniet ervan! Ja, het is jammer van die mooie grachtenpanden, maar het Rijksmuseum halen we toch eerst leeg. Progressief links heeft tenslotte niets op met de kunst van dode blanke mannen uit een imperialistisch verleden. In ruil daarvoor krijgt Amsterdam alle moderne kunst uit heel Nederland. Zijn we daar ook mooi vanaf.

De terugkeer van de traditie

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Fri, 06 Apr 2018 12:00:00 +0000

Het wordt steeds duidelijker dat traditie het levensbloed is van iedere cultuur. Traditie verbindt ons met ons verleden, en beeldt op talloze veelzijdige en levendige manieren uit wie wij eigenlijk zijn, waar wij vandaan komen en - daarom - ook waarheen wij op weg zijn.

Progressieven zijn reflexmatig tegen 'conservatisme', en willen iedereen losweken van 'de verkrampte dwang der gewoonte'. Dat is in de meeste gevallen vast goed bedoeld (ik meen dat oprecht), maar het leidt tot een cultuur zonder wortels. Losgeslagen mensen die niet weten wie ze zijn, of waar ze voor staan. Verbonden met niets, en vervuld met niets dan onbehaaglijke leegte. Dat is niet houdbaar, want een vacuüm zal niet stabiel bestaan. Wat er gebeurt is simpel: andere tradities springen in om de leegte op te vullen.

Met andere woorden: de opmars van de islam in het Westen moet en mag niet los gezien worden van de ontkerstening en de steeds verder toenemende agitatie tegen al onze traditionele waarden en gebruiken. Om die reden is het zo belangrijk dat wij onze aloude feestdagen handhaven. Dat wij Zwarte Piet behouden, het paasvuur ongemoeid laten branden, en vuurwerk afsteken om het nieuwe jaar in te luiden.

Wij moeten onze tradities hooghouden, zonder excuus of compromis. En minstens net zo belangrijk: wij moeten de tradities van anderen hier niet omarmen. Islamitische feestdagen horen hier niet erkend te worden, bijvoorbeeld. Hun gebruiken en gewoonten horen - wanneer die niet passen bij die van ons - subiet te verdwijnen. 's Lands wijs, 's lands eer, tenslotte.

Gelukkig begint dit besef te groeien. Er komt een omslag aan, hoewel het momentum nog enige tijd zal moeten opbouwen. De sneeuwbal rolt, en later deze eeuw zal de Traditie als een lawine de excessen van de Moderniteit wegvagen.

Onvolmaakte schepsels

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Sat, 23 Dec 2017 12:00:00 +0000

"Hoe kan een volmaakte God een onvolmaakt schepsel scheppen?"

Een vraag van Johann Gottfried Herder, die enige overpeinzing wel waard is. Dit is uiteindelijk mijn antwoord:

Een volmaakte God kan niet anders dan onvolmaakte schepsels scheppen. Een volmaakt schepsel zou identiek zijn aan, en één met, de volmaakte God. Een beetje als "twee eeuwigheden": het voegt niet toe, want toevoeging is overbodig. Dat is de eerste paradox. De tweede paradox is dat zelfs een benadering van volmaking zou vereisen dat de geschapen wezens geen kwaad doen. Dat vereist dat ze geen volstrekt vrije wil kunnen hebben, want ze moeten dan niet kunnen kiezen om kwaad te doen. Maar absentie van vrije wil is een imperfectie in zichzelf! Daarom moet een volmaakte God een universum scheppen waarin vrije wil bestaat, en dat impliceert dat de schepsels in dat universum voor het kwade kunnen kiezen, en daarmee onvolmaakt zijn. Toch is dit de enige weg die open ligt voor een volmaakte Schepper. Wij moeten kunnen kiezen voor het goede, want alleen dan heeft het betekenis.

Over de aard van het kwaad

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Thu, 14 Dec 2017 17:30:00 +0000

De aard van het kwaad. Wat kunnen wij daar eigenlijk van zeggen? Ik vraag mij dat af omdat er een fascinerende discussie ontstond toen een lichtelijk verdwaalde geest een nogal beschimpend bericht op Facebook plaatste, aangaande enkele uitspraken die Paus Franciscus onlangs over het kwaad en de duivel heeft gedaan.

Helaas liep die discussie, zoals eigenlijk altijd, snel uit op een verbale strijd tussen gelovigen en atheïsten, die al snel nog maar weinig te maken had met het originele onderwerp. In die escalerende discussie raakte het eigenlijke onderwerp (de aard van het kwaad) snel ondergesneeuwd. Toch zit daarin een aardig vraagstuk. De Paus beschrijft het kwaad - te weten de duivel - als een actieve kracht. Zijn woordkeus is daarbij nogal beeldend, dus hoe letterlijk we dat moeten nemen blijft onduidelijk.

Zelf vermoed ik dat die woordkeus niet de verstandigste is geweest. De aard van het kwaad is volgens mij per definitie negatief. Zoals duisternis de absentie van licht is, zo is het kwaad de absentie van het goede. En precies zoals het licht de duisternis verdrijft, kan het kwaad niet bestaan waar het goede heerst. Omgekeerd zal het kwaad automatisch en moeiteloos heersen waar het goede niet actief aanwezig is.

Daarin ligt een zekere verbintenis met het Christelijke besef dat de mens "geneigd is tot het kwade". Accurater geformuleerd: de mens die niet actief kiest voor het goede, kiest daarmee voor het kwade. Wie neutraal wil zijn, kiest feitelijk partij voor het duister. Dit maakt het kwaad tot iets anders dan de Paus beschrijft. Het is geen actieve macht. Het kwaad schuilt in het verzaken van het goede.

Het kwaad is geen actieve kracht, maar is juist geheel latent. Dat is echter een misleidend attribuut, dat ons het kwaad onterecht doet onderschatten. Het is wel latent, maar ook universeel aanwezig. De uitwerking ervan ligt verscholen in menselijke zwakte. De mens wordt niet actief aangetrokken door het kwaad, maar vervalt er automatisch in door het goede te verzaken. Het goede vereist per definitie morele en intellectuele inspanning, het kwade niet.

Uiteindelijk is het dus morele luiheid waar wij voor moeten waken. Ledigheid, zo blijkt, is nog altijd des duivels oorkussen.

Donald de Sterke: het onbezongen succes van president Trump

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Fri, 08 Dec 2017 10:00:00 +0000

Het is nu meer dan een jaar geleden dat Donald Trump werd verkozen tot president van de Verenigde Staten. Rond de datum van de verkiezing werd er door veel verzuurde commentatoren bijtend opgemerkt dat Trump in een jaar tijd nauwelijks iets had klaargespeeld. Alleen dat al was niet waar, maar het is nóg interessanter dat Trump pas in januari van dit jaar daadwerkelijk aantrad. Pas in januari volgend jaar zit zijn eerste jaar er echt op, en de afgelopen maand heeft hij kort achtereenvolgens meerdere successen behaald.

Allereerst heeft het Hooggerechtshof van de VS de ‘travel ban’ van de president onverkort goedgekeurd. Lagere rechters gingen hun boekje te buiten door deze maatregel eerder te blokkeren. Deze overduidelijk gepolitiseerde actie van de lagere rechters kon (zeker ook vanuit Europa) op enthousiaste reacties rekenen, want de eerste overwinning op Trump zou nu een feit zijn. Die overwinning is echter uitgelopen op een faliekante mislukking voor de tegenstanders van Trump. Strenge beperkingen op het gebied van immigratie zijn nu eindelijk een feit geworden.

Daarnaast is de belastinghervorming waar Trump campagne mee voerde door beide kamers van het Congres gekomen, en met relatief weinig revisies. Deze belastinghervorming werd juist gezien als een heel moeilijke stap om daadwerkelijk gezet te krijgen. Toch is die stap, waar Amerika al meer dan tien jaar tegenaan hikte, nu wel gezet. De parallel met het verleden kon overigens niet doeltreffender zijn: ook president Reagan kondigde met veel bombast belastinghervormingen aan en kon daarbij op veel tegenstand rekenen. Hij zou immers de complete lage- en middenklasse verwoesten! Dat dit in de praktijk tot het absolute tegendeel heeft geleid wordt in linkse kringen tot op de dag van vandaag stilletjes onder het tapijt geveegd. We kunnen gerust aannemen dat Trump, net als Reagan, een belangrijke stap heeft gezet voor juist die lage- en middeninkomens.

De tegenstanders van Trump blijven echter roepen dat hij niets voor elkaar krijgt. Ze negeren zijn successen, en toeteren dus maar harder over wat hem (nog!) niet is gelukt. Zo staat er nog geen muur langs de grens met Mexico, en is het tot dusver niet gelukt om Obamacare af te schaffen. Wat betreft dat eerste: er staan wel al meerdere prototypes op enkele locaties langs de grens. Die worden nu getest op hun efficiëntie. Na de beoordeling wordt gekozen voor een definitief ontwerp, en begint de bouw van “the Wall”. Het proces is dus wel degelijk in gang gezet. Doen alsof er niets gebeurt is niet bepaald waarheidsgetrouw. Rome is niet in één dag gebouwd. De Chinese Muur ook niet, trouwens.

Daarbij is het hilarisch dat de tegenstanders van de muur hun eigen glazen blijven ingooien, zoals MSNBC onlangs deed. Tijdens het filmen van de bouw van de prototypes van de muur wilde de filmploeg duidelijk maken hoe onnodig de muur was. Tijdens het filmen was op de op de achtergrond echter zichtbaar hoe een groep illegalen de grens over probeerde te steken— waarmee op vrij ironische wijze het belang van een degelijke grensmuur duidelijk werd gemaakt.

Het moet worden toegegeven dat het een teleurstelling voor Trump moet zijn geweest dat een meerderheid in het Congres weigerde om Obamacare af te schaffen. Hij wilde die desastreuze zorgwet afschaffen, en dat is niet gelukt. Of men daar nu zo blij mee moet zijn is een tweede vraag. Het Amerikaanse ministerie van gezondheidszorg uitte al voor de verkiezing van Trump fikse kritiek op de zorgwet, die beslist niet naar behoren functioneert. Toenmalig president Obama wilde van deze kritiek niets horen. In respons op het Congressionele falen de wet af te schaffen liet het ministerie weten: “Americans are once again facing skyrocketing costs and plummeting choices because of Obamacare’s fundamental failures.”

Dergelijke kritiek is niet mals! Obamacare werkt gewoon voor geen meter. Een meerderheid in het Congres was tegen afschaffing. De Democraten waren sowieso tegen enige aanpassing, en er waren nog teveel Republikeinen, met name de beruchte RINO’s (Republicans In Name Only), die niet verder wilden gaan dan revisie van de wet. Trump stelde echter duidelijk dat beperkte herzieningen niet voldoende waren. Obamacare is zo verwrongen dat het zorgstelsel echt helemaal op de schop zal moeten. Trump heeft een zinloos compromis dus van de hand gewezen. Alles duidt erop dat hij wacht tot Obamacare onder zijn eigen falen ineenstort, om vervolgens een tweede keer te proberen de wet af te schaffen.

Inmiddels heeft hij overal waar hij kon subsidies en investeringen in het kader van Obamacare afgeschaft of drastisch gereduceerd. In de zojuist aangenomen wet voor belastinghervorming gaat hij nog verder. In die wet worden bepaalde verplichtingen die Obamacare aan alle Amerikanen oplegde gewoonweg afgeschaft. Het wordt makkelijker voor mensen om zich buiten Obamacare om te verzekeren. Dit draagt allemaal bij aan de geleidelijke instorting van Obamacare. In feite investeert Trump er gewoon niet in, staat hij verstandige mensen toe om hun handen er vanaf te trekken, en laat hij het geheel daarna afsterven. Iedere zakenman herkent daarin de logica: Trump stelt het kapitaal veilig, stuurt aan op een faillissement voor Obamacare, liquideert de zieke structuur vervolgens, en wil daarna een nieuwe en betere structuur opzetten.

Dit is een strategie die verre van kansloos is. Het feit dat Democraten gepanikeerd blijven herhalen dat het absoluut niet gaat werken “omdat mensen vertrouwen hebben in Obamacare” illustreert goed hoe wanhopig ze zijn. Hun enige hoop is dat mensen een zinkend schip blijven bemannen, terwijl Trump iedereen de vrijheid geeft om in een reddingsboot te stappen.Kortom: hoewel Trump duidelijk véél liever had gezien dat Obamacare nu al niet meer bestond, is zijn oorlog tegen de zorgwet van Obama waarschijnlijk nog niet afgelopen. En de voorbereidingen voor zijn nieuwe campagne zijn hoopgevend.

Is het dan correct om te zeggen dat de resultaten van Trump tot nu toe “gemengd” zijn? Nee, ook niet. Want zijn resultaten zijn ronduit goed. Geheel los van de migratiebeperkingen die nu in werking treden is het aantal illegale immigranten naar de VS sinds het aantreden van Trump dramatisch gekelderd. Naar het Amerika van Obama, waar een pardon en een uitkering in het verschiet lagen, wilden alle gelukszoekers ter wereld wel toe. Het Amerika van Trump belooft naleving van de wet, en voor wie legaal immigreert niets anders dan een bloeiende economie en dus veel kans op eerlijk werk. Nou, dan komen alleen de mensen van goede wil nog! Precies wat Trump beoogde.

Wat betreft die bloeiende economie: die is op gang gekomen zodra Trump verkozen werd. Toegegeven, de ‘upswing’ was al gaande voor zijn verkiezing, maar het feit dat de Dow Jones en het consumentenvertrouwen allebei omhoog schoten op de dag na zijn verkiezing spreekt boekdelen. Dat ze allebei wéér omhoogschoten op de dag van zijn inauguratie is al net zo veelzeggend. Inmiddels hebben ze records verbroken: de Dow Jones staat hoger dan ooit, het consumentenvertrouwen is hoger dan het ooit is geweest sinds 2007, en de werkloosheid in de VS is juist in tien jaar tijd niet zo laag geweest.

Talloze bedrijven zagen kort na de verkiezing van Trump af van hun voornemens om fabrieken in het buitenland te openen en fabrieken in de VS te sluiten. Waarom? Omdat Trump belastinghervormingen beloofde die het véél aantrekkelijker zouden maken om in de VS te investeren, en juist minder aantrekkelijk om te “off-shoren”. Die belastinghervormingen zijn nu dus aangenomen, dus de baanzekerheid in de VS neemt flink toe. Niet voor niets blijft de werkloosheid dalen en neemt het vertrouwen van de mensen steeds meer toe.

Het contrast met bijvoorbeeld Europa kon daarbij niet groter zijn. Terwijl Trump zich vooral richt op belastinghervormingen die het aantrekkelijker moeten maken voor bedrijven om in Amerika te blijven, wordt er in Europa continu op aangestuurd (door de Europese Unie, door nationale overheden, en door organisaties als Oxfam) om de zogenaamd kwaadaardige en criminele belastingontwijkers aan te pakken. Hun middel om deze onethische praktijken een halt toe te roepen? Nog meer controle en nog meer taxatie er over heen smijten, om te kijken wat blijft plakken. Waar Trump zich dus blijft richten op een vriendelijk klimaat voor ondernemers en er zo voor zorgt dat bedrijven meer mensen blijven inhuren op eigen grond, schieten wij ons hier continu in de voet en verdwijnen hier juist meer bedrijven en derhalve ook banen.

Niet alleen op binnenlands gebied zet Trump echter flinke stappen. Op internationaal vlak durft hij een duidelijke lijn te trekken. Hij weigert de VS zonder kritische overweging te committeren op het gebied van de klimaathysterie. Hij trekt de VS terug uit het “migratiecompact” van de VN, dat flinke schendingen van de nationale soevereiniteit behelsde en daarom voor hem onaanvaardbaar was. En pas geleden kondigde hij aan de wet te respecteren die te lang werd genegeerd, en Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël. De Verenigde Staten hadden in eerste instantie gekozen dit niet te doen omdat dit de vrede in de regio wellicht zou kunnen aantasten. In de jaren ’90 werd echter met overweldigende meerderheid een wet aangenomen om de president te verplichten Jeruzalem te erkennen.

Achtereenvolgende presidenten hebben keer op keer gekozen om aanname van die wet met steeds zes maanden uit te stellen. Blijvende vrede is echter geen spat dichterbij. Trump heeft er genoeg van. Hij heeft het Congres om bevestiging van zijn voornemens gevraagd; de Senaat stemde unaniem vóór de erkenning van Jeruzamem als hoofdstad van Israël. Die erkenning is nu een feit, en Trump gaat voorbereiden dat de ambassade van de VS in Israël permanent wordt verplaatst van Tel Aviv naar Jeruzalem. Daarmee toont hij meer ruggegraat dan Bill Clinton, George W. Bush en Barack Obama tezamen óóit getoond hebben.

Standvastigheid legt hem geen windeieren. Obama kon tijdens staatsbezoeken niet zomaar op respect rekenen. Dikwijls liet Poetin hem urenlang wachten voordat hij tijd voor hem vrijmaakte. In China werd Obama een officiële ontvangst met égards ontzegd; hij moest achter uit de nooduitgang van Air Force One stappen, om zonder ceremonie en zonder persconfederentie het vliegveld te verlaten. Hoe anders vergaat het Donald Trump! In China kreeg Trump een vorstelijk onthaal met volle ceremonie. Hij kreeg alle tijd voor een persconferentie, en werd als eerste buitenlands staatshoofd sinds de oprichting van de Volksrepubliek verwelkomt in de Verboden Stad. Daar dineerden hij en Melania zelfs met president Xi Jinping en diens vrouw. Op zoiets zou Obama in geen duizend jaar hoeven rekenen. De chinese media gaven Trump zelfs de bijnaam “Donald de Sterke”. Wat Trump bewijst is dat kracht en standvastigheid veel effectiever zijn dan zacht idealisme en zalvende taal.

Onlangs werd, als een weinig verhulde poging tot het redden van zijn reputatie, nog verteld dat Xi Jinping Obama had uitgenodigd om allerlei zakelijke deals met hem te bespreken. Volgens Democraten hét teken dat de Chinese president wel degelijk Obama hoger had zitten dan Trump. Wie echter verder keek dan zijn neus lang is, zag dezelfde houding terug die we de jaren daarvoor al hadden gezien; de deals waren veruit in het voordeel van de Chinese president, die natuurlijk geen weerstand hoefde te verwachten van Obama. De ironie wil dan ook dat zelfs na zijn presidentschap Obama nog steeds als een weergaloze slappeling wordt gezien in China, terwijl Trump op veel respect kan rekenen.

Ook in Rusland werd Trump met alle respect ontvangen. Hem liet Poetin niet wachten. De media zagen daarin het zoveelste bewijs dat Trump met “de Russen” heult. In werkelijkheid is Trump juist veel meer dan zijn voorganger bereid om voet bij stuk te houden wanneer het op internationale relaties aankomt. Hij is juist minder geneigd om zich door Poetin te laten koeioneren dan zijn voorgangers, en precies daarom krijgt hij respect. Hij doet zijn Chinese bijnaam eer aan: hij stelt zich sterk op, en boekt resultaten, daar waar onze politici enkel op spot en hoon kunnen rekenen.

In de Westerse media is daarvan niets te merken. Uitsluitend gal wordt er gespuugd wanneer het over Trump gaat. Het grootste nieuwsverhaal inzake de Eurazische diplomatieke bezoeken die Trump maakte was dat hij op (blijkbaar) oncharmante wijze de karpers had gevoerd in Japan. Hij gooide het doosje voer in één keer in de vijver. “Wat een lompe barbaar!” heette het. “Premier Abe keek vol afschuw toe,” werd beweerd. Wat blijkt? Er was creatief in het filmpje geknipt, want enkele seconden vóór Trump het deed gooide Abe zijn bakje met visvoer op precies dezelfde wijze leeg. Trump volgde het voorbeeld van zijn gastheer dus gewoon. Niets barbaars aan. En de zogenaamde “afschuw” van premier Abe was volledig ingebeeld door de media.

De volstrekt eenzijdige en puur negatieve media-aandacht voor Trump schept een vertekend beeld. Vanwege precies dat proces waren talloze linksige mensen er blindelings van overtuigd dat die “oranje idioot” nóóit president zou kunnen worden. Ze waren verbijsterd toen hij de verkiezing won— en dat kwam puur omdat ze in een bubbel van hun eigen vooroordelen hadden geleefd. Sinds zijn verkiezingsoverwinning hebben ze klaarblijkelijk niets geleerd. Nog steeds wordt Trump als hopeloze idioot afgeschilderd, en wordt voorspeld dat hij ieder moment volledig af zal gaan en dan via impeachment de laan uit zal worden gestuurd. Als er één ding hierdoor duidelijk mag worden, is het wel dat de media en hun consorten de bubbel enkel groter en groter op blijven blazen en mensen zich steeds meer in die bubbel gaan keren.

Trump is bij een enorme groep mensen echter razend populair, en zijn onbezongen successen geven hem steeds meer en meer draagvlak. De media kunnen er ijskoud over zwijgen, de mensen die eindelijk weer werk vinden en weer perspectieven voor de toekomst zien hebben een héél ander beeld van de president dan de redactieleden van de Washington Post, de New York Times of CNN, laat staan die van onze eigen ‘betrouwbare’ NOS. Na een jaar tijd is het juist Trump die enkel sterker is te komen staan, terwijl de media en zijn politieke tegenstanders enorm verzwakt zijn door hun vendetta tegen hem. Het vertrouwen in de traditionele media is tot een historisch dieptepunt gezakt, al was dat alleen al door de smerige manier waarop alles uit ieder verband wordt gerukt, terwijl daadwerkelijke problemen onder het tapijt worden geveegd.

Het zijn de gezworen vijanden van Trump die in realiteit weinig concreets hebben klaargespeeld. Het eerder genoemde blokkeren van de afschaffing van Obamacare is hun enige wapenfeit. Al hun andere haatcampagnes zijn op niets uitgedraaid.De vermeende connectie met Rusland zou immers toch in no time ontdekt worden, gezien Trump niets anders is dan een betaald poppetje van Poetin? In de tussentijd is er nog steeds geen enkel bewijs gevonden jegens Trump gevonden, terwijl het bewijs dat er wel is, laat zien dat het juist Clinton is geweest die als minister door allerlei verstrengelde belangen diep in de Russische invloedssfeer zat.

Toen tijdens de verkiezingscampagne werd gesuggereerd dat Trump een perverse viespeuk was, omdat hij het had over “pussygrabben” (iets wat natuurlijk geheel uit zijn context gerukt was), was de wereld te klein en stonden heel Hollywood, de gevestigde media en de politieke linkerflank op hun achterste poten te wapperen met hun opgeheven vingertje. Ondertussen is wederom gebleken dat het gezegde ‘it takes one to know one’ meer waarheid bevat dan soms wordt verondersteld. Heel Hollywood blijkt één smerige beerput te zijn van perverse seksverslaafden en pedofielen, terwijl over het zogeheten smerige gedrag van Trump niets concreets naar voren komt.

Over de Democraten daarentegen… Die blijken maar al te vaak wat op hun kerfstok te hebben. Democratische prominent Al Franken (die kort geleden nog werd genoemd als mogelijke presidentskandidaat in 2020, en felle kriek had op “viezerik” Trump) blijkt zelf een “dirty old man” te zijn, die meerdere jonge vrouwen heeft gemolesteerd. Franken kondigde gisteravond aan dat hij zal aftreden als senator. Over voormalig vicepresident Joe Biden gaan al jaren nare geruchten de ronden, onder andere over hoe hij minderjarige jongedames pleegt te betasten.

Natuurlijk weet iedereen dat voormalige president Bill Clinton, die recentelijk voor zijn vrouw campagne voerde, als president aanrommelde met een 22-jarige stagiaire— en daar onder ede over loog. Een prominente campagnestrateeg van mevrouw Clinton, Huma Abedin, is voorts getrouwd met notoire griezel Anthony Weiner, die ongevraagd foto’s van zijn geslachtsdeel naar jonge vrouwen stuurde. Clinton steunde diezelfde Weiner eerder tijdens zijn eigen politieke campagnes, en noemde hem “een voortreffelijk man”. Hoewel ze Trump fel veroordeelde om zijn woorden (ze vergeleek hem zelfs met een verkrachter) beschreef ze Weiner alsof hij een slachtoffer was van een soort ziekte, en dus “hulp” nodig had.

Niet alleen is Weiner inmiddels tot de cel veroordeeld, na het zoveelste ‘incident’ met enkele jonge vrouwen, ook andere beruchte supporters van de Democraten zijn inmiddels ontmaskerd als de gore bende perverselingen die ze eigenlijk zijn. We weten inmiddels allemaal van Harvey Weinstein wat hij geflikt heeft, maar ook types als Ben Affleck, Matt Lauer, Kevin Spacey en veel andere vocaal linkse prominenten blijken hun handjes niet helemaal thuis te kunnen houden. Hierbij gaat het allemaal om types die tijdens de campagne luidkeels beweerden dat Trump een goorlap zou zijn. Inmiddels weten we wel beter.

De hypocrisie is stuitend, en wordt wellicht nog wel het beste geïllusteerd door het gedrag van de voorheen zeer populaire George Takei. Bekend geworden als acteur in de linkse utopie van Star Trek heeft de flamboyante Takei zich de afgelopen tijd ontpopt to radicaal linkse activist. Hij maakte Trump uit voor alles dat lelijk was. Toen langzaam duidelijk werd hoe erg het stelselmatige misbruik in links Hollywood eigenlijk is, was Takei er als de kippen bij om te zeggen dat het opeens niets met politiek te maken had. Hij herhaalde zijn kritiek op Trump, en stelde hem gelijk aan de misbruikers in Hollywood, die hij “net als Trump” vond. Kort daarna kwam naar buiten dat Takei zich zelf jaren eerder óók had vergrepen aan jongens en jonge mannen. Zijn slachtoffers waren eerst niet bereid om te daarover naar buiten te treden, omdat hij zo ontzettend populair en invloedrijk was. Pas toen duidelijk werd hoe monsterlijk hypocriet Takei eigenlijk is, konden zij niet langer stil blijven, en werd ook hij ontmaskerd als de viespeuk die hij werkelijk is.

We kunnen dus vaststellen dat de beschuldigingen aan het adres van Trump beperkt blijven tot lasterlijke leugens en bekritiseringen van zijn taalgebruik, terwijl dezelfde mensen die hem zo fel aanvielen stuk voor stuk door de mand vallen als verkrachters en plegers van ander seksueel misbruik.

Waarschijnlijk is het daarom opeens opvallend stil in het kamp der feministes. Nu we definitief weten dat de linkerflank van de maatschappij eigenlijk vol zit met allerlei perverselingen blijven de beroemde actrices angstvallig stil, terwijl ze eerst de mond vol hadden over Trump zijn zogenaamde vieze praktijken (waar niets van bewezen werd). Het is zelfs zo dat die rabiate feministes zelf óók niet vrij zijn van pervers wangedrag. Notoire feministe Lena Dunham, in het dagelijks leven een middelmatige actrice, heeft immers in het verleden reeds toegeven haar eigen minderjarige zusje te hebben gemolesteerd. Zij is zeker niet de enige: recentelijk zijn al diverse progressieve journalisten en zelfverklaarde feministen gearresteerd, omdat zij zich aan vrouwen hadden vergrepen. De feministische beweging blijkt te krioelen van de hypocriete ziekelingen. Waar haalt dit soort schepsels het recht vandaan een ander de les te lezen? Ze horen zelf in het gevang.

Ondanks deze harde feiten blijven de dogmatische radicalen op links volhouden dat het structurele misbruik niets te maken heeft met de grootheidswaan van een incestueuze clique linkse prominenten. Nee, het is de collectieve mannelijkheid die dit wangedrag veroorzaakt! Het is de patriarchie! Dat is natuurlijk absurd, wanneer men constateert dat deze vreselijke excessen vooral voor blijken te komen in linkse, progressieve, feministische kringen. De poging om de zogenaamde “patriarchie” de schuld te geven is niets anders dan een wanhopige poging om de aandacht af te leiden van de Democraten, die zich al decennialang blijken te bezondigen aan datgene waar zij de Republikeinen continu van beschuldigen: corruptie, smeerlapperij, pedofilie, en ga zo maar door.

Resumerend: de tegenstanders van Trump blijken keer op keer creeps of vriendjes van creeps, terwijl het ergste dat Trump verweten kan worden blijft dat hij soms wat grofgebekt is. Het beeld dat in de media is geschapen op dit vlak is wederom sterk verwrongen, maar dit tast de populariteit van de president nauwelijks aan. Hij kan pronken met resultaten. De Republikeinen staan nog altijd er sterk voor, en ondanks de tegenwerkingen van zowel de Democratische Partij als de RINO’s in eigen gelederen groeit de economie gewoon als kool, terwijl de de werkloosheid alsmaar verder daalt. De grensmuur begint zijn eerste vormen te krijgen, en de immigratiebeperkingen komen er nu toch, ondanks alle ongrondwettelijke maatregelen van bevooroordeelde rechters.

Als er één ding is wat dit eerste jaar Trump heeft laten zien, is het wel dat hysterie tot niets anders dan afbraak heeft geleid, terwijl de “Trump train” nog altijd op volle stoom vooruit gaat. Er is een goede kans dat de trein nog zeven jaar mag doorrijden in dit tempo. De kranten gelden als oud papier voor in de kattenbak, en de televisie gaat in steeds meer huishoudens uit. De hetze van de media bereikt de mensen gewoon niet meer. Want hoe onbezongen ook: het succes van Donald de Sterke spreekt voor zich. Daadkracht wint de dag, en wanneer Trump herkozen wordt mogen de zure jankers zich opnieuw afvragen hoe dat toch in hemelsnaam heeft kunnen gebeuren.

Tradition and Hierarchy

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Thu, 07 Dec 2017 13:00:00 +0000

Wisdom for the ages. Many of those who are, like myself, opposed to the coercive power of the state would nevertheless do well to keep this in mind. A voluntary society will not survive if it becomes an egalitarian free-for-all. On the contrary: a voluntary society will only thrive if it becomes highly hierarchic.

The difference with the coercive state society is that these voluntary hierarchies will be natural, instead of artificial. Those in positions of authority will only be there because they are endowed with that authority by those who voluntarily follow such leaders. And they will only retain their authority as long as they remain worthy of it.

This is the ancient basis of kingship, and aristocracy, and priesthood. It is to those deep roots that we must now return.

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Sat, 25 Nov 2017 15:00:00 +0000

In blue, we have the US states that have a smaller population than Los Angeles County. This is an enlightening map in the context of the debate about whether or not the Electoral College should perhaps be abolished.

The issue people have with the EC is that it leads to unequal representation: it entails that the vote of a person in a low population state is weighed more heavily than the vote of a person in a high population state. Of course, constitutionally speaking, the states elect the president. The people of each state send Electors, who will vote for a presidential candidate on that state's behalf. Still, the people of the low population states still do get more 'elector per capita' than the people in high population states. They get more bang for their buck (or in this case, for their vote).

However.. if you simply get rid of the EC, every single election will be decided by California, New York, Texas and Florida. All campaigns will focus there, and the rest of the states will become largely meaningless (politically speaking). Generally speaking, only the interests of those four big states will be considered when political decisions are made. This is also very far from equal representation.

So whatever you do, it seems, the current system will be unfair. As far as I can tell, any real solution would require a more fundamental (indeed drastic) reform. There are only two solutions I can think of that would solve the issue of representation:

1. Cut up the states with large populations and merge the states with small populations. Considering that the USA's largest city by population (NYC) has c. 8,5 million inhabitants, and that such a city would be hard to divide into multiple states, this number would become the "state population standard" by default. NYC would become a city-state, and the rest of the USA would be re-organised into 37 other states, each with roughly 8,5 million inhabitants. Some would be small (centred on a big city), others would be vast and largely rural. Nevertheless, each would have roughly the same population, so the same representative weight, regardless of whether or not there's an EC.

2. Radically decentralise the USA, so that 90% of all political decisions are made on a state or local level. Have the federal government reduced to main (national) infrastructure, the FBI, the US Marshals, foreign affairs and the military. That way, the 'weight' of any given state simply becomes far less important, because nearly all of politics plays out within the states themselves.

Personally, I'd suggest combining the two above ideas. Radically decentralise and re-organise the states at the same time. Why? Because lots of states have both progressive (often urban, high population) areas and conservative (often rural, low population) areas. Consider coastal California and inland California, for instance. Separating these areas would, combined with decentralisation, mean that in every new state, the vast majority of the population would get exactly the politics they'd like. Los Angeles could be a wildly progressive place, while inland regions in northeastern California could be part of a completely separate conservative state. And because the USA would be very decentralised, none of this would have undue influence on the rest of the Union.

Perhaps there is some other, better way to cut this Gordian knot of representative imbalance, but if so, I've yet to find it. As far as I'm concerned, the best solution is to bring politics closer to home.

Weimar-Europa

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Tue, 26 Sep 2017 08:00:00 +0000

We hebben het te lang gemakkelijk gehad, hier in Europa. Te lang hebben we ongestraft kunnen teren op een erfenis die ons is nagelaten door mensen die er destijds hard voor hebben gewerkt en gevochten. Nu is ons kapitaal—cultureel, intellectueel, economisch, ethisch, aesthetisch—feitelijk op. Wij moeten ofwel opstaan en opnieuw werken en strijden, ofwel verder wegzakken in lethargie en daarmee uitsterven. Andere keuzes zijn er niet. Doch welk van deze twee paden wij ook kiezen, de nabije toekomst zal harder zijn dan het heden. Er komt heel wat ellende op ons af. Het is Weimar in Europa. Net als in de vorige eeuw—net als in alle eerdere eeuwen—zal de huidige decadente maatschappij van stuurloze nihilisten zichzelf over de rand van de afgrond werpen.

Dit is niets anders dan eenvoudig historisch effect. Goede tijden leiden tot gemakzucht en daarmee tot verzwakking. Die verzwakking leidt tot een langzame ophoping van problemen, die sluipenderwijs steeds erger en dreigender worden, en daarmee tot algemene ellende. Die ellende maakt gemakzucht onmogelijk, dwingt ons tot daadkracht, en veroorzaakt daarmee een kentering. Die kentering maakt een einde aan de problematiek, en zorgt weer voor goede tijden. Deze cyclus is van alle tijden, en kan niet worden verbroken. Deze cyclus kent tevens grotere en kleinere “rotaties”. Zo is er na het bloedbad van de Tweede Wereldoorlog een lange tijd geen oorlog geweest in het overgrote deel van Europa. Alles ging goed, en wij werden langzaam zacht en zwak. In het Engels heet dat victory disease: de kwaal van de succesvolle overwinnaar die dan op zijn lauweren gaat rusten. Dat komt zich nu wreken.

Dat is echter de kleinere cyclus. Een grotere cyclische beweging, die hetzelfde patroon volgt, is begonnen in de late achttiende eeuw, toen het Verlichtingsdenken resulteerde in een tijd van radicale revoluties. Wij leven sindsdien in een tijdgewricht dat is gevormd door die revoluties, en—zeker in Europa—in het bijzonder door de Fransche revolutie. Dit tijdsgewricht, dat vaak uiterst arrogant door de mensen die erin leven wordt beschreven als “de moderniteit”, wordt gekenmerkt door een aantal duidelijke elementen. Een sterke egalitaristische impuls; een min of meer blind geloof in “vooruitgang”; een neiging naar legalisme, rechtspositivisme en codificatie; een steeds verdere centralisering van politieke macht; een steeds breder getrokken democratie, culminerend in algemeen kiesrecht in het hele Westen; de steeds verdere groei van massapolitiek en massacultuur; een mars richting simplistisch populisme (het kopen van stemmen door het stemvee gouden bergen te beloven); een nooit eerder geziene uitdijing van overheden; en de corresponderende groei van overheidsuitgaven, belastingen en staatsschulden voorbij een niveau dat ooit in de geschiedenis als “normaal” gold.

De verdedigers van de zogenaamde “moderniteit” houden stug vol dat we nu het eindstation van de geschiedenis hebben bereikt. Wie enig historisch benul heeft weet beter. Wat is waarschijnlijker: dat een periode die op cruciale punten radicaal afwijkt van de gehele rest van de geschiedenis de nieuwe status quo is? Of dat deze periode een aberratie is, die uiteindelijk zal eindigen in terugkeer naar de werkelijke status quo van de lange geschiedenis van de menselijke beschaving?

Het gelijkheidsdenken dat het Westen vandaag de dag doordrenkt is een volkomen aberratie vergeleken met de rest van de geschiedenis. Het geloof dat vooruitgang permanent kan zijn zonder dat er een terugval op volgt is een bizar staaltje kinderlijk optimisme. De modernistische neiging naar legalisme en rechtspositivisme wijkt af van duizenden jaren waarin ons rechtsbesef dieper was geworteld in gewoonterecht en natuurrecht. De radicale democratie die thans als “normaal” geldt is volstrekt afwijkend. Wanneer men verwijst naar de democratie in (bepaalde steden van) het oude Griekenland, bijvoorbeeld, dan gaat dat in realiteit over een situatie waar doorgaans slechts een paar procent van de bevolking inspraak had. Dat is historisch normaal te noemen. Het idee dat iedereen zomaar mag stemmen is héél recent.

De mars van de steeds verder toenemende politieke centralisering is eveneens een typisch modernistisch phenomeen. Doorheen de hele geschiedenis zijn decentraal bestuur en locaar zelfbestuur de norm geweest. De vorming van eenheidsstaten waarin een centrale regering verreweg de meeste macht heeft is in Europa begonnen met de Fransche Republiek. Die politiek heeft zijn uiterste consequentie in het perverse ideaal van een gecentraliseerde EU— een bureaucratisch imperium dat in organisatorische zin veel overeenkomsten heeft met andere ‘rijken’ van de moderniteit, zoals Nazi-Duitsland of de Sovjet-Unie. Met historische keizerrijken uit de geschiedenis van Europa, zoals het Heilige Roomsche Rijk, heeft het vrijwel géén overeenkomsten. Destijds was Europa namelijk decentraal georganiseerd, zoals historisch gezien normaal mag heten. Wij leven tegenwoordig in een uiterst recente politieke orde, die sterk afwijkt van de historische norm.

Al de hierboven geschetste ontwikkelingen hebben natuurlijk hun gevolgen. In het Westen is een politiek van herverdeling de standaard geworden. Politici halen kiezers binnen met cadeautjes, die worden betaald met belastinggeld. Een massa-democratie is om die reden inherent corrumperend: politici ontdekken snel genoeg dat zij het volk kunnen omkopen met geld dat ze zelf van het volk afnemen via belastingen. De truc is om mensen in groepjes tegen elkaar op te hitsen en je eigen achterban te beloven de andere mensen te bestelen— zie daar de grondslag van de politieke partij. Het gevolg is dat de meerderheid altijd zal stemmen op de politici met de mooiste praatjes, die de meeste herverdeling beloven in het voordeel van de grootste achterban. Dit leidt dan tot onhoudbare staatsfinanciën. En daarin zien we de oorzaak van de ongehoord hoge overheidsuitgaven, de absurde belastingdruk, de steeds zwellende staatsschuld, en de politiek van monetaire inflatie.

(In dat laatste toont zich ook weer de centralisering: duizenden jaren werd geld, overal ter wereld, gedekt door goud. Omdat al het geld inwisselbaar was voor het universele ruilmiddel, goud, waren munt-unies nooit nodig. De introductie van ongedekt, intrinsiek waardeloos fiatgeld maakt de individuele koers van de diverse valuta heel belangrijk voor politici. Naast hun hang naar centrale macht is dat een extra reden om aan te sturen op internationale munteenheden, zoals de Euro. Ook dit is in strijd met de historische norm, en veroorzaakt nu al duidelijke problemen.)

Wat hier staat opgesomd is een lijst aan factoren die een onhoudbaar systeem kenmerken. De zogenaamde geneugden van de moderniteit zijn in feite één grote zeepbel. Het idee dat de moderniteit hele leven voor talloze mensen zoveel beter heeft gemaakt dan ooit tevoren in de geschiedenis is óók aanleiding voor een complacente, luie houding onder de modernisten. Zij menen het einde van de geschiedenis te hebben gerealiseerd. In realiteit sukkelen ze richting een afgrond… en ze sleuren het Westen mee. Wij staan in Europa, met onze veel te dure verzorgingsstaten en de totaal verrotte financiën van de overheden, dan ook niet alleen tegenover het probleem dat onze na-oorlogse lethargie ons nu met de rekening gaat presteren. Neen. De grote schuldencrisis van een paar jaar geleden is een teken aan de wand: dat soort fiscaal-economische crisis gaan wij steeds vaker zien, en steeds heviger. Het zijn de stuiptrekkingen van onze stervende politieke, economische en sociale orde. Het lijkt er sterk op dat wij bewegen richting een punt waar zowel de kleinere cyclus als de grotere cyclus hun dieptepunt in of meer gelijktijdig geen bereiken. Om die reden is de situatie van Europa op dit moment vergelijkbaar met die van de Weimar-republiek… behalve dat de schaal van de crisis die ons te wachten staat véél groter zal zijn.

Die crisis is niet meer te voorkomen. De huidige orde loopt ten einde. Er is een fundamentele botsing tussen enerzijds de progressieve zucht naar de maakbare mens en samenleving en anderzijds de realiteit van de menselijke aard. De dogma’s van de moderniteit barsten stuk op de onwrikbare werkelijkheid, die niet in een dogma past. Maar juist door dogma’s wordt de moderniteit gekenmerkt: de pedante geboden van wat wijlen Pim Fortuyn ooit “de linkse kerk” noemde, en wat nu wel “regressief links” heet. In de wereld van de o-zo-progressieve modernisten is ironisch genoeg geen enkele ruimte meer voor aanpassing en verandering. Het moet wel stuklopen; het kan niet blijven voortbestaan, deze gestoorde parodie van een normale samenleving.

Het is nu enkel nog een langzame doodstrijd voor de gevestigde orde, die in het verschiet ligt— doch hopelijk geen doodstrijd voor Europa zelf. De resultaten van de verkiezingen in Duitsland eergisteren illustreren het wel: wij leven in Weimar-Europa. Maar hoewel het verband tussen Duitsland nu en de Weimar-republiek snel is gemaakt (en vaak zonder historisch benul), gaat het zeker niet om enkel Duitsland. Het is nu Weimar in héél Europa: overal dezelfde problemen. Overal dezelfde aanzwellende paniek. En overal resulteert het in een verlies van ieder vertrouwen in de gevestigde orde. Overal zien we zwakke regeringen, en sterke opposities. Frankrijk heeft de meest impopulaire president ooit, Spanje heeft een afscheidingsbeweging die men blijkbaar alleen met legergeweld kan neerslaan, in Italië en Oostenrijk komen verkiezingen met waarschijnlijk moeilijke uitslagen, en in Nederland doet men een poging het Belgische record van “langste formatiepoging ooit” te doorbreken.

Ondanks—of mogelijk vanwege—het snel verdampende vertrouwen in de gevestigde orde en de rapide opkomst van een kritische rechts-populistische oppositie houden de gevestigde partijen juist krampachtig vast aan de macht. Dit wordt steeds moeilijker, en daarin schuilt de laatste grote factor van belang voor de ineenstorting van het huidige systeem: de massale import van stemvee uit niet-Westersche gebieden. De gevestigde partijen, van socialistisch en links tot (zogenaamd) liberaal en rechts, hebben vol ingezet op het beleid van herverdeling. Dat beleid is uiteindelijk vernietigend voor het Westen, en voor de bevolking van de Westersche landen. De arbeidersklasse voelt zich al heel lang niet meer vertegenwoordigd door een politieke elite die socialistisch beleid (een hoog minimumloon in het Westen) heeft gecombineerd met corporatistisch “liberaal” beleid (handelsverdragen die de grootste bedrijven de almacht geven, en de export van alle arbeidersbanen naar de Derde Wereld faciliteren). Daarom hebben de gevestigde partijen om te beginnen al nieuwe kiezers nodig.

Daar komt nog eens bij dat het linkse beleid dat steeds meer dominant is geworden, en dat nu standaard is in het hele Westen, ook nog eens vreselijke demographische gevolgen heeft. De bevolking in het Westen is krimpende. De belastingdruk is hier immers enorm, en een gezin van tweeverdieners is tegenwoordig bijna voor iedereen noodzakelijk om het hoofd boven water te houden. En dan nog zijn kinderen zelfs met de in het leven geroepen subsidies nauwelijks te bekostigen. In een traditionele samenleving, met een lage belastingdruk, waar éénverdienersgezinnen de standaard zijn en de andere ouder thuis is om de kinderen op voeden, worden gewoon meer kinderen geboren. In meer traditionele landen in het Westen zie je dat ook nog meer. Maar overal in het Westen is de bevolkingsgroei ofwel gestopt, ofwel omgeslagen in krimp.

De toch al veel te dure herverdelingsmechanismen van de zogenaamde “verzorgingsstaat” worden daardoor steeds sneller onhoudbaar. Ze zijn bijna allemaal gestructureerd als een piramidespel: enkel wanneer er veel meer werkende mensen geld “inleggen” dan er mensen geld uit de pot nemen, kan zo’n systeem in stand worden gehouden. De bevolkingskrimp voert de druk snel op, want het aantal actieve belastingbetalers wordt steeds kleiner t.o.v. het aantal ontvangers. De politieke elite heeft dus maar twee opties: hun grote oplichting staken, hun linkse wanbeleid niet langer ten uitvoer leggen, de herverdelingsstaat opdoeken en een gezond, houdbaar systeem invoeren… of massa’s stemvee importeren. Wel. Nu weet u ook waarom Frau Merkel zo dolgraag alle “vluchtelingen” wil verwelkomen in Duitsland, en ze liefst ook nog een Duits paspoort geeft.

Ironisch genoeg veroorzaakt de massa-import van totaal onaangepaste barbaren nu juist voor vreselijke sociale ontwrichting… waardoor er nog veel sneller volkswoede ontstaat. En die uit zich dan weer door verdere erosie van het vertrouwen in de gevestigde orde, en toenemende steun voor en EU-kritische, islamkritische en immigratie-kritische oppositie. En dat betekent weer dat de gevestigde partijen nog sneller nog meer stemvee gaan importeren, om aan de macht te blijven. Waardoor vervolgens de sociale ontwrichting, de criminaliteit, de verkrachtingsgolven en de islamisering nog veel erger worden, wéér meer autochtone kiezers het vertrouwen opgeven, et cetera, et cetera.

Dit gaat door totdat de wal het schip keert, en hoe sneller alles erger wordt, hoe sneller we dat punt bereiken. Zoals ik óók eerder al opmerkte: links schept zelf het draagvlak voor de vernietiging van links. Het zijn de progressieve kwasten die aandringen op het beleid dat nu alle ellende veroorzaakt. Naar mate de ellende hier toeneemt reduceren de linkse progressieven zich tot een bende hautaine hypocrieten, die al hun critici fascisten noemen. Maar naar mate de ellende hier toeneemt krijgen steeds meer doodnormale mensen ook een pesthekel aan het linkse wanbeleid. Die doodnormale mensen worden echter niet serieus genomen, maar worden daarentegen door links uitgescholden en weggehoond. Dat zal uiteindelijk tot een reactie leiden, en die reactie zal keihard zijn. Vanuit dat perspectief mag het Westen dus toch heel dankbaar zijn dat Merkel en haar linkse soortgenoten alles zo grondig verstieren.

En daar zullen ze—ik durf te zeggen: gelukkig—flink mee doorgaan. Rechtse hervormers zullen op iedere mogelijke manier worden tegengewerkt. Cordons sanitaires, om te beginnen. Maar zelfs als een Baudet of een Wilders zo groot wordt dat ze in de Tweede Kamer niet om hem heen kunnen, is er nog de Eerste Kamer (een bolwerk van de gevestigde orde). En dan is er juridisch activisme: rechters die alles blokkeren dat een rechtse regering wil doen (zoals we thans in de VS zien). En zo verder en zo voort. Ik gun het de goede mensen van Alternative für Deutschland dus van harte dat ze het zo goed hebben gedaan in de Duitsche verkiezingen, maar in feite is hun strijd hopeloos. Zij willen deze huidige orde hervormen en dus redden. Maar een Weimar-republiek is niet te redden. Als het Hitler niet was geweest, dan had een communistische revolutie Duitsland wel in de hel gestort (dat was in 1920 al een keer bijna gelukt, en het was Hitler die de communisten opruimde voordat ze een tweede poging konden wagen).

Weimar-Europa moet sterven, zodat het ware Europa kan overleven. De links-populistische massa-democratie is Europa in het verderf aan het storten; rechts-populisme kan dit systeem niet redden. Dit systeem is zelf het probleem. En wie nu begint te foeteren “Oh, heb jij dan liever opnieuw nazisme of zo?” …die begrijpt duidelijk niet dat het nazisme in de eerste plaats enkel vanwege de wanstaltige Weimar-ellende kon ontstaan. Vóór de wereldoorlogen was Europa nog overwegend een beschaafd continent. De Eerste Wereldoorlog heeft heel veel kapotgemaakt. Het heeft de traditionele sociale orde in Europa verscheurd. De instorting van ons sociaal-economische en politieke model, en de massa-import van barbaren, zal geenszins minder verstorend zijn in deze eenentwintigste eeuw. En inderdaad: wanneer Weimar-Europa instort zal er bloed vloeien in de straten, en zal er een periode van dictatuur volgen. Dat is echter geenszins de schuld van Wilders, of Baudet, of Le Pen, of de politici van AfD. Het is de schuld van de gevestigde orde, die ondanks talloze waarschuwingen het wanbeleid heeft uitgevoerd dat ons in deze situatie heeft gestort.

In het feit dat het hele systeem van de moderniteit nu op instorten staat ligt onze redding besloten. Vergeet niet dat Hitler en Stalin producten van de moderniteit waren, net als de Weimar-republiek. Net als dit Weimer-Europa. En net als de dictatuur die wij mogen verwachten als dit kaartenhuis ineenstort. Maar als, zoals ik verwacht, de moderniteit uiteindelijk zal sterven, dan volgt op de aanstaande tirannie geen terugkeer naar de massa-democratie, maar een terugkeer naar een meer traditionalistische ordening van de Europeesche samenleving.

Er zijn meer pessimistische denkers, die dezelfde ontwikkelingen waarnemen, maar die geloven dat het einde van het Westen aanstaande is. Zij menen dat er niets meer te redden valt, en dat de coloniserende horden van zogenaamde “asielzoekers” uiteindelijk van Europa een heus Eurabiëzullen maken: een Europees kalifaat, waar de autochtone Europeanen hoogstens een vertrapte onderklasse zullen zijn. Dat lijkt mij hopeloos defaitistisch. Voor mijn weerlegging van dit fatalisme beroep ik mij ironisch genoeg op een man die wel “de propheet van de ondergang” is genoemd: Oswald Spengler, de schrijver van het beroemde (en soms ook beruchte) boek Der Untergang des Abendlandes. In die titel lijkt precies het pessimisme besloten te liggen waartegen ik nu ageer, maar goed: het is dan ook een boek dat heel vaak verkeerd wordt uitgelegd (door mensen die het niet hebben gelezen).

Spengler schreef over de macrohistorie. Waar eerder in dit artikel de cyclus van kracht, verzwakking, ellende en hernieuwde kracht op verschillende schalen aan bod is gekomen, hield Spengler zich bezig met een nog grotere schaal: hij wilde de levenscyclus van culturen beschrijven. De geschiedenis van culturen, stelde hij, is cyclisch en onderhevig aan zekere wetmatigheden. Voor Spengler was die levensloop in te delen in duidelijke phasen, die ieder cultuur doormaakt. Een pre-cultureel tijdvak waarin de cultuur voor het eerst ontstaat; een jeugdige periode waarin de dynamische jonge cultuur zichzelf ontwikkelt; een volwassen periode waarin de nog steeds bruisende cultuur definitieve vormen en uitingen aanneemt; een periode van aberratie (waarin de cultuur zich tijdelijk afzet tegen de eerder bereikte vormen, normen, waarden en deugden) die eindigt in crisis; en uiteindelijk de statige slotphase waarin de cultuur terugkeert naar de traditionele vormen (en in feite dus een definitief karakter aanneemt en niet langer dynamisch is).

De metaphoor die Spengler zelf hanteert voor deze levensphasen van een cultuur is die van de seizoenen: lente, zomer, herfst, winter. Wat hierin cruciaal is, echter, is dat de mensen die zijn boek niet hebben gelezen puur op basis van de titel aannemen dat het Westen dus wel in de winterperiode zal zitten, terminaal is, en ten einde loopt. Dat is nu juist niet wat Spengler betoogt. Om te beginnen: die laatste phase, leert Spengler ons, duurt doorgaans zo’n vijf eeuwen. Het hele Romeinsche Rijk was de winterphase van die cultuur. En hoewel ‘winter’ klinkt als een soort droevige epiloog stelt Spengler juist dat het die laatste phase is die wij echt “beschaving” mogen noemen. In al zijn historische voorbeelden van culturen is het juist de periode die men later ziet als de hoogtijdagen. De ‘winter’ is de keizertijd. De periode waarin men, na een tijd van onrust, terugkeert naar traditie en conservatisme. De phase waarin een culuur voltooid raakt.

Later schrijf Spengler dat hij zijn boek beter “De Volbrenging van het Westen” had kunnen noemen, omdat het woord “Ondergang” in de titel zo vaak verkeerd werd begrepen. Hij verwees niet naar een aanstaande vernietiging, maar naar het feit dat het Westen volgens hem op het punt stond de winter in te treden; de laatste levensphase te beginnen. De eigenlijke ondergang zou volgens hem pas zo’n vijf eeuwen later komen!

Veel te veel mensen vergelijken de huidige onrust met de dood van het West-Romeinsche Rijk. (Ik heb mij daar, jaren geleden, ook wel eens schuldig aan gemaakt.) Volgens het—zeer overtuigende—cultuurmodel van Spengler zitten we nu echter in de aberratieve periode die voorafgaat aan de winterphase. (Deze periode duurt doorgaans ongeveer 300 jaar.) De thans aanzwellende crisis is vergelijkbaar met de val van de Romeinsche Republiek, niet met de val van het Rijk. Als Spengler gelijk heeft eindigt de huidige eeuw in bloed en chaos, maar zal dit niet het einde van het Westen inluiden. Integendeel: als we Spengler mogen geloven zijn de huidige pessimisten net zo blind als de Romeinen die in de tijden van opkomende burgeroorlog in de late Republiek geloofden dat hun beschaving zou instorten. Vanuit hun perspectief leek dat ook zo. Vanuit historisch perspectief niet.

Voor de Romeinen was de aberratieve phase van hun cultuur de periode tussen de overwinning op hun rivalen en de val van de Republiek. Dat bestel kon het groeiende ‘imperium’ van de Republiek gewoonweg niet voldoende reguleren. De vroege Republiek was namelijk een locaal staatje, en niet institutioneel uitgerust vooer een rol als wereldmacht. De periode waarin men met een locaal bestel een rijk trachtte te besturen was inherent onwennig en onnatuurlijk. Spengler noemt ook andere factoren, en legt daar zelfs méér de nadruk op, maar in mijn optiek hebben institutionele factoren een overwegende rol gespeeld in het onvermijdelijke einde van de Republiek. Daarover heb ik ooit al een uitgebreider stuk geschreven. Rome had, kort gezegd, een keizerlijk bestel nodig om het imperium te kunnen dragen. De aberratieve periode waarin een stadstaat-republiek onwennig fungeerde als rijk was per definitie instabiel en gedoemd om in crisis te eindigen.

Een ander bekend voorbeeld van eenzelfde aberratieve periode is de Era van de Strijdende Staten in China, waarin de traditionele eenheid van die cultuur werd gebroken in een afwijkend tijdvak van verdeeldheid en interne oorlog. In beide gevallen (en in andere gevallen van hetzelfde proces— Spengler noemt er negen) werd de afwijkende periode beïndigd met heftige strijd, waarna een radicaal hervormende usurpator de macht greep. In Rome was het Caesar, die het taboe doorbrak door met zijn krijgsmacht de Rubicon over te steken, en die voor zichzelf een positie opeiste die een zweem van het koningschap aan zich had. In China was het Qin Shi Huangdi, die met zijn barse en medogenloze legalisme een nieuw regime van eenheid oplegde.

Kenmerkend voor deze radicale dictator, die de macht grijpt in de laatste crisis van de aberratieve periode, is dat hij na al die escalerende chaos weliswaar orde en eenheid brengt, maar dat hij ook (op welke wijze dan ook) onacceptabel blijkt voor teveel (machtige) personen. Caesar werd opgeruimd door zijn rivalen. Het wrede regime van de eerste (en enige) Qin-keizer hield het slechts één generatie vol. In andere culturen is het steeds net zo gegaan: in het oude Egypte, bijvoorbeeld, werd het te rigide regime van Hatsjepsoet beëindigd in een paleiscoup en greep Thoetmosis III de macht. Dat laatste voorbeeld is de meest kalme en vreedzame wijze waarop deze laatste transitie van herfst naar winter kan verlopen. Veel vaker volgt op de val van de radicale tiran een laatste felle strijd, en pas daarna grijpt de winnaar van die strijd de macht. Die persoon is dan de stichter van het keizerrijk, en de inluider van de winterphase. In klassiek China was dit de eerste Han-keizer. In Rome was het Augustus.

De specifieke invulling die mensen aan deze steeds terugkerende rollen geven is in iedere cultuur anders, natuurlijk. Spengler wijst er alleen op dat hetzelfde soort toneelstuk, met vergelijkbare rolverdeling, al duizenden jaren steeds weer terugkeert. Om die reden ben ik sterk geneigd Spengler op dit punt te vertrouwen, en dus te geloven dat dat de “keizertijd” van het Westen nadert. De aberratieve phase van de Westersche geschiedenis, waarin wij leven, is inherent onhoudbaar. Het draait van nature uit op een Weimar-situatie, op zéér grote schaal. De druk neemt steeds verder toe, en uiteindelijk barst de bom. Crisis zal ons leiden tot Caesarisme. In de latere tijden van de Romeinsche Republiek zien wij overigens ook dat successievelijke staatsgrepen en steeds verdere politieke radicalisering tot escalatie leidden. Dit eindigde met de machtsgreep van Caesar. In dat kader kunnen wij stellen dat tirannen als Hitler en Stalin in hun historische rol niet veel anders zijn dan een Marius of een Sulla. Voorbodes van wat nog gaat komen. En de Weimar-Republiek is niets anders geweest dan een microkosmos die de zwakte en decadentie toont waardoor het hele Westen wordt geteisterd.

Wat betekent dit uiteindelijk voor de toekomst van Europa? De komende decennia zal alles steeds erger worden, zal de gevestigde orde steeds meer een “progressief links” karakter aannemen (terwijl het de oerconservatieve islam ironisch genoeg zal blijven paaien), en zal het progressieve dogmatisme steeds radicaler worden. “Populistisch rechts” zal met alle beschikbaar middelen van de macht worden gehouden. Compromis wordt onmogelijk, alle problemen escaleren, en in de tweede helft van deze eeuw stort de huidige orde in (zo’n drie eeuwen na aanvang van de periode, in de tweede helft van de achttiende eeuw). Vanuit de toenemende druk zal er in het Westen echter ook weer innerlijke kracht worden gevonden. Deze kracht zal in eerste instantie worden gekanaliseerd in wraak op de linkse orde die zo lang alles in het verderf heeft gestort en in strijd tegen de islamitische colonisten die Europa proberen te onderwerpen.

Het zal bloederig zijn. Verwacht gerust dat de chaos van een ineenstortend West-Europa een ongekende intensiteit zal kennen. De aanzwellende massa’s niet-Westersche barbaren zullen gruwelijke ellende in de steden veroorzaken, waar zij vooral geconcentreerd zijn en waar zij tegen die tijd de absolute meerderheid zullen genieten. Het zal mij geenszins verbazen als de islamieten trachten het machtsvacuüm op te vullen met de uitroeping van een Europees kalifaat— dat overigens enkel in de steden macht zal hebben, en niet in de meer landelijke gebieden waar autochtonen de ruime meerderheid blijven vormen. Populistisch rechts, lang buitengesloten door de machthebbers en tegen die tijd veel verder geradicaliseerd dan nu, zal snel de macht grijpen in dat nog steeds autochtone achterland.

Dat betreft West-Europa. Oost-Europa, en in het bijzonder de Visegrád-groep, houdt de ellende van de islamitische colonisatie echter veel beter buiten de deur. Het is een saillant detail (dat Spengler al observeerde) dat de radicale dictator die de macht grijpt aan het einde van de crisisperiode opvallend vaak zijn machtsbasis heeft in de peripherie van het cultuurgebied: Qin was de meest westelijke staat van de strijdende machten in China, en lag letterlijk op de rand van het toenmalige Chinese cultuurgebied. Julius Caesar vormde zijn draagvlak op basis van zijn legioenen in grensgebied Gallië. Het zou niet verbazend zijn als de persoon die dezelfde rol op zich neemt voor de Europeesche cultuur uit Oost-Europa zou komen. Het is goed denkbaar dat een Oost-Europeesche leider West-Europa komt “bevrijden” van de chaos en van het kalifaat-in-wording. Daarbij zal hij dan vast gretig worden onthaald door de op wraak belustte rebellen die ideologisch afstammen van het huidige rechts-populistische verzet tegen de gevestigde orde.

Zoiets klinkt als een zware toekomst, en historisch is het dikwijls ook zwaar gewéést om in de dagen van een Caesar of een Qin-keizer te leven, maar wij moeten niet uit het oog verliezen wie het ernaar gemaakt heeft. Wat Europa te wachten staat is de schuld van wanbeleid door de gevestigde orde en van de islamitische veroveringslust. Dat de reactie op dergelijke misstanden uiteindelijk extreem zal zijn is niet meer dan logisch, hoe cynisch dat ook klinkt. En het zalextreem zijn. Gezien de huidige ernst van de problematiek, en de steeds verdere escalatie, zal het herstel van de orde in Europa een waar schrikbewind vereisen. Voor de islamitische colonisten en iedereen die heeft geheuld met de gevestigde orde ligt een gewelddadig einde in het verschiet.

Het ligt in de lijn der verwachting dat de radicale tiran die dit herstel van de orde ten uitvoer brengt geen blijvend regime zal kunnen stichten. Het zal vast een nogal “Oostblok”-achtig rechts-populistisch regime worden, dat nadat de orde is hersteld te bars, te hard, en te wreedaardig zal blijken voor teveel mensen. Daar komt bij dat zo’n tiran nog steeds een product van de moderniteit is. Net als de rechtspopulisten nu zal het doel van zo’n leider zijn om de “vijanden” op te ruimen, zodat de politieke en sociale orde van de moderniteit in essentie kan worden hersteld. (Vergeet niet dat Julius Caesar een populist was.) Dit is inherent hopeloos. Zoals eerder in dit artikel uitgelegd is het redden van de moderniteit een gebed zonder eind— en een gebed tot de duivel, trouwens. De radicale dictator zal orde op zaken stellen, maar de orde die hij voor ogen heeft zal van korte duur blijken.

Wat volgt op zijn val is naar alle waarschijnlijkheid een laatste strijd om de macht. Populisme van zowel links als rechts zijn tegen die tijd volkomen in discrediet gebracht. Democratie zelf is fundamenteel in discrediet gebracht. De persoon die de macht wint zal, gelijk Augustus, van nature teruggrijpen op de enige legitimering van zijn machtsgreep die dan overblijft. De legitimering die altijd de norm is geweest. Niet de “volkswil”, maar de traditie, en het Goddelijk recht. En dat is dan het einde van drie eeuwen “moderniteit” (of liever gezegd: het einde van deze aberratieve “egalitaristische periode” in de Westersche geschiedenis). Daarna volgt de keizertijd, zoals dat in iedere grote cultuur is gegaan. Ondanks de gruwelen van de transitie is de terugkeer naar een traditioneel bestel geen straf. Het Principaat is een gouden tijd, tenslotte. De beste dagen van het Westen liggen uiteindelijk nog vóór ons.

Natuurlijk zou ik Spengler geen eer aandoen als ik in kinderlijk optimisme zou blijven steken: de keizertijd zal uiteindelijk ook weer degenereren. Op het Principaat volgt vroeger of later het Dominaat, dat zichzelf dan weer ten gronde zal weten te werken. Dat ligt in de aard der dingen. Gouden eeuwen bestaan; gouden eeuwigheden niet. En zoals we het Westen hebben gebouwd op de restanten van Keizerlijk Rome, zo zal ooit iemand een cultuur opbouwen op de ruïnes van het Keizerlijke Westen. Mijn wens is dat het ruïnes zullen zijn die toekomstige generaties nog kunnen inspireren, wanneer onze botten al tot stof zijn vergaan. Hoewel de verre toekomst onmogelijk concreet te bevatten is hoop ik dat, over zo’n vijf, zes eeuwen, wanneer het doek echtvalt voor het Westen, de cultuur die na de onze komt nog iets van ons bewaart en zich eigen maakt. Erfgoed is tenslotte de stoffelijke imitatie van onsterfelijkheid.

Indien wij iets achter weten te laten dat net zo groots is als hetgeen de Romeinen ons hebben nagelaten, dan zullen wij trots mogen zijn. Anders dan de pessimisten sidderend geloven zullen wij na het aanstaande einde van de morsige moderniteit nog eeuwen de tijd hebben om ons daartoe in te zetten— in de hoogtijdagen van onze keizertijd, wanneer onze cultuur haar definitieve vormen aan zal nemen. Het zullen, zoals altijd, traditionele vormen zijn. Vooraleer tegen het einde van deze eeuw de gitzwarte erfenis van 1789 zal worden uitgewist liggen de ergste gruwelen van de moderniteit ons nog te wachten. Daar is niets aan te doen, hoewel wij nooit geheel machteloos zijn. De aard van de crisis en de transitie kan verschillen— en hééft historisch gezien ook van cultuur tot cultuur verschild.

In Rome en China eindigde de aberratieve periode met een bloedige laatste strijd. Maar in het oude Egypte was het, zoals eerder aangehaald, slechts een paleiscoup en een vrij basale aanpassing van het heersende beleid. Het hielp in dat laatste geval, en in alle gevallen waar deze transitie minder bloederig was, dat het ‘radicale’ en kortstondige regime al vrij traditionalistisch was. Wanneer de radicale tiran probeert de instituten van de ‘moderniteit’ op enige wijze te redden, verdoemt hij zijn cultuur tot een onnodig laatste bloedbad. Als het al een behoorlijk traditionalistisch persoon is, maar gewoon te bars en onderdrukkend om nog acceptabel te zijn nadat ‘de vijand’ al is verslagen… wel, dan volstaat een stille machtsgreep door een meer redelijke heerser.

Om deze reden is het aan alle welwillende traditionalisten om zo veel mogelijk mensen te genezen van hun misplaatste geloof in de moderniteit. Hoe breder het draagvlak voor traditionalisme is, en hoe geringer de steun voor het soort populisme dat met minstens één voet in de moderniteit staat, hoe vreedzamer en prettiger de toekomst er uiteindelijk uit zal zien. Dit betekent niet dat er geen crisis zal zijn—de crisis is nodig om de moderniteit weg te vagen—maar dat er geen onnodige ellende hoeft te zijn wanneer er eenmaal weer orde op zaken is gesteld. Ik hoef dit de overtuigde traditionalist niet uit te leggen, maar wat wij doen, dat doen wij voor het welzijn van toekomstige generaties. Wijzelf zullen hoe dan ook de gifbeker van de moderniteit tot op de bodem moeten leegdrinken, voordat er ooit weer iets beters geschonken kan worden.

Dat is het lot van zij die leven in Weimar-Europa.

De kwaadaardige fictie van intellectueel eigendom

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Sat, 23 Sep 2017 14:00:00 +0000

Intellectueel eigendom is een verwrongen en schadelijk idee; een kwaadaardige fictie die zelden iets positiefs heeft opgeleverd. Het is een uitvinding van de zogenaamde moderniteit en is pas in de twintigste eeuw overal in het Westen opgelegd. Dit is veelal het gevolg geweest van lobbyisme van grote corporaties die er baat bij hadden dat zij het “recht” konden claimen op “eigendom” van een idee. Op die manier konden ze concurrenten uit de markt werken. In de kern is intellectueel “eigendom” ontstaan als een pervers instrument van oligarchen en monopolisten. Het bespoedigt de innovatie niet, maar vertraagt ontwikkeling en verhindert concurrentie. Het belangrijkste bezwaar tegen intellectueel “eigendom” is echter dat het een inbreuk is op het echte eigendomsrecht.

Het eigendomsrecht houdt in dat eenieder met zijn eigendommen mag doen wat hij wil, zo lang hij het eigendomsrecht van een ander niet aantast. (Daaronder valt ook het verbod om anderen te doden of om hun vrijheid in te perken: het recht op leven en het recht op zelfbeschikking behelzen niets anders dan het eigendomsrecht, toegepast op het eigen lichaam.) Hoewel er mensen zijn die dit niet wensen te erkennen, is het eigendomsrecht de basis van alle ethiek. Alles dat in strijd is met het eigendomsrecht is per definitie immoreel. Een inperking a priori van het eigendomsrecht is dan ook uitgesloten in een ethische rechtsorde: de betekenis van “eigendom” maakt zo’n inperking onmogelijk. Indien het eigendomsrecht wordt ingeperkt, is de eigenaar niet echt een eigenaar meer. Een ander heeft dan (mede)zeggenschap genomen, en daardoor is de eigenaar niet meer degene die ongehinderd beschikt over wat rechtens zijn eigendom is. Dat is een laakbare rechtenschending, en het idee van “intellectueel eigendom” behelst per definitie zo’n schending

Het eigendomsrecht is toepasbaar of de physieke wereld. Op materie en energie. Physieke zaken zijn schaars, en zij zijn onder daadwerkelijke beheersing te brengen in de concrete wereld. Intellectueel “eigendom” is immaterieel, en is niet in concrete zin te beheersen. Voor physieke zaken geldt dat ieder ding zichzelf is, en niet enig ander ding. Een copie van enig ding, zelfs een op het laatste molecuul exacte copie, is niet het ding zelf. Indien ik inkt bezit, en papier, en ik koop een exemplaar van een text—om het even welke text—en ik gebruik mijn inkt om op mijn papier dezelfde text nogmaals te schrijven… dan heb ik enkel mijn eigendom gebruikt op een manier die mij zint. Met het resultaat mag ik, in een ethische rechtsorde, gewoonweg doen wat ik maar wil. Op het moment dat de schrijver van de originele text dan beweert dat ik dat niet mag, dan perkt zijn claim op een idee mijn onbetwistbare eigendomsrecht in. Omdat hij een idee meent te (kunnen) bezitten stelt hij dat ik niet mijn inkt in een bepaalde constellatie op mijn papier mag zetten om het resulterende object vervolgens te verspreiden. Daarbij maakt het geenszins uit of ik dat object gratis weggeef of verkoop: het zijn mijn materialen, en ik mag ermee doen wat ik wil.

(Wat ik niet mag doen, overigens, is claimen dat ik de inhoudelijke text zelf heb bedacht. Noch mag ik de text aanpassen en doen alsof de originele autheur het altijd al zo had geschreven. De reden dat ik dat niet mag heeft echter niets te maken met eigendom, maar met het feit dat dergelijke daden mij tot een fraudeur zouden maken. En dat is misdadig: fraude perkt de mogelijkheid van anderen om correct te kunnen beslissen in, omdat ik bewust verkeerde informatie presenteer als zijnde accuraat. Deze inperking van de beslissingscapaciteit is een inperking van hun handelingsvrijheid, en daarmee een inperking van hun eigendomsrecht zoals toegepast op hun eigen persoon.)

Enfin— intellectueel “eigendom” is gewoon niet mogelijk. Het is geen uiting van een eigendomsrecht: het is een vorm van criminele vrijheidsbeperking. Iedereen die er een beroep op doet, is immers per definitie bezig met een poging om het daadwerkelijke eigendomsrecht van anderen in te perken. Deze onethische daad wordt steevast verhuld met één van de twee afleidingsmanoeuvres die de voorstanders van intellectueel “eigendom” plegen te hanteren. De eerste afleidingsmanoeuvre is het schijnargument van de arbeidswaarde. De tweede afleidingsmanoeuvre is het schijnargument van de noodzakelijkheid.

Het schijnargument van de arbeidswaarde luidt ongeveer als volgt: “Maar de schrijver van de text heeft ervoor gewerkt! Hij heeft een recht op de vruchten van zijn arbeid!”

Dat lijkt heel redelijk; de meeste mensen zullen een autheur ook zeker wel wat opbrengst gunnen, voor het werk dat hij aan de man brengt. Maar heeft een mens een recht op de vruchten van zijn arbeid? Geenszins. Hij heeft recht op de vruchten van zijn eigendom. Wie inkt en papier bezit, en die twee vermengt tot een product—bijvoorbeeld een boek—dat hij voor méér geld kan verkopen dan de materialen kostten heeft winst gemaakt. Dat zijn de vruchten van zijn eigendom, niet van zijn arbeid. Of hij aan het boek een week heeft geschreven of tien jaar is namelijk volstrekt irrelevant. De notie dat men een recht ontleent aan zijn inzet, aan de hoeveelheid werk die hij heeft verricht, is een uiting van de arbeidswaardetheorie. Die theorie stelt dat de waarde van een product voortkomt uit de hoeveelheid arbeid die nodig is om het product te maken. Maar dat berust op een ernstige misvatting.

In werkelijkheid is waarde volledig subjectief. Of een schrijver een week schrijft of tien jaar is niet relevant. Als één schrijver in een week een werk produceert dat talloze mensen willen lezen, dan kan hij daar flink aan verdienen. En als een andere schrijver gedurende tien jaar een boek schrijft dat niemand wil lezen, dan is de waarde van dat boek precies nul. En zelfs qualiteit is subjectief. Er zullen veel mensen zijn die een populair boek graag voor de volle prijs kopen, terwijl andere mensen het lager waarderen, en wachten tot het in de uitverkoop is. Of ze waarderen het zo laag dat ze het nooit kopen. “Waarde” is het punt waar een koper en een verkoper het eens worden. Het is waar de laagste prijs die de verkoper wil accepteren gelijk staat aan de hoogste prijs die de koper wil bieden.

Met de hoeveelheid arbeid heeft dat allemaal niets te maken. Vanzelfsprekend zal een populair idee potentieel heel waardevol zijn, maar dat verleent nog geen recht op winst aan de bedenker van dat idee. Hij kan zijn idee uitwerken zoals hij wil, en hij kan zijn eigen middelen (i.e. zijn eigendom) inzetten in een poging een winstgevend product op de markt te brengen. Hij kan anderen niet verbieden om hun middelen in te zetten in een poging om vrijelijk met hem te concurreren— simpelweg omdat zij met hun middelen mogen doen en laten wat zij willen, en hij of wie dan ook daar nóóit iets over te zeggen heeft.

Dan is er het schijnargument van de noodzakelijkheid. Dit is de utilitaire afleidingsmanoeuvre, en deze luidt doorgaans ongeveer als volgt: “Zonder auteursrecht zouden schrijvers, filmmakers, muzikanten et cetera geen geld kunnen verdienen, en dan worden er geen boeken meer geschreven, geen films meer gemaakt en geen albums meer opgenomen!”

Ethisch gezien is zo’n uitspraak betekenisloos. Indien een product niet zal worden gemaakt als er niet ook een grove rechtenschending plaatsvindt, dan hoort dat product immers ook helemaal niet gemaakt te worden. Gelukkig is het argument dat intellectueel “eigendom” noodzakelijk zou zijn een schijnargument. Intellectueel “eigendom” heeft gedurende het overgrote deel van de geschiedenis namelijk niet bestaan, en die absentie heeft de vruchtbare overdracht der ideeën geenszins verhinderd. En voordat het te vaak gehoorde “Ja, maar dat was voor de moderne tijd!” wordt uitgesproken, wil ik graag wijzen op het feit dat gedurende de latere negentiende eeuw het Westersche land dat het meest onderontwikkelde systeem van intellectueel eigendom had (namelijk het Duitsche Keizerrijk) tevens het grote wetenschaps- en techniekland was. Oók in de moderne tijd stond een vrijwel totaal gebrek aan patenten de bulderende stortvloed aan Duitsche innovaties beslist niet in de weg.

Ook Nederland heeft, na het enige tijd hanteren van een octrooisysteem, in 1869 gekozen dit weer af te schaffen— en daar heeft de opkomende industrie in ons tot dan toe voornamelijk agrarische land sterk van geprofiteerd. Pas in 1910 werd in ons land weer een octrooiwet ingevoerd, en dat was onder zware internationale druk. Gelijktijdig met Nederland had ook Zwitserland een octrooiloze periode. Precies toen is het fundament gelegd voor de hoogst ontwikkelde geneesmiddelenindustrie in Bazel, die tot de wereldtop behoort. Kortom: het verhaal dat intellectueel “eigendom” nodig is voor innovatie is een fabeltje. Het tegendeel is waar: juist landen die afzagen van dergelijke restricties hadden daar enorm profijt van. Het was politieke druk van—jaloerse—andere landen die een einde maakte aan de vrije situatie waar de octrooiloze staten zo’n baat bij hadden.

Nog los van de ethische bezwaren tegen intellectueel “eigendom” is het ook in utilitaire zin gewoonweg een overbodig concept. Sterker nog: het argument dat er zonder intellectueel “eigendom” geen of minder innovatie zou plaatsvinden is onzinnig. Het hele concept is niets anders dan een instrument van grote corporaties om hun (potentiële) concurrenten buitenspel te zetten. In de eerste plaats is intellectueel “eigendom” ontstaan om de corporaties te beschermen die de steun en goedkeuring van de staat genoten, en die in handen waren van de elite. Met innovatie heeft het alleszins geen biet te maken, ook vandaag de dag niet. Intellectueel “eigendom” is de speelbal van Sony, Universal, General Electric, Nestlé, Monsanto en andere dergelijke giganten. Dat het zou dienen om de belangen van kleine spelers te waarborgen is slechts een propagandistische fictie.

Laten wij ons eens voorstellen dat de wetgeving omtrent intellectueel “eigendom” wordt geschrapt, dat niemand nog van rechtswege kan claimen een idee te bezitten, en dat eenieder vrij is om met zijn eigendom te doen wat hij wil. Kortom: laten wij ons voorstellen dat op dit vlak de wettelijke situatie terugkeert die in de hele wereld bestond sinds het eerste begin van enige wetgeving (in de vroegste Oudheid) tot 1624 (toen in Groot-Britannië het ‘Statute of Monopolies’ werd aangenomen als wet). Wat zou dit inhouden? Zouden er daadwerkelijk geen boeken meer geschreven worden? Geen films meer geproduceerd worden? Geen muziek meer opgenomen worden? Zouden er geen medicijnen meer gemaakt worden? Geen nieuwe technologie meer ontwikkeld worden? De geschiedenis weerlegt dergelijk negativistische voorspiegelingen.

De ontwikkeling van de hoogwaardige industrie en de innovatieve pharmaceutische sector in Nederland, Duitsland en Zwitserland in de tweede helft van de negentiende eeuw tonen aan dat wij op dat vlak niets te vrezen hebben. Juist de huidige bescherming van gevestigde grote corporaties maakt dat deze ‘grote jongens’ minder innoveren en zo veel mogelijk winst trachten te slepen uit de producten waarop zij toch een alleenrecht genieten. Een einde aan intellectueel “eigendom” zou dergelijke markten volledig openbreken, waardoor goedkopere concurrenten de kunstmatig dure producten uit de markt drijven. Een rem op innovatie? Geenszins. De absentie van kunstmatige monopolies maakt juist dat alleen wie innoveert, echt winst kan maken. Diegene heeft de kennis in huis, en heeft daarmee een technologische voorsprong. Snel genoeg gaan anderen hem imiteren, en dan is het tijd voor de volgende innovatie. Van op de lauweren rusten en ieder jaar een nieuwe versie van dezelfde iPhone uitbrengen kan dan geen sprake meer zijn.

Wat betreft boeken zijn er evidente oplossingen voor autheurs die geen inkomsten mis willen lopen. Zo verwacht ik een terugkeer naar de klassieke manier van boeken publiceren: in seriële vorm. Lezers abonneren zich als de eerste delen bevallen. Publicatie in eigen beheer, in welke vorm dan ook, wordt sowieso steeds meer gangbaar, nu dit via het internet zo eenvoudig is geworden. En dan is er muziek. Wel, laat muzikanten gewoon geld verdienen met hun optredens, zoals alle muzikanten dat altijd hebben gedaan in de talloze eeuwen vóórdat de phonograaph in 1878 werd uitgevonden.

Films moeten het, qua opbrengsten, nu al bijna geheel hebben van bioscoopopbrengsten en merchandising. De absentie van intellectueel “eigendom” maakt op dat vlak niets uit. Het grote verschil is dat—in principe—iedereen die dat wil een film kan maken gebaseerd op verhalen op personages die nu iemands “eigendom” zijn. Hopelijk dwingt dat meer gedurfde en originele films af. Je hoort steeds vaker dat films voorspelbaar en formulaïsch zijn. De studio’s durven niets anders, en niemand anders mag nu geld steken in een alternatief. Hoe anders zou dat zijn, als er geen intellectueel “eigendom” meer was. Stel je voor dat fans die vinden dat een bepaald boek verfilmd zou moeten worden—of die vinden dat het slecht verfilmd is en dat het beter kan—via crowdfunding hun eigen project opzetten? Thans worden dat soort initiatieven bijna altijd verboden. Maar het kan ook anders.

Een wereld zonder de kwaadaardige fictie van intellectueel “eigendom” is niet armer, maar rijker; niet minder, maar méér innovatief. Bovenal, echter, is zo’n vrijere en meer creatieve wereld verre van ondenkbaar.

De genezing van het zorgstelsel

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Sat, 16 Sep 2017 11:00:00 +0000

De verhoging van het eigen risico in de zorg die vorige week werd aangekondigd en deze week werd bevestigd kreeg de poppen weer eens flink aan het dansen. Populistische politici tuimelden bijkans over elkaar heen om uit te drukken hoe vreselijk het is. Vanzelfsprekend kreeg de “marktwerking in de zorg” de schuld van alle ellende. Zeker op links ratelde men voorspelbaar verder over hun eeuwige utopie: gecollectiviseerde zorg als oplossing voor alle misère. Het feit dat landen waar zo’n systeem bestaat doorgaans zeer slechte zorg bieden mag de fictie van de socialistische heilstaat niet in de weg staan. Men heeft tenslotte ooit een propagandistische documentaire gekeken over de zorg in Cuba, waarbij enkel de luxe ziekenhuizen voor de stinkend rijke partijtop werden getoond, en dus gelooft men heilig dat collectivisering van het zorgstelsel soelaas zal bieden. Men herinnert zich vaag, of beeldt zich dat tenminste in, dat het ziekenfonds lekker goedkoop was, dus private verzekeringen zullen wel het werk van de duivel zijn.

De werkelijkheid is wat complexer.

De zorg in socialistische staten is een nachtmerrie. Wie de macht heeft krijgt de beste zorg, maar het gewone volk verrekt op de wachtlijst. Materialen en medicijnen komt men chronisch tekort. Het personeel wordt ‘eerlijk’ betaald, dus op basis van behoorlijke gelijkheid, en daarom verlaten de getalenteerde medici het land voor kapitalistische oorden, waar hun talent ook op beloning mag rekenen. In de voormalige Soviet-Unie, in Maoïstisch China destijds, en vandaag de dag in plaatsen als Cuba, Noord-Korea en Venezuela is de zorg een ramp. In de dikwijls opgehemelde Scandinavische staten lijkt het behoorlijk op Nederland. Hoewel men daar ooit streefde naar een socialistisch zorgparadijs, bleek dat gewoon onbetaalbaar. Gevolg is dat er flinke bezuinigingen zijn doorgevoerd. (Ook daar schreeuwen linkspopulisten overigens dat het allemaal de schuld van de markt is.)

De zorg in de meeste West-Europeesche landen wordt duurder. Autochtonen krijgen steeds minder kinderen, met vergrijzing tot gevolg, terwijl er massa’s niet-Westersche allochtonen binnenstromen. Die allochtonen hebben vaker gezondheidsproblemen—zowel physiek als mentaal—dan de autochtone bevolking. Dit zorgt voor een steeds verder toenemende druk op de financiering van de zorg. Om die reden alleen al is, zolang de massa-immigratie en de autochtone vergrijzing doorgaan, een terugkeer naar het ziekenfonds fiscaal onmogelijk. Ik heb recent geschreven over deze problematiek, en over wat gedaan moet worden om tot oplossingen te komen. De aanpak van de problemen aangaande ons zorgstelsel ligt logischerwijs in het verlengde van wat ik elders bepleit heb. Met andere woorden: wij moeten niet luisteren naar linkse populisten, maar precies het tegenovergestelde doen van wat zij bepleiten. Wij moeten ook in de zorg de verantwoordelijkheid weghalen bij de staat, en terugbrengen bij enerzijds het individu, en anderzijds de sociale gemeenschap.

Ons huidige zorgstelsel is, zoals de populisten beweren, inderdaad asociaal. Maar dat komt door de bestuurlijke chaos van een almachtige bureaucratie. Wat de linkse demagogen voorstellen is méér van die ellende. In een beschaafd land is dat werkelijk ongehoord. Gezondheidszorg is letterlijk van levensbelang, en daarom veel te essentieel om aan een overheid toe te vertrouwen. Toch is dat de stand van zaken: de overheid bestuurt de zorg, en de gevolgen laten zich raden. Een ambtelijke wirwar die zich uit in onrecht, in wachtlijsten, en in mensen die de zorg niet krijgen die zij nodig hebben. De zorgsector zelf is ziek! Patiënten, artsen, verplegers, verzekeraars en apothekers zitten allemaal gevangen in een zwaar overgereguleerd systeem. Complexiteit heerst alom, en transparantie wordt ontmoedigd. De ware kosten van de ambtenarij worden stelselmatig verborgen, en afgeschoven op de maatschappij. Deze misstanden ondergraven juist de solidariteit.

Het is onduldbaar dat we doorgaan met bureaucratische spelletjes terwijl er mensen doodgaan op een wachtlijst. De zorgsector anno nu doet al veel te veel denken aan een communistisch systeem: zoals men vroeger in Rusland eindeloos bij de staatsbakker in de rij moest staan voor een brood, moeten veel mensen in Nederland eindeloos wachten op goede zorg. De oorzaak is in beide gevallen hetzelfde: centrale planning door een bemoeizieke overheid, en veel te weinig keuzevrijheid. Willen we ons zorgstelsel genezen, dan moet daar snel verandering in komen. Niet door méér overheid, maar door de staat uit de zorgbranche te halen. Niet door de marktwerking af te schaffen, maar door de huidige corporatistische bende bloot te stellen aan de tucht van de markt.

De zorgverzekering

In werkelijkheid is er nu immers helemaal geen sprake van echte marktwerking in de zorg. Er is nauwelijks concurrentie tussen zorgverleners of tussen verzekeraars. En dat komt juist door de voortdurende overheidsbemoeienis. De hele sector heeft last van allerlei ondoordachte regels en misplaatste subsidies. Deze prikkels werken fraude, corruptie en zelfverrijking in de hand. Zowel patiënten als hardwerkende artsen en verplegers zijn de klos. Nederland kent maar een beperkt aantal zorgverzekeraars, en daar gaat het mis. Deze grote jongens beheersen de markt: nieuwkomers worden stelselmatig geweerd. En de overheid? Die heeft intensief meegewerkt aan het opzetten van de branchevereniging Zorgverzekeraars Nederland. De wet zorgt ervoor dat de belangen van dit gezelschap goed beschermd zijn, en dat er vooral niet te veel marktwerking is. Nederlanders mogen zich niet verzekeren bij buitenlandse aanbieders, en mogen ook geen gemeenschapsfondsen opzetten als alternatief op een verzekering. Een zorgverzekering is wel bij wet verplicht, dus in feite zijn wij overgeleverd aan de grote verzekeraars— die onder één hoedje spelen met de overheid.

Bij gebrek aan concurrentie rijzen de kosten de pan uit, en dat betekent dat zorg voor ons allemaal steeds duurder wordt. Veel duurder dan nodig zou zijn. Alleen echte concurrentie garandeert dat je de beste dienstverlening krijgt tegen de laagste prijs. Patiënten die niets te kiezen hebben, zijn domweg machteloos. Ze hebben maar genoegen te nemen met wat ze krijgen. Dat is de ellende waar we nu mee zitten opgescheept. De oplossing is om de zorgsector de ruimte terug te geven. De dwangbuis van de bureaucratie moet verdwijnen. Het kartel van zorgverzekeraars moeten we opbreken. Nieuwkomers, buitenlandse aanbieders en coöperatieve gemeenschapsfondsen moeten worden toegelaten op de zorgmarkt. Iedereen moet vrij zijn om zichzelf naar behoefte te verzekeren op de vrije markt, en daarbij moeten alle opties beschikbaar zijn. Keuzevrijheid betekent qualiteit. Alleen op deze manier zal zorg op maat voor iedereen beschikbaar zijn, en komt de mens weer centraal te staan— zoals het hoort.

De mogelijkheid voor mensen om zichzelf te verzekeren op de vrije markt biedt enorme keuzevrijheid, die nu niet bestaat in Nederland. In diverse andere landen is het nu bijvoorbeeld zelfs mogelijk om je (eventuele) toekomstige kinderen bij voorbaat te verzekeren tegen een zware lichamelijke of verstandelijke beperking. Jij betaalt dan een premie, en als je toekomstige kind een zware beperking heeft, betaalt de verzekeraar diens (hoge) medische kosten. Omdat veel mensen zich graag tegen zoiets verzekeren, en relatief weinig mensen een zware beperking worden geboren, kan het voor iedereen uit. In Nederland bestaat deze optie niet of nauwelijks. Het is een innovatie van de vrije markt; aanbod en behoefte vonden elkaar. Omdat er in de Nederlandse zorgsector nu geen marktwerking is, wil het hier niet vlotten. Wanneer ouders hier een kind krijgen met een zware beperking, worden ze onverwacht opgescheept met enorme kosten. Het is tijd dat we daar verandering in brengen, en de overheid gaat dat niet bolwerken. Dit soort innovaties ontstaan uit de werking van de markt.

Zorg op maat

Over zware beperkingen en chronische klachten gesproken: ook in algemene zin wordt daar in ons huidige, bureacratische stelsel niet goed voor gezorgd. De Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) is oorspronkelijk in het leven geroepen om niet individueel verzekerbare ziektenkostenrisico’s te dekken. De mensen die door een ingrijpende medische aandoening niet of zeer beperkt in staat zijn om zelf in hun levensonderhoud te voorzien vallen binnen de AWBZ. In de praktijk heeft een lange reeks hervormingen en wijzigingen in wet en beleid de AWBZ gemaakt tot een verzameling van complexe en bizarre regels, voorwaarden, uitzonderingen en richtlijnen. Het persoonsgebonden budget (PGB) maakt deel uit van de AWBZ, maar niet iedereen die binnen de AWBZ valt ontvangt een PGB. Thans zijn de regels op dat gebied vaak ondoordacht en schadelijk. Zo kan het dat iemand via zijn PGB aanspraak kan maken op 70 uur hulp in de huishouding. Hiervoor mag hij in bepaalde gemeentes 40 uur een familielid inhuren, maar voor de overige 30 uur moet hij een professionele medewerker inhuren. In andere gemeentes kunnen de regels weer totaal anders zijn.

Een uiterst complexe wirwar van regeltjes, dus, met onrecht tot gevolg. En niet alleen is het kwalijk dat de regels per gemeente kunnen verschillen, het is ook nog eens zo dat de zorg van de diverse regels vaak duurder wordt. Zo is het inhuren van een professionele zorgverlener vaak veel duurder dan het betalen van een compensatie aan een familielid, maar de regels verbieden je vaak om voor de volle 70 uur een familielid in te huren. Nog veel duurder is het om buiten het PGB om te werken, en via de “normale” overheidsbureaucratie ondersteuning te verwerven.

De beste oplossing is niet om méér geld in de AWBZ-put te gooien, zoals linkse politici steevast bepleiten. Dat geld wordt dan toch maar opgeslokt door de bureaucratische molen. Beter is het om de AWBZ geheel af te schaffen, en te vervangen door een flexibel PGB-fonds. Vanuit dat fonds krijgen de mensen die door een ingrijpende medische aandoening niet of zeer beperkt in staat zijn om zelf in hun levensonderhoud te voorzien een PGB. De voorwaarden en regels omtrent dat PGB horen overal in het land gelijk te zijn. Bovendien horen de regels sterk vereenvoudigd te worden. Begeleiding en controle moet vooral gericht zijn op de vraag welke zorg iemand nodig heeft. Vervolgens wordt gekeken hoe die zorg zo effectief mogelijk geboden kan worden. Als blijkt dat compensatie van een familielid, dat vervolgens de verzorgende taak op zich neemt, de beste optie is— dan moet dat gewoon mogelijk zijn.

Omdat het door de eerder genoemde diversificatie van de verzekeringsmarkt snel mogelijk moet worden om je (eventuele) toekomstige kinderen te verzekeren tegen een lichamelijke of geestelijke beperking (zoals in andere landen nu al kan), zullen in die gevallen de kosten van zwaar gehandicapten onder de achttien gedekt worden door de verzekeraar. Om die reden hoeft het hier voorgestelde PGB-fonds enkel beschikbaar zijn voor volwassenen, voor jongeren die tijdens hun leven gehandicapt raken, en (in de eerste jaren) voor jongeren die geboren zijn voordat de in dit hoofdstuk uiteengezette hervormingen van het zorgstelsel zijn ingevoerd. Wanneer mensen de mogelijkheid hebben om hun (eventuele) toekomstige kinderen te verzekeren, is het tenslotte ook hun eigen verantwoordelijkheid om dit wel of niet te doen. Wie dit bewust niet doet, en een gehandicapt kind krijgt, hoort de resulterende medische kosten niet af te mogen schuiven op de samenleving.

Tot slot moet het doel zijn om het PGB-fonds door middel van voorzichtige, risico-arme investeringen langzaam steeds verder te laten groeien. Uiteindelijk moet het geheel via investeringsrendementen op peil worden gehouden, zodat het zelfstandig kan bestaan zonder dat het nog enige belastinginkomsten opeist. Kortom: ook op dit vlak is marktwerking een oplossing, en niet een probleem.

Medische dienstverlening

Net zoals de zorgverzekeringswereld en de zorg voor zwaar- en chronisch medisch beperkte mensen nu allebei zijn scheefgetrokken door overregulering en bureaucratisme, zo zijn er ook zware misstanden van die aard in de medische dienstverlening. Ziekenhuizen en andere zorginstellingen zijn bijna allemaal in handen van de staat, of worden deels of geheel door de overheid bestuurd. Daardoor zijn het bolwerken van de bureaucratie geworden, waar vaak meer ambtenaren dan artsen rondlopen. Dit is funest voor de qualiteit van de dienstverlening. Het zorgverlenend personeel wil zo graag mensen goed van dienst zijn, maar de overheid staat in de weg. Een overheid is niet geschikt om zorg te bieden: ambtenaren zijn geen zorgverleners. Zorgverlenende instellingen, zoals ziekenhuizen, horen dan ook niet in handen van de staat te zijn, en ook niet (mede) door de overheid bestuurd te worden. Wij moeten artsen en verplegers weer de ruime bieden om goede zorg te leveren.

Om dat mogelijk te maken heeft de zorgsector vrijheid nodig. Nu is het streng gereguleerd wie in dit land als arts of medisch dienstverlener mag werken. Je moet verplicht lid worden van diverse vakverenigingen en over allerlei vergunningen beschikken. Dit is zogenaamd om de patiënt te beschermen, maar gaat helemaal voorbij aan het recht van de patiënt om zijn eigen geneesheer te kiezen. In een vrij land hoor je ook vrij te zijn om de welke behandeling dan ook te volgen, bij de arts of geneesheer van jouw keuze. Ook daarbij hoort de overheid niet in de weg te staan. Iedere overheidsinbreuk op de relatie arts-patiënt is dan ook laakbaar. In feite hoort iedereen—gediplomeerd of niet, geaccrediteerd of niet—medische behandelingen uit te mogen voeren… zolang het voor de patiënt maar inzichtelijk en duidelijk is welke expertise en welke vergunningen hij wel of niet heeft. Vergunningenstelsels voor artsen doen de kosten van de gezondheidszorg ook nog eens stijgen, en horen niet langer verplicht te zijn. En als een patiënt een ongediplomeerde geneesheer vertrouwt met zijn gezondheid, dan mag hij die keuze maken. (Of de verzekering de kosten wenst te dekken is weer een ander verhaal: dat beslist iedere verzekeraar voor zichzelf.)

Niet alleen de dienstverleners zijn zwaar gereguleerd: ook medicijnen en andere medische artikelen worden door de staat aan banden gelegd. Geheel in strijd met de keuzevrijheid zijn veel medicijnen of andere medische artikelen uitsluitend op recept verkrijgbaar. De wetten en regels die recepten verplichten voor de verkoop van medicijnen of andere medische artikelen moeten simpelweg allemaal worden afgeschaft. Waarom zou de overheid mogen bepalen welke behandelingen goed voor jou zijn? Als jouw verzekeraar bereid is te betalen, of als jij zelf de portemonnee trekt, dan hoor jij ieder medicijn te mogen kopen dat je wilt.

Toegang tot medicijnen is in dit land thans sowieso veel te sterk beperkt. Enkel medicijnen die zijn goedgekeurd door de overheid mogen worden verkocht. Dit betekent onder andere dat experimentele medicijnen niet beschikbaar zijn— zelfs niet voor mensen die zonder deze medicijnen sowieso zullen overlijden. Deze regulering van geneesmiddelen is volstrekt onethisch, omdat je zelf de vrijheid moet hebben om de geneesmiddelen te gebruiken die jij wilt. Het moet worden aangegeven of een medicijn getest of ongetest is, zodat iedereen zelf kan kiezen of hij het risico van een ongetest medicijn wil aanvaarden. Het is goed voorstelbaar dat een terminale patiënt een medicijn graag zal gebruiken, ook al is het ongetest. Het alternatief is immers dat hij zeker zal streven. Het verbieden van dat medicijn komt neer op moord, terwijl het toestaan een kans op genezing biedt.

Ook op dit vlak dient dus snel iets te veranderen. Jij, en niet de overheid, hoort de beslissingen te nemen over jouw gezondheid. Dat is een cruciale stap in de genezing van ons ziekelijk dwangmatige zorgstelsel. Op medisch gebied staat het overheidsbeleid op dit moment de ethiek nogal eens in de weg. Enerzijds bestaat er in Nederland relatief veel respect voor het zelfbeschikkingsrecht in de vorm van wetgeving die vrij veel ruimte biedt voor vrijwillige levensbeëindiging. Anderzijds beperkt de overheid via een lange reeks betuttelende maatregelen regelmatig de vrijheid van ieder mens. Dwang is niet bepaald ethisch, en paternalisme is funest voor een samenleving.

De kern van een gezond zorgstelsel ligt, zoals uit al het bovenstaande blijkt, in keuzevrijheid. Ieder mens hoort te beschikken over zijn eigen leven, en dus over zijn gezondheidszorg. Niet alleen omdat dit mensen leert om verantwoordelijk te zijn voor hun eigen keuzes, maar ook omdat deze zelfbeschikking simpelweg een mensenrecht is. Zeker op het gebied van gezondheidszorg gaat dergelijke ethiek vaak over leven en dood. Bij wie anders kunnen we de beslissingen dan met goed fatsoen neerleggen dan de persoon over wiens leven het gaat? Dat een overheid denkt beter te kunnen beslissen over jouw leven of sterven dan jijzelf is niet alleen arrogant, maar uiterst weerzinwekkend. De genezing van ons zorgstelsel vereist dus vooraleerst de bevrijding van ons zorgstelsel.

Maximumprijzen en rantsoenering maken rampen erger

noreply@blogger.com (Victor van der Sterren) — Thu, 14 Sep 2017 12:00:00 +0000

Herfststormen teisteren het noordelijk halfrond dezer dagen, zoals jaarlijks het geval is, en anders dan in het klimatologisch uiterst gematigde Nederland betekent zo’n storm elders ter wereld een mate van verwoesting die hier ongekend is. Ook hier veroorzaken stormen schade, maar die is onvergelijkbaar met wat wij onlangs hebben mogen zien—van een afstand—in Texas, Florida en het Caraïbisch gebied. Stormen zijn daar orkanen, die een spoor van chaos en vernietiging achter zich laten. En in dergelijke extreme situaties tonen ook mensen hun meest extreme aard. Buitengemene dapperheid en compassie worden gespiegeld door onwaarschijnlijk opportunisme en wreedheid. Terwijl sommigen hun medemens met gevaar voor leven uit het rampgebied redden, misbruiken anderen de katastrophe om wat over is van andermans bezit te plunderen.

Het mag niet verbazen dat de woede om dat laatste groot is, en altijd zal zijn. Dergelijke nijd over opportunisme keert zich iedere keer dat zo’n ramp zich voordoet echter óók tegen een ander phenomeen dat zich dan onvermijdelijk voordoet: de drastische prijsverhogingen van noodzakelijke (levens)middelen. Daar was ook dit jaar in Amerika veel over te doen. Tankstations die in het orkaangebied brandstof verkochten tegen exorbitante prijzen. Voedsel dat tien keer duurder was dan normaal. Uitbuiting! Woekerpraktijken! Een grof schandaal!

En ja, het lijkt inderdaad cru, wanneer in een noodsituatie de prijzen zo omhoog gaan. Meer dan ooit hebben mensen bepaalde middelen nodig, en wie die middelen bezit kan dus flink verdienen over de rug van anderen. Emotioneel als de mens is, kan het niemand echt verbazen dat dergelijke zaken door velen instinctief worden vergeleken met het wangedrag van de plunderaars en rovers die menig rampgebied onveilig maken. Toch zijn deze zaken in werkelijkheid volstrekt onvergelijkbaar. Een ramp misbruiken om anderen te bestelen is een bijzonder meedogenloze uitvoering van gedrag dat altijd misdadig is. De drastische verhoging van bepaalde prijzen in zo’n situatie kan kil opportunisme zijn, maar heeft vaker een andere oorzaak. Daar komt bij dat het verhogen van prijzen aan de hand van omstandigheden de normaalste zaak van de wereld is. Het is begrijpelijk dat mensen op basis van hun emoties zoiets zouden willen verbieden, maar dat zou de rampspoed uiteindelijk alleen maar erger maken.

Laten wij ons voorstellen dat er een wet wordt aangenomen die “woekerprijzen” moet verbieden en goederen voor zoveel mogelijk mensen beschikbaar moet stellen. De twee vaak geopperde plannen daartoe zijn de invoering van maximumprijzen en van rantsoenering tijdens (natuur)rampen. Dit is bedoeld om de situatie voor veel mensen te verbeteren, en zal ogenblikkelijk het tegenovergestelde bereiken. Deze maatregelen zouden direct verschrikkelijke tekorten veroorzaken. Het is eenvoudigweg hoe de markt functioneert, ongeacht verdere omstandigheden. Ramp of geen ramp, wanneer de vraag stijgt of het aanbod daalt zullen prijzen omhoog gaan. De werking van de economie, de wetten van het prijssysteem en de menselijke aard zelf hebben gewoon geen boodschap aan een orkaan. Zij blijven van kracht.

Indien de overheid—of zelfs een verzameling van mensen of bedrijven, op eigen initiatief—deze natuurlijke prijsstijging tenietdoet door de prijzen kunstmatig laag te houden, dan heeft dat zorgwekkende gevolgen. Er wordt dan te weinig gerekend voor de beperkte voorraad, in een situatie waar de vraag juist drastisch toeneemt. Iedereen wil zo veel mogelijk hebben, want de rampsituatie schept grote onzekerheid. Zal er mogen nog benzine beschikbaar zijn? Zal er morgen nog brood in de schappen liggen? De vernietiging die een orkaan veroorzaakt zorgt er immers voor dat de aanlevering een tijd lang gebrekkig of zelfs onmogelijk zal zijn. En het feit dat iedereen zich dus haast om zijn handen op de schaarse goederen te leggen, zorgt er automatisch voor dat de voorraden snel verdampen en er mogen dus inderdáád geen kruimel meer te krijgen is. Juist de prijsverhoging die we zien in noodsituaties voorkomt deze ogenblikkelijke tekorten. Het is een natuurlijke ontwikkeling die mensen dwingt om hun beperkte middelen te conserveren, om goed na te denken hoe ze die beperkte middelen besteden, en om derhalve zelf een rantsoen op te stellen.

Maar kan een rantsoenering van staatswege dan niet hetzelfde doen? Neen. Rantsoenering van kunstmatig betaalbaar gehouden middelen zou die lage prijs tenslotte handhaven. Zullen verkopers en fabrikanten dan geneigd zijn om hun goederen naar het rampgebied te krijgen? Natuurlijk niet. Dat is juist ernstig bemoeilijkt, en de kosten zullen dus hoger liggen. Als ze de prijzen niet mogen verhogen zal de dure aanvoer van middelen betekenen dat ze verlies zullen maken op de exercitie. Verkopers van brood moeten óók hun familie onderhouden. Eigenaars van grotere bedrijven moeten hun werknemers betalen. Je kan niet van ze verwachten of verlangen dat ze hun goederen onder de kostprijs verkopen. Het resultaat van maximumprijzen en rantsoenering tezamen is dus dat de tekorten juist lang aanhouden in het rampgebied, en dat ze juist wanneer cruciale middelen het meest nodig zijn, zij absent zullen blijken.

Enkel rantsoenering, dan, zonder maximumprijzen? Biedt dat soelaas? Ook niet. Het kan dan wel zo zijn dat rantsoenering overconsumptie tegengaat… het is ook zo dat het onderconsumptie kan afdwingen waar dat uiterst schadelijk zal zijn. De omstandigheden van ieder persoon zijn uniek. Het kan zonder meer zo zijn dat de één heel weinig brandstof nodig heeft, en dat ander veel meer— en dat daar een legitieme reden voor is. De regelgeving die rantsoenering oplegt, en de ambtenaren die het moeten afdwingen, kunnen onmogelijk met al die nuances rekening houden. Hetgeen betekent dat rantsoenering weliswaar zorgt dat een persoon die onnodig veel brandstof wil opkopen daarvan weerhouden zal worden, maar óók dat een persoon die echt veel brandstof behoeft daar niet aan zal kunnen komen! Rantsoenering moet misstanden oplossen, maar schept gelijktijdig nieuwe misstanden.

Wat nodig is in rampsituaties is een systeem dat mensen dwingt om zo rationeel en zorgvuldig mogelijk om te springen met hun beperkte voorraden. Dat systeem bestaat. Het is het prijssysteem. Het uit zichzelf in de geheel natuurlijke stijging van prijzen onder dergelijk extreme omstandigheden. Net zoals het zich uit in prijsdalingen wanneer aanbod juist toeneemt, of vraag daalt. De markt verdeelt wellicht niet “eerlijk”, maar dat komt omdat “eerlijk” een volkomen subjectief begrip is. De markt verdeelt efficiënt, en dat is in rampscenario’s uiterst noodzakelijk.