കക്ക

മുട്ടുവിൻ തുറക്കപെടും

2013-11-09T06:49:00.001-08:00

ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പലവിധ സമ്മർധങ്ങളും പിന്നീടുള്ള ജിവിതത്തിൽ പല വലിയ പ്രേശ്നങ്ങൽക്കുമുള്ള പരിഹാരത്തിലേക്കുള്ള ചൂണ്ടു പലകകൾ ആണെന്നു പണ്ടാരാണ്ടോ പറഞ്ഞതു ഓർമ്മ വരുന്നു. അത്തരം ഒരു സമ്മർദം ഒരു വിവരം ഇല്ലാത്തവൻ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ ലളിതമായി ഒന്നു വർണ്ണിക്കാം.

ജോലിയിൽ ഒന്നു പച്ച പിടിച്ചുവരുന്ന കാലം. മുൻപ് എഴുതിയതിനുവിപരീതമായി രാത്രി കാല ജീവിതത്തിനുവിട ചൊല്ലി പകലിന്റെതെളിവിൽ ജീവിതം കര പറ്റിതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. IT ഗലാട്ട ഞാനും കുറച്ചൊക്കെപഠിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ രാവിലെഅല്പം വൈകിയാലും വൈകിട്ടു നേരത്തെഇറങ്ങാം എന്നുള്ള രീതിയിൽ കാര്യങ്ങൾമാറിയിരിക്കുന്നു. നേരത്തെ എന്നുള്ളതു ചിലദിവസങ്ങളിൽ ഉച്ചയ്ക്കു 2.30 വരെ ചുരുങ്ങും. "അതുഏതുദിവസം?" എന്നുള്ള ചോദ്യം ഒഴിവാക്കുവനായ് അറിയിചേക്കാം"വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം".

എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും നാട്ടിൽ പോകുക എന്നതു, ഉചക്കു ഊണു കഴിക്കുംപോലെ പതിവാക്കിയ കാലഖട്ടംആയിരുന്നു അതു. വീട്ടിൽ പോകുവാനുള്ളവ്യഗ്രത കൊണ്ടാണോ അതോ ഓഫീസ്പരിസരത്തു നിന്നും പരമാവധി മാറിനില്ക്കുവാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണോ എന്നുഉറപ്പില്ല. എന്തായാലും എല്ലാ ആഴ്ച്ചയിലുംകൊച്ചി വിട്ടു എവിടെയെങ്കിലും പോയിരുന്നു. വീട്ടിൽ പോകാനാണെങ്കിൽ എന്തിനു 2.30 ന്‌ കൊച്ചിയിൽനിന്നും തിരിക്കണം എന്നതു ന്യായമായുംതോന്നാവുന്ന ഒരു സംശയംആണു. സമയം എത്രവൈകിയാലും കൊച്ചിയിൽ നിന്നും കോട്ടയത്തിനുബസ്സ്‌ കിട്ടാവുന്നതും ആണു. പക്ഷെ ആകാലങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇന്ത്യൻറെയിൽവേയുടെ ഒരു കടുത്തആരാധകൻ ആയിരുന്നു (വലിയ മോഷംഇല്ലാത്തരീതിയിൽഇപ്പഴും). ഉച്ചതിരിഞ്ഞുള്ള പാസഞ്ജെർ ട്രെയിനിൽ യാത്രചെയ്യുക എന്നതു മാത്രമായിരുന്നു അതിനുപിന്നിലുള്ള ലക്ഷ്യവും. ട്രെയിനിൽ കയറുന്നപല തരത്തില്ലുള്ള ആളുകൾ, അവരുടെ പല പ്രശ്നങ്ങൾ;ഇതൊക്കെ മൌനമായി നിന്നു നിരീക്ഷിക്കുകഒരു രസകരമായ കാര്യംആയിരുന്നു.

അന്നു ഒരു വെള്ളിയാഴ്ചആയിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്കു ഊണു കഴിഞ്ഞുതിരിച്ചു സീറ്റിൽ എത്തിയപ്പോൾ സമയം1.30. വീട്ടിൽ പോകണം, 2.30 ആകുമ്പോൾ ഇറങ്ങണം; അതുവരെ സമയം കളയുവാനായികമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ ഉള്ള ജാലകംവലുതാക്കുക്ക ചെറുതാക്കുക തുടങ്ങിയ കലാ പരുപാടികൾചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. 2.15 ആയപ്പോഴേക്കും ഞാൻ പതിയെബാഗ്‌ ഒക്കെ ശെരിയാക്കി പോകുവാനുള്ളതയ്യാറെടുപ്പു തുടങ്ങി. ബാഗ്‌ എന്നുപറഞ്ഞാൽ തോളത്തു ഇടാവുന്ന ചെറിയഒരു ബാഗ്‌. അലക്കുവാനുള്ളരണ്ടു ഷർട്ടും പാൻറ്സും മാത്രമേഅതിൽ കാണാറുള്ളു. എന്റെപോക്കു കണ്ടു അയൽവാസികൾ പലരുംപിറുപിറുക്കുന്നുണ്ട്. സഹപ്രവർത്തകർക്കു പലതാണു സംശയം. ചിലർപറയുന്നതു എനിക്കു നാട്ടിൽ ഒരുപെണ്ണുമായി അടുപ്പമുണ്ട്, അവളെ കാണാനാണ് ഞാൻഎല്ലാ ആഴ്ചയും പോകുന്നത് എന്ന്. മറ്റു ചിലരുടെ സംശയം വേറെകമ്പനികളുടെ ഇന്റർവ്യൂ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാനാണ്ഞാൻ നേരത്തെ പോകുന്നത്എന്നാണ്. എന്നാൽ കൂട്ടത്തിൽ ഭക്ഷണപ്രിയനായ കൃഷ്ണന്ക്കുട്ടിയുടെ (സ്നേഹമുള്ളവർഅവനെഉണ്ടംപൊരികൃഷ്ണഎന്നുവിളിക്കും) സംശയം നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാനാണുഞാൻ എല്ലാ ആഴ്ചയുംപോകുന്നത് എന്നാണ്. ഉണ്ടംപൊരിയുടെ സംശയത്തിൽചെറിയ കഴംബില്ലാതെ ഇല്ല.

ഒരു ബസ്സ്‌ പിടിച്ചു ഞാൻത്രിപ്പൂനിത്തുറ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. ട്രെയിനിനായി കാത്തു നിന്നു. ട്രെയിൻ വരുമ്പോൾഇടിച്ചു കയറിയാലേ ഇരിക്കുവാനുള്ള സീറ്റ്‌ ലഭിക്കു. എറണാകുളത്തും നിന്നുള്ള സ്ഥിരം യാത്രക്കാരെകൊണ്ടു നിറഞ്ഞായിരിക്കും വണ്ടിയുടെ വരവു. സ്വന്തംതറവാട്ടിൽ ഉള്ളതിനേക്കാൾ അധികാരം അവർക്കു ട്രെയിനിൽകാണും. വണ്ടി വന്നു നിറുത്തി. എന്റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി ശ്രേമിചെങ്കിലുംഇരുപ്പിടം ലഭിച്ചില്ല. ഞാൻ കയറിയഭാഗത്തായി കുറച്ചു പേർ ഒരുവലിയ കാർഡ്‌ ബോർഡ്മടിയിൽ വച്ചു ഇരുന്നു ചീട്ടുകളിക്കുന്നു. മുൻപ് പറഞ്ഞ തറവാടികളുടെഗണത്തിൽ പെട്ട കുറച്ചു ആളുകൾ. അവരുടെ അടുത്തു ഒരു സീറ്റ്‌ കാലി കിടപ്പുണ്ടെങ്കിലും ആളുകൾതിക്കി തിരക്കി നില്ക്കുന്നു. മുളംതുരുത്തിയിൽനിന്നും മറ്റൊരു തറവാടി കയറുവാനുണ്ട്‌, അതു കൊണ്ടു തന്നെതറവാട്ടിലെ കാർന്നവർ ആരെയും അവിടെഇരിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല. എന്തൊക്കെയായാലും ഇവരുടെ കളി കണ്ടുഇരുന്നാൽ സമയം പോകുന്നതു അറിയില്ല. വണ്ടി അനങ്ങി തുടങ്ങി ഞങ്ങൾകളിയിൽ ലയിച്ചും.

വണ്ടി നീങ്ങി കുറച്ചു സമയംകഴിഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ ഉച്ചയും ബഹളവുംകേൾക്കാം. എന്റെ ശ്രേദ്ധ അവിടേക്കുതിരിഞ്ഞു. മലയാളത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദവും ഹിന്ദിയിൽ രണ്ടു പുരുഷശബ്ദവും തമ്മിൽ കലഹിക്കുന്നു. സീറ്റിൽഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഒരു അമ്മച്ചികയ്യിലിരുന്ന തൂവാല സീറ്റിൽ വച്ചിട്ടുtoiletൽ പോയി. കേരളത്തിലെ തൂവാല സംബ്രധായത്തെ കുറിച്ചുഹിന്ദി പാടാവലികളിൽ പഠിക്കുവാനില്ലാത്തത്‌ കൊണ്ടു അവിടെ നിന്നിരുന്നഒരു സർദാർജി അവരുടെസീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നു. തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ അമ്മച്ചിയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. ബാക്കിആൾക്കാർ മുഴുവൻ പരുപാടിയും നിന്നുകണ്ടു രസിക്കുന്നു. കലഹം ഏകദേശംപതിനഞ്ചു മിനിട്ടുകൾ നീണ്ടു നിന്നു. വീണ്ടും നിശബ്ധത, തീവണ്ടിയുടെ താളംപിടിക്കൽ മാത്രം മുഴങ്ങി കേൾക്കാം.

ഒരു രണ്ടു മിനിട്ടുകൽക്കു ശേഷംനിശബ്ധത ഭേദിച്ചു കൊണ്ടു ഒരുവല്യപ്പന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു.

"അല്ലെങ്കിലുംഈ സർദാർജിമാര്ക്ക് ഉച്ചതിരിഞ്ഞാൽ തലക്കു കുറച്ചു ഇളകും. നമ്മൾ മലയാളികൾ വേണ്ടേ അതുനോക്കിയും കണ്ടും പെരുമാറാൻ." മുൻപ്ബഹളം ഉണ്ടാക്കിയ അമ്മച്ചിക്കുവല്യപ്പന്റെ കനത്തിൽ ഉള്ള ഉപദേശം.

ആൾകൂട്ടത്തിന്റെകയ്യടി പിടിച്ചു പറ്റാനായി വല്യപ്പൻനമ്പർ ഇട്ടത് ആണെങ്കിലും, അളയിൽഉള്ളതു തിരിഞ്ഞു കുത്തും എന്നുവല്യപ്പൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചു കാണില്ല. മുൻപത്തേക്കാളും ഇരട്ടി ശബ്ധത്തിൽ സർദാർജിഗർജിച്ചു.

"അരേക്യാ ഉച്ച നേരം? ക്യാ ഇളകും? ആറാംസാലേ...." സർദാർജിക്കു മലയാളം അറിയാം എന്നുള്ളതുട്രെയിനിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആരും കരുതിയില്ല.

ഇത്തവണ തല്ലു അര മണിക്കൂർനീണ്ടു നിന്നു. വല്യപ്പനു എങ്ങനെഎങ്കിലും കാല ദേവനെകണ്ടാൽ മതി എന്നുള്ളഅവസ്ഥ എത്തി. ട്രെയിനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നഎല്ലാവരും വല്യപ്പനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുമുണ്ട്.

അങ്ങനെ രസകരമായ യാത്രയ്ക്കു ഒടുവിൽഞാൻ നാട്ടിൽ എത്തി. നാട്ടിൽ എത്തിയാൽ ജീവിതത്തിനു ഒരുഅടുക്കും ചിട്ടയും ഉണ്ടു. കൃത്യമായഒരു കർമ്മ പദ്ധതിതന്നെ ഉണ്ടു. തിന്നുക, ഉറങ്ങുകഅല്ലെങ്കിൽ ഉറങ്ങുക, തിന്നുക. ഇതാണ്ദിനചര്യ. എന്തായാലും ഇത്തവണ മുൻ‌തൂക്കം "തിന്നുക" എന്ന പദ്ധതിക്കു തന്നെആയിരുന്നു. താറാവു കറി, കരിമീൻപൊള്ളിച്ചത്, പന്നിയിറച്ചി, കോഴിക്കറി ഇത്രയും ഉണ്ടാക്കിവച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റും? തിന്നു; വയറു നിറയെ തിന്നു. ഞായറാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ വിഷമംആയി. നാളെ മുതൽവീണ്ടും ഉണക്ക ചോറു കഴിക്കണ്ടേ? വിട്ടു കൊടുത്തില്ല, ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന താറാവുകറി മുഴുവനും ഞാൻഒറ്റയ്ക്കു തിന്നു തീർത്തു.

തിങ്കളാഴ്ചരാവിലെ എണീറ്റു തിരിച്ചു ഓഫീസിൽപോകുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പു തുടങ്ങി. വെള്ള ഷർട്ടുംകറുത്ത പാൻറ്സും insert ചെയ്തു കുട്ടപ്പനായി ഞാൻഒരു ചായയും കുടിച്ചുപത്രവും വായിച്ചു ഇരുന്നു. വീട്ടിൽഅമ്മ കിടന്നു ബഹളംവയ്ക്കുന്നുണ്ട്‌

"എടാനീ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽമതിയോ? ട്രെയിൻ ഇപ്പം വരില്ലേ? സമയം 6.30 ആയി"

ഞാൻ ട്രെയിൻ എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേയുടെ കൃത്യ നിഷ്ഠ എല്ലാവർക്കുംഅറിയാം. 6.30 നു വരണ്ടവണ്ടി 6.45 എങ്കിലും ആകാതെ ഒരിക്കലുംവരില്ല.

ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ നിർബന്ധം സഹിക്കാൻവയ്യാതെ ഞാൻ യാത്രപുറപ്പെട്ടു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. പതിവിലും തിരക്കു കുറവാണു ഇന്നു. സംശയം തോന്നി ഒന്നു അന്വേഷിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ കാര്യം മനസിലായി. "ഇന്നു ചക്കവീണപ്പോൾ മുയല് മൂത്രം ഒഴിക്കാൻപോയിരിക്കുവായിരുന്നു" ട്രെയിൻ കൃത്യ സമയത്തുതന്നെ വന്നു പോയി.

മൂത്തവർ ചൊല്ലുന്ന മുതു നെല്ലിക്കആദ്യം കയിച്ചാലും വല്ലപോഴെങ്കിലും മധുരിക്കുംഎന്നു എനിക്കു അന്നു മനസിലായി. പേടിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു? തൊട്ടു അടുത്തു തന്നെയാണുബസ്സ്‌ സ്ടാണ്ട്. ഞാൻ അവിടെപോയി ഒരു എറണാകുളംബസ്സിൽ കയറി. വലിയ തിരക്കുഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും സ്ത്രീകളുടെ സീറ്റ്‌ മാത്രമേ കാലിഉള്ളു. സ്ത്രീകൾ ആരെങ്കിലും വന്നുആവശ്യപ്പെടുവാനെങ്കിൽ എഴുന്നേൽക്കാം എന്നുള്ള അനുമാനത്തിൽ ഞാൻഅവിടെ ഇരുന്നു. അത്രയും നേരംഎങ്കിലും ഇരിക്കാമല്ലോ? ഇരുന്നതും ഉറങ്ങി പോയതുംഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

വണ്ടി തലയോലപറമ്പ് എത്തിയപ്പോൾഞാൻ ഉണർന്നു. ഇന്നലത്തെതാറാവു വയറ്റിൽ കിടന്നു യുദ്ധംതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പന്തികേട്; എങ്കിലും എറണാകുളം വരെ പിടിച്ചുനിൽക്കാമെന്ന ഒരു മനോധയിര്യംഉണ്ടു.ചുറ്റിനും ഒന്നു നോക്കി, വണ്ടിയിൽ ചെറുതായി തിരക്കു വന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആരും കാണാതെ ഒരുവിദതിൽ ഞാൻ ബെൽറ്റ്‌ ഒന്നുകൂടെ മുറുക്കി കെട്ടി. തലയോലപറമ്പിൽനിന്നും ഒരു അതിസുന്ദരിയായ യുവതി ബസ്സിൽ കയറി. സ്ത്രീകളുടെ സീറ്റ്‌ ആയതിനാൽ എഴുന്നേറ്റുകൊടുക്കാം എന്നു കരുതി ഞാൻഎണീക്കാൻ ശ്രേമിച്ചു. എന്റെ അടിവയറ് നോക്കിതാറാവ് ഒരു ചവിട്ടു. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പ്രതികൾ സാങ്കൽപ്പികകസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നതു പോലെ കുറച്ചു നേരംഞാൻ ഇരുന്നു -എണീറ്റില്ലഎന്ന മട്ടിൽ നിന്നു. പ്രശ്നം ചെറുതായി ഒതുങ്ങിയപ്പോൾ "റിസ്ക്‌ എടുക്കണ്ട" എന്ന തീരുമാനത്തിൽ ഞാൻഎനെറ്റെ സീറ്റിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ആ സുന്ദരി എന്റെതൊട്ടു അടുത്തു വന്നു തിരിഞ്ഞുനില്പ്പുണ്ട്. അവളുടെ നിതംബങ്ങൾ ആരെയുംആകർഷിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇറുകി പിടിച്ചു കിടക്കുന്നചുരിദാരിലൂടെ അവളുടെ ശരീര വടിവുകൾതെളിങ്ങു കാണാം. പക്ഷെ ആസൌന്ദര്യം അധികം ആസ്വദിക്കാൻ താറാവുഎന്നെ അനുവദിക്കുന്നില്ല.

ബസ്സ്‌ നീങ്ങും തോറും എന്റെപ്രശ്നങ്ങൾ വലുതായി കൊണ്ടിരുന്നു. താറാവിന്കൂട്ടായി പന്നിക്കുട്ടനും ഇത്തവണ വയറ്റിൽ കുത്തി. സസ്യാഹാരികൾ എന്തു കൊണ്ടു സസ്സ്യാഹാരത്തെഇത്ര കണ്ടു പുകഴ്ത്തുന്നുഎന്നുള്ളതിന് ചെറിയ ഒരു ഉത്തരംആയിരുന്നു അതു. എനെറ്റെ കൂടെപഠിച്ച മരീഷ് എന്നൊരു ഹിന്ദുതീവ്രവാദി സസ്സ്യാഹാരത്തെ കുറിച്ചു എന്തു കൊണ്ടുവാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്നുഎന്നതു പണ്ടു എനിക്കു അതിശയംആയിരുന്നു. ആളു നല്ലപോലെ ഇറച്ചിയും മീനുംകൂട്ടുമായിരുന്നു. ഒരു സുപ്രഭാതംമുതലാണു സസ്സ്യാഹാരിയായത്. അവനും അന്നു കോഴിയെയും, പന്നിയെയും, താറാവിനേയും, മീനിനെയും കൂടെ ഒരുകൂട്ടിൽ താമസിപ്പിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും; ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു.

വയറ്റിലെ കൊടുംകാറ്റ് ആഞ്ഞു അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എവിടെയെങ്കിലുംഇറങ്ങി അത്യാവശ്യമായി കാര്യം സാദിക്കണം എന്നനിലക്കു സംഭവം വശളായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വണ്ടി വൈക്യംഎത്തി, ആളുകളെ കയറ്റാനായി ബസ്സ്‌ നിറുത്തി. എന്റെ ശ്രേധ മുഴുവനുംഅവിടെ കാര്യം സാദിക്കാൻ പറ്റിയഹോട്ടെൽ വല്ലതും ഉണ്ടോ എന്നത്തിലായിരുന്നു.

ബസ്സ്‌ നിറുത്തിയതിന്റെ സമീപത്തായി ഒരു കന്യാസ്ത്രീമഠം ഉണ്ട്. മനസ്സ്ഒന്നു ശങ്കിച്ചു, പിന്നീടു അതു വേണ്ടന്നുംവച്ചു. മഠത്തിൽ കയറിച്ചെന്നു കക്കൂസ്എവിടെ എന്നു ചോദിച്ചാൽ അതുഅവരെ കളിയാക്കും പോലെയേവിശ്വാസികൾക്ക്‌ തോന്നുക ഉള്ളു. മഠത്തിനുപകരം വല്ല പള്ളിയുംആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇറങ്ങി കാര്യം സാദിക്കാമായിരുന്നുഎന്നു ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.

വയിക്യത് നിന്നും ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കൻ കയറി എന്റെ സീറ്റ്‌നോടു ചേർന്നു നില്ക്കുന്നു. "തള്ളല്ലേ ചേട്ടാ പ്രശ്നം ആണു" എന്നു പറയണം എന്ന് എനിക്കുഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അപ്പഴും പ്രേഷനംതീർക്കുവാൻ വേറെ എന്തെങ്കിലും മാർഗവുംനോക്കി എന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. വണ്ടിഅനങ്ങി തുടങ്ങി. മഠത്തിന്റെ പുറത്തുള്ളമതിലുകളിൽ ഒരുപാടു ദൈവവചനങ്ങൾ എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നു. അതിൽ ഒരു വചനംഎന്റെ ശ്രേധ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.

"മുട്ടുവിൻ തുറക്കപെടും"

എനിക്കാണെങ്കിൽമുട്ടുന്നും ഉണ്ട്. "തുറക്കല്ലേ കർത്താവേ...." ഞാൻഉള്ളുരുകി പ്രാർഥിച്ചു.

പണ്ടൊക്കെദൈവം പിന്നെ പിന്നെആയിരുന്നു, ഇപ്പം എല്ലാം രൊക്കംഇടപാടാണ്. തിരുവെഴുത്തുകൾ തിരുത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതിന്റെ ശിക്ഷഎന്നവണ്ണം ബസ്സ്‌ ഒരു കട്ടറിൽചാടി. എന്റെനല്ല ജീവൻ പോയി, മുല്ലപ്പെരിയാർ ഇപ്പം പൊട്ടും, ഇപ്പംപൊട്ടും എന്നു പറഞ്ഞതു പോലെയായിഎന്റെ അവസ്ഥ. ഇടക്കു എവിടെവച്ചോ ഒരു ചീൾതെറിച്ചു എന്നു പോലും എനിക്കുസംശയം ആയി.

വേദന സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ മുന്പിലത്തെസീറ്റിലെ കമ്പിയിൽ തല വച്ചുഞാൻ ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു. കണ്ണു ചെറുതായി തുറന്നു പിടിച്ചതിനാൽഎന്റെ അടുത്തു നിന്ന മദ്ധ്യവയസ്ക്കൻ മുൻപ് പറഞ്ഞ സുന്ദരിയുടെഅടുത്തേക്കു കൂടുതൽ ചായുന്നതു കാണാം. എല്ലാ വണ്ടികളിലും ഒന്നു വീതവും, എന്നാൽകേരളത്തിലെ ബസ്സുകളിൽ ആൾക്ക് ഒന്നുവീതവും കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ഒരുആയുധം ഉണ്ടു. സാക്ഷാൽ "ജാക്കി". മദ്ധ്യ വയസ്കൻ പതിയെ ആയുധംഎടുത്തു പണി തുടങ്ങി.

അമ്മക്കു പ്രാണവേധന മകനുവീണ വായന എന്നതുപോലെ ഈ കാഴ്ച്ചകൾഎന്നെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥൻ ആക്കി. പെട്ടന്നു എന്റെ ചിന്തകൾ വേറിട്ടവഴികളിലൂടെ പോയി. ഞാൻ ആലോചിച്ചു.

"ഇനിഇന്നലെ ഈ സുന്ദരിയുംതാറാവു ആകുമോ കഴിച്ചതു" ആകണേഎന്നു പ്രാർത്ഥിക്കണം എന്നുണ്ട്, പക്ഷെ ഒരുഅനുഭവം മുന്പിലുള്ളത് കൊണ്ടു പ്രാർത്ഥന വെറുമൊരുആഗ്രഹത്തിൽ ഒതുക്കി.

"അവളുതാറാവ് ആണു കഴിച്ചതെങ്കിൽമദ്ധ്യ വയസ്കന്റെ യോഗ ധണ്ട്സ്പർശിക്കുമ്പോൾ എന്തായിരിക്കും അവളുടെ അവസ്ഥ? അഥവാഡാം പോട്ടുകയാണങ്കിൽ എന്തായിരിക്കുംആ മദ്ധ്യ വയസ്ക്കന്റെഅവസ്ഥ?" എന്റെ ചിന്തകൾ അതിർത്തിവിട്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒക്കെസംഭവിക്കുക ആണെങ്കിൽ ആ മദ്ധ്യവയസ്കൻ ഇങ്ങനെ പ്രെതികരിക്കുമായിരിക്കും "നീയൊന്നു ഉറക്കെ കരഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, ഒന്നു ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ ഞാൻ ഇങ്ങനൊന്നുംപെരുമാറില്ലായിരുന്നു."

ഇതൊക്കെ ചിന്തിച്ചു ഇരുന്നപ്പോൾ ഞാൻഎന്റെ പ്രശ്നം ഒരു പരുധിവരെ മറന്നു പോയിരുന്നു. "ഇപ്പംടെക്നിക്ക്പിടികിട്ടി" ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടു മനപ്പൂർവം ചിന്തകൾ തിരിച്ചുവിടാൻ ശ്രേമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്തൊക്കെചിന്തിച്ചാലും കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു വണ്ടിവയറ്റിൽ തന്നെ വന്നു നിൽക്കുന്നു.

ഒന്നു രണ്ടു തവണയായി പെണ്‍കുട്ടി മദ്ധ്യവയസ്കനെ കലുഷിതമായി തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു. വളരെ അദികം അനുഭവംഉള്ള അൽ ആയതുകൊണ്ടായിരിക്കും, അയാൾ പെട്ടന്നു എന്നെനോക്കി ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"ഇതുസ്ത്രീകളുടെ സീറ്റ്‌ ആണെന്നു അറിയില്ലേ? എഴുനേറ്റു കൊടുക്കടാ..." ബസ്സിൽ ഉള്ള മുഴുവൻആളുകളും എന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നു.

മോങ്ങാൻ ഇരുന്ന നായുടെ തലയിൽതേങ്ങയും വീണു.

"മോളുഇവിടെ ഇരുന്നോ..." ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ നോക്കി അയാൾതുടർന്നു.

വളരെ വിഷമിച്ചും ബുധിമുട്ടിയും ഞാൻഎഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങി.

"എന്താടാഎഴുന്നേൽക്കാൻ ഇത്ര വിഷമം?" അയാൾവീണ്ടും എന്നോടു മുറുമുറുത്തു.

"അങ്ങാടിയിൽതോറ്റതിനു അമ്മയുടെ നെഞ്ചത്ത്‌ ആണോടകയറുന്നതു?" ഞാൻ മനസ്സിൽചോദിച്ചു.

ഒരുവിധം ഞാൻ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. ഡാമിന്റെ വാതിലുകൾക്കു ചോർച്ചവന്നോ എന്നു സംശയം തോന്നിയപ്പോൾഞാൻ എന്റെ കൈകൾഉപയോഗിച്ചു മൂടു താങ്ങി സ്ഥിതിനിയന്ത്രണ വിദേയം ആക്കി. ഒരുകണക്കിനു നോക്കിയാൽ ഞാനും ഒരുമന്ത്രവാദിയാണ്. ചുട്ട കോഴിയെ പറപ്പിക്കാൻപറ്റിയില്ലെങ്കിലും തിന്ന താറാവിനെ തെറുപ്പിക്കാൻപറ്റിയല്ലോ.

ഇനിയിപ്പംഹോട്ടെൽ നോക്കി നിന്നാൽ കാര്യംനടക്കില്ല, അതിനു മുൻപേ എല്ലാംകഴിയും. ഒരു തമിഴ്രീതിയിൽ കാര്യങ്ങൾ നീക്കിയാലോ എന്നുഞാൻ ആലോചിച്ചു. ജനലിക്കൽകൂടി വിജനമായ ഒരുസ്ഥലവും നോക്കി ഞാൻ നിൽപ്പായി.

എല്ലായിടത്തുംപെട്ടികടകൾ വീടുകൾ, ഒഴിഞ്ഞ ഒരുസ്ഥലം പോലും കാണാനില്ല. അല്ലെങ്കിലുംകേരളത്തിൽ വിജനമായ സ്ഥലം അന്വേഷിച്ചഞാനാണു മൂഡൻ. മാറി മാറിഭരിച്ചു കേരളം മുഴുവനും ഒരുപോലെ വികസിപ്പിച്ചു എടുത്തഇടതനെയും വലതനെയും ഞാൻ അന്നുഒരുപോലെ ശപിച്ചു. വല്ല കർണാടകമോതമിഴ് നാടോ ആയിരുന്നെങ്കിൽ സിറ്റിവിട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ മുഴുവനും വിജനമായസ്ഥലങ്ങൾ ആണു. ആർക്കും എപ്പംവേണമെങ്കിലും കാര്യം സാദിക്കം. വികസനംകൊണ്ടു വരുന്ന ഓരോ വിപത്തുകൾ.

ഇനിയും എനിക്കു എന്തു വന്നാലുംഅദികം നേരം പിടിച്ചു നില്ക്കാൻആകില്ല. എന്തെങ്കിലും ഉടനെ ചെയ്യണം. വണ്ടിഉദയംപേരൂർ എത്തി; ആളുകളെ കയറ്റുവാനായിവണ്ടി നിർത്തി. മനസ്സിൽ ഒരുപുഞ്ചിരി തൂകി കൊണ്ടു ആബോർഡ്‌ ഞാൻ വായിച്ചു. "പഞ്ചായത്തുഓഫീസ്". ഞാൻ അവിടെ ചാടിഇറങ്ങി (കൈകൾ രണ്ടുംപുറകിൽതന്നെഉണ്ടു). ആളുകൾ ശ്രേധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്തോ? അതൊന്നും നോക്കാൻഎനിക്കു സമയമില്ല, എന്റെ കണ്ണുകൾലക്ഷ്യ സ്ഥാനം മാത്രമേ ഇപ്പോൾകാണുന്നുള്ളൂ. ഒരു ഗ്രാമത്തിലെമുഴുവൻ ആളുകൾക്കും കക്കൂസ് പണിയാൻകാശു കൊടുക്കുന്ന സ്ഥാപനംഅല്ലെ, സ്വന്തമായി ഒരു കക്കൂസ്കാണാതെ ഇരിക്കില്ല.

പഞ്ചായത്തുആഫീസിൽ കടന്ന ഞാൻ സ്വന്തംവീട് എന്ന പോലെഎല്ലായിടത്തും ഓടി നടന്നുകക്കുസ് തിരഞ്ഞു. എങ്ങും കാണാൻഇല്ല. എന്റെ നെട്ടോട്ടവും വേഷവുംകണ്ടു ഏതോ വലിയഉദ്യോഗസ്ഥൻ ആണെന്നു കരുതി പ്യുണ്‍ എന്റെ അടുത്തു വന്നു ചോദിച്ചു.

"സർ... എന്താണു അന്വേഷിക്കുന്നത്?"

"ചേട്ടാഈ കക്കുസ് എവിടാ?" വെപ്രാളത്തിൽ ഞാൻ മറുപടിനല്കി.

ഒരു വൃത്തികെട്ട പുഞ്ചിരിയും പുച്ചവും നിറങ്ങ മുഖഭാവത്തോടു കൂടി അയാൾ പറഞ്ഞു"ഓഫീസിരടെ റൂമിലാണ്.... ധാ അവിടെ" ആയാൽ വിരൽ ചൂണ്ടിമുറി കാണിച്ചു തന്നു.

ഞാൻ ഓടി ഓഫീസിരടെമുറിയിലെത്തി. എന്നെ കണ്ടതും വളരെദേഷ്യം വന്നു ഓഫീസർ പറഞ്ഞു"ഇവിടെ ഇത്രയും പേർ Q നിൽക്കുന്നതുതനിക്കു കണ്ടൂടെ? പോയി ലൈനിൽനിൽക്കടാ..."

Q നിന്നു കാര്യം സാദിക്കൽ നടക്കുംഎന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഞാൻ പുറത്തേക്കുനോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ഷോപ്പിംഗ്‌ കംപ്ലെക്സ്. അവിടെ എന്തായാലും കക്കുസ്കാണാതെ ഇരിക്കില്ല ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അങ്ങോട്ടു നീങ്ങി, അവിടെയുള്ള ഒരുമെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിൽ ഇരിക്കുന്ന ചേച്ചിയോട്ചോദിച്ചു ഞാൻ ലക്ഷ്യസ്ഥലം കണ്ടു പിടിച്ചു.

വാതിൽ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഒന്നുവിഷമിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷിൽ saw എന്ന ചിത്രത്തിൽ സ്ഥിരമായികാണിക്കുന്ന കൂട്ട് ഒരു കക്കുസ്. ഇനിയിപ്പം അതിന്റെ സൌന്ദര്യം നോക്കിനിന്നിട്ടു കാര്യം ഇല്ല. ചന്തിവയ്ക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം, എന്തായാലും അതു ഉണ്ടു. ഞാൻ കതകും കുറ്റിഇട്ടു പാന്റ്സും വലിച്ചു ഊരിഓടി ചെന്നു ഇരുന്നു.

എന്റെ ഒരു മണിക്കൂർനീണ്ട ക്ലേശം കേവലം ഒരുമിനിട്ടു കൊണ്ടു തീർന്നു. ഞാൻപതിയെ ടാപ്പ്‌ തുറന്നു. വെള്ളം വരുന്നില്ല. "ഈശ്വരാവീണ്ടും ചതിച്ചോ?" ഞാൻ അറിയാതെപറഞ്ഞു പോയി.

വീണ്ടും ബുദ്ധി പ്രവർത്തിച്ചു. ഇത്തവണകാര്യങ്ങൾ സായിപ്പിന്റെ രീതിയിൽ നടത്താം. ഞാൻഎന്റെ ബാഗ്‌ തുറന്നു. വീട്ടില്നിന്നും അലക്കി വെളുപ്പിച്ച രണ്ടുവെള്ള ബനിയനുകൾ ഇരുപ്പുണ്ട്‌. ഞാൻഅതു ഉപയോഗിച്ചു കാര്യങ്ങൾഎല്ലാം ഗംഭീരം ആക്കി "ആശ്വാസത്തിൻഉറവിടമാം ക്രിസ്തു..." എന്നുള്ള പാട്ടും പാടികക്കൂസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു. എനിക്കു വഴി പറഞ്ഞുതന്ന ചേച്ചി കക്കൂസിലെക്കുനടന്നു പോകുന്നുണ്ട്.

ഞാൻ അവിടെ തന്നെയുള്ള മെഡിക്കൽസ്റ്റോർന്റെ പക്കത്തുള്ള ഒരു കടയിൽനിന്നും ഒരു നാരങ്ങാവെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടന്നു ആ ചേച്ചിമുഖവും വീർപ്പിചു തിരിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. എന്നെ കണ്ടതും അവർ വല്ലാതെഅടി മുടി എന്നെഒന്നു നോക്കി. എനിക്കു കാര്യംമനസിലായതു കൊണ്ടു കുടിച്ച നാരങ്ങാവെള്ളം പകുതിക്കു വച്ചു നിർത്തിയിട്ടുബസ്സ്‌ സ്റൊപ്പിലേക്ക് നീങ്ങി.

കുറച്ചു വൈകി എങ്കിലും ഞാൻവിജയശ്രീലാളിതനായി ഓഫീസിൽ എത്തി. സ്ഥിരംവരുന്നതിലും വൈകി വന്ന എന്നെകണ്ടു ഉണ്ടംപൊരി കൃഷ്ണ ചോദിച്ചു.

"എന്താടാവൈകിയതു"

എന്തുകൊണ്ടാണ്വൈകിയതു എന്നു പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അതു എങ്ങനെപറഞ്ഞു തുടങ്ങണം എന്നു അറിയാൻപാടില്ലാത്തത് കൊണ്ടു ഞാൻ മൌനംഅവലംബിച്ചു.

"എടാഅലവലാതീ... മനസിലായടാ... എല്ലാരും പറയുന്നതു പോലെനീ ഇന്റർവ്യൂ അറ്റൻഡ്ചെയ്യാൻ പോയതാണു അല്ലെ?" അവൻവീണ്ടും ചോദിച്ചു.

ഞാൻ ഒരു പുഞ്ചിരിമാത്രം തൂകി. മൌനം സമ്മതംഎന്ന മട്ടിൽ അവൻഅടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചു.

"എവിടാരുന്നടാഇന്റർവ്യൂ..."

ഇത്തവണ ഞാൻ മറുപടിനല്കി "കക്കൂസ്സിൽ"

അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു പോയി.

PS: ഉണ്ടംപൊരികൃഷ്ണ ഇപ്പഴും വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത് എനിക്കുഇന്റർവ്യൂ അറ്റൻഡ് ചെയ്തിട്ടു ജോലികിട്ടാത്തതിലുള്ള വിഷമം കൊണ്ടാണു അന്നുഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതുഎന്നാണു.

കൊടൈ റ്റ്രിപ്പിങ്ങ് (അവസാന ഭാഗം )

2013-10-27T09:05:00.003-07:00

"അളിയാ നമ്മൾ ഇത് എങ്ങനെ കഴിക്കും" കുഞ്ഞൻ ചോദിച്ചു .ബ്ലോഗുകൾ വായിച്ച ഓർമയിൽ മുരടൻ പറഞ്ഞു
"നമ്മുക്ക് വല്ലോ bread ഇന്റെ കൂടയോ മറ്റോ   കഴിക്കാം"

ബാക്കി എല്ലാവന്മാരും ഫുഡ്‌ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് കാണാൻ പോകുന്ന പൂരത്തിന് വേണ്ടി നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ് .അലേല്ലും വല്ലവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചാൽ കാണാൻ നല്ല രസം ആയിരിക്കുമല്ലോ.

കുഞ്ഞനും മുരടനും ഭക്ഷണം തപ്പി cottagil നിന്നും ഇറങ്ങി .ഒരു കിലോമീറ്റർ നടന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ബെക്കെറി കണ്ടു .അവിടെ നിന്നും കുറച്ചു ക്രീം ബണ്‍ വാങ്ങി  തിരികെ cottagil എത്തി .

കൂണ്‍ പാക്കറ്റ് മുട്ടേടെ കയ്യിൽ ഏല്പിച്ചു .മൊട്ടയെ തെറ്റു ധരിക്കേണ്ട .കൂണ്‍ കന്ട്രോലെർ ആണ് മൊട്ട .ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ കിക്ക് അനുസരിച്ച് കൂണ്‍ തരണം .

ആദ്യം ആറ് കൂണ് വീതം മൊട്ട മുരടനും കുഞ്ഞനും കൊടുത്തു .

"ഇനി അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് "

മൊട്ട തന്റെ റോൾ  ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞു .ക്രീം ബണ്‍ ഇന്റെ കൂടെ കുഞ്ഞനും മുരടനും കൂണ്‍ അകത്താക്കി .മുട്ടയും , ഗൾഫ്‌ കാരനും,അര മലയാളി യും  ,വണ്ടി മുതലാളിയും ഒക്കെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്
" എന്തെങ്കിലും ആകുമോ ആവോ ?"

എവിടുന്ന് അര മണിക്കുർ കഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞനും മുരടനും അതു പോലെ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്

"അളിയാ നമ്മൾ വഞ്ചിക്കപെട്ടോ "

കുഞ്ഞൻ മുരടനോട് ചോദിച്ചു

"ഏയ് ഇല്ലായിരിക്കും ...നമ്മുക്ക് അടുത്ത gadu കഴിക്കാം "

മൊട്ട വീണ്ടും ആറെണ്ണം വീതം കുഞ്ഞനും മുരടനും കൊടുത്തു .വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പ്‌ തുടങ്ങി .

മുരടൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുക ആണ് .അത് ഒരു ചെറിയ കുന്നാണ്‌ .തട്ട് തട്ടായിട്ടാണ് കുന്ന് കിടക്കുനത് .ഏറ്റവും മുകളിലത്തെ തട്ടിൽ വെള്ള പെയിന്റ് അടിച്ച ഒര് വലിയ ഒരു നില വീടാണ് .വീടിന്റെ മുൻ വശത്തായി താഴത്തെ തട്ടുമായി വേർതിരിക്കുന്നത് ഒരു ചെറിയ വെള്ള മതിൽ ആണ് .ആ മതിലിന് തൊട്ടു പുറകിലായി നാല് കാറ്റാടി മരങ്ങൾ ഉണ്ട് .രണ്ടാമത്തെ തട്ടിൽ ചുമ്മാ പുല്ല് പിടിച്ച് കിടക്കുക ആണ് .അവിടെ ചുവന്ന പൂക്കൾ ഉള്ള ഒരു മരമുണ്ട് .മൂന്നാമത്തെ തട്ടിൽ പുല്ല് പിടിച്ച് കിടക്കുക ആണ് .നാലാമത്തെ തട്ടിലാണ് cottage .

"മയി.. ഒന്നും ആവുനിലല്ലോ" എന്ന് വിചാരിച്ച് പുറകോട്ട് നോൽക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞൻ കമ്പിളി പുതപ്പിനടിയിൽ കിടപ്പുണ്ട് .എല്ലാവരും കുഞ്ഞനെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്

"കുളിരാണ് തുടക്കം " കുഞ്ഞൻ മൊഴിഞ്ഞു

ഒരു dozen കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞന് കിക്ക് ആയി .

"എനിക്ക് മാത്രം എന്തെ ആകാത്തത്..തെണ്ടി കൂടെ നിന്ന് കാലുവാരി ...capacity ഇല്ലാത്തവൻ  " മുരടൻ മൊട്ട യോട് പറഞ്ഞു

"അയഞ്ച് മഞ്ച് കുഴുവട്ട "

രാവിലെ കണ്ട പോത്ത് അട്ട യെ കുറിച്ച് കുഞ്ഞൻ കവിതയും പാടി തുടങ്ങി .കുഞ്ഞന്റെ വിക്രിയ കള്ക്കിടയിൽ മുരടൻ ഒര് dozen കൂടി അകത്താക്കി .മുരടനും പതുക്കെ കമ്പിളിക്കടിയിൽ കയറി .

"അലീന നീ എവിടെ ആണ് " അപ്പുറത്ത് നിന്നും മുരടൻ ഒരു പാട്ട് കേട്ടു .ആരാണ് ഈ അലീന .

ഇതിനു മുൻപ് കുഞ്ഞൻ അവളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല .മുരടൻ കുഞ്ഞന്റെ വയറ്റത്തടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു
"ആരാടാ ഈ അലീന "

"വയറ്റ ത്തടിക്കരുത് വിശക്കും " കുഞ്ഞന്റെ റിപ്ലയ് .

മുരടന് കാര്യം മനസിലായി .കുഞ്ഞൻ ഈസ്‌ mushroomed ...ഹൈ ആയെന്ന് .

"അളിയാ ഇവൻ ഭാഗ്യവാനാണ് ...അവനു കിക്ക് ആയി ...എനിക്ക് എന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ട് ...നീ കുറച്ചു കൂടി താ " ഹൈ ആവതത്തിന്റെ വിഷമ ത്തിലോ അതോ കുഞ്ഞൻ കിക്ക് ആയതിന്റെ അസൂയ കൊണ്ടാ  മുരടൻ മൊട്ടയോട് കുറച്ച് കൂടി കൂണ്‍ ചോദിച്ചു .

"അളിയാ വെയിറ്റ് മാടി ...ഒരു അര മണിക്കൂർ കൂടി വെയിറ്റ് ചെയ്യു " മൊട്ട മുരടന്റെ ഹൃദയം തകർത്തു

"നീ എന്താ കുഞ്ഞാ കാണുന്നേ " ഗൾഫ്‌ കാരനും മൊട്ടയും കുഞ്ഞനോട് ചോദിച്ചു

"കുറെ നിറങ്ങൾ ...കണ്ണടച്ചാൽ കുറെ നിറങ്ങളാണ് ...കുഞ്ഞൻ എവിടെ ആണ് ...കുഞ്ഞൻ വായുവിൽ അങ്ങനെ കിടക്കുക ആണ് ...എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു ...ശല്യം കണ്ണടച്ചിട്ട്‌ ഉറങ്ങാൻ പോലും പറ്റുനില്ലല്ലോ "

അത് കേട്ട തോടെ മുരടന് സന്തോഷമായി " ഹ ഹാ ...നിനക്ക് ബാഡ് റ്റ്രിപ് ആയി കുഞ്ഞാ "

"ഞാൻ vertical ആയും horizontal ആയും വായുവിൽ അങ്ങനെ തൂങ്ങി കിടക്കുക ആണ് ...ചുറ്റും വെള്ള നിറം...
"എനിക്ക് വിശക്കുന്നു ...കാർട്ടൂണ്‍ ഇന് അകത്തു Y പോലെ മഞ്ഞ നിറത്തിൽ അങ്ങ് കിടക്കുക ആണ് ..കാക്ക മലന്നു പറന്നു  "

കുഞ്ഞൻ പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുക ആണ് .

ഇതിന്റെ ഇടയ്ക്കു മുരടനും ഒരു  കുളിര് ഒക്കെ  തോന്നി തുടങ്ങി .മുരടൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു കുഞ്ഞൻ പറഞ്ഞതു നേര് ആണ് കുളിര് ആണ് തുടക്കം.മുരടൻ കുഞ്ഞന്റെ മുഖ ത്തോട്ട് നോക്കി .കുഞ്ഞൻ ചിരിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുക ആണ് .കുഞ്ഞന്റെ മുഖത്ത് അത് വരെ കാണാതിരുന്ന പല കുണ്ടും കുഴിയും കണ്ടു .imax സ്ക്രീനിൽ 3d സിനിമ കാണുന്ന പോലെ .മുരടൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി .രണ്ടാമത്തെ തട്ടിലുള്ള മരത്തിന്റെ ചില്ലകളിൽ ചെറിയ കിളികൾ പറന്നിറങ്ങി .ഫ്രഞ്ച് അടിക്കുക ആണോ എന്തോ...എല്ലാം ഹൈ definitionil കാണുന്ന പോലെ ...

"എനിക്ക് വിശക്കുന്നു " കുഞ്ഞന്റെ ഉറക്കെ ഉള്ള അലർച്ച കേട്ട് മുരടൻ കുഞ്ഞനെ നോക്കി .കുഞ്ഞൻ പതുക്കെ കമ്പിളി ക്കടിയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് മിക് സ്ചെർ കഴിക്കാൻ പോവുക ആണ് .കുഞ്ഞൻ കഴിക്കുന്ന  മിക് സ്ചെർ ഇന്റെ കറുമുറ ഒച്ച നല്ല വ്യക്ത മായിട്ട് കേൾക്കാം .

അര മലയാളി അപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന് കള്ള് കുടിക്കാൻ തുടങ്ങിരുന്നു .കുഞ്ഞൻ അര മലയാളിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയിരിക്ക്കയാണ് .ഇടയ്ക്കു ഭ്രാന്തനെ പോലെ തല ചിക്കി ചൊരിയുന്നുണ്ട് .

"അളിയാ നിനക്ക് നല്ല ഗ്ലാമർ ആണല്ലോ ...പക്ഷെ മുഖത്ത് കുറെ കുണ്ടും കുഴിയും ഉണ്ട് " കുഞ്ഞൻ അര മലയാളിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു

അര മലയാളി അതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ഒരു പെഗഗ് കൂടി ഒഴിച്ചു

കുഞ്ഞൻ കഴിപ്പ്‌ നിർത്തി കമ്പി ളിക്കടിയിൽ വീണ്ടും കേറി .

മൊട്ടയും , ഗൾഫ്‌ കാരനും ,വണ്ടി മുതലാളിയും ഡിന്നർ കഴിക്കാൻ ഇറങ്ങുക ആണ് .കുഞ്ഞനെയും മുരടനെയും കൊണ്ട് പുറത്തോട്ടു പോയാൽ റിസ്ക്‌ ആണ് .കെയർ taker ആയി അര മലയാളിയെ യും നിർത്തി .അങ്ങേര് പാതി കിണ്ടി ആണല്ലോ .അങ്ങനെ ഹൈ ആയവന്മാർക്കു വേണ്ടി ഡിന്നർ വാങ്ങിക്കാൻ വേണ്ടി ഹൈ അല്ലാത്തവന്മാർ പോയി .

"ഞാൻ വളരെ സമാധാന ത്തോടെ എന്റെ രാജ്യത്ത് ഇരിക്കുക ആണ് ...നീ എന്റെ രാജ്യത്ത് കേറി വന്നേക്കരുത്...നല്ല സുഖമുണ്ട് " കുഞ്ഞൻ മുരടനോട് പറഞ്ഞു

മുരടൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.പുറത്ത് കൊടും കാടാണ് .കാടിന്റെ അറ്റത്ത് ആയിട്ട് ഒരു വലയ കൊട്ടാരം ഉണ്ടു .കൊട്ടാരത്തിന്റെ പുറകിൽ ആയിട്ട് ഒര് ഒറ്റ തടി പനയുണ്ട്.ആ കാട്ടിലെ ഏറ്റവും നീളം കൂടിയ മരം . ബാക്കി യുള്ള മരങ്ങൾ   ആ പനയുടെ പകുതിയെ ഉള്ളു

മുരടൻ കുഞ്ഞനോടും അര മലയാളിയോടും താൻ കണ്ട കാഴ്ച്ചയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞു .
"നീ എന്റെ രാജ്യത്തെ സമാധാനം നശിപ്പിച്ചു ...നിന്റെ ഒച്ച കേട്ടാലെ
എന്റെ രാജ്യം അസ്വസ്ഥം ആകും..നീ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് കയറി വന്നേക്കരുത് " കുഞ്ഞൻ മുരടനോട് പറഞ്ഞു

നിന്റെ രാജ്യം ഞാൻ ബോംബിട്ടു തകര്ക്കുമെടാ ...അവന്റെ ഒരു രാജ്യം"

എന്ന് പറഞ്ഞ് മുരടൻ വീണ്ടും ജനലി ലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി .ഇത്തവണ കാടിന്റെ നടുവിൽ ഒരു നദി കണ്ടു .അവിടെ വെള്ളം കുടിക്കാൻ വരുന്ന സിംഹത്തിനെയും ,കടുവയും ,മാനിനേയും ,പക്ഷികളെയും എല്ലാം കണ്ടു .എവിടെ നിന്നോ ഒരു ചിന്നം വിളി കേട്ടു .വെള്ള നിറമുള്ള കറുത്ത കൊമ്പുകളുള്ള  ഒരു ആന അവിടെ വന്നു  .ബാക്കി ഉള്ള മൃഗങ്ങൾ എല്ലാം അവിടെ നിന്നും ഓടി മറഞ്ഞു .അവൻ ആയിരിക്കും ആ കാട്ടിലെ രാജാവ് .കാടിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തുള്ള പന മുരടനെ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുക ആണ് .അങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ലല്ലോ മുരടൻ തന്റെ നോട്ടം ജനലിന്റെ മറ്റേ പാളിയിൽ കൂടി ആക്കി അപ്പോൾ അതാ ആ പന ചെരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു .മുരടൻ പിന്നെയും ജനൽ പാളികൾ മാറി മാറി നോക്കി ..വീണ്ടും അതെ പ്രതിഭാസം .വേറെ മരങ്ങൾ ക്കിടയിൽ ഒളിക്കാമെന്ന് വെച്ചാൽ പറ്റില്ല ,ഏറ്റവും നീളം കൂടിയ മരം ആ പന ആണ് .

മുരടൻ കുഞ്ഞനോടും അര മലയാളിയോടും ചോദിച്ചു

"ആ പന ആരാണെന്ന് അറിയാമോ "

"ആരാ " കുഞ്ഞന്റെ ചോദ്യം

"അത് നിയാകാം ,ഞാൻ ആകാം ,ആരും ആകാം ...നമ്മൾ എല്ലാം നമ്മളെ കുറിച്ച് മാത്രേ ചിന്തിക്കാ റു ള്ളൂ ....നമ്മൾ വിചാരിക്കും നമ്മുടെ perspective ബാക്കി ഉള്ളവരെ ക്കാൾ മുകളിൽ ആണെന്ന് ..ഞാൻ എന്ന ഭാവം...അതാണ് അളിയാ ആ കാട്ടിലെ വലിയ പന ..അഹന്ഗാരം "

കുഞ്ഞനും അര മലയാളിയും മുരടന്റെ മുഖത്തോട്ട് വായും പൊളിച്ചു നോക്കി ഇരിക്കുക ആണ് .

"നീ നിന്റെ രാജ്യത്ത് വന്യ മൃഗങ്ങളെ കണ്ടോ ? കുഞ്ഞൻ മുരടനോട് ചോദിച്ചു

"കണ്ടു അളിയാ കണ്ടു ...നീ അത് എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു " മുരടൻ കുഞ്ഞനോട് ചോദിച്ചു .

"നീ എന്റെ രാജ്യത്ത് അതിക്രമിച്ച് കടന്ന് വീണ്ടും അവിടുത്തെ സമാധാനം നശിപിച്ചു ...ഇറങ്ങി പോടാ എന്റെ രാജ്യത്തുന്നു .."ഇത്തവണ കുഞ്ഞൻ പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ട് അനങ്ങുനതു വരെ സൂക്ഷ്മമായി കാണാമായിരുന്നു .
മുരടൻ വീണ്ടും തന്റെ കാട്ടിലോട്ടു നോക്കി .അവിടെ ഒരു പക്ഷി ചത്തു കിടക്കുന്നു .കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പക്ഷിയുടെ ശവം അവിടെ കാണാൻ ഇല്ലായിരുന്നു .പക്ഷിയുടെ ദേഹം മണ്ണായി മാറുന്നത് കണ്ടു .തല ഒരു മരത്തിന്റെ ചില്ല ആയി മാറുന്നതും കണ്ടു .

"അളിയാ ...ചത്ത്‌ കഴിഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും" മുരടൻ കുഞ്ഞനോട് ചോദിച്ചു

"എന്ത് സംഭവിക്കും " കുഞ്ഞൻ മുരടനോട് ചോദിച്ചു

"അളിയാ നമ്മൾ എല്ലാം കുറെ element ചേർന്ന് ഉണ്ടയെക്കുന്ന ഒരു സംഭവം ആണ് ...ഇനി ഇതേ combinationil ഉള്ള സംഭവം ഉണ്ടാവാനുള്ള സാദ്യത കുറവായിരിക്കും ...ഈ elementelam വേർ തിരിഞ്ഞ് ഇനി വേറെ വല്ല elementiteyum കൂടെ കൂടി വേറെ എന്തേലും ഒരു സംഭവം ആയി മാറും ..ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഒന്നും നശിക്കപെടുനില്ല ...എല്ലാം ഭൂമിയിൽ തന്നെ ഉണ്ടാകും വേറൊരു രൂപത്തിൽ ...അത് എന്തുമാകാം ...ചെടിയആകാം പക്ഷി ആകാം അങ്ങനെ എന്തും "

താൻ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്നു പോലും മുരടന് മനസിലായില്ല പിന്നെ അല്ലെ കേട്ടിരുന്ന കുഞ്ഞന് .

"അളിയാ നിനക്ക് ഭയങ്കര വിവരം ആണല്ലോ.." ഒന്നും മനസിലാകാത്തത് കൊണ്ട് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു കുഞ്ഞൻ മുരടന് appreciation നല്കി .

മുരടൻ കുറച്ചു നേരം കണ്ണടച്ചു .നല്ല സുഖം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു .ഇത് വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല ആത്ത പറ്റാത്ത ഒരു സുഖം .

"അളിയാ പുറത്ത് മൂടൽ മഞ്ഞ് ആണ് ..നമ്മുക്ക് പുറത്തേക്ക് പോയാലോ "

കുഞ്ഞൻ അര മലയാളിയോടും മുരടനോടും പറഞ്ഞു .അങ്ങനെ മൂന്ന് പേരും കൂടി പുറത്തെ വാതിലിന് അടുതെത്തി .

"അളിയാ എങ്ങനെ ഉണ്ട് " മുരടൻ കുഞ്ഞനോട് ചോദിച്ചു

കുഞ്ഞൻ :"കിടിലം.. നമ്മൾ എന്താ ഇത് നേരത്തെ ട്രൈ ചെയ്യാതിരുന്നത് "
മുരടൻ :"എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ സമയമുണ്ട് കുഞ്ഞാ"

മൂടൽ മഞ്ഞ് നല്ല പോലെ ഇറങ്ങി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു .തൊട്ട് മുന്നിലുള്ള സ്ഥലം പോലും കാണാൻ പറ്റാത്ത ഉള്ള രീതിയിൽ .പതുക്കെ പതുക്കെ കൂണ്‍ എഫ്ഫക്റ്റ്‌ കുറഞ്ഞു വന്നിരുന്നു .കൂണിന്റെ കൂടെ ആ കാലാവസ്ഥയും കൂടി ആയപ്പോൾ സുഖം ഒന്നും കൂടി ഇരട്ടിച്ചു .പല പല നിറങ്ങൾ ,സ്വരങ്ങൾ ,കാഴ്ചകൾ എല്ലാം കൂടി പുതിയ ഒരു സുഖകരമായ അനുഭവമായിരുന്നു ...വേറെ ഒന്നിൽ നിന്നും കിട്ടാത്ത അല്ലെങ്കിൽ പകരം വെയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത പ്രകൃതിയുടെ വരദാനം .അലേല്ലും അങ്ങനെ ആണല്ലോ സുഖകരമായ എല്ലാം വിലക്കപെട്ടത്‌ ആണല്ലോ ...മനുഷ്യന്റെ സദാചാര ബോധത്തിന്നു നന്ദി ....നാല് മണിക്കൂർ നീണ്ട സുഖത്തിനു വിരാമം ....ഒരു പുത്തൻ ഉണർവ്

ഡിന്നർ വാങ്ങിക്കാൻ പോയവന്മാർ തപ്പി തടഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു .വണ്ടി മുതലാളിയുടെ അനുഭവ പരിചയത്തിനും ബാക്കി വണ്ടികളുടെ tail ലാംപ് കൾക്കും നന്ദി .
"എടാ നീയും വേണേൽ ട്രൈ ചെയ്തോ ...ഇനി ഇത് പോലെ ഒരു അവസരം ഉണ്ടാകില്ല ...നാളെ നീ ഇതിനെ കുറിച്ചോർത്തു ദു ഖി ക്കും"

മുരടനും കുഞ്ഞനും മൊട്ടയെ കൊണ്ട് ട്രൈ ചെയിക്കാൻ നോക്കി . പക്ഷെ മൊട്ട വഴങ്ങിയില്ല ...പുണ്യ അളൻ മൊട്ട ...

എല്ലാവരും അവരവരുടെ panikalilekku കടന്നു .ചിലര് മദ്യപിക്കാനും ,ചിലര് കത്തി വെയ്ക്കാനും ...ചിലർ ഫോണിലും

അങ്ങനെ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത അനുഭവങ്ങളുമായി മുരടനും കുഞ്ഞനും പുതിയ സുഖങ്ങൾ തേടി യാത്ര തുടരുന്നു ......

വാർണിംഗ് :ഈ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുന്നവർ ആരും യാതൊരു വിധത്തിൽ ഉള്ള drug ഉപയോഗവും പ്രോമോറെ ചെയുനില്ല .As always taking drugs are injurious to both your body and thoughts ...So stay away from it ...

ഓണത്തിനിടക്കു പുട്ടുകച്ചവടം

2013-10-18T10:56:00.000-07:00

കാക്കനാട് വാഴക്കാലയിൽ ഒരു പുതിയ വീട്ടിൽ ഞാനും നാലു സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്നു താമസം തുടങ്ങുന്ന കാലം. പുതിയ വീട് എന്നു എഴുതിയാലും ഞങ്ങൾ കാക്കനാടിനു പുതിയ മുഖങ്ങൾ അല്ല. ആ പ്രദേശത്തു വാടകയ്ക്കു കൊടുക്കുന്ന ഒട്ടു മിക്ക വീടുകളിലും ചുരുങ്ങിയ കാലഘട്ടത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാട്ടുകാരുടെ കയ്യിലിരുപ്പ്, അല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ. പുതിയ പരീക്ഷണത്തിൽ എങ്കിലും ആറു മാസം തികയ്ക്കണം, അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യവും. തികച്ചും ന്യായമായ ആഗ്രഹം മാത്രം.

വീട്ടിലെ അന്തേവാസികളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞാൽ, എന്നെ കൂടാതെ നപ്പി (വായിക്കുമ്പോൾ അക്ഷരം മാറി പോകാതെ സൂക്ഷിക്കുക), മണ്ടൻ, ഹാസ്സൻ, ചേടത്തി എന്നിവരാണു താമസം. ഞങ്ങൾ നാലു ആണുങ്ങളും, ഒരു പെണ്ണും കൂടെ ഒരുമിച്ചു ഒരു വീട്ടിൽ താമസിക്കുക. അതും കേരളത്തിൽ! പ്രബുദ്ധരായ ഏതൊരു മലയാളിക്കും സ്വാഭാവികമായ് ഒരു സംശയവും ഉൾക്കണ്ടയും തോന്നുവാൻ സാധ്യത ഉള്ളതു കൊണ്ടു ആദ്യം തന്നെ സംശയ നിവാരണത്തിലേക്കു കടക്കാം. ചേടത്തി എന്നതു ഒരു ആണ്‍ കുട്ടിയാണ്. നല്ല ഒന്നാംതരം പാലാക്കാരൻ അച്ചായാൻ. പിന്നെ എന്തു കൊണ്ടു അവനെ എല്ലാരും ചേടത്തി എന്നു വിളിക്കുന്നു എന്നതു ആധ്യമൊക്കെ എനിക്കും അത്ഭുതം ആയിരുന്നു. അവനു കോളേജ് മുതൽക്കേ വീണ പേരാണ് അതു. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു താമസിച്ച ആദ്യ ദിവസം അതിനുള്ള ഉത്തരവും എനിക്കു ലഭിച്ചു. കുളി കഴിഞ്ഞു ഒരു കൈലി മുണ്ടു മാത്രം ഉടുത്തു ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്നതു കണ്ടാൽ ആരും അവനെ വിളിച്ചു പോകും "ചേടത്തി" എന്നു.

ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണു താമസം എങ്കിലും ഞാൻ മറ്റുള്ളവരോട് വീട്ടിൽ വച്ചു സംസാരിക്കുക വളരെ വിരളം ആണു. സംസാരിക്കുന്നതു താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടോ, മറ്റുള്ളവരുമായി സ്വര ചേർച്ച ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടോ അല്ല. എന്റെ അവസ്ഥ അതായിരുന്നു. ഞാൻ മാത്രം നൈറ്റ്‌ ഷിഫ്റ്റും, ബാക്കി ഉള്ളവർ സാദാരണ സമയവും. അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസ് ജീവിതം. ഞാൻ പണി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കമായിരിക്കും, ഞാൻ ഉറക്കം എണീക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും ഓഫീസിലും. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അഞ്ചു പേരുള്ള വീട്ടിൽ ഞാൻ ഒറ്റക്കായിരുന്നു താമസം. ഒറ്റക്കാണെന്നു കരുതി ഞാൻ വീട്ടിൽ ആരോടും സംസാരിക്കാറില്ല എന്നു കരുതിയാൽ നിങ്ങൾക്കു തെറ്റി. മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ഉച്ച സമയം ആകുമ്പോൾ വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥനോ, അയൽ വാസികളോ അങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ വന്നു എന്നോടു കുറെ നേരം സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ദൈവാനുഗ്രഹം കൊണ്ടു സംസാരം ഇതേ വരെ കയ്യാങ്കളിയിൽ എത്തിയിട്ടില്ല. അത്രയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു നാലു പേരും കൂടി കാട്ടി കൂട്ടുന്ന വിക്രിതികൾ (ഞാൻ മാത്രം മാന്യൻ എന്നല്ല കവി ഉദേശിച്ചത്‌. അവസരം കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടു തല്ക്കാലം ഞാൻ മാത്രം മാന്യൻ). ഒടുവിൽ എന്നോടു സഹതാപം തോന്നിയ ഒരു വീടുടമസ്ഥൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു

"മോനെ, മോനെ ബുധിമുട്ടിക്കാനല്ല എങ്കിലും അവന്മാർ എപ്പം വരും എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ അവരോടു നേരിൽ കണ്ടു സംസാരിചോളാം".

കണ്ണു നിറഞ്ഞു പോയി എന്റെ, എത്ര നല്ല മനുഷ്യൻ. ദിവസവും കാല്ലിംഗ് ബെൽ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ പാവത്തിനെ ഞാൻ എത്ര മാത്രം പ്രാകിയിട്ടുണ്ട്.കുറ്റ ബോധം കൊണ്ടു ഞാൻ ഏതോ ഒരു കമ്പനിയുടെ യന്ത്രം ആയി പോയി എന്നു വരെ തോന്നി അന്ന് എനിക്കു.

പോത്തിനു കോലെസ്ട്രോൾ പിടിച്ചു എന്നു പറയുന്നതു പോലെ, അലമ്പിനു ആഴം കൂട്ടാൻ ഇടക്കാലങ്ങളിൽ കാക്കാച്ചി എന്നൊരു അന്തേവാസി കൂടി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ താമസം ആക്കാറുണ്ട്. കറുപ്പിനു ഏഴ് അഴകായതു കൊണ്ടാണോ, അതോ കോട്ടയത്തു മുസ്‌ലിം കുടംബത്തിൽ ജനിച്ചതു കൊണ്ടാണോ, അതോ ഇനി മറ്റു എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടാണോ അവനെ കാക്കാച്ചി എന്നു വിളിക്കുന്നതു എന്നു എനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ പരിചയപ്പെടുന്ന കാലം തൊട്ടേ അവനെ കാക്കാച്ചി എന്നു വിളിച്ചു കേട്ടതാണു എനിക്കു ഓർമ്മ. ആളു ഭയങ്കര അഭിമാനിയാണ്. വാടക ഒന്നും കൊടുക്കാറില്ലെങ്കിലും, വീട്ടിൽ വാങ്ങിച്ചു വയ്ക്കാറുള്ള ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളും മദ്യവും മറ്റും കൃത്യമായ് തീർക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ആളു മികവു പുലർത്തിയിരുന്നു. ഒന്നും വൈസ്റ്റ്‌ ആക്കുന്നതു ആൾക്ക് തീരെ താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത ഒരു കാര്യമാണു. കാക്കാച്ചി എന്ന പേരിന്റെ പിറകിൽ ഇനി ഇങ്ങനെ വല്ല കഥയും ഉണ്ടോ എന്നതും ന്യായമായ ഒരു സംശയം മാത്രമാണ്.

പതിവു പോലെ ഷിഫ്റ്റും കഴിഞ്ഞു ഒരു വ്യഴാഴ്ച വെളുപ്പിനെ ഞാൻ വന്നു ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. കിടന്നു അലപ്പ സമയത്തിനകം പടക്കം പൊട്ടുന്നതു പോലെയുള്ള ശബ്ദം എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നുണ്ട്. മണ്ടനും ചേടത്തിയും കൂടെ ഇരുന്നു കൈ കൊട്ടി കളിക്കുവാണ്. കൊച്ചിയുടെ ദേശീയ പക്ഷിയെ തല്ലി കൊല്ലുകയാണ് രണ്ടും കൂടെ. രക്തം ദാനം ചെയ്യുന്നതു എനിക്കും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യം അല്ലെങ്കിലും, ഉറക്കം മൂർധന്യാവസ്തയിലായതു കൊണ്ടു ഞാൻ സാദാരണ അവറ്റകളെ ഉപദ്രവിക്കാറില്ല. അന്നു എന്റെ ഉറക്കം നശിച്ചതിലുള്ള ദേഷ്യം മുഴുവൻ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ ഒരു കൊതുകിനോടു ഞാനും തീർത്തും. അവൻ ഇന്നും ഒരു രക്തസാക്ഷിയായി ആ ചുവരുകളിൽ കിടപ്പുണ്ട്. ഹാസ്സന്റെ കാര്യം ആണു കഷ്ടം. അവനു കൊതുക്‌ അല്ലർജി ആയതു കൊണ്ടു ഒരു കൊതുകു വലക്കു ഉള്ളിലാണ് കിടപ്പ്‌. കൊതുകു വലയ്ക്കുള്ളിൽ കടന്നു കൂടിയിട്ടുള്ള നൂറു കണക്കിനു കൊതുകുകൽക്കു ഹാസന്റെ ചോര കുടിക്കുക അല്ലാതെ വേറൊന്നും ചെയ്യാനും ഇല്ല. അവനാണെങ്കിൽ വലക്കു അകത്തു നിന്നും പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങാനും പറ്റുന്നില്ല. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ കൊതുകുകൾ അവനെ വലയിട്ടു പിടിച്ച അവസ്ഥ.

നേരം പുലർന്നപ്പോൾ കൊതുകുകൾ അവരുടെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു പുറത്തേക്കു പോയി. ഞാൻ മെല്ലെ വീണ്ടും ഉറക്കം പിടിച്ചു വന്നപ്പോൾ "പുശ്... പുശ്..." എന്ന ശബ്ദം ആവർത്തിച്ചു കേൾക്കാം. കണ്ണു പാതി തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു മെലിഞ്ഞ രൂപം കാലുകൾ രണ്ടും ജനലിലും കൈകൾ തറയിലുമായി നിന്നു പൊങ്ങുന്നതും താഴുന്നതും കാണാം. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അതു നപ്പി ആണു.

"നീ എന്താടാ അവിടെ കിടന്നു കാണിക്കുന്നത്?" പതിഞ്ഞ ശബ്ധത്തിൽ ഞാൻ ച്യോദിച്ചു.

മറുപടി ഒന്നും ഇല്ല. എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെ കിടന്നു ഉറങ്ങാം എന്നു കരുതി കണ്ണു വീണ്ടും അടച്ചപ്പോൾ മണ്ടൻ മൊഴിഞ്ഞു.

"നീ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ? നപ്പീടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു."

"അതിനു?" ഒന്നും മനസിലാകാത്തതിനാൽ ഞാൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

"അവൻ അതിനുള്ള പ്രാക്ടീസ് നടത്തുവാന്നു. ഇതു ഇപ്പം സ്ഥിരം പരുപടിയാണ്. കുറച്ചു ദിവസമായി തുടങ്ങീട്ടു" മണ്ടന്റെ മറുപടി വന്നു.

ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുവാനെങ്കിലും മണ്ടന്റെ മറുപടിയും നപ്പിയുടെ കോപ്രായവും ഓർത്തു എന്റെ മനസ്സിൽ ചിരി പൊടിഞ്ഞു.

ഉറക്കം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു കുളിച്ചു മിടുക്കനായ് ഞാൻ വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ എത്തി. ജോലി തിരക്കുകളിലേക്കു കടന്നു കൊണ്ടു ഇരുന്നപ്പോൾ നപ്പി സാറിന്റെ ഫോണ്‍ വന്നു. നപ്പിയെ ഞങ്ങൾ നപ്പി സാർ എന്നാണു വിളിക്കാറുള്ളത്. ഞങ്ങൾ എന്നു പറഞ്ഞാൽ അതിൽ ചേടത്തി ഉൾപ്പെടില്ല. മാണി സാറിനെ ഒഴിച്ചു കേരളത്തിൽ മറ്റാരെയും സാർ എന്നു ചേർത്തു വിളിക്കുന്നതു അവനു ഇഷ്ടമല്ല. ഇതു പലതവണ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ചർച്ചക്ക് വന്നിട്ടുള്ള വിഷയവും ആണു.

ഞാൻ ഫോണ്‍ എടുത്തു, നപ്പി സാർ കാര്യം വ്യക്തമാക്കി.

"ഡാ ഞങ്ങൾ ഇന്നു ചിക്കൻ വയ്ക്കുന്നുണ്ട്‌. നീ വീട്ടിൽ നിന്നാണോ ഇന്നു കഴിക്കുന്നത്‌?"

എന്റെ പണി കഴിയാൻ താമസിക്കുന്നത് കൊണ്ടു മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ പുറത്തു നിന്നും ആണു ആഹാരം കഴിക്കാറുള്ളത്. ചിക്കൻ വയ്ക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ അന്നു മധ്യ സേവയും കാണും. അദികം ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാൻ മറുപടി നൽകി.

"ഞാനും ഉണ്ടു. ഏതാണ് സാദനം?"

"അതൊന്നും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. നീയിങ്ങു വന്നു പാത്രം കഴുകി വച്ചാൽ മതി. വേറെ ഒന്നും ഓർത്തു വിഷമിക്കണ്ട" നപ്പിയുടെ മറുപടി.

എല്ലാവരും ചേർന്നു ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യും. ഞാൻ അവിടെ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടു എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്യം ആണു പാത്രം കഴുകൽ. വെറുതെ ഇരിക്കുന്ന എനിക്കു ചിക്കനും കള്ളും ഉണ്ടാക്കിത്തരുന്നതിന്റെ പിറകിലുള്ള രഹസ്യവും ഇതു തന്നെ.

"സാദനം എന്തായാലും സാരമില്ല. എനിക്കും കൂടെ ബാക്കി വച്ചേക്കണം" എന്നു മറുപടിയും നൽകി ഞാൻ ഫോണ്‍ വച്ചു ജോലി തിരക്കുകളിലേക്കു വഴുതി വീണു.

ഓഫീസിൽ എന്തൊക്കെയോ പുകഞ്ഞു മറിയുന്നുണ്ട്. എന്റെമാനേജർ തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ഓടി നടക്കുന്നു. ഇന്നു കുറച്ചു നേരത്തെ വീട്ടിൽഎത്തി പരുപാടി തുടങ്ങാം എന്നുള്ളഎന്റെ ആഗ്രഹം നടക്കുന്ന ലക്ഷണംകാണുന്നില്ല.

സമയം ഒരു 11.30 ആയപ്പോൾ മാനേജർഎന്നെ വിളിച്ചു.

"നാളെഉച്ചക്ക് 12 മണിക്കു ക്ലയന്ടുമായിമീറ്റിങ്ങ് ഉണ്ട്" വലിയ ഗൗരവത്തിൽ പുള്ളിപറഞ്ഞു.

ഇന്നത്തെ മാത്രമല്ല അപ്പം നാളത്തയുംകാര്യം ഗോവിന്ദ. ഞാൻ മനസ്സിൽകരുതി.

മാനേജർ തുടർന്നു "നാളെ എന്തായാലും നേരത്തെതന്നെ വരണം. ഒരു കാര്യംചെയ്യു, ഇന്നു ഒരു അരമണിക്കൂർ കൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടിൽപൊയ്ക്കൊള്ളു. നാളെ നേരത്തെ വന്നാൽമതി".

രോഗി ഇച്ചിച്ചതും വൈദ്യൻകൽപ്പിച്ചതും വിസ്കി!!! സന്തോഷംകൊണ്ടു എൻ മനംതുടിക്കുകയല്ല ഇടിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സ്ക്രീനിൽ സമയം 12 എന്നുഎഴുതി കാണിച്ച നിമിഷം തന്നെഞാൻ അതും ഓഫ്‌ ആക്കി ഇറങ്ങി. തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കുവണ്ടിയോടിച്ചു പോകുമ്പോൾ മുഴുവൻ ചിക്കനുംകൂട്ടി കള്ളു കുടിക്കുന്നതായിരുന്നു എന്റെമനസ്സിൽ.

വീട്ടിൽ എത്തി വണ്ടിയിൽ നിന്നുംഇറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സുവീണ്ടും ഇടിച്ചു. ആടി ആടികാക്കാച്ചി അവിടെ നിൽക്കുന്നു. “ഇന്നെങ്കിലുംആരോടെങ്കിലും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടു മധ്യപിക്കാം." എന്റെ സന്തോഷം ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു.

"ഡാ…നിനക്കുള്ള സാദനം ഞാൻ ദാഅവിടെ മാറ്റി വച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നെചിക്കനും ചോറും അടുക്കളയിൽ ഇരുപ്പുണ്ട്‌. ഒന്നും വേസ്റ്റ് ആക്കരുത്. ഞാൻഉറങ്ങാൻ പോകുവാ..." ഇതും പറഞ്ഞു അവൻഅടുത്തു കിടന്ന ഒരു മെത്തയിലെക്കുമറിഞ്ഞു വീണു.

എന്റെ നോട്ടം മൂലയിൽ ഇരിക്കുന്നകുപ്പിയിലേക്കു മാറി. കഷ്ട്ടിച്ചു രണ്ടുപെഗ്ഗു ബാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ആളു കാക്കാച്ചി അല്ലെ, അത്രേം എങ്കിലും ബാക്കി വച്ചതുഭാഗ്യം. "പിന്നെ ചിക്കൻ ഇല്ലെ ?" ഞാൻ എന്നെസമാധാനിപ്പിച്ചു.

ഉടുപ്പു മാറി വന്നു ഗ്ലാസുംറെഡി ആക്കി, TV യുംവച്ചു ഞാൻ പരുപാടിതുടങ്ങി. ഒരു പെഗ്ഗ്അകത്തു ചെന്നപ്പഴെ എന്റെ മനസ്സുതണുത്തു തുടങ്ങി. കള്ളു കുടിച്ചാൽഎനിക്കു ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കണം. അതു പണ്ടേഉള്ള ശീലമാണ്. ഈഒറ്റപ്പെടലിൽ ഞാൻ അതിനുള്ളമാർഗ്ഗവും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ പതിയെTV ചാനൽ മാറ്റി ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ന്യൂസ്‌ വച്ചു. അതിൽ വാർത്ത വായിക്കുന്നസാരി ഒക്കെ ഉടുത്തകാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഒരുകുട്ടിയുണ്ട്. കള്ളു കുടിച്ചാൽ അവളാണുഎന്റെ സ്ഥിരം കമ്പനി. അവളുഎന്നോടു നാട്ടിൽ നടക്കുന്ന വിശേഷങ്ങൾപറയും, ഞാൻ തിരിച്ചുഎന്റെ വിശേഷങ്ങൾ അവളോടും പറയും. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞുരണ്ടാമത്തെ പെഗ്ഗും കാലിയാക്കി.

നാളെ നേരത്തെ പോകാനുള്ളതു കൊണ്ടുഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടു കിടന്നേക്കാം എന്നു കരുതി ഞാൻഅടുക്കളയിൽ കയറി. ചോറു, പാത്രത്തിൽആക്കിയിട്ടു ഞാൻ ചിക്കൻതിരഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ എങ്ങും കാണാൻഇല്ല. ആകെപ്പാടെ ചിക്കൻ മസാലഇട്ടു വച്ച ഉള്ളി കറിമാത്രം ഇരുപ്പുണ്ട്‌. എന്നെക്കൊണ്ടു പാത്രം കഴുകിക്കാൻ വേണ്ടിഅവന്മാർ അടവു ഇറക്കിയതായിരിക്കുമെന്നു ഞാൻ ഊഹിച്ചു. നല്ല വിശപ്പുള്ളതിനാൽഅതും അച്ചാറും കൂട്ടിഞാൻ വിശപ്പടക്കി. മോശംപറയാൻ ഒക്കില്ല മൂർത്തിയെക്കാൾവലുതു ശാന്തിതന്നെ. ഉള്ളിക്കറിക്കു ഉഗ്രൻ സ്വാദ്. ചിലവുംകുറവു. "ഇവന്മാർക്കെന്തേഈ ബുദ്ധി നേരത്തെതോനനിയില്ല?" ഞാൻ മനസ്സിൽആലോചിച്ചു. വാർത്തവായിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരിക്കു Good Night ഉം പറഞ്ഞു ഞാൻ ഉറങ്ങുവാനുള്ളനീക്കങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി.

രാവിലെ ഉറക്കം ഉണർന്നു മൊബൈൽഫോണിൽ സമയം നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻഒന്നു ഞെട്ടി. 11.15 ആയിരിക്കുന്നു. പാത്രം ഒന്നും കഴുകിയിട്ടുംഇല്ല. അതും കഴിഞ്ഞു കൊച്ചിയിലെതിരക്കിൽ വണ്ടി ഓടിച്ചു 12 മണിക്കുഓഫീസിൽ എത്തണം. വീട്ടിലെ പണിയൊക്കെകഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ സമയം11.40. ചവിട്ടി പിടിച്ചു ഞാൻ വണ്ടിവിട്ടു. പുത്തൻ വണ്ടി(മാരുതി 89 മോഡൽ) ആയതു കൊണ്ടുകൊച്ചിയിലെ ഓട്ടോക്കാർക്ക് പോലും എന്റെ വണ്ടിയുടെചേർന്നു പോകുന്നതു ഭയം ആയിരുന്നു. അതൊക്കെ കൊണ്ടു തന്നെ പൈപ്പ്ലൈൻ സിഗ്നലിൽ 11.50 ആയപ്പോൾതന്നെ എനിക്കു എത്താൻ സാദിച്ചു. ഏറ്റവും മുൻപിൽ തന്നെ ആണുഎന്റെ വണ്ടി. സിഗ്നലിൽ പച്ചതെളിയണം ഇനി മുന്നോട്ടുപോകണമെങ്കിൽ. സിഗ്നൽ മാറുന്നതും കാത്തുഞാൻ കിടക്കുമ്പോൾ എന്നെഅത്ഭുത പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു മധ്യവയസ്കൻ എന്റെ വണ്ടിയുടെ മുന്പിലെഇടതു വശത്തുള്ള ടയറിനോടുചേർന്നു മുട്ടി മുട്ടിയില്ല എന്നുള്ളമട്ടിൽ സിഗ്നലും കാത്തു നിൽക്കുന്നു.

"ഇവൻആരട ഇത്ര ധയിരഷാലി. എന്റെ വണ്ടീടെ അടുത്തുവന്നു നിൽക്കുന്നു." ഞാൻ ആലോചിച്ചു. അവന്റെ വണ്ടിയാണെങ്കിൽ പുത്തനും.

ഒടുവിൽ പച്ച വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. ഞാൻ വണ്ടി മുൻപോട്ടുനീക്കിയതും, മുൻപു പറഞ്ഞ മദ്ധ്യവയസ്കൻ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടു എന്റെവണ്ടിയിൽ കൈ കൊണ്ടുതട്ടുന്നു. വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടിരുന്നപ്പോൾ അയാൾ കാലുഎന്റെ വണ്ടിയുടെ മുൻപിലത്തെ ട്ടയരിനടിയിലായിരുന്നുവച്ചിരുന്നത്. ഞാൻ വണ്ടിഎടുത്തപ്പോൾ ട്ടയർ അയാളുടെ കാലിൽകയറി ഇറങ്ങി.

ഞാൻ ബ്രേക്ക്‌ ചവട്ടി വണ്ടിനിർത്തി. അയാൾ എന്റെ സൈഡിൽവന്നു തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"എവിടെനോക്കിയാടാ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതു?" ആയാൽചോദിച്ചു.

"കാലുകൊണ്ടു എന്റെ ട്ടയറിന്റെ അടിയിൽവയ്ക്കാൻ തന്നോടു ആരാ പറഞ്ഞതു?" ഞാനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.

വീണ്ടും ഒന്നും രണ്ടും പറയാൻതുടങ്ങിയപ്പോൾ പിറകിലുള്ള വണ്ടിക്കാർ നിർത്താതെഹോണ്‍ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാവരുംതിരക്കുള്ളവർ അല്ലെ? ഞാൻ വണ്ടിമുൻപോട്ടു നീക്കി സിഗ്നലിന്റെ അപ്പുറത്തുകൊണ്ടു നിർത്തി. ബൈക്ക് കാരനുംവന്നു. അയാൾ വീണ്ടും പഴയചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. സമയംആണെങ്കിൽ 11.55 ആയി. എനിക്കു പോയിട്ടുസായിപ്പിന്റെ തെറി കേൾക്കാനുള്ളതാണ്. തെറികേൾക്കുന്നതു ഇഷ്ടമുള്ളതു കൊണ്ടോ ഞാനൊരു നിരാഷാകാമുകൻ ആയതു കൊണ്ടോ അല്ല. ഞാൻപോയി കേൾക്കാനുള്ളത് കേട്ടില്ലെങ്കിൽ,അതു എന്റെ മാനേജർകേൾക്കും. പിന്നെ അതു പത്തുഇരട്ടിയായിട്ടു ഞാൻ തന്നെകേൾക്കേണ്ടി വരും. ഒരു തെറികൊടുത്തു പത്തു തെറി വാങ്ങാൻഞാൻ പലിശക്കാരൻ പത്രോസ്ഒന്നും അല്ലല്ലോ?

ഓണത്തിന്റെഇടക്കു പുട്ടു കച്ചവടവുമായ് ഓരോരുത്തന്മാർഇറങ്ങി കൊള്ളും.

"ഒന്നു പോടോഉവ്വേ... എനിക്കു പോയിട്ടു വേറെപണി ഉണ്ടു.” പൊതുവെഞാൻ ഒരു ശാന്തഷീലൻആണെങ്കിലും, ദേഷ്യം കാരണം അൽപ്പംസ്വരം കടുപ്പിച്ചു തന്നെ ഞാൻ മറുപടിനൽകി.

ബൈക്കുകാരൻബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി എന്റെഅടുത്തു വന്നു ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു.

"ഞാൻആരാണെന്നു നിനക്കു അറിയാമോ?"

"താൻആരാണെങ്കിലും എനിക്കു എന്താ?" ഉരുളക്കുഉപ്പേരി പോലെ ഞാനും മറുപടിനല്കി.

അതു കേട്ടതുംതന്റെ അഭിമാനത്തിനു ക്ഷതം എറ്റതു പോലെപുള്ളി നിന്നു തുള്ളാൻ തുടങ്ങി. തുള്ളി തുള്ളി പുള്ളി ഷർട്ട്‌ന്റെ പോക്കെറ്റിൽ നിന്നുംഎന്തോ എടുക്കുവാൻ ശ്രെമിക്കുന്നുണ്ട്. ഒടുവിൽപുള്ളി പോക്കെറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ID കാർഡ്‌ എടുത്തു എന്റെ മുഖത്തേക്കു നീട്ടിയിട്ടുതുള്ളിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

"ഞാൻസ്ഥലം S.I ആടാ"

അതു കേട്ടതുകൂടി എന്റെ സകല ദയിരിയവുംചോർന്നു ഒളിച്ചു പോയി. "പൂ.." എന്നു വിളിക്കെണ്ടിയിരുന്ന നാവു കൊണ്ടു സാറേഎന്നു വിളിക്കേണ്ടി വന്നു.

"സാർ... അറിയാതെ പറ്റിയതാണു സാർ. ക്ഷമിക്കണം. Please..." ഞാൻ കെഞ്ചി.

പന്തു തന്റെ കോർട്ടിൽ വന്നഅഹങ്കാരത്തിലും ആത്മാഭിമാനം തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിലും പുള്ളികസറി തുടങ്ങി.

"നിന്റെപേരിൽ ഞാൻ കേസ്സ്എടുക്കാൻ പോകുവാ..." പോലീസ്സുകാരൻ മൊഴിഞ്ഞു.

"സാർപ്ലീസ്... കേസ്സ് എടുക്കരുതു. സാർഎന്റെ വണ്ടീടെ ട്ടയരിന്റെ അടിയിൽസാർ കാലു വച്ചതുഅകത്തിരുന്നു എനിക്കു കാണാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അറിയാതെ പറ്റിയ അബദ്ധമാണ്. ക്ഷമിക്കണം." ഞാൻ വീണ്ടും കെഞ്ചി.

"എങ്കിൽപോട്ടെ ഒരു അയ്യായിരംരൂപ നഷ്ട പരിഹാരംഇപ്പം താ... ബാക്കി പിന്നെപറയാം." കളം അറിഞ്ഞുപുള്ളി പെരുമാറി.

"സാർകാലിനു കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ? എന്റെ കയ്യിൽ അത്രയും കാശുംഇല്ല. ഇത്തവണ വെറുതെ വിടണം." വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻകെഞ്ചി.

ബാധ്യതയുടെഒരു കെട്ടു പുള്ളിപൊട്ടിച്ചു തുടങ്ങി.

"നിനക്കുഅറിയാമോ എന്റെ കാലു ഓടിഞ്ഞിട്ടുമൂന്നു മാസത്തെ അവദിക്കു ശേഷംഞാൻ ഇന്നു ജോലിക്കുകയറാൻ പോകുവാ. ഇനി ഇതുകാരണം വീണ്ടും അവധി എടുക്കണ്ടവന്നാൽ എനിക്കിനി ശമ്പളം കിട്ടില്ല."

ഞാൻ ദയനീയമായി അദ്ധേഹത്തെ ഒന്നുനോക്കി.

പുള്ളി തുടർന്നു "ഞാൻ ഒരുകാര്യം ചെയ്യാം ഒരു ഡോക്ടറെപോയി കാണട്ടെ. എന്തെങ്കിലുംകുഴപ്പം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനുള്ള മുഴുവൻചിലവും, പിന്നെ അവധി എടുക്കുന്നതുകൊണ്ടു വരുന്ന സകല ചിലവുംനീ തരേണ്ട വരും. തൽക്കാലം നിന്റെ ഫോണ്‍ നമ്പർതന്നിട്ടു പൊയ്ക്കൊള്ളു." ഇതും പറഞ്ഞു പുള്ളിഎന്റെ വണ്ടി നമ്പർ ഒരുകടലാസ്സിൽ എഴുതി വച്ചു.

തൽക്കാലം രക്ഷപെട്ടല്ലോ എന്നുള്ള ആശ്വാസത്തിൽ ഞാൻവണ്ടി എടുത്തു. വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോൾമുഴുവൻ പോലീസുകാരന്റെ കാലിനു ഒന്നും വരുത്തരുതേഎന്ന പ്രാർത്ഥന മാത്രമേമനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പണ്ടുഎന്റെ കാലു ഓടിഞ്ഞപ്പോൾ പോലുംഞാൻ ഇങ്ങനെ പ്രാർത്തിചിട്ടില്ല.

ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ സമയം 12.30. കയറി ചെന്നതും മാനേജർമുഖവും വീർപ്പിച്ചു ഇരിപ്പുണ്ട്. എനിക്കു കിട്ടേണ്ടത് അധികംതാമസിക്കാതെ തന്നെ അദ്ദേഹം തരുകയുംചെയ്തു. എനിക്കും തിരിച്ചു നല്ലതുപറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ മാസം അവസാനംബാങ്ക് അകൌണ്ടിൽ കാശു വരുന്നതുനിന്നാൽ, ആ കാശുലോണ്‍ ആയിട്ടു കിട്ടാൻ നോക്കിഇരിക്കുന്നവരുടെ ബുദ്ധിമുട്ടു കരുതി ഞാൻ അങ്ങുക്ഷമിച്ചു.

ആവശ്യമുള്ളതുമുഴുവൻ കിട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഊണുകഴിക്കേണ്ട സമയം ആയി. ഇന്നുഎന്തായാലും നേരത്തെ വന്നതല്ലേ എന്റെകൂടെ താമസിക്കുന്നവന്മാരുടെ കൂടെതന്നെ ആകാം ഇന്നത്തെഊണു എന്നു ഉറപ്പിച്ചിട്ടുകാന്റീനിൽ ചെന്നു. അവിടെ എല്ലാവരുംഇരുപ്പുണ്ട്‌.

"ഡാ... ഇന്നലത്തെ ചിക്കെൻ എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു." എന്നെ കളിയാക്കുക എന്ന വണ്ണം നപ്പിസാർ ചോദിച്ചു.

"ഇങ്ങനെആണോടാ ഉള്ളിക്കറി ഉണ്ടാക്കുന്നേ? ഒരുവകയ്ക്കും കൊള്ളില്ല…." വിട്ടു കൊടുക്കണ്ട എന്നുഞാനും തീരുമാനിച്ചു.

"ഉള്ളിക്കറിയോ? ഏതു ഉള്ളിക്കറി?" സംശയംകലർന്ന മുഖത്തോടു കൂടി നപ്പിതിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

അവന്റെ മുഖ ഭാവംകണ്ടപ്പോൾ എവിടെയോ എന്തോ ചീഞ്ഞുനാറുന്നുണ്ട് എന്നു എനിക്കും തോന്നി.

“കുക്കറിൽചോറും, ചുവന്ന പാത്രത്തിൽ ഉള്ളിക്കറിയുംമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”

"എട പൊട്ടാ ച്ചുവ്വന്നപാത്രത്തിൽ ഇരുന്നതു ചിക്കൻ കറിആരുന്നട" നപ്പി പറഞ്ഞു.

"പക്ഷെഅതിൽ ഉള്ളി മാത്രമേഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..." വിഷമത്തോടുകൂടി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"നിനക്കുഉള്ള പീസ്സും കാക്കാച്ചിക്കുള്ളപീസ്സും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം കാക്കാച്ചിയെകാണിച്ചിട്ടു ആണല്ലോ ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങാൻപോയതു" നിഷ്കളങ്കതയോടു കൂടി നപ്പി മൊഴിഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി. എല്ലാവർക്കും കാര്യം വ്യക്തമായി.

രാവിലെ നടന്ന സംഭവം മനസ്സിൽകിടക്കുന്നതു കൊണ്ടു കാക്കാച്ചിയോടു ക്ഷമിക്കാൻഎന്റെ മനസ്സു പാകപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും ഇതു എന്തുകൊണ്ടുഎനിക്കു ഇന്നലെ തോന്നിയില്ല എന്നഒരു വിഷമം മാത്രംബാക്കി.

എന്റെ മനസ്സിലെ വിങ്ങൽ ഇപ്പോഴുംപോലിസ്സുകാരൻ തന്നെ ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഊണു കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽരാവിലെ നടന്ന സംഭവം ഞാൻഅവരോട് വിവരിച്ചു.

"പ്രതിപോലീസ് ആയതിനാൽ സൂക്ഷിക്കണം. പോരാത്തതിനുS.I യും" എല്ലാവർക്കും ഒരേ അഭിപ്രായം.

"എന്തുപ്രശ്നം ഉണ്ടായാലും നീ പേടിക്കണ്ട. എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി നമുക്കുശെരി ആക്കാം" ഒരുദൈവദൂതനെ പോലെ സിയാദ് പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങളുടെ കൂടെ അല്ല താമസംഎങ്കിലും സിയാദ് ഞങ്ങളുടെ പൊതുസുഹൃത്ത്‌ ആണു. അവന്റെ അപ്പൻ കൊച്ചിയിൽവലിയ ബിസിനസ്‌കാരൻആണു. DGP വരെ പിടിപാടുഉള്ള മനുഷ്യൻ. അതുകൊണ്ടുസിയാദ് പറഞ്ഞതു നംബാം. ഞാൻമനസ്സിൽ അവനെ ഒന്നു നമിച്ചു. അവനാണെങ്കിൽ ഇപ്പം സ്വന്തമായും പുതിയഎന്തോ ബിസിനസ്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്നുമണ്ടൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പംഅവനും കാണും വലിയ വലിയപിടിപാടുകൾ. ഞാൻ സമാധാനിച്ചു. ഊണും കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾപിരിഞ്ഞു.

ഞാൻ വീണ്ടും ജോലി തിരക്കുകളിൽആണ്ടു ഇരുന്നപ്പോൾ സിയാദ് എന്നെ വിളിച്ചു.

"ഡാ... ഒരു അത്യാവശ്യ കാര്യംപറയാനുണ്ട്. നിന്റെ കയ്യിൽ കാശുവല്ലതും ഉണ്ടോ?" അവൻ ചോദിച്ചു.

"കുറച്ചുകാണും" ഞാൻ മറുപടിനൽകി.

"എങ്കിൽനീ നാളെ രാവിലെഒരു 7 മണി ആകുമ്പോൾഎന്റെ വീട്ടിൽ വാ..." അതുംപറഞ്ഞു അവൻ ഫോണ്‍ വച്ചു.

എനിക്കു ആകെപ്പാടെ വെപ്പ്രാളവും ടെൻഷനുംആയി. ആ S.I വല്ല കുഴപ്പവും ഉണ്ടാക്കികാണ്വോ? രാവിലെ പോകണമെങ്കിൽ ഇന്നുനേരത്തെ ഇറങ്ങണം. ഉചക്കു വരാൻതാമസിച്ചതു കൊണ്ടു നേരത്തെ പോകാൻമാനേജർ അനുവദിക്കില്ല. ഉറങ്ങാതെ ഇരിക്കുക്ക, ഇനിഅതു മാത്രമേ രക്ഷഉള്ളു.

പണി കഴിഞ്ഞു വെളുപ്പിനെ ഞാൻവീട്ടിൽ എത്തി. ഉറങ്ങാതെ ഇരിക്കുവാൻTV ചാന്നലുകൾ മാറി മാറി കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ പതിവുപോലെ കൊതുകിനെ കൊല്ലലും, നപ്പിയുടെ തല കുത്തിനിന്നുള്ള പുഷ് അപ്പ്‌ എടുക്കലുംഒക്കെ കാണാം. ഉണർന്നിരുന്നു ഇതൊക്കെകാണുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകഅനുഭൂതി തോന്നുന്നു.

സിയാദിനെ കാണാൻ സമയം ആയി. എന്റെ കയ്യിൽ ആയിരം രൂപഉണ്ടു. ബാങ്കിൽ മൂവായിരം കാണും. പിണക്കിയത് പൊലിസ്സുകാരനെയല്ലെ , അതും SIയെ ഒരുപതിനായിരം രൂപ വരെകരുതിയേക്കാം. ഒടുവിൽ ഹാസ്സന്റെയും മണ്ടന്റെയുംATM കാർഡ്‌ വാങ്ങി ഞാൻ യാത്രതിരിച്ചു (എല്ലാവരുടെയുംസ്ഥിതിഒന്നുതന്നെ. മൂന്ന്ATM കാർഡ്‌ ഒരച്ചാലെഎനിക്കുപതിനായിരംതികയ്ക്കാൻപറ്റുകയുള്ളു).

അവൻ എനിക്കു വേണ്ടി ഇത്രയുംകഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ കൃത്യ സമയത്തു എത്തുകഎങ്കിലും ഞാൻ ചെയ്യണ്ടേ. ഓടി ചെന്നു Qവിൽ നിന്നവരെഒക്കെ തള്ളി മാറ്റി ഞാൻമൂന്നു കാർഡും ഉരച്ചു ATM ഇൽനിന്നും കാശു എടുത്തു ഇറങ്ങി. അങ്ങനെ പതിനായിരം രൂപാ തികഞ്ഞു. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല സിയാധിന്റെവീട്ടിലേക്കു നേരെ വച്ചു പിടിച്ചു.

കൃത്യ സമയത്തു തന്നെ എനിക്ക്അവിടെ എത്തുവാൻ സാദിച്ചു. സിയാദ്എന്നേ കണ്ടതും ചിരിച്ചു വളരെസമാധനത്തോടു കൂടെ എന്നെ അവന്റെ മുറിയിൽകൊണ്ടുപോയി. എനിക്കു സമാധാനം ആയിഞാൻ പേടിച്ചിരുന്ന അത്രപ്രശ്നം ഇല്ലെന്നു തോന്നുന്നു. എന്നെറൂമ്മിൽ ഇരുത്തിയിട്ട് ഇപ്പം വരാം എന്നുപറഞ്ഞു അവൻ പുറത്തേക്കുപോയി.

കുറച്ചു കഴിഞു രണ്ടു ചായയുംആയി അവൻ എത്തി. ഒരെണ്ണം എനിക്കും തന്നു.

"നിന്റെകാര്യം വല്യ കഷ്ടം ആണു. നീ ഇങ്ങനെ പോയാൽശെരിയാകില്ല."

എന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടും തീവീണു.

"നിന്റെകയ്യിൽ എത്ര രൂപാ ഉണ്ടു?" അവൻ ചോദിച്ചു.

"പതിനായിരം"

"ഇരുപതിനായിരംഎങ്കിലും വേണം" സിയാദ് എരുതീയിൽ എണ്ണ കോരി ഒഴിച്ചു.

"പേടിക്കണ്ടഇപ്പം പതിനായിരം ഞാൻ ഇടാം" സിയ്യാദ് പറഞ്ഞു. ഞാൻ വീണ്ടുംഅവനെ മനസ്സിൽ നമിച്ചു.

"ഞാൻഒരു ആഴ്ച്ചക്കുള്ളിൽ തിരിച്ചുതരാം" എന്റെ മരിയാധ എന്നെകൊണ്ടു പറയിപ്പിച്ചു.

"അതുസാരമില്ല! ഞാൻ ഇനിപറയാൻ പോകുന്ന കാര്യം എങ്കിലുംനീ ശ്രെദ്ധിച്ചു കേട്ടാൽ മതി." സിയാദ് തുടർന്നു.

"നീ ഇങ്ങനെ ഒന്നും പോയാൽശെരി ആകില്ല. നിന്റെഭാവി തന്നെ അവതാളത്തിലാകും."

"ഞാൻഎന്താ ചെയ്യേണ്ടതു എന്നു നീ പറഞ്ഞാൽമതി." വേദന നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടുഞാൻ അവനോടു ആവശ്യപ്പെട്ടു.

"ഞാൻഅതിലേക്കു തന്നെയാണു പറഞ്ഞു വരുന്നതു. നീ തൽക്കാലം ഒന്നുംകൊണ്ടു പേടിക്കണ്ട. നിനക്കു വേണ്ട കാര്യംഞാൻ ശെരി ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇതു കഴിഞ്ഞുനീ നിന്റെ ഭാവിനോക്കണം. ഞാൻ വേറെആർക്കും വേണ്ടി ഇത്ര താല്പര്യംകാണിക്കാറില്ല. ഇതു നീആയതു കൊണ്ടു മാത്രംആണു ഞാൻ ഇടപെടുന്നതു."

നായക്കുട്ടിതന്റെ യജമാനനെ നോക്കുന്ന പോലെഞാനും അവനെ നോക്കി. അവൻതുടർന്നു.

"നീ ഇന്നു ഇരുപതിനായിരം രൂപമുടക്കി ചാംവയുടെ വാച് മേടിക്കുക. അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ പോലും അതുഈ വിലക്കു കിട്ടുകയില്ല. എന്നിട്ടു നിന്റെ രണ്ടു കൂട്ടുകാരെകൊണ്ടു ഇതു മേടിപ്പിക്കുക. അപ്പം നിനക്കു ചാംവേ ആയിരംരൂപയുടെ ചെക്ക് അയക്കും. ഇപ്പംനിന്റെ അടിയിൽ രണ്ടു പേരുഉണ്ടു. ഇനി ഈരണ്ടു പേരും അവരുടെ അടിയിൽരണ്ടു പേരെ ചേർത്താൽ ചാംവേനിനക്കു രണ്ടായിരം രൂപയുടെ ചെക്ക്അയക്കും. അവരുടെ അടിയിൽ ഉള്ളവർആളെ ചേർക്കുമ്പോൾ നിനക്കുകിട്ടുന്ന കാശു ഇരട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. അങ്ങനെ വെറുതെ ഇരുന്നു നീരണ്ടു മാസത്തിനുള്ളിൽ കോടീശ്വരൻ ആകും. നിന്റെഅടിയിൽ ചേർക്കാൻ ഉള്ള രണ്ടുപേർ എന്റെ കയ്യിൽഇപ്പം തന്നെ ഉണ്ടു. നിന്നോടുള്ളപ്രത്യേക സ്നേഹം കാരണം ഞാൻഅവരെ ഇതു വരെചേർത്തിട്ടില്ല. അപ്പം പിന്നെ നീചേരുവല്ലേ? നീ ഈഫോം പൂരിപ്പിച്ചു ഒപ്പ്ഇട്ടു തന്നാൽ മാത്രം മതി. ബാക്കി കാര്യം ഒക്കെ ഞാൻനോക്കികൊള്ലാം. നീ ഒന്നുംഅറിയണ്ട. നിനക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാൻ ഇവിടെ ഒരു വലിയടീം തന്നെ ഉണ്ടു."

ഫോം എന്റെ മുന്നിൽ വച്ചുനീട്ടിയിട്ടു അവൻ വീണ്ടുംപറഞ്ഞു. "ധാ ഇവിടെഒപ്പ് ഇട്ടാൽ മതി".

കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പല സുഹൃത്തുക്കളും"തേഞ്ഞുഒട്ടി" എന്നു പറയുന്നതു കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെപൂർണ്ണ അർഥം അന്നാണ് എനിക്കുമനസിലായതു.

നിങ്ങളുടെ അറിവിനു: പോലീസ്സുകാരൻ പിന്നീടുഎന്നെഒരിക്കൽപോലുംവിളിച്ചിട്ടില്ല. എന്നേവെറുതെഒന്നുവിരട്ടിവിടുകമാത്രംആയിരുന്നുഅങ്ങേരുടെഉദ്ദേശം. അതുഫലംകണ്ടുഎന്നുതന്നെപറയാം. ഓണത്തിനുപുട്ടുകമ്പോളത്തിൽകൊണ്ടുതലവയ്ക്കുകമാത്രംആണുഞാൻചെയ്തമണ്ടത്തരം.

ഹസ്സാർ രുപ്പെയേ

2013-10-05T05:15:00.002-07:00

സ്വന്തമായി അദ്ധ്വാനിച്ചു നാല് കാശു സമ്പാദിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ പല വീര ശൂര പരാക്രമങ്ങളും ചെയ്യണം എന്നത് ഏതൊരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെയും മോഹമാണ്. കോളേജിൽ നിന്നും പടുത്തം കഴിഞ്ഞു ജോലിക്ക് കയറിയ കലഖട്ടം. ധസ്സേര അവധിക്കു ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും നാട്ടിലേക്കു ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നു. ജനലഴികളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു വെള്ളത്തിൽ പാലൊഴിച്ചു ഉണ്ടാക്കുന്ന റെയിൽ വേയുടെ മാത്രം അവകാശമായ കാപ്പി എന്നാ പാനീയം നുകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. യാത്രക്കിടയിൽ ഓർമ്മകൾ എന്നെ കലാലയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നു, പണ്ട് കവി എഴുതി വച്ചത് പോലെ "ഒരുവട്ടം കൂടിയെൻ ഓർമ്മകൾ മേയുന്ന തിരുമുറ്റതെതുവാൻ മോഹം...".
എത്ര മനോഹരമായിരുന്നു ആ കാലഖട്ടം. സുഹൃത്തുക്കൾ, സിനിമ, സമരം, ആക്ഹോഷിക്കാൻ വേണ്ടി കാരണം കണ്ടുപിടിക്കൽ, ചീട് കളി, രാവിലെ (കൃത്യമായ് പറഞ്ഞാൽ 11.30) എനീട്ടിട്ടു ഇന്ന് എന്ത് ചെയ്യും എന്നുള്ള ഗഹനമായ ആലോചന, വൈകിട്ട് കലാപരുപാടികൾക്കായി കീച്ചിടുക എന്ന് തുടങ്ങി നീണ്ടു പോകും അയവിറക്കുവാനുല്ല പട്ടിക്ക.
വെളുപ്പിനെ കൃത്യ സമയത്ത് എണീറ്റ്‌ ഓഫീസിൽ പോകുക, കാർഡ്‌ സ്വിപേ ചെയ്യുക, തന്തക്കു വിളിക്കുന്നവന്റെയും മുഖത്ത് നോക്കി കൃത്രിമ ചിരി ചിരിക്കുക, കഴുതയെ പോലെ (ബുദ്ധി കൊണ്ട് മാത്രം അല്ല എല്ലാ അർഥത്തിലും) പണിയെടുക്കുക, രാത്രി നേരം വൈകിയും ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുക തുടങ്ങിയ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിലെ ബുധിമുട്ടുകല്ക്ക് വേനൽ മഴ പോലെ ആശ്വാസം പകരുന്നു ഈ പഴയ ഓർമകൾ. പഴയ സുഹൃത്തുക്കള ഒക്കെ ഒന്ന് കാണണം, പഴയത് പോലെ ഒന്ന് ഒത്തു കൂടണം എന്നുള്ള ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ വല്ലാതെ അലയടിക്കുന്നു. പക്ഷെ എല്ലാരും പലയിടങ്ങളിനാണ്. ബാംഗ്ലൂർ, ചെന്നൈ, മുംബൈ, പൂനെ എന്നു തുടങ്ങി ഭാരതത്തിന്റെ പല കോനുകളിലായി ചിതറി കിടക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യണമെന്നുള്ള ചിന്തകളിലൂടെ ഞാൻ മയങ്ങി പോയ്‌.

ദൈലമോ ദൈലമോ.... ഫോണ്‍ ഉറക്കെ പാടുന്നത് കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണര്ന്നു. ബിലാഷ് വിളിക്കുന്നു... ഫോണ്‍ എടുത്തു ചേവിയിൽ വയ്ക്കേണ്ട താമസം മറു തലക്കൽ നിന്നും ചോദ്യം

"ഡാ പോത്തെ... നീ എവിടെ പോയ്‌ കിടക്കുവാ... എത്ര നേരമായ് ഞാൻ വിളിക്കുന്നു...".

എനിക്ക് മറുപടി നല്കാൻ പോലും അവസരം നല്കാതെ അടുത്ത ചോദ്യം,

"ഡാ ഈ ന്യൂ ഇയർനു എന്താ പരുപാടി?".

"പ്രത്യേകിച്ചു ഒന്നുമില്ല" ഉറക്കപ്പിച്ചിൽ ഞാൻ മറുപടി നല്കി.

"നമുക്ക് ഗോവ പോയാലോ?" അടുത്ത ച്യോദ്യം.

കൂടുതൽ ഒന്നും ആലോചിക്കാൻ നില്ക്കാതെ "ഏറ്റു അളിയാ" എന്നൊരു മറുപടിയും. പിന്നീടു അങ്ങോട്ട്‌ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല. ആരെ ഒക്കെ വിളിക്കണം, എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം എന്നു ആലോചിച്ചു കൂട്ടി. മുൻപ് രണ്ടു തവണ (കോളേജ് ഇന്ദുസ്റ്റ്രിഅൽ വിസിറ്റും, പള്ളി കമ്മറ്റിക്കാരുടെ കൂടെയും) ഗോവയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കാശിന്റെ കുറവ് കൊണ്ടും സ്വാതന്ത്ര്യ കുറവ് കൊണ്ടും ആഗ്രഹിച്ച പലതും നടന്നിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ സ്വന്തമായി വരുമാനം ആയി, ചോദിക്കാനും പറയാനും ആളും ഇല്ല, ഇപ്പ്രാവശ്യം തകർക്കണം. ബീച് സൈഡിൽ ഒരു റിസോർട്ടിൽ താമസം, കടൽ കണ്ടുകൊണ്ടു ചാര് കസേരയിൽ ഇരുന്നു ബിയർ അടിക്കുക, പബ്ബുകളിലും ഡിസ്കോ തീക്കുകളിലും പോയ്‌ ഡാൻസ് കളിക്കുക, മോഹൻ ലാൽ സിനിമകളിൽ കാണിക്കുന്നത് പോലെ സ്വിമ്മിംഗ് പൂളിൽ മലർന്നു കിടന്നു പെഗ് അടിക്കുക, പിന്നെ മറ്റു ചില ചുറ്റി കളികൾ തുടങ്ങി ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഒരു പട്ടിക നീണ്ടു തുടങ്ങി.

അവധി കഴിഞ്ഞു ഓഫീസിൽ തിരിച്ചു എത്തി എങ്കിലും ഗോവൻ ചിന്തകൾ എന്നെ ഉന്മേഷവാനക്കി മാറ്റി. പല സുഹൃത്തുക്കളെയും വിളിച്ചു, പലർക്കും പല പ്രശ്നങ്ങൾ; ലീവ് കിട്ടുന്നില്ല, കാശു എടുക്കാൻ ഇല്ല, ജോലി കിട്ടാത്തതിന്റെ പ്രശ്നം മറ്റു ചിലർക്ക് ഒടുവിൽ പൂനെ ഉള്ള അബിക്കുട്ടൻ എന്തായാലും വരും എന്നു ഉറപ്പിച്ചു. അവനു അവിടുന്നു അടുത്താണ്, ഒരു ബസ്‌ കയറി വരണ്ട കാര്യമേ ഉള്ളു. ചെന്നൈ ഉള്ള പോളേട്ടന് വരാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ട്, പക്ഷെ ഉറപ്പു പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഒടുവിൽ തീരുമാനിച്ചു നാലു പേര് എങ്കിൽ നാല്. പോയെ പറ്റു, അടിച്ചു പൊളിക്കാൻ ഉള്ളതാണ്. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി. റിസോർട്ട് ബുക്ക്‌ ചെയ്യണം, അതും ബീച് സൈഡിൽ തന്നെ വേണം. പോളേട്ടൻ വിളിച്ചു, അവന്റെ പരിചയത്തിൽ തന്നെ വളരെ ചീപ്പ്‌ ആയി നല്ല ഒരു റിസോർട്ട് കിട്ടും. അത് കൊണ്ട് ഇപ്പം ബുക്ക്‌ ചെയ്യണ്ട. അവിടെ എത്തീട്ട് അവൻ ശെരി ആക്കി കൊള്ളും. അങ്ങനെ താമസം ശെരി ആയി. ഇനി യാത്ര. ഞാനും പോളേട്ടനും ബിലാഷും നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് എറണാകുളത് നിന്നും ട്രെയിൻ കയറണം. അതാണ്‌ പരുപാടി. ഗോവയ്ക്ക് ടിക്കറ്റ്‌ കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കിലും ഇപ്പം തന്നെ ബുക്ക്‌ ചെയ്യണം എന്നാണ് ബിലാഷ് പറയുന്നത്.

"അത് കൊണ്ട് രണ്ടു ഗുണമാണ്... അവസാന നിമിഷം ഓടി നടക്കണ്ട... പിന്നെ ടിക്കറ്റ്‌ ബുക്ക്‌ ചെയ്താൽ പിന്നെ ആരും സ്കൂട്ട് ആകില്ല" ബിലാഷ് പറഞ്ഞു.

ആലോചിച്ചപ്പോൾ അത് ശെരി ആണ്, ഞാനും കരുതി. എല്ലാം ശെരിയായി ഇനി ഡിസംബർ അവസാനം ആകുവാനുള്ള കാത്തിരിപ്പ്‌.; ദിവസങ്ങള് എണ്ണി തീർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ കാത്തിരിപ്പിന് വിരാമം കുറിച്ച് ഡിസംബർ 30 എന്നാ ദിവസം എത്തി ചേർന്നു.

ട്രെയിൻ വരേണ്ട സമയത്തിന്റെ ഒരു മണിക്കൂർ മുൻപു തന്നെ ഞാൻ എറണാകുളം റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. ബിലാഷിനെയും പോലേട്ടനെയും മാറി മാറി വിളിച്ചു. ആരും ഫോണ്‍ എടുക്കിന്നില്ല. രണ്ടു പേരുടെയും വീട് എറണാകുളം തന്നെ ആയതിനാൽ കുളിക്കുവോ, യാത്രയോ മറ്റുമാണെന്നു കരുതി. യാത്രക്കിടയിൽ കൊറിക്കുവാനുനുള്ള ഭക്ഷണ സാമഗിരികൾ വാങ്ങുവാനുള്ള തിരക്കിലായി ഞാൻ. ഏകദേശം അര മണിക്കുറിനു ശേഷം റെയിൽ വേ സ്ടാല്ലുകളിലൂടെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ പോളേട്ടന്റെ കാൾ വന്നു. പോളേട്ടൻ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ നില്പ്പുണ്ട്, ഞാൻ പോയ്‌ കണ്ടു. വിദേശികളുടെ പക്കൽ കാണാറുള്ള കോലൻ ബാഗ്‌ ചുമലിലേന്തി മൊബൈലിൽ കുത്തി കൊണ്ട് നില്പ്പുണ്ട് നമ്മുടെ പോളേട്ടൻ.

"എടാ ബിലാഷ് എവിടെ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"അവൻ ഇപ്പം വരുമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്" പോളേട്ടന്റെ മറുപടി.

അവൻ എവിടം വരെ എത്തി എന്ന് അറിയാൻ ഞാൻ ഒന്നു കൂടി വിളിച്ചു നോക്കി. മറുപടി ഇല്ല . പോളേട്ടൻ ഇപ്പഴും മൊബൈലിൽ കുത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടും കൂടെ റെയിൽവേ ചാർട്ട് നോക്കി പ്ലാറ്റ്ഫൊർമും കമ്പാർട്ട്മെന്റും കണ്ടു പിടിച്ചു അങ്ങോട്ടു നീക്കമായ്. ട്രെയിൻ വിടാൻ ഇനി 5 മിനിറ്റ് മാത്രമേ ബാക്കി ഉള്ളു. ബിലാഷിനെ കാണാനും ഇല്ല, ഫോണ്‍ വിളിചിട്ടാനെങ്കിൽ എടുക്കുന്നുമില്ല. ആകെ പാടെ ടെൻഷൻ അയ്‌. അവനു ട്രെയിൻ മിസ്സ്‌ ആകുമോ? ഞങ്ങൾ ട്രെയിനിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറി ബാഗും മറ്റു സാധനങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ ബെർത്തിൽ വച്ചിട്ട് വാതിൽക്കൽ സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന ഭാര്യയെ പോലെ ബിലാഷിനെ കാത്തു നിൽപായ്. ഞങ്ങളുടെ ടെൻഷൻനു ഒരു അറുതി എന്നോണം 1 മിനുറ്റു മുൻപ് ബിലാഷിന്റെ കാൾ വന്നു.

ഞാൻ എടുത്ത പാടെ "ഡാ ്#$$% നീ എവിടെ ആയിരുന്നു, ട്രെയിൻ ഇപ്പം വിടും നീ ഓടി വാ" തുടർന്ന് പ്ലട്ഫോർമ്മും ബാക്കി കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.

ഒരു ചെറിയ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം തണുത്ത ശബ്ധത്തിൽ ബിലാഷ് മൊഴിഞ്ഞു "ഡാ നിങ്ങളു വിട്ടോ ഞാൻ വരുന്നില്ല. കൊച്ചപ്പന്റെ മോനു സുഖം ഇല്ല".

ചുവന്ന മുഖത്തോട് കൂടെ ഞാൻ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു. എന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടു പോളേട്ടന് കാര്യം മനസിലായ്. "അവൻ പിന്നേം തേച്ചു അല്ലെ?".

'മ' കാരത്തിൽ ഞാൻ അതിനു മറുപടിയും മൊഴിഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും തെറ്റ് ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്ത്‌ തന്നെ ആണു. ഗോഡ് ഫാദർ എന്ന മലയാളം സിനിമയിൽ ജഗദീഷിന്റ്റെ "വാക്കു പറഞ്ഞാൽ വാക്കായ്‌ മാത്രം ഇരിക്കണം..." എന്ന പ്രസ്ഥാവന വേദ വക്യമായ് സ്വീകരിച്ച വ്യക്തിയാണ് ബിലാഷ് എന്നു ഞങ്ങൾ ഓർക്കണ്ടാതരുന്നു. അതനുസരിച്ച് പ്ലാൻ ബി ഉണ്ടാക്കണ്ടാതരുന്നു. എല്ലാം ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരുടെ മാത്രം തെറ്റ്. മൂന്നു പേർ എന്നു പറഞ്ഞപ്പലാണ്‌ അഭിക്കുട്ടന്റെ കാര്യം ഓർത്തത്‌. ഇനി അവനും തേക്കുമോ? അവൻ തേച്ചാൽ പിന്നെ പോയിട്ട് കാര്യമില്ല. എനിക്കും പോളേട്ടനും "ഏക്‌, ദോ, തീൻ" കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഹിന്ദിയിൽ ഒരു അക്ഷരം പോലും അറിയില്ല. പോളേട്ടൻ അഭിക്കുട്ടനെ വിളിച്ചു. ആശ്വസമായ്... അബിക്കുട്ടൻ വരുന്നുണ്ട് ബസ്‌ ടിക്കെറ്റും ബുക്ക്‌ ചെയ്തു. ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷൻ വിട്ടു ഞങ്ങൾ സീറ്റിൽ പതിയെ ഒതിങ്ങി കൂടി.

പെട്ടന്ന് പോളേട്ടന് ഒരു സംശയം "എടാ മൂന്ന് പേരു പോയാൽ മൂഞ്ചും എന്നല്ലേ പറയാറ്".

ഇത്തവണ 'മ' കാരം മനസ്സിൽ മാത്രം പറഞ്ഞു ഞാൻ യാത്ര തുടർന്ന്.

നേരം ഒരുപാടു കഴിഞ്ഞിട്ടും പോളേട്ടൻ മൊബൈലിൽ കുത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി ഇവനു പെണ്ണ്‍ വല്ലതും സെറ്റ് ആയോ? ഞാൻ അപ്പഴാണ് ഫോണിൽ ശ്രെദ്ധിച്ചത്. പുതിയ ഫോണ്‍...; നോക്കിയയുടെ പുതിയ E series (അന്നത്തെ കാലത്ത് അതൊരു സംഭവം തന്നെ ആയിരുന്നു). ഇപ്പഴല്ലേ അവൻ ഫോണിൽ കിടന്നു കളിച്ചതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് പിടി കിട്ടിയത്.

"എങ്ങനെ ഉണ്ടട ഈ ഫോണ്‍?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

പോളേട്ടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഒരു അമ്മക്ക് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ച് പറയാനുള്ളതിൽ കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു പോളേട്ടന് പറയാൻ. ചോദിച്ചത് അബദ്ധം ആയെന്നു കരുതി ഞാൻ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, എന്റെ എതിരെ ഇരിക്കുന്നവൻ എൻറെ മുകത്തു നോക്കി പുച്ച ഭാവത്തിൽ ഒരു ചിരി. അവൻ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. ഞാൻ അതു പോലേട്ടനോട് ചെവിയിൽ ഓതി. ഒടുവിൽ അവൻ ഫോണ്‍ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. ട്രെയിൻ മംഗലാപുരം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ എണീറ്റു വാതിൽക്കൽ പോയ്‌ ഇരുന്നു. വളരെ മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങൾ. കൊങ്കണ്‍ പാതയുടെ സൗന്ദര്യം ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. പച്ചപ്പ്, തുരങ്കം, പാറക്കഷണങ്ങൾ എല്ലാത്തിലും എന്തോ ഒരു വ്യത്യസ്ഥത. ഓരോ സിഗേരട്റ്റ് കത്തിച്ചു അതും വലിച്ചു വാതിൽക്കൽ ഇരിന്നു ഞങ്ങൾ കൊങ്കണ്‍ പാതയുടെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചു. തൊട്ടു അടുത്താണ് ഇരുന്നതെങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഒന്നോ രണ്ടോ വാചകമേ സംസാരിച്ചുള്ളു, അത്രയ്ക്ക് ആകർഷകമായിരുന്നു രമണി (പ്രകൃതി രമണി). പതുക്കെ ഇരുട്ടു വീണു തുടങ്ങി ഞങ്ങൾ എണീറ്റു. ട്രെയിൻ മൊത്തം ചുറ്റി കറങ്ങുക എന്നത് കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം തൊട്ടേ ഉളള പതിവാണ്. സമയം കൊല്ലാനും, നല്ല കുട്ടികൾ (പെണ്‍ കുട്ടികൾ) ഉണ്ടെങ്കിൽ കണ്ടു പിടിക്കാനും ഇതു വളരെ ഉപകാരപ്പെടും. പാപി ചെല്ലുന്നിടം പാതാളം എന്നു പറഞ്ഞ പോലെ ട്രെയിനിൽ കൊള്ളാവുന്ന രണ്ടു കുട്ടികൾ മാത്രമേ ഉള്ളു, അവരാണെങ്കിൽ ഹിന്ദി കാരികളും. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എന്തിനു വിഷമിക്കണം നമ്മൾ ചെല്ലുന്നത് ഗോവയിൽ അല്ലെ. അങ്ങനെ ആശ്വസിച്ചു ഞങ്ങൾ പതിയെ മയക്കം ആരംഭിച്ചു.

രാവിലെ വലിയ ഒച്ചപാടും ബഹളവും കേട്ടു ഞങ്ങൾ എണീറ്റു. ട്രെയിൻ മാർഗവോൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് ഞങ്ങൾക്കു ഇറങ്ങണ്ട സ്ഥലം. സാദനങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തു ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ആ സ്വപ്ന ഭൂമിയിൽ കാലു കുത്തിയിരിക്കുന്നു. സമയം വെളുപ്പിനെ ആറു മണി. ഒരു ചായ കുടിച്ചേക്കാം എന്നു ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം "ഭായ് ദോ ചായ്" പോളേട്ടൻ ഹിന്ദിയിൽ.

പുള്ളി രണ്ടു ചായ തന്നു, പോളേട്ടൻ നിന്നു പരുങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് കാര്യം മനസിലായ്. അവസരോചിതമായ് ഞാൻ ഇടപെട്ടു, ചായക്കാരനോട് ചോദിച്ചു

"കിതനെ ഹേ ഭയ്യ?".

"ചൌധ" മറുപടി വന്നു.

തള്ളെ പണി പാളി, ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി. പോളേട്ടൻ അല്ഭുധത്തോടെ എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല ഫോണ്‍ എടുത്തു അഭിക്കുട്ടനെ വിളിച്ചു.

ഫോണ്‍ എടുത്ത പാടെ ഉറക്ക പിച്ചിൽ അബിക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞു "ഡാ ഞാൻ ഒരു മണിക്കൂറിൻ ഉള്ളിൽ എത്തും".

"അതല്ലട വേറൊരു അത്യാവശ്യ കാര്യം ചോദിക്കാനാണ് വിളിച്ചേ"

ഞാൻ തുടർന്നു. "എടാ ഈ ചൌധ എന്നു പറഞ്ഞാൽ എത്രയാണ്?".

ഫോണിൽ നിന്നും അഭിക്കുട്ടന്റെ ചിരി ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി. പോളേട്ടൻ ചിരിച്ചിട്ട് കുടിച്ചിരുന്ന ചായ എന്റെ മുകത്തു വരെ തെറിച്ചു. അങ്ങനെ ചായക്കാരന്റെ കണക്കു തീർത്തു അഭിക്കുട്ടനായ് കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പോലെട്ടനോട് നമ്മുടെ താമസ സ്ഥലം വിളിച്ചു ശെരിയാക്കാൻ പറഞ്ഞു.

"ഡാ വണ്‍ മിനുട്ട്" എന്നു പറഞ്ഞു പോളേട്ടൻ മാറി നിന്നു ഫോണ്‍ ചെയ്തു.

അതു പോളേട്ടന്റെ ഒരു സ്റ്റൈൽ ആണു അല്ലാതെ ആളു ഭയങ്കര ഇംഗ്ലീഷ് പ്രേമി ഒന്നും അല്ല. പോളേട്ടന്റെ ഇംഗ്ലീഷ്നെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞാൽ പറയാൻ ഒരുപാടു ഉണ്ടു. അതിനു പുതിയൊരു ലേഖനം തന്നെ എഴുതണം. പണ്ടു കോവളത്ത് വച്ചു പോളേട്ടൻ ഇംഗ്ലീഷ് പറയുന്നത് കേട്ടു സായിപ്പ് തിരിച്ചു മലയാളം പറഞ്ഞ ചരിത്രം വരെ ഉണ്ട്. ഫോണ്‍ വിളി കഴിഞ്ഞു പോളേട്ടൻ തിരിച്ചു എത്തി.

ആകാംഷ സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു "എന്തായി?".

അഹങ്കാര ഭാവത്തിൽ ഒരു ചിരി പാസാക്കി പോളേട്ടൻ മൊഴിഞ്ഞു "അതൊക്കെ റെഡി".

"ബീച് സൈഡിൽ തന്നെ അല്ലെ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ബീച്ചിലേക്ക് കുറച്ചു ദൂരമേ ഉള്ളു. പക്ഷെ റേറ്റ് ചീപ്പ്‌ ആണു"

എന്നു പറഞ്ഞു പോളേട്ടൻ മൊബൈൽ എടുത്തു എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു, എന്നിട്ട് എന്നെ കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു

"ധാ ഇവിടെ ആണു നമ്മൾ താമസിക്കുന്നത്".

എന്നിട്ടു നെഞ്ചും വിരിച്ചു ഒരു നിൽപും. നോക്കിയ മാപ്സ്, അന്നു ഇതൊക്കെ മൊബൈലിൽ കണ്ടു പരിചയം ഇല്ലാത്ത സംഭവങ്ങൾ. അവന്റെ അഹംകാരം കാണണം എങ്കിലും, ഇതു കൊണ്ടു എന്തെങ്കിലും ഉപകാരം ഉണ്ടായല്ലോ എന്നു കരുതി ഞാൻ സമാധാനിച്ചു.

കുറച്ചു നേരം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനു ഒടുവിൽ അഭിക്കുട്ടനും ഗോവയിൽ കാലു കുത്തി. ദേശീയ ഭാഷയിൽ ഞങ്ങളുടെ നിരക്ഷരത മനസിലാക്കി, ഞങ്ങളെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ അഭികുട്ടൻ റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷൻ ഉള്ളിൽ എത്തി. ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും കൂടെ പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങിയതോടു കൂടെ കുറെ കാക്കി ധാരികൾ ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു ഹിന്ദിയിൽ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. ഓടണോ, അതോ കാലേൽ വീഴണോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും?
അങ്ങനെ എന്തു ചെയ്യണമെന്നു അറിയാതെ ഞാനും പോളേട്ടനും പകച്ചു നിന്നു. അഭിക്കുട്ടന്റെ മുകത്തു നോക്കിയപ്പോൾ ഞങ്ങള്ക്ക് കുറച്ചു ആശ്വാസം ആയ്‌. ഒടുവിൽ suspense പൊളിച്ചു അവൻ കാര്യം പറഞ്ഞു.

"ദിവസം ആയിരം രൂപ കൊടുത്താൽ ഒരു കാർ വാടകയ്ക്ക് കിട്ടും, ഡ്രൈവർ വേണമെങ്കിൽ അഞ്ഞൂറ് രൂപ അദികം കൊടുക്കണം.".

കേട്ട പാടേ ഞാൻ പറഞ്ഞു "നമുക്ക് വാടകയ്ക്ക് എടുക്കാം. ആയിരം രൂപ അല്ലെ ഉള്ളു, നാട്ടിലെ വച്ചു നോക്കിയാൽ ഇതു വൻ ലാഭവും ആണു. നീ ഓക്കേ പറ അളിയാ.".

അതിനെ വെട്ടുന്ന രീതിയിൽ പോളേട്ടന്റെ മറുപടി "no man. ഞാൻ ഇതിലും ലാഭത്തിൽ ഒപ്പിച്ചു തരാം".

അങ്ങനെ എങ്കിൽ അങ്ങനെ, ഞങ്ങൾ താമസ സ്ഥലത്തേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. പോളേട്ടൻ അഭിക്കുട്ടനു അഡ്രസ്‌ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അവൻ ഹിന്ദിയിൽ ആരോടൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു അവിടേക്ക് പോകേണ്ട ബസ്‌ കണ്ടു പിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ ബസ്സിൽ കയറി ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തു യാത്ര തുടങ്ങി. ചെന്നാൽ ഉടനെ റിസോർട്ടിൽ ഒന്നു കുളിച്ചു ഫ്രഷ്‌ ആകണം, എന്നിട്ട് ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് പിന്നെ രണ്ടു പെഗ്. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അന്നത്തെ പരുപാടികൾ എല്ലാം പ്ലാൻ ചെയ്തു തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾക്ക് ഇറങ്ങണ്ടെ സ്ഥലം എത്തി. അഭിക്കുട്ടൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടാളെയും വിളിച്ചു ഇറങ്ങി. റിസോർട്ട് കണ്ടു പിടിക്കണം. ഞാൻ അഭിക്കുട്ടനോട് ആരോടെങ്കിലും വഴി ചോദിക്കാൻ ആവശ്യപെട്ടു.

അവിടെയും പോളേട്ടൻ ഇടങ്കോൽ ഇട്ടു "ഡാ വണ്‍ മിനിറ്റ്... ഞാൻ ഇപ്പം കണ്ടു പിടിക്കാം" എന്നും പറഞ്ഞു മൊബൈൽ എടുത്തു കുത്താൻ തുടങ്ങി.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പറഞ്ഞു "ഡാ കുറച്ചു നടക്കാൻ ഉണ്ട്. ഒരു ഓട്ടോ വിളിക്കുന്നതാരിക്കും നല്ലത്".

അഭിക്കുട്ടൻ ഓട്ടോ വിളിക്കാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നുകൂടെ ആവശ്യപെട്ടു "എന്തായാലും ആരോടെങ്കിലും വഴി ചോദിച്ചേക്കാം".

പണ്ടേ അനുസരണ ശീലം കൂടുതൽ ഉള്ള അഭിക്കുട്ടൻ, അവിടെ കണ്ട ഒരു കടയിൽ കയറി വഴി ചോദിച്ചു. തിരിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ടു വന്ന അഭിക്കുട്ടൻ പോളേട്ടനെ നോക്കി ആഞ്ഞു ഒരു ആട്ടും

"ഭാ... എടുത്തു എറിയെടാ നിന്റെ പൊട്ട മൊബിലു...".

ഞങ്ങൾ നിന്നതിന്റെ പുറകിലുള്ള കെട്ടിടം ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾ പരതി നടന്ന സ്ഥലം. കൊച്ചി മുതൽ ഗോവ വര അവന്റെ മൊബൈലിനെ സഹിച്ച ഞാനും കിട്ടിയ അവസരം നന്നായ് മുതലെടുത്തു. ഞങ്ങൾ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു; മൊത്തത്തിൽ ഒരു പന്തികേട്. പോളേട്ടനെ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരേ പോലെ നോക്കി. അവൻ ആരുടെയോ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു

"ഇതു ആയിരിക്കില്ല.. ഇതു അവരുടെ ഓഫീസ് ആയിരിക്കും" എന്നിട്ടു ഫോണിൽ ആരോടോ എന്തോ സംസാരിച്ചു.

അവൻ ഫോണ്‍ വെച്ചു കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പുറത്തു നിന്നും ഒരാൾ വന്നു പോലേട്ടനുമായ് സംസാരിച്ചു. ഭാഗ്യം മലയാളി ആണു. സംഭവങ്ങളുടെ ചുരുൾ അഴിഞ്ഞു. അത് തന്നെ ആണു ഞങ്ങൾക്ക് താമസിക്കണ്ട സ്ഥലം. സംഭവം ഡോർമെട്രി ആണു. ഞങ്ങൾ രണ്ടും പോളേട്ടന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു പുറകോട്ടു കൊണ്ടുപോയ്. നമ്മൾക്ക് വേറെ എവിടെങ്കിലും റിസോർട്ട് ബുക്ക്‌ ചെയ്യണം. ചർച്ച അങ്ങനെ നീണ്ടു പോയപ്പോൾ പോളേട്ടനെ ഫോണ്‍ വിളിച്ച മലയാളി വന്നു പറഞ്ഞു

"ഇതു ന്യൂ ഇയർ നൈറ്റ്‌ ആണു. നിങ്ങള്ക്ക് വേറെ എവിടെയും റൂം കിട്ടില്ല. ഇനി കിട്ടിയാൽ തന്നെ പതിനായിരത്തിനു മുകളിൽ കൊടുക്കേണ്ട വരും. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആരാണ് ന്യൂ യീറിനു റൂമിൽ ഇരിക്കുന്നത്? എല്ലാവരും ബീച്ചിൽ ആയിരിക്കില്ലേ? പിന്നെ നിങ്ങള്ക്ക് തരുന്ന ഡോർമെട്രിൽ ഉള്ള ആൾക്കാർ ഉച്ച ആകുമ്പോൾ ഒഴിയും. അപ്പം പിന്നെ ആ റൂമിൽ നിങ്ങൾ മാത്രമേ ഉള്ളു. വേറെ റൂം വേണമായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഒന്നോ രണ്ടോ മാസം മുൻപു ബുക്ക്‌ ചെയ്യണമായിരുന്നു.".

ഞങ്ങൾ ആലോചിച്ചപ്പോൾ അതും ശെരി ആണു.

ബാക്കി പത്രം പോളേട്ടൻ വിളമ്പി "എടാ നമ്മൾ രാത്രി ഫുൽ ബീച്ചിൽ അല്ലേ. പിറ്റേന്നു രാവിലെ വന്നു ബോധം ഇല്ലാത് കിടന്നു ഉറങ്ങാൻ ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്ഥലം പോരെ? ഇതാണെങ്കിൽ AC റൂം, പിന്നെ തീരെ ചീപ്പ്‌ റേറ്റ്".

പല്ലു കടിച്ചു കൊണ്ടാണെങ്കിലും ഞങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു. എന്തായാലും അത്യാവശ്യമായി ഒന്നു കുളിക്കണം ഫ്രഷ്‌ ആകണം, ആ മലയാളി ഞങ്ങളെ റൂമിലേക്ക്‌ കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയ്. റൂം തുറന്നതും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഒക്കെ വാർക്ക പണിക്കു കാണാറുള്ള സൈസ് ഒരു ഹിന്ദിക്കരാൻ കീറിയ ജെട്ടി മാത്രം ഇട്ടു തലയും തോർത്തി ഇറങ്ങി പോകുന്നു. പല്ലു കടിച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പോളേട്ടനെ കലിപ്പിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ടു, വീണ്ടും ആ മലയാളി ഇടപെട്ടു

"അവർ ഉച്ച ആകുമ്പോൾ വെക്കേറ്റ് ചെയ്യും പിന്നെ നിങ്ങൾ മാത്രമേ കാണൂ".

സഹായ മനസ്കനായ മലയാളി ആണെന്ന് സ്വയം പരിചയ പെടുത്തിയ ആ വ്യെക്തിയോടു ഞാൻ ച്യോടിച്ചു "ചേട്ടാ ഇവിടെ കാർ വാടകയ്ക്കു കിട്ടുമോ?".

"അയ്യോ ഇതു ന്യൂ ഇയർ അല്ലെ... ഇവിടെ ഉള്ള വണ്ടി എല്ലാം ഓട്ടം പോയ്‌. ഇനി ബാക്കി ഉള്ളവരോട് ചോദിച്ചാൽ ദിവസം മൂവായിരം ചോദിക്കും. നിങ്ങൾ ട്രെയിനിനു അല്ലെ വന്നെ? റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ അന്വേഷിക്കാൻ പാടില്ലാരുന്നോ? അവിടെ കുറച്ചെങ്കിലും വില കുറവ് കാണുമായിരിക്കും. നിങ്ങൾ പേടിക്കണ്ട ഇവിടുന്നു ബസ്‌ കിട്ടും. വെറും എട്ടു കിലോ മീറ്റർ ദൂരമേ ഉള്ളു. പിന്നെ പ്രധാന സ്ഥലങ്ങൾ എല്ലാം ബീച്ചിൽ നിന്നു നടക്കാൻ ഉള്ള ദൂരമേ ഉള്ളു"

ഇതും പറഞ്ഞു ഒരു കള്ള ചിരിയും പാസാക്കി പുള്ളി സ്ഥലം കാലിയാക്കി.

പോളേട്ടനെ തല്ലണോ കൊല്ലണോ എന്നു അറിയാതെ ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ഓരോരുത്തരായ് കുളിയും മറ്റു അനുബന്ധ നടപടികളിലെക്കും കടന്നു.

എല്ലാരും കുളിയും തേവാരവും ചെറിയ ഒരു മയക്കവും കഴിഞ്ഞു ഒരു പടയോരുക്കത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പും കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ താമസ സ്ഥലത്തിനു തൊട്ടു അടുത്തു തന്നെ നല്ല ഒരു ഗോവൻ രെസ്റ്റൊരെന്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അവിടേക്കു ചലിച്ചു. ഗോവയിൽ രെസ്റ്റൊരെന്റ് എന്നു പറഞ്ഞാൽ എല്ലാം ബാർ അറ്റാച്ച്ഡു ആണു. എന്തിനു ഏറെ പറയാൻ, വിശുദ്ധ xavier പുണ്യാളന്റെ പള്ളിയിൽ വരെ ഉണ്ടു ബാർ അറ്റാച്ച്ഡു രെസ്റ്റൊരെന്റ്.
പറയാതെ വയ്യ നല്ല മീൻ കറിയും, ചിക്കെണ്‍ കറിയും. കൂടെ രണ്ടു സ്കോച്ചു വിസ്കിയും കൂടി ആയപ്പോൾ ഡോർമെട്രി വരുത്തി വച്ച ക്ഷീണം അങ്ങു പകുതി മാറി. മനസ്സിൽ ഒരു തണുപ്പു കാറ്റു വീശി തുടങ്ങി. കൂട്ടത്തിൽ ഹിന്ദി പണ്ഡിതനായ അഭിക്കുട്ടൻ ഞങ്ങളെ ഒരുപാടു സ്വപ്നങ്ങളും വീര കഥകളും ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന ഗോവൻ ബീച്ചിലേക്കു പോകുന്ന ബസ്സിൽ കയറ്റി. ബസ്സിൽ ഒരുപാടു തിരക്കു ഉണ്ടെങ്കിലും അവിടെ എത്തുവാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ മനസിലെ തിരക്കു അതിനെയെല്ലാം മറികടന്നു.
മുഷിഞ്ഞു നാറിയ യാത്രക്കൊടുവിൽ ഞങ്ങളും എത്തപെട്ടു ആ സ്വപന ഭൂമിയിൽ. ന്യൂ ഇയർ ആയതു കൊണ്ടു ആകണം, ബീച്ചിൽ നല്ല തിരക്കു. മുട്ടിനു മുകൾ വരെ മാത്രം വസ്ത്രം ധരിച്ച മുംബൈ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ (ചരക്കുകളുടെ) അയ്യരു കളി. പണ്ടു ലാലേട്ടൻ പറഞ്ഞ പോലെ "വെണ്ണ കല്ലിൽ കൊത്തി വച്ച കളിമണ്‍ ശില്പ്പം". മുകളിലേക്കുള്ള വസ്ത്രതിന്റെ കാര്യം പിന്നെ പറയുകയേ വേണ്ട.
"എന്താ വസ്ത്രം ഇല്ലെ?" എന്നു ചിലർ ചോദിക്കാൻ സാധ്യത ഉള്ളത് കൊണ്ട്, ഒരു ആലങ്കാരികതക്കു വേണ്ടി പറഞ്ഞതാണ്‌ എന്നുള്ള ഒരു കുറിപ്പ് കൂടെ ചേർക്കുന്നു. എങ്കിലും അതിലും ഒരു സത്യം ഇല്ലാതെ ഇല്ല.
കഥകളിൽ കേട്ടതു ഒക്കെ അന്വർത്ഥം ആക്കും വിധം ആയിരുന്നു അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ. കടലിൽ കെട്ടി പിടിച്ചു മറിഞ്ഞു ഉല്ലസിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം, സ്പീഡ് ബോട്ടുകളിലൂടെ കടലിൽ ചീറി പാഞ്ഞു ഉണ്മാധിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗം, വോള്ളി ബോള്ളും, ഡിസ്ക് ത്രോയും, പട്ടം പറത്തലുമായ് മറ്റൊരു കൂട്ടം, ഒറ്റപെട്ടതും അല്ലാത്തതുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇരുന്നു ന്യൂ ജെനറേഷൻ മലയാള സിനിമകളിൽ കാണുന്നത് പോലെ ചുംബ്ബനവും മറ്റു കേളികളുമായ് ഇണക്കുരിവികളുടെ മറ്റൊരു കൂട്ടം. ഇതൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഞങ്ങളെ ആകർഷിച്ചത് ഇംഗ്ലീഷ് പടങ്ങളിൽ കാണുന്നത് പോലെ ചെറിയ കുടകളും അതിന്റെ അടിയിൽ ചാരു കസേരയും, പിന്നെ തെങ്ങുകളെ ബന്ദ്ധിപ്പിച്ചു സജ്ജീകരിച്ച കിടന്നു ആടാവുന്ന ഊഞ്ഞാലുകളും ഉള്ള രെസ്റ്റൊരെന്റ്കൾ. മുൻപ് പറഞ്ഞ പോലെ ബാർ അറ്റാച്ച്ഡു രെസ്റ്റൊരെന്റ്കൾ. എങ്കിൽ പിന്നെ അവിടുന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം എന്നു ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പഴയ ഓർമ്മകൾ കുത്തി പൊക്കി ചർച്ച ചെയ്തു ചാരു കസേരയിൽ കിടന്നു കടലും, ആൾ കൂട്ടത്തെയും കണ്ടു ബിയറും നുണഞ്ഞു സമയം ചിലവാക്കി. ഇംഗ്ലീഷിൽ പറയും പോലെ ശെരിക്കും "nostalgic moments".

നേരം സന്ധ്യ മയങ്ങി തുടങ്ങി. മറ്റു ചെയ്തികളിലേക്ക് ഏർപ്പെടന്ട സമയം. തെറ്റു ധാരണയ്ക്കു വക നൽകാതെ കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം. പബ്ബ്കളും, ഡിസ്കോ തീക്കുകളും കയറി നിരങ്ങണ്ട സമയം. ഞങ്ങൾ മൂവരും കൂടെ വിശ്വ പ്രസിദ്ധമായ Tittos എന്ന പബ്ബ് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. പറഞ്ഞു കേട്ടത് പോലെ തന്നെ, മുട്ടൻ സെറ്റപ്പ്. അവിടെ വരുന്ന ക്രൌടും അതുപോലെ തന്നെ. മോനേ മനസ്സിൽ ലഡ്ഡു പൊട്ടി. മൂന്ന് പേരുടെയും കൂടെ കൂട്ടി മൊത്തം മൂന്നു ലഡ്ഡു പൊട്ടി.
ഞങ്ങൾ പതിയെ ആ കാണാ കനിയിലേക്ക് എത്തിപെടുവാനുല്ല Qൽ നിന്നു... ഞങ്ങളുടെ അവസരവും കാത്തു.
ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ അവസരം ഞങ്ങളുടെ മുൻപിൽ എത്തി. കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച രണ്ടു തടി മാടൻമാർ ആണു അകത്തേക്കു കടത്തി വിടുന്നതു. അവരുടെ പേരും ഫഹദ് ഫാസിലിന്റെ പേരിൽ നാട്ടിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു നിക്കറിന്റെ പേരിനും ഒരേ പ്രാസം ആണു. ഒരു കണക്കിനു നോക്കിയാൽ രണ്ടിന്റെയും ദൌത്യം ഒന്നു തന്നെ. സ്വപ്നങ്ങള്ക്കും സുഖങ്ങൾക്കും മുൻപിൽ ഉള്ള കാവൽ പട. ഞാനായിരുന്നു മുൻപിൽ നിന്നിരുന്നത്.
തടി മടന്മാരിൽ ഒരാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു "no stag allowed".

"എന്തോന്ന്?" ഒന്നും മനസിലാകാതെ നിന്ന ഞാൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു.

എന്റെ മലയാളം മനസിലായിട്ടല്ല പക്ഷെ അവിടെ തന്നെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു അയാൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു "no stag allowed".

"We only have purse and watch. Nothing else; no stags" പോളേട്ടൻ കടന്നാക്രമിച്ചു.

തടി മാടൻ തല്ലും എന്ന അവസ്ഥ എത്തി ചേർന്നപ്പോൾ അഭിക്കുട്ടൻ ഹിന്ദിയിൽ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു. സംഗതികളുടെ കിടപ്പ് വശം മനസിലായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വിഷമിച്ചു പുറത്തേക്കു നടന്നു. കപ്പിൾസ് ആണെങ്കിൽ മാത്രമേ അകത്തേക്കു വിടു. അങ്ങനെ വല്ലതും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ വല്ല കോവളത്തും പോയ്‌ ന്യൂ ഇയർ ആകോഷിക്കുമായിരുന്നു കഷ്ടപെട്ടു ഗോവയിൽ വരണ്ട കാര്യം എന്തിരിക്കുന്നു?

പെട്ടന്നു പോളേട്ടന് ഒരു ബുദ്ധി, "നമ്മൾ രണ്ടു പേരു പോയിട്ടു കപ്പിൾസ് ആണെന്നു പറഞ്ഞാലോ?".

ഞങ്ങളുടെ കലിപ്പിചു ഉള്ള നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും "എടാ ഇതു വിദേശത്തു ഒക്കെ ഉള്ളതാണ്".

എന്തായാലും ഇപ്പ്രാവശ്യം 'മ' കാരം പ്രയോഗിച്ചത് അഭിക്കുട്ടനാണ്. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഗോവയിൽ പ്രസിദ്ധമായ മറ്റു പബ്ബ്കൾ അന്വേഷിച്ചു നടപ്പായ്. എല്ലായിടത്തും ഇതു തന്നെ അവസ്ഥ, മൂഞ്ചാൻ ഉള്ളവൻ ലോകത്തിന്റെ ഏതു കോണിൽ പോയ്‌ ഒളിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല. വിധി അവനെ തേടി വീട്ടിൽ എത്തും. അങ്ങനെ കറങ്ങി തിരിച്ചു ഞങ്ങൾ പഴയ ബീച് രെസ്റ്റൊരെന്റ്ൽ എത്തി. അടുത്ത റൌണ്ട് മയക്കു വെടി നുകർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പുറകിൽ ഒരു വലിയ ഓല കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഹാള്ളിൽ നിന്നും വലിയ ഉച്ചയും പല നിറങ്ങളിലും ഉള്ള ലൈറ്റും. അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ന്യൂ ഇയർനു മാത്രമായ് കെട്ടി പൊക്കിയ പബ്ബ്, അവിടെ ആണെങ്കിൽ stagനു പ്രവേശനവും ഉണ്ടു. അങ്ങനെ മുമ്പത്തെതും കൂടെ കൂട്ടി മൊത്തം ആറു ലഡ്ഡു പൊട്ടി.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ആ തട്ടി കൂട്ട് പബ്ബിൽ എത്തി. പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്‌ 2000 രൂപ, ആണുങ്ങൾക്ക് 5000 രൂപ. കാശു കുറച്ചു പോയാലും സാരമില്ല, എനിക്കും അഭിക്കുട്ടനും അകത്തു കയറിയേ പറ്റു. പോളേട്ടൻ ആണെങ്കിൽ അമ്പിനും വില്ലിനും അടുക്കുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നു തർക്കിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു, അതിൻറെ അകത്തേക്കു കടന്നു പോകുന്നത് എല്ലാം stag's ആണു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനം മാറ്റി തിരിച്ചു ബീച് രെസ്റ്റൗരെന്റ്കൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. സമയം ഏകദേശം 12 മണി ആകുന്നു. രാത്രിയിൽ പല നിറങ്ങളിലുള്ള വർണ്ണ വിളക്കുകൾ കത്തിച്ചു വച്ച ഗോവൻ ബീച് കാണണ്ട ഒരു കാഴ്ച തന്നെ ആണു.
നിവിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ "വിവിധ നിറത്തിലുള്ള ലൈറ്റ് കണ്ണിൽ തട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടല്ലോ, എന്റെ സാറേ... ചുറ്റും ഉള്ളത് ഒക്കെ അങ്ങ് മറന്നു പോകും.".
ആരാണെങ്കിലും പറഞ്ഞു പോകും അത്രയ്ക്ക് മനോഹരമാണ് ആ കാഴ്ചകൾ. സമയം 12 മണി ആയി, ഈ കാഴ്ചകൾക്ക് മികവു ഏകാൻ എന്നവണ്ണം ബീച്ചിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും കരി മരുന്ന് കലാ പ്രകടനം. അതു ആകാശത്തു ഒരു വർണ്ണ വിസ്മയം തന്നെ തീർത്തു. സ്വകാര്യ റിസോർട്ട്കൾ അവരുടെ അതിഥികൾക്കായി ഒരുക്കിയതാനെങ്കിലും ആകാശം ആരുടയും കുത്തക അല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ബീച്ചിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ഈ കലാ പ്രകടനം സൗജന്യമയ് ആസ്വദിച്ചു. ആകാശത്തെ കാഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് നോക്കി, അവിടുത്തെ കാഴ്ചകൾ അതിലും മനോഹരമായിരുന്നു. കുട്ടി കുപ്പായമണിഞ്ഞ ഒരുപാടു 'വെണ്ണ കൽ ശിൽപ്പങ്ങൾ' ഞങ്ങളുടെ നാലു വശത്തുമായ് ഇരുന്നു ബിയറും ഹോട്ടും എന്നു വേണ്ട കിട്ടാവുന്നതെന്തും വാങ്ങി മോന്തുന്നു. പോരാത്തതിനു ഓരോ തവണ ബിയർ ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുമ്പോഴും വൈറ്റെർക്കു കെട്ടി പിടിച്ചു ഒരു ഉമ്മയും.
ഇത്തവണ ഒരു ലഡ്ഡു മാത്രമേ പൊട്ടിയുല്ലു, കാരണം അഭിക്കുട്ടന് മാത്രമേ ഹിന്ദി അറിയൂ എന്നത് തന്നെ. ഇതിന്റെ ഇടയിൽ പല ഹിന്ദി പയ്യന്മാരും വന്നു പലരുടെ കൂടെയും ഇരുന്നു വെള്ളമടിയും കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകലും തുടങ്ങി. കള്ളിന്റെ കഴപ്പിൽ ഞങ്ങളും അഭിക്കുട്ടനെ നിർബന്ധിച്ചു

"പോയി മുട്ട് അളിയാ".

സമയം വരും, സമയം വരും എന്ന് പറഞ്ഞു അവൻ കാത്തിരുന്നു. നേരം ഏറെ വൈകി, ഇനി ബസ്‌ കിട്ടണമെങ്കിൽ നേരം വെളുക്കുന്നത്‌ വരെ കാക്കണം.
പല പല ഗ്രൂപ്കലായ് ബീച്ചിൽ വന്ന ജനത അവിടെ വച്ച് പരിചയ പെട്ട ആണ്‍ പെണ്‍ കപ്പിൾ ആയി മടങ്ങി. ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ബീച്ചിൽ ഉള്ള ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ചാരു കസേരയിൽ കിടന്നു നേരം വെളുപ്പിക്കാൻ ശ്രേമിച്ചു. സംഭവം ആഖോഷിക്കാൻ ആണു വന്നതെങ്കിലും, ആഖോഷിച്ചെങ്കിലും ഇവിടെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരുടെ മനസിലും വേണ്ടാത്ത ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ മുളപ്പിച്ചു. പരസ്പരം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മൂവർക്കും അതു വ്യക്തമാണ്‌.

ഒന്ന് മയക്കം പിടിച്ചു വന്നപോഴേക്കും ഒരു പയ്യൻ വന്നു ഞങ്ങളെ എണീപ്പിച്ചു വിട്ടു. അതു ഒരു സ്വകാര്യ രേസോര്ടിന്റെ ചാരു കസേര ആയിരുന്നു, ആള് ഒഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരു അത് എടുത്തു അകത്തു കൊണ്ട് വയ്ക്കുന്നു. നല്ല ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ബീച്ചിലുടെ നീണ്ട നടത്തം തുടങ്ങി.
മുൻപ് തൃശൂർ പൂരം പോലെ കിടന്ന സ്ഥലമാണ്‌ ഇതു എന്നു കണ്ടാൽ ഇപ്പം വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. മൊത്തം അനാഥമായി കിടക്കുന്നു. അങ്ങു ഇങ്ങു ആയിട്ട് ചില സൌത്ത് ഇന്ത്യൻ stagകൾ മണ്ണിൽ ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്നുറങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ നടന്നു പോകുമ്പോൾ അങ്ങു ദൂരെ മാറി വഴി വിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിൽ ഒരു അനക്കം. കുറച്ചു കൂടി മുൻപിൽ കയറി ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ദിച്ചു. ഒരു ഓട്ടോ വന്നു നില്ക്കുന്നു. അതിൽ നിന്നും ഒരു വൃദ്ധൻ ഇറങ്ങുന്നു, പിന്നെ ഞങ്ങളെ എല്ലാം കോരി തരിപ്പിക്കും വിധം അതി സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതി.
കണ്ടാൽ ഒരു 20 വയസ്സ് തോന്നും. മുട്ടിന്റെ വളരെ ഉയരത്തിൽ തീരുന്ന ഒരു കുട്ടി പാവാടയും ശരീരത്തിൽ ഇറുകി പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന മേൽ വസ്ത്രവും ആണു വേഷം.
വയസൻ പോക്കെറ്റിൽ നിന്നും കാഷ് എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് ആ ഓട്ടോയിൽ തന്നെ മടങ്ങി. അവൾ കാശു എണ്ണി നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സംഗതി അതു തന്നെ. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒന്നു നോക്കി, ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ എല്ലാം സംസാരിച്ചു.
ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന കള്ളും, ബീച്ചിൽ കണ്ട കാഴ്ചകളും, പബ്ബിൽ നിഷേധിച്ച അങ്ങത്വവും എല്ലാം കൂടെ ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിഷം കുത്തി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഇതു ആ വിഷം ഇറക്കുവാനുള്ള സ്ഥലം ആണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു.
ഹിന്ദി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനുള്ള ചുമതല ഞങ്ങൾ അഭിക്കുട്ടനെ ഏല്പ്പിച്ചു.
"കുറച്ചു കഴിയട്ടെ" എന്തോ ഒരു ഭയം ആ പഴയ മറുപടിയിലേക്കു തന്നെ അവനെ എത്തിച്ചു.
ഇതു പഴയതു പോലെ ആകും എന്നുള്ള സംശയം എന്നിൽ വർദ്ധിച്ചു. ഉള്ളിൽ സദാചാര ബോധം കിടന്നു പുറകോട്ടു വലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കുടിച്ച കള്ളിന്റെ അളവ് കൂടുതൽ ആയതിനാൽ തുലാസ് മുന്നോട്ടു ചരിഞ്ഞു. ഞാൻ രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു നടന്നു. എന്റെ പുറകെ അഭിക്കുട്ടനും പോളേട്ടനും. തൊട്ടു അടുത്ത് എത്തി. ദൂരെ നിന്നും കണ്ടതിലും സുന്ദരി ആണു അവൾ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ. അറിയാവുന്ന ഹിന്ദി സങ്കടിപ്പിച്ചു ഞാൻ ചോദിച്ചു

"കിതിനാ രൂപയെ?".

"ഹസ്സാർ രുപ്പെയേ"

കനത്ത പുരുഷ ശബ്ധത്തിൽ അവൾ (അതോ അവനോ? എന്തായാലും സംഗതി മറ്റതാണ്!) മൊഴിഞ്ഞു. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി "തോമസ്സു കുട്ടി വിട്ടോടാ..." എന്നു പോലും പറയാൻ നിലക്കാതെ അവന്മാർ രണ്ടും ഓടുന്നു. ദുഷ്ടന്മാർ! ഞാനും ഓടി.

ഗോവയിൽ ഇതു വരെ പുല്ലു മുളച്ചിട്ടില്ലാത്ത എതോക്കയോ വഴികളിലൂടെ ഞങ്ങൾ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തി.
ഒരു കണക്കിന് അത് നന്നായ്, ജീവിതത്തിൽ പിന്നീടു ഒരിക്കലും അത്തരം ചിന്തകൾ തല പൊക്കാതിരിക്കൻ അതു സഹായിച്ചു.
നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങി ബസ്‌ കയറി റൂമിൽ പോകണം, ചെറിയ ഒരു മയക്കം പിന്നീടു നാട്ടിലേക്കു മടക്കം. ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു റൂമിൽ എത്തി. ആ പഴയ മലയാളി ഞങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നു കണ്ടു, ആ റൂമിൽ എന്തോ പണി നടക്കുവാണ് അത്രേ, അതു കൊണ്ടു ഞങ്ങളെ വേറെ റൂമിലേക്ക്‌ മാറ്റി.
ചെറിയ തണുപ്പ് ഉണ്ട്, രാത്രി ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്ന ക്ഷീണത്തിൽ ഞങ്ങൾ മൂവരും ഗാഡ നിദ്രയിൽ ആണ്ടു. ഒടുവിൽ ചൂട് സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ ഞങ്ങൾ വിയർത്തു കുളിച്ചു എണീറ്റു. ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ കരണ്ട് പോയി എന്നു, AC ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഫാനും ഇല്ല. അങ്ങനെ വിഷമിച്ചു റൂമിലേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ റൂമിൽ പുതിയ കുറെ ആളുകൾ താമസം ആയി. മലയാളി ലോകത്ത് എവിടെ പോയാലും മലയാളി തന്നെ.
ഒടുവിൽ ഹിന്ദി അറിയാത്ത രണ്ടു പൈതങ്ങളെ അഭിക്കുട്ടൻ തന്നെ തിരിച്ചു റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ ആക്കിയിട്ടു അവനും യാത്ര ആയി.

പണ്ട് ആധുനിക കവി മുത്തു കുന്നുംപുറം എഴുതിയത് പോലെ "അർത്ഥങ്ങളെല്ലാം തിരഞ്ഞൊന്നു പോകവേ, തന്നിലെ തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുവോ?". ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് ഇല്ലെങ്കിലും, കുറച്ചൊക്കെ അർത്ഥങ്ങളും സത്യങ്ങളും പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ആ മറക്കാനാവാത്ത യാത്രക്ക് അങ്ങനെ വിരാമം ആയി.

കൊടൈ റ്റ്രിപ്പിങ്ങ് (തുടർച്ച )

2013-10-05T03:35:00.002-07:00

കൊടൈകനാൽ ഇലോട്ടുള്ള ചുരം വളരെ പ്രകൃതി രമണിയമാണ് .ഇരു വശത്തും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കാടുകൾ ...ചിവിടുകളുടെ കരച്ചിൽ ... ദൂരെ മലയിടുക്കുകൽക്കിടയിലൂടെ ഉള്ള വെള്ള ചാട്ടം .കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ പെയ്ത മഴയുടെ ബാക്കി പത്രമായി റോഡിൽ അങ്ങിങ്ങ് ചിതറി കിടക്കുന്ന പാറ കല്ലുകൾ .വണ്ടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങുകയാണ്.

12 മണിക്കൂര് നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ കൊടൈ യിൽ എത്തി.യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ചർച്ചകൾ ഇന്ത്യയുടെ ഭരണ യന്ത്രം തിരിക്കുന്ന കഴിവ് കെട്ടവൻ മാരെ കുറിച്ചും ,വരാൻ പോകുന്ന കേന്ദ്ര election കുറിച്ചും ,ഭാവി പ്രധാന മന്ത്രിമാരുടെ യോഗ്യതെ കുറിച്ചും എല്ലാം ആയിരുന്നു.

സിൽവർ കാസ്കേഡ് എന്ന മനോഹരമായ വെള്ളച്ചാട്ടം ആണ് ഞങ്ങളെ അവിടെ ആദ്യം കാത്തിരുന്നത് .കുറെ ആൾക്കാർ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു സമീപത്ത് നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നുണ്ട് ...നാളെ ഫേസ് ബുക്കിൽ കേറണ്ട ഫോട്ടോകൾ ആണ് ...അവരെ ശല്ല്യ പെടുത്താതെ ഞങ്ങളും മാറി നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുത്തു...പക്ഷെ സത്യം ആയിട്ടും അത് ഫേസ് ബുക്കിൽ ടാഗ് ചെയ്യാൻ വേണ്ടി എടുക്കുന്ന ഫോട്ടോകൾ അല്ലായിരുന്നു ...

മുരടന്റെയും കുഞ്ഞന്റെയും കണ്ണുകൾ സമീപത്തുള്ള പച്ച ക്കറി കടയിലോട്ടു പോയി ...കൂണ് എങ്ങാനും അവിടെ വിൽക്കാൻ വച്ചിട്ട് ഉണ്ടങ്കിലോ ...എവിടുന്ന് കാരോറ്റും ബീൻസും പയറും എല്ലാമാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ....ആ പ്രതീക്ഷയും പോയി ...മുരടനും മൊട്ടയ്ക്കും പ്രകൃതിയുടെ വിളി ഉണ്ടായി...വണ്ടി മുതലാളി സംഗതിയുടെ കിടപ്പ് വശം മനസിലാക്കി വേഗത്തിൽ വണ്ടി വിട്ടു .

വണ്ടി മുതലാളിയുടെ സ്ഥിരം സങ്കേതമായ ഒരു കോട്ടേ ജിൽ ഞങ്ങൾ ചെക്കിൻ ചെയ്തു .പ്രഭാത കൃത്യങ്ങൾ നടത്തി എല്ലാവരും ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാൻ റെഡി ആയി ഇറങ്ങി .ബെറിജാം ലേകിലോട്ടു പോകാൻ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്ലാൻ.

വണ്ടി മുതലാളിക്ക് ഉടനെ മൂട് മാറി ..
"നമ്മൾ വൈകി ...ഇനി അങ്ങോട്ട്‌ പോകണോ...ലേറ്റ് ആകും "

ഈ മൂട് മാറ്റം ഫേമസ് ആണ്...പക്ഷെ ഇന്ത്യ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യമാണ് ...ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിനാണ് അവിടെ വില...അല്ലാതെ മുതലാളി മാരുടെ തീരുമാനത്തിനല്ല .അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് ബെറിജാം ലേകിലോട്ടു യാത്ര തിരിച്ചു.

ഫോറെസ്റ്റ് ചെക്ക്‌ പോസ്റ്റിൽ നിന്നും പാസ്‌ എടുത്തു ..ഗാർഡിന് ചായ കുടിക്കാൻ ഒരു ഇരുപതു രൂപ കൊടുത്തു ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടർന്നു ..അങ്ങേരു ഒരു ദിവസം എത്ര ചായ കുടിക്കുമോ എന്തോ ????...പാവപ്പെട്ടവാൻ ജീവിച്ചു പോകട്ടെ...രണ്ടേ മുക്കാൽ കിങ്ങ്സിന്റെ കാശ് .

ഫോറസ്റ്റ് റിസർ വട് ഏരിയ ഇൽ കൂടി ഞങ്ങളുടെ യാത്ര തുടർന്നു .വളരെ മനോഹരമായ പ്രദേശമാണ് ...വഴിയിൽ അങ്ങിങ്ങായി കോട മഞ്ഞ് ഇറങ്ങി കിടപ്പുണ്ട്.റോഡിന് ഇരു വശവും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കാടുകൾ ആണ് .

കാടിനു അകത്ത് കൂടി പോകുമ്പോൾ ഹോണ്‍ അടിക്കാൻ പാടില്ല ...വണ്ടി മുതലാളിയുടെയും കാടിന്റെയും നിയമമാണ് ...ന്യായമായ നിയമം ..നമ്മൾ മൃഗങ്ങളെ ശല്ല്യ പെടുത്താൻ പാടില്ല ....പക്ഷെ കുറെ അലവലാതികൾ ഹോണ്‍ അടിച്ചു ചീറി പായുക ആണ്...അവന്റെ ഒക്കെ അമ്മയ്ക്ക് വായു ഗുളിക വാങ്ങിക്കാൻ .വണ്ടി മുതലാളി പിറു പിറു ക്കുന്നുണ്ട് .ബാക്കി ഉള്ളവനെ കൊണ്ട് കാടിന് അകത്തു കയറിയാൽ ഒന്ന് വലിക്കാൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ല അങ്ങേര് ...മൃഗങ്ങൾക്ക് കാൻസർ പിടിച്ച ആലോ..പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാൻ അങ്ങേരുടെ നിയമ പരിധിയിൽ വരുന്നത് അല്ലല്ലോ അവർ .

കുഞ്ഞനും അര മലയാളിയും നല്ല ഉറക്കമാണ് ...ബാക്കി ഉള്ളവർ ചർച്ചയിലും ...വഴി യിൽ കൂടി ചുള്ളി കമ്പുകളുമായി പോകുന്ന ആദിവാസികളെ കുറിച്ച് ആണ് ചർച്ച .അൻപതു അറുപത് വയസ്സായ അമ്മച്ചി മാർ ചുള്ളി കമ്പും തലയില വെച്ച് പയര് മണി പോലെ നടന്നു പോകുക ആണ്...ഒളിമ്പ്യൻ ഇർഫാനെ തോല്പിക്കും അവര് നടത്തത്തിൽ .നാട്ടിലെ അമ്മച്ചി മാരെ ഓര്ത് പോയി ...ആ പ്രായം എത്തുമ്പോൾ ബസിന്റെ പടി പോലും ചവട്ടി കേറാൻ പറ്റാത്ത തരത്തിൽ ആകും ....മൂന്ന് നാല് നേരം ഭക്ഷണം കഴിക്കുനതിന്റെയും സൗകര്യം കൂടി പോയതിന്റെയും ഓരോരോ ഗുണങ്ങൾ .

ഇടയ്ക്ക് ഗൾഫ്‌ കാരന്റെ ഒരു കമന്റ് വന്നു .

"ഇവരുടെ ഒക്കെ എല്ലുകൾക്ക് തേയ്മാനം വരും കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ "

മുരടൻ മനസ്സിൽ ഓർത്തു നാട്ടിലുള്ളവർക്ക് എല്ലിന് തേയ്മാനം വരാത്ത പോലെ ...എന്തേലും ആകട്ടേ ഒരു തർക്കത്തിന് വയ്യ

വണ്ടി മുതലാളി gps ഇന് വഴി തെറ്റി ... ഉറക്കത്തിന്റെ ഇടയ്ക്കു കുഞ്ഞൻ എണിറ്റു പറഞ്ഞിരുന്നു വഴി തെറ്റി പോയെന്ന് ...ഉറക്ക പിച്ച് ആണെന്ന്‌ വിചാരിച്ചു ആരും മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല ..പുളളി ഉറക്കം തുടരുകെയും ചെയ്തു ...ഏതായാലും ആ അഭിപ്രായത്തിനെ അവഗണിച്ചത് കൊണ്ട് ഒരു ആറേഴ് കിലോമീറ്റർ തിരിച്ചു പോരേണ്ടി വന്നു .

ഞങ്ങൾ ബെറിജാം ലേകിഇൽ എത്തി ... വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് അടുത്തായി ഒരു ചെക്ക് പോസ്റ്റ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു ...അവിടെ ഉള്ള ഗാർഡിനും ചായ കുടിക്കാൻ ഒരു ഇരുപതു രൂപ കൊടുത്തു .അതിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ അങ്ങേര് ഞങ്ങളെ കുറച്ചു കൂടി മുന്നോട്ടു പോകാൻ അനുവദിച്ചു .ഒരു ചെറിയ കുന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ.കുന്നിൽ ഒരു ഗസ്റ്റ്‌ ഹൗസും പിന്നെ പീടിക മുറി പോലെ വേറെ ഒരു ചെറിയ കെട്ടിടവും.

ഞങ്ങൾക്ക് മുന്പേ ചായ കുടിക്കാൻ കാശ് കൊടുത്ത വൻ മാർ അവിടെ കിടന്നും ഇരുന്നും നിന്നും എല്ലാം ഫോട്ടോ എടുക്കുനുണ്ടായിരുന്നു .അവൻ മാർ പോയതോടെ ഞങ്ങളും ഫോട്ടോക്ക് പോസ് ചെയ്തു തുടങ്ങി .ഗൾഫ്‌ കാരനും കുഞ്ഞനുമായിരുന്നു മോഡ ലുകൾ .പുല്ലി ഇൽ ഇരുന്നും കിടന്നും എല്ലാം അവന്മാർ ഫോട്ടോ ക്കു പോസ്ചെ യ്തു .വണ്ടി മുതലാളി ആണ്‌ ക്യാമറ മാ ൻ .ഈ സമയം കൊണ്ട് അര മലയാളിയും ,മൊട്ടയും ,മുരടനും ആ കുന്ന് നടന്ന് കയറി ഗസ്റ്റ്‌ ഹൗസിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു .

പടം പിടുത്തം കഴിഞ്ഞ് ബാക്കി ഉള്ളവരും കുന്നിന്റെ മുകളിൽ എത്തി .ഗൾഫ്‌ കാരൻ പോസ് ചെയ്യാൻ വേണ്ടി പുല്ലിൽ കിടന്നു .പെട്ടന്ന് അങ്ങേര് കമ്പിൽ കറുത്ത ഒരു ചെറിയ ഇഴ ജന്തുവും ആയിട്ട് വന്നു .

"അളിയാ ദേണ്ടെ ഒരു സാധനം "

അത് കണ്ട തും എല്ലാവരും താഴതെയ്ക്ക് ഓടി .എല്ലാവരും കയ്യും കാലും ഷർട്ടും പാന്റും എല്ലാം പരിശോധിച്ചു .അത് കൊണ്ടും തൃപ്തി വരാത്തവർ ഷർട്ടും പാന്റും ഊരി വരെ നോക്കി .മുൻപേ അവിടെ നിന്നും ഫോട്ടോ എടുത്തവൻ മാർ ദൂരെ നിന്നും നോക്കുന്നുണ്ട്....ഇവന്മാർ ഇതെന്തുവാ ഈ കാണിക്കുന്നേ ... .ഫസ്റ്റ് ഡേ ഫുൾ naked ഒന്നും കാണാൻ പറ്റില്ല...ഫഹദ് നിക്കറിന് നന്ദി ....

സംഭവം പോത്തട്ട ആയിരുന്നു .....ചോര കുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞൻ രക്ത രക്ഷസ്സ് ...
കൂ .. അട്ട

ഞങ്ങൾ ബെറിജാം ലേകിലോട്ട് പോയി .സിംഹവും കരടിയും പുലിയും എല്ലാം വെള്ളം കുടിക്കാൻ വരുന്ന സ്ഥലം ആണെന്ന് അവിടെ എഴുതി വെച്ചിരുന്നു .പക്ഷെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതി രൂപം എന്ന് അവകാശ പെടുന്ന വിഡ്ഢികളെ അല്ലാതെ ഒരു പട്ടിയോ പൂച്ചയോ പോലും ഞങ്ങള്ക്ക് അവിടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .ഞങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വണ്ടി മുതലാളി ഒഴികെ ഉള്ളവർ .അങ്ങേര് വണ്ടി ക്ക് അകത്തു തന്നെ ഇരിക്കുകയാണ് .അല്ലേലും അങ്ങേര് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ വന്നതാണല്ലോ.പക്ഷെ പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യ ...മനോഹരമായ ഒരു lake ആയിരുന്നു .

കുഞ്ഞന്റെ മാട്രി മോണിയിൽ ഇടാനുള്ള പടം എല്ലാം എടുത്ത് എല്ലാവരും തിരിച്ച് പോന്നു .പോത്ത് അട്ടയുടെ ഓർമ്മ ഉള്ളത് കൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും അവിടെയും ഇവിടെയും ചൊറി യുന്നതായിട്ടു തോന്നുണ്ടായിരുന്നു .കുഞ്ഞന്റെയും മുരടന്റെയും ഉള്ളിൽ വേറൊരു വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൂണ്‌ അന്വേഷിച്ചു വന്നിട്ടു കിട്ടിയത് പോത്ത് അട്ട .

ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനുള്ള സമയം ആയിരുന്നു .തിരിച്ച് കൊട്ടെജിലോട്ടു പോകുന്ന വഴി രാവിലെ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ച സ്ഥലത്ത് തന്നെ കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു .അങ്ങനെ ഹോട്ടൽ എത്തി .

നോക്കിയപ്പോൾ ഹോട്ടലിൽ തൃശൂർ പൂരത്തിനുള്ള ആളുണ്ട് ...അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ക്യൂ ഇൽ ആയി ...മുരടനും കുഞ്ഞനും നിരാശയിൽ ആണ് .അന്വേഷിച്ച് വന്ന സാധനം ഇത് വരെ കിട്ടിയില്ല .

"അളിയാ ..നമുക്ക് ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങി അന്വേഷിച്ചാലോ? " മുരടൻ കുഞ്ഞനോട് ചോദിച്ചു .കുഞ്ഞന് സമ്മതം .അങ്ങനെ മുരടനും കുഞ്ഞനും ഊ ണി നു പകരം കൂണ് അന്വേഷിച്ച് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു .ബൈബിൾ ആയാലും alchemist ആയാലും അന്വേഷിപ്പിൻ കണ്ടെത്തും എന്നാണല്ലോ വെയ്പ്പ് ...

അവർ ഹോട്ടൽ ഇന് പുറത്തിറങ്ങി ഒരു ടാക്സി സ്റ്റാന്റ് ആയിരുന്നു അവിടെ .ഒന്ന് രണ്ട് റൗണ്ട് അത് വഴി നടന്നിട്ടും വിചാരിച്ച പോലെ ആരും വന്ന് "കൂണ് വേണോ ചേട്ടാ " എന്ന് ചോദിച്ചില്ല .നിരാശയോടെ രണ്ട് പേരും റോഡിന്റെ സൈഡിൽ നോക്കി നിന്നു .

കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ പാലുള്ളൂ എന്ന ഐ ടി മേഖലയിലെ നയമേ ഇവിടെ നടക്കു എന്ന് മുരടന് ഉറപ്പായി .മുരടൻ കുറച്ചു നേരം ടാക്സി സ്ടാണ്ടിലെ ഡ്രൈവർ മാരെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി .കൂട്ടത്തിൽ വെടക്ക് ആയിട്ട് തോന്നിയ ഒരുത്തനെ കണ്ടു പിടിച്ചു .

"അളിയാ ഞാൻ ചോദിയ്ക്കാൻ പോകുവാ " മുരടൻ കുഞ്ഞനോട് പറഞ്ഞു .

"എന്നാൽ ചെന്ന് ചോദിക്ക്‌ " ആള് ആരാണെന്ന് പോലും ചോദിക്കാതെ കുഞ്ഞൻ മറുപടി പറഞ്ഞു .

എന്തും വരട്ടെ എന്ന് കരുതി മുരടൻ ചോദിയ്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു .അതിന് വേണ്ടി ആണല്ലോ ഇവിടെ വരെ വന്നത് .

മുരടൻ ടാക്സി ഡ്രൈവറുടെ അടുത്ത് എത്തി

"അണ്ണാ ഇന്കെ മാജിക്‌ മുഷ്രൂം കെട്യ്ക്കുമ "

അങ്ങേര് മുരടനെ അടി മുടി ഒന്ന് നോക്കി .മുരടന്റെ നെഞ്ച് ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .ചോദിച്ച ആള് മാറി പോയാല്ലോ .

ഭാഗ്യത്തിന്ന് അങ്ങേര് തല ആട്ടി .കണ്ണ് കൊണ്ട് കുറച്ചു മാറി നില്ക്കാൻ ആന്ഗ്യം കാണിച്ചു .മുരടൻ വിജയ ശ്രീലാളിതനായ ഭാവത്തോടെ കുഞ്ഞനെ നോക്കി തല ആട്ടി കുഞ്ഞൻ acknowledgementum തന്നു .

കുറച്ച് മാറി നിന്നിട്ട് ഡ്രൈവർ ആരെയോ ഫോണിൽ ബന്ധപെടാൻ ശ്രമിച്ചു .അങ്ങേരുടെ കൈകൾ വിറ യ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .അങ്ങേ തലക്കൽ നിന്നും മറുപടി ഒന്നും കിട്ടിയില്ല .

അങ്ങേര് അങ്ങേരെ തന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ആണോ എന്തോ മുരടനോട് പറഞ്ഞ്

"സർ ഒന്നും ഭയപ്പെട വേണ്ട ...ഇന്ഗെ ഒന്നും പ്രെച്ചനയില്ലേ "

അങ്ങേര് വീണ്ടും ഫോണ്‍ഇൽ ബന്ധപെടാൻ ശ്രമിച്ചു.ഇത്തവണയും ശ്രമം വിജയിച്ചില്ല .

" സർ 5 മിനിറ്റ് ...ഒര് ride പോലാം "

മുരടൻ കുഞ്ഞനെ നോക്കി ...

അങ്ങാടി പുറത്തു കണ്ട ഭാവം പോലും കാണിക്കാതെ കുറച്ച് ദൂരെ മാറി നിന്ന് എല്ലാം വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു കുഞ്ഞൻ .

ഡ്രൈവർ ഒരു splendor ബൈക്ക് എടുത്തു ..പുറകിൽ കയറാൻ ആന്ഗ്യം കാണിച്ചു .മുരടൻ ബൈക്കിൽ കയറി .പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലം .ബൈക്ക് ഏതോ വഴികളിൽ കൂടി ഒക്കെ പോയി .coakers walk എന്ന ടൂറിസ്റ്റ് സ്പോട്ടിനടുത്ത് വണ്ടി നിന്നു . ഡ്രൈവർ മുരടനെ വഴിയിൽ നിർത്തിയിട്ട് ഇപ്പം വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് പോയി .അയാൾ റോഡ്‌ മുറിച്ച് കടന്നു ഒരു പച്ച ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്ത് കടന്നു .

അത് വലിയ ഒരു കോമ്പൌണ്ട് ആയിരുന്നു .ചുറ്റും മതില് കെട്ടിയിരുന്നു ..മുരടന്റെ നെഞ്ച് ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും ഡ്രൈവർ തിരിച്ച് വന്നു

":സർ ഉള്ള പോലാം " ഡ്രൈവർ മുരടനോട്‌ ചോദിച്ചു

ഗേറ്റ് കടക്കാൻ നേരം ഡ്രൈവർ മുരടന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി

"കൊഞ്ചം പാത്ത് ഡീൽ പണ്ണണം "

ഗേറ്റ് ഇന് അകത്തു കടന്നു ..അത് ഒരു സ്കൂൾ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു ...കുറച്ചു നേരം വെയിറ്റ് ചെയ്തു ...എങ്ങു നിന്നോ ഒരാൾ പെട്ടന്ന് മുരടാന്റെ മുന്നിലോട്ട് വന്നു .

ഒരു ആറടി അടുപ്പിച്ച് പൊക്കം കാണും ...ഒത്ത തടിയും ...ചുവന്ന കണ്ണുകൾ ...മുറുക്കാൻ കറ പിടിച്ച പല്ലുകൾ ...മുടി നീട്ടി വളർത്തിയിട്ടുണ്ട്...അവിടെ അവിടെ ആയി ജീൻസ് കീറി ഇരിപ്പുണ്ട്

"എവളവ് dozen..ഡ്രൈ വേണമാ ...ഫ്രെഷ് വേണമാ "

മുഷ്രൂം dozen കണക്കിനാണ് വില്ക്കുന്നത്

"അഞ്ചു " മുരടൻ മറുപടി നല്കി

ഒരു പാക്കറ്റ് എടുത്ത് അയാൾ കാണിച്ചു

"പത്ത് dozen ഇറുക്ക്‌ ..ലൂസ് ആയി കൊടുക്ക മാട്ടെ "

"റേറ്റ് എവളവ് അണ്ണാ " മുരടൻ ചോദിച്ചു

"ഡ്രൈ ക്ക് ഇരുന്നൂറു ...ഫ്രഷ്‌ ക്ക് 2 5 0 " അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു

"അണ്ണാ cash അത്രേം ഇല്ലാ " എന്ന് പറഞ്ഞ് മുരടാൻ താന്റെ കീശഇൽ ഉള്ള 7 0 0 രൂപ അങ്ങേരെ കാണിച്ചു

അയാൾ ടേസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ കവറ് തുറന്ന് ഒരെണ്ണം എടുത്ത് തന്നു .ഒരു മുല്ല പൂമൊട്ടിന്റെ വലിപ്പം മാത്രം ഉള്ള കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു സാധനം ..ടേസ്റ്റ് ചെയ്തു നോക്കി ..പ്രത്യേകിച്ചു ഒന്നും തോന്നി ഇല്ലെങ്കിലും മുരടൻ തല ആട്ടി .

"1 4 0 0 ...1 0 dozen ഡ്രൈ " സീസണ്‍ അല്ലാത്തത് കൊണ്ടായിരിക്കും അങ്ങേര് റേറ്റ് കുറച്ചു .

മുരടൻ സമ്മതിച്ചു

ബാക്കി കാശ് ഡ്രൈവറുടെ കയിൽ കൊടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് സാധനം വാങ്ങിച്ചു .

compund ഇന് പുറത്ത് കടന്നു ...ഡ്രൈവർ വണ്ടി നേരെ എ ടി എം ഇലോട്ടു വിട്ടു.

ബാക്കി എഴുന്നൂറ് രൂപ ഡ്രൈവറെ ഏല്പിച്ചു . തിരിച്ചു ടാക്സി സ്റ്റാൻഡിൽ ഓട്ടു പോരുന്ന വഴി അയാൾ പെട്രോൾ ബങ്കിൽ കയറി ഇരുന്നുറു രൂപയ്ക്കു പെട്രോൾ അടിച്ചു ..കമ്മിഷൻ എന്നോണം ആ കാശ് കൊടുത്തെക്കാൻ മുരടനോട് പറഞ്ഞു .

തിരിച്ച്‌ സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഊ ണ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് മുരടന് വേണ്ടി കാത്ത് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.അണ്ണന് താങ്ക്സ് പറഞ്ഞ് മുരടൻ ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ അടുക്കലേക്കു എത്തി . വണ്ടി cottagil എയ്ക്ക്

വാൽ ക്കഷണം :മുരടൻ പോയ ബൈക്കിന്റെ നമ്പർ കുഞ്ഞൻ നോട്ട് ചെയ്തിരുന്നു ..എങ്ങാനും മുരടനെ തട്ടി കൊണ്ട് പോയാലോ ??.

കൊടൈ റ്റ്രിപ്പിങ്ങ് -

2013-09-14T11:17:00.000-07:00

പതിവ് പോലെ ഓഫീസില്( ഒരു പ്രമുഖ ഐ ടി കമ്പനിയിൽ ) പണി ഒന്നും ഇല്ലാതെ ചൊറിയും കുത്തി ഇരിക്കുവാണ്.ഇറ്റലി കാരൻ മാർ എല്ലാം അവധിയിലാണ് .മിക്കവരും തന്നെ ഒരു മാസം നീണ്ട  അവധിയിൽ .ഔട്ട്‌ സൌർസിങ്ങിന്റെ ഓരോ ഉപകാരങ്ങൾ , അവന്മാര് അവധിയിലായതു കൊണ്ട് നമുക്ക് വല്യ പണി ഒന്നും ഇല്ല .പറയുന്നത് കേട്ടാൽ തോന്നും അവന്മാര് ഉണ്ടേൽ വല്യ പണി ആണെന്ന് .ചുമ്മാ , പണ്ടേ ദുർബല ഇപ്പം ഗർഭിണി എന്ന മട്ടിലാണ് കാര്യങ്ങൾ.

എന്നും പറഞ്ഞു ചുമ്മാ അങ്ങ് ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല . എന്നെ മേയ്ചോണ്ട്‌ നടക്കുന്നവനെ എങ്കിലും   ബോധ്യ പെടുത്തണം ഞാൻ ,എന്തേലും ചെയുക ആണെന്ന് .അത് കൊണ്ട് പ്രൊജക്റ്റ്‌ ഇനെ കുറിച്ചു വിവരിക്കുന്ന ഡോക്യുമെന്റ്  അല്ലേൽ വേണ്ട  ഐ ടി ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ പ്രൊജക്റ്റ്‌ architecture ഡോക്യുമെന്റ് മുന്പിൽ തുറന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ട് .ശമ്പള വർധനയുടെ പ്രശ്നം ആണ് ,ഓരോ ആഴ്ചയിൽ കൂടുന്ന പെട്രോളിന്റെ വില എങ്കിലും അടുത്ത വർഷം കൂടി കിട്ടണം .ഭരിക്കുന്ന കഴുവേറികളെ കൊണ്ടുള്ള ഓരോ ഉപകാരങ്ങൾ!!!!!

ഇത് ഒക്കെ ആണേലും മനസു മുഴുവൻ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം  പോകുന്ന kodaikanal റ്റ്രിപ്പിനെ കുറിച്ചുള്ള ആലോചനകൾ ആണ്.ആറു പേരാണ് പോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചി ഇരിക്കുന്നത് .വണ്ടി മുതലാളി ,മൊട്ട ,കുഞ്ഞൻ ,മുരടൻ ,ഗൾഫ്‌ കാരൻ (ഭാവി ) പിന്നെ അര മല്ലുവും(ജനിച്ചതും വലർനതും ഗുജറാത്തിൽ ആണു ).

സമയം എങ്ങനെയും ഒന്ന്  ആറു മണി ആയിരുന്നെങ്കിൽ  .ഇനിയും മൂന്ന് മണിക്കൂർ കൂടി ഉണ്ട്. kodaikanaline കുറിച്ച് ഇൻറർനെറ്റിൽ ഒരു ഗവേഷണം നടത്താൻ തന്നെ  മുരടൻ  തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ തപ്പി കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ആണ് വിക്കിപീഡിയ പേജിൽ അവിടങ്ങളിൽ വളര്ന്നു വരുന്ന പ്രത്യേക തരം കൂണ്‌കളെ കുറിച്ച് വായിച്ചത് .ബെറി ജാം തടാകത്തിന്റെ സമീപ പ്രദേശങ്ങളിൽ ധാരാളമായി വളര്ന്നു വരുന്ന കൂണുകൾ , പ്സ്യലോസൈബിൻ    കൂണുകൾ ,ഹാല്ലു സിനെഷൻ ഉണ്ടാക്കും പോലും.പിന്നെയും ഇൻറർനെറ്റിൽ പരതിയെപ്പോൾ ,LSD ഇക്കുള്ള പ്രകൃതിയുടെ മറുപടി ആണ് പോലും ഈ  വീര ശൂരൻ എന്നും മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.അപ്പ്ലിന്റെ സ്ഥാപകൻ മിസ്റ്റർ സ്റ്റീവ് ജോബ്സിനു പോലും ബഹുമാനം തോന്നിയ സാധനമാണ് LSD .എന്നാൽ ഇതൊന്നു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കണം എന്നു മുരടന് തോന്നി ,ഇനി ഒരു ആപ്പിൾ ഉണ്ടായി ഇല്ലേൽ ചെറിയ ഒരു മുന്തിരി എങ്കിലും ഉണ്ടായാലോ !!!!

സംഭവം ഒന്നു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കണം എന്നു തന്നെ മുരടൻ തീരുമാനിച്ചു.പക്ഷെ ആരുടെ കൂടെ???

വണ്ടി മുതലാളി:
ആളു ഒരു മാന്യൻ ആണ് .തന്നെ കുറിച്ച് മോശമായി ആരേലും പറയുന്നത് തന്നെ അങ്ങേർക്കു സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല  .വേണ്ട അങ്ങേരു ശെരിയാവില്ല ഇനി ഇതിന്റെ പേരില് എങ്ങാനും ട്രിപ്പ്‌ ക്യാൻസൽ ചെയ്തല്ലോ , റിസ്ക്‌ ആണ്. അറിയിക്കുക പോലും വേണ്ട .

മൊട്ടയും കുഞ്ഞനും :
കോളേജ് മുതലേ എല്ലാ താന്തോന്നി തരത്തിനും കൂടെ നിൽക്കുനവർ .പക്ഷെ മൊട്ട  ഈ ഇടെ ആയി കുറച്ചു നന്നായിട്ടുണ്ട് .കള്ള് കുടി നിർത്തി ,വലി നിർത്തി ,സസ്യാഹാരി ആയി .പക്ഷെ കുഴപ്പമില്ല കൂടെ നിന്നോളും .കുഞ്ഞൻ ഉറപ്പായിട്ടും ഉണ്ടാകും .നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പാണ്‌ .ഇന്നും ഇന്നലയും അല്ലല്ലോ അവനെ കാണാൻ തുടങ്ങിയത്

ഗൾഫ്‌ കാരനും അരമലയളിയും :
രണ്ടു പേരും പ്രരബ്ധകാരാണ്ണ്‍ .കല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഭാര്യമാർ വീട്ടിൽ പോയ സമയത്തിന് ട്രിപ്പ്‌ ഇനു വന്നവന്മാർ .അറിഞ്ഞാലും കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല .പക്ഷെ പരീക്ഷണത്തിന്‌ കൂട്ടേണ്ട .അതിനു ഒരു റിസ്ക്‌ ഫാക്ടർ ഉണ്ട്.കിറുങ്ങി അടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കെട്ടിയോളുമാര് വിളിച്ചാലോ ???

തീരുമാനമായ സ്ഥിതിക്ക് മുരടൻ കുഞ്ഞനെ വിളിച്ചു ,

"അളിയാ kodaikanaliല് ഒരു കൂണ്‌ കിട്ടും സംഭവം കൊള്ളാം കെമികൽ ഒന്നും ഇല്ല പ്രകൃതി തന്നെ നമ്മളെ ഹൈ ആക്കും "

മറു തലയ്ക്കൽ നിന്നും മറുപടി

"അവൻ ഓരോന്നു കണ്ടു പിടിച്ചോണ്ട് വന്നോളും ബാക്കി ഉള്ളവരെ ചീത്ത ആക്കാൻ മുരടൻ "

എന്ന് പറഞ്ഞു കുഞ്ഞൻ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു .

പക്ഷെ വിചാരിച്ച പോലെ തന്നെ 15 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞൻ തിരിച്ചു വിളിച്ചു

"അളിയാ ഞാനും ഉണ്ട്... ഇൻറർനെറ്റിൽ വളരെ നല്ല അഭിപ്രായം  ...നമ്മുക്ക് പരീക്ഷിച്ചു   നോക്കാം "

ഇനി മൊട്ടയെ വിളിച്ചു നോക്കാം .വിചാരിച്ച പോലെ തന്നെ എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേർന്നു മൊട്ട പറഞ്ഞു

"അളിയാ നിങ്ങള് കഴിച്ചോ ഞാൻ എല്ലാം നോക്കിഇം കണ്ടും ഇരുന്നോളാം "

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ ട്രിപ്പ്‌ അജണ്ടയിൽ കൂണും കേറി .അല്ലേൽ അത് മാത്രമായി ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം

സമയം 5:45 കഴിഞ്ഞു എങ്ങനേം ഇറങ്ങണം ...തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിൽ മേചോണ്ട് നടക്കുന്നവാൻ ഇരിപ്പുണ്ട്.

"ജഗ്ഗു ... ഐ'മ ഗൊഇങ്ങ് റ്റു native ടുഡേ ...മൈ ബസ്‌ ഈസ്‌ അറ്റ്‌ 8:00 ..ഇറ്റ്‌ വിൽ  ബി heavy ട്രാഫിക്‌ ടുഡേ ...സൊ ഐ'മ ലീവിങ്ങ് ഏർളി ...ഹാപ്പി വീകെന്റ്റ് യാർ "

അങ്ങനെ അങ്ങേരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും വാങ്ങി ഓഫീസിലെ ചെരപ്പ് അവസാനിപ്പിച്ച് മുരടൻ ഇറങ്ങി .

വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ പതിവ് പോലെ കുഞ്ഞൻ ലാഭം ശേഖരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുവാണ് .ഇത് കേട്ട് അവൻ ഒരു ബിസിനസ്‌ ടൈ കൂണ്‍ ആണ് എന്ന് വിചാരിക്കരുത് .ഫേസ് ബുക്ക്‌ ആപ്പായ 'മൈ കണ്‍ട്രി ' ഗേ മിൽ അവൻ വിഭാവനം ചെയ്ത അവന്റെ കൂ ...രാജ്യത്ത് നിന്നും അവൻ ലാഭം ശേഖരിക്കുന്ന കാര്യം ആണു പറഞ്ഞത് .കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗൾഫ്‌ കാരനും അരമലയാളിയും എത്തി .

മൊട്ട പതിവേ വീകെന്റ്റ് പരിപാടികളും ആയി നടക്കുക ആണ്,വൈകിയേ വരൂ എന്ന് നേരത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു .വണ്ടി മുതലാളി കോയമ്പത്തൂർ ക്ക് പോയിരിക്കുക ആണ് .പ്രതിശ്രുത വധുവിന്റെ ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങാൻ  .യുണി വേര്സിടി കാര് കൊറിയർ അയച്ചു കൊടുക്കാമെന്നു പറഞ്ഞത് ആണ് .ഇനി അങ്ങനെ അയച്ചു നഷ്ടപെടെണ്ട എന്ന് കരുതി വണ്ടി മുതലാളി വർക്ക്‌ ഫ്രം ഹോം എടുത്ത് വിട്ടു കോയമ്പത്തൂർ ഇലോട്ടു .വണ്ടി മുതലാളിക്ക്  വണ്ടി ഓടിക്കാൻ ഓരോരോ കാരണങ്ങള് .ഏതായാലും ആള് 8:00 മണി കഴിഞ്ഞു എത്തുമെന്ന് അറിയിച്ചു .

അത്താഴം കഴിക്കാൻ മുരടനും ,കുഞ്ഞനും ,ഗൾഫ്‌ കാരനും,അരമലയാളിയും കൂടി ഒരു കേരള restaurant ഇലോട്ടു പോയി .നല്ല പോലെ ഭക്ഷണം അകത്താക്കി ,കുറച്ചു പരദൂഷണം ഒക്കെ പറഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ സമയം 10:00 മണി ആയിരുന്നു .ഇതിന്റെ ഇടയ്ക്കു കൂണ്‍ കഴിക്കുന്ന കാര്യം വണ്ടി മുതലാളിയെ അറിയിക്കേണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു .എങ്ങാനും ട്രിപ്പ്‌ മുടങ്ങിയാലോ???

ഏതായാലും തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മൊട്ടയും വണ്ടി മുതലാളിയും വീട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നു..മുരടൻ വണ്ടി മുതലാളിയോട് ചോദിച്ചു

"നമുക്ക് 12:00 മണിക്ക് ഇറങ്ങാം അല്ലെ "

മുതലാളിയുടെ മറുപടി

"ഓ അത്രേം വൈകണ്ട നമ്മിക്ക് നേരത്തെ ഇറങ്ങിയെക്കാം ഒരു 11:30 ആകുമ്പോൾ "

ആ അര മണിക്കുറിന്റെ ലോജിക് മനസിലായി ഇല്ലെങ്കിലും എല്ലാരും ബാഗ്‌ പായ്ക്ക് ചെയ്യാനായി പോയി.......

എ തായാലും 11:30 കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും ഇറങ്ങി .വണ്ടി മുതലാളിയുടെ എർറ്റിഗ യിൽ യാത്ര തുടങ്ങി ....കൊടൈ ഇലോട്ടു ....എന്നത്തേയും പോലെ വണ്ടി മുതലാളി തന്നെ സാരഥി

കൂണ്‍ എഫ്ഫക്റ്റ്‌ അടുത്ത എപിസോടിൽ...

വാൽകഷ്ണം :ആ അര മണിക്കൂർ ഇന്റെ ലോജിക് കുഞ്ഞൻ പിന്നീട് പറഞ്ഞു തന്നു.അത് ഒരു രഹസ്യം ആയി തന്നെ ഇരുന്നോട്ടെ .ഞങ്ങളുടെ മലയാളി ഹൗസിലെ ഒരു പരദൂഷണം ....

ഒരു പ്രവാസി മലയാളിയുടെ ദീപാവലി ആഘോഷം

2013-09-08T13:30:00.003-07:00

തലക്കെട്ടു കണ്ടു ആരും തെറ്റ് ധരിക്കേണ്ടകാര്യമില്ല. പ്രവാസി എന്നത് കൊണ്ട്ഗൾഫ്‌ കാരെ അല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്. ബാംഗ്ലൂരിൽ IT മേഖലയിൽ ജോലി നോക്കുന്നരണ്ടു ചെറുപ്പക്കാർ. IT എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ പഴയ സിനിമക്കാരെയാണു് മലയാളികളുടെ മനസ്സിൽ ആദ്യം ഓടിഎത്തുന്നത്‌. കള്ള്, പെണ്ണ്, കഞ്ചാവ്പിന്നെ പൂത്ത കാശു, ഇതാണല്ലോസിനിമ. എന്നാൽ ഇതിൽ ആധ്യതേതു ഒഴിച്ചാൽ ബാക്കിയെല്ലാം വെറും മിഥ്യാ ധാരണമാത്രം. IT മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരോട്ചോദിച്ചാൽ പറയും പണിയെടുത്തു നടുവൊടിഞ്ഞ(ക്ഷമിക്കണം തല പുകഞ്ഞ) ഒരു പറ്റം ചെറുപ്പക്കാർആണെന്ന്. എന്നാൽ ആ ധാരണയുംതെറ്റി. ജോലിക്ക് കയറി ആഞ്ചുവർഷത്തിനിടയിൽ വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന ദിവസംമാത്രം ആഫ്ഫീസ്സിൽ പോയിട്ടുള്ള മാടൻഅഥവാ കരടി എന്നകദാപാത്രവും ആഫ്ഫീസ്സിൽ ചെന്നിട്ടു ഇന്നുഎന്ത് ചെയ്യും എന്നു രാവിലെമുതൽ വൈകിട്ട് വരെതലപുകഞ്ഞു ആലോചിക്കുന്ന ചെറുത്‌ എന്ന കദാപാത്രവുംആണ് ദീപാവലി ആഖോഷിക്കാൻപോകുന്നത്.

നാട്ടിൽ പോകേണ്ട ആവശ്യം വരുമ്പോൾ മാടന്റെകാർ ഓടിച്ചു പോവുകഎന്നത് സ്ഥിരം ചടങ്ങാണ്. അതിനുഅതിന്റെതായ ചില ചടങ്ങുകളുംഉണ്ട്. ആദ്യം ബാംഗ്ലൂരിൽ ഉള്ളഏതെങ്കിലും വൈൻ ഷാപ്പിൽകയറി ശുദ്ധമായ ബിയർവാങ്ങണം. ബാംഗ്ലൂർ ലെ മദ്യത്തിന്റെമഹാത്മ്യം എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്‌. നാട്ടിലെസ്പിരിറ്റ്‌ കലർന്ന മദ്ധ്യം കുടിച്ചവർനല്ല ശുദ്ധമായ മദ്ധ്യം കുടിക്കുമ്പോഴുള്ള അനുഭൂതി, അത് അനുഭവിച്ചുതന്നെ അറിയേണ്ട കാര്യമാണ്. ആദ്യത്തെപകുതി ദൂരം ചെറുത്‌ മദ്യപിച്ചുഉറങ്ങും അപ്പോൾ മാടൻ വണ്ടിഓടിക്കണം, ബാക്കി പകുതി തിരിച്ചും. അതാണ് കണക്കു അല്ലെന്ക്കിൽ അത്മാത്രമാണ് കണക്കു.

പതിവ് പോലെ സാധനവും വാങ്ങിവണ്ടി പുറപ്പെട്ടു. മാടൻ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നു. ചെറുതിന് ബിയർ അടിച്ചാൽ വലിക്കണംഎന്നൊരു ആഗ്രഹം പതിവാണ്. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നസിഗരെട്ടു തീർന്നും പോയ്. വണ്ടി ഒതുക്കി സിഗരെട്ടു വാങ്ങാൻ പറ്റിയ കട നോക്കി പോകുമ്പോൾ പതിവില്ലാതെ ഒരുപാടു പടക്ക കടകൾ റോഡിനു ഇരു വശത്തും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. സ്ഥലം കര്ണാടക തമിൾ നാട് ബോർടെർ. സംഭവം ദീപാവലിയുടെ തലേന്നാണ് നടക്കുന്നത്.

"അളിയാ ഇവിടെ പടക്കത്തിന് നല്ല വില കുറവാരിക്കും" പതിവ് പോലെ ചെറുത്‌ തള്ളി ഇറക്കി.

"ചേച്ചീടെ പിള്ളേർക്കു ദീപാവലി ആഖോഷിക്കാൻ എനിക്ക് കുറച്ചു പടക്കം വാങ്ങണം" മാടൻ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

പിന്നെ അധികം ആലോചിച്ചില്ല വണ്ടി ചവട്ടി സൈഡ് ആകി. വണ്ടിയിൽ നിന്ന് കാല് കുത്തിയതും കാത്തിരുന്ന ഏതോ വലിയ ഇരയെ കിട്ടിയ മാതിരി നാലു കടയിൽ നിന്നും ഉള്ള ആളുകൾ നാലു സൈടിലേക്കു വിളിച്ചു തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഒരു വിതത്തിൽ ഒരു കടയിൽ മാത്രമായ് കയറുവാൻ സാദിച്ചു. കാറിൽ വന്നത് കൊണ്ടാണോ എന്തോ സൂപ്പർ മാർകെറ്റിൽ കയറുമ്പോൾ എടുക്കാറുള്ള ബാസ്ക്കെടിനെക്കാൾ വലിയ ഒരു ബാസ്കെറ്റ് എടുത്തു കടക്കരാൻ കൈയ്യിൽ തന്നു. ബാംഗ്ലൂരിൽ DROPS എന്ന സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ നേടിയ പ്രവര്ത്തി പരിചയം വച്ച് മാടൻ പടക്കം വാരി കുട്ടയിൽ ഇട്ടു.

"അളിയാ പൂതിരീം കംബിതിരീം മാത്രമേ എടുക്കുന്നുല്ലോ, പൊട്ടുന്ന ഐറ്റം ഒന്നും ഇല്ലെ?" ചെറുതിന് സംശയം.

"പൊട്ടുന്ന ഐറ്റം കുട്ടികള്ക്ക് ഇഷ്ട പെടില്ല" വളരെ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി.

"അതല്ല നാളെ കൊച്ചിയിലെ വീട്ടില് നമുക്ക് ആഖോഷിക്കാൻ...."

പറഞ്ഞു മുഴിവിപ്പിക്കും മുൻപേ ധാ കിടക്കുന്നു നാലഞ്ചു മാലപ്പടക്കം കുട്ടയിൽ. കാശ് വീശി എറിയുക പണ്ടേ മാടനു ഇഷ്ട്ടമുള്ള പരുപാടി ആണ്. അങ്ങനെ ഡീസൽ അടിക്കാൻ വച്ച കാശിനു വണ്ടി നിറയെ പടക്കവുമായ് കാർ എടുത്തു. ഇനി ഡീസൽ അടിക്കുവാനുള്ള കാശ് കേരളത്തില നിന്നുള്ള തുണ്ട് അയച്ചു തരണം (ടെക്നോളജി പുരോഗമിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഇങ്ങനെയും ചില ഗുണങ്ങളുണ്ട്). ചെറുത്‌ ബിയർ സിപ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മാടൻ അതിനായുള്ള ഫോണ്‍ കാൾ ചെയ്തു ശെരിയാക്കി. വണ്ടി ഓടി പകുതി ദൂരം ആയപ്പോഴേക്കും മാടൻ ഉറങ്ങി കിടന്ന ചെരുതിന്നെ കുത്തി പൊക്കി (ചവട്ടി പൊക്കി എന്നു പറയുന്നതാകും കൂടുതൽ ശെരി).

"ഇനി നീ ഓടിക്കു, എനിക്ക് റസ്റ്റ്‌ എടുക്കണം" മാടന്റെ ഓർഡർ വന്നു കഴിഞ്ഞു.

മാടനു വണ്ടി ഓടിച്ചു ഒരിക്കലും മടുക്കാറില്ല, ഇതു കള്ളു കുടിക്കാൻ മുട്ടിയിട്ടുള്ള ഉത്തരവാണ്. അങ്ങനെ താക്കോൽ കൈ മാറി യാത്ര തുടർന്നു. സ്വതവേ ഒരു ഉറക്ക ബ്രാന്തനാണ് ചെറുത്‌ എങ്കിലും മാടൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ചെറുത്‌ ഒരിക്കലും ഉറങ്ങാറില്ല. മാടന്റെ കൂർഖം വലി അത്ര കണ്ടു പ്രസിദ്ധമാണ്.

വെളുപ്പിനെഅഞ്ചു മണി ആയപ്പോൾആലുവയിലുള്ള ഒരു പെട്ടികടയിൽ ചെറുത്‌ വണ്ടി ഒതുക്കി. വണ്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന മദ്യത്തിന്റെ അല്ലാത്ത ഏക കുപ്പിയിൽ നിന്നും കുറച്ചുവെള്ളം കൊണ്ട് മുഖം കഴുകിരണ്ടു പേരും വീണ്ടും ഉണ്മെഷവനായ്.

"രണ്ടു ചായ രണ്ടുകിങ്ങ്സ്" ആരാണ് ആദ്യം പറഞ്ഞത്എന്നു ഉറപ്പിക്കാനാകില്ല.

സിഗരട്ട് വലി കഴിഞ്ഞുമാടൻ വണ്ടി എടുത്തു. ആക്സിലെരെട്ടൊർ അമർത്തി ചവിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെങ്കിലും കാര്യംവ്യെക്തമാണ്. രാവിലെ ഒരു വലികഴിഞ്ഞാല ചില പതിവുകൾഒക്കെ ഉണ്ട്, ഇംഗ്ലീഷ് കാര്"പ്രകൃതിയുടെ വിളി" എന്നും മറ്റുമാണ്ഇതിനെ പറയാറ്. സ്ഥിതി അധികം വഷളാക്കാതെ തന്നെ മാടൻ വണ്ടിഎറണാകുളത്തുള്ള ഒരു പറ്റംIT തൊഴിലാളികളുടെ വീട്ടില് നിർത്തി. അല്ലഅവിടെയാണ് പോകേണ്ടിയിരുന്നതും. ചേടത്തി, മണ്ടൻ, ഹാസൻഎന്നിവരാണ്‌ ഇവിടെ താമസം. വെളുപ്പിനെപത്തു മണിക്ക് മാത്രം എഴുന്നേറ്റുശീലമുള്ള അവരെ രാവിലെ ആറുമണിക്ക് വീട് അതിക്രമിച്ചു കയറിഉണർത്തിയത് ഇഷ്ടമായില്ല എന്നു തോന്നുന്നു. അതിന്റെപ്രതിഷേധം എന്ന പോലെ പുതപ്പുഒന്നുടെ വലിച്ചു മുഖം മറച്ചുമൂന്നും വീണ്ടും ഉറക്കമായ്. ചെറുത്‌ ഒരു പ്രവാസി ആകുന്നതിനുമുൻപ് കൊച്ചിയിൽ ഇവരോട് ഒപ്പമായിരുന്നുജോലി. സ്ഥലം കാലിയാക്കും മുൻപ്ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഒരുവലിയ മെത്തയിൽ ചേടത്തികിടന്നുറങ്ങുന്നു. ആ പുതപ്പിനടിയിലേക്കുചെറുതും ചേക്കേറി. പ്രഭാത കർമങ്ങൾസാദിച്ച ശേഷം മാടൻ ഇന്നുഎന്ത് അടിക്കും എന്ന ഗൌരവമേറിയചിന്തകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു ഉറങ്ങി വീണു.

സമയം 11 മണിയായ്‌ സിഗരറ്റിന്റെ മണംഅടിച്ചു രണ്ടു പേരും ഉണർന്നു. ഈ വീട്ടിലെ അന്തേവാസികളെഒന്നും കാണാനും ഇല്ല (കേരളത്തിൽ ആന്നു അവധിയില്ല). മണം പിന്തുടർന്ന്പടികൾ ഇറങ്ങി ചെന്നു, അതാഅവിടെ കസേരയിൽ കാലും നീട്ടിസിഗരെട്ടും വലിച്ചു ഇരിക്കുന്നു ബിലാഷ്. കോളേജിൽ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചതാണ്. എറണാകുളത്സ്വന്തം വീടുള്ളതിനാൽ ഇന്നൊസെന്റ് കല്യാണരാമനിൽ വേസ്റ്റ് ഗ്ലാസും പിടിച്ചോണ്ട്വരുന്നത് പോലെ വെള്ളമടിക്കാനുള്ള അവസരംതേടി വന്നതാണ്‌.

"വേഗംപോയി റെഡി ആകുചെറുക്കാ... പരുപാടി തുടങ്ങണ്ടേ..." ഉത്തരവ്വന്നു കഴിഞ്ഞു.

എടുക്കേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് ചെറുതും ബിലാഷും കൂടെതീരുമാനം ആക്കി. ബീവേരെജിലേക്ക് പോകാൻവേണ്ടി ബിലാഷ് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തപ്പോഴേക്കും മാടൻ തലയും ചൊറിഞ്ഞുഒരു നാണതോട് കൂടെ

"രണ്ടു ബിയര് കൂടെ എടുത്തേക്കുഒരു starters നു വേണ്ടി... പിന്നെ നിങ്ങള്ക്ക് വേണമെങ്കിൽ വേറെ എടുതോണംഇതിൽ കയ്യിടാൻ വരരുത്...".

പൂമുക വാതിൽക്കൽ സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന... എന്ന പാട്ട് ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധത്തിൽചൂട് കട്ടൻ കാപ്പിയും(എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുടിച്ചേ പറ്റു) പിടിച്ചുഇരിക്കുന്ന മാടന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് വിരാമമായ്അവർ വന്നു ചേർന്നു. ചെറുതിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളചിരി ഉണ്ട്. എന്തെക്കൊയോചെയ്തു തീർക്കാനുള്ള ഭാവത്തിൽ ബിലാഷ് നടക്കുന്നു. മാടൻ ബീയറിൽ തുടങ്ങി, ബാക്കിയുള്ളവർ പെഗ്ഗ് കണക്കു തുടങ്ങി. മൂന്നു ആണ് കണക്കു... അത് കഴിഞ്ഞാൽ കുഴപ്പമാണ് ... അതാണ്ചെറുതിന്റെ ഒരു രീതി. രണ്ടര പെഗ്ഗ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചെറുത്‌ പറഞ്ഞു

"ആലിയാ നമുക്ക് ദീപാവലിആഖോഷിക്കണ്ടേ?".

"അതിനെന്താട ഇന്നു നമുക്ക്മുഴുവൻ ആഖോഷിക്കാം... ഞാൻ ഇന്നു വീട്ടിൽ പോകുന്നില്ല".

ബിലാഷ് പറഞ്ഞാൽ പറഞ്ഞതാണ്‌.

"അതല്ലട ഞങ്ങൾ പടക്കം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.. നമുക്ക് അത് പൊട്ടിക്കാം" ചെറുത്‌ നയം വ്യക്തമാക്കി.

സമയം ഉച്ചക്ക് രണ്ടുമണി ആയി കാണും. മൂന്ന് പേരും കൂടെ വീടിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്നു മാലപ്പടക്കം ഊരിഓരോ കഷണങ്ങളായ് എറിഞ്ഞുപൊട്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചിലതൊക്കെ അപ്പുറത്തെവീട്ടിലെ ബാൽക്കണിയിൽ പോയ് വീഴുന്നുണ്ട്‌. അവിടെ മൂന്ന് നോർത്ത് ഇന്ത്യൻപെണ്‍കുട്ടികളാണ് താമസം. ഭാഗ്യത്തിന് അവരാരും അവിടെ ഇല്ല. വേലക്കാരി മാത്രമേ ഉള്ളു. ദീപാവലിക്ക്പടക്കം പൊട്ടീര് കേട്ടിട്ട് പോലുംഇല്ലാത്ത ചില അയൽവാസികൾഎത്തി കുത്തി നോക്കുന്നുണ്ട്. നട്ടുച്ചയ്ക്ക്ഈ ഭ്രാന്തന്മാർ എന്താണ് കാണിക്കുന്നത്എന്ന്. ആകൊഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ മൂവരും ഉറക്കമായ്.

വൈകുന്നേരംആയപ്പോൾ വീട്ടിലെ അന്തേവാസികൾ (ചേടത്തി, മണ്ടൻ, ഹാസൻ) എത്തി. IT യിൽതല പുകഞ്ഞു പണിഎടുത്തിട്ട് വരുകയാണ്. ബിലാഷിനെ കാണാനില്ല. മുൻപ് സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ ബിലാഷ് വാക്ക്പറഞ്ഞാൽ വാക്കാണ്‌.

"ഡാ എനീക്ക്... പരുപാടി തുടങ്ങണ്ടേ" കൂട്ടത്തിൽ കള്ളു കുടിക്കാത്തഏക വ്യക്തി ആയഹാസൻ നിര്ബന്ധം തുടങ്ങി(കള്ളു കുടിയന്മാരുടെ touchings തിന്നു തീർക്കുന്നതിൽ ഡോക്ടരെടിനുശ്രേമിക്കുകയാണ് ഹാസൻ).

കുടിച്ചു തളർന്നു കിടക്കുന്ന രണ്ടു പേരുടെയും അവസ്ഥകണ്ടു സഹതാപം തോന്നിയ ചേടത്തിബൈക്ക് എടുത്തു പോയ്‌ അടുത്തറൌണ്ട് മയക്കു വെടിയുമായ് എത്തി. ഇപ്പ്രാവശ്യം കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചു കൂടികേരള തനിമയിലാണ്. മുകളിലത്തെനിലയിൽ എല്ലാവരും വട്ടത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. അതിനു നടുവിലായ് പൂക്കളം ഇട്ടമാതിരി പല തരംഅച്ചാറുകളും മിക്സ്റ്റെരുകലും നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാത്തിന്റെയുംഒത്ത നടുവിലായ് ഒരുഫുൾ MH . എല്ലാവരും കൂടി , അങ്ങനെദീപാവലി വീണ്ടും ഒരു ആഖോഷമായ്.

ആരോ നടക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടുഎല്ലാവരും നിഷബ്ധമയ്. കോണി പടികളിലൂടെഒരു തൊപ്പി ഉയർന്നു വരുന്നു. പെട്ടന്ന് തൊപ്പികളുടെ എണ്ണംമൂന്നായ്‌. ഒപ്പം തൊപ്പിയില്ലാത്ത രണ്ടുതലകളും. മദ്ധ്യം തലയ്ക്കു പിടിച്ചത്കൊണ്ട് തോന്നുന്നതാണോ അതോ സത്യമാണോഎന്ന് മനസിലാകാതെ എല്ലാവരും എന്ത്ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ ഇരിക്കുന്നു.

പെട്ടന്ന് ഒരു പോലീസുകാരന്റെ ചോദ്യം " എന്താടാ ഇവിടെ പരുപാടി?"

കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ഫിറ്റ്‌ ആയവൻ സംസാരിക്കണം എന്നാണല്ലോകള്ള് കുടിയന്മാരുടെ ശാസ്ത്രം. ഉരുളക്കു ഉപ്പേരിഎന്ന വണ്ണം നടുക്കത്തെഅച്ചാര് പൂക്കളം ചൂണ്ടി കാട്ടിമണ്ടൻ പറഞ്ഞു

"സാറേ ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ്പരുപാടി..."

പോലീസു കാരൻ അത്സ്പോര്ട്സ് മാൻ സ്പിരിറ്റിൽഎടുത്തെങ്കിലും കൂടെ വന്ന രണ്ടു പേര്ക്ക് അത്സുകിച്ചില്ല.

"സാറെ മുറിക്കു അകത്തുകാണും" അവൻ മുറുമുറുത്തു.

പോലിസുകാരു എല്ലാമുറിയിലും കയറി പരിശോദിക്കുന്നു. എന്താണ്സംഭവിക്കുന്നത്‌ എന്ന് അറിയാതെ അഞ്ചുപേരും ഗ്ലാസ്സ് കൈയ്യിൽ മുറുകെപിടിച്ചു.

"നമക്ക് ഭ്രാന്ത് ആയതാണോഅതോ നാട്ടു കാര്ക്ക്ഭ്രാന്തു ആയതാണോ?" ആദ്യമായ് അക്ഷര പെഷകില്ലാതെചേടത്തി ഒരു വാക്യംതികച്ചു പറഞ്ഞു.

മദ്യപാനികളോട് അല്പം താല്പര്യം ഉണ്ടെന്നുതോന്നിക്കുന്ന ഒരു പോലീസുകാരൻ ആഗമന ഉദ്ദേശ്യം വ്യക്തമാക്കി. നാട്ടുകാർ കംപ്ലൈന്റ്റ്‌ കൊടുത്തു അത്രേ. ഇവിടെഅനാശാസ്യം നടക്കുന്നു പോലും (സ്വതവേപൊങ്ങച്ച ക്കാരായ എറണാകുളം നിവാസികൾക്ക്പടക്കം പൊട്ടിച്ചത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല അതിന്റെ ചൊരുക്ക് അവർകംപ്ലൈന്റിൽ ഒതുക്കി).

മല പോലെ വന്നത് എലിപോലെ പോയ്‌ എന്ന്പറയും പോലെ ഒടുവിൽ പടിഇറങ്ങുമ്പോൾ പോലിസ് കാരൻ ഉപദേശംതുടങ്ങി

"മക്കളെ മുകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾതാഴത്തെ വാതിൽ പുട്ടിയിടനം. അല്ലെങ്കിൽഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കയറിയത് പോലെകള്ളന്മാർ കയറാൻ സാധ്യത ഉണ്ട്. സൂഷിക്കണം!".

"സാറേ ഒന്നുടെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കണ്ടേ" ഒന്നും കിട്ടാത്തതിൽ നാട്ടുകാരന്റെചൊരുക്ക് തീര്ന്നിട്ടില്ല.

മുൻപ് പറഞ്ഞ സിദ്ധാന്തംവീണ്ടും ഉയർന്നു "അപ്പം എന്റെ പുതിയറീബോക്ക് ന്റെ ഷൂ കാണാതെപോയതിനെ കുറിച്ച് നിങ്ങള്ക്ക് എന്താണ്പറയാനുള്ളത്?" മണ്ടൻ ഞൊടി ഇടയിൽപ്രതികരിച്ചു.

ശബ്ദത്തിനു കനം പോരഞ്ഞത്കൊണ്ട് തല്ക്കാലം തടി ഊരി. പോലീസു കാരെ യാത്ര ആക്കാൻവേണ്ടി ചെറുത്‌ പടി വാതിൽക്കൽവരെ ചെന്നപ്പോൾ അവിടെശാലു മേനോനെ അറസ്റ്റ്ചെയ്തപ്പോൾ ഉണ്ടായതിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഒരുജനക്കൂട്ടം. അല്ലെങ്കിലും മലയാളികള്ക്ക് ആരെ എങ്കിലുംതാഴ്ത്തി കെട്ടുകയോ അപകീർത്തി പെടുത്തുകയോചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേകസുഖം കിട്ടാറുണ്ട്.

"മക്കള്കതകു കുറ്റി ഇട്ടുകിടന്നോള്"

പോലിസ് കാരന്റെ വാക്കുകൾകേട്ടപ്പോൾ ഇന്ത്യ പാകിസ്ഥാനോട് ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിച്ചു തോൽക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നധിനെക്കാൾ ദുഖവും മ്ലാനതയും അവിടെകൂടി നിന്ന ജനകൂട്ടത്തിന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.

പിന്നീടു കേട്ടത്: പിറ്റേന്ന് ആദ്യമായ്അവിടുത്തെ നാട്ടുകാർ പലരും ദീപാവലിക്ക്പടക്കം പൊട്ടിച്ചു ആഖോഷിക്കാൻ തുടങ്ങി അത്രേ.