me[n]talmolecule

ΝΤΡΟΠΗ

noreply@blogger.com (ArisX) — Fri, 05 Mar 2010 14:58:00 +0000

Αλληλεγγύη στους "γνωστούς-άγνωστους" με τις γραβάτες

noreply@blogger.com (ArisX) — Thu, 04 Mar 2010 22:39:00 +0000

Αναγκάζουν λοιπόν τον απλό εργαζόμενο να πληρώσει το λογαριασμό ενός διαρκούς πάρτυ στο οποίο δεν συμμετείχε ποτέ. Να επωμιστεί τη σπατάλη στην οποία επιδίδονται αυτοί και τα κομματικά τους πελατολόγια μέσα σε αυτό το σύστημα-ρουφήχτρα δημόσιου χρήματος που έχουν εγκαταστήσει εδώ και χρόνια.

Οι προηγούμενοι εξελέγησαν με σύνθημα την αξιοκρατία και τη διαφάνεια και αποδείχτηκαν πρωταθλητές στη διαφθορά. Ετούτοι εξελέγησαν με σύνθημα την κοινωνική δικαιοσύνη και αυξάνουν 2 μονάδες τον ΦΠΑ. Τον φόρο που πληρώνουν όλοι με ίδιο ποσοστό ανεξάρτητα από την οικονομική ισχύ τους. Όλοι εκτός από τους επιχειρηματίες που δεν τον καταβάλουν καν γιατί βαφτίζουν προσωπικές τους δαπάνες σαν εταιρικές, οπότε ο ΦΠΑ για αυτούς εκπίπτει.

Ζητούν μάλιστα συναίνεση και επικαλούνται την εθνική συνοχή. Η συναίνεση και η εθνική συνοχή όμως θα έχουν νόημα μόνο όταν καθίσουν στο σκαμνί οι εκάστοτε Βατοπεδινοί, Δομημένοι, Υπεράκτιοι και όλοι οι καταχραστές του δημόσιου χρήματος, αυτοί οι "γνωστοί-άγνωστοι" με τις γραβάτες που λεηλατούν ανενόχλητοι τη δημόσια περιουσία και δίνουν και συμβουλές από πάνω για το πως θα ξεφύγουμε από την κρίση.

Θα έχουν νόημα μόνο όταν καταργήσουν τον ιδιότυπο κρατικό καπιταλισμό ανατολικού τύπου που επιτρέπει τρελές μπίζνες στους αυλικούς των υπουργών. Που βγάζει κρατικά ομόλογα από τη μία τσέπη του δημοσίου για να τα βάλει στην άλλη μοιράζοντας προμήθειες σε φίλους χρηματιστές του υπουργού ή που πληρώνει 2 εκατομμύρια ευρώ για έναν ιστοτόπο υπουργείου που στην ελεύθερη, από φίλους υπουργών, αγορά θα κόστιζε 500 ευρώ.

Θα έχουν νόημα όταν σταματήσουν το χάρισμα χρημάτων με χίλιους τρόπους σε ημέτερους ρουσφετοδέκτες και το χάρισμα των φόρων σε "άπορους" γιατρούς του Κολωνακίου και "φτωχούς" μεγαλοεπιχειρηματίες.

Μέχρι να τα κάνουν όλα αυτά, η συναίνεση είναι παγίδα και η εθνική συνοχή απάτη.

Edit (5/3): Blog αντίδρασης στα Νέα μέτρα: You Pay Your Crisis.

Ρωμιοσύνη roaming

noreply@blogger.com (ArisX) — Tue, 23 Feb 2010 07:58:00 +0000

[-] Οι Έλληνες μετανάστες δεν ήταν "τέτοιοι". Ήταν σκληροί και τίμιοι δουλευτές και μοχθούσαν τα λεφτά τους. Οι Έλληνες ακόμα και σαν οικονομικοί μετανάστες, όταν το 1900 γέμιζαν πλοία και εγκατέλειπαν την πατρίδα σωρηδόν σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, σαλπάροντας προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ακόμη και τότε στην οικονομική τους ανέχεια ήταν κυριλέ. Οι Έλληνες μετανάστες μεταλαμπάδευαν όπου πήγαιναν το ελληνικό (άπλετο φυσικά) φως.

Δυστυχώς, δεν είναι ακριβώς έτσι όπως το θέλει η "κοινή γνώμη". Η λέξη "Έλληνας" σε λεξικά της εποχής:

Greek \Greek\, n.

1. A native, or one of the people, of Greece; a Grecian; also, the language of Greece. [1913 Webster]

2. A swindler; a knave; a cheat. [Slang] [1913 Webster]

Without a confederate the... game of baccarat does not... offer many chances for the Greek. --Sat. Rev. [1913 Webster]

3. Something unintelligible; as, it was all Greek to me. [Colloq.][1913 Webster]

Source: The Collaborative International Dictionary of English v.0.48

Βλέπε 2η ερμηνεία:
swindler: ουσ. απατεώνας # καταχραστής.
knave: (απηρχ.) παλιάνθρωπος, κάθαρμα, "τομάρι".

[-] Οι Έλληνες μετανάστες δεν ήταν "τέτοιοι". Οι Έλληνες φυλούν τον Οδυσσέα μέσα τους. Είναι πανέξυπνοι, πολυμήχανοι και όπου έφτασαν, όχι μόνο βοήθησαν την τοπική οικονομία αλλά διέπρεψαν, διακρίθηκαν και καταξιώθηκαν.

Τότε γιατί μας ενοχλεί τόσο που ο Θανάσης έχει Αλβανίδα προϊσταμένη στην τράπεζα που δουλεύει; Οι Αλβανοί απαγορεύεται να προκόψουν με τους όρους της ελεύθερης, κατά τα άλλα, αγοράς; Πάρτε το χαμπάρι μαλάκες Αλβανοί, (και) η αξιοσύνη είναι ελληνική; Η απάντηση είναι φυσικά ότι οι μετανάστες ήταν πιο βολικοί σαν εργατική τάξη της πάλαι ποτέ ελληνικής εργατικής τάξης (αυτής που πούλησε το Ντάτσουν και οδηγεί Καγιέν με "χρηματοδότηση 0%" και παρακράτηση κυριότητας, το επαγγελματικό για SUV). Στήριζαν τα "υπόγεια" της οικονομίας, όπως το έκαναν οι Έλληνες στην Αμερική, την Αυστραλία, τη Γερμανία και ταυτόχρονα εντελώς παράδοξα τους προσάπτονταν λίγο πολύ και οι οικονομικές κρίσεις που έρχονταν από τα ρετιρέ.

Όπου φτωχός κι η μοίρα του.

Με τιμή, ο "εθνομηδενιστής" και "επαγγελματίας μετανάστης",
ArisX

ΥΓ: Μήπως η προϊσταμένη του Θανάση είναι μία από τις αιτίες του trendy φασισμού;

Παράπλευρες απώλειες

noreply@blogger.com (ArisX) — Tue, 16 Feb 2010 22:58:00 +0000

Κατά τη χθεσινή σύλληψη των κακοποιών στο Βύρωνα, εν μέσω διασταυρούμενων πυρών βρέθηκε ένας νέος άνθρωπος 25 χρονών. Ένας καθημερινός άνθρωπος που εκείνη την ώρα δούλευε το μεροκάματό του, πατέρας ενός παιδιού 18 μηνών. Έτσι, χθες χάθηκε μια ζωή και ριμάχτηκε τουλάχιστον άλλη μία. Για την ΕΛ.ΑΣ. όμως η επιχείρηση αυτή ήταν "επιτυχημένη", σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση στη συνέντευξη τύπου.

Για την ΕΛ.ΑΣ. ήταν "ζήτημα τιμής" να πιαστούν οι δύο σκληροί κακοποιοί που γελοιοποίησαν δύο αστυνομικούς δένοντας τους χειροπόδαρα την προηγούμενη μέρα. Χθες λοιπόν μάθαμε ότι (αντίθετα με το γνωστό ρητό) η Tιμή έχει τιμή και μάλιστα πολύ ψηλή.

Ο διευθυντής της Ασφάλειας Αττικής ταξίαρχος Γιάννης Δικόπουλος, χαρακτηρίζοντας την αιματηρή επιχείρηση σαν "επιτυχημένη", προφανώς υιοθετεί την αποτρόπαια λογική της παράπλευρης απώλειας. Την ίδια λογική που επικαλούνται οι τρομοκράτες και οι εγκληματίες πολέμου για να νομιμοποιήσουν τις πράξεις τους όταν υπάρχουν αθώα θύματα. Όμως αυτή τη λογική δεν του την επιτρέπει η θέση του που είναι να προστατεύει τους πολίτες.

Γι' αυτό ο κάθε κ. Δικόπουλος καλό θα ήταν πριν σπεύσει να μοιράσει δάφνες, να κάνει δύο νοητικά πειράματα: Πρώτον, να αναρωτηθεί αν αυτό που γράφει η προκάτ ανακοίνωσή του, μπορεί να το αναγνώσει ενώπιον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Γιατί έχω την εντύπωση ότι υπάρχουν κάποιοι μπροστά στους οποίους θα ντρεπόταν να πει όσα είπε χθες στις τηλεοράσεις. Δεύτερον, να αναρωτηθεί αν θα μπορούσε να διαβάσει την ίδια ανακοίνωση στο γυαλί, σε περίπτωση που το αθώο θύμα δεν ήταν ένας φτωχός νέος πατέρας από την Αλβανία, αλλά μία διάσημη προσωπικότητα.

Αλήθεια, οι πολιτικοί του προϊστάμενοι, οι "προστάτες του πολίτη" με τ' όνομα, έχουν την ίδια άποψη για το αν η επιχείρηση ήταν επιτυχής;

The Truth about Santa

noreply@blogger.com (ArisX) — Fri, 25 Dec 2009 19:16:00 +0000

How does Santa Claus manage to traverse the entire globe in just a few hours, delivering presents to millions of well-behaved children?

He relies on some impressive gadgets: miniature flying robots, advanced satellites, highly sensitive surveillance devices, memory-erasing milk, self-assembling toys, and a warp-drive-powered sleigh that's capable of bending and twisting space-time to such an extent that it slips Santa and his reindeer out of the observable universe.

Where did he get all this stuff?

He could not have invented everything himself. He would have had to devise E=mc2 decades before Einstein, then sprinted through a century of scientific advances, pushing his understanding of how the universe works to the level of scientists working in, say, the 23rd century. If Santa were that smart, there is no way he would have been able to resist publishing his results.

It's clear that someone provided Santa with the technology he needs. But who?

Περισσότερα...
A visitor from the future would be a strong candidate. Perhaps some 23rd-century inventor living on Earth - or, if we burn out our current home, in an underground base on Mars - had a warp-drive-related "Eureka!" moment while sitting in the bathtub. Given the likelihood of water scarcity in a future habitat of that sort, that bathtub might very well have been full of their own recycled, treated and purified urine; that presumably wouldn't bother them much, since it was probably fairly standard.

Now, how would that urine-washed thinker's greatest work find its way back to the North Pole? Time travel?

In 1949, Kurt Gödel published one of the first mathematical descriptions of how it could work. In his version, the universe has paths called closed time-like curves that might allow you to jump in a ship, fly for a while, and end up right back where you started in space and time.

The hitch is that Gödel's model calls for a cosmos that rotates, and astronomers have since discovered that the universe is expanding, not spinning. What an idiot.

Still, there are other options. Amos Ori, a physicist at the Technion in Israel, has been working on a time-travel scheme in which all you need is to harness the power of gravity to build a time-travelling path through space-time. It's also conceivable that the universe has done this on its own, so that our 23rd-century travellers could fly through a warped region of space-time and eventually pop out far in the past.

The catch, though, is that they wouldn't be able to control where and when they'd be going. The idea that Santa's friends from the future would be able to even land on Earth is seriously suspect.

All of which leads to the only logical conclusion: Santa's technology is of alien origin.

Earth's scientists have not yet had contact with intelligent, Christmas-focused life from another world, but there have been some encouraging signs. In 2007, astronomers using the European Space Agency's XMM-Newton X-ray observatory identified a cloud of high-temperature gas in the Orion galaxy and pointed out that it vaguely resembled Santa Claus. Cynics might interpret this as an effort to attract media attention, but who knows? Perhaps it really was a signal of some sort - a message from a benevolent, Christmas-loving species saying, "Hey, we're over here!"

Why would such an advanced alien civilisation single out a white-bearded, big-bellied man and outfit him with all that technology? Perhaps they reasoned that by giving someone the tools to deliver gifts across the world, they would accelerate the moral evolution of humanity. Wars would end; diners would leave more generous tips; drivers aiming for the same parking spot would stop and wave each other ahead, saying, "No, take it, it's yours."

But we know that these aliens are highly intelligent, so this line of thinking can't be right either. Sadly, the answer remains elusive. Still, we do know something about the man these aliens chose, the man who would become Santa Claus. There is strong evidence that he was a shipbuilder named Jebediah Meserole, and that before moving to the North Pole, he lived in Greenpoint, Brooklyn.

From Gregory Mone's "The Truth About Santa", via CultureLab.

Χρόνια Πολλά, πολλές ευχές.

Ο Ζητάς με το όπλο, ο Χρυσοχοϊδης και ο διάλογος στα social networks και τη μπλογκόσφαιρα

noreply@blogger.com (ArisX) — Tue, 08 Dec 2009 19:23:00 +0000

Χθες (7/12) νωρίς το πρωί είδα στο blog Αφορμή τη φωτογραφία ενός αστυνομικού με το όπλο ανά χείρας στην προχθεσινή διαδήλωση.

Xωρίς να έχω την παραμικρή ελπίδα ότι θα πάρω απάντηση, έκανα την εξής ερώτηση προς τον χρήστη του Twitter chrisochoidis, τον λογαριασμό του οποίου προφανώς διαχειρίζονται συνεργάτες του υπουργού (οι εικόνες γίνονται πιο ευανάγνωστες με "κλικ"):

Λίγα λεπτά αργότερα, προς έκπληξη μου, το γραφείο του υπουργού απάντησε με διπλό tweet στην ερώτηση (θέτοντας το πρώτο σκέλος της αυτολεξεί σε εισαγωγικά):

Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένας διάλογος γύρω από αυτή την απάντηση στο Twitter και σε άλλο social network (Facebook):

(Εικόνα από τον constantnos, επώνυμα αλλοιωμένα από εμένα).

Όχι ότι έχει καμία σημασία αλλά είναι ενδιαφέρον να πω ότι στο γεγονός ότι ο υπουργός είχε διάλογο με χρήστες του Twitter για το συγκεκριμένο θέμα αναφέρθηκε εις συμμετέχων στη βραδινή "Ανατροπή" προκαλώντας την απορία "με ποιους μιλάει;" με το γνωστό περιφρονητικό/απαξιωτικό ύφος από την πλευρά του Πρετεντέρη.

Στο θέμα αναφέρθηκε (σε ευρύτερη βάση) και ο Πιτσιρίκος στο blog του, σε ανάρτηση με τίτλο: "Δεν είναι έτσι", στο οποίο αναφέρει: "Έχουν γραφτεί και ειπωθεί απίστευτα ψέματα με αφορμή αυτή τη φωτογραφία. Οι δημοσιογράφοι -αλλά και οι πολίτες- θα πρέπει να λένε την αλήθεια και να μη λαϊκίζουν. Είναι άλλο πράγμα να καταδικάζεις τη δολοφονία ενός 15χρονου από έναν αστυνομικό και άλλο να υποστηρίζεις πως ο αστυνομικός της φωτογραφίας ήθελε να σκοτώσει. Αν αύριο κάποιοι δολοφονήσουν αυτόν τον αστυνομικό ή κάποιον άλλον αστυνομικό, θα επικαλεστούν στην προκήρυξή τους τη φωτογραφία με "τον πιστολέρο που ήθελε να σκοτώσει πολίτες στη διαδήλωση". Θα επικαλεστούν ένα ψέμα για να δολοφονήσουν κάποιον. Κάποιοι θέλουν νεκρούς πάση θυσία. Εγώ όχι."

Με αφορμή τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, εξηγώ εδώ την άποψή μου (όπως και στον συναθροιστή όπου δημοσιεύτηκε η φωτό -από μένα- και το άρθρο του Πιτσιρίκου -από τον χρήστη plagal-):

Κάνω λάθος ή μου φαίνεται ότι με αυτή τη λογική οδηγούμαστε στο ότι δεν έπρεπε να δει το κοινό αυτή την εικόνα; Ούτε πέρσι οι ΜΑΤάδες που έπαιζαν "σκοποβολή" με τους διαδηλωτές (βλέπε προηγούμενο post) "ήθελαν να σκοτώσουν κανέναν". Με αυτή τη λογική, ούτε εκείνη τη φωτογραφία έπρεπε να δει ο κόσμος;

Ο καθένας μπορεί να γράφει ότι θέλει ακόμα και να λαϊκίζει (όπως λέει ο Πιτσιρίκος). Το γεγονός είναι ότι έχουμε μια επαναλαμβανόμενη εικόνα και η απάντηση δεν είναι να την κρύψουμε (όπως κάνουμε συνήθως), αλλά να ελεγχθούν ουσιαστικά οι υπεύθυνοι. Που σημαίνει να ελεγχθούν χωρίς να προδικάζεται η κατάληξη της έρευνας (αθωωτική ή ενοχοποιητική), όπως εν ολίγοις έκανε ο κ. Χρυσοχοϊδης με την απάντησή του και όπως φυσικά γίνεται όλα αυτά τα χρόνια.

Αν ο αστυνομικός δέχτηκε επίθεση (που όλοι συμφωνούν ότι έτσι έγινε αν και διαφωνούν για το πότε τράβηξε το όπλο), είναι άλλων δουλειά να βρουν τους δράστες και να τους ελέγξουν. Εγώ σαν πολίτης και ψηφοφόρος, θέλω να τη δω αυτή τη φωτογραφία και η δουλειά μου είναι να ελέγξω την όποια εξουσία (την πολιτική και δημοσιογραφική που btw θέλει να ελέγχει ποιες εικόνες "κάνει" να βλέπω) για το αν κάνει σωστά τη δουλειά της.

Με αυτά δεν εννοώ ότι η φετινή περίπτωση είναι ίδια με τις περσινές. Κατά πάσα πιθανότητα, δεν είναι. Θα ασκήσω όμως την απειροελάχιστη πίεση που έχω στα χέρια μου σαν πολίτης (έστω σαν netizen) για να ελεγχθεί (αυτή και κάθε παρόμοια) ουσιαστικά και όχι στα λόγια.

ΥΓ: Θεωρώ περιττό να αναφέρω ότι συντάσσομαι με τον Πιτσιρίκο στο ότι δεν θέλω νεκρούς. Ούτε ανοιγμένο ρουθούνι δεν θέλω.

Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

noreply@blogger.com (ArisX) — Sat, 05 Dec 2009 09:30:00 +0000

Πέρασε ένας χρόνος...

(To βίντεο είναι απόσπασμα από το "Persepolis")

Radical Presentism

noreply@blogger.com (ArisX) — Wed, 04 Nov 2009 18:45:00 +0000

Στο ομότιτλο άρθρο του στο site του εκδότη του, ο Cory Doctorow, συγγραφέας και υπέρμαχος της ελαστικοποίησης των νόμων copyright (έχει χρησιμοποιήσει μάλιστα άδειες Creative Commons για κάποια από τα βιβλία του), εξετάζει το λογοτεχνικό του πεδίο, την Επιστημονική Φαντασία, από μια διεισδυτική οπτική γωνία: Ο Doctorow λέει ότι η ποιοτική Επιστημονική Φαντασία δεν προβλέπει το μέλλον αλλά το παρόν!

Για να εξηγήσει την άποψή του, ξεκινάει από κλασικά αριστουργήματα του είδους. Στο "Frankenstein", η Mary Shelley πραγματεύεται έναν φόβο που άρχισε να αναπτύσσεται την εποχή της: ότι οι επιστήμονες χάνουν τον έλεγχο της τεχνολογίας. Στο "1984" ο Orwell, πραγματεύεται πάλι ένα φόβο της εποχής του: ότι η τεχνολογία αλλάζει τις ισορροπίες των κοινωνικών δικαιωμάτων. Η διαχρονικότητα των θεμάτων, είναι ένα από τα στοιχεία που κατέστησαν τα δύο μυθιστορήματα τόσο σημαντικά. Περνώντας σε πιο πρόσφατα έργα, στο "Spook Country" του William Gibson, συγγραφέα του sci-fi milestone "Neuromancer" (στα ελληνικά "Νευρομάντης"), η υπόθεση τοποθετείται ένα χρόνο πριν την έκδοση του βιβλίου, μια ιδέα που ο ίδιος ο Gibson χαρακτήρισε με τον όρο "speculative presentism".

Συμφωνώντας με την οπτική του άρθρου, επαυξάνω με ένα καταπληκτικό βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Το "Dispossessed" της Ursula LeGuin (στα ελληνικά "Ο Αναρχικός των δύο Κόσμων"), το οποίο μπορεί κανείς να δει υπό το ίδιο πρίσμα. Η LeGuin έχει αριστοτεχνικά πλάσει έναν κόσμο αποτελούμενο από δύο πλανήτες, στο δεύτερο εκ των οποίων έχουν καταφύγει οι διαφωνούντες με το καπιταλιστικό σύστημα του πρώτου. Ο ήρωας, ο κορυφαίος φυσικός του αναρχικού/κομμουνιστικού πλανήτη, θέτει τις βάσεις μιας επαναστατικής επιστημονικής θεωρίας και γίνεται ο πρώτος πολίτης που ταξιδεύει ανάμεσα στους δύο πλανήτες με σκοπό να διαδώσει τη γνώση και να γεφυρώσει τις διαφορές. Το βιβλίο ξεκινάει μπροστά σε ένα τεράστιο τείχος και έχει εκδοθεί το 1974, στην κορύφωση της πρώτης περιόδου του ψυχρού πολέμου.

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Doctorow (στα αγγλικά), το οποίο είναι πολύ ενδιαφέρον και για άλλους, πλην της κεντρικής του ιδέας, λόγους:

Every writer has a FAQ—Frequently Awkward Question—or two, and for me, it’s this one: “How is it possible to work as a science fiction writer, predicting the future, when everything is changing so quickly? Aren’t you afraid that actual events will overtake the events you’ve described?” Περισσότερα...

It’s a fresh-scrubbed, earnest kind of question, and the asker pays the compliment of casting you as Wise Prognosticator in the bargain, but I think it’s junk. Science fiction writers don’t predict the future (except accidentally), but if they’re very good, they may manage to predict the present.

Mary Shelley wasn’t worried about reanimated corpses stalking Europe, but by casting a technological innovation in the starring role of Frankenstein, she was able to tap into present-day fears about technology overpowering its masters and the hubris of the inventor. Orwell didn’t worry about a future dominated by the view-screens from 1984, he worried about a present in which technology was changing the balance of power, creating opportunities for the state to enforce its power over individuals at ever-more-granular levels.

Now, it’s true that some writers will tell you they’re extrapolating a future based on rigor and science, but they’re just wrong. Karel Čapek coined the word robotto talk about the automation and dehumanization of the workplace. Asimov’s robots were not supposed to be metaphors, but they sure acted like them, revealing the great writer’s belief in a world where careful regulation could create positive outcomes for society. (How else to explain his idea that all robots would comply with the “three laws” for thousands of years? Or, in the Foundation series, the existence of a secret society that knows exactly how to exert its leverage to steer the course of human civilization for millennia?)

For some years now, science fiction has been in the grips of a conceit called the “Singularity”—the moment at which human and machine intelligence merge, creating a break with history beyond which the future cannot be predicted, because the post-humans who live there will be utterly unrecognizable to us in their emotions and motivations. Read one way, it’s a sober prediction of the curve of history spiking infinity-ward in the near future (and many futurists will solemnly assure you that this is the case); read another way, it’s just the anxiety of a generation of winners in the technology wars, now confronted by a new generation whose fluidity with technology is so awe-inspiring that it appears we have been out-evolved by our own progeny.

Science fiction writers who claim to be writing the future are more apt to be hamstrung by their timidity than by the pace of events. An old saw in science fiction is that a sci-fi writer can take the automobile and the movie theater and predict the drive-in. But the drive-in is dead, and the echoes of its social consequences are fading to negligibility; on the other hand, the fact that the automobile was responsible for the first form of widely carried photo ID and is thus the progenitor of the entire surveillance state went unremarked-upon by “predictive” sci-fi. Some of my favorite contemporary speculative fiction is instead nakedly allegorical in its approach to the future—or the past, as the case may be.

Consider Bruce Sterling’s The Caryatids (Bantam, 2009), an environmental techno-thriller—Sterling once defined a techno-thriller as “A science fiction novel with the president in it”—set in a mid-twenty-first century in which global warming has done its catastrophic best to end humanity. Finally forced to confront the reality of anthropogenic climate change, humanity fizzles and factions off into three warring camps: the Dispensation, an Al-Gorean green-capitalist technocracy; the Acquis, libertarian technocrats who’ll beta-test anything (preferably on themselves); and China, a technocracy based on the idea that technology can make command-and-control systems actually work, in contrast to the gigantic market failure that destroyed the planet. The play of these three ideologies serves as a brilliant and insightful critique of the contemporary approach to environmental remediation. Sterling especially gets the way that technology is a disruptor, that it unmakes the status quo over and over again, and that a battle of technologies is a battle in which the sands never stop shifting. Casting his tale into the future allows him to illustrate just how uneven our footing is in the present day—and the fact that the book consists of humans getting by, even getting ahead, despite all the chaos and devastation, makes The Caryatidsone of the most optimistic books I’ve read in recent days.

Moving back in time, there’s William Gibson’s Spook Country (Penguin, 2008), a science fiction novel so futuristic that Gibson set it a year before it was published. This was a ballsy, genius move, which Gibson characterized as “speculative presentism”—a novel that uses the tricks of science fiction in a contemporary setting, telling a story that revolves around technology and its effect on people. Gibson’s protagonist is Hollis Henry, a washed-up pop star who is writing for an art magazine published by a sinister, gigantic PR firm. An assignment brings her into the orbit of a set of post-national spies fighting an obscure and vicious battle, with motivations that are baffling and, eventually, wonderful. Contrasting spy craft, technological art, and the weird, hybrid semi-governmental firm that is characteristic of the twenty-first century, this book makes you feel like you are indeed living in the future, right here in the present.

Go further back to Jo Walton’s recently completed Small Change trilogy:Farthing (Tor, 2006), Ha’penny (Tor, 2007), and Half a Crown (Tor, 2008), a series of alternate history novels set in the United Kingdom after a WWII that ended with Britain retreating from the front and ceding Europe to the Third Reich in exchange for an uneasy peace. Now that peace is fracturing, as fascist Europe’s totalitarian logic demands that all its neighbors bend their rules, norms, and laws—otherwise the contrast would make the whole arrangement unbearable. If Europe is persecuting its Jews and allied England is not, then there is an unresolvable cognitive dissonance between the two states, one that can only be resolved by England slipping, bit by bit, into a “soft” totalitarian mirror of Nazi Europe. In this naked parable about the erosion of liberties around the world brought on by America’s War on Terror, Walton isn’t writing about the past any more than Sterling is writing about the future. Her books are a relentless, maddening, inevitable story of how good people let their goodness dribble away, drop by drop, until they find themselves holding nooses.

Science fiction is a literature that uses the device of futurism to show up the present— a time that is difficult enough to get a handle on. As the pace of technological change accelerates, the job of the science fiction writer becomes not harder, but easier— and more necessary. After all, the more confused we are by our contemporary technology, the more opportunities there are to tell stories that lessen that confusion.

Algorithm and Blues

noreply@blogger.com (ArisX) — Sun, 25 Oct 2009 18:20:00 +0000

Μία ματιά στη διαδικασία δημιουργίας του πολυσυζητημένου Logicomix των "superstars" των μαθηματικών Παπαδημητρίου και Δοξιάδη, σε τρία μέρη και με ελληνικούς υπότιτλους.

[YouTube, user margaritametzger]

Αν και κάπως υπερεκτιμημένο (έχουν γραφτεί διθύραμβοι) κατά την ταπεινή μου άποψη, το Logicomix είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πόνημα και μάλλον αρκετά πρωτότυπο και τολμηρό δεδομένης της παγκόσμιας κλάσης των δύο συγγραφέων. Εδώ η βιβλιοκριτική του από τους New York Times με τίτλο "Αlgorithm and Blues" από όπου και ο τίτλος της ανάρτησης.

Τουλάχιστον απολαύστε το...

noreply@blogger.com (ArisX) — Fri, 23 Oct 2009 23:25:00 +0000

αφού δεν μπορείτε να το αποφύγετε: British public must learn to tolerate the inequality as a way to achieve greater prosperity for all. Τάδε έφη ο νυν αντιπρόεδρος της Goldman Sachs (η πρεμούρα της οποίας για το ευρύτερο καλό καταδεικνύεται με λεπτομέρειες στην προηγούμενη ανάρτηση), πρώην σύμβουλος της Margaret Thatcher και δια παντός λόρδος Griffiths, αναφορικά με τις αστρονομικές αμοιβές στο City [via Tsimitakis tweet]. Η θέρμη με την οποία αγκάλιασαν την υπόδειξη οι αναγνώστες της Guardian, όταν δημοσιεύτηκε προχθές, ήταν μοναδική. Τα μισά σχόλια έχουν αφαιρεθεί από τους διαχειριστές (προφανώς σαν ανάρμοστα). Με δεδομένο ότι σχόλια όπως "but what prosperity? this inequality is causing fucking misery not prosperity, bastard" και "Idiot. It might be considered an investment to the general good if these bastards actually generated any wealth - or did anything useful", παραμένουν δημοσιευμένα, μόνο να φανταστεί μπορεί κανείς τι "γαλλικά" για προχωρημένους περιείχε ο όγκος των σχολίων που αφαιρέθηκε.

Ποιοι και πως διέλυσαν τις Bear Stearns και Lehman Brothers

noreply@blogger.com (ArisX) — Tue, 20 Oct 2009 14:54:00 +0000

Αν το γεγονός ότι οι τράπεζες με τις οποίες συναλλασσόμαστε καθημερινά δημιουργούν τον πλούτο τους κατά βούληση, μέσω του δανεισμού χρηματικών ποσών που δεν τους ανήκουν (παράδειγμα το καταπληκτικό animation "Money as debt" με ελληνικούς υπότιτλους) ήταν μια παράπλευρη αποκάλυψη ελέω οικονομικής κρίσης, για πολλούς από εμάς που δεν έχουμε ειδικές οικονομικές γνώσεις, τότε το γεγονός ότι οι επενδυτικές τράπεζες δημιουργούν πλούτο μέσω του δανεισμού μετοχών που δεν τους ανήκουν, σίγουρα δεν εκπλήσσει κανέναν. Αυτός όμως είναι ο μηχανισμός με τον οποίο οι παγκόσμιοι οικονομικοί ηγεμόνες επιτέθηκαν και διέλυσαν τις επενδυτικές τράπεζες Bear Stearns και Lehman Brothers, η κατάρρευση των οποίων σήμανε την αρχή της διεθνούς κρίσης.

"The nation's largest financial players are able to write the rules for own their businesses and brazenly steal billions under the noses of regulators, and nothing is done about it [...] What 10 years ago was a cheap stock-fraud scheme for second-rate grifters in Brooklyn has become a major profit center for Wall Street. Our burglar class now rules the national economy. And no one is trying to stop them." Έτσι καταλήγει το αποκαλυπτικό άρθρο του περιοδικού Rolling Stone (14 Οκτ.'09), μια πιο ευανάγνωστη σύνοψη του οποίου παρατίθεται εδώ.

Περισσότερα...
"What really happened to Bear and Lehman is that an economic drought temporarily left the hyenas without any more middle-class victims — and so they started eating each other, using the exact same schemes they had been using for years to fleece the rest of the country. And in the forensic footprint left by those kills, we can see for the first time exactly how the scam worked — and how completely even the government regulators who are supposed to protect us have given up trying to stop it."

* Η αρχή γίνεται με δύο hedge funds της Bear επενδεδυμένα σε subprime mortgages να καταρρέουν:
"... that summer, Bear started to crater. Two of its hedge funds that were heavily invested in mortgage-backed deals imploded in June and July, forcing the credit-raters at Standard & Poor's to cut its outlook on Bear from stable to negative."

* Κατόπιν κάποιοι "στοιχηματίζουν" ότι η Bear θα καταρρεύσει:
"On Tuesday, March 11th, 2008, somebody — nobody knows who — made one of the craziest bets Wall Street has ever seen. The mystery figure spent $1.7 million on a series of options, gambling that shares in the venerable investment bank Bear Stearns would lose more than half their value in nine days or less. It was madness — "like buying 1.7 million lottery tickets," according to one financial analyst."

* Πως ακριβώς όμως παίζεται αυτό το στοίχημα;
"The roots of short-selling date back to 1973, when Wall Street went to a virtually paperless system for trading stocks. Before then, if you wanted to sell shares you owned in Awesome Company X, you and the buyer would verbally agree to the deal through a broker. The buyer would take legal ownership of the shares, but only later would the broker deliver the actual, physical shares to the buyer, using an absurd, Brazil-style network of runners who carried paper shares from one place to another — a preposterous system that threatened to cripple trading altogether.

To deal with the problem, Wall Street established a kind of giant financial septic tank called the Depository Trust Company. Privately owned by a consortium of brokers and banks, the DTC centralizes and maintains all records of stock transactions. Now, instead of being schlepped back and forth across Manhattan by messengers on bikes, almost all physical shares of stock remain permanently at the DTC. When one broker sells shares to another, the trust company "delivers" the shares simply by making a change in its records.

This new electronic system spurred an explosion of financial innovation. One practice that had been little used before but now began to be employed with great popularity was short- selling, a perfectly legal type of transaction that allows investors to bet against a stock. The basic premise of a normal short sale is easy to follow. Say you're a hedge-fund manager, and you want to bet against the stock of a company — let's call it Wounded Gazelle International (WGI). What you do is go out on the market and find someone — often a brokerage house like Goldman Sachs — who has shares in that stock and is willing to lend you some. So you go to Goldman on a Monday morning, and you borrow 1,000 shares in Wounded Gazelle, which that day happens to be trading at $10.

Now you take those 1,000 borrowed shares, and you sell them on the open market at $10, which leaves you with $10,000 in cash. You then take that $10,000, and you wait. A week later, surveillance tapes of Wounded's CEO having sex with a woodchuck in a Burger King bathroom appear on CNBC. Awash in scandal, the firm's share price tumbles to 3½. So you go out on the market and buy back those 1,000 shares of WGI — only now it costs you only $3,500 to do so. You then return the shares to Goldman Sachs, at which point your interest in WGI ends. By betting against or "shorting" the company, you've made a profit of $6,500."

* Ως εδώ μια χαρά. Έλα όμως που τα στελεχάκια είναι τζιμάνια:
"But under the new system, a short-seller only had to make a good-faith effort to "locate" the stock he wanted to borrow, which usually amounts to little more than a conversation with a broker:

- Evil Hedge Fund: I want to short IBM. Do you have a million shares I can borrow?

- Corrupt Broker [not checking, playing Tetris]: Uh, yeah, whatever. Go ahead and sell.

There was nothing to prevent that broker — let's say he has only a million shares of IBM total — from making the same promise to five different hedge funds."

* Και ιδού ο μηχανισμός μέσω του οποίου το στοίχημα αυτοεκπληρώνεται και κάποιοι πλουτίζουν:
"Here's how naked short-selling works: Imagine you travel to a small foreign island on vacation. Instead of going to an exchange office in your hotel to turn your dollars into Island Rubles, the country instead gives you a small printing press and makes you a deal: Print as many Island Rubles as you like, then on the way out of the country you can settle your account. So you take your printing press, print out gigantic quantities of Rubles and start buying goods and services. Before long, the cash you've churned out floods the market, and the currency's value plummets. Do this long enough and you'll crack the currency entirely; the loaf of bread that cost the equivalent of one American dollar the day you arrived now costs less than a cent.

With prices completely depressed, you keep printing money and buy everything of value — homes, cars, priceless works of art. You then load it all into a cargo ship and head home. On the way out of the country, you have to settle your account with the currency office. But the Island Rubles you printed are now worthless, so it takes just a handful of U.S. dollars to settle your debt. Arriving home with your cargo ship, you sell all the island riches you bought at a discount and make a fortune.

This is the basic outline for how to seize the assets of a publicly traded company using counterfeit stock. What naked short-sellers do is sell large quantities of stock they don't actually have, flooding the market with "phantom" shares that, just like those Island Rubles, depress a company's share price by making the shares less scarce and therefore less valuable."

* Τα στατιστικά της επίθεσης στην Bear Stearns:
"The best way to grasp what happened is to look at the data: On Tuesday, March 11th, there were 201,768 shares of Bear that had failed to deliver. The very next day, the number of phantom shares leaped to 1.2 million. By the close of trading that Friday, the number passed 2 million — and when the market reopened the following Monday, it soared to 13.7 million. In less than a week, the number of counterfeit shares in Bear had jumped nearly seventyfold."

* Το παρασκήνιο της επίθεσης:
"... on March 11th — around the same time that mystery Nostradamus was betting $1.7 million that Bear was about to collapse — a curious thing happened that attracted virtually no notice on Wall Street. On that day, a meeting was held at the Federal Reserve Bank of New York that was brokered by Fed chief Ben Bernanke and then-New York Fed president Timothy Geithner. The luncheon included virtually everyone who was anyone on Wall Street — except for Bear Stearns."

* Και τέλος, ο ρόλος του κράτους, που απλώς κοιτάει επιδεικτικά αλλού:
"The month after Bear's collapse, both men testified before the Senate that they only learned how dire the firm's liquidity problems were on Thursday, March 13th — despite the fact that rumors of Bear's troubles had begun as early as that Monday and both men had met in person with every key player on Wall Street that Tuesday. This is a little like saying you spent the afternoon of September 12th, 2001, in the Oval Office, but didn't hear about the Twin Towers falling until September 14th."

"[...] As with other Wall Street abuses, the lucrative business in counterfeiting stock got its start with a semisecret surrender of regulatory authority by the government. [...] Under the original concept, a hedge fund that wanted to short a stock like Bear Stearns would first "locate" the stock with his Prime Broker, then would do the trade with a so-called Executing Broker. But as time passed, Prime Brokers increasingly allowed their hedge-fund customers to use automated systems and "locate" the stock themselves. Now the conversation went something like this:

- Evil Hedge Fund: I just sold a million shares of Bear Stearns. Here, hold this shitload of money for me.

- Prime Broker: Awesome! Where did you borrow the shares from?

- Evil Hedge Fund: Oh, from Corrupt Broker. You know, Vinnie.

- Prime Broker: Oh, OK. Is he sure he can find those shares? Because, you know, there are rules.

- Evil Hedge Fund: Oh, yeah. You know Vinnie. He's good for it.

- Prime Broker: Sweet!

Following the SEC's approval of this cozy relationship, Prime Brokers boomed."

* Ποιοι το έκαναν:
"On September 15th, the same day that Lehman declared bankruptcy, the share price of Goldman and Morgan Stanley began to plummet sharply. There was little evidence of phantom shares being sold — in Goldman's case, fewer than .02 percent of all trades failed. Whoever was attacking Goldman and Morgan Stanley — if anyone was — was for the most part doing it legally, through legitimate short-selling. [...] Then something extraordinary happened. Morgan Stanley lobbied the SEC for a ban on legitimate short-selling of financial stocks — a thing not even the most ardent crusaders against naked short- selling. [...] So who killed Bear Stearns and Lehman Brothers? Without a bust by the SEC, all that's left is means and motive. Everyone in Washington and on Wall Street understood what it meant when Lehman, for years the hated rival of Goldman Sachs, was chosen by Treasury Secretary Hank Paulson — the former Goldman CEO — to be the one firm that didn't get a federal bailout."

* Συμπέρασμα:
"To the rest of the world, the brazenness of the theft — coupled with the conspicuousness of the government's inaction — clearly demonstrates that the American capital markets are a crime in progress. To those of us who actually live here, however, the news is even worse. We're in a place we haven't been since the Depression: Our economy is so completely fucked, the rich are running out of things to steal."

Πως να φτιάξετε χειροποίητο laser!

noreply@blogger.com (ArisX) — Thu, 15 Oct 2009 16:57:00 +0000

Την πιο διασκεδαστική και διαισθητική επεξήγηση της διεργασίας που δημιουργεί τις ακτίνες laser την έχω διαβάσει στο βιβλίο SYNC: the emerging science of spontaneous order του Steven Strogatz. Πρόκειται για μια "Φυσική των Καρπουζιών":

"Imagine you wake up one morning and find yourself on an alien planet, entirely deserted except for a watermelon with a step tool beside it. Naturally you wonder what the stool is for, so you take a guess and place the watermelon on top of it. The melon becomes strangely agitated, fidgeting on its perch. Almost immediately it rolls off and crashes to the ground. At the same instant, it spits out a seed like a bullet, flying off in a random direction.

Περισσότερα...
What I've described so far is an analogy for the way that ordinary light is produced. Say you turn on your toaster and the coil glows bright red. What's going on here is that electricity is flowing through the coil and heating it up. The heat raises the atoms in the coil to a higher energy level, which is what lifting the watermelon onto the stool is supposed to represent. After a very short time, each hot atom, spontaneously falls down to its lowest energy level -its 'ground state'- and gives up its excess energy by emitting a photon (a particle of light) in a process called spontaneous emission; this is like the fidgety watermelon rolling off the stool and shooting out a seed. So a hot coil glows and because its excited atoms are spontaneously emitting a lot of red photons. As you continue to explore the planet of the watermelons, you soon come to the edge of a vast field, with millions of watermelons lying on the ground. each with its own stool next to it. This raises an intriguing new possibility. What would happen, you wonder, if a seed-bullet happened to strike another watermelon? To start the action, you lift one of the melons onto its stool. It soon falls off and fires a seed in a random direction, and by good luck, its flight path carries it smack into another melon lying on the ground. As soon as the target melon absorbs the impact, it jumps up onto its own stool, where it too starts to quiver, and before long, it drops down and fires a seed of its own, again in some random direction. It's an amazing spectacle, one seed triggering another, melons jumping up onto stools and then falling back down. By lifting the initial watermelon, you have inadvertently created a chain reaction, although of a very feeble, nonexplosive sort: Its size stays fixed at just one seed in the air at all times. Actually, if a seed ever fails to hit a watermelon and flies out of the fiel, the process stops altogether.

This cascade process is interesting, but it's not the analog of a laser. It doesn't amplify light; it never increases the number of photons in the air. The missing piece has to do with the only aspect of watermelon physics we haven't considered yet: What happens if a seed hits a watermelon while it's tottering on its stool, instead of one lying calmly on the ground? To find out, you lift many watermelons into their stools at the same time, running quickly from melon to melon before any of them has a chance to roll off. Then you stand back and watch. Eventually a melon drops down spontaneously and fires a seed, scoring a direct hit on another melon wobbling on its stool. (The odds of this are good, because you 've lifted so many melons onto their stools ahead of time.) What happens next is astonishing. Instead of being absorbed, the incoming seed passes through the melon without changing its flight path; what's even weirder, it is now the accompanied by another seed exactly like itself, moving in tandem with it. In effect, the incoming seed has been cloned. Before, there was one seed flying in that direction; now there are two.

This is the very key process behind a laser. It's called stimulated emission, and you can see that it offers a way to increase the number of photons flying along a certain line. Every time a photon hits an excited atom, it duplicates itself, amplifying the amount of light traveling in that direction, which is exactly what the acronym laser stands for: Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation. The emission is said to be stimulated (as opposed to spontaneous) because the incoming photon provoked the the excited atom into spitting out the new photon."

Οι παραπάνω φωτογραφίες (μεγεθύνονται με κλικ) δεν είναι ακτίνες laser κάποιου club ή συναυλίας! Είναι νήματα (σαν σε αργαλειό) φωτισμένα με black light. (Οι λάμπες black light δημιουργούν ένα μοβ "νέφος" γύρω τους αλλά κυρίως εκπέμπουν υπεριώδη ακτινοβολία, αόρατη στο μάτι η οποία κάνει τα λευκά υφάσματα να φωσφορίζουν. Τα απορρυπαντικά έχουν φωσφόρο σε μικρές συγκεντρώσεις, ο οποίος απορροφά την αόρατη ακτινοβολία του black light και την επανεκπέμπει στο ορατό κάνοντας τα ρούχα να φωσφορίζουν.) Ο τίτλος και η ανάρτηση είναι προσωπική ματιά -κι όχι της δημιουργού- σε έργο της Αιμιλίας Παπαφιλίππου από την έκθεση "Νέες Μορφές" του Μουσείου Μπενάκη.

Blog Action Day 2009. Πράσινο στο κέντρο της πόλης

noreply@blogger.com (ArisX) — Thu, 15 Oct 2009 10:12:00 +0000

Global Warming from Sublimeman Space on Vimeo.

Συντασσόμαστε μαζί με χιλιάδες blogs στο

blogactionday.org
Με την ευκαιρία λοιπόν, το παρκάκι της γειτονιάς μου (Ναυαρίνου) όπως είναι σήμερα, διαμορφωμένο αποκλειστικά από τους κατοίκους που πήραν στα χέρια τους τα κομπρεσέρ για να βάλουν λίγο πράσινο στη ζωή τους. Απόδειξη τι μπορεί να πετύχουν οι συλλογικές δράσεις (κλικ για μεγέθυνση).

Περισσότερα...

Eδώ και εδώ παλιότερες φωτογραφίες από τη διαδικασία διαμόρφωσής του. Και εδώ μια ενδιαφέρουσα ελληνική ανάρτηση για το blogaction day, που συνοψίζει τη δράση στην ελληνική πλευρά της μπλογκόσφαιρας.

Ένας άλλος Λούκι Λουκ είναι εφικτός

noreply@blogger.com (ArisX) — Wed, 14 Oct 2009 00:16:00 +0000

Μια φορά κι έναν καιρό, στην Άγρια Δύση βασίλευε το χάος, η διαφθορά και η ανομία της κεντροδεξιάς διακυβέρνησης.

Οι πολιτικοί ταγοί – νεκροθάφτες των λαϊκών δικαιωμάτων, καταλήστευαν τη δημόσια περιουσία και τις τσέπες των φορολογουμένων…

… κι ακουμπούσαν όλο αυτό το χρήμα σε διαπλεκόμενους, golden boys των MME, golden παπάδες του Βατοπεδίου κι άλλα εξωθεσμικά οικονομικά κέντρα.

Μάταια ο κόσμος αναστέναζε και ζητούσε δικαιοσύνη. Οι σοσιαλιστές, εκφραστές του λαού και φωνή των μη προνομιούχων, είχαν κλειστεί στη φυλακή της εκλογικής καταβαράθρωσης πληρώνοντας το αμαρτωλό τους παρελθόν – αλλά και τους εσωτερικούς τους διχασμούς: από τη μια, το ρεύμα του εμπαθούς Βενιζέλου, με προσωπικές φιλοδοξίες που καθόλου δεν έκρυβε…
Η συνέχεια ανοίγει με κλικ στο Περισσότερα...

… από την άλλη, το ρεύμα των εκσυγχρονιστών του Σημίτη, αρχιερείς της διαπλοκής και της δημιουργικής λογιστικής.

Τέλος, υπήρχε και ένας που αποτελούσε ρεύμα από μόνος του.>

Χειρότερα δε γινόταν... Στα δύσκολα όμως είναι που αναδεικνύονται οι πραγματικοί ηγέτες, οι καταλύτες της αλλαγής, αυτοί που βλέπουν στο μέλλον, που έχουν καινοτόμες ιδέες, όραμα να αναστήσουν το Κίνημα… Και ο Θεός έπλασε τον Γιώργο Παπανδρέου.

Αποφασιστικός και αταλάντευτος, ο Γιώργος πήρε την κατάσταση στα χέρια του και με θαρραλέες κινήσεις έσβησε τις έριδες που κατέτρωγαν τις σάρκες της παράταξης. Κατ’ αρχήν, έβαλε χαλινάρι στην αμετροέπεια του Βενιζέλου.

Κατόπιν, φρόντισε να ξεσκαρτάρει τα βαρίδια της παράταξης.

Τέλος, η αυτοκάθαρση του Κινήματος προχώρησε στα φαντάσματα του παρελθόντος κι ο Σημίτης πήρε πόδι από το Επικρατείας.

Η νέα διακυβέρνηση έγινε πραγματικότητα! Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη ξαναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες της κι ο Γιώργος ύψωσε τον ήλιο τον πράσινο στον ουρανό της Άγριας Δύσης. Η μεγάλη αυτή επιτυχία του λαού και των γνήσιων αντιπροσώπων του σφραγίστηκε με ένα jazz κομμάτι, The Blue Blues (Το Μπλουζ των Μπλε):

Οι Μπλε τρομάξανε
Χρώμα αλλάξανε
Ο Παπανδρέου μας άφησε γεια
Τώρα συνέδριο
Ημιυπαίθριο
Βαράει διάλυση η Δεξιά.

Τον είχαν ξεγραμμένο
Λέγαν, "χαρτί καμένο"
Και τον χλευάζανε στα ΜΜΕ
Μ' αυτός τους φέρνει τούμπα
Κι από την κωλοτούμπα
Χάσαν τον μπούσουλα τώρα οι Μπλε.

Ο ηγέτης έφτιαξε αμέσως επιτελείο με άξια και άφθαρτα πρόσωπα για να υλοποιήσει τα αντιεξουσιαστικά του οράματα. Κάλεσε επιστήμονες αναγνωρισμένου κύρους…
…προσέγγισε ενεργές ομάδες πληθυσμού προκειμένου να ψηλαφίσει μαζί τους νέους τρόπους κοινωνικής δραστηριοποίησης…

(κάποιοι είχαν λόγους να είναι δυσαρεστημένοι από την καινούργια τεχνοκρατική εξέλιξη των πραγμάτων)
… ενώ η ποσόστωση εμπλούτισε τις τάξεις της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης με την αφρόκρεμα του γυναικείου στελεχιακού δυναμικού.
Οι αντιεξουσιαστές έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, σαν ατσάλινο τείχος που αλύγιστο ορμάει στα πεδία των τίμιων μαχών. Έπρεπε ν’ αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας του κράτους, ώστε να γίνει αρωγός του πολίτη και υπηρέτης των συμφερόντων του, για τη ριζική καταπολέμηση της αναξιοκρατίας, της σπατάλης και του κομματισμού.
(Κάποιοι φυσικά έχασαν το τρένο της καινούργιας αντιεξουσιαστικής εξέλιξης των πραγμάτων κι απέμειναν να λένε τον πόνο τους στα κανάλια και στις τηλεοράσεις)

Σοσιαλισμός, όχι βαρβαρότητα! Με τη νέα διακυβέρνηση, η αδιαφάνεια κι η αρτηριοσκλήρωση της κεντροδεξιάς θάφτηκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Όλα ήταν υπέροχα και αντιεξουσιαστικά, μέχρι που μια μέρα έσκασε μύτη ο μεγαλύτερος εχθρός της τεχνοκρατίας: το βαθύ ΠΑΣΟΚ.

Η σύγκρουση ήταν σφοδρή. Οι βαθιές δομές του Κινήματος απαίτησαν να επιβάλλουν το δικό τους σκοπό στο εξουσιαστικά αντιεξουσιαστικό εγχείρημα και να χορέψουν στο ταψί τους πυλώνες της νέας διακυβέρνησης.

Και η μάχη για έναν σοσιαλισμό με ανακυκλώσιμα υλικά συνεχίζεται ακόμα… Δεν ξέρω να σας πω την κατάληξη, κανείς δεν την ξέρει. Άφθονοι οι εξωτερικοί εχθροί αλλά και οι πεμπτοφαλαγγίτες. Μπορώ μόνο να καταθέσω λίγες jazz συγχορδίες για να τονώσω το ηθικό του Κινήματος στο δύσκολο έργο που επωμίσθηκε:

Δίχως ΜΜΕ, κουμπάρους
Δε χρωστάμε σε κανέναν
Διαδίκτυο και jazz αισθητική
Μ’ αρχηγό Διαμαντοπούλου
Καστανίδη, Σπύρο Βούγια
Που είν’ οι μάνες του λαϊκού στρατού…

(ηθικοί αυτουργοί: JustAnotherGoneOff & lazopolis)
... ή ακόμα καλύτερα με επίσκεψη στο blog του δημιουργού: V for VALIS

Συγχαρητήρια κανείς;

noreply@blogger.com (ArisX) — Tue, 13 Oct 2009 13:03:00 +0000

«Θέλω αυτό που κάνουμε τις τελευταίες ημέρες στα Εξάρχεια, με τη συνεχή αστυνομική παρουσία, να γίνει σε κάθε περιοχή της χώρας όπου υπάρχει παρόμοιο πρόβλημα. Μου τηλεφωνούν συνέχεια από τα Εξάρχεια για να μου δώσουν συγχαρητήρια. Κι εγώ απορώ: Άλλη αστυνομία είχαμε πριν από πέντε ημέρες;» δήλωσε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ενώπιων των δ/ντων των Αστυνομικών Δ/νσεων της χώρας.

tvxs.gr/v23270

"Μία φορά κι έναν καιρό, τα παραμύθια μου αντέχαν, τώρα δεν αντέχω εγώ".

Update: Λίγο πριν τα μεσάνυχτα ήρθε η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου της ανάρτησης: Ο Μπουμπούκος στέλνει συγχαρητήρια στον Χρυσoχοΐδη. Video από το Greekbox.

Apolitique génération

noreply@blogger.com (ArisX) — Mon, 12 Oct 2009 18:09:00 +0000

Αφορμή για το κείμενο αυτό, αποτέλεσε η διαρκής κατά το δοκούν (υπό την έννοια του χρονικά εφικτού) επιβεβαίωση και θεμελίωση των όσων προεκλογικά δεσμεύτηκε να υλοποιήσει το ΠΑΣΟΚ. Εύστοχα, δημοσιεύτηκε αυτό. Δεν επρόκειτο βέβαια να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ (!), εντούτοις προς το παρόν, φαίνεται ότι διαψεύστηκα σε ό,τι αφορά στις προβλέψεις μου. Είναι προφανές και πλέον πολλάκις επιβεβαιωμένο το ότι ο μηδενισμός πέραν του ότι ποτέ του δεν ευσταθεί, είναι παραπλανητικός για τις επιλογές μας. Και βέβαια, αυτό δεν με κάνει να μετανιώσω για την επιλογή της ψήφου μου (άλλωστε ο απολογισμός γίνεται στο τέλος, ή αλλιώς όσο πέφτεις στο κενό μπορείς να λες «μέχρι τώρα, όλα καλά», ωστόσο, σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η προσγείωση…). Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι με διέπει μια καλοπροαίρετη επιφυλακτικότητα. Και αυτό έρχεται απέναντι στις μηδενιστικές νεοελληνικές αντιδράσεις, τους αφορισμούς ή πολύ απλά την ισοπεδωτική καχυποψία που διέπει μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Δε πιστεύω σε Μεσσίες, ούτε στην Αλλαγή που ευαγγελίζονται οι κυβερνώντες. Πιστεύω όμως σε μια μετάβαση προς μια πιο Ανθρώπινη -κατά το δυνατό- κοινωνία. Και οι μέχρι τώρα επιλογές και ενέργειες της κυβέρνησης θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα πρώτο βήμα για μια περισσότερο ευημερούσα κοινωνία.

Η πιθανή επιβεβαίωση των προσδοκιών που αυτή τη στιγμή έχει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, θα αποδείξει περίτρανα ότι η εικόνα, είναι απλώς μια αυταπάτη. Ο Γιωργάκης που μέχρι τώρα υποτιμήθηκε, για την αδυναμία έκφρασης του, από τους χιλιάδες καθ’ όλα τέλειους Έλληνες πολίτες, αυτός ο ίδιος που θα ήμασταν άξιοι της μοίρας μας αν τον κάναμε πρωθυπουργό (λόγια του πυρήνα της χριστιανοφασιστικής χούντας που τώρα τον υποδέχεται με 75% αποδοχή (…)), ίσως κάποια μέρα να αποδείξει ότι δεν είμαστε άξιοι της μοίρας μας, ότι μας αξίζει κάτι πολύ λιγότερο από αυτό που πιθανώς να αποκτήσουμε.

Πάντως, τα δύο μεγάλα λάθη τόσο στο Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, όσο και στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (τώρα βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε, θα τα δεκτώ) ήδη έγιναν!

Τέλος ο τίτλος του post, είναι αφιερωμένος σε όλη αυτή τη γενιά που λειτούργησε και λειτουργεί μηδενιστικά, που αγνοεί τη θέση της στην κοινωνία και τις ιστορικές ευθύνες που θα την κυνηγήσουν μέχρι τέλους.

Από το The ART of Pessimism που είναι αισιόδοξο.

Dead all along

noreply@blogger.com (ArisX) — Sun, 11 Oct 2009 13:44:00 +0000

Enchanted by a pixie, a child called Yorick enters a magical kingdom, but when Yorick returns he finds his world ravaged by time.

Toυ Giles Timms (21/9/2009).

Κι άλλος μετανάστης νεκρός από βασανιστήρια made in Hellas by ΕΛΑΣ: tvxs.gr/v23045

Ο τριακονταετής πόλεμος (των Εξαρχείων)

noreply@blogger.com (ArisX) — Fri, 09 Oct 2009 22:44:00 +0000

Ο "έλεγχος" των μπαχαλάκηδων των Εξαρχείων με ετεροχρονισμένα αστυνομικά γιουρούσια είναι στρατηγική παλαιάς κοπής. Τα eighties είχαν τη σφραγίδα του Αρκουδέα, δηλαδή κρατηράκια στα "τραπεζάκια-έξω" της πλατείας, που άνοιγαν τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ, παίζοντας... ντραμς με τα γκλομπς πάνω στις λαμαρινένιες επιφάνειες για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο.

Όμως όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν στην... Ελλάς. Κι έτσι η ΕΛΑΣ, ένστολη και με πολιτικά, μπούκαρε και χθες τα ξημερώματα στα Εξάρχεια, έβγαλε ανθρώπους από καφέ [μαρτυρία Βυτίου: Σοσιαλισμός με ολίγη βαρβαρότητα], προπηλάκισε χυδαία περαστικούς [ηχητική περιγραφή αυτόπτη μάρτυρα], και επεχείρησε να εισβάλει στο στέκι μεταναστών [indy.gr: Η πράσινη ανάπτυξη των ΜΑΤ].

Την ίδια στιγμή, όπως επισημαίνει το Ιστολόγιον, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, δήλωνε στην Ελευθεροτυπία ότι "η Αστυνομία δεν θα κάνει 'γιουρούσια' και επιχειρήσεις σκούπα" και ο υφυπουργός Σ. Βούγιας στο Mega ότι δεν πρέπει "να επαναληφθούν φαινόμενα όπως άλλοτε να καίγεται η Αθήνα και άλλοτε να εφαρμόζεται καταστολή επί δικαίων και αδίκων". Καλό το χιούμορ αλλά ζητούνται σοβαρές πολιτικές και ουχί ρολίστες υπουργοί.

Σήμερα Σάββατο στις 5μμ οι κάτοικοι συγκεντρώνονται στην πλατεία για να διαμαρτυρηθούν για τα τελευταία γεγονότα.

Η CCTV κουλτούρα της Αγγλίας απογειώνεται

noreply@blogger.com (ArisX) — Fri, 09 Oct 2009 15:04:00 +0000

Οι κάμερες ασφαλείας (CCTV) είναι τόσο διαδεδομένες στο Λονδίνο που παραβάτες έχουν παρακολουθηθεί κάμερα προς κάμερα και έχουν συλληφθεί στο σπίτι τους μετά την διάπραξη αδικήματος. Τώρα μια νέα οnline υπηρεσία με έδρα την Αγγλία επιτρέπει στους χρήστες της -υπό τύπον παιχνιδιού- να χρησιμοποιούν ένα τεράστιο δίκτυο από κάμερες ασφαλείας σε μαγαζιά και δρόμους, για να εντοπίζουν "παραβατικές συμπεριφορές". Το internetEyes.co.uk ξεκινάει τη λειτουργία του το Νοέμβριο και θα ανταμείβει τους "πιο αποτελεσματικούς παίκτες" κάθε μήνα με χίλιες λίρες (1000GBP), ανάλογα με τους βαθμούς που θα έχουν συγκεντρώσει. Οι "παίκτες" θα κερδίζουν έναν βαθμό αν εντοπίζουν "πιθανές παραβάσεις" και τρεις βαθμούς αν εντοπίζουν κάποιο πραγματικό έγκλημα. Οποιοσδήποτε θα μπορεί να πάρει μέρος στο "παιχνίδι" ως εντοπιστής παραβάσεων και οποιοσδήποτε (καταστηματάρχης, ιδιοκτήτης κατοικίας ή ακόμα και η αστυνομία) θα μπορεί να εντάξει κάμερες στο internetEyes, προς 20 λίρες το τεμάχιο. Οι οργανώσεις για την καταπάτηση των κοινωνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων αντιδρούν αλλά ποιος τις ακούει. Ο εμπνευστής της υπηρεσίας επιχειρηματολογεί περίπου ότι προκειμένου οι Άγγλοι να αποβλακώνονται μπροστά στο Big Brother, τουλάχιστον ας συμμετέχουν. Η χαρά του χαφιέ και του ματάκια, 2 σε 1. [πηγή είδησης: Daily Mail]

Εκλογές 2009

noreply@blogger.com (ArisX) — Sat, 03 Oct 2009 23:40:00 +0000

Επικοινωνία

noreply@blogger.com (ArisX) — Thu, 01 Jan 1970 13:15:00 +0000

mentalmolecule {at} gmail {dot} com
twitter.com/Ar1sX