HOBİ TASARIM HER TELDEN-EVERYTHING

ALTMIŞ YAŞINDA BİR KADIN EN FAZLA NE BİLİR Kİ... ?

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Sun, 03 Feb 2019 14:29:00 +0000

NOT: Bu yazımı bundan 3 yıl önce yazıp taslaklarda bırakmışım. Hiç bir zaman gündemden düşmeyecek bir konu olduğu için yıllar önce yazmış olsam da eskimeden kalmış.

***

Altmış yıl yaşamak, hayat hakkında her şeyi öğrenmek değil elbette. Düşünüyorum da… Acaba 6 yaşından daha mı büyüğüm şimdi?

Daha fazla kelime bilmek, daha çok insan tanımak, empati yapmak, çok kitap okumak, çok düşünmek, farklı yerler görmek, farklı araçlarla seyahat etmek, diploma sahibi olup o diplomadan nefret etmek 6 yaşında bir çocuktan daha mı büyük yaptı beni.

Kadın olmayı daha o yaşta öğrenmiştim zaten. Görünmez zincirlerle sımsıkı bağlanmış olmanın beni erkeklerden koruyacağı yalanıyla daha o zamanlar tanışmıştım. Büyüdükçe asıl zincirlenmesi gerekenlerin erkekler olduğunu anlasam da toplumun algısını değiştiremeyecektim. Bu yalan, tüm yüksek makamları ele geçirmiş olan erkekler tarafından durmaksızın söylenecek ve topluma şırınga edilecekti.

Erkekler güçlü, kadınlar zayıftır. Erkekler koruyan varlıklardır, kadınlar ise korunmaya muhtaç varlıklar. Erkeğin yoksulu, zengini, cahili, okumuşu, çöpçüsü, profesörü olmaz. Erkek her yerde erkektir. Kadının hizmet edeceği, itaat edeceği ulu birer varlık yani… Elbette bu arada insan denen canlıların varlığı toptan unutulur. Ya erkeksindir ya kadın. 6 yaşında da bu böyledir, 60 yaşında da.

İşin ilginci kadınlar yine o ilkel erkeklerin muhteşem yaratıcı güçleri sayesinde birer cinsel obje olarak ilgili ilgisiz her malın reklam afişlerinde boy gösterecektir. Dondurma yalayacak, bikini giyip kırmızı arabaların üzerinde şuh pozlar verecek, mini eteği ile eğilip ünlü temizlik markalarını yer silerek tanıtacaktır.

Erkekler ise, "Eğlenecek kız başka, evlenecek kız başka" diyerek haremini çoktan kurmuş olacak.

Yukarıda dedim ya, insan olmak unutuluyor hep. Hani o düşünen, problemler çözen, bilimsel araştırmalar yapan, çocuk doğuran, aya çıkan, hastalık tedavi eden, organ nakli yapan yaratık unutuluyor. Yani, saygın olmak, bilgili olmak, paylaşımcı, fedakar, hoşgörülü, yardımsever olmak, tutumlu, edepli, zarif, merhametli olmak önemli değil, erkek misin, kadın mısın, önemli olan bu. Erkekler arasındaki makam yarışına hiç girmeyelim. Onlar birbirlerini yesinler. Biz gelelim bu konuyu bloga neden taşıdığıma.

Minik Pamir Dikdik'i hatırlarsınız Sarıyer’de anne babası uyurken kapıyı açıp yan villanın havuzuna gitmiş ve suya düşüp hayatını kaybetmişti. İşte Pamir'in ölümü ile ilgi soruşturmada anneye, “taksirle ölüme sebebiyetten” dava açılıp babaya “takipsizlik” verildi haberleri benim gibi bütün annelerin yüreğine bomba gibi düştü. Allah aşkınıza isyan etmemek mümkün mü? Be hey Allah'ın sersem erkek kulu savcı Levent Çağıl, bu ne bencilliktir, bu nasıl bir erkek egosudur, kanunlara rağmen kendi egon ne buyuruyorsa o hükmü verip iddianame hazırlarsın. Kanunlar anne ve babayı eşit olarak sorumlu buluyor olmasına rağmen savcı sadece anne için hapis cezası istiyorsa buna ne denir?

Bir de SOKAKTA SARILMAK meselesi var.

Bir erkek bir başka erkeğe herkesin ortasında sarılırsa sorun yok. Bir kadın bir kadına herkesin ortasında sarılırsa yine sorun yok. Ama bir erkek bir kadına herkesin ortasında sarılırsaaaaaaaaaaaaaa… Kadının vay haline. Konu nereden çıktı demeyin.BURAYA BAKIN bir de BURAYA

Hatırlatayım, sokakta sarılmanın cezası şimdilik 91 Tl. Eğer toplumdan gelen talepler dikkate alınırsa ileri de müebbet hapis ile de cezalandırılabilir sarılan insanlar.

Yukarıdaki fotoğrafta erkek kardeşim Irak'a gidecek ve ne zaman döneceği hakkında hiçbir fikrim yok. Onu çok özleyeceğim. Sarıldık uluorta birbirimize. Acaba bize bakan kaç kişi bizim cezalandırılmamız gerektiğini düşünmüştü.

***

16-17 yaşlarındaydım. Amcamlarla iki araba arka arkaya bir Türkiye turuna çıkmıştık. Uzun uzun yol aldıktan sonra Antalya'ya ulaştık. Ben arabadan inip amcama koştum ve sımsıkı sarıldım. Mutluydum. Başka bir kentteydik. Özgür hissetmiştim kendimi. O, amcamdı benim. Yaşadığımız şehirde bir araya gelmezdik hiç. Genelde yengem küs olurdu aileye. Uzun bir süre sonra o sevgi dolu amca yüreğini hissetmenin anlamını kimse bilemez. Sarıldım işte ona. Sımsıkı sarılıp bıraktım sonra.

Babam, benim idolüm, hayran olduğum insan, bana dişlerinin arasından fısıltıyla dedi ki "Eşşek doğdun, eşşek öleceksin". Babamı anladım mı? Hayır. Hala anlamıyorum. Ama iyi ki sarılmıştım. Çünkü bir daha istesem de amcama sarılma şansım hiç olmadı. Ben uzaklara okumaya gittim. Sonra uzaklarda evlendim. Sonra bir gün telefonun ucundaki ses "Amcanı kaybettik" dedi.

***

Nedir bu? Bir kadınla bir erkek söz konusu olduğunda insanların aklına sadece orgazmın gelmesi nasıl bir eğitimin sonucudur. Böyle bir algıyı bilinçaltına bir daha hiç çıkmayacak şekilde kazıyan öğreti din midir, vicdan mıdır, nedir? Birbirlerine sarılan erkek ve kadını gördüğünde onları cezalandırma hırsı ile dolan bu insanlar çiftleşen sokak kedilerini ya da köpekleri gördüklerinde ne hissediyorlar acaba? Yoksa bu yüzden mi bazı insanlar hayvanlara eziyet ediyorlar. Arap Müslümanlar arasında recim cezası var mesela. Mesela kendisine tecavüz eden adamı öldürdüğü için idam edilen kadın var bir de. Soruyorum, hırsızlık yapanın elinin kesilmesi adalet ise, bir kadına hatta bir hayvana tecavüz eden erkeğe neden cinsel organını keserek ceza vermiyorlar. Kesin bakalım, kaç erkek bir daha bir kadına yan gözle bakabilecek.

***

Gelelim iffet meselesine. Bu kavram TDK da "Cinsel konularda ahlak kurallarına bağlılık" şeklinde açıklanmış. Peki ahlak kuralları ne demek? Kim koymuş bu kuralları? Meçhul.

Mesela (hâlâ var mı bilmem ama) bir zamanlar, bir anne, bebeğini, aile büyüklerinin yanında sevemezmiş. Çünkü o bebek bir cinsel ilişkinin ürünüymüş.

Mesela bir çay bahçesinde tabu oynayan kızlı erkekli bir grup insan, kimileri için iffetsiz olabiliyor.

Biri erkek, biri kadın iki arkadaş yolda uslu uslu yürüyorlar. Hava serinliyor. Erkek ceketini kadının omuzlarına yerleştiriyor. Acaba bu ahlak kurallarına uygun mu değil mi?

Bir ülkede büyük bir salgın hastalık var. Kadınlı erkekli bütün doktorlar seferber. Kimisi hastanede hastaların başında, kimisi laboratuarda gece gündüz çalışıyor. Bir ara kadın doktor başını erkek doktorun omzuna yaslamış uyuyakalıyor. Gitti mi şimdi iffet… Hay Allah.

Eyyyy beyler, beyefendiler…

Kanun yazanlar, bilim yapanlar, ahkam kesenler, ülke yönetenler, din yorumlayanlar, kadına ayar çekenler, dünyanın en büyük sahtekarları, hırsızları, katilleri, canileri, yalancıları, evet siz erkeklere söylüyorum. (Not: Bu gruba dahil olmayan erkeklerdenseniz üzerinize alınmazsınız olur biter. ) Ellerinizi kadının üzerinden çekin. Biz kadınların sizden çok daha işlevsel beyinleri var. Yabancı dil öğrenmekten tutun, öğrendiklerini karşılaştırma, analiz etme ve bütün alternatifleri değerlendirerek en iyi sonuca ulaşma yeteneği biz kadınlarda çok daha fazla gelişmiştir. Siz ne kadar yüzeyselseniz, kadınlar o kadar detaycıdır. İşte bu sayede gözümüzden hiçbir şey kaçmaz. Merak ediyorum Kur'an-ı Kerimi bir kadın yorumlayacak olsa erkeğin atladığı neler çıkar ortaya acaba?

Hadi söyleyin bakalım, ülkeler arasında savaş çıkaran kaç kadın tanıyorsunuz dünya tarihinde? Kaç kadın biliyorsunuz Hitler gibi, Netanyahu gibi adice savaşan. Ya da Bush gibi Obama gibi Ortadoğu ülkelerini petrol uğruna birbirine katan. Kaç terör örgütü tanıyorsunuz başında kadın olan. Kaç tecavüzcü kadın duydunuz, karşı cins bulamayınca köpeğe, eşeğe bile tecavüz eden.

Kısacası 60. yaş günümü birkaç gün önce kutladım. 6 yaşında iken ne biliyorsam şimdi de aynı şeyleri biliyorum. Arada tek fark var. 6 yaşındayken bildiklerim şimdi bildiklerimin özetiydi.

İÇİN ve RAĞMEN

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Thu, 09 Aug 2018 19:03:00 +0000

Aşağıdaki yazıyı 24 Kasım 2010 tarihinde yazmıştım. Bloguma özellikle aktardım. Bilin istedim. Hiç kimse mükemmel değildir. Sevginizi tartma gereği duyduğunuz zaman "için ve rağmen" ile biten gerçek cümleler kurun. Anne, baba, kardeş, arkadaş, sevgili ya da eş, kim olursa olsun göreceksiniz ki, için ile kurulan cümleler hep daha çok olacak. Tabii eğer gerçekçi olursanız.
Bence hepinizin benim yazdıklarıma benzer bir yazıyı anılarınızın arasında bulundurmanız gerek. Zaman zaman açıp hatırlamak için.

Ben Keskin'e "Ödülümsün, sen benim mucizemsin" derdim. Onu kaybettim. Ama ondan öğrendiklerimden güç alıyorum. Onsuzken bile, onu tanıdığım, onunla 16 yılı dolu dolu yaşadığım için sonsuz şükrediyorum. Mekanın cennet olsun Birtanem. Kabrin nurla dolsun.

Bana bir erkeğin de duygusal olabileceğini öğrettiğin için.
Ev işlerini benimle paylaştığın için
Sabahları çay demlediğin için
Çakmaklarıma gaz doldurduğun için
Sigaramın yedeklerini bulundurduğun için
Sabaha kadar oturmama kızmadığın için
Dış görünüşümü önemsemediğin ama bendeki değişikliği hemen fark ettiğin için
Çevrendeki herkes seni mal varlığın için sevdiğim konusunda ısrar ederken benim seni senden dolayı sevdiğime inanıp güvendiğin için
Hiç beklemediğim anlarda elinde çiçekle çıkageldiğin için
İhtiyaçlarımı benden bile önce fark ettiğin için
Sonsuz cömertliğin için
Evin dağınıklığını önemsemediğin için
“Yemekte ne var” diye sormadığın ve yemek ayırt etmediğin için
Futbolu sevmediğin için
Benimle vitrin seyrettiğin için
Korkularım yüzünden 100 km’den daha fazla hız yapmadığın için
Parayı ya da parasızlığı sorun etmediğin için
Aile bireylerime ayrı ayrı gösterdiğin özen için
Ve bana sayfalara sığmayacak kadar çok sayıda mutluluklar yaşattığın için,

SENİ ÇOK SEVİYORUM

Zaman zaman akıl almaz inatçılığına rağmen

Giydiklerini 3 dakikadan fazla temiz tutmamana rağmen

Ayakkabını ve arabanı asla temizlememene rağmen

Tamir takımlarını evin her yerine serpiştirmene rağmen

Benim en dinamik olduğum akşam saatlerinde TV karşısında horlamana rağmen

Sağlığına dikkat etmiyor olmana rağmen

Tartışmamız gereken zamanlarda ısrarla susmana rağmen

Üzüldüğünde günlerce beni fark etmiyor olmana rağmen

Yanlış olduğunu bilsen de verdiğin kararlarda ısrar etmene rağmen

Gizlenmesi gereken şeyleri ulu orta anlatmana rağmen

Başkalarına duyduğun öfke ve kinden korkmama rağmen

SENİ ÇOK SEVİYORUM

Beni hayata bağladığın ve hayata benimle bağlandığın için

Senin gözyaşlarını

Yüksek tondaki konuşmalarını

Yaptığın miadı dolmuş şakaları

Kahkahanı seviyorum.

Bilimsel nutuklarına ise BAYILIYORUM.

BİZ ÖLDÜK

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Tue, 19 Jun 2018 10:57:00 +0000

Masamın üzerinde minicik bir böcek yürüyor. Bir çırpıda parmağım gidip o küçük böceği eziyor. Neydi derdim? O böcek bana ne yaptı da öldürüverdim onu? Bilmiyorum. İçimdeki vahşi insan geni açığa çıkmış olmalı. Bilinçaltıma böceklerin öldürülmesi gereken varlıklar olduğu kazınmış belki de. Öldü o böcek. Sebebi önemli değil. Önemli olan böceğin ölmüş olması. Oysa şiddetli bir acı var içimde. Böcekle ilgisi yok. O bildik acılardan da değil bu. Yaralı bir parmak gibi, sehpaya çarpan ayak gibi, kırılan bir kol gibi değil, migren ya da karın ağrısı gibi de değil. Basbayağı içim acıyor.

***

Arkadaşının dediği gibi “heybetli gövdesinde kelebek ruhunu taşıyan” çocuk adam, eşim, arkadaşım, dostum, ağabeyim, babam, can yoldaşım, sevdiceğim…

O tam bir adrenalin adamıdır. Böbreküstü bezleri çalışmazsa yaşam anlamsızlaşır adeta. İzci arkadaşlarının “Ayı Öner” dediği kadar da heybetli ve güçlü.

Bir gün gençler TABU oyunu oynuyorlar. Kelime “Keskin”. Anlatan kişi tek kelimeyle “Kocaman” diye tarif ediyor. Kelimeyi bilecek olan ise “Keskin Abi” cevabını veriyor. Yani o kadar kocaman benim kocam. İzci arkadaşları ona “Öner” diye hitap eder. Aile bireyleri “Keskin” adını kullanır.

***

İlkokul çağlarında ilk kez karavan gördüğü günden itibaren iki hayalinden biri karavan oluyor Keskin’in. Yaklaşık 40 sene sonra, hareket ettiğinde motor gürültüsünden kendi sesinizi duyamayacağınız, 5 derecelik bir eğimden bile etkilenip zıp zıp zıplayan traktör gibi bir karavanımız oldu. Yakışır Keskin’e. Çünkü ömrü traktör tepesinde geçmiş. Karavanın gürültüsü ona sinek vızıltısı gibi geliyor. En az üç kez, bozulan karavanla, çekici üstünde yolculuk yapmak da keyfine keyif katıyor.

***

Bursa’dan Balıkesir taraflarına gideceğiz. “Sahilden gidelim” diyor. Seviniyorum. Manzara muhteşem. Dağın yamacındayız. Sağ tarafımızda denize ulaşan uçurum, sol tarafımızda dik kayalar var. Biraz ilerledikten sonra yol daraldı, çukurlar çoğaldı. Buram buram tehlike kokuyordu. Yol o kadar dardı ki, geri dönmek imkansızdı. İki saat kadar sonra iklim koşullarından dolayı kopup denize düşen asfaltların açtığı gedikler yolu iyice daraltmaya başlamıştı. Bu yetmiyormuş gibi solumuzdaki dik kayalardan kopan parçalar yolu kapatmıştı. Giderek içimdeki korku büyüyordu. Eğer yol geçilemez bir hale gelirse ya da bir arıza yaşarsak, karavanı bırakıp yaya yürümek zorunda kalacaktık. Önümüzde ilk yerleşim yerine ne kadar kaldığını bilmiyordum. Geride kalan yol ise benim adımlarımla en az 6 saat sürerdi. Kaya parçalarının arasından, uçurum tarafında kopmuş, çökmüş daralmış yollardan yaklaşık iki saat daha ilerledik. Ne bir insan, ne insana dair herhangi bir ipucu, ne ekili arazi ne de bir hayvan yoktu. Toplamda 4 saat süren bu yolculuktan sonra nihayet ekili bir toprak parçası gördüm. Az sonra da uçurum ve kayalar bitti. Derken karşımızdan bir koyun sürüsü göründü. Bas bas bağırıp “Keskin durdur arabayı, çobana sarılıp öpeceğim” dediğimi hatırlıyorum. Gerilen sinirlerimiz koptu ve biz kahkahalarla gülmeye başladık.

Bu yolculuğun benzerlerini sık sık yaşadık biz. Keskin için neden adrenalin adamı dediğimi anladınız değil mi?

***

Benim evim yok. Düpedüz yok işte.

***

Eşim, diyordum… Can parem, yol arkadaşım, çarem, kardeşimin dediği gibi “lamba cinim” benim…

Alâeddin’in lambasındaki cini bilmeyen yoktur. İşte O benim sevdiceğim. Dileyin ondan ne dilerseniz.

****

İstanbul’dayız. Kız kardeşimin arabasını çaldılar. Basbayağı çaldılar işte. Ev, yeni yapılan inşaatlardan birinde. Henüz sokak lambaları yok. Yollar çamur içinde. Yani onun arabası olmadan işine gidip gelmesi imkânsız gibi bir şey. Keskin birkaç telefon görüşmesi yaptı ama kiminle ne konuştu bilmiyorum. Sonra bana “birkaç saat sonra geleceğim. Beni merak etme” dedi ve gitti.

Döndüğünde altında bir minik araba vardı. Hani şu BİS ya da FSM denilen küçük arabalar var ya. Onlardan işte. İki arada bir derede Yalova’dan satın alıp gelmişti. Kardeşim yeni bir araba edininceye kadar onu kullandı.

***

Onun üzüldüğünü görmek beni dünyanın en mutsuz insanı yapar. En çok babalar gününde ve bayramlarda üzülür. Sadece susar o zamanlarda. Ulaşamam. Yaklaşamam. Dudakları sımsıkı kapanır. Yüzü iyice masumlaşır. Tıpkı annesinden dayak yiyen küçük bir çocuk gibi uykuya sığınır. Yalnızlaşır… Yalnızlaşırız koca çiftlikte bir başımıza.

***

4 tanesi kocaman, toplamda 10 cepli bir avcı yeleği var Keskin’in. Ceplerinde mini tornavida takımından tutun da poşet taşıyıcısı, file, çakı, çakmak, boş torbalar, hafıza kartı ve kart okuyucusu, mezura, telefon şarj aleti, kolonya, mendil, çakmak, mini not defteri ve kalemlere kadar ne ararsan vardır. Sol üst cebinde de benim sigaram olur mutlaka. Unutursam yedek olsun diye. Bir şeye mi ihtiyacın var. Zaten ne aradığını gözlerinden anlar ve sen sormadan cebinden çıkarıp verir. Bir şeyi sadece bir kere söylemen yeter. Sen unutursun o unutmaz.

***

“Ah,” dedim araba hareket ettikten sonra “evden içecek almayı unuttum.” Alakasız bir anda benzin istasyonuna girdi. “N’oldu” dedim. “İçecek alacağım” dedi. Oysa ben unutmuştum çoktan.

***

O tavuk gibidir. Erkenden uyur ve sabah ezanından önce uyanır. Anlayacağınız benim ondan önce uyanma şansım hiç olmaz. Uyandığımda bağırırım hep. “Kimse yok mu?”

Evdeyse koşup gelir ellerimden tutarak kaldırır beni. Eğer o sabah ilginç şeyler olduysa bana hemencecik özet geçer. Çayım hazırdır daima. Bahar geldiğinde, her sabah masamın üzerinde taze çiçekler bulurum mesela. Bilgisayar masalarımız yan yanadır. Haberleri internetten takip ederiz ve ilgimizi çeken yazıları birbirimize whatsapp kanalıyla aktarırız. Yani sırt sırta verip chat yaparız.

***

Kavga etmedik biz hiç. Çünkü Keskin hiçbir zaman karşılık vermedi. Eğer O gerginse ben asla üstüne gitmedim. Kavga etmek için sebebimiz yok ki. “Ben” diye bir şey yok bizim evde. Biz varız hep. Bizimle olmak isteyen herkes de bizim içimizde. Tek büyük alışverişimiz var. SEVGİ.

***

Yemek yapmak değil de ne yemek yapacağıma karar vermek en büyük sıkıntımdır benim. Yemek yapmak istemiyorsam bir de bakarım ki Keskin tezgâh başında soğan soymaya başlamış.

-Ne yapıyorsun Keskin.

-Soğan doğruyorum.

-Hmm.. Ne pişireceksin?

-Bilmem. Nasıl olsa her yemeğe soğan gerekiyor diye doğruyorum.

İşte o zaman karar vermek kolaylaşıyor, yemek yapmak zevk haline geliyor.

***

Annem kendisi için para harcamamızdan hiç hoşlanmaz. Keskin ise kafasına koyduğu şeyi mutlaka yapar. Annem mikrodalga fırın istediği için hemen gitti ve benim seçtiğim fırını aldı. Oysa ben annem kızacak diye hayli tedirgindim. “Sen götür” dedim Keskin’e. “Ben azar işitmek istemiyorum.”

Keskin anneme fırını götürdükten bir süre sonra telefon etti. “Gelebilirsin. Tehlike geçti” dedi.

Keskinin bu sözü parola gibi bir şey oldu ailede.

Gelebilirsin Tehlike Geçti.

Çağırsam sen gelir misin Keskin?

***

Hobilerim var benim. Kelebeğin çiçekten çiçeğe konduğu gibi, ben de her türlü hobi dalını denemeye başladım. Keçeler, dekupajlar, ahşap boyamalar, örgü, dantel, dikiş, ahşap yakma v.s. Çerçeveler, panolar, kapı süsleri, duvar süsleri, kutular, tavadan saatler… Yaptıkça birikti, biriktikçe yer bulamaz oldum. Bir gün elimden tuttu Keskin, “Seni bir yere götüreceğim” dedi. Gittiğimiz yer bir konteyner üreticisi idi. Hobilerim için bana dükkân hazırlatıyormuş. İç düzeni için fikir almak amacıyla götürmüş beni.

Hazırlanan dükkânı römork üzerine yerleştirdi. Çiftliğin dışına yol kenarına yerleştirecek, ben de yaptığım ürünleri orada sergileyip satacaktım. Akşam olunca da çiftliğin içine geçirecekti.

Meyve sandıkları yaptırdık. Boyadık. Onları raf yerine kullandık. Eczaneden kalan çekmeceli bir masayı koyduk önlerine. Ürünleri raflara dizdim ama bir kere bile satış yapmadım. Çünkü eczacılık yaptığım yıllarda devletle olan ilişkiden o kadar çok nefret etmiştim ki bir daha devlete bulaşmamaya kararlıydım. Bir türlü devlet kapısına gidip vergi muafiyeti için başvuramadım.

Belki de o gün Keskin, benim pahalı hediyelere ilgi göstermeyeceğimden, tam tersi arkamdan sessizce yaklaşıp topladığı çiçekleri bana uzattığında çok daha fazla sevineceğimden emin olmuştu.

***

Keskin Baba mı? Abi mi? bilemedi kızlarım ve ona “Baabi” diye hitap ettiler. Çünkü Keskin öz babaları değil.

Zeynep’le Elif bize gelişlerinden birinde ahşap yakma aleti ile çok cici panolar yaptılar. Keskin bu ilgilerini görünce her birine ayrı ayrı yakma kalemi alıp gönderdi.

Yaş günüydü o gün Keskin’in. Zeynep kutlamak için telefon ettiğinde ona kalem uçlarının yedeklerini piyasada bulamayacağımızı, kaybetmemesini söyledi.

Zeynep “Keskin Abi, ben sana hediye alacağıma sen bana aldın. Sağ ol” dediğinde Keskin ne diyeceğini bilemez bir şekilde bir süre sustu ve sonra…

“O hediye değil. Bizim yakma aletine el koymayasınız diye aldım” dedi

Yani Keskin ona teşekkür etmek isteyenlere pek fırsat vermez. Gerek yoktur teşekküre, çünkü o bir şey yapmamıştır.

***

Mayıs 2018… Annemi ziyaret etmek amacıyla Mersin’deyiz. İstanbul’da yaşayan ve 15 gündür tüm müdahalelere rağmen ateşi düşmeyen kız kardeşim Keskin’in teşvik etmesi sayesinde Mersin’e geldi. Onu kuzenimin Başhekim yardımcısı olduğu Adana-Balcalı Tıp Fakültesi Hastanesine yatırdık. Kuzenimin eşi de aynı hastanede enfeksiyon uzmanı. Biri profesör diğeri doçent. Ayşenur’u emin ellere bırakıp Bursa’ya döndük.

***

İçim içime sığmıyor. Kardeşime teşhis konamıyor bir türlü. Üstelik ateşi de düşmüyor. Gün gün eridiğini, gücünün tükendiğini gözlemek korkularımızın büyümesine neden oluyor. Yaklaşık 15 gün sonra yani hastalığın başlangıcından 1,5 ay kadar sonra Takayasu Arteriti adında, eczacı olmama rağmen adını hiç duymadığım bir hastalıktan söz ediliyor. Aortta enfeksiyon.

Yüreğim sıkışıyor. Ne gece doğru dürüst uyuyabiliyorum ne gündüz yerime sığabiliyorum. Yeğenim, ve diğer kız kardeşim refakatçı kalıyorlar. Ramazan, oruç, Adana Mersin arasında mekik dokumak onları da yoruyor.

***

İçimdeki sıkıntı o kadar büyüdü ki Keskin’e “Mersin’e gidelim mi?” diye sordum. “Olur” dedi.

-Yarın gidelim mi?

-Olur, dedi

Oysa Mersin’den daha yeni gelmiştik. Bursa’da yapılacak önemli işlerimiz vardı. Evimiz ahşaptı ve 5 yılda bir yapılması gereken bakımı 3 yıl ertelemiştik. Keskin ustaları, malzemeleri ayarlamıştı. Bir hafta kadar sonra onarımı başlatacaklardı. Sadece o değil elbette… Bahar gelmişti. Bahçenin de elden geçmesi gerekiyordu. Keskin bütün bunlara rağmen bana “Hayır” dememişti ama sesindeki farklılığı anlayamayacak kadar büyüktü sıkıntım.

Hiç olmadığı kadar hızla hazırlandım. Ertesi sabah yola çıktık.

1 Haziran gecesini Konya Karatay karavan parkında geçirdik. Keskin’in hareketleri her zamankinden daha yavaştı. Sırtında, tam kürek kemiğinin altındaki ağrıdan söz etti.

-Başka bir sıkıntın var mı Keskin? Göğsünde basınç, kolunda uyuşma filan?

-Hayır yok.

Kas gevşetici verdim. Ağrısı geçti ve uykuya daldı. Karavanın yatağını çok severim ben. Eni 120 cm. Birbirimizden uzaklaşma şansımız hiç yoktur. Soğuk Konya gecesinde sevgilinin sıcağında derin bir uyku uyudum.

2 Haziran 2018.

Sabah ben uyanır uyanmaz yola devam etmek istedi Keskin. Karavanı toparladım çabucak. Yeni bir güne yeni umutlarla başladık.

Direksiyonun başında.

Seyir halindeyken.

“Gözlerim karardı” dedi Keskin

Kenara çekip park etti.

Kürek kemiğinin altı ağrıyordu.

Krem sürdüm. Kas gevşetici içti.

Uzandı biraz.

Sıkılıp kalktı

Dolaştı karavanın etrafında

Direksiyona geçti sonra.

Çok terliyorum dedi. Sırtına havlu yerleştirdim. Hareket ettik.

Konya’dan Adana’ya doğru 55 km sonra…

İsmil sınırında.

Yine “gözüm karardı” dedi.

“Çabuk kenara çek” dedim, kararlı bir ses tonuyla. Hemen önümüzde akaryakıt istasyonu vardı. Belki 50 kez okudum adını ama hatırlamıyorum. “Bişi ..oil” .

İstasyona girdi…

Park etti.

Durdurmadı arabayı

Rölantide bıraktı

Başı öne düştü.

Konya’dan Adana’ya doğru 55 km sonra…

İsmil sınırında.

BİZ ÖLDÜK.

BUZDOLABINDAKİ KÖTÜ KOKULAR VE MANGAL KÖMÜRÜ

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Sat, 19 May 2018 12:32:00 +0000

Amanınnnn... Allah kimsenin başına vermesin. Bir ev kadının başına gelebilecek en kötü olaylardan birini yaşadım.

Buzdolabının buzluğunun kapağı tam kapanmamış. Farketmemişim ne yapayım. Bütün gece deli gibi çalışan motor sayesinde buzlukta buz oluşmuş ve dışarı taşmış. Tabii motor da dayanamayıp ölmüş. Ölürken de sigortayı attırmış.

Hemen boşalltım buzdolabını. Tamirci gelene kadar boş buzdolabı, kapalı halde 24 saat bekledi. Ancak ben farkedene kadar buzlukta çözülen bir kısım etin suyu buzdolabının arkasından su haznesine akmış. Tamirci buzdolabını çekip arkasını çevirince ortalığa bir koku yayıldı kiii... Aman Allah'ım. İğrennnnç... Ya.. anlamıyorum. Etlerin buzu çözülmemişti ki. Ne ara aktı..

Ay neyse.. Motoru değişti dolabın. Suları temizleyip kokulu deterjanlarla sildim. Su buzdolabının içine akmamıştı. Ama koku iç kısımda fena halde yoğunlaşmıştı. Buzluğa üfleyen havadan geliyordu.

Buzdolabını sürükleyip balkondan aşağıya atmak istedim. Parçalandığını görmedikçe içim rahatlamayacaktı.

Sonraaaaaaa... Servise telefon edip durumu anlattım.

Bana dedi ki; Dolabı elma sirkesi ile silin. Hem buzluğa hem de dolabın içine, birer tabak mangal kömürü koyun. Dolabı çalıştırın. Hemen gider koku.

GİTTİ.... Koku gitti iyimi?

Bu bilgiyi derhal sizinle paylaşmam gerekliydi. Meğer ne kadar kolay bir çaresi varmış.

GEÇMİŞ ZAMAN OLUR Kİ...

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Thu, 30 Mar 2017 19:37:00 +0000

Çok değil sadece 60 sene önceydi. Türkiye'de bir kaç büyük kent dışında hiç bir bölgede yüksek apartmanlar yoktu. Sokaklarda motorlu araca pek rastlamazdık. Ulaşım faytonlarla sağlanır, yükler at arabalarıyla taşınırdı. Evlerin çoğunda elektrik yoktu. Gaz lambaları , lüksler, kandil ve mumlarla yaşardık.

Çamaşırlar bakır kazanlarda odun ateşi üzerinde ısıtılan sularla, elde yıkanır, deterjan yerine yeşil zeytinyağlı sabunlar kullanılırdı. Beyaz çamaşırlar rendelenmiş sabunla kazanlarda kaynatılır, daha da beyaz görünsünler diye suya çivit boya tabletleri atılırdı.

Pamuklu kumaş kullanırdık. Öyle sentetik şeyler yoktu hiç. Basma, pazen ve amerikan bezi en çok kullanılan kumaş cinsleriydi. Çok kırışırlar pamuklu kumaşlar. Ütüleri zor olur. Elektriksiz bir dünyada ancak kömür ütüleri bulabiliyorduk. Buharlı ütüleri hayal bile edemezdik.

Elbette buzdolabı da yoktu. Buzhanelerde 5 kg.lık kalıplar halinde buz üretilir. Çuvallara sarılan buzlar at arabalarıyla mahalle aralarında satılırdı. Onları alır parçalar, tahta fıçılara koyup aralarına etleri yerleştirir bir iki gün öyle saklardık. Et çoksa kavurması yapılır, öyle saklanırdı.

Yiyecekler ya günlük alınır ya da konserve haline getirilip korunurdu ancak.

Televizyon mu? O da ne? Pilli radyomuz varsa zengindik biz.

Zengin evlerinde gramafon vardı. Bir de Longplay (uzunçalar) plaklar. Şimdilerde yeniden moda oluyor. Gramofonların berrak sesini bugün ne kasetçalar, ne Mp3 ne de CD lerde bulamıyorum.

Konfeksiyon diye bir şey yoktu o zamanlar. Ya kendimiz diker, ya da terzilere diktirirdik. Çoğu zaman annelerin daralan elbiselerinden çocuklara yeni kıyafetler dikilirdi. Harcamak diye bir kavram yoktu o zamanlar. Çünkü çoğu ailede para yoktu. Ayakkabılar tamircilere götürülür, yeni taban yaptırılır ve senelerce kullanılırdı. Nevresim de yoktu. Yorganlar parlak renkli atlas kumaşlarla yorgancıya diktirilir ve beyaz dantelli kumaşlarla dikilerek kaplanırdı. Kaplar yıkanacağı zaman sökülen yorgan iplikleri atılmazdı. Tekrar kullanmak üzere saklanırdı.

Kibrit kullanırdık ve çöplerini atmazdık. Çünkü kibrit çöpü bile değerliydi. Hazır gıda diye bir şey de yoktu. Yayıklarda yapılan tereyağları, evde mayalanan yoğurtlar, tarhanalar, evlerde kesilen makarnalar, katkısız salçalar, turşular, konserveler,çömleklere basılan ev tipi peynir... Sağlıklıydık anlayacağınız.

Haaa... Ankastre mutfak konforu mu?Tüplü ocak bile yoktu. Biz o günlerde pompalanan gaz ocağı kullanırdık. Ocağın enjektöre benzer bir mekanizması vardı. Çubuğu çekip iterek ocağın içindeki gazın yukarı çıkması sağlanırdı. Sonra brülöre kibrit alevini tutar yakardık.

1950li yıllarda evlerde telefon diye bir şey yoktu. Haberleşmeler postaneden sağlanırdı. Acil olaylarda telgraf kullanılır, diğer haberleşmeler mektupla halledilirdi. Bir mektubun Adana'dan İstanbul'a ulaşması 15 günü bulurdu.

Bugünle kıyasladığımızda çok zordu yaşamak. Ona rağmen insanlar mutluydu. Güler yüzlüydü. Paylaşımcıydı. Yardımlaşma kavramı güçlüydü. Birlikteydi insanlar. El eleydi. Evet zordu yaşamak ama hiç kimse yalnız değildi. Yöre sakinleri birbirlerinin güvencesiydi. Acılar birlikte hafifler, mutluluklar birlikte çoğalırdı.

Özlüyorum o yoksul ama umut dolu güleç günleri.

Duvardaki Küf Nasıl Temizlenir

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Sun, 19 Jun 2016 13:19:00 +0000

KUCAK TEPSİM ESKİMİŞTİ BİR DAHA ESKİTTİM.

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Mon, 22 Feb 2016 14:00:00 +0000

Terapi olsun istedim. Yani belki beni gözyaşlarının içinden çıkarır dedim.

Evde bir TV var. Ama pek işe yaramıyor. Çünkü, bana yeni bilgiler katmayan, duygusal dünyama pozitif katkısı olmayan, beyin yıkamayı hedef edinmiş programları izlemiyorum. Dizilerden nefret ediyorum. Bilgi içerikli yarışmaları ve haberleri izliyorum. Türksata bağlı TV. Yani öyle paralı kanallar yok bizde. Film, belgesel vs. kıtlığı yaşıyorum. Bu yüzden TV benim oyalanma aracım değil.

Boş zamanlarımı PC başında geçiriyorum. Haberleri de genellikle PC den izliyor, gazeteleri PC den takip ediyorum.

Ne kadar kaçarsa kaçsın insan, vatanı söz konusu olunca travmalardan kurtaramıyor kendini. Son 3-4 yıldır millet olarak darbe üstüne darbe yaşıyoruz. Tam bir travmadan çıkıyorum derken bir yenisi daha da ağır biçimde patlak veriyor. Üzülüyorum. Korkuyorum. Uykularım kaçıyor ya da uykuya sığınıyorum bazen. Dikkatimi hiç bir şeye veremiyorum. En sevdiğim iş kitap okumaktır. Son zamanlarda okuduklarımı da anlayamaz hale geldim.

Hobilerim vardı. Her türlü el işi ilgi alanım içindeydi ama ne yazık ki artık ilham filan da kalmadı. Yeni bir şeyler yapmak için odaya girdiğimde malzemelere aptal aptal bakıp çıkıyorum.

Sonunda yıllar önce kızımın bana hediye ettiği ve daima elimin altında olan, her fırsatta kullandığım kucak tepsisi dikkatimi çekmeyi başardı. Çok yıpranmıştı. Zemindeki resim yer yer silinmişti. Kirli görünümünden kurtarmaya karar verdim ve elimdeki malzemelerle onu bir güzel eskitip yeni bir resim yerleştirdim. Transfer kağıdı kullandım. Güllü dallı şeyleri sevmem ama piyasadaki hazır kağıtlarda benim sevdiğim desenler yok. Ben de kolaya kaçıp elimde olanı kullanıverdim.

Son olarak Allah vatanımızi bir an önce bu kabuslardan kurtarsın diyorum. Amin.

Hayallerindeki eşi karşılarında buldular!

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Sun, 07 Feb 2016 17:11:00 +0000

Antalya Migros AVM, sanal gerçeklikle hayallerinizdeki kişiyi gerçeğe dönüştürüyor.

Bir boomads advertorial içeriğidir.

YAKTIM

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Mon, 01 Feb 2016 10:40:00 +0000

Bu ahşap yakma olayı inanılmaz keyifli bir şey. İnsana dünya ile ilşkisini kestiriyor. (Ne cümle oldu ama...) Sahiden de zaman-mekan ilişkisi filan bile kesiliyor. Yakmaya başlarken gün aydınlıktı. Bittiğinde ise hava kararmıştı ama ben farkına varmadım.

Aşağıdaki fotoğrafta iki pano var. Küçük olanı kızım Elif yaptı. Büyük boy olanı da ben yaptım.. Üzerlerindeki cümleler ise tamamen sahiplerine ait. Yani alıntı filan değil.

GÜL VE MUM ALEVİ

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Wed, 27 Jan 2016 13:42:00 +0000

Nasıl bir duygu olduğunu izah edemem ama güllerin ve mum ışığının bende yarattığı duygu hemen hemen aynıdır.
İkisine de bakarken bedenimin, yaşadığım ortamın, kısacası maddenin yok olduğunu, geriye sonsuzluğun, mekansızlığın kaldığı, var olmakla olmamak arasındaki bir sarmalın içine itildiğimi hissederim.
Eğer ikisi bir aradaysa varın halimi siz düşünün. İyi ki Keskin ahşaptan bir mumluk yapmış, iyi ki evde kullanılmamaktan boynunu bükmüş bir mum bulabilmişim, iyi ki kırmızı gülü mum ışığında izlemenin tadına varabilmişim.
Romantiğim bu günlerde arkadaş. Dokunmayın bana, kendime gelmeyeyim.

Gülümsemeye dair şaşırtıcı gerçekler: Hangi gülümseme ne anlama geliyor?

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Wed, 27 Jan 2016 13:42:00 +0000

Vücut dili kullanımının en belirgin özelliklerinden olan gülümsemenin farklı çeşitleri, altında farklı anlamlar barındırıyor. Tıpkı hissederek gülümsemenin ve mutlu olmadığımız halde gülümsemenin karşımızdaki kişiler tarafından hissedilebiliyor olması gibi, nasıl güldüğümüzün de karşımızdaki kişiler tarafından algılanış biçimi farklılıklar gösterebiliyor.

Dudakları kapatarak gülümsemek

Dudaklar kapalı şekilde gülümsemek, gülümsemenin en yaygın olarak kullanılan çeşitlerinden biri. Kolay yapılabiliyor olması, gülümsemek istemediğimiz ancak gülümsememiz gereken durumlarda karşı tarafa kibar ve nazik bir tepki vermeyi daha kolay hale getiriyor. Dudaklar kapalı olarak gülümsemek, çoğunlukla samimi algılanmayan bir gülümseme biçimi. Gerçekten hissederek gülümseyen kişilerden dişlerini göstererek gülümsemelerini bekliyoruz. Her ne kadar orta dereceli bir samimiyet belirtisi olarak algılansa da, karşımızdaki kişinin gülümserken dişlerinin beyazlığına güvenmiyor oluşunun ya da dişlerindeki problemleri gizlemek isteyişinin de dudaklarını sıkı şekilde kapatarak gülümsemeyi tercih etmesinin sebebi olduğunu da aklımızın bir köşesinde bulundurmakta fayda var.

Kendini beğenmiş gülümseme

Kendini beğenmiş ve odağın kendisinde olmasını isteyen insanların çoklukla kullandığı bu gülümseme çeşidinde, dudaklar genelde kapalı ve gülümseme sağa ya da sola çekilmiş olarak bulunuyor. Zaman zaman dudakların aralık olduğu ya da üst dudağın biraz daha kalkık tutulduğu durumlarda da gözlenebiliyor. Dudaklarla birlikte kaşlarda da bir tarafı kaldırmak gülümsemeyi tamamlayıcı olarak kullanılabiliyor.

Kendini beğenmiş şekilde gülümseyen insanların bir çoğu bulunduğu ortamda lider konumunda olmak isteyen ve odak noktası olmak isteyen kişiler. Kalabalık bir ortamda iletişim kurduğunuz kişilere bir süreliğine bu şekilde gülümsemeye devam ettiğinizde sizinle konuşurken çok daha dikkatli ve gergin olduklarını hissedebilirsiniz.

Yarım gülümseme

Kendini beğenmiş gülümsemeye oldukça benzeyen bu gülümseme türü, asimetrik bir görüntü yarattığı ve tam olarak ne yaptığınızın anlaşılmaması nedeniyle en karmaşık ve en farklı tepkiler alabileceğiniz gülümseme çeşidi. Kendine güven, utanma, ilgi, kızgınlık, dominantlık gibi birbirinden çok farklı duyguları yansıtabiliyor.

Ağız açık gülümseme

Ağız açık olarak gülümseme, dişlerin tamamının gösterildiği gülümseme çeşidinden farklı olarak, kahkaha atarken çekilmiş bir fotoğraf görüntüsünü andırır. Bu gülümseme de, şaşırtıcı şekilde çoğunlukla yapay ve samimiyetsiz bir imaj yansıtır. Her ne kadar yapay olsa da, bu şekilde gülümseyen kişiler çoğunlukla umursamaz, ben merkezci ve eğlenceli kişiler olarak tanımlanır. Özellikle fotoğraflarda fotojenik görünmenin en kolay yollarından biri, tüm dişleri göstermek ve ağzınızı olabildiğince açmak. Tabii ki öğle yemeğinde dişinizde maydanoz kalmadığından ve dişlerinizin yeterince beyaz olduğundan emin olduktan sonra:)

Bu içerik http://www.uplifers.com/ tarafından hazırlanmıştır.

Bir boomads advertorial içeriğidir.

MUTLU YILLAR

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Thu, 31 Dec 2015 11:59:00 +0000

2016 yılının , kanın dökülmediği, haksızlıkların yaşanmadığı, insana, hayvana ve doğaya karşı saygının ve sevginin ön plana çıktığı, mutluluk dolu özgür bir yıl olması dileğimle.

Çamaşır Yıkamanın Keyifli Hali

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Thu, 31 Dec 2015 11:59:00 +0000

Ev işleri arasında her hanımın farklı favorileri vardır. Mesela kimi ütü yapmayı sever , bazıları ise yemek yapmayı. Sevdiğiniz işlerin size verdiği keyif ise bambaşkadır ve terapik etkileri vardır. Başka dünyalara gider, hayaller kurar, güzel anları hatırlar, planlar yaparsınız.

Size harika bir haberimiz var. Artık bu keyfi size yaşatan favorileriniz arasına çamaşırı da ekleyebilirsiniz :) Çünkü Rinso bunu mümkün kılıyor.

Rengarenk paketleri ile raflarda dururken bile enerjisini yansıtan Rinso, çamaşır yıkamayı kolay ve eğlenceli bir hale getiriyor. Rinso’nun Kır Bahcesi (Yeşil), Çiçek Bahcesi (Pembe) ve Büyülü Bahçe (Mor) şişeli sıvı deterjanları hem beyaz hem de renklileriniz için tortu bırakmayan bir temizlik vaad ediyor.

Rinso’nun gerçek eğlencesi, yıkama sonrası çamaşır makineninizi açtığınız anda başlıyor. Öyle ki kapağı açtığınız anda tertemiz çamaşırlarınıza eşlik eden muhteşem çiçek kokuları tüm banyoya yayıyor. İşte o an, hissettiğiniz duygular tarif edilmez. Sanki bir anda sevdiğiniz bir melodi çalmaya başlıyor ve o koku sizi alıp bambaşka bir yerlere götürüyor.

Bu kokular o kadar kalıcı ki tertemiz çamaşırlarınızı asarken, kuruturken, ütülerken ve tabii ki giyerken makineyi açtığınız o andaki duygular size kendini hatırlatmaya devam ediyor. Rinso kalıcı bahar kokuları ile çamaşır yıkamayı keyfe dönüştürüyor.

Mutluluk ve keyif zaten anlık değil midir? Mühim olan o anlara hayatınızda yer açmak. İşte Rinso bunu mümkün kılıyor.

Bir boomads advertorial içeriğidir.

BİFTEK BOHÇASI

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Mon, 21 Dec 2015 20:41:00 +0000

Aslında ben bu yemeğin adını bilmiyorum. Çünkü kendim uydurdum. Benzeri bir yemeğe "Martadella" adı verilmiş. Benimki de yalancı martadella oluyor sanırım. Kolayca yapılan ve ziyafet sofralarında çok şık duracak, lezzetli bir et yemeği...

Biftekler mümkün olduğunca ince dövülmüş olmalı. Eğer küçük parçalar halindeyse iki bifteği ekleyebilirsiniz. Fotoğraftaki gibi içine garnitür konserve yerleştirdim. Eğer büyük parça olsaydı elimde iç olarak haşlanmış yumurta da kullanabilirdim.

İkinci olarak içinde garnitür olan bifteği ağ ipi ile bir güzel sardım. Normal dikiş ipliği de olur ama ağ ipi biraz daha kalın ve kolay kopmuyor diye tercih ettim.

Sonra kızgın yağda hafif penbeleşinceye kadar kızarttım.

Domates- biber karışımı salça,tuz, sarımsak ve karabiberden oluşan bir sos hazırladım. Kızarmış bohçaları sosun içine atıp düdüklü tencerede 15 dakika pişirdim.

15 dakika sonra ipleri etten ayırıp tabaklara aldım.

Hmmm... Tadı çok güzel olmuş. Bir dahaki sefere iç olarak başka başka sebzeler kullanmayı, patates püresi ve /veya yumurta kullanmayı düşünüyorum.

Yeni Yıl İçin Alınabilecek En Güzel Hediye

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Mon, 21 Dec 2015 20:41:00 +0000

Şimdi yazının başlığına bakıp hemen uçak, araba, sonsuz para diyeceğimi düşünüyorsunuz biliyorum ama bu sefer başka bir hediyeden bahsedeceğim. Yılbaşı yaklaşırken evde aile üyeleri tarafından gizli gizli işler çevrilmeye başlar. Herkes kendi hediyesini en güvenli yere saklamaya çalışır aynı zamanda diğerlerinin hediyelerini bulmaya çalışır. Bu yıl evde yılbaşı için hediyemi biraz erken buldum. Gardırobun en arkasında hışırdayan bir torba içerisinde hediye saklanırsa olmaz.

Neyse ben şu hediye kısmına geçeyim. Daha gelmeyen yılbaşının hediyesi: Oral-B şarjlı diş fırçası. Denemeye çekiniyordum ama hediye gelince keşke daha önce alsaymışım dedim kendi kendime.

Oral-B, profesyonel diş temizleme aletlerinden esinlenerek tasarlamış bu şarjlı diş fırçaları ile mükemmel bir temizlik deneyimi sunuyor. Diş plaklarını temizlemekte manuel fırçalardan çok daha etkili bir sonuç veriyor, ilk kullanımdan sonra bile daha önce sanki hiç bu kadar iyi dişlerimi fırçalamamışım gibi hissettim. Üç boyutlu oynar başlık sayesindeyse normal bir fırçanın yapamayacağı kadar hareket edip, normalde ihmal ettiğimiz ulaşamadığımız yerlere bile ulaşıyor. Fırça başlıkları dişleri tamamen sararak birçok noktaya temas ediyor ve muhteşem sonuçlar almamı sağlıyor.

Ağız bakımına çok önem veren birisi olarak bu benim için en iyi yılbaşı hediyesi oldu. Siz de yeni yılda sevdiklerinize Oral-B şarjlı diş fırçası hediye ederek onları mutlu edebilirsiniz.

Ürünleri incelemek ve yılbaşı indiriminden yararlanmak için tıklayınız. Bu arada, Burcu Esmersoy'lu videosunu da paylaşmadan duramadım :)

Bir boomads advertorial içeriğidir.

AHŞAP MUMLUK

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Mon, 21 Dec 2015 20:15:00 +0000

Keskin yapar, ben evimi süslerim. İyi ortaklık ama değil mi?

Resimdeki mumluk önceleri bir odun parçasıydı. Keskin ortalıktan kaybolduğu bir akşam üzeri elinde bu şamdanla geliverdi. El emeği ne kadar başka bir şey. El emeği ile yapılan sürprizin ise, bedeli hiç bir maddi şeyle ödenemez. Acaba onu çok seviyor olmam yeterli olur mu? :)

Bomonti’de yepyeni bir yaşama çok az kaldı… Bu çok özel yatırım fırsatını kaçırmayın!

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Fri, 11 Dec 2015 13:25:00 +0000

155 apart daireli The House Residence ve 51 odalı The House Hotel, 2016 yaz döneminde Bomonti’de kapılarını açmaya hazırlanıyor.

Yenigün İnşaat yatırımı, The House Collection markası ve FYP’nin dizayn, marka ve konsept planlaması ile Bomonti’de hayat bulan The House Residence’da ince işler hızlı bir şekilde devam ediyor. Özel dizayn tasarımları ile hazırlanan örnek daireler, bugünden The House Residence tasarım anlayışını ve Bomonti’deki yaşamı keşfetmeniz için sizi bekliyor…

Modern yaşam, sanat ve dizayn ile zenginleşen The House Residence’ta yaşam stüdyo, 1+1 ve 2+1 dairelerde çok özel ödeme planları ile yatırım fiyatı 230 Bin Dolar’dan başlayan fiyatlarla sunuluyor. Dairelerin yatırım planlama ve uzun/kısa dönem kiralama hizmetlerini ise daha ilk günden FYP sizin için yapıyor…

Dinamik, sosyalleşmeye açık ve konforlu bir yaşamın kodlarıyla şekillenen The House Residence Bomonti’de, 1+0’dan 2+1 ve penthouse’lara kadar 44 m2 ile 199 m2 arasında değişen, özel tasarıma sahip 155 adet apart daire seçenekleri sunuluyor. Yaşama renk katan detaylar ise projenin lounge, dining room, spor kulübü, club ofisi, kafeleri, peyzaj alanları ve teras gibi alanlarında odaklanmış durumda. Yaşamı ortak alanlara taşıyan The House Residence, servis zenginliğini ve kalitesini aynı binada bulunan 51 odalı The House Hotel’den alacak.

The House Residence’da dairenin yatırım planlaması daha ilk günden senin adına yapılıyor, detaylar seni yormuyor. Bütün dairelerin kısa, uzun dönem kiralama hizmetleri The House Residence yönetimi ve FYP tarafından, uluslararası zincirlerin işbirliğiyle gerçekleştiriliyor. The House Residence, her detayı özenle planlamaya dayanan modern tasarım anlayışını evinize de taşıyor. Dilerseniz tüm yaşam alanlarınızı sizin seçimlerinizle güzelleştiriyor. Taşınmaya hazır, zevkle döşenmiş, titizlikle hazırlanmış bir otele gelir gibi bavulunuzu alın, gelin ve yaşamaya başlayın.

Bomonti’ye tasarım dokununca

Piramit Mimarlık Turgut Toydemir tarafından projelendirilen The House Residence’ın yaşam konsepti ve iç mimari planlaması FYP Proje Geliştirme’den Tony Phillipson’ın İngiliz Conran + Partners ile gerçekleştirdiği özel işbirliğiyle hayat buldu. Peyzaj ve cevre düzenlemesinde ise Hyland Edgar Driver imzası var. Geleneksel ve modern endüstriyel alanların yansımaları, modern mimari ve yaşam tarzı kodlarını harmanlayan tasarım New York Soho, Londra Covent Garden ve Paris L’es Halles gibi örneklerle de organik bağa sahip. Ortaya çıkan sonuç ise, ana yaklaşım olarak modern mimari, life style konsept ile geleneksel ve modern endüstriyel tasarımı birleştiren yepyeni bir konsept.

7/24 hayat, hizmet, mutluluk

The House Residence Bomonti, The House Hotel, The Residence Lounge, The Dining Room, The Cafe, The Club Fitness, The Club Office, The Garden Terrace ve The Services gibi mekan ve hizmetleri aynı binada, aynı çatı altında bir araya getiriyor. The House Residence’da kişiye özel servisler, Bomonti’nin ilk dizayn oteli The House Hotel işletmesi ile sunuluyor. The Services olarak tanımlanan sınırsız hizmetler ile, iki farklı noktada 2 farklı resepsiyon ve özel asistan, housekeeeping, vale, teknik servis, güvenlik ve ev sahibi kullanımına hazır laundry alanı, apart daire sahiplerine ev ortamında da otel konforu sunmayı hedefliyor.

Evler sakin, ortak alanlar yaşamla dolu

Konut, hotel, sosyal yaşam alanları, spor kulübü ve service ofis alanı ile bir yaşam merkezi olarak hayata geçen The House Residence, eğlence, yaşam, iş ve spor keyfini birlikte sunuyor. 2016 yazında tüm sosyal alanları ile hayata geçecek olan The House Residence sakinleri The Dining Room’da dilerlerse hazırladıkları yemeklerle dilerlerse özel asistanın yardımıyla davetlerini verebilecekler. Sabah 7:00 – gece 24:00 saatleri arasında kişiye özel hizmet veren The Residence Lounge, size özel bir mekan olarak tasarlandı. The Club Fitness sağlıklı bir yaşam sunarken, giriş terasında yer alan The Cafe’ler de ise Nişantaşı, Galata ve Karaköy’ün gözde mekanlarını sizlerle buluşturacak.

Daha ayrıntılı bilgi almak için tıklayınız.

Bir boomads advertorial içeriğidir.

KİM DEMİŞ "SAKSIDA PORTAKAL YETİŞMEZ" DİYE

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Fri, 11 Dec 2015 11:55:00 +0000

Burası Bursa ovası. Karı, kırağısı eksik olmaz kışın. Oysa portakal güneşi sever, sıcağı ister. Memleket hasretinin kokusudur portakal benim için. Çocukluğumdur. Tahta tekerlekli at arabasında dede torun söylediğimiz "Zeytinyağlı yiyemem aman" türküsüdür.

Keskin bu. Ben söylemesem de bilir içimdeki hasreti. Portakalı saksıya ekip balkonuma yerleştirir. 1 yıl geçer. 2 yıl geçer.. Sonunda çiçeklenir dalları... Minik yeşil portakallar görünür. Kışa doğru irileşir, sararmaya , gerçek rengini almaya başlar. Çocukluğumun kokusu evimin balkonundan yayılır Bursa'ya.

İnsan istesin yeter.Teşekkür ederim Keskin. Çok teşekkür ederim. İyi ki varsın.

ELMA AĞACI

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Thu, 03 Dec 2015 13:14:00 +0000

Keskin'le bir minik elma ağacı yapmıştık. Burada Gülbilge ile Mercan için güzel bir oyuncak olmuştu.
Üzerinden bir yılı aşkın zaman geçti. Bir ay kadar önce bir mail aldım. Genç bir bayan öğretmen internetten araştırıken benim bloguma ulaşmış. Bu elma ağacının büyük boyutlusunu arıyormuş. "Bana yardımcı olur musunuz?" diyordu.
Maili okudum. İçim içime sığmadı. Ancak bu iş benim boyumu aşardı. Çünkü ne ağacı kesebilirdim ne de torna başına geçip elma yapabilirdim. Her şey Keskin'e bağlıydı. Heyecanla ona anlattım durumu. "Maliyetini filan soruyor" dedim. "Yapar mısın? Yaparsan kaça yaparsın?"

Gerçi bir bedel biçecek olsaydı küserdim ben ona ama Keskin'in kocaman yüreğini tanıyordum. Beni yanıltmadı. "Para alınır mı?" dedi direkt. "Okula bağışımız olsun." Oleyyyy... Bir an bile düşünmedi. "Yapmam" demedi. "Zor iş" demedi.
O kesti. Ben boyadım. Ve ortaya böyle şirin bir elma ağacı çıktı. 3 gün kargoda dolaştı. Sonunda yerine ulaştı veee sınıfın duvarına yerleştirildi.
Şimdi sıra okumayı söken öğrencilerin elmalarının kızarmasına ve isimlerinin ağaca yazılmasına geldi. Hem öğretmenimize hem de minik öğrencilere başarılar diliyorum.

CEPLİ KIRLENT YAPIMI

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Wed, 11 Nov 2015 22:31:00 +0000

TASARLADIM

KESTİM

TEĞELLEDİM

DİKTİM

BİYEYİ ÇEVİRİP ÜTÜLEDİM

BASKI YAPARAK BİYEYİ TAMAMLADIM

SONRA CEPLİ BÖLÜMÜ YAPTIM VE BİRLEŞTİRDİM

İÇ YASTIĞI GEÇİRİP KAPAĞA DÜĞME DİKTİM.

ESTETİĞE ÖNEM VERMEK

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Mon, 05 Oct 2015 15:40:00 +0000

"Ay var ya... Ben estetiğe hiç önem vermem" derim her fırsatta. Haklı bulurum kendimi hem de. Bir eve ziyarete gitmişsem o evin şekli ile hiç ilgilenmem mesela. Dağınık mı, kirli mi, karanlık mı? Hiç mi hiç umursamam. Beni ilgilendiren ev sahibi ile yapacağım sohbettir. Kişilerin giyim kuşamlarına da bakmam. Kafası çalışıyorsa, diyalektik düşünebiliyorsa, olaylara empati ile yaklaşabiliyorsa gerisinin hiç önemi yoktur. Gelgelelim bir tez haklılığımın gerçek olmadığını yüzüme vuruverdi.

Aşağıya bir kaç resim ekleyeceğim. Sonra anlatacağım meseleyi.

Resimdekilerin hepsi böcek. Hepsi zararsız, zehirsiz ve küçük yaratıklar. Ama biz onlardan bazılarından bağıra bağıra kaçarken bazılarını avucumuza alırız. Aralarında sadece estetik açıdan fark var. Kelebek ve uğur böceği güzellikleri açısından cezbeder bizi. Diğerleri çirkindir.

Ne dersiniz, aramızda estetiğe önem vermeyenler hala aynı fikirde mi?
Ben fikrimi değiştirdim bile. Estetiğe önem veriyormuşum.

Haa.. bişi daha anlatacağım. İnternette örümcek resmi arıyorum ya.. Ufff. bir dolu örümcek çeşidi var. Aralarında bir tanesi ilgimi çekti. Tıkladım. Video açıldı ve dünyanın en büyük 10 örümceğini anlatmaya başladı. Belgesel izler gibi izledim. Video bitti. Ardındann bir başka video başladı. Tarantulanın akrepi avlama videosu. Var ya... Sonuna kadar izledim. İzlerken hipnotize olmuş gibiydim. Neredeyim, telefon mu çaldı, Keskin bana sesleniyor mu, dışarıda ne oluyor... Hepsi gitti. Ben, akrep ve tarantula başbaşa kaldık. Kaç dakika sürdü bilmem. Başımı kaldırdığımda hava kararmıştı. Amaaa.. Ben nereye baksam tarantula görüyordum. Camda, PC de, üstümde, tezgahta, TV de... İmdaaaaattttttt..
Bir daha mı... Asla.. Asla mazoşizmime yenilmeyeceğim. Mecbur muyum canım, tarantulanın akrebi nasıl avladığını öğrenmeye? Manyak mıyım ben? Gece nasıl uyuyacağım şimdi.

Hepinize tarantuladan, karafatmadan çooook uzak, kelebekli, uğur böcekli günler diliyorum.

SEPET

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Mon, 07 Sep 2015 16:16:00 +0000

Yok , olmuyor.. Kendimi gündemin dışına atamıyorum. Oyalanmak için ne yaparsam yapayım unutamıyorum. Bir şeylerle uğraşmak sadece kendimi daha da suçlu hissetmeme neden oluyor.

16 şehit diyor herkes. 16... Allah'ım sen yardım et hepimize. Askerlerimize, ailelerine, milletime yardım et.

Duracak gibi değil. Bitecek gibi değil. Nur içinde yatın kınalı kuzular. Ruhunuz şad olsun. Rabbim size cennetinden mekanlar versin.

*** *** ***

Tamamen uykusuz bir gecenin ardından , bir kaç gün önce yaptığım sepetin fotoğraflarını çektim bugün. Bu sepet annemin babasının kullandığı, tarihler öncesinden bana kadar gelen bir sepet. Kapağını ve alt kısmını beyaza boyadım. Kapağın üzerine geçen sonbaharda toplayıp kuruttuğum sonbahar yapraklarını yapıştırdım. Kuru yaprakları porselenleştirme sıvısı ile sağlamlaştırdım. Aksi halde hemen ufalanııyorlardı. İşte böyle. Oyaladı mı beni? I-ıh. İçim yanmaya, kuru yaprak gibi ufalanmaya devam ediyor. :(

HER TELDEN BİRİ DE ÇAMAŞIR MESELESİ.

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Sat, 25 Jul 2015 13:58:00 +0000

Sabah yıkanan çamaşırları sepete doldurup asmak üzere balkona çıktım. Çamaşır asmak da bir kişilik meselesi gibi geliyor bana. Mesela ben çamaşırları asmadan önce gruplara ayırırım. Çarşaf- Yastık yüzü- havlu- iç çamaşırlar- giysiler vs. Sonra sırayla asarım. Yani havluların arasına atlet ya da atletlerin arasına çorap asmam .

Bu kadarla kalsa iyi. Çamaşırları tersinden de asmam. İlle düzeltirim. Pijamaların alt ve üst parçaları yanyana asılır. Çoraplar mutlaka eşleştirilir.

Mandallara gelince.... Önceleri renkli mandallarım vardı. Sarı çamaşıra sarı mandal, maviye mavi, beyaza beyaz mandal tuttururdum. Sayıları yetmezdi tabii. Kafayı yerdim. Şimdi mandalları 2 renge düşürdüm.Siyah ve beyaz. Siyahları koyu renklerde beyazları açık renklerde kullanıyorum. Eğer es kaza beyazların arasına siyah denk gelmişse mutlaka düzeltiyorum.

Bugün ezber bozmaya karar verdim ve gelişi güzel astım çamaşırları. Çamaşırlar neredeyse kurudu. ancak ben biliyorum ki atletin biri havluların arasında, benim pijama üstüm ters ve çoraplar eşleşmemiş. Üstelik mandallar karmakarışık. Büyük bir irade kullanarak gidip düzenlemedim ama aklımdan çıkmıyor :)

Dedim ya kişilik meselesi. Hiç bir şeyim düzenli değildir. Dağınık ve tembelimdir genelde. Ama şu çamaşır asma olayında yaşadığım zararsız(!) takıntım neyin nesidir bilmiyorum. Olsun, yine de bu halimi seviyorum.

Bu sayfayı hazırlarken internette resim aradım. Yukarıdaki resmi bulduğum link Burada Çok ilginç yasaklardan söz ediyor. Gülsem mi ağlasam mı bilemedim.

*Mesela ,pazar günleri İsviçre'de çamaşır asmak yasakmış.

*Mesela, her ülkede sokakta çıplak gezmek yasaktır ama Villahermosa'da (Meksika) bu yasak bir adım ileri çekilmiş. Ahlaki değerlerin zedelendiğini gören Villahermosa belediyesi, 1 ocak 2005 te halkın evde çıplak gezmesini yasaklamış. (Suçluları yakalamak için evlere kamera mı koyuyorlar)

*Tayland'da iç çamaşırsız gezmek yasakmış (Nasıl anlıyorlar bunu acaba. Eteklerin altına mı bakıyorlar) Ay çok güldüm.

*Singapur'da metroda sakız çiğneyen tutuklanıyormuş.

Yani anlayacağınız bir çok yasağı başkaları koyarken şu çamaşır asma kurallarını kendime bizzat kendim koydum ve eğer uymazsam o çamaşırlar toplanana kadar düzeltmeme iradesini gösterme cezasını da kendim çekiyorum. Hi hi.. Gülmeyin ama ya.. Ben gülüyor muyum. :) :) :D

PASAKLI DİKİŞ KUTUSU

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Sat, 18 Jul 2015 14:11:00 +0000

Evet.. Pasaklı işte. Bildiğin kirli bir kutu. Heh he... Kirlenmek de kirletmek de çok güzel. Hani şu hazır mdf kutular var ya. Onlardan birini, hem de içini türlü türlü hobi malzemesiyle doldurarak armağan etmişti Zeynep. Aldığım en güzel hediyelerden biriydi.

Üzerinden neredeyse 1 yıl geçti. Bir türlü elim varmadı. Bir türlü hayal edemedim bu kutuya ne yapabileceğimi.

Sonunda, elime yeni geçirdiğim peçete ilham verdi ve başladım boyamaya. Eskitme objelere bayılıyorum. Uzun süre de bu tarzdan vazgeçemeyeceğim sanırım. Kullandığım yöntem "eskitme"den ziyade "kirletme" şeklinde. Sür boyayı beyaz zemine, yay bi güzel. Şansına ne çıkarsa artık. Sonuç daima sürpriz oluyor. Belki de bu yüzden seviyorum bu metodu.

Not: Atölye odama döndüm galiba. Umarım artık yeni ve güzel denemelerim olur. Umarım sizlerle daha çok ilgilenebilir ve paylaşabilirim hayatı.

BAYRAM

noreply@blogger.com (Gülsüm Güven Tuncer) — Thu, 16 Jul 2015 18:16:00 +0000