माझे मन...

विचार बदला म्हणजे मत बदलेल..

2012-02-08T20:08:00.000+05:30

नमस्कार मित्रानो आज बर्याच दिवसांनी काही तरी लिहावेस वाटले.. निम्मित सापडले ते १६ फेब्रुवारीला असणाऱ्या निवडणुकांचे.. निवडणुका म्हणजे जुगार झाला आहे.. आणि यावरूनच मला आज एक कविता करावीशी वाटली.. मित्रानो आपले मत हे खूप बहुमोल आहे त्यामुळे योग्य तो उमेदवार निवडून देऊन आपल्याला हवा असलेला महाराष्ट्र घडवणे हे आपले कर्तव्य आहे असे मला वाटते.. मी आशा करतो की माझी ही कविता आपल्याला योग्य उमेदवार निवडून देण्यास मदद करेल..

कोण म्हणतो आमचा हात आम आदमी के साथ..
कोण म्हणतो आमचे घड्याळ २४ तास फक्त तुमच्यासाठी,
कोण म्हणतो भगवा घ्या हाती,
तर कोण म्हणतो आमचे इंजिन नवनिर्माणासाठी...

पुढे वाचा..

कोरीव चेहरा तव घडवून कोण गेले - निशिकांत देशपांडे ( मराठी मंच )

2012-01-27T19:19:00.000+05:30

निशिकांत देशपांडे यांची एक अप्रतिम गजल..

कोरीव चेहरा तव घडवून कोण गेले?
नक्षत्र तेज वदनी मढवून कोण गेले?

डोळे तुझे नशीले अंदाजही नशीला
बेहोष धुंद डोही बुडवून कोण गेले?

ते धुंद हास्य ओठी खैरात मज नशेची
मायूस आज का तू चिडवून कोण गेले?

ह्या गजलेचा आनंद घेण्यासाठी कृपया खालील लिंक वर क्लिक करा..

निशिकांत देशपांडे यांची एक अप्रतिम गजल..

बेचिराख झालो मी - संकेत शिंदे (मराठी मंच )

2012-01-18T15:06:00.000+05:30

भारतीय संस्कृती आणि तिझा दांडगा अभिमान याच गोष्टींवर आपण आजही प्रत्येक अपयशाला सामोरे जातो. उगाचच नको त्या ठिकाणी आपल्या संस्कृतीचा उद्धार होतो! पण खरच आपण आपली संस्कृती जपली आहे का? ती वाढवली आहे का? ऋषी, मुनी, विज्ञानी यांनी १० हजार वर्षांपूर्वी घडवलेला भारत खरच का आज त्यावेळेहून प्रगत आहे? नाही, नक्कीच नाही संपत्तीच्या हव्यासापोटी आणि परकियांच्या अनुकरणाने आपण आपलीच संस्कृती भ्रष्ट केली आहे. असलेल्या पोथी, पुराणांवर आपण कधी विश्वास टाकलाच नाही आणि ढोंगी, पाखंडी बाबांमुळे परम सिद्धी प्राप्त अश्या सत्पुरुषांवर अजब हालाखी ओढावली. संस्कृतीचा अभ्यास, तिला विस्तृत करण दूर राहील पण आपल्याला तिझ संवर्धन, जतनही नाही करता आल. परिस्थिती आज अशी आहे कि परदेशी भक्त मोठ्या प्रमाणात भारतीय संस्कृतीचा अभ्यास करत आहेत. एका बाजूने मानसिक हल्ला करत "भारतीयांना संस्कृतीच नाही" आणि जी आहे ती हल्ली म्हणजे २ हजार वर्षांपासून अस्तित्वात आहे, अशी वक्तव्य करायची आणि मुळात आपल्याच घरात येऊन आपलेच योग, साधना शिकून आपल्या देशांचा उद्धार करायचा असा चंग त्यांनी बांधला आहे. भारतीय कधी या मुद्द्यावर प्रकाश टाकणार देवास ठाऊक...!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

बेचिराख झालो मी, वेदनांचा धनी
शाश्वत सत्याकडे का हर एक पाठ फिरवी?
कोण धुंदीत फिरते जग सारे?
जळणाऱ्या स्फटिकांना म्हणून तारे...!

सज्जन, सात्विक, निस्वार्थी ईश्वराचा अंश
आपुल्यातही साचलाय तो म्हणे मानव वंश!
स्वार्थावर होऊन स्वार, संपत्ती संचय सदैव
निर्जीव, निश्चल, निरर्थक दगडात बांधला देव

पुढे वाचा..

शाळा - मराठी चित्रपट

2012-01-16T15:59:00.000+05:30

प्रेम.......
प्रेम मोकळ असत का? की खरच त्याला काही बंधन असतात.
वेळेच बंधन असत का त्याला?
रोज रोज दिसणारे ते चेहरे आणि त्याच्याबरोबर लहाणाचे मोठे झालेलो आपण , अचानक एके दिवशी पोरके होतात , एकदम अचानक..........
अचानक रस्ते वेगळे होतात ,ध्येय वेगली होतात
आणि मग प्रवास सुरु होतो ..... एकट्याचा.
अशा या समाजात वावरत असताना आणि ध्येय गाठण्यासाठी वाटचाल करत असताना या एकट्या अशा प्रवासाला काही पर्याय असू शकतो का ?
हा प्रवास करत असताना आपण खरच मोकळेपणाने तो करत असतो का ?

शाळा- या सर्वांवर भाष्य करतो आणि कदाचित त्याच्या पल्याडही......

शाळा या चित्रपटाचे सर्व ट्रेलर पाहण्यासाठी कृपया खालील लिंकवर क्लिक करा..

शाळा ट्रेलर

रतनगड ट्रेक एक वेगळा अनुभव (संकेत शिंदे - मराठी मंच)

2012-01-13T19:55:00.002+05:30

काय मग ३१ डिसेंबरला मस्त धमाल केली असेल .. माझा ३१ डिसेंबर काहीसा वेगळ्या प्रकारचा होता फक्त मोजक्या मित्रांसोबत आणि निसर्गाच्या आपल्या सह्याद्री पर्वतरांगांच्या सोबत.. विचित्र वाटत असेलना पण असाच काहीसा होता.. ट्रेकिंग ही गोष्ट पहिल्यापासून आवडीची म्हणून या वेळेस मुंबई मध्ये राहून धिंगाणा घालण्यापेक्षा विचार केला कुठेतरी लांब जावे जिथे कोणीच नसेल... निसर्ग, मी आणि माझे काही मोजके मित्र.. आणि त्यासाठी आम्ही निवडला तो रतनगड.. असाच आमचा अनुभव मला तुमच्यासोबत शेअर करायला आवडेल.. संकेत शिंदे या माझ्या एका मित्राने लिहिलेल्या या लेखात आम्ही केलेली धमाल मस्ती आणि याव्यतिरिक्त या गडापर्यंत असलेला प्रवास तुम्ही कशाप्रकारे करू शकता याबद्दलची थोडी माहिती.. मी आशा करतो की ही माहिती तुम्हाला नक्की उपयोगी पडेल..
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

सप्तर्षी हा माझा सर्वात जवळचा मित्र परिवार. नावावरून लक्षात आलंच असेल कि हा ग्रुप सात जणांचा आहे. पंकज बावदाणे, ओंकार फडणीस, प्रदीप चौधरी, सुमित ताटे, सुशांत बंकर, स्वप्नील कर्णे आणि मी संकेत शिंदे हे या ग्रुपचे सदस्य. शिवरायांविषयी आस्था आणि सह्याद्रीत फिरण्याच्या हौसेपोटी दरवर्षी कमीत कमी एका तरी गड किल्ल्याला आम्ही भेट देतो.

पुढे वाचा..

आई - निशिकांत (मराठी मंच)

2012-01-09T16:53:00.000+05:30

नमस्कार मित्रानो आज बऱ्याच दिवसांनी पुन्हा मराठीसाठी थोडा वेळ देता आला.. कामाच्या धावपळीत आठवढाभर वेळच देता आला नाही.. आणि सुदैवाने माझ्या वाचनाची सुरवात झाली ती आई या कवितेने.. आई या शब्दातच जणू सारे जग सामावले आहे असे भासते.. भासते कसले दिसतेच म्हणाना.. लहान असताना प्रत्येक मुलाला जवळ हवी असते ती आई.. पण मोठे झाल्यावर का बरी अशी चित्रे बदलतात याचाच विचार मनात येतो.. माणसे मोठी झाल्यावर बदलतात हे जितके खरे आहे तसेच मुलगा कितीही मोठा झाला तरी आईच्या स्वभावात काडी मात्र बदल होत नाही हेही तितकेच खरे आहे.. अश्याच बदलणाऱ्या या मुलांवर लिहलेले एक वास्तवादी सत्य या कवितेतून मला दिसून आले.. निशिकांत यांनी खूप छान प्रकारे हे सत्य मांडले आहे.. प्रत्येकाने ही कविता नक्की वाचा... मला खात्री आहे आई या शब्दाचा अर्थ तुम्हाला नक्कीच कळेल..

भांडत होतो खूप खूप
मी आणि भाऊ
भांडणाचं कारण नव्हतं
आईनं दिलेला खाऊ

कारण एकच एक होतं
आठवण अजून ताजी
तो म्हणे आई त्याची
मी म्हणे माझी

पुढे वाचा..

पाचोल्याचा आवाज - अंकिता (मराठी मंच)

2012-01-03T16:49:00.000+05:30

प्रेमात काही गोष्टी कधीच विसरता येत नाही.. आणि जर सगळ्या गोष्टी माणूस विसरला तर ते प्रेम कसले.. प्रेमात जगलेला प्रत्येक क्षण हा एक वेगळा अनुभव देऊन जात असतो आणि जेव्हा हे प्रेम दूर जाते तेव्हा मात्र ते आठवणींची चादर पांघरायला देऊन जात असते.. मग नकळत या आठवणीत माणूस हरवून जातो आणि त्यानंतर अनुभवणारी प्रत्येक गोष्ट जणू त्यास ओळखीची वाटत असते.. त्या वाटा, तो पाऊस, तो समुद्र किनारा, आणि राना वनातून भटकताना पायाखाली दबलेल्या तो पाचोल्याचा आवाजही ओळखीचा वाटतो.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली जी मला तुमच्यासोबत शेअर करायला आवडेल..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

पाचोल्याचा आवाज
खूप काही सांगून जातो
क्षणभर का होईना ओळखीचा वाटतोय ..........

पुढे वाचा..

म्हटलं आज एक खेळ मांडूया

2012-01-02T17:35:00.000+05:30

माणसाच्या आयुष्यात शब्दांना फार किमत असते.. म्हणून प्रत्येकजण शब्द जपून वापरतात.. प्रेम करणाऱ्याला तर शब्द वापरणे हे एका लढाईप्रमाणे असते.. स्तुती करतना शब्दांची योग्य ती निवड करावी लागते आणि भांडताना तर प्रत्येक शब्द निरखून मग तो वापरावा लागतो.. जेव्हा अश्या शब्दात प्रेम जुळते तेव्हा सुरु होतो शब्दांचा खेळ.. मग या शब्दात रुसणे - हसणे, हरणे - जिंकणे सगळ्या सगळ्या गोष्टी अनुभवल्या जातात.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली जी मला तुमिच्यासोबत शेअर करायला आवडेल.. मी आशा करतो की तुम्हाला नक्की आवडेल..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

म्हटलं आज एक खेळ मांडूया
शब्दांचा खेळ .......
खेळायला तुला बोलावाव अस वाटल
पण मलाच खेळ समझला नाही

पुढे वाचा..

दोन क्षणांची साथ..

2011-12-29T16:42:00.000+05:30

कॉलेजमधल्या तरुणांना प्रेमाबद्दल विचारल्यास ते भरभरून बोलतात.. कारण प्रेम म्हणजे नक्की काय आहे हे त्यांच्यापेक्षा चागल्यारीतीने कोणीच पटवून देवू शकत नाही.. काहीना या प्रेमाचा आनद शेवटपर्यंत अनुभवता येतो तर काहीना हे प्रेम म्हणजे काही क्षणासारखे असते.. जे कधी येते कधी जाते तेच कळत नाही.. पण ते प्रेमाचे जगलेले दोन क्षण म्हणजे संपूर्ण आयुष्य जगल्यासारखे भासतात तेव्हा.. अशाच त्या जगलेल्या दोन क्षणांची एक कविता आज माझ्या वाचनात आली.. मी आशा करतो की तुम्हाला नक्की आवडेल..

दोन क्षणांची साथ होती
दोन क्षणाचा स्पर्श होता
दोन क्षणाचा स्पर्श तो
शेवटी अधूराच राहिला

त्या स्पर्शाचा पुन्हा आता
रोमांच उभा राहणार नाही....
त्रास होतोय मनाला..पण,
या हातांनी कविता पुन्हा लिहिणे होणार नाही

पुढे वाचा..

मी नाही प्यायलो..

2011-12-27T19:51:00.001+05:30

३१ डिसेंबर जवळ येतोय मित्रानो.. सगळ्यांचे मस्त प्लान झाले असतील.. जे पितात त्यांचासाठी ३१ डिसेंबर म्हणजे जीव की प्राण असतो आणि जे नाही पित त्यांच्यासाठी ३१ डिसेंबर म्हणजे डोक्याला ताप असतो.. असो पण ३१ डिसेंबर म्हणजे कामातल्या धावपळीतून मिळाली थोडीशी विश्रांती आणि जुने वर्ष विसरून नवीन वर्षाचे केलेले स्वागत.. पण यानंतर १ तारखेला मिळणाऱ्या बातम्यांमध्ये सर्वात महत्वाची बातमी असते ती दारू पिऊन गाडी चालवल्यामुळे झालेले अपघात.. अशीच एक कविता माझ्या वाचनात काल आली... कवितेतला प्रत्येक शब्द विचार करायला लावणारा आहे.. आयुष्याचे महत्व या ३१ डिसेंबरच्या आनंदापेक्षा किती महत्वाचे आहे याच उत्तम उदाहरण म्हणजे ही कविता.. तेव्हा ३१ डिसेंबर च्या रात्री दारू पिऊन गाडी चालावण्याआधी या कवितेची एकदा तरी आठवण करा..

आई,
तू म्हणाली होतीस,
पार्टीला जायचंय, तर जा..
पण ‘पिऊ’ नकोस.. !

आई,
खरं सांगतो. मी नाही प्यायलो.
मी फक्त सॉफ्टड्रिंक प्यायलो.
सोडा असलेलं..!

पुढे वाचा..

आज मला खरच प्रेम झाले..

2011-12-26T19:28:00.000+05:30

आजकाल प्रेम या गोष्टीला तितकेसे महत्व दिले जात नाही.. कॉलेजला जायचे आणि प्रेमाच्या नावावरून टाईमपास करायचा ह्याला आजकालचे प्रेम असे म्हटले जाते.. पण याच प्रवासात एक न एक दिवस त्या तरुणाला किवा तरुणीला नकळत खरे प्रेम होऊ जाते.. आणि मग आजपर्यंत प्रेमाचे धिंडवडे उडवणारे हे तरुण तरुणी आपले प्रेम व्यक्त तरी कसे करायचे या विचारात मग्न होते आणि तेव्हा त्यांना जाणीव होते की आपल्याला प्रेम झाले.. कसेही का असेना पण प्रेमाचे महत्व प्रत्येकाला आयुष्यात एकदा न एकदा तरी कळतेच.. अशीच एक माझी कविता मला तुमच्यासोबत शेअर करायला आवडेल..

का कुणास ठाऊक पण आज मला खरच प्रेम झाले..

प्रेमाला नेहमीच मस्करीत घेतले,
आज ही उद्या ती करत नेहमीच प्रेमाचे धिंडवडे उडवले,
पण आज ती समोर आली आणि मनात तिच्या विचारांचे वारे वाहू लागले,
का कुणास ठाऊक पण आज मला खरच प्रेम झाले..

पुढे वाचा..

काचेची बरणी आणि २ कप चहा

2011-12-23T14:39:00.000+05:30

आपल्यासारख्या बऱ्याच जणांना प्रश्न पडत असतो तो म्हणजे आयुष्य नक्की कसे जगायचे.. कुठच्या गोष्टीला किती प्राधान्य द्यायचे आणि मग त्यातून होणारा फायदा तो किती यातून मिळणारे सुख ते किती.. हे असे सर्व प्रश्न माणसाच्या मनात नेहमीच येत असतात.. काहीना याची उत्तरे सापडतात काहीना सापडूनही ते न सापडल्यासारखे त्याच प्रश्नांच्या भोवती घुटमळत जगात असतात.. असाच एक एकदम साधा पण बऱ्याच प्रश्नांची उत्तरे देणारा लेख माझ्या वाचनात आला.. अत्यंत सोप्या उधारनासह आयुष्याचे गणित यात लेखकाने मांडले आहे.. मी आशा करतो की तुम्हाला नक्की आवडेल..

--------------------

आयुष्यात जेव्हा एकाच वेळी अनेक गोष्टी करावाशा वाटतात आणि दिवसाचे २४ तासही
अपुरे पडतात तेव्हा काचेची बरणी आणि २ कप चहा आठवून पहा.)
तत्त्वज्ञानाचे प्राध्यापक वर्गावर आले. त्यांनी येताना कही वस्तू बरोबर आणाल्या होत्या. तास सुरू झाला आणि सरांनी कही न बोलता मोठी काचेची बरणी..

पुढे वाचा..

असे जगावे

2011-12-21T15:19:00.000+05:30

माणूस म्हणून जन्माला आलो आहे तर नक्कीच या समाजासाठी काही तरी करावे असे मला वाटते.. नुसते जन्माला येऊन स्वतापुर्ता विचार करून जगण्यास काहीच अर्थ नाही असे मला वाटते.. आपल्या स्वप्ने पाह्नायचा अधिकार आहे आणि ती प्रत्येकाने पहावीच आणि त्या स्वप्नांना पूर्ण करण्याची एक जिद्द प्रत्येकाच्या मनात असली पाहिजे असे मला वाटते.. तेव्हा जन्माला आलो आहे म्हणून जगण्यापेक्षा माणूस म्हणून जन्माला आलो आहे यासाठी माणसाने जगावे.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली आणि मला ती तुमच्यासोबत शेअर करण्याची इच्छा आहे.. मला खात्री आहे की तुम्हाला ही कविता नक्की आवडेल..

असे जगावे छाताडावर आव्हानाचे लावून अत्तर
नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर

नको गुलामी नक्षत्रांची
भीती आंधळी ताऱ्यांची
आयुष्याला भिडतानाही
चैन करावी स्वप्नांची

पुढे वाचा..

बेळगाव आमचेच...

2011-12-20T17:36:00.000+05:30

कालचे राज ठाकरेंचे वक्तव्य म्हणजे मराठी मनावर केलेला एक प्रकारचा घावच होता.. अर्थात राज ठाकरे जे काही बोलले ते practically आणि त्या गोष्टीवर विचार केला जाऊ शकतो पण बेळगाव हे महाराष्ट्राचेच आहे मग ते असे सहजासहजी का म्हणून कर्नाटकला द्यावे.. आणि तिथल्या मराठी भाषिकांची काय इच्छा आहे याचा तर आधी विचार केला पाहिजे अश्याच काही गोष्टीवर आणि राज ठाकरे यांच्या वक्तव्यावर असलेला हा माझा लेख आहे.. कृपया करून तुमच्या प्रतिक्रिया कळवा..

------------------

नुकतीच बेळगाव महानगर पालिका कर्नाटक सरकारने बरखास्त केली आणि याच पार्श्वभूमीवर मराठी एकीकरण समितीच्या काही कार्यकर्त्यांनी राज ठाकरे यांची भेट घेतली.. त्यांच्या मनात आशा होती की तरुणांच्या मनात वसलेला हा नेता नक्कीच काही तरी योग्य युक्तिवाद किवा मार्गदर्शन करेल...

पुढे वाचा..

हा भारत माझा मराठी मूव्ही ट्रेलर ...

2011-12-19T17:34:00.001+05:30

अण्णा हजारेनी गेल्यावेळेस केलेले आंदोलन खूप गाजले आणि थोड्या प्रमाणात का होईना जनजागृती झली म्हणायला हरकत नाही.. काल युटूब वर असाच टाईमपास करत बसलो होतो आणि सहज नजरेस पडला तो "हा भारत माझा" या मराठी चित्रपटाचा ट्रेलर.. भ्रष्टाचाराविरुद्ध अण्णांची लढाई आणि भ्रष्टाचारात वेढलेले सामान्य नागरिक या विषयांवर बेतलेला हा सिनेमा आहे... ट्रेलर तर खरच खूप छान आहे आणि म्हणून मला तो तुमच्यासोबत शेअर करायला आवडेल... कृपया ट्रेलर पाहण्यासाठी खाली दिलेल्या लिंकवर क्लिक करा..

हा भारत माझा मराठी मूव्ही ट्रेलर

माझ्यावर जीवापाड प्रेम करणारी तू..

2011-12-16T15:55:00.000+05:30

प्रेम ही गोष्ट जवळ असताना जितकी चांगली वाटते कधी कधी ती दूर असतानाही चांगली वाटते.. प्रत्येकाचे प्रेम यशस्वी होतेच असे नाही.. काहीना यात सुख मिळते तर काहीना दुख मिळते.. पण हे दुख प्रेम असूनही मिळते मग फक्त काही कारणास्तव आपल्या प्रेमाचे बलिदान द्यायचे.. या गोष्टी घडताच असतात.. पण ब्रेकअप झाल्यानंतरही कुठे तरी हे प्रेम जगातच असते.. पण त्याला टाळणे हाच एक शेवटी पर्याय असतो.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली माझ्यावर जीवापाड प्रेम करणारी तू.. कवीने खूप साध्या भाषेत पण ब्रेकअप नंतरच्या नाजूक भावनांना या कवितेत बांधले आहे.. प्रत्येक कॉल्लेगेकुमाराची ही अशीच काहीशी अवस्था असते.. मी आशा करतो की तुम्हाला आवडेल...

माझा sms न वाचता,
तो delete करणारी तू...
माझा call पाहता,
तो cut करणारी तू...
मी समोर दिसता,
मला न पहिल्या सारखं करून,
पुढे निघून जाणारी तू...
अन,
पुढे गेल्यावर,
हळूच मागे वळून,
मला पाहणारी तू...

आपल्या breakup नंतर,
आपल्याच मित्रान मध्ये,
मला विसरण्याचा प्रयेत्न करणारी तू...
अन,
कोणी माझ्या बद्दल काही विचारलं तर,
फक्त गप्पा राहणारी तू ...

माझी आठवण,
आल्यावर चोरून रडणारी तू...
आणि,
जगा समोर गोड गोड हसणारी तू..

रोज मला पाहून,
न पहिल्या सारखा करणारी तू...
अन,
माझ्या हातात सिगारेट पहिली कि,
"सिगारेट टाक खाली,
आणि घरी जा... "
असं,
फोने करून बजावणारी सुधा तूच....

प्रेम असून हि,
नाही असं भासवणारी तू...
अन,
ब्रेकअपनंतर सुद्धा,
माझ्या वर जीवापाड ,
प्रेम करणारी तू...
माझ्या वर जीवापाड,
प्रेम करणारी तू...

अपरिचित

नसेन मी जेव्हा - संकेत शिंदे(मराठी मंच)

2011-12-15T13:48:00.000+05:30

आज तुमच्या आयुष्यात माणसांचा पसारा असेल.. काही जण तुमची स्तुती करत असतील आणि काही जण मागून बोलत असतील.. हे असेच असते याबद्दल वाद नाही.. पण तरीही कधी विचार केला आहे.. तुम्ही गेल्यावर काय चित्र असेल तुमच्याबद्दल याच लोकांच्या मनात... ज्यांनी आयुष्युभर तुमची साथ दिली त्या व्यक्तींची अवस्था ती काय असेल.. तुमचे मित्र, प्रेयसी किवा बायको, तुमचे नातेवाईक.. कशी होईल त्यांची अवस्था जेव्हा तुम्ही नसाल.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली.. नसेन मी जेव्हा.. संकेत शिंदे यांनी लिहलेली ही कविता खरच खूप अप्रतिम आहे.. क्षणभर विचार करायला लावणारी आहे..

नसेन मी जेव्हा...
वारा वाहील तेव्हाही होऊन वेडापिसा
कोसळणाऱ्या पावसाचा नसेल भरवसा
समुद्राच्या उधाणाला तोड नक्कीच नसेल
कोणास ठाऊक तेव्हा मी कोणत्या वेशात असेन?

पुढे वाचा..

आताशा असेहे मला.....

2011-12-13T17:17:00.001+05:30

माणसाच्या आयुष्यात दुख तर खूप असतात पण प्रत्येक जन हे दुख विसरून पुढचे आयुष्य जगात असतो.. पण कधी कधी आयुष्यात असेही क्षण येतात ज्यावेळेस काही जुन्या आठवणी मनावर ताबा घेतात आणि तेव्हा नकळत त्या आठवणीत डोळे कधी भरून येतात तेच कळत नाही.. मग का कुणास ठाऊक पुन्हा त्याच क्षणांची त्याच दिवसांची हे मन पुन्हा मागणी करत असते.. खरच आयुष्यात जगलेले क्षण पुन्हा हवेच असतात पण ते शक्य नसते, पण मग तरीही का बरे हे मन त्या क्षणांच्या मागे धावत असते.. खरच सलीलच्या आवाजातले हे गाणे मला नेहमी ह्याच प्रश्नात पाडत असते ज्याचे उत्तर मला अजून पर्यंत मिळाले नाही.. पण तरीही जेव्हा ही मी माझ्या आयुष्यातल्या जुन्या क्षणांची आठवण करत असतो तेव्हा मी न चुकता हे गाणे ऐकतो.. कारण आयुष्यात कधी तरी कोणासाठी रडण्यास काहीच हरकत नाही असे मला वाटते.. खरच हे गाणे तुमच्याही मनात कुठे तरी दडलेल्या जुन्या आठवणीना जागवत असेल ना????

आताशा असेहे मला काय होते , कुण्या काळाचे
कुण्या काळाचे पाणी डोळ्यात येते , आताशा असेहे मला काय होते
कुण्या काळाचे पाणी डोळ्यात येते , बरा बोलता बोलता स्तब्द्ध होतो

कशी शांतता शून्य शब्दात येते, आताशा असेहे हे मला काय होते
कुण्या काळाचे पाणी डोळ्यात येते

कधी दाटू येत पसारा घनांचा, कसा सावळा रंग होतो मनाचा
असे हलते आत हळूअव्र काही
जसा स्पर्श पाण्यावरी चंदनाचा
आताशा असेहे मला काय होते
कुण्या काळाचे पाणी डोळ्यात येते

असा ऐकू येतो क्षणांचा इशारा
शनी वर्थ होतो दिशांचा पसारा
नभातून ज्या रोज जातो उडोनी
नभाशीच त्या मागू जातो किनारा
आताशा असेहे मला काय होते
कुण्या काळाचे पाणी डोळ्यात येते
न अंदाज कुठले न अवधान काही
कुठे जायचे यायचे भान नाही
जसा गंध निघतो हवेच्या प्रवासात
न कुठले नकाशे न अनुमान काही
कशी हि अवस्था कुणाला कळावी , कुणाला पुसावी कुणी उत्तरावी

किती खोल जातो तरी तोल जातो , असा तोल जाता कुणी सावरावे
आताशा असेहे मला काय होते , कुण्या काळाचे पाणी डोळ्यात येते
बरा बोलता बोलता स्तब्द्ध होतो
कशी शांतता शून्य शब्दात येते
आताशा असेहे मला काय होते , कुण्या काळाचे पाणी डोळ्यात येते..!!!!

एक अजनबी सा....

2011-12-12T20:30:00.000+05:30

एक अजनबी सा एहसास दिल को सताए.. लकी चित्रपटातले हे गाणे.. खरच कुछ तो बात हे इस गानेमे.. अदनान सामी आणि त्यांच्यासोबत खुद लता मंगेशकर यांचा आवाज.. खरच हे गाणे ऐकताना मन कुठे हरवून जाते ते कळतच नाही... गाण्यातला प्रत्येक शब्द प्रेमाचे पुस्तक हळुवार उघडत असते आणि आपले मन या पुस्तकात कधी स्वतःला हरवून बसते तेच कळत नाही.. या गाण्याची दुसरी खास बात म्हणजे या गाण्याचे संगीत.. गाण्याचे शांत संगीत गाण्यातल्या प्रत्येक शब्दाला न्याय देणारे आहे.. त्यामुळे हे गाणे कितीही वेळा ऐकले तरीही कंटाळा येत नाही खासकरून रात्रीच्या वेळेस ज्यावेळेस आपले मन हे फक्त आपलेच असते.. हे गाणे तुम्ही ऐकलेही असेल पण पुन्हा ऐकण्यात काहीच हरकत नाही... कधी तरी सेंटी होऊन जगण्यात ही मजा असते बरोबर ना.. बरोबर ना.. एन्जोय..!!

एक अजनबी सा एहसास दिल को सताए
शायद यही तो प्यार हैं
बेताबियोंमें धडकन मेरी चैन पाए
शायद यही तो प्यार हैं

कुछ भी कहा ना, कुछ भी सुना ना, फिर भी
बेचैन दिल हैं हमारा
बहके कदम हैं, मुश्किल में हम हैं, देखो
संभले भला कैसे यारा
चाहे बिना भी नजदिक हम चले आए
शायद यही तो प्यार हैं

नजरें बिछा दे पहरे लगा दे, दिल पे
पर दिल किसी की ना माने
काँटों पे चल के, शोलों में जल के,रो के
मिल के रहेंगे दीवाने
चाहत की लौ तो, आँधी में भी झिलमिलाए
शायद यही तो प्यार हैं

ये मुलाकातें, ये तेरी आँखें, बातें
एक पल ना मैं भूल पाऊँ
कितनी मोहब्बत, हैं कितनी चाहत तुमसे
कैसे भला मैं बताऊँ
अच्छा लगे जो तू सामने मुस्कुराए
शायद यही तो प्यार हैं

या दारूची नशा काही वेगळीच असते...

2011-12-12T15:54:00.000+05:30

दारू प्यालेल्या माणसांना आपण सर्वांनी पहिलेच आहे, खूप मजा येते अशा माणसांना पाहायला.. हा झाला गमतीचा भाग पण तुम्हीही कधी दारू प्यायलाच असाल, नसाल प्यायला तर चांगलीच गोष्ट आहे... पण आजकाल कामाचा व्याप एवढा वाढला आहे की प्रत्येक माणसाला आठवड्यातून एकदा का होईना या थकव्यासाठी टोनिक लागतेच.. आणि मग सुरु होतात त्या गमतीदार गप्पा ऑफिस, प्रेम, मैत्री या सर्व गोष्टीवर चर्चा होते.. आणि आठयाभारचा थकवा थोडा का होईना कमी तर नक्कीच झालेला असतो.. अशीच एक माझी कविता मला तुमच्याबरोबर शेअर करायला आवडेल.. मी आशा करतो की ही कविता तुम्हाला आवडेल..

या दारूची नशा काही वेगळीच असते,
आठवध्याभराच्या थकव्यानंतर शनिवारची रात्र येते,
आणि मग मित्राची मेहफिल जमते,
आणि timepass म्हणून दारू तर नकीच कंपनी देते,
सोडा कम ३०-३० ने सुरवात होते,
आणि दोन घोट उतरल्यावर खऱ्या विषयांना सुरवात होते,
मग बॉसला शिव्या घालण्यातच ३० ची नशा उतरू लागते,
आणि महत्वाच्या विषयांवर यायला ६० ची गरज भासू लागते,
प्रेमावर बोलायला तर सगळेच शहाणे तयार असतात,
कारण आपल्यासारखे प्रेम कोणीच केलेले नसते,
मग दारू बोलते कि माणूस हेच कळत नसते,
पण यात ती मुलगी मात्र नक्कीच बदनाम झालेली असते,
प्रेमाच्या विषयात ६० कधी संपते हेच कळत नाही,
मग तिला विसरण्यासाठी फिनिशिंग ६० ची गरज भासू लागते,
ही ६० उतरल्यावर विषयांना काहीच जागा नसते,
आणि कोणाचा आवाज मोठा याचीच स्पर्धा सुरु असते,
मग यात तर कोण बदनाम होत आहे याचेही भान नसते,
कारण आता माणसाची जागा दारू ने घेतलेली असते,
आठवध्याभराच्या थकव्याला एक टोनिक मिळालेले असते,
खरच या दारूची नशा आणि यातून होणारी माणसाची दशा काहीशी वेगळीच असते...!!!!

सुशांत बनकर.

आठवणीतले कॉलेज

2011-12-10T18:40:00.000+05:30

कॉलेज म्हणजे धमाल, कॉलेज म्हणजे मस्ती, कॉलेज म्हणजे मैत्री आणि कॉलेज म्हणजे प्रेम.. कॉलेज म्हटले की अभ्यास कमी आणि या गोष्टी आल्याच पाहिजेत.. त्याशिवाय कॉलेजला आणि तरुणाईला अर्थच राहत नाही.. तुम्हीही ही धमाल मस्ती केलीच असेल.. शाळा सुटल्यावर नवीन मित्र, नवीन वर्ग, नवीन कॅन्टीन सगळे काही नवीन आणि यात बंधनही नाही कोणाचे.. आयुष्यात सगळ्यात आनंदाचे क्षण म्हणजेच कॉलेज.. हेच कॉलेज आपल्याला बऱ्याच गोष्टी शिकवते आणि मागे ठेवून जातात त्या फक्त आठवणी.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली, जी मी तुमच्यासोबत शेअर करत आहे.. मी आशा करतो की तुम्हाला ही कविता नक्की आवडेल...

फ़क्त आठवणीच हाती

कँटीन मधला चहा आणि
चहा सोबत वडा पाव
पैसे कुठ्ले खिशात तेव्हा
उधारीचचं खातं राव

कट्ट्यावर बसणं लेक्चर चुकवून
आणि पोरींची चेष्टा करणं
दिसलीच एखादी चांगली तर
तिला लांबूनच बघून झुरणं

बसलोच चुकून लेक्चरला तर
शेवटचा बाक ठरलेला
कुणाच्या तरी वहीतलं पानं
आणि पेन सुध्दा चोरलेला

परिक्षा जवळ आली
कि मात्र रात्री जागायच्या
डोळ्यात स्वप्नं उद्याची
म्हणून झोपाही शहाण्यासारख्या वागायच्या

पूर्ण व्हायचं एक वर्तुळ
एक वर्ष सरायचं
पुन्हा नव्या पाखरांसोबत
जुनं झाड भरायचं.

अशी वर्तुळ भरता भरता कळलं
अरे कागदच भरला
वर्तुळ झाल्या कागदाला
फ़क्त सलाम करायचा उरला

पुन्हा नविन रस्ता
पुन्हा नविन साथी
जुन्या रस्त्याच्या , प्रवासाच्या
फ़क्त आठवणीच हाती

अपरिचित

क्रिकेट एक धर्म..

2011-12-09T20:34:00.000+05:30

नुकतीच बातमी वाचली वीरेंद्र सेहवागला २५ लाखाचे बक्षीस घोषित केले गेले आहे.. ही खूप आनंदाची बाब आहे आणि केलेच पाहिजे.. शेवटी भारताचे नाव त्याने रोषण केले आहे.. तुम्हालाही वाचून आनंद झालाच असेल.. पण मला नाही झाला तितका.. क्रिकेट हा आपल्या भारतात एका धर्मासारखा बनला आहे. या क्रिकेटर्सना ही अशी बक्षिसे दरवर्षी जाहीर होत असतात. आणि इतर खेळ भारतात खेळले जातात की नाही या बदल फार मोठी शंका निर्माण होते.. काही दिवसांपूर्वी महिला व पुरुष कब्बडी संघांनी विश्व कप जिंकला त्यांना काय मिळाले.. वीरेंद्र सेहवागला एकट्याला जितकी रक्कम मिळाली असेल तेवढी त्या पूर्ण संघाना मिळाली असेल.. इतकेच न्हवे तर त्यांना आपापल्या घरी परतण्यासाठी वाहनांची सोय ही न्हवती या महान खेळाडूंनी अखेर रिक्षानी प्रवास केला आणि तरीही याबद्दल कुठेच आणि कसलाही आवाज उठला नाही.. मिडियावाले तर कोणत्या बातम्या दाखवत असतात ते त्यांनाच माहित इतर वेळेस शुल्लक कारणांवरून अर्ध्या अर्ध्या तासाच्या बातम्या बनवणारे हे लोक ही गोष्ट फक्त १० मिनिटे दाखवून संपवतात याचेच मोठे नवल वाटते... या गोष्टीवर आवाजही उठवला जातो पण पुढे काय होते तेच कळत नाही.. या मंत्र्यांना हे सांगावे लागते की आपल्या देशात क्रिकेट सोडूनही इतर काही खेळ खेळले जातात तेव्हा त्यांना जाग येते आणि मग काही रक्कम घोषित करून विषयच संपवतात..

आणि हे फक्त कब्बडी या खेळापुरतेच नाही आहे हॉकी, खो खो, अथेलेटिक्स, फूटबॉल या खेळांची ही हीच अवस्था आहे.. आपल्या महाराष्ट्रामधील एक महिला वेटलिफ्टर आहे तिचे वडील शेतकरी आहेत. त्या महिलेमध्ये एवढे गुण आहेत की तिची निवड ऑलम्पिकसाठी झाली आहे.. पण या सर्व गोष्टीना लागणारे सामान आणि प्रवास खर्च हा त्यांना परवडणारा नाही आहे.. मग या खेळाडूंचे भवितव्य काय आहे हाच प्रश्न निर्माण होतो आणि शासनही या गोष्टींकडे दुर्लक्ष करते हीच मोठी दुखाची बाब आहे.. भारतीय खेळाडूंकडे नक्कीच गुणांची कमी नाही आहे फक्त कमी आहे ती योग्य मार्गदर्शनाची आणि सोयीसुविधांची.. या सोयीसुविधा जर यांना वेळच्या वेळी पुरवल्या गेल्या तर नक्कीच ओलम्पिक मध्ये पहिल्या ५ देशांच्या नावात एक नाव असेल ते म्हणजे "भारत". मी आशा करतो की क्रिकेटला जो न्याय मिळतो तो इतर खेळांनाही लवकरात लवकर मिळेल..

सुशांत बनकर.

नजरेचा हा खेळ न तुला कळला न मला कळला...

2011-12-09T14:13:00.000+05:30

कॉलेजमध्ये प्रत्येकाला हा अनुभव आलाच असेल.. तुमची ही नजर एखाद्या मुलीच्या नजरेशी नक्कीच भेटली असेल.. आणि मग सुरु झाला असेल तो नजरेचा खेळ.. सुरु होते ती वेगळीच मजा मग कधी नजरेतूनच हसायचे, नजरेतूनच रागवायचे, सारे सारे काही नजरेतूनच बोलायचे.. दुसऱ्यांना कळो किवा न कळो तुमच्या नजरेची भाषा तिला आणि तिच्या नजरेची भाषा तुम्हाला नक्कीच कळली असेल.. अशीच माझी एक कविता नजरेचा खेळ..!!! मी आशा करतो की तुम्हाला नक्की आवडेल.. आवडल्यास तुमचे मत मांडायला विसरू नका..

नजरेचा हा खेळ न तुला कळला न मला कळला,

कॉलेजचा पहिला दिवस माझी नजर तुझ्या नजरेस मिळाली,
आणि त्याच दिवशी तू माझी नसताना ही माझीच झाली,
मग हळू हळू दिवस सरत गेले आणि हा नजरेचा खेळ असाच चालू राहिला,
माझी नजर रोज तुला काही तरी सांगत होती,
आणि मग तुझी नजर आपोआप झुकत होती,
नजरेत प्रश्न खूप होते पण त्यांची उत्तरे सापडत न्हवती,
कारण माझ्या प्रत्येक प्रश्नाची उत्तरे तुझ्या नजरेतच कुठे तरी दडली होती,
कधी तुझी हीच नजर मला पाहताच हसत होती,
तर कधी तुझी हीच नजर मी न दिसल्यास रागवत होती,
कदाचित दोघांच्याही नजरेत एक प्रेमाची आशा दडली होती,
आणि ती नजरेतूनच कळावी हीच दोघांची इच्छा होती,
मग कधी तुझी नजर जुकायची, हसायची, रागवायची, आणि रोज काही तरी नवीन सांगायची,
आणि मला याच गोष्टींची गम्मत वाटायची,
कारण शेवटी माझ्या नजरेला तुझ्याच नजरेची भाषा कळायची,
परंतु अखेर हा नजरेचा खेळ अबोलच राहिला,
आणि नजरेतला खेळ शेवटी नजरेतच हरवला,
खरच नजरेचा हा खेळ न तुला कळला न मला कळला...!!!!

सुशांत बनकर.

क्षितीज...

2011-12-08T16:42:00.000+05:30

माणसाची स्वप्ने खूप मोठी असतात आणि असावीच कारण त्यासाठीच तर आपण जन्म घेतला आहे.. आयुष्यात नेहमी एक ध्येय असावे, लांब पल्ला गाठण्याची एक जिद्द असावी.. जर आयुष्यात हे ध्येय नसेल तर माणूस म्हणून जन्माला येऊन काहीच अर्थ नाही. आणि नुसते ध्येय ठेवूनही काही उपयोग नसतो कारण ते ध्येय गाठण्यासाठी लागते ती जिद्द.. आज एक कविता वाचनात आली.. खरच साध्या शब्दातली कविता आहे तरीही मनात एक विश्वास जागवणारी आहे.. आपल्या सर्वांसमोर एक ध्येय आहे आणि हे कविता ते ध्येय गाठण्याचे बळ आपल्याला देते.. मी आशा करतो की तुम्हाला आवडेल...

क्षितीज दुरुन फार छान दिसते,
म्हणुन त्याकडे नुसते पहायचे नसते.
तर त्याला आपण गाठायचे असते..
सुर्य चंद्र जिथे रोज उगवतात,
तिथे आपणलाही एक दिवस पोहचायचे असते.
म्हणुन त्याला आपण गाठायचे असते..
जितके आपण पुढे पळू तितके तेही पळते,
पण आपण मुळीच कंटाळायचे नसते.
तर त्याला आपण गाठायचे असते..
खुप लोक असेही असतात जे मागे ओढतात,
पण आपण क्षितीजाचेच ध्येय ठेवायचे असते.
कारण त्याला आपण गाठायचे असते..
एक दिवस कळते आपण बरेच अंतर कापलेले असते,
आणी तरीही क्षितीज तिथुनही तितकेच दुर असते.
पण मागील लोकांना आपण क्षितीजावरच असल्याचे भासते..
तिथेही आपण थांबायचे नसते, पुढे पुढेच जायचे असते,
क्षितीज अजुनही दुर असते, त्याला आपण गाठायचे असते..
त्याला आपण गाठायचे असते..

कवी - अपरिचित

तेव्हा मी बोललो सॉरी राँग नंबर - अवधूत गुप्ते

2011-12-07T16:35:00.000+05:30

बऱ्याच दिवसांनी अवधूत गुप्तेंचे एक चांगले गाणे ऐकायला मिळाले. कदाचित तुम्ही ऐकले ही असेल हे गाणे.. पण तरीही गाणे मे कुछ तो बात हे.. कधी हरवलेले प्रेम पुन्हा भेटले आहे का तुम्हाला? काय अवस्था होती त्यावेळेस तुमची? बोलण्यासाठी शब्दही नसतात.. आणि खरच ती भेट तेव्हा रॉंग नंबर लागल्या सारखीच असते. खूप साधे गाणे आहे पण अवधूतचा आवाज आणि गाण्यातले काही छानसे शब्द यामध्ये आपण कधी हरवले जातो तेच कळत नाही.. मला खात्री आहे की तुम्हाला आवडेल.. :)