माझे मन...

माझा जीवन प्रवास

2015-07-04T17:19:00.001+05:30

नुकताच प्रदर्शित झालेला किल्ला चित्रपट पाहून चित्रपटगृहाच्या बाहेर पडलो ते मनात असंख्य विचार आणि प्रश्न घेऊनच. काही चित्रपट विचार करायला लावतात त्या पंक्तीत किल्ला चित्रपटाला बसवण्यात काही हरकत नाही. कदाचित इतरांप्रमाणे मीही माझ्या आयुष्याची थोडी जुळवाजुळव चित्रपटच्या कथेशी जुळवून पाहिली आणि त्यातूनच काही जुन्या गोष्टी आठवल्या किवा म्हटलं तर आतापर्यंतचा जीवन प्रवास डोळ्यासमोर उभा राहिला.

लहानपणीच वडिलांचे छत्र हरवले, त्यांचा चेहरा हि मला नीटसा आठवत नाही, आईने घरात कधीच वडिलांचा फोटो लावला नाही कदाचित आम्हाला त्यांची आठवण येणून आम्ही निराश होऊ नये असा काहीसा त्यामागचा उद्देश असावा असा मला प्रकर्षाने वाटते. मी आजही आईला तो प्रश्न विचारला नाही कदाचित विचारेल कि नाही हे ही मला माहित नाही. लहान वयातच पुढे मांडून ठेवलेल्या आयुष्याचे ओझे आणि असंख्य निरुत्तरित प्रश्न माझ्या वाटेला वाढून ठेवले आहेत हि जाणीव तेव्हा झाली आणि हे सर्व पेलण्यास मी तयार झालो. बराचसा वेळ एकटाच घालवायचो कारण तेव्हा मित्र ही कमी होते. आईने नेहमीच साथ दिली प्रत्येक गोष्टीत माझी मुलं पुढे कशी राहतील ह्या एकाच गोष्टीने तिला खिळून ठेवले होते आणि तिचा एकटीचा लढा चालू होता तो फक्त आमच्यासाठी. आम्ही फक्त आणि फक्त पहात होतो. घरची परिस्तिथी बिकट असूनही आईने कधी आम्हाला कामावर धाडले नाही तुम्ही शिका मी काय ते बघेन असे नेहमीच तिचे म्हणणे असायचे. आणि तिच्या ह्याच स्वप्नांचे ओझे आम्ही आमच्या खांद्यावर घेतले आणि शिक्षण पूर्ण केले.

परिस्थितीने बऱ्याच गोष्टी शिकवल्या, आपली कोण परकी कोण हे यातूनच शिकलो. आपली माणसं अगदी बोटावर मोजण्याइतकीही नाहीत हेही तेव्हाच लक्षात आले. खूप वाईट वाटायच जेव्हा आपलेच लोक आपला फायदा घेताना दिसायचे पण हळू हळू त्याची सवय झाली. हळूहळू मी माझा सारं बालपणीच दुख विसरून गेलो. वडिलांची कमी आईने कधीच भासू दिली नाही त्यामुळे कदाचित वडील ह्या शब्दाला लोक एवढी किमत का देतात हे मला अजूनही कळले नाही किवा यापुढे कळणार हि नाही.

लहानपणी पडलेल्या काही प्रश्नांची उत्तरे मोठे झाल्यावर मिळत गेली तर काही प्रश्न बालपणासोबतच संपून गेली. आयुष्याचा अर्धा प्रवास दुखात गेला म्हणण्यापेक्षा जगण काय आहे हे शिकण्यात गेलाय ह्याच गोष्टीचा मला हेवा वाटतो. आज बरच काही कमावलंय आईचे प्रेम, मित्रांची सोबत, व्यसनं, वाचन, लेखन, प्रवास, आणि बरंच काही जे आता बोटावर मोजण्याच्याही पलीकडे गेलय आणि मी सुखात आहे हे सांगण्यात आज आनंद होतो आहे.

आयुष्याचा पुढचा प्रवास आणखी परीक्षा घेणारा आहे हे नक्किच कारण पुढे मी ही कोणाचा तरी बाप होणार आहे. आणि बाप म्हणजे नक्की काय हे मी परिस्तिथीमुळे कधी जाणूच शकलो नाही, त्यामुळे ते कर्तव्य, ते प्रेम, त्या माझ्याच कणखरपणामध्ये कदाचित माझ्याच वडिलांचे प्रेम मी अनुभवेल यात तिळमात्रही शंका नाही.

माझ्या आयुष्याचा प्रवास काही इतका ही हलाखीचा न्हवता जितका आज इतर बऱ्याच जणांचा आहे. तरीही थोड लिहावास वाटल म्हणून लिहिले आणि माझा त्या करोडो मायबापांना सलाम जे ह्या प्रवासातल्या प्रत्येक प्रसंगांना सामोरे जातात फक्त आपल्या मुलांसाठी.

सुशांत बनकर.

तू आणि शब्द...!!!!

2015-07-04T16:24:00.000+05:30

तुझ्याशिवाय या कवितेला ही काही अर्थ नाही,

एक वेळ होती जेव्हा तू माझ्या सोबत होतीस,
आणि माझ्या प्रत्येक कवितेला फक्त तुझ्हीच चाहूल होती,
मग कधी चंद्र सुर्यालाही शब्दात बांधले होते,
तर कधी याच शब्दांनी तुझ्या सौंदर्याला ही फुलवले होते,

कधी तुला लाजताना पाहून या शब्दांनाही लाजवेसे वाटले होते,
तर कधी तुझ्या रागालाही याच शब्दांनी सावरले होते,
तुझ्यासोबत जगलेले प्रत्येक क्षण या शब्दांनी ही अनुभवले होते,
तर कधी तुझ्या आठवणीत याच शब्दांना मी रडतानाही पहिले होते,

आज तू नाहीस तर माझे हे शब्द ही पोरके झाले आहेत,
आणि आज पुन्हा ते फक्त तुझ्याच शोधात आहेत,
तू नाहीस तर माझ्या या शब्दांना ही काही किंमत नाही,
खरच तुझ्याशिवाय माझ्या या कवितेला काहीच अर्थ नाही...!!!

आठवण

2015-06-13T14:46:00.001+05:30

आठवण

आज कागदावर सगळे दुख रेखाटण्याचा प्रयत्न केला,
पण दुखासमोर शेवटी कागदही अपुराच पडला,
आठवणीनी तिच्या मनाला आणखी एक खोटा दिलासा दिला,
आणि दुख अनुभवायला आणखी एक मार्ग मोकळा करून दिला,

प्रत्येक दिवसाची सुरवात तिच्याच विचाराने सुरु होते,
आणि रात्रीलाही दिवसा मागोमाग तिच्याच आठवणींची चाहूल लागते,
तिच्या आठवणींत रमायला या मनाला कोणत्याच कारणांची गरज नसते,
पण स्वतःमध्ये रमायला, या मनाला रोज नवीन कारणे शोधायची गरज भासते,

आता या मनालाही काही समजावू शकत नाही,
कारण तिच्या आठवणींशिवाय त्यालाही करमत नाही,
मग या मनाच्या हट्टासमोर शेवटी मलाच हार मानवी लागते,
कारण तिच्या आठवणीत शेवटी त्यालाच जास्त रडावे लागते....!!!

चांदण्या रातीतील भेट

2015-06-13T14:46:00.000+05:30

एका चांदण्या रातीतील आपली ती भेट असावी,
एका चांदण्या रातीत तुझ्याशी बोलण्याची इच्छा तर खूप आहे,
तू माझ्यासमोर असावी आणि फक्त बोलताच राहावी,
आणि मी..
आणि मी फक्त तुलाच पाहत राहावे,
मग लाजेने हळूच तुझी नजर झुकावी,
आणि मी आणि मी तुझी तीच नजर पुन्हा शोधू पहावी,
मग प्रेममय झालेल्या या वातावरणात एक शांतता पसरावी,
आणि त्या पसरलेल्या शांततेलाही मग तुझीच चाहूल लागावी,
चांदण्या या रातीत तुझे रूप इतके फुलावे की
तुला पाहणाऱ्या त्या चंद्रालाही स्वतःचीच लाज वाटावी,
माझ्या प्रत्येक शब्दात फक्त तू आणि तूच असावी,
आणि तुझ्यासोबत असताना मला कसलीच जाणीव नसावी,
खरच चांदण्या रातीतील ती आपली भेट अशीच काहीशी असावी,
आणि ती आठवण म्हणून मी सदैव मनात जपावी...!!!!

प्रवासातला पाऊस

2015-06-13T14:44:00.002+05:30

आज उठायाला थोडा उशीरच झाला. काल मित्राच्या लग्नात छत्री हरवली हे दु:ख विसरून मी कपाटात ठेवलेला जुना रेनकोट काढला. तसा हा रेनकोट नावालाच बाकी तो घालून मी पूर्ण भिजणार ह्याची पूर्ण खात्री मला होती. उद्या जा भिजत हे आईचे कालचे शब्द खरे करायला पाऊस माझी बाहेर वाट पाहतच होता आणि मी घराबाहेर पडलो.

सुदैवाने रिक्षासाठी २ जोडीदार लगेच मिळाले आणि मी पावसाला चिडवत माझ्या प्रवासातला एक टप्पा पार करून स्टेशन वर पोहोचलो. कदाचित माझ्या चिडवण्याचा पावसाला जर जास्तच राग आला आणि मघासपासून रिमजिम बरसणारा पाऊस थोडा जास्तच बरसू लागला. काहीजण काय मस्त पाऊस पडतोय, साला आज पण ट्रेन लेट अश्या काही खास टिपिकल मुंबईकर भाषेत या पावसाला गोंजारत होते. ते शब्द कानावर घेत घेत समोरून येणारी ट्रेन दिसली. खास मुंबईकरांसाठी बनवलेली नवीन ट्रेन आज माझ्या स्वागताला आली. क्षणात मघाशी पावसाला कोसनारे नवीन आलेल्या ट्रेनचे गुणगान गाऊ लागले आणि माणूस किती विक्षिप्त वागू शकतो याचा अनुभव आला. मुळात तुम्ही मुंबईकर म्हणून जन्माला आलात तेव्हा हा गुण तुम्हाला जन्म:तहाच मिळालेली देण आहे आणि त्याबद्दल पुढे काही न बोलेलेच बरे.

रोज आतमध्ये जाऊन बसणारा मी आज दारातच खोळंबलो, म्हटल आज दारात उभा राहून प्रवास करूया. मी भिजणार हे माहित असूनही मी दारात का उभा राहतोय या प्रश्नाचे उत्तर मला तेव्हा मिळालेच नाही, कदाचित ते मिळणार ही नाही. बऱ्याचदा काही प्रश्न अनुत्तरीतच राहतात त्याबद्दल जास्त विचार न करता तो प्रश्न माझ्या न मिळालेल्या प्रश्नसंचात जमा केला.

प्रवास सुरु झाला, आणि पावसाचे अगणित थेंब झेलण्यास मी सज्ज झालो, कदाचित पाऊस ही तितकाच आतुरलेला मला भासला. क्षणात मी चिंब भिजलो, एखाद्या सुईसारखे पावसाचे थेंब वेदना देत होते पण त्यातही एक वेगळीच मज्जा होती. प्रत्येक होणारी वेदना ही दुःख न देत काही वेदना विलक्षण असा आनंद देतात याचे उत्तम उदाहरण म्हणजे हा पाऊस. दारात उभा असल्याने माझे अर्धे अंग बाहेर आणि अर्धे आत होते आणि माझ्यातल्याच दोन भिन्न मनाची थोडी ओळख मला झाली. एक सांगत होत मी किती नशीबवान मस्त या पावसाचा आनंद लुटतोय तर दुसरा म्हणत होत मुर्ख आत ये आपल्याला ऑफिसमध्ये जायचंय. यांचा हा खेळ मी असाच चालू ठेवला कधी थोडा आता कधी थोडा बाहेर करत करत प्रवास चालू ठेवला.

अंधेरी स्टेशन वर काही कॉलेज मंडळी दिसली अगदी उत्साही माझ्याच डब्यात चढले मरीन ड्राईव वगैरे काही शब्द कानावर पडले अन नकळत मी स्वतःला मरीन ड्राईवच्या कट्ट्यावर नेहून बसवलेही. उधानलेला समुद्र, थंड वाऱ्याचा स्पर्श, अंगावर काटे आणणारी ती थंडी या सर्वात पुन्हा मी स्वतःस थोडा हरवून बसलो. पण दुसऱ्याच क्षणी कॉलेज जीवनात उनाडक्या करणाऱ्या या मनाला आज ऑफिस/पैसा नावाच्या व्यवस्थेने पूर्ण बांधून ठेवलय याची बोचरी जाणीव झाली आणि त्या कट्ट्यावरून मी पुन्हा आपल्या त्या ट्रेनच्या दरवाजात आलो.

प्रवास चालूच होता मनात विचार ही चालूच होते. माझ्यासोबत पावसात सारीच माझी सुख-दुःख भिजत होती. भिजलेली दु:ख ही आज मनाला आनंद देत होती जुने साठवणीतले प्रत्येक क्षण मी अनुभवत होतो. पुढचे स्टेशन दादर असे शब्द कानावर पडताच विचारांची गाडी मंदावली. कुठे तरी दडलेले क्षण थोड्या वेळेसाठी का होईना पण मी पुन्हा अनुभवले. स्वतःशीच थोडा हसलो कारण मी आज एक प्रवास फक्त स्वतःसोबत केला होता.
सुशांत बनकर.

रात्रीतली तुझी आठवण...!!!!

2015-04-04T12:58:00.000+05:30

रात्रीचा चंद्र आणि चांदण्यांची रात्र,
आणि या रात्रीच्या सोबतीला तुझ्या आठवणींचे सत्र,
मग कधी या कुशीवर तर कधी त्या कुशीवर झुलत राहयचे,
आणि डोळे घट्ट मिटून फक्त तुला आठवत राहयचे,
झोप येत नाही म्हणून खिडकीत उभे राहयचे,
आणि आकाशातल्या चमचमणाऱ्या प्रत्येक ताऱ्यात पुन्हा तुलाच शोधू पहायचे,
या प्रत्येक ताऱ्यात तुझे बहुरूप अनुभवायचे,
आणि हा तारा माझा तो तारा माझा करत प्रत्येक ताऱ्याला आपले करायचे,
मग हळूच नजर त्या चंद्राकडे फिरवायची,
आणि अबोल अश्या त्या चंद्राकडे फक्त तुलाच मागायचे,
दिवस तर कशाही सरतो,
पण माझी प्रत्येक रात्र मी अशीच काहीशी जगतो,
कधी या चंद्र ताऱ्यांकडे रोज तुला मागायचे,
तर कधी तुझ्या आठवणीत स्वतःशीच काही तरी पुटपुटआयचे,
आता फक्त दोनच इच्छा मनात आहेत,
एकतर पुन्हा तुझा होऊन तुझ्यासाठी जगायचे,
नाहीतर कधी ही न संपणाऱ्या या रात्रीत रोज स्वतःला मरताना पहयाचे..!!!!

माणूस आणि वागणूक…

2015-04-04T12:57:00.001+05:30

नुकताच ऑफिस मध्ये घडलेला एक किस्सा, ऑफिसमध्ये तसे कोणाशी जास्त बोलण नाही काही मोजक्याच लोकांशी ते ही कामाशी निगडीत… त्यातूनही थोडा वेळ मिळाल्यास हलके आणि मिश्किल असे विनोद… पण त्या विनोदांचा एखाद्यावर इतका परिणाम होतो कि विनोद करणाऱ्याच्या वागणुकीकवर सरळ सरळ संशय घेतला जातो… अश्या विवेकशून्य बुद्धीमत्तेवर हसावे कि रडावे याचाच गंभीर असा प्रश्न मला पडला आणि खरच आपलं काही चुकते का या गोष्टीचा विचार मनात घोळू लागला.

अजूनही उत्तर काही सापडले नाही कदाचित सापडणार ही नाही कारण स्वतःच्या चुका माणसाला सहजरीत्या समजणं तसा कठीणच. असो पण अश्या विवेकशून्य लोकांशी मराठी भाषेत म्हणाव तर डील कसा कराव हा कदाचित जास्तच स्पर्धात्मक असा भाग मला वाटतो. ज्या व्यक्तीला तुम्ही नावाशिवाय जराही ओळखत नाही त्यांच्या वागणुकीवर प्रश्नचिन्ह उचलण्याचा हक्क तुम्हाला कोणी दिला हाच प्रश्न मला इथे आवर्जून विचारावासा वाटतो.

माझ्यामते अश्या लोकांनी जरा त्यांचा समाजातला वावर वाढवावा, मग त्यांना वागणूक या शब्दाचा खरा अर्थ सापडेल. हाय स्टेटस मध्ये जगणाऱ्या या लोकांना समाज या शब्दाचा अर्थ ही तितक्याच आशयाने समजावणे किवा त्यांनी तो स्वतःहून समजून घेणे गरजेचे आहे असे मला वाटते. खरंतर कोणी कसे वागावे हे सांगण्या इतका मी काही मोठा संत किवा अगदी सावरकरांसारखा क्रांतीकारी नाही. पण समाजात कसे वागवे याचे ज्ञान मला नकीच अवगत आहे.

मला नेहमीच असं वाटत जरा माणसांनी स्वतःच्या न वापरलेल्या बुद्धीचा थोडा वापर करावा आणि विनोद, वागणूक, बोलणं, ज्ञान, आपुलकी, भावना यातला फरक समजून आणि अनुकरून मग यथ्हेछ अशी टिपणी करावी, पण त्याचसोबत ती उलघडून सांगण्याची बोद्धीक ताकद ही त्यांच्यात असावी. एखाद्याच्या वागणुकीवर प्रश्नचिन्ह निर्माण करणे हे त्याच्या अब्रूचे लख्तरे तोडल्यासारखेच आहे असे मला वाटते. असो प्रत्येकाची विचारसरणी ही वेगवेगळी असते कोणी कसे वागावे बोलावे हा ज्याच्या त्याचा प्रश्न पण आपण या समाजाचे काही देणे आहोत हे विसरता कामा नये जसे आपण इतरांवर टिपणी करतो तसे आपल्यावरही टिपणी करणारे असंख्य लोक या भूतलावर जन्माला आले आहेत हे विसरता कामा नये.

तुमचा अमुल्य वेळ वाया गेल्याबद्दल क्षमस्व:…!!!

सुशांत बनकर.

कारण खरच ती अशीच आहे,

2015-02-25T23:32:00.001+05:30

कारण खरच ती अशीच आहे,
कारण खरच ती अशीच आहे,
कधी या फुलावर तर कधी त्या फुलावर
अश्या नाजूक फुलपाखरासारखी ती आहे,
कधी रोज येणाऱ्या नवीन स्वप्नातल्या परीसारखी ती आहे,
तर कधी स्वप्न पूर्ण करणाऱ्या आशेसारखी ती आहे,
खरच कोणीच सांगू शकत नाही नक्की ती कशी आहे,
कारण खरच ती अशीच आहे..

प्रत्येकाला आवडेल असे एक वेगळेपण तिच्यात आहे,
पण प्रत्येकाला सतावेल असा हट्टीपणा हि तिच्यात आहे,
दुसर्यांसाठी जगण्याची एक अनोळखी कला तिच्याकडे आहे,
कारण खरच ती अशीच आहे..

चंद्रासारखे अबोल तिचे हसणे आहे,
आणि पावसाच्या पडणार्या शुद्ध ठेम्बंसारखे तिचे रडणे हि तितकेच खरे आहे,
यात वेगळेपण म्हणजे जीवनाला ही हवे हवे से वाटणारे एक सुंदर मन तिच्याकडे आहे,
कारण खरच ती अशीच आहे..

कुणास ठाऊक नक्की ती कुठे आहे,
माझी नजर अजूनही वेड्यागत तिला शोधते आहे,
रोज अशीच ती माझ्या स्वप्नात येऊन मला सतावत आहे,
का कुणास ठाऊक पण खरच ती अशीच आहे..!!!!

नजरेचा खेळ

2015-02-25T23:26:00.002+05:30

नजरेचा खेळ
नजरेचा हा खेळ न तुला कळला न मला कळला,
कॉलेजचा पहिला दिवस माझी नजर तुझ्या नजरेस मिळाली,
आणि त्याच दिवशी तू माझी नसताना ही माझीच झाली,
मग हळू हळू दिवस सरत गेले आणि हा नजरेचा खेळ असाच चालू राहिला,
माझी नजर रोज तुला काही तरी सांगत होती,
आणि मग तुझी नजर आपोआप झुकत होती,
नजरेत प्रश्न खूप होते पण त्यांची उत्तरे सापडत न्हवती,
कारण माझ्या प्रत्येक प्रश्नाची उत्तरे तुझ्या नजरेतच कुठे तरी दडली होती,
कधी तुझी हीच नजर मला पाहताच हसत होती,
तर कधी तुझी हीच नजर मी न दिसल्यास रागवत होती,
कदाचित दोघांच्याही नजरेत एक प्रेमाची आशा दडली होती,
आणि ती नजरेतूनच कळावी हीच दोघांची इच्छा होती,
मग कधी तुझी नजर जुकायची, हसायची, रागवायची, आणि रोज काही तरी नवीन सांगायची,
आणि मला याच गोष्टींची गम्मत वाटायची,
कारण शेवटी माझ्या नजरेला तुझ्याच नजरेची भाषा कळायची,
परंतु अखेर हा नजरेचा खेळ अबोलच राहिला,
आणि नजरेतला खेळ शेवटी नजरेतच हरवला,
खरच नजरेचा हा खेळ न तुला कळला न मला कळला...!!!!

अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…

2014-11-01T13:18:00.001+05:30

माझी कविता :-

अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…

रोजचाच प्रवास, रोजचीच गर्दी,
म्हटलं आज गर्दीतून थोडा बाहेर पडाव
अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…

विचारात हरवलेले मन, मनात लपलेले निशब्द भाव,
म्हटलं आज या भावनांना थोड आपलं कराव,
अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…

गुंतलेल्या आयुष्यात शब्दही गुंतून पडलेले,
न भेटता वाट आज तेही मनात गुदमरले,
म्हटलं आज थोड या शब्दांनाही मोकळ करावं ,
अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…

आठवल सार काही आज एका क्षणात,
अन पाणावलेले डोळे काही बोलेना,
म्हटलं आज थोड या आठवणीतच भिजावं,
अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…

ते सुखावणारे क्षण,
अलगद लागणारी मनाला ती ठेस,
आज सार काही आठवावं,
म्हटलं आज आपल्याच आयुष्याच पुस्तक जरा वाचव,
अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…

आजची रात्र अशीच रहावी,
मी रात्रीशी, रात्र माझ्याशी थोडं बोलावी,
म्हटलं आज या रात्रीलाच आपल मित्र कराव,
अन आज आपल्याच छंदाला ओ द्यावं…!!!

सुशांत बनकर.

माझी आई

2012-08-25T11:17:00.004+05:30

शब्दांनीही मुजरा करावा अशी थोर तिची पुण्याई..
शब्दांनीही मुजरा करावा अशी थोर तिची पुण्याई..
विचारलं मजला कोण प्रिय उत्तर असेल माझी आई...!!!

सुशांत बनकर.

विचार बदला म्हणजे मत बदलेल..

2012-02-08T20:08:00.000+05:30

नमस्कार मित्रानो आज बर्याच दिवसांनी काही तरी लिहावेस वाटले.. निम्मित सापडले ते १६ फेब्रुवारीला असणाऱ्या निवडणुकांचे.. निवडणुका म्हणजे जुगार झाला आहे.. आणि यावरूनच मला आज एक कविता करावीशी वाटली.. मित्रानो आपले मत हे खूप बहुमोल आहे त्यामुळे योग्य तो उमेदवार निवडून देऊन आपल्याला हवा असलेला महाराष्ट्र घडवणे हे आपले कर्तव्य आहे असे मला वाटते.. मी आशा करतो की माझी ही कविता आपल्याला योग्य उमेदवार निवडून देण्यास मदद करेल..

कोण म्हणतो आमचा हात आम आदमी के साथ..
कोण म्हणतो आमचे घड्याळ २४ तास फक्त तुमच्यासाठी,
कोण म्हणतो भगवा घ्या हाती,
तर कोण म्हणतो आमचे इंजिन नवनिर्माणासाठी...

पुढे वाचा..

कोरीव चेहरा तव घडवून कोण गेले - निशिकांत देशपांडे ( मराठी मंच )

2012-01-27T19:19:00.000+05:30

निशिकांत देशपांडे यांची एक अप्रतिम गजल..

कोरीव चेहरा तव घडवून कोण गेले?
नक्षत्र तेज वदनी मढवून कोण गेले?

डोळे तुझे नशीले अंदाजही नशीला
बेहोष धुंद डोही बुडवून कोण गेले?

ते धुंद हास्य ओठी खैरात मज नशेची
मायूस आज का तू चिडवून कोण गेले?

ह्या गजलेचा आनंद घेण्यासाठी कृपया खालील लिंक वर क्लिक करा..

निशिकांत देशपांडे यांची एक अप्रतिम गजल..

बेचिराख झालो मी - संकेत शिंदे (मराठी मंच )

2012-01-18T15:06:00.000+05:30

भारतीय संस्कृती आणि तिझा दांडगा अभिमान याच गोष्टींवर आपण आजही प्रत्येक अपयशाला सामोरे जातो. उगाचच नको त्या ठिकाणी आपल्या संस्कृतीचा उद्धार होतो! पण खरच आपण आपली संस्कृती जपली आहे का? ती वाढवली आहे का? ऋषी, मुनी, विज्ञानी यांनी १० हजार वर्षांपूर्वी घडवलेला भारत खरच का आज त्यावेळेहून प्रगत आहे? नाही, नक्कीच नाही संपत्तीच्या हव्यासापोटी आणि परकियांच्या अनुकरणाने आपण आपलीच संस्कृती भ्रष्ट केली आहे. असलेल्या पोथी, पुराणांवर आपण कधी विश्वास टाकलाच नाही आणि ढोंगी, पाखंडी बाबांमुळे परम सिद्धी प्राप्त अश्या सत्पुरुषांवर अजब हालाखी ओढावली. संस्कृतीचा अभ्यास, तिला विस्तृत करण दूर राहील पण आपल्याला तिझ संवर्धन, जतनही नाही करता आल. परिस्थिती आज अशी आहे कि परदेशी भक्त मोठ्या प्रमाणात भारतीय संस्कृतीचा अभ्यास करत आहेत. एका बाजूने मानसिक हल्ला करत "भारतीयांना संस्कृतीच नाही" आणि जी आहे ती हल्ली म्हणजे २ हजार वर्षांपासून अस्तित्वात आहे, अशी वक्तव्य करायची आणि मुळात आपल्याच घरात येऊन आपलेच योग, साधना शिकून आपल्या देशांचा उद्धार करायचा असा चंग त्यांनी बांधला आहे. भारतीय कधी या मुद्द्यावर प्रकाश टाकणार देवास ठाऊक...!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

बेचिराख झालो मी, वेदनांचा धनी
शाश्वत सत्याकडे का हर एक पाठ फिरवी?
कोण धुंदीत फिरते जग सारे?
जळणाऱ्या स्फटिकांना म्हणून तारे...!

सज्जन, सात्विक, निस्वार्थी ईश्वराचा अंश
आपुल्यातही साचलाय तो म्हणे मानव वंश!
स्वार्थावर होऊन स्वार, संपत्ती संचय सदैव
निर्जीव, निश्चल, निरर्थक दगडात बांधला देव

पुढे वाचा..

शाळा - मराठी चित्रपट

2012-01-16T15:59:00.000+05:30

प्रेम.......
प्रेम मोकळ असत का? की खरच त्याला काही बंधन असतात.
वेळेच बंधन असत का त्याला?
रोज रोज दिसणारे ते चेहरे आणि त्याच्याबरोबर लहाणाचे मोठे झालेलो आपण , अचानक एके दिवशी पोरके होतात , एकदम अचानक..........
अचानक रस्ते वेगळे होतात ,ध्येय वेगली होतात
आणि मग प्रवास सुरु होतो ..... एकट्याचा.
अशा या समाजात वावरत असताना आणि ध्येय गाठण्यासाठी वाटचाल करत असताना या एकट्या अशा प्रवासाला काही पर्याय असू शकतो का ?
हा प्रवास करत असताना आपण खरच मोकळेपणाने तो करत असतो का ?

शाळा- या सर्वांवर भाष्य करतो आणि कदाचित त्याच्या पल्याडही......

शाळा या चित्रपटाचे सर्व ट्रेलर पाहण्यासाठी कृपया खालील लिंकवर क्लिक करा..

शाळा ट्रेलर

रतनगड ट्रेक एक वेगळा अनुभव (संकेत शिंदे - मराठी मंच)

2012-01-13T19:55:00.002+05:30

काय मग ३१ डिसेंबरला मस्त धमाल केली असेल .. माझा ३१ डिसेंबर काहीसा वेगळ्या प्रकारचा होता फक्त मोजक्या मित्रांसोबत आणि निसर्गाच्या आपल्या सह्याद्री पर्वतरांगांच्या सोबत.. विचित्र वाटत असेलना पण असाच काहीसा होता.. ट्रेकिंग ही गोष्ट पहिल्यापासून आवडीची म्हणून या वेळेस मुंबई मध्ये राहून धिंगाणा घालण्यापेक्षा विचार केला कुठेतरी लांब जावे जिथे कोणीच नसेल... निसर्ग, मी आणि माझे काही मोजके मित्र.. आणि त्यासाठी आम्ही निवडला तो रतनगड.. असाच आमचा अनुभव मला तुमच्यासोबत शेअर करायला आवडेल.. संकेत शिंदे या माझ्या एका मित्राने लिहिलेल्या या लेखात आम्ही केलेली धमाल मस्ती आणि याव्यतिरिक्त या गडापर्यंत असलेला प्रवास तुम्ही कशाप्रकारे करू शकता याबद्दलची थोडी माहिती.. मी आशा करतो की ही माहिती तुम्हाला नक्की उपयोगी पडेल..
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

सप्तर्षी हा माझा सर्वात जवळचा मित्र परिवार. नावावरून लक्षात आलंच असेल कि हा ग्रुप सात जणांचा आहे. पंकज बावदाणे, ओंकार फडणीस, प्रदीप चौधरी, सुमित ताटे, सुशांत बंकर, स्वप्नील कर्णे आणि मी संकेत शिंदे हे या ग्रुपचे सदस्य. शिवरायांविषयी आस्था आणि सह्याद्रीत फिरण्याच्या हौसेपोटी दरवर्षी कमीत कमी एका तरी गड किल्ल्याला आम्ही भेट देतो.

पुढे वाचा..

आई - निशिकांत (मराठी मंच)

2012-01-09T16:53:00.000+05:30

नमस्कार मित्रानो आज बऱ्याच दिवसांनी पुन्हा मराठीसाठी थोडा वेळ देता आला.. कामाच्या धावपळीत आठवढाभर वेळच देता आला नाही.. आणि सुदैवाने माझ्या वाचनाची सुरवात झाली ती आई या कवितेने.. आई या शब्दातच जणू सारे जग सामावले आहे असे भासते.. भासते कसले दिसतेच म्हणाना.. लहान असताना प्रत्येक मुलाला जवळ हवी असते ती आई.. पण मोठे झाल्यावर का बरी अशी चित्रे बदलतात याचाच विचार मनात येतो.. माणसे मोठी झाल्यावर बदलतात हे जितके खरे आहे तसेच मुलगा कितीही मोठा झाला तरी आईच्या स्वभावात काडी मात्र बदल होत नाही हेही तितकेच खरे आहे.. अश्याच बदलणाऱ्या या मुलांवर लिहलेले एक वास्तवादी सत्य या कवितेतून मला दिसून आले.. निशिकांत यांनी खूप छान प्रकारे हे सत्य मांडले आहे.. प्रत्येकाने ही कविता नक्की वाचा... मला खात्री आहे आई या शब्दाचा अर्थ तुम्हाला नक्कीच कळेल..

भांडत होतो खूप खूप
मी आणि भाऊ
भांडणाचं कारण नव्हतं
आईनं दिलेला खाऊ

कारण एकच एक होतं
आठवण अजून ताजी
तो म्हणे आई त्याची
मी म्हणे माझी

पुढे वाचा..

पाचोल्याचा आवाज - अंकिता (मराठी मंच)

2012-01-03T16:49:00.000+05:30

प्रेमात काही गोष्टी कधीच विसरता येत नाही.. आणि जर सगळ्या गोष्टी माणूस विसरला तर ते प्रेम कसले.. प्रेमात जगलेला प्रत्येक क्षण हा एक वेगळा अनुभव देऊन जात असतो आणि जेव्हा हे प्रेम दूर जाते तेव्हा मात्र ते आठवणींची चादर पांघरायला देऊन जात असते.. मग नकळत या आठवणीत माणूस हरवून जातो आणि त्यानंतर अनुभवणारी प्रत्येक गोष्ट जणू त्यास ओळखीची वाटत असते.. त्या वाटा, तो पाऊस, तो समुद्र किनारा, आणि राना वनातून भटकताना पायाखाली दबलेल्या तो पाचोल्याचा आवाजही ओळखीचा वाटतो.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली जी मला तुमच्यासोबत शेअर करायला आवडेल..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

पाचोल्याचा आवाज
खूप काही सांगून जातो
क्षणभर का होईना ओळखीचा वाटतोय ..........

पुढे वाचा..

म्हटलं आज एक खेळ मांडूया

2012-01-02T17:35:00.000+05:30

माणसाच्या आयुष्यात शब्दांना फार किमत असते.. म्हणून प्रत्येकजण शब्द जपून वापरतात.. प्रेम करणाऱ्याला तर शब्द वापरणे हे एका लढाईप्रमाणे असते.. स्तुती करतना शब्दांची योग्य ती निवड करावी लागते आणि भांडताना तर प्रत्येक शब्द निरखून मग तो वापरावा लागतो.. जेव्हा अश्या शब्दात प्रेम जुळते तेव्हा सुरु होतो शब्दांचा खेळ.. मग या शब्दात रुसणे - हसणे, हरणे - जिंकणे सगळ्या सगळ्या गोष्टी अनुभवल्या जातात.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली जी मला तुमिच्यासोबत शेअर करायला आवडेल.. मी आशा करतो की तुम्हाला नक्की आवडेल..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

म्हटलं आज एक खेळ मांडूया
शब्दांचा खेळ .......
खेळायला तुला बोलावाव अस वाटल
पण मलाच खेळ समझला नाही

पुढे वाचा..

दोन क्षणांची साथ..

2011-12-29T16:42:00.000+05:30

कॉलेजमधल्या तरुणांना प्रेमाबद्दल विचारल्यास ते भरभरून बोलतात.. कारण प्रेम म्हणजे नक्की काय आहे हे त्यांच्यापेक्षा चागल्यारीतीने कोणीच पटवून देवू शकत नाही.. काहीना या प्रेमाचा आनद शेवटपर्यंत अनुभवता येतो तर काहीना हे प्रेम म्हणजे काही क्षणासारखे असते.. जे कधी येते कधी जाते तेच कळत नाही.. पण ते प्रेमाचे जगलेले दोन क्षण म्हणजे संपूर्ण आयुष्य जगल्यासारखे भासतात तेव्हा.. अशाच त्या जगलेल्या दोन क्षणांची एक कविता आज माझ्या वाचनात आली.. मी आशा करतो की तुम्हाला नक्की आवडेल..

दोन क्षणांची साथ होती
दोन क्षणाचा स्पर्श होता
दोन क्षणाचा स्पर्श तो
शेवटी अधूराच राहिला

त्या स्पर्शाचा पुन्हा आता
रोमांच उभा राहणार नाही....
त्रास होतोय मनाला..पण,
या हातांनी कविता पुन्हा लिहिणे होणार नाही

पुढे वाचा..

मी नाही प्यायलो..

2011-12-27T19:51:00.001+05:30

३१ डिसेंबर जवळ येतोय मित्रानो.. सगळ्यांचे मस्त प्लान झाले असतील.. जे पितात त्यांचासाठी ३१ डिसेंबर म्हणजे जीव की प्राण असतो आणि जे नाही पित त्यांच्यासाठी ३१ डिसेंबर म्हणजे डोक्याला ताप असतो.. असो पण ३१ डिसेंबर म्हणजे कामातल्या धावपळीतून मिळाली थोडीशी विश्रांती आणि जुने वर्ष विसरून नवीन वर्षाचे केलेले स्वागत.. पण यानंतर १ तारखेला मिळणाऱ्या बातम्यांमध्ये सर्वात महत्वाची बातमी असते ती दारू पिऊन गाडी चालवल्यामुळे झालेले अपघात.. अशीच एक कविता माझ्या वाचनात काल आली... कवितेतला प्रत्येक शब्द विचार करायला लावणारा आहे.. आयुष्याचे महत्व या ३१ डिसेंबरच्या आनंदापेक्षा किती महत्वाचे आहे याच उत्तम उदाहरण म्हणजे ही कविता.. तेव्हा ३१ डिसेंबर च्या रात्री दारू पिऊन गाडी चालावण्याआधी या कवितेची एकदा तरी आठवण करा..

आई,
तू म्हणाली होतीस,
पार्टीला जायचंय, तर जा..
पण ‘पिऊ’ नकोस.. !

आई,
खरं सांगतो. मी नाही प्यायलो.
मी फक्त सॉफ्टड्रिंक प्यायलो.
सोडा असलेलं..!

पुढे वाचा..

आज मला खरच प्रेम झाले..

2011-12-26T19:28:00.000+05:30

आजकाल प्रेम या गोष्टीला तितकेसे महत्व दिले जात नाही.. कॉलेजला जायचे आणि प्रेमाच्या नावावरून टाईमपास करायचा ह्याला आजकालचे प्रेम असे म्हटले जाते.. पण याच प्रवासात एक न एक दिवस त्या तरुणाला किवा तरुणीला नकळत खरे प्रेम होऊ जाते.. आणि मग आजपर्यंत प्रेमाचे धिंडवडे उडवणारे हे तरुण तरुणी आपले प्रेम व्यक्त तरी कसे करायचे या विचारात मग्न होते आणि तेव्हा त्यांना जाणीव होते की आपल्याला प्रेम झाले.. कसेही का असेना पण प्रेमाचे महत्व प्रत्येकाला आयुष्यात एकदा न एकदा तरी कळतेच.. अशीच एक माझी कविता मला तुमच्यासोबत शेअर करायला आवडेल..

का कुणास ठाऊक पण आज मला खरच प्रेम झाले..

प्रेमाला नेहमीच मस्करीत घेतले,
आज ही उद्या ती करत नेहमीच प्रेमाचे धिंडवडे उडवले,
पण आज ती समोर आली आणि मनात तिच्या विचारांचे वारे वाहू लागले,
का कुणास ठाऊक पण आज मला खरच प्रेम झाले..

पुढे वाचा..

काचेची बरणी आणि २ कप चहा

2011-12-23T14:39:00.000+05:30

आपल्यासारख्या बऱ्याच जणांना प्रश्न पडत असतो तो म्हणजे आयुष्य नक्की कसे जगायचे.. कुठच्या गोष्टीला किती प्राधान्य द्यायचे आणि मग त्यातून होणारा फायदा तो किती यातून मिळणारे सुख ते किती.. हे असे सर्व प्रश्न माणसाच्या मनात नेहमीच येत असतात.. काहीना याची उत्तरे सापडतात काहीना सापडूनही ते न सापडल्यासारखे त्याच प्रश्नांच्या भोवती घुटमळत जगात असतात.. असाच एक एकदम साधा पण बऱ्याच प्रश्नांची उत्तरे देणारा लेख माझ्या वाचनात आला.. अत्यंत सोप्या उधारनासह आयुष्याचे गणित यात लेखकाने मांडले आहे.. मी आशा करतो की तुम्हाला नक्की आवडेल..

--------------------

आयुष्यात जेव्हा एकाच वेळी अनेक गोष्टी करावाशा वाटतात आणि दिवसाचे २४ तासही
अपुरे पडतात तेव्हा काचेची बरणी आणि २ कप चहा आठवून पहा.)
तत्त्वज्ञानाचे प्राध्यापक वर्गावर आले. त्यांनी येताना कही वस्तू बरोबर आणाल्या होत्या. तास सुरू झाला आणि सरांनी कही न बोलता मोठी काचेची बरणी..

पुढे वाचा..

असे जगावे

2011-12-21T15:19:00.000+05:30

माणूस म्हणून जन्माला आलो आहे तर नक्कीच या समाजासाठी काही तरी करावे असे मला वाटते.. नुसते जन्माला येऊन स्वतापुर्ता विचार करून जगण्यास काहीच अर्थ नाही असे मला वाटते.. आपल्या स्वप्ने पाह्नायचा अधिकार आहे आणि ती प्रत्येकाने पहावीच आणि त्या स्वप्नांना पूर्ण करण्याची एक जिद्द प्रत्येकाच्या मनात असली पाहिजे असे मला वाटते.. तेव्हा जन्माला आलो आहे म्हणून जगण्यापेक्षा माणूस म्हणून जन्माला आलो आहे यासाठी माणसाने जगावे.. अशीच एक कविता आज माझ्या वाचनात आली आणि मला ती तुमच्यासोबत शेअर करण्याची इच्छा आहे.. मला खात्री आहे की तुम्हाला ही कविता नक्की आवडेल..

असे जगावे छाताडावर आव्हानाचे लावून अत्तर
नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर

नको गुलामी नक्षत्रांची
भीती आंधळी ताऱ्यांची
आयुष्याला भिडतानाही
चैन करावी स्वप्नांची

पुढे वाचा..

बेळगाव आमचेच...

2011-12-20T17:36:00.000+05:30

कालचे राज ठाकरेंचे वक्तव्य म्हणजे मराठी मनावर केलेला एक प्रकारचा घावच होता.. अर्थात राज ठाकरे जे काही बोलले ते practically आणि त्या गोष्टीवर विचार केला जाऊ शकतो पण बेळगाव हे महाराष्ट्राचेच आहे मग ते असे सहजासहजी का म्हणून कर्नाटकला द्यावे.. आणि तिथल्या मराठी भाषिकांची काय इच्छा आहे याचा तर आधी विचार केला पाहिजे अश्याच काही गोष्टीवर आणि राज ठाकरे यांच्या वक्तव्यावर असलेला हा माझा लेख आहे.. कृपया करून तुमच्या प्रतिक्रिया कळवा..

------------------

नुकतीच बेळगाव महानगर पालिका कर्नाटक सरकारने बरखास्त केली आणि याच पार्श्वभूमीवर मराठी एकीकरण समितीच्या काही कार्यकर्त्यांनी राज ठाकरे यांची भेट घेतली.. त्यांच्या मनात आशा होती की तरुणांच्या मनात वसलेला हा नेता नक्कीच काही तरी योग्य युक्तिवाद किवा मार्गदर्शन करेल...

पुढे वाचा..