معمای مردان رقصان

زمان جنگ وطن آدم براش مهم می شه!

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Wed, 11 Jan 2012 22:24:00 +0000

ژولیت بینوش (هانا) و رالف فینس (آلمایژی) در صحنه ای از فیلم بیمار انگلیسی

- هانا : یه مرد پایین هست، تخم مرغ آورده، ممکنه بمونه.

- آلمایژی : چرا؟ مگه تخم می گذاره؟

- هانا : کانادای یه.

- آلمایژی : برای چی مردم از دیدن یه هموطن اینقدر خوشحال می شن؟ تو مونترال وقتی از پهلویه یه مرد رد می شدی چی می شد؟ دعوتش می کردی تا باهات زندگی کنه؟

- هانا : آرامشت رو بهم نمی زنه!

- آلمایژی : نمی تونه! آرامش ام بهم خورده!

- هانا : زمان جنگه! وطن آدم براش مهم می شه!

جنگ مدت هاست که شروع شده، امروز چهارمین متخصص هسته ای ایرانی نیز در تهران ترور شد ...

دیپلماسی عمومی آمریکا در قبال ایرانیان

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 08 Jan 2012 17:19:00 +0000

در یک تعریف مختصر "دیپلماسی عمومی"(Public diplomacy)" مجموعه ای از تلاش های یک دولت برای اطلاع رسانی و ایجاد درک متقابل برای تاثیر بر افکار عمومی ملت‌های دیگر است.

قسمتی از این تلاش ها عبارتند از: تبادلات علمی، ‌دانشجویی، فرهنگی، ورزشی، بکارگیری رسانه های رادیویی، تلویزیونی، اینترنتی و خدمات بشردوستانه در سوانح طبیعی و غیر طبیعی.

تلاش در جهت پیشبرد این نوع سیاست گذاری از سوی یک کشور برای تاثیر بر افکار عمومی کشور هدف صورت می گیرد تا در زمان تصمیم گیری مردم آن کشور تصویر مطلوب از کشور سیاست گزار داشته باشند.

در عرف بین الملل این نوع از دیپلماسی امری پذیرفته و معمول است. هر کشوری بنابر توانایی هایش در زمینه های مختلف و افقی که برای افزایش نفوذ بین المللی اش تعریف کرده به سرمایه گذاری در این زمینه می پردازد (باید توجه داشت که پروپاگاندا را نباید با دیپلماسی عمومی اشتباه گرفت.).

گاهی نیز که راه معمول دیپلماسی بسته است یا اثر بخشی مورد نظر را ندارد، "دیپلماسی عمومی" در دستور اصلی کار قرار می گیرد.

به گمان من در مورد ایران و امریکا از زمان دولت اول خاتمی تا کنون هر دو کشور در این جهت گام هایی برداشته اند که بنا بر میزان نوسان بی اعتمادی میان دو کشور از این تلاش ها تعابیر مختلفی صورت گرفته است.

برای مثال تبادلات ورزشی اواخر دهه نود میلادی نمونه ای مثبت از دیپلماسی عمومی در فضای آرام و کم تنش دو کشور بود.

اما از زمان روی کار امدن دولت بوش و مورد توجه قرار گرفتن پروژه هسته ای (به گمان من) "دیپلماسی عمومی" امریکا از تعریف معمول و مثبت ان خارج شده و در جهت پیشبرد اهدافی که ذاتاً بر خلاف روح مصداق های این نوع از دیپلماسی که در بالا اشاره شد، قرار گرفته است.

برای مثال از زمانی که رئیس جمهور های امریکا شروع به ارسال پیام نوروزی کرده اند، همواره ایرانیان را به عنوان ملتی بزرگ و تمدن ساز خطاب کرده اند در عین حال که عملاً ایران را تهدیدی برای امنیت جهانی معرفی کرده اند و ان را زیر شدید ترین تحریم ها و تهدیدات نظامی قرار داده اند .

یا با تعیین سخنگوی فارسی زبان برای وزارت خارجه و راه اندازی سفارتخانه مجازی سعی در گرفتن ژست دوستانه در برابر مردم ایران کرده اند، در عین اینکه عملا نتیجه واقعی سیاست های شان چیزی جز سخت کردن زندگی روزمره ایرانیان و قطع ارتباط اقتصادی، تجاری، علمی و مسافرتی شان با دنیای پیرامون نبوده است.

یا هیلاری کلینتون با لفاظی از تسهیل امکان تحصیل دانشجویان ایرانی در امریکا و لغو مقرارت ویزای یکبار ورود صحبت می کند اما اشاره ای به این مساله نمی شود که برای دانشجویان رشته های حساس فنی و مهندسی و علوم پایه این محدودیت همچنان پا برجا است.

نجات ملوانان ایرانی‌ از دست دزدان دریایی‌ در دریای عرب

نتیجه‌گیری اخلاقی‌: ۱. ارتش آمریکا گله، هرکی‌ بگه از خلیجه فارس بره خوله

.۲ای موشک‌های تاماهاک الهی قربونتون برم.

منبع عکس : صفحه رسمی‌ نیروی دریایی‌ ارتش ایالت متحده آمریکا.

و یا در اخرین مورد در حالی که دو کشور در میانۀ بحران تنگه هرمز و تحریم نفتی قرار دارند، عملیات نجات دریانوردان از چنگال دزدان دریایی‌ در دریای عرب با موجی از پوشش خبری رو به رو می شود تا ان را به عنوان یک اقدام قهرمانانه و بشر دوستانه و در جهت منافع ملت ایران جلوه دهند.

در صورتی که بر اساس مقررات بین المللی یک اصل پذیرفته شده وجود دارد که تمامی ناوگان‌های نظامی در دریا‌های بین المللی مسئولیت تامین امنیت در زمینه برخورد با دزدی دریایی را بر عهده دارند.
نیروی دریایی‌ ایران نیز در دهانۀ دریای سرخ در تنگه باب المندب در سواحل مابین سومالی و یمن چنین اقداماتی را انجام داده و می‌‌دهد و در سال گذشته نیروی دریای ایران کشتی های زیر پرچم کشورهای مختلف را در این آبراۀ خطرناک اسکورت کرد. پس این نوع عملیات اسکورت و نجات مساله چندان عجیبی‌ نیستند.

در مورد اخیر به صورت اختصار می‌‌شود گفت هدف القای این امر در افکار عمومی ایران است که حضور ناوگان آمریکا در سواحل ایران نه یک تهدید نظامی برای امنیت ملی کشور بلکه تنها برای حفظ امنیت در منطقه و مردم ایران است.

به گمان من عموم ملت ایران بیشتر با قلب شان تصمیم می گیرند تا با مغزشان و این امری نیست که از چشم اطراف بین المللی پنهان باشد و از این روی تمام این ژست های دوستانه عموماٌ با بازخوردی مثبت و وسیع روبه رو می شود.

هدف من از نوشتن این یادداشت تکرار پارانویای امنیتی حاکم بر دستگاه سیاستگزاری کنونی کشور نیست بلکه تنها هدف روشن شدن این موضوع یا طرح این سوال است که چگونه در حالی که خطرات بسیار جدی کشور را تهدید می کند، جمعی از شهروندان ایران با یک خوشبینی کشنده به این اقدامات امریکا نگاه می کنند.

به نظر من دستگاه رسمی رسانه ای کشور به شدت از ضعف کار حرفه ای رسانه ای رنج می برد و تبدیل به یک بوق گوشخراش تبلیغاتی شده است و همین مساله جذابیت را از این نوع رسانه ها گرفته است.

و دستگاه امنیتی کشور با این تهدیدات نرم برخورد مکانیکی دارد که کمترین اثری را در این زمینه ندارد. این عدم کفایت حرفه ای را می توان به دیگر بخش های مدیریت سیاسی و اقتصادی کشور نیز بسط داد.

و شاهد بود که چگونه است که امریکا و متحدینش عملاٌ در جهت خلاف منافع ملی مردم و تضعیف و نادیده گرفتن جایگاه منطقه ای ایران پیش می روند اما همه این اقدامات را به حساب دوستی با ملت ایران می گذارند و جمعی از شهروندان ایران نیز این لفاظی ها و لبخند های ریاکارانه را واقعی و جدی می پندارند!

از حاج کاظم تا حاجی بخشی

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Tue, 03 Jan 2012 22:29:00 +0000

راست، حاجی بخشی و اصغر نفی زاده در سال های جنگ - وسط، اصغر نفی زاده در صحنه ای از فیلم آژانس شیشه ای - چپ، حاجی بخشی در سال های پس از جنگ

در یکی از سکانس های آژانس شیشه ای، دیالوگی هست بین حاج کاظم (پرویز پرستویی) و اصغر (اصغر نقی زاده) که می گه:

اصغر: حاجی من اومدم تو رکابت باشم.
حاج کاظم: رکاب من؟ اونام برا همین کار اومدن؟ (خطاب به گروه موتور سواران بیرون آژانس)
اصغر: آره. آره اونا با توأن.
حاج کاظم: اشتباه اومدن. اون موتورا جاده می خواد. من اصلاً از این نمایشا خوشم نمیاد.
حاج کاظم: اینو کی بهت داده؟
اصغر: تو تلفنتو بزن.چیکار داری از کجا اووردم اینو؟
حاج کاظم: اینجا تلفن هست.
اصغر: نه بابا. اون تلفنا قطعه.
عباس: اصغر این آستینت چی ایجوریه؟
اصغر: خدا رحم کرد فقط آستینم پاره شد.
عباس و اصغر: هه هه هه هه
حاج کاظم: تلفن بزن.
اصغر: به کی؟
حاج کاظم: به همون موتوریا.
اصغر:که چی بشه؟
حاج کاظم: بگو برن.
اصغر: برن؟ حاجی اونا به خاطر تو و عباس اومدن.
حاج کاظم: دود اون موتوریا امثال من و عباس رو خفه می کنه. لطف کنن تشریف ببرن.
اصغر: حالا چی بهشون بگم؟
حاج کاظم: بگو نسخه فقط و فقط برای من پیچیده شده. من خیبریم. اهل نی، هور، آب. خیبری ساکته. دود نداره، سوز داره.
اصغر: الو، حاج حسین، خودتی؟ ببین به بچه ها بگو برن. حاجی اونا رو خودی نمیدونه. حاجی می خوان با تو صحبت کنن. نمیخواد صحبت کنه. ببین دیگه روضه نخون. نه. من می مونم.خدافظ ...

امروز که ذبیح الله بخشی زاده معروف به "حاجی بخشی" فوت شد به این دیالوگ و اون صحنه فکر می کردم و به جفایی که حاجی بخشی و تفکری که او قسمتی از نمادش بود با مفهوم دفاع مقدس کردند.

به جفایی که او در حق خون پسران و داماد شهیدش کرد، با استفاده ابزاری از رشادت و جانبازی مردان و زنانی که جان شیرین خود را فدا کردند تا ما امروز زیر یوغ بیگانگان نباشیم و ایرانی یکپارچه داشته باشیم.

اگر او و امثال او اجازه نمی دادند از مفاهیمی که آن دفاع جانانه را رقم زد، برای هر درگیری سیاسی و جناحی روزمره ای استفاده ابزاری شود، شاید امروز که بار دیگر کشور نیاز به اتحاد و همدلی دارد، شاهد چنین عصیان و سردرگمی ای نمی بودیم، که در روز مرگش عده ای "پدر ساندیس ایران" خطابش کنند و شاد باشند!

در مورد این اشتباه استراتژیکِ تاریخی پیش تر در اینجا نوشته ام و دیگر نیازی به پرحرفی نیست، امیدوارم به حرمت خون دو پسر و داماد شهیدش خداوند روحش را قرین رحمت لایزال خود کند.

در همین ارتباط بخوانید:

مضرات استفاده ابزاری از مقاومت ملت ایران در جنگ

"انجمنِ حجتیۀ تحریم اقتصادی ایران"

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 18 Dec 2011 09:55:00 +0000

«بگذار فساد دنیا را بگیرد، دخالت بشردوستانه ظهور می‌کند و ظلم‌ ریشه‌ کن‌ می‌شود.»

گروهی (که از قضا تعدادشان هم کم نیست) می گویند: باید ایران بیشتر و بیشتر تحریم اقتصادی بشود تا دولت نتواند سر پا بماند و کمر اقتصاد کشور بشکند تا در نهایت مردم شورش کنند و ریشه ظلم و فساد را بر کنند و دولت دلخواه دمکراتیک ما را بر سر کار بیاورند.

اگر هم شورش اجتماعی صورت نگرفت، ایران چنان در باتلاق مشکلات اقتصادی و اجتماعی فرو می رود که براحتی با یک دخالت بشردوستانه کار رژیم یک سره می شود و مردم نیز با تهاجم نظامی آمریکا و دوستان همکاری می کنند و یا اینکه بی طرف می ایستند و نظاره می کنند. به گمان این جماعت اشکالی‌ ندارد هموطنان شان کشته می شوند و زیرساخت‌های کشور نابود می شود در عوض ظلم ریشه کن می شود، اصلاً باید جامعه را فساد و تباهی فرا بگیرد تا آقا و منجی ای ظهور کند!

اما از آنجایی که این جماعت بی‌ انصافِ کور از نفرت مدت ها است که ردای لأیسیته بر تن کرده اند و رنگ دفاع از حقوق بشر بر خود گرفته اند، جنس منجی ای که می تراشند زمینی است نه آسمانی، هر چند آتش عدالت گستری اش از آسمان می بارد.

این منجیِ زمینی که قرار است بیاید و جور کسالت ذهنی‌ تاریخی این جماعت را بکشد، به جای ذوالجناح، بر جنگنده های مدرن سوار است و به جای ذوالفقار، موشک بر فرق سر ظالمان زمانه فرود می‌‌آورد و ایران را سرشار از عدل و داد می کند.

این سناریو صورت مدرنی دارد اما در ذات هم تئوری‌ قدیمی کسالت ذهنی است، اسم این حامیان تحریم و سقوط بیشتر اقتصادی کشور و دخالت بشردوستانه را گذشته‌ام "انجمنِ حجتیۀ تحریم اقتصادی ایران".

ذهنیت ماتروشکای روسی

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 11 Dec 2011 00:35:00 +0000

از مهمترین سوغات های روسیه مجموعه‌ای از عروسک‌های تودرتوی کوچک‌شونده است به نام «ماتروشکا» که به ترتیب داخل یکدیگر قرار می‌گیرد.

ماتروشکا از اواخر سدهٔ نوزده میلادی به عنوان نماد و هدیه یادگاری روسیه درآمده‌است. در ادبیات سیاسی روسیه، ماتروشکا استعاره از حقیقت ثابتی است که به اقتضای زمان تنها پوستۀ ظاهری اش تغییر می کند.

مجموعه ای از ماتروشکا هایِ رهبران روسیه از اواخر قرن نوزدهم تا کنون

«اصل ماتروشکا» یا «اصل عروسک‌های تودرتو» اصلی است که در بسیاری از جوامع انسانی وجود دارد و از آن بالفظ «ذهنیت ماتروشکا» یاد می شود.

در زادگاه ماتروشکا، روسیه، ضرب المثل مشهوری است که می گوید: روسیۀ خوب، یعنی نون تو سفره، کفش های قشنگ پشت ویترین و یه مرد قدرتمند تو کرملین!

اساساٌ روس ها علاقه ای به اروپائی شناخته شدن ندارند و برای خود هویتی مجزا در برابر اروپا قائل اند. واقعیت ماتروشکایی تفکر روسی، ذهنیت دهقانی است، ذهنیتی که اجتماع قدرت کلیت جامعه در دستان یک مرد مقتدر را به دمکراسی که آن را کالای لوکسی می داند ترجیح می دهد.

کالای لوکسی که خاطرات خوشی را هم به ذهنشان متبادر نمی کند. هنوز هم بسیاری از روس ها خاطرات امپراطوری کمونیزم و اوج روسیه تزاری را به افتضاحات دمکراتیکی چون گورباچوف، یلتسین و چرنومردین ترجیح می دهند.

اگر در گذشته مردم روسیه پوتین را پذیرفتند، دقیقاٌ به همین دلیل بود که احساس می کردند او و تیم همراهش غرور از دست رفتۀ کشور در دهۀ نود میلادی را به روس ها برگردانده است و اگر امروز گروهی ناراضی اند شاید به این دلیل است که از جایگاه جهانی روسیه چندان دل خوشی ندارند و توزیع ثروت های سرشار نفت و گازی را عادلانه نمی بینند.

به همین اعتبار باید منتظر بود و دید که بهار عرب در سرمای کشنده روسیه اساساٌ امکان تولد را دارد و یا اینکه تاواریش پوتین به میزان کافی قدرتمند ظاهر نشده است که باید جای خود را به مرد قدرتمندتری در کرملین دهد.

از نشانه های عزت حكمت مصلحت در دستگاه سیاست خارجی

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Mon, 05 Dec 2011 10:15:00 +0000

بن آلمان، دوشنبه ۴ دسامبر ۲۰۱۱ - واکنش سرد و یخ زده گیدو وستروله وزیرخارجه آلمان (پس از حادثه حمله به سفارت بریتانیا در تهران) در برابر لبخند های دیپلماتیک علی اکبر صالحی وزیر خارجه ایران در کنفرانس بین الملی "افغانستان فراتر از ۲۰۱۴" در حالی که جامعه جهانی بیش از هر زمان دیگری نیازمند کمک ایران برای تامین امنیت در افغانستان است!

در همین ارتباط بخوانید:

اوباشِ خود جوش و عرف دیپلماتیک

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Wed, 30 Nov 2011 19:23:00 +0000

هر کشوری حق دارد اگر از مواضع دولتی بیگانه ناراضی است با احترام به اصول روابط بین الملل و رعایت آداب و عرف دیپلماتیک، روابطش را با دولت مورد نظر تنظیم کند و یا به این رابطه خاتمه دهد.

همچنان معتقدم ایران کشوری است که سال هاست دولت هایش اساساً وزارتخانه ای به نام امورخارجه ندارند. به همین اعتبار شاهد این سطح از توحش در برخورد با مسئله ای به این سادگی بودیم.

به گمانم کار دیگر از تحلیل های خسته کننده گذشته است، در تاریخ ایران، کشور بارها تاوان برخورد نسنجیده با فرستادگان دول خارجی را پرداخته است، حوادثی تاریخی که حتی تا امروز نیز ملک و ملت ایران به نوعی تاوانش را می پردازد. اگر عقلانیت سلیمی در دستگاه حاکمیت می بود، می شد در مورد مواضع نچندان دوستانه دولت بریتانیا برخورد سنجیده ای کرد. اما دورانی است که کسانی دست در کار دارند که در جملگی کارها ناتمام اند.

زمانی که در جملگی کارها نا تمام اید!

(سه شنبه ۸ آذر ۱۳۹۰ برابر با ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱ - برافراشتن پرچم واژگون ایران توسط مهاجمین بر فراز سفارت بریتانیا در تهران)

گزارش عباس نيري، کارمند عالي رتبه وزارت امورخارجه از روند اخراج دیپلمات‌های بریتانیایی در آبان ماه ۱۳۳۱

لندن ۱۹۵۴ - تغییر تابلو شرکت نفت ایران و انگلیس
به بریتیش پترولیم

در روز ۲۴ مهر ۱۳۳۱ پس از یک روند تدریجی دولت مرحوم مصدق تصمیم به قطع رابطه با بریتانیا گرفت که این تصمیم از طریق رادیو به اطلاع عموم رسید و طی نامه اي که در تاريخ ۳۰ مهر ۱۳۳۱ توسط مرحوم فاطمي، وزير امورخارجه وقت، به ژورژ ميدلتن، کاردار دولت بریتانیا، ارسال شد، تصميم دولت ايران به اطلاع وي رسيد.

بعد از این ترتیبات عباس نيري، کارمند عالي رتبه وزارت امورخارجه، در ۶ آبان ماه ۱۳۳۱ از سوی وزارت امورخارجه وقت مسئول نظارت و مشایعت بر روند اخراج دیپلمات‌های بریتانیایی می شود.

گزارش زیر نحوه برخورد دستگاه دیپلماتیک دولت مرحوم مصدق در ارتباط با روند اخراج دیپلمات های بریتانیایی در ايران را شرح می دهد که به قلم عباس نيري، نگاشته شده است.

این گزارش حاوی نکات آموزنده‌ای در ارتباط با رعایت آداب دیپلماتیک و حفظ اصول عزت، حکمت و مصلحت در روابط خارجی یک دولت مسئول در برخورد با اتباع و کارگزاران یک دولت سلطه جو است.

با خواندن این گزارش می توان به این نتیجه رسید که سطح روابط دو کشور در آن دوران کم و بیش شبیه مقطع کنونی بوده است اما تفاوت اساسی فقدان رجال جا افتاده و کار بلد در دستگاه دیپلماسی کشور است.

از این گزارش برای اولین بار در مقاله‌ای تحت عنوان "مصدق و اخراج انگليسيها از ايران" به قلم اميرهوشنگ بختياري استفاده شده است که در هجدهمین شمارۀ فصلنامۀ تاریخ روابط خارجی در بهار ۱۳۸۳ به چاپ رسیده است. (برای دانلود فایل پی دی اف متن کامل مقاله اینجا را کلیک کنید. اگر برای دانلود مشکلی داشتید با ایمیل وبلاگ تماس بگیرید تا برایتان ایمیل کنم.)

- مواردی که در متن گزارش برجسته شده است، نکات جالب توجه از سطح درایت دیپلماتیک مامور مربوطه است -

احتراما به عرض مي رساند:

بلافاصله پس از استحضار از دستور وزارت متبوعه، دائر به مشايعت کارمندان رسمي سفارت کبراي سابق انگليس در ايران، با آقاي بيکر، دبير اول سفارت کبري، تماس حاصل و از برنامه حرکت آن‌ها مستحضر گرديد و براي آن که در بين راه و شهرهاي واقع در خط سير کاروان، همکاري کامل ماموران کشوري و لشگري دولت شاهنشاهي حاصل گرديده و در صورت لزوم مورد استفاده قرار گيرد، موضوع حرکت کاروان و ساعت عزيمت، طي نامه هايي به وزارت کشور، اداره کل گمرک، وزارت دفاع ملي و ستاد ارتش ابلاغ و تقاضا گرديد براي حفظ نظم و انجام مساعدت‌ها و تسهيلات لازم نسبت به هيأت مسافرين، اقدام لازم و فوري مبذول دارند. ضمنا به وسيله تلفن، ژاندارمري و شهرباني کل کشور را نيز از جريان مستحضر و عين همان تقاضا، از اين دو سازمان نيز به عمل آمد.
روز پنج شنبه، هشتم آبان ماه نيز سرکار سرهنگ دوم عزت الله دفتري از ستاد ارتش، طي نامه اي به وزارت امورخارجه معرفي و اعلام گرديد که ايشان نيز در معيّت نماينده وزارت امورخارجه، با کاروان عزيمت خواهند کرد. قرار بود قسمتي از اتومبيل هاي کاروان، ساعت پنج صبح روز شنبه، دهم آبان ماه، از محل سفارت کبري، واقع در خيابان فردوسي و قسمت ديگر، منجمله هفت کاميون پانزده تن باري، حامل اثاثيه کارمندان سفارت کبري، از محل تابستاني سفارت کبري در قلهک، حرکت کند. علت اين تصميم نيز اين بود که نصف بيشتر کارمندان سفارت کبري در محل ييلاقي مسکن داشته و در نتيجه ناگزير بودند از همان جا نيز حرکت نمايند و در خارج کرج، به يکديگر ملحق گرديده و مجتمعا به طرف مقصد عزيمت کنند. تعداد اتومبيل هاي کاروان، جمعا ۲۷ عدد سواري و کاميون هاي کوچک حامل وسايل ضروري از قبيل خواربار و وسيله طبخ غذا و هفت کاميون بزرگ حامل اثاثيه کارمندان بود. اين کاميون‌ها از همان ابتدا، بدون توقف حرکت کرده و مستقيما به خسروي رفتند.

تعداد اشخاصي که با اين اتومبيل‌ها از مرز خارج شدند، ۴۳ نفر بود که عده اي از آن‌ها کارمندان دفتري و بقيه،کارمندان سياسي سفارت کبراي سابق انگليس و خانواده هاي آن‌ها بودند.

چون ممکن بود حرکت اتومبيل‌ها از شهر به تاخير افتد و موقع عزيمت، مردم اجتماع کرده و تظاهراتي کنند، ساعت ۲۲ روز جمعه، تلفنا از افسر نگهبان فرمانداري نظامي تقاضا گرديد از ساعت ۴ صبح، تعداد کافي ماموران انتظامي به محل اعزام دارند.

شنبه يازدهم آبان ماه ۱۳۳۱

بنده به اتفاق سرکار سرهنگ دفتري، افسر اعزامي ستاد ارتش، ساعت چهار و نيم بعد از نيمه شب در محل سفارت کبري حاضر شديم. ماموران انتظامي نيز در مقابل درب ايستاده و از ورود اشخاص متفرقه – که اغلب مخبرين روزنامه و عکاس‌ها بودند – جلوگيري به عمل مي آوردند. توقف در محل سفارت کبري، مدت زيادي به طول انجاميد، به طوري که کاروان بالاخره ساعت شش و نيم حرکت کرد. در اين فاصله، علاوه بر جناب آقاي مفتاح و جناب آقاي ميکده، سفير کبير آمريکا نيز حاضر شده و موقع حرکت از کاردار سابق توديع کردند.

به قراري که معروض گرديد، کاروان از ساعت شش ونيم از شهر حرکت کرد. آقاي کاردار عراق و دو نفر وابستگان سفارت کبراي عراق، از ساعت پنج صبح در مقابل جاده فرودگاه مهرآباد، منتظر آقاي ميدلتن بودند که پس از رسيدن به محل، مراسم توديع را با ايشان به عمل آوردند. ساعت هفت و نيم صبح در چهار کيلومتري آن طرف کرج، که طبق تصميم سرکار سرهنگ دان، وابسته نظامي سابق انگليس در ايران – که سمت رياست کاروان را نيز به عهده داشت – محل اجتماع تعيين شده بود، توقف کردند. در اين جا نيز وزير مختار بلژيک و بانو، همسر وزير مختار هلند، مونتاناري، رايزن سفارت کبراي ايتاليا، کنت دگاره، رايزن سفارت کبراي فرانسه، اونر،کاردار سوئد، کامبورد، رايزن فرهنگي سفارت کبراي فرانسه، کمبل، دبير دوم و هافکر و بانو، دبير سوم سفارت کبراي آمريکا، براي ملاقات و مشايعت آن‌ها آمده بودند. پس از مدتي توقف، جناب آقاي مفتاح و جناب آقاي ميکده از آن‌ها خداحافظي کرده و به شهر معاودت نمودند. سايرين نيز پس از صرف صبحانه و خداحافظي با مشايعين، در ساعت هشت و نيم از محل اجتماع عزيمت کردند. چون طول اين کاروان، با دو کاميون حامل سرباز که از طرف ستاد ارتش، مامور همراهي با هيئت بود و اتومبيل اين جانب جمعا ۳۰ اتومبيل مي شد، نسبتا زياد بود، طبق تقاضاي بنده، قرار شد يک کاميون سرباز در جلو کاروان حرکت کند و يک کاميون ديگر، دنبال اتومبيل بنده که بعد از تمام اتومبيل هاي کاروان حرکت مي کردم، عزيمت نمايد. يک کاميون متعلق به مستشاران وزارت جنگ که حامل يک نفر سرگرد به نامه (Mager Mazel) و دو نفر گروهبان و يک دستگاه بي سيم بود، از کرج دنبال هيئت به راه افتاد و هر ساعت يک بار، مدتي در يک محل توقف و مطالب به وسيله بي سيم مخابره مي کرد. در پاسخ سوال بنده راجع به مقصد مسافرتشان، اظهار داشتند که با هيئت، کاري نداريم و مقصد هم با آن‌ها يکي نيست، ولي در تمام طول راه با ما بودند و بالاخره با انگليسي‌ها از مرز خارج و به خانقين رفتند و قرار شد که چند روز ديگر معاودت کنند.

ضمنا بايد به عرض برساند که ترتيب ورود و خروج کاروان از کرج، بسيار منظم و قابل توجه بود. در تمام میسر کاروان در داخل کرج، ماموران پليس ايستاده و اداي احترام مي کردند. مردم نيز کم و بيش براي تماشا جمع شده و با سکوت و نظم کامل، شاهد عزيمت آن‌ها بودند.

حرکت کاروان در اولين روز مسافرت، منظم تر، ولي بسيار بطي و خسته کننده بود. هر چند کيلومتر يک بارتوقف مي کردند تا همگي جمع شوند و با هم حرکت کنند. يک نفر موتور سيکلت سوار که به قراري که تحقق شد، موسوم به لنگويل ( M.LangWill) بوده و در استخدام وزارت دارايي و دادگستري شاهنشاهي است و ظاهرا متصدي قسمت هاي فني ساختمان هاي اين دو وزارت مي باشد، همراه هيئت بود که هنگام حرکت، سمت عضو رابط را به عهده داشت.

ساعت ده و چهل و پنج دقيقه به قزوين وارد شديم. در قزوين نيز مامورين انتظامي پيش بيني هاي لازمه را به عمل آورده و درتمام خيابان هاي مسير کاروان، افراد پليس گمارده بودند که در ضمن اداي احترام، مراقب حفظ نظم نيز بودند.

پس از آن که اتومبيل‌ها بنزين گيري کردند، ساعت يک و پانزده دقيقه از شهر خارج شديم. چون افراد کاروان، خواربار و وسايل استراحت همراه داشتند، در تمام مدت مسافرت، براي صرف ناهار يا استراحت و يا خريد وسايل، در شهر و قصبات بين راه توقف نکردند. مثلا در همان اولين روز مسافرت، ساعت يک بعدازظهر در وسط خيابان و محلي که جز اتومبيل هاي باري، آن هم به ندرت از جاده عبور مي کرد، توقف کرده و مشغول صرف ناهار شدند و پس از سه ربع ساعت، مجددا به حرکت خود ادامه دادند. کاميون حامل آمريکايي ها، مرتبا به دنبال ما حرکت مي کردند و موتور سيکلت سوار مأمور ارتباط نيز دائماً با اتومبيل هاي جلوي کاروان و کاميون مزبور در تماس بود.

ساعت چهار و نيم بعدازظهر به کوريجان در ۳۶ کيلومتري همدان رسيديم. وابسته نظامي و رئيس کاروان به اتفاق يک کاميون از سربازان ايراني که فقط مأمور حفاظت آن‌ها بودند و تعداد کافي مستخدمين سفارت کبراي سابق، قبلا به آن جا رسيده و پس از انتخاب محل، مشغول به پاکردن چادرها بودند. يک چادر بزرگ در وسط برافراشته و به تعداد کافي چادرهاي کوچک انفرادي يا دو سه نفري، در اطراف آن زدند و محل کاروان را نيز با نصب علائمي در ابتداي جاده، مشخص کرده بودند. چادر بزرگ وسط، محل اجتماع افراد کاروان و مخصوص استراحت عده اي از آن‌ها بود. هر يک از افراد کاروان، در طول مسافرت، وظيفه مخصوصي داشت که در نخستين روز مسافرت، با کمال نظم و ترتيب انجام دادند و در نتيجه وقتي ساير اتومبيل‌ها به توقفگاه رسيد، مأمورين استقرار، مشغول به پا کردن چادرها بودند و مأمورين طبخ غذا وسايل تهيه آن را فراهم مي کردند.

ضمناً از پنجاه کيلومتري همدان، يک نفر سرهنگ دوم ژاندارمري به نام سرهنگ کيهانيان با يک کاميون حامل نفرات ژاندارم از طرف ژاندارمري همدان، مأمور هيئت شده بود که تا توقف گاه با کاروان مسافرت کرده و پس از آن که از لحاظ احتياط، چندين نفر ژاندارم به دهات اطراف توقفگاه اعزام داشت، خودش به همدان عزيمت کرد و قرار شد ساعت ۶ صبح فردا در دروازه شهر، منتظر ورود ما باشد. سربازاني که همراه ما بودند نيز مأمور شدند که اطراف چادرهاي آن‌ها تا صبح پاسداري بدهند و قدم بزنند. آن‌ها نيز جز وسايل انفرادي سربازي که عبارت از پالتو و دو تخته پتو و چراغ فانوس و اسلحه مربوطه مي باشد، هيچ وسيله ديگري نداشتند.

به هر صورت، پس از صرف شام، ميدلتن نزد بنده که به اتفاق سرکار سرهنگ دفتري در اتومبيل نشسته بوديم، آمد و ما را به چادر بزرگ برد. مدتي در آن جا نشستيم و به صحبت‌ها و آوازخواندن آن‌ها گوش داديم.

به بنده پيشنهاد کردند که براي استراحت به همدان بروم و صبح درآن جا به ايشان ملحق شوم، ولي بنده پاسخ دادم: چون طبق دستور صريح مقام وزارت، مأموريت دارم همراه شما باشم و در صورت لزوم، از بذل هيچ گونه کمک و مساعدتي مضايقه نکنم، عزيمت من به همدان، شايسته و مناسب نيست. پيشنهاد استراحت در چادر بزرگ آن‌ها را نيز نپذيرفتم و در کنار اتومبيل ( چون راننده در اتومبيل استراحت مي کرد ) با وسايلي که همراه داشتم و به هيچ وجه با سرماي شديد همدان و حتي ساير مناطق بين راه، متناسب نبود، در هواي آزاد، شب را به صبح رسانيديم. در نتيجه راننده و سرکار سرهنگ دفتري، سرماي شديدي خورده و تب کردند.

يکشنبه يازدهم آبان ماه ۱۳۳۱

ساعت ۶ صبح، پس از صرف صبحانه، به همان ترتيب روز قبل، به طرف همدان حرکت کردند و ساعت شش ونيم به همدان رسيدند. در همدان، اتومبيل‌ها مجدداً بنزين گرفتند و پس از مختصر توقفي حرکت کردند. در همدان نيز اوضاع کاملا مرتب و منظم بود و هيچ گونه حادثه نامطلوبي به وقوع نپيوست. ساعت ده ونيم صبح، بين راه همدان و کرمانشاه توقف و مشغول صرف ناهار شدند و مجددا حرکت کردند. در آن جا، خانم ميدلتن از بنده تقاضا کرد: چون مي خواهيم بيستون و طاق بستان را تماشا کنيم و از طرفي محل آن را نمي دانيم، خوبست که شما جلوتر از همه حرکت کنيد و ما را راهنمايي نماييد، بنده نيز قبول کردم. ساعت ۱۵ به بيستون رسيديم و پس از تماشاي محل و تشريح سابقه تاريخي آن به وسيله بنده، مجددا حرکت و در طاق بستان توقف کرديم و به اتفاق وزير مختار سوئيس و ميدلتن و بانوانشان، به تماشاي طاق و سنگ نوشته هاي آن رفتيم. عظمت، آن نه تنها ايرانيان حاضر را تحت تاثير قرار داد، بلکه آن‌ها نيز تحت تاثير قرار گرفتند و همه، به خصوص وزير مختار سوئيس، عکس زيادي از محل گرفتند.

موضوع بسيار جالبي که در طاق بستان اتفاق افتاد و متاسفانه بنده شخصا شاهد آن نبوده و شرح آن را از سرکار سرگرد نيساري، افسر فرمانده سربازان همراه کاروان، شنيديم اين بود که يکي از کارمندان دفتري سفارت کبري، به نام گري (M.gray) زن فوق العاده فقير و بيچاره اي را مي بيند که با وضعي، بچه خود را به زانويش نشانيده و گدايي مي کند. فورا از اين منظره عکس برمي دارد. دو کودک گدايي که در همان اطراف بوده اند، نيز تقاضا مي کنند عکس آن‌ها را هم بردارد ؛ او هم قبول مي کند و آن‌ها را کنار زن فقير راهنمايي مي کند که عکس بردارد. درست همان لحظه که مي خواست عکس بگيرد، يکي از آن ها، مشت گره کرده خود را بلند کرده و فرياد مي زند: « زنده باد دکتر مصدق ». اين پيش آمد به قدري در آن‌ها تاثير کرده بود که قادر به کتمان آن نبودند. مخصوصا توجه به اين که در ده دورافتاده اي مثل طاق بستان، آن هم چنين کودک بينوايي که با وضع رقت بار فعلي خود، هرگز يقين ندارد که سر بي شام بر بالين نخواهد گذاشت، اين عبارت کوتاه را ترجمان احساسات ساده و کودکانه‌اش قرار داده، راستي آن‌ها را متعجب کرده بود.

ساعت ۱۷ به کرمانشاه رسيديم. اتومبيل‌ها طبق معمول براي گرفتن بنزين در مقابل پمپ بنزين توقف کردند. آقاي ميدلتن نزد بنده آمد و اظهار داشت: چون وزيرمختار سوئيس از اين به بعد بايد به امورمربوط به ما رسيدگي کند، در نظر دارم به اتفاق ايشان و آقاي دابسن، مأمور ساختمان هاي سفارت کبري، به عمارت کنسولگري انگليس در کرمانشاه برويم و به مامور مربوطه، جريان کار و لزوم اخذ تماس با وزير مختار سوئيس را در موارد ضروري گوشزد کنم. بنابراين اگر مايليد، مي توانيد يک نفر را همراه ما روانه کنيد. بنده چون درتمام طول راه به آن‌ها گفته بودم که وجود بنده و سرهنگ و سربازان همراه کاروان، براي بازرسي اعمال آن‌ها نيست و فقط براي کمک و مساعدت به آن‌ها آمده ايم و به همين دليل نيز تا آن جا، ضمن آن که اعمال و رفتار آن‌ها را دقيقا زير نظر داشتم، خود را نسبت به آن چه که انجام مي دادند، بي اعتنا نشان مي دادم، گفتم: اگر راه را بلد نيستند، ممکن است يک نفر براي راهنمايي، همراه شما کنم. گفت: راننده اتومبيل من، راه را مي داند و از اين نظر، احتياجي نداريم. بنده هم گفتم: بنابراين دليلي ندارد که يک نفر همراه شما باشد و شما مي توانيد برويد. از بنده تشکر کرد و به اتفاق وزير مختار سوئيس و خانم هايشان و همان دابسن، وارد شهر شدند. بلافاصله پس از حرکت آن ها، بنده از سرکار سرهنگ دفتري خواهش کردم فورا با اتومبيل به شهر رفته و جريان را به رئيس شهرباني بگويد و کاملاً مراقب رفتار آن‌ها باشند.بنده در مقابل پمپ بنزين مواظب حُسن جريان کار اتومبيل‌ها بودم. هر اتومبيلي که بنزين مي گرفت، حرکت کرده و در صدمتري پمپ توقف مي کرد که همه با هم عزيمت کنند.

متاسفانه وضع انتظامات شهر [کرمانشاه] به قدري بد بود که اثر نظم و ترتيب فوق العاده اي را که تا آن نقطه در شهرهاي بين راه ديده بودند، به کلي از بين برد. بنده از دور متوجه شدم که جمعيت زيادي دور اتومبيل هاي آن‌ها حلقه زده و هر کسي حرفي مي زند و به اتومبيل‌ها دست مي زنند و حتي يک پاسبان هم وجود ندارد که آن‌ها را دور کند. فورا سربازاني را که همراه کاروان بودند، پياده کرده و دستور دادم هرچه زودتر مردم را از اطراف اتومبيل‌ها دورکنند و خود نيز نزد آن‌ها رفتم، وحشت از قيافه آن‌ها و خشم و نفرت ازچهره مردمي که دورآن‌ها را گرفته بودند، مي باريد. با اين ترتيب، به حمدالله حادثه نامطلوبي پيش نيامد، ولي متاسفانه اثر جالب توجه انتظامات شهرهاي بين راه را که واقعاً تحت تاثيرشان قرار داده بود، از ميان برد و حتي اگر دخالت فوري سربازان نبود، وقوع حادثه اي نامطلوب، تقريبا اجتناب ناپذير مي نمود.

انگليسي‌ها و حتي وزير مختار سوئيس از طرف آن ها، از وضع نامطلوب کرمانشاه اظهار گله و نگراني و از مداخله فوري و موثر بنده، تشکر کردند. تمام اقداماتي که روي تقاضاي موکد وزارت امورخارجه و دستور صريح وزارت کشور داير به برقراري نظم در کرمانشاه انجام شده بود، عبارت از اين بود که به قرارمعلوم، آقاي استاندار در اتومبيل خود که بر خلاف اصول و تشريفات معمول کشور، پرچم ايران روي گلگير آن نصب کرده بودند، در ابتداي ورود حضرات به شهر، آن جا آمدند و پس از آن که گشتي زدند، بدون توقف مراجعت فرمودند. درهر صورت، به قرار اظهارسرهنگ دفتري، نامبردگان وارد کنسولگري شده و با متصدي اموال کنسولگري که يک نفر ارمني است، مدتي مذاکره کرده و سپس بدون آن که توقفي درشهر بکنند، از شهرخارج و به طرف اردوگاه که در ده کيلومتري شهر قرار داشت، حرکت کرده بودند. بنده نيز در کاميون حامل سربازان و به دنبال آن‌ها حرکت کردم. وابسته نظامي، قبلا به اتفاق يک کاميون سرباز، وارد محل شده و چادرها را به پا کرده بودند. حضرات شام را صرف کرده و استراحت کردند.

دوشنبه يازدهم آبان ماه ۱۳۳۱

ساعت ۶ صبح از اردوگاه حرکت کردند. چادر بزرگ وسط را با چند نفر مستخدم، در محل جا گذاشتند که وزير مختار سوئيس و خانم، در مراجعت، از آن استفاده کنند. کاروان بدون هيچ حادثه اي از شهرهاي کرند قصر شيرين عبور کرد. از کرمانشاه تا مرز خسروي، بنده جلوتر از اتومبيل هاي کاروان حرکت کردم که زودتر به خسروي رسيده و ترتيب کار را بدهم. بنا به تقاضا ميدلتن، يکي از کارمندان دفتري را به اسم آقاي بوند ( M.Pond) که افسر تامينات و به اصطلاح (security officer) بود، نيز همراه خود بردم، پس از ورود به خسروي و ملاقات با آقاي حبيب الله تشخيص، رئيس گمرک محل، کم و بيش ترتيب کار را داده و منتظر آن‌ها شديم. قبلا روي تقاضاي اداره تشريفات، موضوع حرکت کاروان به گمرک خسروي ابلاغ و بنده نيز معرفي شده بودم و به اين دليل، مامورين مربوطه، منتهاي مساعدت را معمول داشتند. ساعت سيزده و پانزده دقيقه کاروان وارد خسروي شد. همگي پياده شده و براي مدتي که از نظر ثبت گذرنامه، زياد به طول نيانجاميد و فقط تنها موضوعي که کم و بيش موجب دلتنگي همگي آن‌ها گرديد، ولي با مداخله بنده، منتفي شد، اين بود که مأمورين گمرک، طبق دستور واصله از اداره کل گمرک، نگزير بودند شماره هاي اتومبيل آن‌ها را برداشته و به تهران ارسال دارند و اين موضوع از نظر آن که مسافرت چندين اتومبيل بدون نمره و اصولاً ورود و خروج آن‌ها به کشورهاي سر راه، مشکل بلکه غير مقدور بود، موجب ناراحتي همه آن ها، به خصوص خود ميدلتن و وابستگان نظامي و هوايي شده بود. بالاخره قرار شد که بنده شرحي بنويسم که تمام نمرات اين اتومبيل‌ها به اينجانب رسيده است و از طرف ديگر از ميدلتن خواهش کردم در اولين فرصت، شماره‌ها را توسط وزير مختار سوئيس به تهران، براي اداره تشريفات ارسال دارد و به همين نحو نيز رفتار گرديد. اين امر موجب کمال خشنودي حضرات گرديد.

بالاخره تشريفات گمرکي به بهترين وجهي انجام گرديد و براي حرکت آماده شدند. قبلاً سربازان همراه کاروان، از گمرک خسروي تا آخرين نقطه مرزي به فواصل معين گمارده و از دور صورت بسيار مجللي پيدا کرده بود. خود بنده در اولين اتومبيل و جلو کاروان حرکت کردم و سايرين نيز به همان ترتيب سابق به راه افتادند و تا يک کيلومتري مرز که پاسگاه گمرک عراق قرار داشت، رفتيم. در آن جا در حدود ۸ نفر سرباز عراقي، آقاي ويلشاير ( M.Wiltshire)، کنسول انگليس در بغداد، که سابقاً سمت کنسولي دولت متبوع خود را در شيراز به عهده داشت، مرزبان عراقي و قائم مقام خانقين که از لحاظ اداري در رديف استانداران ايراني هستند، ولي اختيارات فوق العاده زيادي دارند، نيز به استقبال هيئت فرستاده و دولت عراق، استاندار يک استان را مأمور استقبال کرده بود.

پس از مدتي توقف، مراسم خداحافظي به عمل آمد. ميدلتن مدت يک دقيقه، دست بنده را در دست نگاهداشته و در حالي که عميقاً متأثر شده بود، از جناب آقاي نخست وزير، جناب آقاي وزير امورخارجه، جناب آقاي مفتاح و جناب آقاي ميکده که منتهاي محبت را نسبت به او مبذول فرموده بودند، تشکر کرد و حتي از فرط تاثر، اشک در چشمانش جمع شده بود. از بنده نيز بي نهايت تشکر کرد و گفت: از وزير مختار سوئيس تقاضا کرده‌ام مراتب تشکر همگي ما را از همکاري و مساعدت صميمانه شما و سرکار سرهنگ دفتري و ساير همراهان، طي نامه رسمي به وزارت امورخارجه تبليغ نمايد. مراسم خداحاظي به همين نحو با يکايک افراد کاروان به عمل آمد و سپس به اتفاق ساير همراهان، به گمرک خسروي مراجعت کرديم و به اين ترتيب، آخرين قسمت اين برنامه به نحو بسيار شايسته و آبرومندي برگزار گرديد.

براي آن که تهيه اين گزارش از صورت وقايع نگاري خارج شود، به عرض اين مطلب – گرچه ارتباطي با موضوع گزارش ندارد – مبادرت مي ورزد.

در مراجعت، بنا به تقاضاي وزير مختار سوئيس، قرار شد که ما نيز به همان محل شب گذشته مراجعت کرده و شب را در آن جا توقف کنيم. يکي از کاميون هاي حامل سربازان، خراب شده و بين راه مانده بود. سربازها نيز تماماً از اين راه پيمايي سخت و ممتد، خسته و فرسوده شده بودند؛ با اين احوال، براي آن که مورد گله و شکايتي براي وزير مختار پيش نيايد، پيشنهاد ايشان را قبول کرده و از فرمانده سربازان تقاضا کردم به هر نحوي هست، سربازان را به محل شب قبل برساند و او هم قبول کرد. وزير مختار حرکت کرد و ما نيز پس از صرف ناهار حرکت کرديم.

بين راه بنزين اتومبيل ما تمام شد و پس از زحمات زياد، از يک کاميون عابر، بنزين گرفته و خود را به کرمانشاه رسانديم و پس از بنزين گيري کامل، مجددا به چادرمراجعت کرديم. ساعت ۲ بعد از نيمه شب رسيدم. صبح ساعت ۵ ، وزير مختار و خانمش، پس از احوالپرسي از سرهنگ دفتري که از همان شب اول سرماخورده و تب کرده بود، ازبنده علت تاخير را پرسيد، گفتم: بنزين اتومبيل تمام شد. خانم وزير مختار به شوخي گفت: عجب اتفاقي! درست پس از آن که انگليس‌ها از مملکتتان خارج شدند، بنزين اتومبيل شما تمام شد! بنده گفتم: اتفاقا حق با شماست، ولي فقط بنزين اتومبيل تمام شد؛ پول جيب بنده تمام نشده بود و بالنتيجه چنان که ملاحظه مي فرماييد، تمام شدن بنزين، اشکال زيادي ايجاد نکرد.

در خاتمه، به عرض مي رساند که:

همکاري جدي و صميمانه سرکار سرهنگ دفتري، افسر اعزامي ستاد ارتش، سرکار سرگرد نيساري و سرکار ستوان يکم فروزان، فوق العاده موثر و ذيقيمت و توجه آن‌ها در انجام تقاضاهاي بنده – که از لحاظ آشنايي با افراد هيئت، موجب ترفيه و آسايش آن‌ها بود – بي نهايت قابل تمجيد و تحسين است. در تمام طول راه، غير از کرمانشاه، مامورين کشوري و لشگري شاهنشاهي، کمال مساعدت را معمول داشته و از بذل هيچ گونه مساعدتي دريغ ننمودند. مخصوصاً رئيس و کارمندان گمرک مرز خسروي، منتهاي کمک و مساعدت را مبذول داشتند.

همين مساعدت‌ها و فعاليت و بذل مساعي اين بنده موجب شد که اعزام مأموران از طرف دولت شاهنشاهي که در بادي امر، مورد بي ميلي انگليس‌ها بود، در روزهاي آخر، مورد کمال علاقه آن‌ها قرارگرفت. ضمناً بايد به عرض برساند: با آن که در تمام طول راه، تظاهر به خونسردي و بي اعتنايي نسبت به اين جريانات مي کردند، باز هم تأسف و تأثر از حرکات و رفتار تمام آن‌ها پيدا بود؛ چنان که هنگام خداحافظي، از اظهار آن خودداري نمي کردند.

همگي در اين که اين ترتيب، دوام زيادي نخواهد کرد و به زودي بازخواهند گشت، متفق القول بودند و حتي يکي از آن‌ها مي خواست با بنده شرط ببندد که شب عيد نوروز را در تهران با بنده خواهد گذرانيد. در تمام موارد، بنده نيز اظهار مي داشتم که مراجعت شما مورد کمال علاقه همه ماست، چون بازگشتن شما، مؤيد اين است که اختلافات فعلي مرتفع گرديده و مجدداً روابط و علايق دوستانه اي که بدون شک در حل حاضر ميان دو ملت موجود است، بين دولتين نيز مستقر گرديده است.

با آن که برنامه حرکت آن‌ها طوري بود که اولاً با داشتن همه گونه وسايل، هر جا مايل بودند، براي صرف ناهار و يا استراحت توقف مي کردند و بالنتيجه با برنامه مسافرت بنده که از لحاظ نداشتن وسايل، وضعم با آن‌ها قابل مقايسه نبود، به هيچ وجه تناسبي نداشت و مثلا موقعي که آن‌ها مشغول صرف ناهار بودند، بنده نيز مجبور بودم با آن‌ها باشم ؛ وقتي در يک آبادي مي خواستم غذا بخورم، چون آن‌ها متوقف نمي شدند، بنده نيز مجبور به تبعيت آن‌ها بودم و از طرفي، شب‌ها اصولا دور از آبادي و وسط بيابان چادر زده و متوقف مي شدند و خود در چادرها استراحت مي کردند؛ بنده به اتفاق سرهنگ دفتري، در سرماي شديد بيابان، درهواي آزاد استراحت مي کرديم و همين امر موحب شد که سرکار سرهنگ دفتري و راننده اتومبيل، هر دو مبتلا به سرماخوردگي شدند و تب کردند.

در چندين مورد نيز از بنده تقاضا کردند که اگر چيزي لازم داريد، بگوييد تا برايتان بدهيم. بنده پاسخ دادم: همه گونه وسايل داريم و از لطف شما هم متشکريم. يک بار هم گفتند که مقدار زيادي برنج هست، اجازه بدهيد به سربازها بدهيم. بنده گفتم: سربازها غذاي کافي همراه آورده و صرف کرده اند و خيال نمي کنم احتياجي داشته باشند. با اين احوال، تا آن جا که براي بنده مقدور بود، از فعاليت براي انجام تسهيلات لازم، کوتاهي و دريغ نورزيدم و خوشبختانه همين امر که در عرض دو روز مسافرت، نظر ناموافق آن‌ها نسبت به اعزام بنده و سرکار سرهنگ دفتري، به حسن نظر آميخته به محبت و احترامي تبديل شد.

بزرگ ترين پاداش بنده بود و نشان داد که خوشبختانه در انجام دستور وزارت متبوعه، موفقيت حاصل گرديده و وظيفه مشکل مشايعت يک عده ناراضي، براي خارج کردن آن‌ها از مرز، به نحو اکمل انجام شده است.
استدعا دارد اجازه فرمايند مراتب تشکر خود را از اينکه به کمال حُسن نظر، بنده را براي چنين مأموريت مهمي انتخاب و امر به اعزام فرمودند، به حضور مبارک تقديم دارد.
براي آن که از همکاري و مساعدت مؤثر و ذيقيمت تمام آنهايي که در اين مسافرت از بذل کمک دريغ نورزيدند، به خصوص سرکار سرهنگ دفتري، افسر اعزامي ستاد ارتش، سرکار سرگرد نيساري و سرکار ستوان فروزان، فرمانده سربازان اعزامي، تشکر شود. نامه هايي براي مقامات مربوط تهيه گرديده، تا در صورت موافقت، امضاء فرموده و امر به ارسال فرمايند.

با تقديم احترام

عباس نيري

بر این زخم نمک نپاشیم!

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sat, 22 Oct 2011 14:39:00 +0000

در هفته گذشته مهندسین ایرانی‌ کلیه مراحل مطالعات اولیه، مکان یابی‌، ساخت سازه و نصب بزرگ‌ترین سکوی نفتی‌ خلیج فارس را در میدان نفتی رشادت با موفقیت به پایان رساندند.

باید از این خبر خوشحال بود که با تمام نارسایی های مدیریتی و اقتصادی که داریم و تحریم های کمر شکنی که بر ایران تحمیل شده است، پروژه به کمک دانش فنی بومی انجام گردیده است.

اما هستند کسانی‌ که بر سبیل نفرت کور چنین نوشتند: "جمهوری اسلامی راه دزدی بیشتر رو برای خودش هموار کرده".

کسانی‌ که در صنعت و اقتصاد ایران کار کرده اند می دانند پیش برد امور کشور از چه نارسایی‌های داخلی ای‌ رنج می‌‌برد و اجرای چنین پروژه های چه اهمیت استراتژیکی برای کشور دارد!

اما چرا باید کسانی از تحریم اقتصادی و نفتی‌ و احتمال خطر بروز جنگ بر علیه کشور و مردمی که مدعی بهبود امور شان اند خوشحال باشند حتی اگر اختلاف نظر جدی با حاکمیت کشور داشته باشند.

خوشحالی‌ از تحریم‌های بیشتر و شتاب سقوط اقتصاد و صنعت کشور به بهانۀ مخالفت سیاسی، چون حال و روز کسی‌ است که برای خود زورقی ساخته است و عزیزانش در کشتی‌ای هستند که از ناخدایش نفرت دارد و از اینکه کشتی به کوه یخی برخورد کرده و درحال غرق شدن است خوشحال است! بی‌توجه به اینکه ممکن است ناخدا غرق شود اما کشتی و عزیزی هم دیگر درکار نیست.

جامعه‌ای که در زیر فشار نفس گیر اقتصادی است چگونه می تواند از وخامت اوضاعش در اثر تحریم نفتی‌ منتفع شود؟ اساساٌ انسانی‌ که در فکر حل روزانه اولیه‌ترین نیاز‌های اقتصادی خویش است فرصتی هم برای تدبیر در امور کلان تر می‌یابد؟ در نظر چنین انسانی سخن راندن از دمکراسی و اطلاع از حقوق انسانی‌ و احترام به آن امری انتزاعی است.

عده‌ای هم در این میان سال هاست که در خارج از کشور، زندگی‌ خویش را پی‌ ریخته اند و درک درستی از اوضاع داخل ندارند و به نسخه‌ پیچی مشغولند بی هراس از هزینه ای که از جیب ملت می پردازند !

سوال اینجاست که چگونه کسی‌ می تواند مدعی بهبود اوضاع ملک و ملت باشد و از اخبار تلخ هرروزه شیرین کام باشد؟ چگونه می‌توان از انزوای کشور و فشار تحریم و خطر جنگ یا حتی استهزاء نمایندگانش در مجامع جهانی‌ خوشحال بود؟

گروهی مسئله را چنین ساده می کنند که ایران برابر با حکومتش نیست و حاکمش برابر نمایندۀ اصلی اش، بی توجه به اینکه نگاه جهانی در غالب موارد تفاوتی میان مردم و دولت یک کشور قائل نیست. از این روی شهروند مسئول ایران ترجیح می دهد اگر مرهمی هم ندارد که بر پیکر رنجور کشور نهد، نمک هم بر زخم هایش نپاشد.

امور سیاست بین المللی در یک سال اخیر نشان می دهد که پروژه‌ای بزرگ تر از فشار بر ایران برای توقف برنامه هسته‌ ای در جریان است و تجربه تاریخی نشان داده است زمانی که بر سر اجرای چنین پروژه‌هایی توافق می شود متغیری که کمترین نقش را در این معادلات دارد، نظرات مستقل شهروندان کشورِ هدف است و البته از این جهت خرده ای به طرف های بیگانه نمی توان گرفت، چرا که اصولاً تعهدی نسبت به منافع ملی ما ندارند.

اما طنز تلخ اینجاست که تصمیم گیری برای تحریم کشور یا حمله نظامی به آن، در سطحی بسیار فراتر از قد و قامت کسانی‌ گرفته می شود که در رویای گرفتن سکان کشتی قدرت‌ هستند و در خوشبینانه‌ترین حالت نقش پیاده نظام این پروژه را ایفاء خواهند کرد.

این دغدغه ملی و انسانی می تواند به اتهام لابی گری برای جمهوری اسلامی تعبیر شود اما نکته اینجاست که این انگ بر پیشانی افراد مختلف از سوی کسانی‌ می خورد که در سابقه خویش به اثبات رسانده اند که برای رسیدن به قدرت حاضر به هر نوع ترفندی بر علیه ملت و میهن خویش اند و در این راه، فلسفه ماکیاولیستی و هژمونی طلب خویش را با مهارت تمام به کار می گیرند.

طرح نافرجام تروریستی یا پروژه ایران هراسی؟

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 16 Oct 2011 10:30:00 +0000

در چند روز گذشته جنجالی کم سابقه در روابط ایران و آمریکا و متحدّانش (سعودی و اسرائیل) بر سر طرح ترور سفیر سعودی و انفجار سفارت اسرائیل در واشنگتن بر پا گردیده است.

هواداران این اتهام مطرح می کنند که اعلام اتهامی در این سطح از سوی شخص رئیس جمهور آمریکا و بلند پایه‌ترین مقامات سعودی بی‌ اساس بودن آن را منتفی می‌کند.

مخالفین این ادعا نیز اساساً قائل شدن صلاحیت اخلاقی برای آمریکا (به عنوان یک طرف این مناقشه) را روش محکمه پسندی نمی دانند و در پاسخ می گویند:

در مورد پروژه عراق نیز شخص کالین پاول و جک استرو مشخصاً از مدارک و شواهد محکم مبنی بر انباشت سلاح‌های کشتار جمعی در عراق یاد می کردند و امروز مشخص شده که چنین ادعایی صحت نداشته است.

در مورد جنگ ویتنام هم حمله ویتنام شمالی به ناوشكن آمریكایی مادوكس بهانه ورود آمریکا به جنگ بود که بعد‌ها مشخص شد که چنین اتهامی ساختگی بوده است.

مخالفین این اتهام همچنین با استناد به سخنان مامور سابق امنیتی امریکا مبنی بر ابتدایی بودن چنین طرحی بر رد ادعای آمریکا تاکید می کنند.
از طرفی دیگر اساساً حتی اگر این طرح موفقیت آمیز هم می بود ایران چه سودی از چنین طرح خامی می برده است؟
عملیاتی که گویا طوری طراحی شده که کشف شود مانند پرداخت پول از طریق انتقال رسمی‌ بانکی به حسابی‌ در نیویورک در صورتی که معمولاً چنین اعمالی از طرق غیر رسمی چون پول شویی صورت می گیرد.

اصولاً ذات چنین جنجال ‌هایی‌ که با پیچ و خم های اطلاعاتی و امنیتی کشور‌ها سر و کار دارد این است که هیچگاه (حداقل در میان مدت) به درستی حقیقت این گونه اتهامات مشخص نمی‌شود اما تاثیرات حقیقی در عرصۀ معادلات سیاسی می گذارند.

هدف و پیامد اتهام ترور عادل الجبیر در واشنگتن می تواند مسائل مختلفی چون: شکاف در درون حاکمیت ایران، تحریم نفتی از طریق تحریم بانک مرکزی این کشور (اعلام غیر رسمی جنگ)، حمله محدود یا گسترده نظامی از سوی آمریکا یا سعودی به ایران، تقوبت جایگاه انتخاباتی اوباما در برابر منتقدین تند و تیز جمهوری خواه، انحراف نگاه جهانی و منطقه ای از مسئله صلح اسرائیل و فلسطینیان و یا دست آویزی که دولت سعودی می تواند برای پنهان کردن مشکلات داخلی خویش در آستانه مراسم حج از این جنجال بسازد باشد. همه این ها فرضیات و احتمالاتی است که زمان صحت شان را مشخص می کند.

می گویند روزی از چرچیل می‌پرسند سیاست چیست؟ او در پاسخ می‌گوید: سیاست آن چیزی است که شما الان نمی دانید!

این اتهام پایه در حقیقت داشته باشد یا نه، امری که امروز واقع است هزینه تبلیغاتی و دیپلماتیکی است که بر دوش ایران تحمیل کرده و آنچه که چنین اتهامی را از دیگر درگیری های دامنه دار ایران و آمریکا متفاوت می کند اعلام اسم های ایرانی است که مستقیماً متهم به اجرای یک نقشۀ تروریستی هستند از کلاس حادثه لاکربی یا حملات یازده سپتامبر.

اتهامی که کمک به هدایت فضای فکری و رسانه ای جهانی در جهت قوت گیری پروژهٔ "ایران هراسی" می کند. این پروژه به نظر چرخشی مشخص از سوی آمریکا و متحدین جهانی و منطقه ای اش در سیاست گذاری در برابر ایران است.

کسینجر می‌گوید: آمریکا برای پیشرفت نیاز به دشمن دارد، البته این نیاز به دشمن را نباید با آنچه که رهبران ایران همواره در پی طرح و تراشیدن اش هستند، اشتباه گرفت.

این دشمن به آمریکا کمک می‌کند که توجه جهانی را به سویی که مایل است هدایت کند در ضمن اینکه به حفظ رشد نمودار قدرت اقتصادی و نظامی و گسترش نفوذ سیاسی اش در جهان و به خصوص خاورمیانه کمک می کند و نه مانند دشمنانی که ایران برای خود می تراشد تا تنها هزینه بردوشش بگذارد.

حذف بن لادن، سعی‌ در کنترل انقلاب های مردمی خاورمیانه با نوعی‌ از مداخلات نظامیِ بشر دوستانه نظیر آنچه که در لیبی‌ رخداد و مواضع نسنجیده ایران در برابر ضعف بی سابقه دیپلماتیک اسرائیل در جامعه جهانی، پارامترهایی هستند که شرایط را مهیا می کنند تا ایران اصلی ترین دشمن صلح و ثبات جهانی معرفی‌ شود.

اما سوال اینجاست آیا آمریکا به خودی خود امکان خلق شبحی هولناک از ایران و اقداماتش در منطقه و جهان را دارد و یا اینکه بیشتر می تواند به آن دامن زند و اغراق کند؟

ایرانیان معمولاٌ از مفهوم کشور مقتدر در سطح منطقه و جهان درک درستی ندارند و تصور می کنند ترس همسایگان از وجوه مختلف قدرت (نظامی، فرهنگی، مذهبی، ژئوپلتیک یا اقتصادی) کشور مترادف با اقتدار ایران است در صورتی که این تعریف نتنها تعریف به روزی نیست بلکه عدم کارایی خویش را نشان داده است. تاریخ معاصر ایران گویای آن است که فارغ از اینکه چه نوع حکومت یا تفکری بر سر کار باشد، این تفکر وجه غالب ذهنیت حاکمان ایرانی بوده است و به گمان ناشی از نوستالژی امپراطوری در میان دولت های ایران پس از فروپاشی آخرین آنها (امپراطوری صفوی) و شکست در جنگ های ایران و روسیه در دویست سال گذشته است.

تاریخ نشان داده که اگر کشوری برای نارسایی های داخلی خویش چاره ای اساسی نیاندیشد دیگرانی خواهند رسید و از این نقاط ضعف محملی در جهت منافع خویش می سازند.

به همین اعتبار در نقد حاکمیت كشوری كه سرنوشتش برايمان مهم است بايد منطقاٌ بي‌رحم بود. حاکمیت مسئول نیز نقد دلسوزان کشور را می شنود و آن را به همصدایی با دشمنان خارجی تعبیر نمی کند تا با آن برخورد قهری کند!

قسمت اعظمی از پریشان گویی‌های غیر مسئولانه و یا اقدامات نمایشی چون اعزام ناو جنگی به سوی خلیج مکزیک برای به چالش کشیدن نظامی آمریکا بیش از آنکه ضامن امنیت ملی‌ کشور باشد بهانه را به دست قدرت‌هایی‌ که در پی به چالش کشیدن کشوردر میادین خطرناک و مخرّبی چون تحریم‌های فلج کننده و درگیری‌ نظامی هستند می دهد.

تجربه تاریخی آمریکایی ها به آنها آموخته است که معمولاً در جنگ های برابر و درگیری هایی وارد نمی شوند که اطمینان از پیروزی قاطع و کوتاه مدت در آن را ندارند، در مورد ایران اما به نظر می رسد شرایط اقتصادی - سیاسی داخل کشور در طول چند سال اخیر آنها را به افول انسجام ملی و قدرت بازدارندگی نظامی این کشور خوشبین کرده است.

جای تاسف است هم اکنون در ایران افرادی بدون صلاحیت امنیتی و نظامی و درک دقیقی از مناسبات بین الملی و دارای تریبون های بزرگ با مواضع تهاجمی خود در عرصه سیاست خارجی عملاً تنها هزینه بر دوش کشور قرار می دهند و راه را برای کسانی هموارمی کنند که نه دل در بند اصلاح امور کشور دارند و نه علاقه ای به آسایش خلقی که مدعی اش هستند و در پی عیار بخشیدن به گذشته و تفکر غیر قابل دفاع خویش از قبال مواضع نسنجیده حاکمیت هستند.

بن بست سیاسی حاکم بر فضای ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری، بی کفایتی رو به گسترش در سطح حاکمیت کشور و دشمن تراشی دامنه دار، رقبای منطقه ای و آمریکا را گام به گام به این نتیجه رسانده است که این فرصتی بی نظیر برای به سرانجام رساندن پروژه "ایران هراسی" است.

در همین ارتباط بخوانید:

"ایرانیوم" پس در، پرنده است!

تاریخ پیش از خویش را باری نمی خوانند!

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 09 Oct 2011 09:11:00 +0000

امروز مصاحبه عبدالله موحد (طلایی‌ترین کشتی گیر تاریخ ایران) با عنایت فانی در برنامه به عبارت دیگر را می دیدم (اینجا).

با دلی شکسته‌ از ممنوعیت فعالیت ورزشی اش و ممنوع الخروج شدنش در زمان شاه سخن می گفت و اینکه در پاسخ بی توجهی به دادخواهی اش خطاب به نصرت الله معینیان رئیس دفتر شاهنشاهی (چشم و گوش شاه به قول خودش) گفته:

من اهل شمال ام و هوای ابری زیاد دیده‌ام اما آفتاب میاد

ابر همیشه نمی مونه این حکومت دوام نمیاره!

او از اخراجش از سمت استادی دانشگاه پس از انقلاب زمانی که در آمریکا مشغول نوشتن پایان نامه دکنرای خویش بوده است نیز سخن گفت!

اینها گوشه ای از رنج های انسانی که حس میهن دوستی اش به او اجازه نداده تا دعوت فدراسیون کشتی آمریکا برای مربی گری تیم ملی این کشور را بپذیرد چرا که توانایی نظارۀ زمین خوردن هم میهنانش در میادین کشتی در برابر دیگران به واسطه فنونی که در ذهن دارد را نداشته است.

گروهی در پی کشیدن خط بطلان بر تمامی تجربیات ملی هستند که با بهایی گزاف به دست آمده است و با ذهنیتی فراموشکار و کسل از آن دوران مدینۀ فاضله ای ساخته اند بی نقص و تمام و کمال و مدام حسرت می خورد که همه چیز چقدر خوب بود و ما ناسپاسی کردیم!

به گمانم جریان شبیه داستان آن آبادی است که پدر و پسر کفن دزدی داشت، می گویند پدری که به شغل کفن دزدی اشتغال داشت، زمانی که مرگش فرا رسید سخت نگران اعمال خویش بود و به پسرش توصیه کرد پس از من کاری کن که مردم به روح من رحمت فرستند، پسر هم شغل پدری را پیشه کرد با این تفاوت که نتنها کفن می دزدید بلکه چوبی هم به جسد می زد، پس از این مردم آبادی می گفتند: خدا کفن دزد قبلی را رحمت کند چقدر آدم خوبی بود، همه چیز چقدر خوب بود و ما ناسپاسی کردیم!

گویی این مردم چوب خوردۀ عاصی، اصل کفن دزدی را پذیرفته اند و تنها با حدود و صغور آن مشکل دارد اما توجه ندارند که نه زمان به عقب باز می گردد و نه ناجی و شاهزاده جوان بختی در کار است تا این خرابه ای را که از پس سال ها به ما رسیده سر و سامان دهد و باید خویه دیکتاتوری از جامعه رخت ببندد تا ذهن آزاد فرد فرد جامعه و خرد جمعی راه حلی برای مشکلات بیابد.

همۀ فکرم این است که چرا ما جماعتِ گریان، اندکی در پی تدبّر در تاریخ دردناک خویش نیستیم و تنها در پی ساختن مخدری اجتماعی از گذشته های کمتر سیاه تر ایم و این شعر علیرضا شجاع پور را بیش از پیش زمزمه می کنم که می گوید:

تاریخ این ایام را

هرکس که خواهد خواند

جزاین سخن از ما نخواهد راند:

این نسل سردرگم

بر توسن اندیشه‌های شان لنگ

فرسنگ در فرسنگ

جز سوی ترکستان نمی رانند

تاریخ پیش از خویش را باری نمی خوانند!

دردسر های جایزۀ پیش از موعد

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sat, 01 Oct 2011 21:18:00 +0000

آلفرد نوبل در وصیت‌نامه خود گفته است که این جایزه (صلح) باید «به کسی داده شود که بهترین یا بیشترین کوشش را در راه برادری ملل یا انحلال با کاهش ارتش‌ها یا تشکیل و ترغیب کنفرانس‌های صلح کرده باشد.»

درسال ۲۰۰۹، کمیته نروژی صلح نوبل اوباما را به علت:"تلاش فوق العاده برای تقویت دیپلماسی بین‌المللی و ترغیب به همکاری میان مردم"

شایسته دریافت جایزه صلح نوبل دانست. سی ان ان نیز دلایل دریافت این جایزۀ را به شرح زیر اعلام کرد:

فرستادن جورج میچل به خاورمیانه و تلاش در جهت ایجاد صلح بین فلسطینیان و اسرائیل، فرستادن هیلاری کلینتون به روسیه در جهت توقف کمک به ایران که خواستار مسلح‌ شدن احتمالی به سلاح اتمی می‌باشد، تغییر استراتژی جنگ آمریکا در افغانستان ووعده خروج نظامیان آمریکایی از عراق.

حقیقتاً که لیست جالب توجهی است. دوسال پیش این تصمیم جای سوال بسیاری باقی‌ گذاشت که آیا اوباما بابت اقداماتی که در گذشته انجام نداده مستحق جایزه بوده است یا اقداماتی که نباید در آینده انجام دهد و یا اقداماتی که قصد دارد انجام دهد؟

به گمانم اوباما تا سال گذشته (هنگام مجمع عمومی سازمان ملل) و حتی ماه می گذشته زمانی‌ که مرز‌های ۱۹۶۷ را مبنای مذاکرات صلح اعلام کرد در حال بازپرداخت اخلاقی شایستگی دریافت‌ جایزه صلح نوبل بود اما تهدید غیر دیپلماتیک وتوی درخواست فلسطینیان از شورای امنیت و سخنرانی‌ هفته گذشته اش در مجمع عمومی دوباره این فرض را قوت بخشید که او همزمان به عنوان رئیس جمهوری ایالات متحده و برندۀ جایزه صلح نوبل اساساً توانایی‌ میانجی گری در این مناقشه پیچیده را دارد؟

بدون شک اوباما سخنور توانایی است، او مهارت خاصی را که در به کارگیری کلمات دارد در سخنرانی معروفش در قاهره به نمایش گذشت اما تصور نمی کنم قوه سخنوری کسی را شایسته نوبلیست شدن کند بخصوص زمانی که سخنانش نمود عملی مشخصی در روی زمین حقیقت خاورمیانه نداشته باشد.

در این میان باید دقت داشت که آیا حمایت یک جانبه از مواضع اسرائیل در بلند مدت در جهت منافع آمریکا است یا خیر؟ اگر آمریکا را وفادار‌ترین کشور به ایده سرمایه داری بدانیم و اینکه آریستوکراسی مالی، رسانه ای و تکنولوژیک این کشور حمایت خود را از اسرائیل شرط کمک به اوباما در خروج از بحران‌های اقتصادی و کمک به او یا هر کس دیگر در انتخابات می‌دانند؛ گزاره های فوق ما را به این نتیجه خواهد رساند که اوباما چون هر سیاستمدار دیگری در پی حل مشکلات داخلی کشورش و امید به انتخاب مجدد است.

اما از سوی دیگر آمریکا از زمان ورود به معرکه جنگ جهانی‌ دوم شیوۀ گوشه گیری در سیاست خارجی‌ را رها کرده است و با پایان جنگ سرد عملاً به تنها ابر قدرت فرا منطقه‌ای جهان تبدیل شده است که تحولات دورترین نقاط جهان نیز بر منافع ملی‌ کشورش تاثیر گذار است.

از این روی باید دید که آیا ارادۀ مشخصی‌ از سوی دولت این کشور برای حل مساله بنیادگرایی در منطقه خاورمیانه وجود دارد یا خیر؟ مشخصاً برای مدت بیش از ده سال است (پس از یازده سپتامبر) که بنیادگرایی مترادف با اسلام گرایی تعبیر و تفسیر شده است در صورتی‌ که به وضوح نمونه ‌هایی‌ وجود دارد که نشان می دهد بنیادگرایی تبدیل به گفتمان غالب در دولت یهودی اسرائیل و ایالات ‌انجیلی خود آمریکا نیز گشته است.

این نقطه‌ای است که هر دم امکان درگیری‌های فاجعه بار را بر مبنای الهامات ایدئولوژیک فراهم می‌سازد، نظیر تکلیف مسیحی‌ که بوش برای خود در جنگ افروزی متصور بود و یا آنچه که بنیامین نتانیاهو، آویگدور (لیبرمن وزیر خارجه تندروی اسرائیل) و مقتدای فکریشان ربای لوباویچ (کسی که نتانیاهو از نقل قولش در نطق خود در مجمع عمومی استفاده کرد) نماد آن هستند.

جغرافیایِ سیاسی منطقه در پی‌ بهار عرب در خاورمیانه بشدت دست خوش تغییر است و باید دید که آیا آمریکا با شکار اعضای القاعده در گوشه کنار دنیا و با دخالت بشر دوستانه نظامی در لیبی‌ و ... می تواند مشکلات خویش را حل کند یا با ایفای نقشی‌ متعادل تر در خاورمیانه متحول از انقلابات مردمی و توجه ریشه ای به خواسته های که سالهاست تحت عنوان بنیادگرایی اسلامی سرکوب و نادیده گرفته شده است؟

شرایط حال حاضر منطقه فرصت بی‌نظیری است برای نیروهایی که به دنبال همزیستی‌ مسالمت آمیز در خاورمیانه اند و گذرگاه خطیری است برای تمام نیرو‌هایی‌ که تقویت جوّ نظامی گری و بنیادگرایی و رادیکالیزم را شاهرگ حیات سیاسی خویش می دانند.

باید دید که اوباما واسطه حل مسائل داخلی اقتصادی و مصالح انتخاباتی اش همچنان در جهت تقویت گروه دوم گام برخواهد داشت یا اینکه با یک چرخش اصولی استحقاق خویش را برای دریافت جایزه ای که در گذشته گرفته به اثبات خواهد رساند. چرخشی تاریخی که نام او را به عنوان کسی که در حل ریشه های مسئله بنیادگرایی در خاورمیانه و جهان نقشی اساسی داشته است به ثبت خواهد رساند.

در همین ارتباط بخوانید:

اسرائیل و موهبت احمدی نژاد!

اسرائیل و موهبتی به نام افراط گرایی انقلابی

آیا باید اجازه داد که فاجعه هولوکاست خود را باز تولید کند!

کمپانی نفرت!

شش روز از ماه جون

گزارش یک آدم‌ربایی، صفحه ۱۰۲

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Mon, 26 Sep 2011 18:56:00 +0000

(برای دانلود فایل پی دی اف کتاب اینجا را کلیک کنید. اگر برای دانلود متن کتاب مشکلی داشتید با ایمیل وبلاگ تماس بگیرید تا برایتان ایمیل کنم)

آنها )نگهبانان (هم مانند گروگان ها به عیسی مسیح و مریم مقدس متوسل می‌شدند، هر روز دعا می خواندند و حمایت و آمرزش می طلبیدند، نذر می‌کردند و صدقه می‌دادند تا قدیسان، آنها را در انجام هر نوع جنایتی موفق گردانند.

گزارش یک آدم‌ربایی، صفحه ۱۰۲

اسرائیل و موهبت احمدی نژاد!

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sat, 24 Sep 2011 02:59:00 +0000

روزی دو انگلیسی‌ به همراه ساربانی بدوی، سوار بر شتر در راه قاهره بودند. در حین سفر، ساربان مدام زیر لب با خود نجوا می کرد. یکی‌ از انگلیس‌ها که از قضا عربی‌ هم بلد بود به همراهش گفت: این بابا مواضع خیلی‌ دوستانه ای نسبت به دولت علیاحضرت ملکه ندارد و مدام به ما بد و بیراه می‌گوید!

انگلیسی‌ دومی‌ پرسید: آیا این ساربان ما را به قاهره خواهد رساند؟

انگلیسی‌ اولی‌ گفت: بله، فکر کنم ما را به قاهره خواهد رساند.

انگلیسی‌ دومی‌ گفت: مشکلی نیست، بگذار تمام بد و بیراه هایش را به ما و دولت علیاحضرت ملکه بدهد، مهم این است که ما می خواهیم به قاهره برسیم و ساربان ما را به قاهره خواهد رساند.

دوسال نیم پیش نقل قول مشهوری از رئیس سابق موساد در روزنامه هاآرتص به چاپ رسید به این مضمون: که اگر صدها میلیارد دلار از سوی موساد خرج شده بود تا کسی منافع اسرائیل را تامین کند، احدی بهتر از احمدی نژاد نبود. هیچ کس بهتر از احمدی نژاد برای حیات اسرائیل نیست. حضورش یک هدیه گرانبهاست.

هر جمله او کار اسرائیل را آسان می کند و موساد هم نمي‌توانست عملیاتی به خوبی قرار دادن احمدي‌نژاد در راس قدرت در ایران انجام دهد وی گفت : مواضع افراطی احمدي‌نژاد دنیا را بر علیه ایران متحد كرده است و به دنیا نشان داده است كه ایران امروز ایرانی نیست كه دنیا بتواند با آن زندگی كند.

افرایم هالوی چندی پیش نیز در یك موضع گیری بر علیه حمله به ایران گفته بود كه حمله به ایران عواقب ١٠٠ ساله برای اسرائیل در پی خواهد داشت.

چند وقت پیش یک دانشجوی پزشکی فلسطینی بهم می گفت: چرا احمدی نژاد دهنش را نمی بندد، دهنش رو ببنده و بگذاره ما مشکلاتمان را حل کنیم.

دیروز پس از استقبالی که از سخنرانی محمود عباس در مجمع عمومی سازمان ملل شد، نتانیاهو به روی صحنه آمد و برای فرار از پذیرش رسمیت یافتن کشور مستقل فلسطینی تقریباٌ دست آویزی نداشت جز یادآوری پریشان گویی‌های شب گذشته احمدی نژاد در همان تریبون.

نتانیاهو خود خوب می داند که وتوی درخواست فلسطینیان در شورای امنیت سازمان ملل چه بلایی بر سر محبوبیت و منافع ملی آمریکا در خاورمیانه بیدار از انقلاب های مردمی می آورد اما می خواهد با همدردی با قربانیان فاجعه ۱۱ سپتامبر خود و کشورش را شایسته چنین فداکاری از سوی آمریکا نشان دهد و البته سخنرانی شب گذشته احمدی نژاد بزرگترین یاری رسان او در این مسیر بود!

احمدی نژاد به جای آنکه مواضع نسنجیده خود را در ارتباط با فاجعه هولوکاست تکرار نکند و به جای اینکه متذکر شود که ملت و دولت ایران در زمان وقوع فاجعه ۱۱ سپتامبر، صادقانه با آمریکا همدردی و همکاری کردند، بار دیگر سخن از فرضیات حماقت آمیز خود کرد و این حوادث را مشکوک خواند.

او این بار هم اسرائیل را تنها نگذاشت و بهانه ها‌ی دست اولی به دولت راستگرایِ این کشور و لابی‌های یهودی‌اش در آمریکا داد تا از شرایط سخت دیپلماتیک کنونی راه فراری پیدا کنند.

در واقع ائتلاف به شدت راستگرای دولت اسرائیل در حال حاضر و افق استراتژیکی که حکومت این کشور برای خود طراحی کرده به شدت نیازمند به تقویت تندروی در منطقه است، تندروی که معمولاٌ خالی از قدرت منطق و استدلال برای جذب حمایت کشور های بی طرف در عرصۀ جهانی است، برنده این بازی در کوتاه مدت و در سطح توده هایِ بی شکل خاورمیانه ممکن است افکاری باشد که احمدی نژاد و دوستانش نمایندگی می کنند؛ اما در دراز مدت کشورهایی چون ایران و مناطقی چون اراضی فلسطینی و کلیت خاورمیانه را از امکان پیشرفت واقعی در عرصه های اقتصادی و علمی و اجتماعی باز می دارد و این روند این کشور ها را از دستیابی به حکومت های کارآمد و محترم در عرصۀ بین الملی محروم می کند، استراتژی که احمدی نژاد و همفکرانش قابلیت درکش را ندارند.

تصور می کنم دیروز از میان معدود کسانی که نخست وزیر اسرائیل را در سخنرانی‌اش در مجمع عمومی سازمان دوستانه تشویق می کردند، بنیامین نتانیاهو بیش از همه از خوراک تبلیغاتی که دشمنی جاهلانۀ احمدی نژاد و هم فکرانش در اختیارش گذاشتند شکرگزار بود.

در همین ارتباط بخوانید:

اسرائیل و موهبتی به نام افراط گرایی انقلابی

مضرات استفاده ابزاری از مقاومت ملت ایران در جنگ

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Thu, 22 Sep 2011 16:36:00 +0000

زمان جنگ جهانی‌ دوم آلمانی‌‌های زیادی بودند که از شرایط سیاسی حاکم بر کشورشان ناراضی بودند و به آمریکا مهاجرت کردند اما حاضر به همکاری با نیرو‌های متفقین بر علیه کشورشان نشدند و می‌گفتند: درست است که ما از حکام کشورمان خوشمان نمی آید اما این دلیل نمی شود که برای شما جاسوسی کنیم و ما خود باید مشکلات خویش را حل کنیم!

جنگی که دقیقاً سی و یک سال پیش عراق بر ایران تحمیل کرد تمام شده و جای نقد‌های فراوانی‌ بر اتفاقاتی که در آن هشت سال بر ملک و ملت رفت وجود دارد اما آیا لکۀ ننگی که بر پیشانی کسانی‌ که صدام را تشویق به حمله به ایران کردند و کسانی که بر علیه جوانان میهن مان به عنوان ستون پنجم عمل کردند پاک شدنی است؟

ملت ما در طول هشت سال تقریباٌ بدون هیچ کمک خارجی در برابر کمک‌های بی‌دریغ قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای از صدام ایستادند و اگر حاکمیت کار آمد و دور اندیشی داشتیم که بر سر هر درگیری داخلی و مقطعی سیاسی، از این مقاومت تاریخی استفاده ابزاری نمی کرد و به نقد منطقی تصمیم گیری‌های گذشته خود می پرداخت، امروز مجرمین جنگی و خائنین به این دفاع مشروع اجازه نمی یافتند که به بهانۀ ادامه بی‌حاصل جنگ پس از فتح خرمشهر فرافکنی کنند تا به این واسطه گذشته سیاه خود را پنهان سازند.

امروز سی و یک سال پس از شروع آن جنگ تحمیلی و ویرانگر حکومت عراق در دست دوستان ایران است. دوستانی که سعی‌ در فراموشی پرداخت غرامت جنگی دارند و هرچه زمان می گذرد وصول این غرامت دور از ذهن تر می نماید و دولت در پی نمایشی مضحک برای دریافت غرامت جنگ های اول و دوم جهانی است در حالی که همچنان نیمی از خرمشهر مخروبه است و جای گلوله بر دیوار هایش است و چند هزار جوان بیکار دارد که اعتیاد در میان‌شان بیداد می‌کند.

شهری که فاقد آب آشامیدنی است، بیش از نیمی از اهالی بومی شهر بازنگشته اند و اسفند ماه هرسال میزبان کاروان های راهیان نور است که بعد از خاتمه آن در نیمه فروردین، کوهی از زباله را برای میزبانان برجا می گذارند.

شخصاً شاهد چشمان اشک بار مرد شریفی از اهالی خوزستان بوده ام که نتنها جانباز جنگ تحمیلی بود بلکه حتی زمین های اجدای اش در پی اجرای طرح فکر نشدۀ نیشکر هفت تپه به هیچ تصاحب گردیده بود و کودکانی که بر روی خاکی از طلا با پای برهنه گام بر می داشتند!

همین بی تدبیری ها و سطحی نگری که در برخورد با پدیدۀ دفاع مشروع ملت ایران و پیامدهای اجتماعی-اقتصادی آن شد، باعث گشته عده ای که خود مجرم ردیف اول اند با نقاب انسان دوستی و به دست گیری فضای رسانه ای به خدشه دار کردن فداکاری های مردم ایران بپردازند.

معتقدم هر پدیده‌ای که مقدس شود و امکان نزدیک شدن به آن و نقدش نباشد باعث فساد و ابتذال اش می شود، مانند مفهومی که حاکمیت از دفاع مقدس ساخت با نمایشِ گاه و بیگاهی که در خیابان‌های شهر و دانشگاه‌ها برپا شده و می شود، از پیکرهای کسانی‌ که جان خود را از دست دادند تا ما امروز ایرانی‌ یکپارچه داشته باشیم.

اما ظاهراٌ حاکمیت تعمدی تمام در حفظ خرمشهر به صورت یک موزه بزرگ جنگی دارد تا با مقدس کردنش به استفاده ابزاری و مقطعیِ سیاسی از آن بپردازد و این مقاومت تاریخی ملت ایران را چون دیگر مفاهیم انقلاب اسلامی به ابتذال بکشاند.

در همین ارتباط بخوانید:

سیمایِ شهری در دور دست! (مطلبی که در ارتباط با فتح خرمشهر نوشتم)
دست و پا، چند تا ستاره و دیگر هیچ... ( مطلبی که در ارتباط با پذیرش قطع نامه نوشتم)

آیا تنها مرگ پایان جنگ است؟

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 18 Sep 2011 19:18:00 +0000

افلاطون می‌گوید: تنها مرگ پایان جنگ است.

احتمالاٌ منظور افلاطون این بوده است که تنها مرگ نقطۀ پایانی بر طمع بشری برای به دست آوردن قدرت بیشتر است.

جنگ یا خطر بروز جنگ وقتی‌ بیش از هر زمان دیگری محتمل است که تعادل قوای دو یا چند طرف بشری به هم خورده باشد، نظیر آنچه که در خاورمیانه شاهد آنیم.

تقریباٌ برای بیش از ۴۴ سال است (از بعد از جنگ شش روزه ۱۹۶۷) که تعادل قوای نظامی در منطقه خاورمیانه به سود اسرائیل به هم خورده است.

چنان چه کشور‌های تاثیر گذار در خاورمیانه را ایران، ترکیه، عراق، مملکت سعودی عربی‌، اسرائیل و مصر بدانیم؛ در حال حاضر بعد از بلندپروازی های حماقت آمیزی‌ که صدام حسین به خرج داد و منجر به سرنگونی اش شد، اگر عراق در طول دههٔ آینده تجزیه هم نشود این کشور دیگر امکان بازگشت به سطح قبلی‌ خویش در خاورمیانه را ندارد و میدان را برای پنج رقیب دیگر خالی گذاشته است.

مدل متعادل و غیرمنصفانۀ موازنۀ قوا در خاورمیانه (مدل دو سطحی موجود)

در حال حاضر مدل تعادل قوا در خاورمیانه را می‌توان کم و بیش به هرمی‌ با قاعده مربع تشبیه کرد که اسرائیل در رأس آن قرار گرفته است و چهار کشور دیگر در قاعده هرم قرار دارند.

این مدل در ظاهر هندسی اش ساختاری متعادل دارد اما غیرمنصفانه بودن اش هر لحظه تعادل اش را تهدید می کند چرا که سایر کشور‌های قاعدۀ هرم را بر آن وا می دارد که خود را از سطحی که در آن قرار گرفته اند جدا کنند و به سطح بالاتر بروند.

ولی اوضاع در خاورمیانه خطیرتر از واقعیت مدل هرمی‌ موجود است و اسرائیل به همراه متحدین فرا منطقه‌ای اش خواستار جدا کردن ایران از قاعدۀ هرم و فرستادن این کشور به سطحی پایین تر از مصر ، سعودی و ترکیه هستند که خود باعث ناامنی و بی ثباتی بیشتری در منطقه خواهد شد، اما آیا می‌توان ایران را به عنوان یک قدرت ذاتی منطقه‌ای به چنین سطح نازلی فراستد؟

مدل نامتعادل و غیرمنصفانۀ موازنۀ قوا در خاورمیانه (مدل سه سطحی مطلوب اسرائیل و متحدانش)

بسیاری از تحلیل گران تاریخ روابط بین الملل بر این باورند که شرایط ناعادلانه قرارداد ورسای که با فشار فرانسوی ها و اکراه بریتانیایی ها پس از جنگ اول جهانی بر آلمان ها اعمال کردند از اصلی ترین دلایل گرایش جامعه آلمان به سوی رادیکالیزم بود شرایطی که فاجعه جنگ دوم جهانی را رقم زد.

باید دقت کرد که آیا پس از همکاری ایران در جنگ علیه تروریسم در افغانستان یا همکاری در پروژه عراق اگر این کشور محور شرارت نامیده نمی شد و به عنوان یکی از عوامل تاثیر گذار در منطقه پذیرفته می شد به نیروهای مسالمت جوی در ایران کمک بیشتری نمی شد؟

یا حتی زمانی که در سال گذشته ایران به همراه ترکیه و برزیل حاضر به همکاری در مسئله هسته ای شد، اگر پاسخ این حرکت مثبت خود را با تحریم های بیشتر نمی گرفت؛ اکنون خاورمیانه در شرایط متعادل تری قرار نداشت؟

پاسخ های خصمانۀ غرب در برابر این گام های مثبت ایران، این ذهنیت را در حاکمیت این کشور ایجاد کرده است که اساساً غرب حاضر به قبول نقش منطقه ای ایران در حل مسائل خاورمیانه نیست و خواهان اعمال شرایظ غیرمنصفانه ای بر این کشور است!

اما به واقع اگر جامعه جهانی‌ در پی صلحی‌ پایدار در پرتنش‌ترین منطقه جهان است مدل‌های نامتعادل و غیر منصفانه منجر به تحقق رویای صلح در دراز مدت خواهند شد؟ آیا نادیده گرفتن ایران به عنوان یکی از پارامتر های مسئله خاورمیانه کمکی به حل این معادله خواهد کرد؟

مدل متعادل و منصفانۀ موازنۀ قوا در خاورمیانه (مدلی تک سطحی برای صلحی پایدار در آینده)

به گمان من مدلی‌ که می تواند صلحی‌ پایدار را بر اساس توازن قوا ایجاد کند پنج ضلعی است که در آن پنج کشور مذکور در یک سطح قرار گیرند.

حال این هم سطحی ممکن است با خلع سلاح هسته ای اسرائیل و پایین‌ آمدن این کشور به سطح چهار کشور دیگر باشد و یا دیر یا زود یکی‌ از این چهار کشور خود را به اسرائیل خواهد رساند و در پی آن مابقی رقبای منطقه ای را به دنبال خویش خواهد کشاند تا به مدل پنج ضلعی برسند و شاید به این ترتیب بدون مرگ هم بتوان به پایان جنگ رسید!

"شرکت سهامی ایالات متحده آمریکا"

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 11 Sep 2011 23:16:00 +0000

از میان ۱۹ نفری که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ انتحار کردند، ۱۵ نفر تبعۀ سعودی، ۲ نفر تبعۀ امارت متحده عربی‌ و دو نفر بعدی هم یکی‌ شان تبعۀ لبنان و آن دیگری تبعۀ مصر بود.

زکریا موسوی، آخرین عضو این مجموعه هم که مورد محاکمه قرار گرفت، شهروند فرانسه با اصالت مراکشی بود. آن روز‌ها در میان پایتخت های اسلامی خاورمیانه، تنها در میدانی در تهران گروهی از مردم به صورت خود جوش برای همدردی با قربانیان این فاجعه برپا کردند و در دیگر کشور‌های اسلامی مردم غالباٌ با حسی آمیخته از تحسین به این حادثه نگاه می کردند.

۷ اکتبر ۲۰۰۱ ارتش آمریکا حمله نظامی خود را در افغانستان آغاز کرد و موفق شد با همکاری مؤثر اطلاعاتی و سیاسی ایران و به کمک نیرو‌های ائتلاف شمال (از دوستان نزدیک دولت ایران) کابل را از چنگ طالبان و القائده در بیاورد.

البته پاکستان هم کمک های فراوانی‌ در این زمینه کرد (هرچند این خدمات مانند ایران رایگان تمام نشد و صورت حسابی‌ ۵ میلیارد دلاری برای امریکایی‌ها در پی‌ داشت.)

در کنفرانس بازسازی افغانستان در بُن، جرج بوش و همکارانش خدمات ایران رو به هیچ حساب کردند و عملاٌ هیچ جایگاهی برای ایران در معادلات افغانستان پس ازطالبان و القائده در نظر گرفته نشد .

چند ماه بعد در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۲ بوش در سخنرانی‌ سالیانه ‌اش در برابر جلسه مشترک نمایندگان کنگره و سنا (2002 State of the Union Address The)، عراق، کره شمالی و ایران را به دلیل آنچه حمایت شان از تروریسم و تلاش شان برای دستیابی به سلاح‌های کشتار جمعی خواند تحت عنوان "محور شرارت" نام نهاد.

لیبی‌، سوریه و کوبا نیز تحت عنوان "آن سوی محور شرارت" نام شان در لیست قرار گرفت.

بنظرام باید یک بار دیگر تابعیت هواپیما رباهای انتحاری القاعده رو چک کنیم! آنها از سعودی، امارات عربی‌ متحده، مصر و لبنان بودند و با یک درجه تخفیف ISIپاکستان نقشی اساسی در ریشه دواندن تفکرات بنیادگرایانه آنان داشت!

دو سال بعد نوبت صدام بود، این مرتبه هم همکاری ‌های ایران و دوستانش (مجلس اعلای انقلاب اسلامی شیعیان عراق و اتحادیه میهنی کردستان) ظرف کمتر ۱ ماه کمک شایانی در سقوط بغداد کرد.

در چهارم می‌‌۲۰۰۳، چند روز بعد از سقوط بغداد، این بار دولت ایران دیگر مانند داستان کابل، منتظر تعارف بوش نماند و نقشۀ راه ای‌ رو پیشنهاد کرد تا بر سر مسائل خاورمیانه از جمله حل مسائلاعراب و اسرائیل بر اساس طرح پیشنهادی امیر عبدالله (دو کشور برای دو ملت)،تبدیل حزب‌ا‌لله لبنان به یک حزب سیاسی، قطع حمایت از حماس و جهاد اسلامی و شفافیت در مسائل اتمی‌ و برقراری امنیت در عراق و افغانستان و دیگر مسائل محل اختلاف، دو کشور به توافقی جامع برسند اما باز جواب دوستانه ای از سوی آمریکا شنیده نشد.(داستان کامل آن ماجرا را در اینجا بخوانید!)

حقیقت اش، اگر از خوش نامیِ جمهوری اسلامی هم بگذریم که معمولاٌ کمتر شریکی معتبر در عرصه بین الملی دارد، مورد نه چندان کوچک فوق، ساختار حاکم بر دستگاه سیاست گذاری امریکا را به خوبی نشان می دهد.

بر اساس ادبیات ایدئولوژیک و میهن پرستانۀ بوش در آن روز‌ها، منطقاٌ دولت‌هایی‌ که اتباع شان به امریکا حمله کرده بودند باید مورد پرسش قرار می‌گرفتند، اما چرا چنین نشد؟

شاید قسمتی‌ از این سوال در شناخت ساختار قدرت در امریکا و مراکز تصمیم‌گیری و سیاست گذاری در این بزرگترین کشور وفادار به ایده سرمایه داری باشد.

اعراب و به خصوص حکومت آل سعودی چیزی در حدود هفت درصد سرمایه‌ های در جریان امریکا را در اختیار دارند.

هفت درصد از بزرگ‌ترین اقتصاد دنیا به معنی‌ امکان ایفای نقشی‌ تاثیر گذار در کمپین‌های انتخاباتی نمایندگان کنگره، سنا و ریاست جمهوری و توان چانه زنی‌ با کارتل‌های بزرگ اقتصادیِ نفتی‌‌‌ و تسلیحاتی و نهایتاٌ سیاست خارجی امریکا است.

در واقع ساختار سیاسی و انتخاباتی آمریکا را می توان به یک شرکت سهامی تشبیه کرد که سهامداران عمده جهت کلی شرکت را تعیین می کنند، سهام داران عمدۀ این شرکت سهامی عبارت اند از صاحبان سرمایه و بانک، رسانه، تکنولوژی های نوین، شرکت های انرژی و ساخت تسلیحات.

این چنین می شود که اسامه بن لادن که رهبر القاعده است و آبشخور فکری و مالی اش از گروه های مذهبی تندرو در مملکت سعودی عربی است و قسمت اعظمی از نیروهای بدنه اش از ساکنان کشور‌های اسلامی منطقه تامین می شود مشکلی‌ برای دولت های کشور‌هایی‌ چون مملکت سعودی عربی ، امارات و مصر به وجود نیاورد!

مدارس مذهبی‌ پاکستان هم در این جریان (۱۱ سپتامبر) نه تنها مشکلی جدی‌ برای دولت آن کشور ایجاد نکرد بلکه چکی پنج میلیارد دلاری نیز برایش بهمراه داشت تا در حمله به افغانستان با امریکا همکاری کند.

قسمت اعظمی از نیرو‌های بدنه القاعده و طالبان از پاکستان اتمی تامین شده و می شوند اما بمب اتمی پاکستان نیز مشکلی برایش ایجاد نمی کند چراکه یک دستگاه فوق العاده ورزیدۀ دیپلماسی دارد.

در واقع در هیئت حاکمۀ پاکستان دیپلمات ها به طنز می گویند: " اگر ایران وزارت نفت دارد ما وزارت خارجه داریم! " دیپلمات های که به خوبی مکتب بریطانیای رو در دیپلماسی به اجرا می گذارند.

مورد خطاب این نوشتار مطمئناٌ وزارت فخیمه خارجه جمهوری اسلامی نمی باشد، چرا که به گمان من اساساً چنین وزارتخانه‌ ای سال هاست وجود خارجی‌ ندارد.

بلکه باموارد فوق می توان ارزش روابط سازنده یک کشور یا اتباع اش را با "شرکت سهامی ایالات متحده آمریکا" درک کرد و اینکه چگونه می توان با استفاده از لابی های مالی و سیاسی در جهت گیری سیاسی این بزرگترین قدرت اقتصادی - نظامی دنیا نقش ایفا کرد.

(قسمتی‌ از پیشنهاد ارسالی‌ در دولت خاتمی، نکته جالب توجه بدون امضا بودن آن است!)

در همین ارتباط بخوانید:
رابطه ای که تنها به سود دو کشور است
"بر هردو تبارتان لعنت باد!"
چوب دوسرگُهی!
اندیشۀ ناظر بر کسبِ قدرت، پردۀ دوم!
جعبۀ پاندورا (Pandora's box) با صلح می آیند و با جنگ می روند!
دیپلماسیِ بقاء!
P آنگاه Q !
شصتی که از راست به سوی چپ روان است !

اسرائیل و موهبتی به نام افراط گرایی انقلابی

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sat, 10 Sep 2011 14:59:00 +0000

۲۴ می ۲۰۱۱ نمایندگان کنگره و سنا ایالات متحده آمریکا به ازای هر یک دقیقه و نیم سخنرانی بنیامین نتانیاهو در برابر این جلسۀ مشترک یک بار برپا و برجا شدند.

۱۹ می ۲۰۱۱ وقتی‌ اوباما رئیس جمهوری آمریکا در یک مصاحبه اختصاصی با بی‌ بی سی، گفت که مرزهای سال ۱۹۶۷ باید مبنای مذاکرات صلح اسرائیل و فلسطینی‌ها در آینده باشد، کمتر از ۲۴ساعت طول کشید تا نتانیاهو او را از ورود به مسئله‌ای که در آن سر رشته ای ندارد بر حذر دارد و اوباما ۴۸ ساعت بعد از مصاحبه جنجالی اش عملاً در ۲۲ می در برابر جلسه آیپک از سخنان خود عقب نشینی اصولی کرد در حالی که حضار جلسه استقبال گرمی هم از او نکردند (اینجا).

۲۴ می ۲۰۱۱ بنیامین نتانیاهو در برابر جلسه مشترک نمایندگان کنگره و سنا ایالات متحده آمریکا ۴۶ دقیقه سخنرانی‌ کرد و نمایندگان در طول این سخنرانی ۳۱ بار از جا برخاستند و او را تشویق کردند یعنی‌ به ازای هر یک دقیقه و نیم سخنرانی یک بر پا برجا (اینجا).

نتانیاهو در سخنرانی‌ خود در برابر سنا و کنگره، اسرائیل را تنها دموکراسی منطقه نامید و با طنزی گزنده ساخت خیابان و بانک در کرانه غربی رود اردن را اولین گام‌های فلسطینیان در جهت مدنیت نامید و از آخرین سلاح خود در تحولات خاورمیانه بار دیگر استفاده کرد و وجود احمدی‌نژاد (مشخصاً احمدی‌نژاد) را بزرگترین مانع پذیرش شروط اوباما برای شروع گفتگو‌ها دانست و باز اعلام کرد احمدی نژاد و متحدینش خواهان حذف ما از نقشه جغرافیا هستند و در پی اجرای حدود شریعت در مناطق تحت تصرف خویش هستند.

کشتی مأوی مرمره ترکیه حامل کمک های انسان دوستانه برای شکست محاصره مردم باریکۀ غزه، حرکتی که نشانگر آگاهی به قوائد بازی بین المللی است.

چند روز پیش کمیته تحقیق سازمان ملل خشونت کماندو‌های اسرائیلی را در برابر سرنشینان کشتی مأوی مرمره محکوم کرد اما حق اسرائیل را برای حمله به این کشتی‌ محفوظ دانست.

اسرائیل از سرزمین‌های اشغالی سال ۱۹۶۷ که در طول شش روز جنگ به دست آورد و مساحت خود را سه و نیم برابر کرد به عنوان گروگانی برای به رسمیت شناختن خود استفاده می‌کند؛ استراتژی که در برابر مصر و اردن کار ساز بود.

اما اسرائیل اگر واقعاً بخواهد به مرز‌های مورد تایید سازمان ملل در سال ۱۹۶۷ باز گردد باید ۵۰۰۰۰۰ هزار نفر از راستگرا‌ترین اهالی خود را جابجا کند و صاحب کشوری باشد که تنها ۱۵ کیلومتر عمق استراتژیک دارد.

به گمان من واقعیت این است که مسئله فلسطین در اواخر دهه هفتاد از یک مسئله ناسیونالِ عربی‌ به یک مسئله اسلامی رسید و حالا به سطح یک مسئله انسانی‌ ارتقا یافته است و این دقیقاً نقطه‌ای است که اسرائیل را خلع سلاح می‌کند. سلاحی که برای بیشتر از شش دهه است که دولت یهودی از آن بهره می جوید. اسرائیل سالهاست که از حقیقت کشتار بی‌رحمانه یهودیان در جنگ دوم جهانی‌ چماقی ساخته بر سر اهالی منطقه‌ای که کوچک‌ترین نقشی‌ در این جنایت هولناک نداشته اند و حال خود گرفتار چالشی از این دست شده است.

در چنین شرایطی است که با پیوستن اسپانیا و سه کشور حوزه دریای کرائیب تعداد حامیان اعلام کشور مستقل فلسطین در سازمان ملل به ۱۲۶ رسیده و تا دو سوم کل اعضای مجمع عمومی (۱۲۹) تنها سه رای دیگر لازم است.

موشک هایی که بیش از تهدید، موهبتی برای اسرائیل هستند .

اما چه چیزی اسرائیل را از این مخمصه دیپلماتیک نجات می دهد؟ اعلام رسمی اوباما مبنی بر وتوی این درخواست، سلاح‌های هسته‌ای اسرائیل، حمایت بی‌چون و چرای اروپا از مواضع اسرائیل در سازمان ملل و یا برپا و برجای های بی امان نمایندگان کنگره و سنا ؟

به گمان من هیچ کدام از حمایت‌های فوق به اندازه پریشان گویی‌های ایدئولوژیکی نظیر آنچه که احمدی‌نژاد می‌گوید یا حملات کور تروریستی برخی از گروه‌های فلسطینی، اسرائیل را برای مظلوم نمایی یاری نمی دهد.

اسرائیل در واقع از کشتی مأوی مرمره ترکیه بیش از موشک‌هایی که در میدان آزادی تهران به نمایش گذاشته می شوند می هراسد و همچنین از کاروان های زمینی‌ که از هند به سوی غزه راه می‌افتند.

اسرائیل به آتش کشیده شدن سفارتش در مصر را به اخراج رسمی دیپلمات هایش از قاهره ترجیح می دهد، آنها مجموعه ای از گروه های ریز و درشت فلسطینی را که تعدادی شان گرفتار فساد مالی و نشت اطلاعاتی هستند و تعدادی نیز با سرعت به سوی افراطی گری ایدئولوژیک پیش می روند را به یک گروه ملی و منتخب و کار آمد ترجیح می دهد و در نهایت اسرائیل بیش از هر چیز از رسیدن ملل خاورمیانه به دمکراسی های کار آمد نگران است.

و حالا تا ۲۰ سپتامبر و اعلام رسمی درخواست عضویت فلسطین به عنوان یک کشور مستقل در سازمان ملل متحد فرصت کمی باقی است و شاید تنها برگ های اسرائیل برای فرار از این مخمصه دیپلماتیک، یکی دو سخنرانی دیگر از سوی احمدی نژاد یا یکی دو ترقه از سوی غزه و البته به تصرف در آمدن سفارت خانه‌اش در قاهره باشد و یا به کج راه رفتن انقلاب مصر.

تصرف سفارت و به آتش کشیدن پرچم اسرائیل در قاهره به دست معترضین مصری، از آخرین شانس های دیپلماتیک اسرائیل پیش از جلسه عمومی سازمان ملل برای تصمیم گیری در ارتباط با به رسمیت شناختن کشور فلسطین.

آیا باید اجازه داد که فاجعه هولوکاست خود را باز تولید کند!

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Tue, 06 Sep 2011 11:34:00 +0000

عکس هایی که در دنیا منتشر شد تا همه بدانند که هیتلر و نظامیانش با یهودیان چه کردند و حالا همان جنایات در اراضی فلسطینی در جریان است و فریاد رسی نیست. حقیقتاً هیچ حیوانی با هم نوع خود چنین کاری می کند و آیا باید اجازه داد که فاجعه هولوکاست خود را باز تولید کند!

این شغل فرساینده

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sat, 03 Sep 2011 16:44:00 +0000

صفرمراد نیازوف (رئیس جمهور مادام العمر سابق ترکمنستان) خود را ترکمن باشی (سردار ترکمن ها) می نامید و وارث تمدن اسطوره ای توران.

او نام ماه‌های سال و روزهای هفته را به اسامی قهرمانان ملی کشورش و اعضای خانواده خود، از جمله مادرش قربان سلطان اجه، تغییر داده بود.

ترکمن باشی کتابی سرشار از نصایح خود بنام روحنامه خطاب به مردم کشورش نوشت که در ترکمنستان جایگاهی هم ارز قرآن به آن داد.

نیازوف جملات و عبارات روحنامه را بر ديوارهای مساجد ترکمنستان، بويژه مسجد زيبايی که مهندسان فرانسوی در روستای قبچاق، زادگاه پدر نيازف ساختند، در کنار آيات قرآن حک کرد.

او با یک موشک روسی با صرف هزینه‌ای بیش از۵۰۰۰۰ دلار از پایگاه فضایی"بایکنور" قزاقستان کپسولی حاوی نسخه‌ای از روحنامه، پرچم ترکمنستان و نشان طلایی تصویر خویش را به فضا فرستاد و شرکت‌های خارجی نیز برای گرفتن قرارداد‌های پرمنفعت از ترکمنستان ابتدا دست به ترجمه و چاپ کتابش می زدند.

اين کتاب علاوه بر دبستان ها، دبيرستان‌ها و دانشگاه ها، حتی در دوره‌های آموزشی در مؤسسات دولتی، آموزشگاه‌های رانندگی، باشگاه‌های ورزشی، مساجد و حتی زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها به صورت اجباری تدريس می شد.

صدام حسین نیز خود را سردار قادسیه نامیده بود و در سال‌های پایانی حکومتش شروع به نگارش قرآن با خون خود کرده بود و شجره نامه‌ای به چاپ رساند که نشان می داد از نسل پیامبر اسلام است. وی چند جلد رمان عاشقانه هم نوشت و به چاپ رساند و دستور داد بقایای باستانی تمدن بابل را خراب کنند و از نو بسازند، کاری که این اثر را از لیست میراث بشری یونسکو خارج کرد.

و حالا هم اسرار زندگی‌ خصوصی معمر قذافی (امیر المؤمنین خود خوانده و شاه شاهان آفریقا) به مرور بیرون میاید که دلباختهٔ کندولیزا رایس بوده یا چندین بار تیم پزشکی‌ از کوبا و برزیل دعوت کرده بود تا جراحی زیبایی‌ کند و یا اینکه لیبی به جای قانون اساسی کتابی با جلد سبز نوشته معمر قذافی داشت.

در سپتامبر ۲۰۰۹ نیز زمانی که شاه شاهان آفریقا به مجمع سالیانه عمومی سازمان ملل رفته بود برخلاف بیست دقیقه وقت مقرر شده برای سخنرانی‌اش ۹۶ دقیقه پریشان گویی کرد و نسخه‌ای از منشور سازمان ملل را نیز به سوی رئیس جلسه پرتاب کرد (تصویر فوق) و اینکه شهرداری نیویورک و اف بی‌آی برای حفاظت از او کلافه شده بودند چرا که تصمیم داشت چادر معروفش را در جایی برپا کند و به هتل نرود.

اینها کما بیش نمونه‌هایی از داستان زندگی‌ افرادی است که برای خود مقامی مادام العمر در جایگاه رهبری یک کشور تعریف کرده بودند اما دست به چنین اعمال مضحکی زده اند.

به گمان من فارغ از بلایی که کیش شخصیت بر سر سلامت ذهنی‌ افراد می آورد، باید دقت کرد که حتی عادی‌ترین و کم مسئولیت‌ترین مشاغل نیز دوره بازنشستگی دارند و هرچه فرسایش و سختی شغلی بیشتر باشد زمان بازنشستگی‌اش زودتر فرا خواهد رسید.

اما تقریبا در قرارداد شغلی‌ تمام رهبران سیاسی مادام العمری که به سرنوشتی شوم دچار می شوند یا به مرگ طبیعی‌ می‌میرند اساساٌ بندی برای بازنشستگی وجود خارجی ندارد، در صورتی‌ که به گمان من شغلی‌ فرساینده تر از رهبری سیاسی یک کشور وجود ندارد و اولین بندی که باید به آن توجه کرد دوره بازنشستگی کسانی‌ است که در این جایگاه قرار می گیرند تا سلامت ذهنی خویش را حفظ کنند و دست به چنین اعمال حماقت آمیزی نزنند و خود و ملک و ملت را به فلاکت نکشانند.

مذهبِ ضدیت با مذهب

noreply@blogger.com (معمای مردان رقصان) — Sun, 28 Aug 2011 19:10:00 +0000

یک جایی‌ کار می‌کردم که آبدارچی پیری داشت، آدم اهل نماز و روزه‌ای بود.یک بار سر ناهار رادیو داشت در مورد مشکل اوباما و دختراش در انتخاب سگ شون صحبت می کرد که یک دفعه شروع کرد به بد و بیراه که اینها همشون سگ باز و نجس اند، اصلاٌ اینها همون یزید میمون باز زمان اند و الی‌ آخر...

یک آشنایی داشتم که به قول خودش پُست لائیک بود و از اسلام متنفر، یک بار که داشتیم با هم از گیت مترو رد می شدیم، یادم رفت کارت بزنم که یک دفعه شروع کرد به بد و بیراه که آره اصلاٌ همهٔ مسلمونا عین تو اند و الی‌ آخر...

خرده‌ای نمی شود از آن پیر مرد گرفت، با کسی‌ که خود معترف است که تصمیم‌اش را گرفته است چه بحث عقلی می‌توان کرد؟ اما اون آشنای پُست لائیک ما اتفاقاٌ برای احکام قاطعی‌ که می داد مدعیِ ریشه‌های عقلی و منطقی نیز‌ برای افکار و رفتار خویش بود. از نظر من هر دو طرف مثال‌های فوق، برخورد جزم مذهبی با پدیده‌های پیش روی خویش کردند.

به گمانم ما ملتی هستیم که ساختار ذهنی‌ و تصمیم گیری مان به شدت ذاتی مذهبی دارد حتی اگر صورتی کاملا متفاوت داشته باشد. زمانی که از ذات مذهبی می گویم منظور انعقاد فکری است که در این شیوه از تفکر وجود دارد نه صورت ظاهری آن.

کمی‌ که چشم به گردانیم می توان در میان جامعه افرادی را دید که خدا ناباوراند یا میانه ای با مذهب خاصی ندارند اما دقیقاً این فلسفه زندگی را به عنوان نوعی از باور مذهبی پذیرفته اند و این باور مرجع قضاوت و رفتاری منعقد‌ با تمام پدیده ها اطراف شان است.

به گمانم یکی‌ از دلایلی که سازش و مدارا در چنین فضایی گناهی‌ نابخشودنی و اساساً ناممکن است، همین ذات منعقد فرهنگی جامعه ما باشد.

وضعیت زمانی‌ خطیرتر می شود که این ضدیت با دین نه تنها دارای حداقل ریشه‌های فکری و منطقی‌ که در عصر روشنگریِ اروپا وجود داشت نیست بلکه تنها نوعی واکنش احساسی‌-عصبی نسبت به جهان بینی غالب بر حاکمیت کشور است و بیش از آنکه یک جریان با هویت فکری مشخص باشد این روزها به نوعی مد سیاسی - اجتماعی برای نمایش روشن فکری تبدیل شده در حالی که در ذاتش، خود نوعی از جزم اندیشی است.

در این شرایط است که پیروان این مذهب ضدیت کور با مذهب به مخرّب‌ترین و غیر اخلاقی‌‌ترین شیوه‌های ممکن به نقد یا بهتر بگویم تخریب طرف مقابل‌ شان می پردازند، به گمانم حجم عظیمی از فعالیت هایی که در اینترنت و رسانه‌‌های ویا شوهای تلوزیونی خارج از کشور تحت عنوان روشنگری و خرافه ستیزی در جریان است در واقع خروجی‌‌ همین نوع تفکر دین ستیزانه است، پدیده هایی چون "کمپین یادآوری امام نقی به شیعیان" در فیس بوک یا شوهای تلوزیونی بهرام مشیری.

جای نگرانی است که در واکنش به وضع موجود روزی فرا رسد که عده ای این بار مردم را به دلیل نمازگزاری و روزه داری و رعایت حجاب مواخذه کنند و تحت فشار قرار دهند.

از این روی است که دعوت گروهی از نیروهای مدعی سکولاریزم و به خصوص لائیسته (هرچند مدعی آن باشند که این شیوه اداره جامعه به معنی‌ دین ستیزی نیست.) اما از آنجایی که به نسخۀ خویش به گونه‌ای تقدس فکری می دهند و آنرا به مثابه نقطه پایان تمام مشکلات جامعه می‌بینند از سوی توده‌‌های دیندار جامعه با اقبالی رو برو نمی شوند، چرا که هیچ بعید نیست یک نگاه منعقد مذهبی جای خود را به نگاه منعقد دیگری این بار با صورت ضد مذهبی دهد.

به گمان من تا زمانی که در ایران طبقه ای ایجاد نشود که در ضمن اینکه به جدایی نهاد دین و حکومت معتقد اند اما در عرصه زندگی شخصی و خصوصی خود پای بند به اصول دینی هستند؛ ایجاد نشود، امیدی به تضعیف پایگاه تمامیت خواهی ایدئولوژیک گروهی که قدرت را در دست دارند یا به دست می گیرند، نخواهد بود.

تصور می‌کنم باید دقت داشته باشیم که صرف مخالفت با یک پدیده ناخوشایند به معنی‌ یافتن پاد زهر مشکل نیست، به همین اعتبار نفرت از یک نوع از تمامیت خواهی‌ ایدئولوژیک الزاماٌ به معنی‌ آزاد‌ای خواهی‌ و نفی کلیت فاشیسم ایدئولوژیک نیست و اساساٌ حرکتی‌ که بر سنگ نفرت بنا شده نه تنها توانایی تحلیل منطقی پدیده ها را ندارد بلکه دیر یا زود خود به هیولایی هولناک تبدیل خواهد شد.

به گمان من اساساً سنت روشنفکری ایران (اگر اساسا بپذیریم که چنین چیزی وجود خارجی دارد) به شدت ذاتی فرانسوی دارد. این سنت فرانسوی را در همه عرصه ها می شود به وضوح دید، مانند وجه قوی ناسیونالیزم - شووینیزم در برابر میهن دوستی (یاPatriotism ) و لائیسته در برابر سکولاریزم.

برای روشن شدن موضوع شاید برایتان جالب باشد که بعد از انقلاب فرانسه زمانی که فرانسوی ها می خواستند آثار کسانی مثل نیوتون را به فرانسه بر گردانند هرجا نیوتون از خدا نام برده بود آن را حدف کرد و تازه این صرفاً در آثار علوم طبیعی بوده و حال خود حدیث مفصل بخوانید از این مجمل، این جماعتی که در کشور ما خود را روشنفکر غیر دینی نامیده اند کلاً نسبت به هر چیزی که بویی از دین خدا بدهد فوبیا دارند.

معمای مردان رقصان

زمان جنگ وطن آدم براش مهم می شه!

دیپلماسی عمومی آمریکا در قبال ایرانیان

از حاج کاظم تا حاجی بخشی

"انجمنِ حجتیۀ تحریم اقتصادی ایران"

ذهنیت ماتروشکای روسی

از نشانه های عزت حكمت مصلحت در دستگاه سیاست خارجی

اوباشِ خود جوش و عرف دیپلماتیک

بر این زخم نمک نپاشیم!

طرح نافرجام تروریستی یا پروژه ایران هراسی؟

تاریخ پیش از خویش را باری نمی خوانند!

دردسر های جایزۀ پیش از موعد

گزارش یک آدم‌ربایی، صفحه ۱۰۲

اسرائیل و موهبت احمدی نژاد!

مضرات استفاده ابزاری از مقاومت ملت ایران در جنگ

سیمایِ شهری در دور دست! (مطلبی که در ارتباط با فتح خرمشهر نوشتم)دست و پا، چند تا ستاره و دیگر هیچ... ( مطلبی که در ارتباط با پذیرش قطع نامه نوشتم)

آیا تنها مرگ پایان جنگ است؟

"شرکت سهامی ایالات متحده آمریکا"

اسرائیل و موهبتی به نام افراط گرایی انقلابی

آیا باید اجازه داد که فاجعه هولوکاست خود را باز تولید کند!

این شغل فرساینده

مذهبِ ضدیت با مذهب

سیمایِ شهری در دور دست! (مطلبی که در ارتباط با فتح خرمشهر نوشتم)
دست و پا، چند تا ستاره و دیگر هیچ... ( مطلبی که در ارتباط با پذیرش قطع نامه نوشتم)