Παναγιώτης Γ. Τσιούκρας

"ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ"!

2025-02-15T09:59:00.006+02:00

«Η θλίψη προκαλείται από την ευφυΐα. Όσο περισσότερο καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, τόσο περισσότερο εύχεσαι να μην τα είχες καταλάβει”.

Τσαρλς Μπουκόφσκι

ΣΑΝ ΨΕΜΑΤΑ: «MIA KAI... KAMIA»!

2024-04-01T08:35:00.003+03:00

Μπίτσιν (τελείωσε)! «♫ Τα μάζεψα τα πράματα…»

Σαράντα τρία χρόνια και βάλε μετά το πρώτο αυτοκόλλητο ένσημο του… άλμπουμ. Κοντά μισός αιώνας! Πού να σταθούν τόσοι καιροί και χρόνοι να ξαποστάσουν σ’ ένα... χαρτοκούτ(ι); Όσοι χωρέσουν… Τι ν’ αποθυμηθώ, τι να ξελησμονήσω ανήμερα Πρωταπριλιάς; Δέκα λογιών επαγγελματικές αρένες, εκατοντάδες συνάδελφοι και συνεργάτες, χιλιάδες μέρες εργασίας, αρίφνητες ώρες σκληρής ατομικής και συλλογικής προσπάθειας με «ρυθμισμένα» εργασιακά κι ασφαλιστικά δικαιώματα, που εσχάτως —στο γκισέ για το μοιράδι— απέκτησαν… φτερά. Πανωλεθρίαμβος!

Τελευταία μέρα στη δουλειά! Στην ΑΝΚΟ. Στην κατά τεκμήριο κορυφαία «ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ» της χώρας! Στο δεύτερό μου σπίτι, που είχα τη χαρά και την τιμή ν’ ανταμώσω και να συνεργαστώ με σπουδαίους ανθρώπους —απ’ όλο το φάσμα της ιεραρχίας— για 34 και πλέον συναπτά χρόνια ζυμωμένα με όνειρα, σχέδια, προσδοκίες... Χρόνια μεστά, χρόνια ανήσυχα γεμάτα από πολύτιμες εμπειρίες, πολύχρωμες προκλήσεις, σύνθετα επιτεύγματα, χαρές, αλλά και αγωνίες, πίκρες, δύσκολες στιγμές κάθε που… έβρεχε ζόρια. Χρόνια «χελιδόνια» μείζονος προσπάθειας και δημιουργικής συνεργασίας με κατάθεση ψυχής που απέπνεε δέσμευση, αφοσίωση, ενίοτε και ενθουσιασμό.

Η ως τα σήμερα, όμως, αεικίνητη κι αμείλικτη κλεψύδρα του επαγγελματικού μου βίου εξαντλήθηκε· «…ἀπέσβετο δέ καί λάλον ὕδωρ»! Και κάπου εδώ ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ν' αριβάρει η αμήχανη ώρα τού «αντίο» και τού οφειλόμενου δημόσιου «ευχαριστώ», ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού, αναγνώρισης και συναδελφικής εκτίμησης. Ένα μικρό, λοιπόν, «αντίο» κι ένα τεράστιο από καρδιάς «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» προς όλους τους αρωγούς και συνοδοιπόρους της κοινής μας διαδρομής, για το αντικειμενικό νόημα και την υπεραξία που προσέδωσαν στην επαγγελματική μου ζωή, και όχι μόνο. Χωρίς αυτούς τίποτα δεν θα ήταν ίδιο. Συντροφιά στα εύκολα και στα δύσκολα μοιραστήκαμε πολλά, μαλώσαμε, φιλιώσαμε, δεθήκαμε, καθώς δίπλα - δίπλα νιώθαμε πιο ασφαλείς, πιο δυνατοί, πιο… incredible. Τους ευχαριστώ θερμά όλους για όλα, ευχόμενος μετά παρρησίας ακόμη καλύτερη συνέχεια και κάθε επιτυχία στο απαιτητικό τους έργο, για της κοινωνίας το συλλογικό καλό και του πολύπαθου τόπου μας τα δίκαια.

Παραδίδοντας τη σκυτάλη της προσπάθειας στους κατοπινούς συνεχιστές του εναργούς οράματος, κρατάω μονάχα τα καλά. Μα πάνω απ’ όλα τις προσωπικές μου φιλίες που καλλιεργήθηκαν στου χρόνου το σεργιάνι με ανθρώπους που γνώρισα και θαύμασα για τη δουλειά τους, τα ιδιαίτερα χαρίσματά τους και δη την καθημερινή τους συμπεριφορά —εντός κι εκτός εργασιακού οικοσυστήματος. Τους είμαι ευγνώμων. Βαθιά ευγνώμων. Δεν θα αναφέρω, ωστόσο, κανέναν ονομαστικά, γιατί δεν θα ’θελα ν’ αδικήσω κάποιον πάνω στη φούρια της απόσυρσης για το μεγάλο της ζωής… απομεσήμερο. Άλλωστε, αυτοί ξέρουν...

«Μία και… καμία» λοιπόν, σαν ψέματα και σαν... πρελούδιο της αλήθειας! Με μια αγκαλιά στιγμές χαρμολύπης σκορπισμένες στην αχλή των περασμένων, των τωρινών και των μελλούμενων. Ένας… μπαμπάτσ(ι)κος ευδόκιμος κύκλος που χώρεσε τα πιότερα της ζωής μου χρόνια κλείνει φορτωμένος θύμησες, για ν’ ανοίξει ο επόμενος. Ο νέος, αλλιώτικος ποιοτικός κύκλος, που δεν θα είναι πλέον αυστηρά καθορισμένος και σχολαστικά χρονομετρημένος από περιώνυμους «γκαουλάιτερς», «κοτζαμπάσηδες», «τζοχανταραίους», «μαναντζαραίους», «γουαναμπήδες» ή ἕτερους τινάς Καππαδόκες (εμφορούμενους από «ανιδιοτελή» ζήλο) και θα προσφέρει αβίαστα περισσότερη ελευθερία, περισσότερη ηρεμία, περισσότερη… ζωή!

Καλό μήνα και ραντεβού στα... τσιπουράδικα!

«ΝΤΡΑΠΗΚΕ Η ΙΔΙΑ Η ΝΤΡΟΠΗ…»

2022-05-30T23:30:00.008+03:00

Κι αφού κανείς δεν ντράπηκε

για όσα έκανε

ή για όσα έβλεπε

άλλοι να κάνουν

ντράπηκε η ίδια η ντροπή

και ντροπιασμένη

δεν εμφανίστηκε ποτέ

ξανά ανάμεσά μας.

«Αναίσχυντοι», Αποστόλης Ζυμβραγάκης, από την ποιητική συλλογή «Επαναπροσδιορισμός» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24γράμματα.

(LEADERSHIP) - MINTZBERG: ΔΥΟ ΜΟΝΤΕΛΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ

2022-02-23T01:30:00.003+02:00

Δύο διαφορετικά είδη διοίκησης που συναντώνται συχνότερα:

«Ηρωική Διοίκηση (heroic engagement): οι ηρωικοί ηγέτες συγκεντρώνουν όλη τη δύναμη, την ευθύνη, την αξία και την προσοχή του οργανισμού, κατευθύνουν και συντονίζουν τα πάντα, επιβάλλουν τη θέλησή τους στους υπόλοιπους και, τελικά, είναι οι μόνοι που γεύονται τους καρπούς της επιχείρησης.

Δεσμευτική Διοίκηση (engaging management): η δεσμευτική διοίκηση αξιοποιεί δεσμευμένους ανθρώπους που αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους και απελευθερώνουν όλη την ενέργεια που από τη φύση τους διαθέτουν, έχοντας την ελευθερία, αλλά και την υποχρέωση να λύνουν προβλήματα. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία οργανισμών στους οποίους ο ηγέτης κερδίζει τον σεβασμό των άλλων και μοιράζεται μαζί τους τα οφέλη».

Διαλέχτε, διαλέχτεεε!

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

2022-01-08T11:29:00.000+02:00

Ο Επίκουρος (341 π.Χ. – 270 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος. Ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή, εν ονόματι Κήπος του Επίκουρου, η οποία θεωρείται από τις πιο γνωστές σχολές της ελληνικής φιλοσοφίας.

Ζωγραφική με κάρβουνο σε χαρτί Ingres 50X70cm από την Μαίρη Αργυρούδη.

IN STILL LIFE AND COMPOSITION

2021-11-04T15:11:00.006+02:00

Σύνθεση με ξηρά παστέλ σε χαρτόνι 70χ50cm.

ΥΓΕΙΑ

2021-11-01T14:15:00.005+02:00

Όταν το πρόσωπο της αρχαίας θεάς εκφράζει την ψυχική ισορροπία που συνοδεύει τη σωματική υγεία. Ίσως και την... κοινωνική!

Με τις Υγείες μας!

«...το εὔδαιμον το ἐλεύθερον, τό δ' ἐλεύθερον τό εὔψυχον...» Θουκ.

2021-10-11T00:51:00.003+03:00

Ήταν ένα λιόχαρο απομεσήμερο της 11ης Οκτωβρίου του 1912, όταν εμφανίστηκε στην Κοζάνη ο πρώτος καβαλάρης προπομπός του ελευθερωτή Ελληνικού Στρατού. Ήταν τότε που οι πρόγονοί μας, μετά από πέντε και πλέον αιώνες, ξεφορτώθηκαν επιτέλους τα οθωμανικά φέσια και ύψωσαν στο καμπαναριό τη γαλανόλευκη, αναστοχαζόμενοι πως ευτυχία θα πει λευτεριά και λευτεριά θα πει δυνατή ψυχή!

Προς τιμήν και εις μνήμην...

«...Κι αν βολευτήκαμε στη λήθη… ρόζους δεν πρόφτασε να βγάλει η περηφάνια...» [Τσικαρδάνη Ολυμπία, 2018, Οδυσσείς].

Edith Piaf - Μίκης Θεοδωράκης - Όμορφη πόλη - Les amants de Teruel - 1962

2021-09-02T23:16:00.018+03:00

...Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν

η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν...

Βασίλεψε ο Μίκη μας… Ο Μίκης της Ελλάδας και όλου του κόσμου! Καλό κατευόδιο!

Γλυκά πονούσε το μαχαίρι - Τόλης Βοσκόπουλος

2021-07-19T22:00:00.002+03:00

Γλυκά πονούσε το μαχαίρι, έσταζε μέλι η μαχαιριά... Και γύρευες να μ' αναστήσεις με το αθάνατο νερό…

Αντίο, Πρίγκιπα της Νύχτας!

"Το Γράμμα" - Χαρούλα Αλεξίου

2021-05-09T03:00:00.026+03:00

«Γεια και χαρά σας Αγάπες μου, γεια χαρά σας…». Σωτήριον έτος 1984 μ.Χ. στο ΚΨΜ του 309 (ΣΠΤΧ). «…Είχε μια γλύκα ο φετινός χειμώνας. Έβγαλε ανθάκια ακόμα κι ο στρατώνας… Γράψε μου, θέλω να μάθω το πώς περνάτε και η Μαιρούλα μας αν με θυμάται… Να δώσεις δυο φιλάκια στη μυριόκαλη κι αυτό το λουλουδάκι για σένα, κι αύριο μην ξεχάσεις που ’ναι Κυριακή, να βάλεις τα καλά σου για μένα. Σ’ αγαπώ πολύ, σ’ αγαπώ πολύ»!

Τρυφερή μουσικο-ποιητική εξομολόγηση και σπαρακτική ερμηνεία. Γρατζουνάει ψυχές...

Από τον δίσκο "Οι προστάτες" (1979) του Θωμά Μπακαλάκου. Καλή Ανάσταση στα όνειρά μας!

«…ΚΑΙ ΕΓΕΝΕΤΟ ΕΛΛΑΣ»

2021-03-25T08:37:00.004+02:00

Ζωγραφική απεικόνιση του πίνακα με τίτλο «The Battle of Navarino» του Γάλλου ζωγράφου και στρατιωτικού Jean-Charles Langlois (1789-1870). Στυλό υγρής μελάνης σε χαρτόνι 70χ50 εκ.

Ήταν μεσημέρι στις 20 Οκτωβρίου του 1827 όταν τα πλοία του Βρετανικού, Γαλλικού και Ρωσικού στόλου άρχισαν να εισπλέουν στον κόλπο του Ναβαρίνου, στη δυτική ακτή της Πελοποννήσου.

Η ναυμαχία (η τελευταία μεγάλη ναυτική σύγκρουση που έγινε με ιστιοφόρα πλοία) κράτησε τέσσερις ώρες και είχε ως αποτέλεσμα να καταβυθιστούν 60 τουρκο-αιγυπτιακά πλοία, και μαζί τους να χαθούν 6.000 ναύτες. Από τον συμμαχικό στόλο δε βυθίστηκε κανένα πλοίο, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι και στις τρεις ναυαρχίδες των συμμάχων οι πιλότοι ήταν Έλληνες.

Ένας Βρετανός ναύτης* του πλοίου «Γένοβα» αφηγείται τις αναμνήσεις του ως εξής:

«Η επιφάνεια του νερού ήταν γεμάτη συντρίμμια. Κατάρτια και αντένες παρασύρονταν πάνω στο νερό και πάνω τους προσπαθούσαν να κρατηθούν εκατοντάδες δυστυχισμένοι που τα πλοία τους είχαν ανατιναχτεί. Πολλοί μάς εκλιπαρούσαν στα τουρκικά, που οι περισσότεροί μας κάτι μισο-καταλαβαίναμε επειδή είχαμε κάνει στη Σμύρνη».

Ο ίδιος συνεχίζει:

«Μετά ακούστηκε το “πυρ”! Αμέσως ακολούθησε η ομοβροντία μας, η οποία είχε τρομερά αποτελέσματα πάνω στο πλευρό της τουρκικής ναυαρχίδας που βρισκόταν μπροστά μας. Ο πρώτος άνδρας που είδα να σκοτώνεται στο πλοίο μας ήταν ένας πεζοναύτης, κι αυτό ύστερα από πέντε-έξι ομοβροντίες από τη μεριά του εχθρού. Βρισκόταν ακριβώς δίπλα μου. Είχα πάρει το σφουγγάρι απ’ το χέρι του και γυρνώντας τον είδα πεσμένο στα πόδια μου, με το κεφάλι του κομμένο τόσο κανονικά θαρρείς και είχε γίνει με μαχαίρι […].

Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν αδιάκοπα και κατά διαστήματα τούς συνόδευαν ομαδικές επευφημίες τόσο δυνατές που δεν τις έπνιγε ούτε ο βρυχηθμός των κανονιών, αλλά ακόμα πιο δυνατά μπορούσε να ακούσει κανείς τις απελπισμένες κραυγές των τραυματισμένων που κτυπούσαν στ’ αυτιά μας σα νεκρικοί κώδωνες […]».

…Σπασμένα έχουν τα κουπιά, συντρίμμια τα κατάρτια…

Ήταν η τελευταία πράξη της ψυχορραγούσας Ελληνικής Επανάστασης που σήμανε την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό και άνοιξε το δρόμο για τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Χωρίς αυτήν, η έκβαση της ιστορίας ίσως να ήταν διαφορετική.

Στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου τα στρατηγικά παιχνίδια της ιστορίας μάς ευνόησαν. Οι ιδιοτελώς αλληλέγγυοι σύμμαχοι μάς βοήθησαν. Σταθήκαμε όρθιοι και προχωρήσαμε μπροστά. Ας μη λησμονούμε όμως ότι η λευτεριά δεν είναι μια δεδομένη στατική κατάσταση που επιτυγχάνεται μια για πάντα, αλλά ένα συνεχές διακύβευμα, μια ατέρμονη διαδικασία διεύρυνσης των συλλογικών και προσωπικών μας ορίων που «δεν τη ζητάν με παρακάλια», όπως θα ‘λεγε κι ο Βάρναλης.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! ΠΑΝΤΑ ΛΕΥΤΕΡΟΙ!

*ΠΗΓΗ: Γιώργος Παπαθανασόπουλος – Θάνος Παπαθανασόπουλος «Πύλος – Πυλία, Οδοιπορικό στο χώρο και στο χρόνο» (έκδοση της Διευθύνσεως Δημοσιευμάτων του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 2000).

Νατάσσα Μποφίλιου - Στο 'πα και στο ξαναλέω

2021-02-07T19:37:00.000+02:00

«…Στο ‘πα και στο ξαναλέω μη μου γράφεις γράμματα, γιατί γράμματα δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα»!

Ξενιτιά, προσφυγιά, πόνος κι αγάπη! Πολλή αγάπη, όμως!

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΩΤΟΥΣ!

2021-01-03T10:11:00.033+02:00

Πηγή: Έκθεση Πισσαρίδη

του Κώστα Μαρκάζου

Η «Έκθεση Πισσαρίδη» (όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται το «Σχέδιο Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία») δίνει έμφαση -ανάμεσα σε πολλά- και στον ανορθολογισμό της φορολογικής αντιμετώπισης των μισθωτών.

Αναφέρει: «Η βάση στη φορολογία εισοδήματος είναι περιορισμένη και επικεντρωμένη υπερβολικά στη μισθωτή εργασία… Η επιβάρυνση είναι υψηλότερη για τη μισθωτή εργασία από τη μη μισθωτή εργασία. Ενδεικτικά, μισθωτός που λαμβάνει καθαρό μισθό 1.000 ευρώ τον μήνα (δηλαδή 14.000 ευρώ ετησίως, καθώς δίνονται 14 μισθοί) κοστίζει περίπου 23.000 ευρώ ετησίως στον εργοδότη του. Αν ο εργοδότης θέλει να δώσει καθαρή αύξηση στον εργαζόμενο 1.000 ευρώ ετησίως, αυτό θα του κοστίσει περίπου 2.000 ευρώ (με τα υπόλοιπα 1.000 ευρώ να πηγαίνουν στο κράτος). Μισθωτός που λαμβάνει καθαρό μισθό 2.500 ευρώ τον μήνα (δηλαδή 35.000 ευρώ ετησίως) κοστίζει 76.000 ευρώ ετησίως στον εργοδότη του και το κόστος του εργοδότη για καθαρή αύξηση 1.000 ευρώ στον εργαζόμενο είναι 3.000 ευρώ (με τις υπόλοιπες 2.000 ευρώ να πηγαίνουν στο κράτος)».

Ουσιαστικά η έκθεση δεν προσθέτει τίποτα στα ήδη γνωστά τοις πάσι. Το παραπάνω διάγραμμα της Έκθεσης δείχνει ξεκάθαρα την φορολογική διάκριση εις βάρος των μισθωτών.

Αυτό όμως που δεν φαίνεται στο διάγραμμα είναι ότι το 82% των εισοδημάτων που δηλώθηκαν το 2018 στις φορολογικές δηλώσεις ήταν από μισθούς και συντάξεις. Οι υπόλοιποι στην Ελλάδα δηλώνουν περίπου πένητες.

Φορολογικά μερεμέτια που συντηρούν το λάθος οικοδόμημα

Η σημερινή κυβέρνηση είχε υποσχεθεί ελαφρύνσεις στη μεσαία τάξη. Ο ορισμός της μεσαίας τάξης είναι δύσκολος καθώς σε αυτήν ανήκουν σχεδόν όλοι: μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες, επιχειρηματίες.

Η κυβέρνηση επέλεξε τη μείωση της φορολογίας όλων πλην μισθωτών, μειώνοντας τον φορολογικό συντελεστή στο 9% για εισοδήματα μέχρι 10.000 ευρώ. Όμως, με βάση τα τελευταία στοιχεία των φορολογικών δηλώσεων (στοιχεία ΑΑΔΕ για φορολογικό έτος 2018), το 93,7% -εκτός μισθωτών- δηλώνουν μέχρι 10.000 ευρώ (!) αποδεικνύοντας ότι οι φορολογικές δηλώσεις είναι -με εξαίρεση τους μισθωτούς- εντελώς ανακριβείς. Μόνο 12.095 συμπολίτες μας που δεν είναι μισθωτοί δηλώνουν πάνω από 50.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα.

Ουσιαστικά ελαφρύνθηκαν όσοι είχαν φροντίσει να πάρουν φορολοαπαλλαγές από μόνοι τους. Κι όμως, η σημερινή κυβέρνηση έχει ψηφίσει αρκετούς φορολογικούς νόμους: θεσμοθετήθηκαν φορολογικά κίνητρα για όσους μεταφέρουν τη φορολογική κατοικία στην Ελλάδα (Ν.4646/2019), για ξένους συνταξιούχους (Ν.4714/2020), για family offices. Μέχρι και η φορολογία για ποδοσφαιριστές και μπασκετμπολίστες έπεσε στο 22% (Ν.4646/2019). Αλλά η φορολογία των μισθωτών παρέμεινε άδικη.

Σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης ενημερώνουν και με πίνακες την αναστολή για 1 χρόνο της εισφοράς αλληλεγγύης. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα σωστό μέτρο, αλλά αν θυμάμαι καλά (έχουν περάσει και τόσα χρόνια), αυτός ο φόρος ήταν έκτακτος και θα έπρεπε να έχει καταργηθεί από το 2014· πέραν του ότι δεν αφορούσε μόνο τους μισθωτούς. Συνεπώς τα πανηγύρια είναι φάλτσα.

Οι μειώσεις φόρων δεν θα φέρνουν επαναπατρισμούς

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε κίνητρα με στόχο την προσέλκυση αλλοδαπών φορολογούμενων στην Ελλάδα (με μείωση του φόρου κατά 50% για 7 χρόνια), αλλά ιδιαίτερη δημοσιότητα δόθηκε στον «επαναπατρισμό των νέων μας που έφυγαν κατά τη διάρκεια της κρίσης». Πρόκειται για λάθος μέτρο, το οποίο δημιουργεί αχρείαστες ανισότητες.

Ο επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Πατέλης ανέφερε: «Τα οικονομικά κίνητρα δεν πρόκειται να είναι ποτέ από μόνα τους αυτό που θα πείσει κάποιον να γυρίσει στην πατρίδα του». Αν είναι σωστή η διαπίστωση (και πιστεύω ότι είναι), τότε ξεκινάμε ανάποδα.

Η υψηλή φορολογία δεν έδιωξε κανέναν εκτός χώρας. Όλες οι μελέτες (αλλά και οι μαρτυρίες όσων βρήκαν εργασιακή στέγη μεταναστεύοντας) εστιάζουν στην αδυναμία αξιοπρεπούς αξιοποίησης των προσόντων -ιδίως των νέων- στην Ελλάδα και στην έλλειψη αξιοκρατίας.

Ο κ. Πατέλης ανέφερε επίσης: «Τα φορολογικά κίνητρα για κάποιον που έρχεται από το εξωτερικό μόνο προσθέτουν στα φορολογικά έσοδα, δεν αφαιρούν». Όμως η κατηγοριοποίηση των φορολογουμένων ανάλογα με την πρότερη φορολογική τους κατοικία προσθέτει φορολογική ανισότητα. Δύο εργαζόμενοι με τα ίδια προσόντα και για τον ίδιο μισθό θα φορολογούνται διαφορετικά. Προφανώς η κυβέρνηση δεν έχει σκεφτεί ότι -εμμέσως- τιμωρούνται όσοι δεν δραπέτευσαν από τη χώρα κατά τη διάρκεια της κρίσης. Όταν δεν υπάρχει (φορολογική) δικαιοσύνη για όλους, δεν υπάρχει για κανέναν.

Ασφαλιστικές εισφορές-φόροι και η ντροπή των μπλοκάκηδων

Οι ασφαλιστικές εισφορές στην Ελλάδα είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη. Σε μεγάλο βαθμό αποτελούν πρόσθετη φορολογία παρά ασφάλιση. Η μείωση κατά 3 μονάδες (για εργαζόμενους και εργοδότες) είναι αναμφίβολα ένα θετικό μέτρο. Η κυβέρνηση όμως ξέχασε το σπουδαιότερο: η μηνιαία ανώτατη ασφαλιστική κλάση για τους μισθωτούς ανέρχεται σε 6.500 ευρώ, ενώ φρόντισε να δώσει κίνητρα μείωσης των εισφορών στους αυτοαπασχολούμενους, οι οποίοι πληρώνουν χαμηλότερες εισφορές.

Η διαφοροποίηση των ασφαλιστικών εισφορών έχει δημιουργήσει διάφορες παρενέργειες. Στην Ελλάδα έχει νομιμοποιηθεί μια κατηγορία εργαζομένων, οι «μπλοκάκηδες». Δεν αναφέρομαι σε διάφορες κατηγορίες εργαζομένων με εξαρτημένη εργασία όπως γιατροί, δικηγόροι ή μηχανικοί, οι οποίοι δηλώνονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες (ντεμέκ, όπως λένε στη Βόρεια Ελλάδα), εκδίδοντας αποδείξεις σε 3 εργοδότες (συχνά εικονικές). Αναφέρομαι στους χιλιάδες αόρατους-μισθωτούς, οι οποίοι δηλώνονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες απεμπολώντας εργασιακά δικαιώματα, εξαναγκασμένοι σε «συμφωνίες» με τους εργοδότες τους, ώστε να εισφοροδιαφεύγουν για να «κοστίζουν» λιγότερο.

Στην «έκθεση Πισσαρίδη» προτείνεται: «(α) Εναρμόνιση των κλιμακίων φορολογίας εισοδήματος και ασφαλιστέων αποδοχών, ώστε να μην επιβαρύνονται τα εισοδήματα από εργασία, ταυτόχρονα με υψηλούς φορολογικούς συντελεστές και υψηλές ασφαλιστικές εισφορές. (β) Κατά το δυνατόν εξομοίωση και ενιαία φορολογική μεταχείριση των εισοδημάτων από διαφορετικές πηγές, ώστε να μην καταστρατηγείται και η έννοια της προοδευτικότητας της φορολογικής κλίμακας» (σελ. 104). Πρόκειται για σημαντικότατες παρατηρήσεις, που στοχεύουν στη θεραπεία όσων προαναφέρθηκαν.

(Παρένθεση: Θεωρώ εξαιρετική και την πρόταση για θέσπιση ειδικού θεσμού στο πρότυπο του Office for Tax Simplification του Ηνωμένου Βασιλείου. Αν ποτέ το καταφέρουμε, ίσως σταματήσει να ταλαιπωρείται όλη η οικονομία και οι άμοιροι λογιστές της χώρας από την κρατική γραφειοκρατία που ονειρεύεται φαραωνικές συνδέσεις τύπου my data και δελτία αποστολής με GPS).

Θα εφαρμοστεί η Έκθεση Πισσαρίδη;

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα εφαρμοστούν οι υποδείξεις της Έκθεσης Πισσαρίδη. Το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει μεγάλες ικανότητες να αναβάλλει ή να ακρωτηριάζει σωστές μελέτες. Συνεπώς είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει διόρθωση της φορολογίας. Θα τεθεί το ερώτημα «αν καταργήσουμε τον τάδε φόρο, πού θα βρεθούν τα έσοδα;». Φυσικά αυτό είναι και η ουσία της πολιτικής. Όμως ανάπτυξη με μικρές επιχειρήσεις και υπερφορολόγηση της εργασίας δεν υπάρχει.

Η συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών (κυρίως του ιδιωτικού τομέα) είναι εξαρτημένοι από τον μισθό τους και δεν έχουν βίλα στο Μπάντεν Μπάντεν με μια Aston Martin να τους περιμένει. Η φορολογική επιδρομή στα εισοδήματά τους, ανήκοντας μάλιστα στη μειοψηφία εκείνων που τα δηλώνουν σωστά στην Ελλάδα, είναι μια διαρκής αδικία, που κάποτε πρέπει να αποκατασταθεί. Με χρήματα, όχι με μελέτες ή υποσχέσεις.

ΠΗΓΗ: https://www.euro2day.gr

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2020

2020-12-06T09:29:00.014+02:00

Ζωγραφική απεικόνιση της φωτογραφίας του Veli Aslan με τίτλο «Melancholy»

Κωδικός μετακίνησης Β4: Στης ζητιανιάς τη στράτα. Σ’ έναν κόσμο απομαγεμένο, αποκαμωμένο, μοναχικό, θλιβερό, δίχως λαμπιόνια, καμπανούλες, αστεράκια και φωτεινές γιρλάντες. Δίχως ρεβεγιόν, κάλαντα και παιδικές φωνούλες. Σιωπή εκκωφαντική κι αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα, ώσπου... Ώσπου να πέσουν οι μάσκες. Μέχρι τότε «λίγη αγάπη, ζητιανιά...».

—ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, κύριε Λώρενς και λοιποί συγκρατούμενοι!

Youssou N'Dour - 7 Seconds ft. Neneh Cherry

2020-10-25T10:00:00.008+02:00

Με μουσική και στίχους… μπας και γίνουν τα πράγματα λίγο πιο ανεκτά.

Θα πιω απόψε το φεγγάρι _ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

2020-08-24T21:30:00.009+03:00

Έσβησε σήμερα η φωνή που ήπιε το φεγγάρι!

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ MANAGER

2020-05-01T11:06:00.002+03:00

Της Liz Ryan

Όλοι ξέρουμε –ή θα έπρεπε να ξέρουμε– τις ατάκες των καλών μάνατζερ: «Μπράβο, έκανες καλή δουλειά», «Ενημέρωσέ με αν συναντήσεις κάποιο εμπόδιο και θα προσπαθήσω να σε διευκολύνω», και «Τον τελευταίο καιρό πνίγεσαι στη δουλειά, γιατί δεν φεύγεις νωρίτερα την Παρασκευή;»

Οι κακοί διευθυντές δεν λένε τέτοια πράγματα. Τα ενθαρρυντικά, εμψυχωτικά λόγια που βασίζονται στην εμπιστοσύνη και στην κατανόηση είναι ένας άγνωστος κόσμος γι’ αυτούς. Συγκεντρώσαμε τα 10 χειρότερα, πιο μισητά πράγματα που μπορεί να πει ένας διευθυντής. Σας θυμίζουν κάτι;

1. Αν δεν σου αρέσει η δουλειά, θα βρω κάποιον που να του αρέσει.

Οι καλοί ηγέτες κατανοούν ότι η οικονομική συναλλαγή που προσδιορίζει τη σχέση μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου (δηλαδή το γεγονός ότι ο εργοδότης σας σάς πληρώνει προκειμένου εσείς να παράγετε έργο με τον σωματικό ή/και τον πνευματικό σας ιδρώτα), είναι ο λιγότερο σημαντικός παράγοντας της επαγγελματικής σας σχέσης. Οι καλοί μάνατζερ αντιλαμβάνονται ότι για να προσλάβουν και να κρατήσουν αξιόλογους εργαζόμενους πρέπει να αφήσουν στην άκρη το οικονομικό και να δώσουν περιθώρια στο προσωπικό να οικειοποιηθεί τη δουλειά του. Από την άλλη πλευρά, ένας όχι και τόσο καλός μάνατζερ αρέσκεται να υπενθυμίζει επιμελώς στους υφισταμένους του ότι το παν είναι η συναλλαγή («Δουλεύεις για μένα») και ότι δεν είναι αναντικατάστατοι –ή μάλλον ότι είναι εύκολα αντικαταστάσιμοι, αν απογοητεύσουν το σούπερ αφεντικό τους.

2. Δεν σε πληρώνω για να σκέφτεσαι.

Έτσι αντιδρά ένας ανεπαρκής διευθυντής όταν ένας εργαζόμενος τού προτείνει κάτι που τον φέρνει σε δύσκολη θέση. Μπορεί η πρόταση αυτή να του φαίνεται απειλητική, ή να μη θέλει να ξοδέψει μερικά εγκεφαλικά κύτταρα παραπάνω για να την υλοποιήσει. Όπως και να έχει, το «Δεν σε πληρώνω για να σκέφτεσαι» μεταφράζεται ως «Κάνε ακριβώς αυτό που σου λέω και τίποτα περισσότερο». Οι μάνατζερ που λένε τέτοια πράγματα δεν έχουν καμιά δουλειά να διοικούν.

3. Εν ώρα εργασίας απαγορεύεται το Facebook/twitter/κτλ.

Οι σοβαροί μάνατζερ έχουν καταλάβει προ πολλού ότι η έννοια «ωράριο εργασίας» δεν υφίσταται. Τουλάχιστον όχι για όσους παράγουν νέα γνώση. Αυτοί ζουν, κοιμούνται και τρώνε με τη δουλειά στο μυαλό τους. Το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο συνεχίζει να γεμίζει και μετά τις πέντε το απόγευμα. Η δουλειά τους δεν τελειώνει ποτέ. Περνούν ένα μεγάλο μέρος της ημέρας στο γραφείο και όταν επιστρέφουν στο σπίτι προσπαθούν να χωρέσουν τη ζωή τους στον υπόλοιπο χρόνο που τους απομένει. Αν έχουν ανάγκη από ένα διάλειμμα την ώρα της δουλειάς για να ξεθολώσουν, πρέπει να μπορούν να μπουν στο PeopleofWalmart.com ή στο Failblog.org χωρίς να φοβούνται ότι θα προκαλέσουν τη μήνη του αφεντικού. Δεν είμαστε ρομπότ.

4. Θα λάβω το αίτημά σου σοβαρά υπόψη μου.

Μερικά πράγματα δεν λέγονται ποτέ. Μόνο στο γραφείο και μόνο όταν ο συνομιλητής μας θέλει να καταλάβουμε ότι μας δουλεύει. «Θα λάβω το αίτημά σου σοβαρά υπόψη μου» ερμηνεύεται ως «Άσε με ήσυχο και μην με ξαναενοχλήσεις γι’ αυτό το θέμα», ή «Δεν έχω κανένα σκοπό να κάνω αυτό που μου ζήτησες και θέλω να ξέρεις πόσο αδιαφορώ για τη γνώμη σου».

5. Ποιος σου είπε να το κάνεις αυτό;

Ο αδελφός μου εργαζόταν σε μια κορυφαία εταιρεία τεχνολογίας. Μια μέρα, μαζί με τους συναδέλφους του από το Τμήμα Διασφάλισης Ποιότητας Λογισμικού, κανόνισαν να συναντηθούν στην εταιρεία στις 6 το πρωί, πριν από ένα επαγγελματικό ταξίδι, προκειμένου να συζητήσουν τα σχέδιά τους. Ξαφνικά η πόρτα της αίθουσας συσκέψεων άνοιξε και εμφανίστηκε ο διευθυντής. «Ποιος σας έδωσε την άδεια να συγκαλέσετε τη σύσκεψη;» ρώτησε. «Μόνο ένας ιεραρχικά ανώτερος έχει αυτό το δικαίωμα». Μερικούς μήνες μετά ο αδελφός μου βρήκε αλλού δουλειά και έφυγε. Καλά θα κάνετε να αποφεύγετε τους ανθρώπους που έχουν εμμονή με την ιεραρχία, ιδίως όταν έχουν την εξουσία να βλάψουν την καριέρα σας.

6. Παράτα τα όλα και ΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΤΩΡΑ!

Σε οποιονδήποτε μπορεί να τύχει κάτι έκτακτο που θα παραγκωνίσει όλα τα άλλα, όμως οι καλοί διευθυντές δεν καταφεύγουν σε αυτήν τη λύση παρά μόνο σποραδικά και αν πρόκειται για πραγματική ανάγκη. Οι κακοί διευθυντές την παραπάνω ατάκα την έχουν κάνει καραμέλα και ποτέ δεν θυμούνται τα υπόλοιπα εξίσου κρίσιμα καθήκοντα που σας είπαν να φέρετε εις πέρας παρατώντας οτιδήποτε άλλο κάνατε. Αν ο προϊστάμενός σας ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, απαντήστε του ως εξής: «Βεβαίως, μόνο που το τάδε [αυτό που σας διέταξε χτες να παρατήσετε τα πάντα για να κάνετε] θα μεταφερθεί για την επόμενη Πέμπτη. Σας βολεύει αυτό;»

7. Δεν θέλω προβλήματα, θέλω λύσεις.

Αυτή η ατάκα έγινε της μόδας όταν οι εργοδότες άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι πολύ συχνά οι εργαζόμενοι μπορούσαν να λύσουν μόνοι τους τα καθημερινά προβλήματα που ανέκυπταν, χωρίς να πρέπει να προστρέξουν στους ανώτερους για βοήθεια. Αυτό είναι θετικό. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί μάνατζερ νομίζουν ότι «Δεν θέλω προβλήματα, θέλω λύσεις» σημαίνει «Σταμάτα να παραπονιέσαι και βγαλ’ τα πέρα μόνος σου». Στην πραγματικότητα οι διαδικασίες και οι οργανισμοί γίνονται όλο και πιο περίπλοκοι και όταν ένα στέλεχος αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα δεν έχει απαραίτητα την κατάλληλη ενημέρωση για να το λύσει. Εκεί μπαίνει ο προϊστάμενος, ο οποίος μπορεί να βοηθήσει. Όσοι λένε «Θέλω λύσεις» κατά βάθος εννοούν «Σταμάτα να μου λες πράγματα που δεν θέλω να ακούσω». Οι άνθρωποι αυτοί θα μειώσουν το προσδόκιμο ζωής σας.

8. Το πρόβλημά σου είναι προσωπικό.

Ένα από τα χειρότερα περιστατικά που μου έτυχαν όταν ήμουν επικεφαλής Ανθρώπινου Δυναμικού είχε να κάνει με μια εργαζόμενη που παρεκτράπηκε σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Λας Βέγκας, σε μια εκδήλωση ενός πελάτη. Η υπάλληλος είχε καταναλώσει υπερβολική ποσότητα αλκοόλ και εμφανίστηκε στο δωμάτιο που μοιραζόταν με μια άλλη συνάδελφο, συνοδεία ενός εξίσου μεθυσμένου άνδρα τον οποίο είχε μόλις γνωρίσει. Όταν η συνάδελφος διαμαρτυρήθηκε και της ζήτησε να τον διώξει, εκείνη, ακόμα μεθυσμένη, αρνήθηκε και το όλο θέμα κατέληξε σε καβγά. Μόλις οι δύο συνάδελφοι επέστρεψαν από το ταξίδι, έτρεξα στο γραφείο του διευθυντή τους για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. «Δεν είναι τίποτα», μου απάντησε, «είπα στις δύο γυναίκες να το λύσουν μεταξύ τους». Η μόνη απάντηση που πήρα, όταν διαμαρτυρήθηκα, ήταν η εξής: «Αυτό που έγινε μπορεί να τις βοηθήσει να μάθουν πώς να συνεργάζονται αρμονικά στα πλαίσια μιας ομάδας. Τους ζήτησα να βγουν για φαγητό και να το συζητήσουν». Αυτή η έξοδος δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί απέλυσα την αχαλίνωτη υπάλληλο την ίδια ημέρα. Αν ένας διευθυντής δεν μπορεί να διακρίνει ποια συμπεριφορά είναι απαράδεκτη και να πάρει τα κατάλληλα μέτρα, τότε υπάρχει πρόβλημα.

9. Θέλω να σου κάνω μερικές παρατηρήσεις και δεν είμαι ο μόνος που έχει πρόβλημα.

Οι καλοί μάνατζερ ασκούν κριτική στους υφισταμένους τους μόνο όταν χρειάζεται πραγματικά και φροντίζουν να τονίζουν τα θετικά τους στοιχεία για να τους εμψυχώσουν. Οι κακοί μάνατζερ δεν γνωρίζουν τι θα πει έπαινος και δεν τσιγκουνεύονται τις παρατηρήσεις. Οι πραγματικά κακοί, βέβαια, επιδεικνύουν όλη τους την κακοήθεια προσθέτοντας ότι «όλοι έχουν την ίδια γνώμη για σένα». Σύντομα αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν και ότι όλοι σε μισούν –μέχρι κάποιος συνάδελφος να σου εξομολογηθεί ότι ο διευθυντής σας του είπε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ένας πραγματικός ηγέτης δεν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από αδιευκρίνιστες πηγές που τάχα συμφωνούν μαζί του και δεν μεταφέρει ανώνυμα κακοήθη σχόλια που μόνο ως πισω-μαχαιρώματα μπορούν να εκληφθούν.

10. Τη σήμερον ημέρα και μόνο που έχεις δουλειά είσαι τυχερός.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο διευθυντής που δεν διστάζει να εξάρει την τύχη σου δεν συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος είναι εξίσου τυχερός με εσένα. «Και μόνο που έχεις δουλειά είσαι τυχερός» μεταφράζεται ως «Δεν το πιστεύω ότι έχεις καταφέρει να παραμείνεις στο κυρίαρχο ποσοστό του πληθυσμού που εργάζεται». Εκτός από τεράστια προσβολή, μια τέτοια δήλωση φανερώνει την ανεπάρκεια του ίδιου του διευθυντή. Οι άνθρωποι που ζουν υπό το καθεστώς φόβου δύσκολα μπορούν να αντιληφθούν την αξία τους αλλά και την αξία των άλλων.

Η Liz Ryan είναι ειδική σε ζητήματα εργασίας και πρώην εκτελεστικό στέλεχος HR της Fortune 500.

ΠΗΓΗ: www.capital.gr/businessweek-online

Christophe - Oh! Mon Amour (Greek Translation)

2020-04-19T10:00:00.006+03:00

Ρομαντικά 70’s. Εφηβικά πάρτι σε σπίτια με μωσαϊκά. Πάρτι με βερμούτ, τσιγάρα και πρωτίστως «αμίλητα» μπλουζ... Και πάντα στο προσκήνιο η θρυλική πορτοκαλιά κασέτα αποκλειστικά με μπλουζ. Με μια πρώτη πλευρά που τσάκιζε κόκκαλα. Πρώτο τραγούδι, «Oh! Mon Amour»…

Καλό ταξίδι Christophe.

THE POWER OF STEPPING AWAY

2020-03-11T09:58:00.002+02:00

Ένα ξεχωριστό μήνυμα που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στα social media: «Εκείνος που για λίγο αποσύρθηκε... έσωσε όλους τους υπόλοιπους». #covid19

Ψυχραιμία και πρόληψη! Καλή Ανάσταση!

ΟΡΘΟΠΗΔΑΛΙΕΣ ΣΤΟ... ΠΑΡΕΛΘΟΝ

2020-01-01T19:09:00.002+02:00

Πίνακας του ζωγράφου Νίκου Μηλιώνη

Κάποιο φεγγάρι ξέθωρο στην παιδική μου γειτονιά όλοι είχαν το δικό τους ποδήλατο. Όλοι εκτός από μένα. Ας όψεται εκείνος ο υπερβάλλων ζήλος που επέδειξε η Ειρήνη η φαρμακοποιός, όταν μια αποφράδα μέρα μετά το καθιερωμένο ζύγισμα ανίχνευσε ένα μικρό γρομπαλάκι (γκουργκόλι), καθώς ψηλάφιζε διακριτικά το λαιμό μου.

«Κύριε Γιώργο, είναι λίγο αδύνατο το παιδί. Δεν τρώει καλά; Αυτά είναι πρώιμα συμπτώματα αδενοπάθειας», επισήμανε μεταξύ άλλων στον Τρανό μας ζυγώνοντας απειλητικά την… κάβα με τα μουρουνέλαια.

«Λιγόφαγο… κακόφαγο... Μας βγάζει την ψυχή στο τραπέζι. Πονεμένη ιστορία… Τρέχει και στις αλάνες… παίζει, κινείται πολύ. Άσε που θέλει και ποδήλατο τώρα», γκρίνιαξε σα να μονολογούσε ο κυρ-Γιώργος, εμφανώς προβληματισμένος.

«Ποδήηηλατο; Ε όοοχι και ποδήλατο!» αναφώνησε στάζοντας… φαρμάκι η Ειρήνη. «Ποδήλατο μόλις πάρει 6-7 κιλά ακόμη», απεφάνθη τελεσίδικα και με σαιξπηρικό στόμφο, κατόπιν σχετικής τηλεφωνικής συνωμοσίας με την άλλη λευκοντυμένη «οχιά», τον Βεζυρτζόγλου τον παιδίατρο!

O tempora! O mores! Ω της αφάτου γκαντεμιάς! Όλοι οι Ασκληπιοί δαίμονες του τοπικού σύμπαντος συνωμότησαν, πλάνεψαν, έπεισαν, κι ο Τρανός μας αμεταγύριστος, παρά τις θερμές μου ικεσίες, σήκωσε απαγορευτικό για το ποδήλατο. Ακολούθησαν στιγμές απείρου κάλλους στο σπίτι. Η κυρά-Κατίνα αναστατώθηκε. Τα πιάτα ξαφνικά μεγάλωσαν, μεταλλάχτηκαν! Οι καθαρές κι αυθεντικές ντελικάτες γεύσεις εξαναγκάστηκαν να «παντρευτούν» με όλα τα βρώσιμα είδη του ζωικού βασιλείου. Πλάι στα ρύζια και τις πατάτες σέρνοταν μόνιμα πλέον «ποντίκια», σπαλομπριζόλες, ψαρονέφρια, κάτω από τα κρεμμυδάκια κρύβονταν λαγοί και κουνέλια, μέσα στις φακές τσαλαβουτούσαν ασύδοτα σπλήνες και συκωτάκια, στις χορτόσουπες σπάραζαν σφυρίδες, στους τραχανάδες πλατσούριζαν πουλερικά, οι δε παραδοσιακές πίτες κατάντησαν ιδανικοί κρυψώνες για κιμάδες. Ακόμη και τα κακαο-αφεψήματα σερβιριζόταν… αυγοκομμένα με μπόλικο φρέσκο γάλα. Εικόνες γαστριμαργικής… απελπισίας. Ψιλο-κανιβαλισμός! Τα δύσμοιρα τα «ορφανά» γεμιστά απογοητευμένα αποδήμησαν, άρον άρον, σε άλλα πιο φιλόξενα μαγεριά, παρέα με τα γιαλαντζί ντολμαδάκια και τ’ άλλα λαδερά κι απέριττα πιάτα που δεν πολυ-έμοιαζαν με… οστεοφυλάκια. Μόνο τα φρούτα, τα τυριά και τα «ιερά» γιαπράκια παρέμειναν ανεπηρέαστα κι ακλόνητα στο πέρασμα της «Ειρηνικής» γαστρονομικής λαίλαπας. Και τα γλυκά, ευτυχώς.

Για ένα δικό μου ποδήλατο, για ένα όνειρο, προσπάθησα. Δεν παραδόθηκα. Προσπάθησα πολύ να ακολουθήσω το καταναγκαστικό πρόγραμμα της πρωτεϊνικής υπερσίτισης. Μα, τελικά ήταν μάταιο. Κάθε που ανέβαινα στη φαρμακο-πλάστιγγα (ακαλιμπράριστη μάλλον) ο δείκτης αρνιόταν πεισματικά να ξεκολλήσει από το βυθό της… απόγνωσης. Εν τω μεταξύ, όλες οι ποδηλατικές αγορές παρέμεναν ερμητικά κλειστές ακόμη και για… συντετριμμένους κουμπαράδες. Τα μάνταλα δεν άνοιγαν ούτε καν για ολιγόωρο νοίκι, καθότι τόσο ο Βατάλης όσο και ο Σκαρκαλάς προέκυψαν «μιλημένοι» από κέντρα… Τρανά. Κάπως έτσι, βρέθηκα στου σπιτιού μου την αυλή να κάνω συχνά τον… Μπουκουβάλα της γειτονιάς. Ενίοτε και τον… Ξυνάδα. Ακτινολόγηση, αλυσίδες, φρένα, φούιτ, κι άλλες υπηρεσίες επισκευής ποδηλάτων. Full Service! Για μια βόλτα μόνο...

Κι ύστερα χτύπησε την πόρτα μου το πράσινο τερατάκι της ζήλειας. Κι εγώ του άνοιξα σα να ‘ναι φίλος. Κι ύστερα άρχισαν οι συγκρίσεις. Στα απλά, στα καθημερινά, στα μικρά, στα μεγάλα. Σε όλα τα… ποδηλατικά γενόμενα. Τότε συνειδητοποίησα πως θαύμαζα και ζήλευα όλα τα παιδιά που είχαν δικό τους ποδήλατο. Ακόμη και τα… κορίτσια! Ναι, λιμπιζόμουνα και ακριβοποθούσα την παραπανίσια ελευθερία τους, τις επικές τους αποδράσεις, τις κόντρες τους, τις κόρνες τους, τις ορθοπηδαλιές τους, τις δερμάτινες σέλες τους, τις σχάρες για τα ψώνια τους. Κι όλα αυτά τα «σπαραξικάρδια» ίσαμε τις… λυτρωτικές εισαγωγικές εξετάσεις του Βαλταδωρείου, που υποκατέστησαν στο μεταξύ τους… ευτραφείς στόχους του βασιλεύοντος τότε «μετακατοχικού συνδρόμου». Κάπου εδώ, επιτέλους, τελειώνει οριστικά η ζαβή περίοδος της… λαθρο-ποδηλασίας και τροχοδρομείται μια νέα… κανονικότητα με έπαθλο ένα ολοκαίνουργιο πολυζηλεμένο ποδήλατο. Το δικό μου ποδήλατο. Τον δικό μου… «Πήγασο»!

Τα χρόνια πέρασαν, τα ποδήλατα γέρασαν, και σήμερα ο άλλοτε απαστράπτων «Πήγασος» στέκει κατασκονισμένος και μισοπαράλυτος στο κατώι του πατρικού μου να θυμίζει κάπου κάπου εκείνη την περίεργη καναγκαιρίσια ζήλεια που μετέπιπτε σε ζήλο και μας έδινε… φτερά. Να θυμίζει στους πρώην και στους επόμενους… αναβάτες πως «τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας, ξέρουν από ανηφοριές». Ξέρουν να στέκονται όρθια στις απροσδόκητες αναδρομιές και να παλεύουν ασχόλαστα με τα ζόρια που οδηγούν στις κορυφές. Άλλωστε και η ίδια «Η ζωή είναι σαν το ποδήλατο. Εάν θέλεις να έχεις ισορροπία πρέπει να κινείσαι διαρκώς» [Albert Einstein].

ΥΓ.: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «μια Εικόνα, μια Ιστορία, μια Πόλη...», που συνέγραψαν μέλη της ομάδας του facebook «Κοζάνη: Μνήμες, Αναμνήσεις & Εικόνες».

Καλή χρονιά να 'χουμε και μια νέα δεκαετία αναπάντεχα καλύτερη για όλους μας!

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ - Οι 7 νάνοι στο ss Cyrenia

2019-12-29T11:15:00.001+02:00

7 σε παίρνει αριστερά μην το ζορίζεις... είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει... Αντίο... καλό κατευόδιο, Θάνο μας. Ευχαριστούμε για τα ταξίδια πού μας χάρισες στο σταυρωτό του νότου αστέρι…

ΟΔΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

2019-11-02T21:47:00.003+02:00

…κι ήταν ένα πράσινο, πράσινο φεγγάρι να σου μαχαιρώνει την καρδιά…

Καλό ταξίδι Μαέστρο...

Κάποτε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είχε γράψει στη στήλη του "Ματιές" (στην εφημερίδα "Τα Νέα") το παρακάτω κείμενο αναφορικά με το εν λόγω τραγούδι:

«Η Αργυρώ

Κάθε Σάββατο, κατεβαίνω στην παλιά μου γειτονιά εκεί, στην Πλατεία Κυριακού ... Κατέβηκα και χθες κι ας ήταν Παρασκευή. Κατέβηκα χθες σα να μ έσπρωχνε κάτι, προς τα παιδικά μου λημέρια. Και συνάντησα, στην τύχη, τη Φωτεινή, που μου πε για την Αργυρώ και με φαρμάκωσε...

Θα χετε ακούσει, ίσως, κάποιο τραγούδι μου, με μουσική του Γιάννη Σπανού που χει τίτλο "Οδός Αριστοτέλους". Σ αυτό το τραγούδι, δυο στίχοι, λένε, "παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες και αστυνόμους κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ...". Καιρός να πω, ότι η Αργυρώ, δεν γεννήθηκε στη φαντασία μου. Υπήρξε. Ήταν ένα κορίτσι της γειτονιάς μου.

Ήταν ένα κορίτσι, που ντυνόταν αγορίστικα, κι έκανε το λουστράκι, κείνα τα χρόνια της Κατοχής. Κάποιο πρωί, καθώς πήγαινε για δουλειά, τη χτύπησε ένα γερμανικό αυτοκίνητο και την ετραυμάτισε σοβαρά. Την πήγαν στο νοσοκομείο. Εκεί, αποκαλύφθηκε ότι το λουστράκι δεν ήταν αγόρι. Κι ο αυστριακός οδηγός, που τη χτύπησε συνταράχτηκε. Κι αποφάσισε, να σταθεί πλάι στην Αργυρώ και την οικογένειά της.

Ο Αυστριακός, το πε και το κανε. Η Αργυρώ, έγινε καλά, μεγάλωσε, παντρεύτηκε. Μα τα δύσκολα τα μαρτυρικά χρόνια, που πέρασε, σαν παιδί, άφησαν στην ψυχή της, τα ίχνη τους. Κι η παλιά μου γειτονοπούλα κάποια στιγμή χτυπήθηκε απ την αρρώστια και κατέληξε, ψυχοπαθής, στο Δαφνί. Όπου, όπως με πληροφόρησε η Φωτεινή, πέθανε, πριν από μερικούς μήνες...»

[Το κείμενο συμπεριλήφθηκε και στο βιβλίο "Ματιές", εκδ. Κάκτος, 1983, σελ. 27]

The Cars - Drive

2019-09-16T17:01:00.000+03:00

Rest in peace Ric Ocasek. Drive to the heavens!

ΟΙ ΤΣΟΥΛΗΘΡΕΣ ΤΗΣ… ΝΤΡΟΠΗΣ

2019-09-15T09:59:00.002+03:00

—Τι 'ναι αυτά που κάνεις, παιδάκι μου; Δεν ντρέπεσαι λίγο; Πού νομίζεις πως βρίσκεσαι; Εδώ είναι Σχολείο!

Το παλιό 2⁰ Δημοτικό Σχολείο Κοζάνης
[Πηγή: http://2dim-kozan.koz.sch.gr]

Φθινόπωρο ήταν και τότε θαρρώ… Από 'κείνα τα πρώτα φθινόπωρα που πέρασαν κι έφυγαν χαράζοντας παντοτινά το χρόνο. Πρωτάκι πράμα στ’ Αϊ-Δημήτρη το παλιό Σχολειό, όταν μια ακροβατική κατάβαση, μια… γλίστρα πάνω στην κουπαστή της μαρμαρένιας σκάλας, κατέληξε άδοξα, παρά την άψογη προσγείωσή μου στο προαύλιο. Αναπάντεχα κι απρόβλεπτα κάποιος ξέμπαρκος… πρεσβευτής της μάθησης μού άστραψε ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι μπροστά σε όλους τους συμμαθητές μου. Αιφνιδιάστηκα. Πήραν τα μάγουλα φωτιά και μούδιασε ο λογισμός! Φόρτωσα… Όχι τόσο από τον πόνο, ούτε από την υφέρπουσα μοχθηρία που διέκρινα στα μάτια του, όσο από την προσβολή και την δημόσια ταπείνωση. Και δεν άνοιγε κι αυτή η γη να με καταπιεί! Με κομμένη την ανάσα, καταντροπιασμένος –πλην όμως άδακρυς– τόλμησα να ψελλίσω:

—Μα, κύριε… όλοι έτσι κατεβαίνουμε… σε κάθε διάλειμμα...

—Πάψε, αναιδέστατε! Μην το ξανακάνεις ποτέ αυτό, μ’ ακούς; Ποτέ! Πώς λέγεσαι;

—Κύριε… δεν ήξερα ότι…

—Αρκετά! Πώς λέγεσαι, ρώτησα; Μήπως θέλεις να σε πάω στον Διευθυντή να μάθεις; Έεε;

[Πηγή: http://2dim-kozan.koz.sch.gr]

Αυτό ήταν. Γέμισε η ψυχή μου… γρατζουνιές! Έκτοτε, ακολουθούσα αγόγγυστα την πεπατημένη φαρδιά σκάλα, κάθε που μυριζόμουνα κάποιον κουστουμαρισμένο… μπελά να προαυλίζεται ή να παρακολουθεί αθέατος από το παράθυρο του γραφείου. Συνταγή… «λάθ(ρ)ε βιώσας» κόντρα στα χρηστά ήθη του… παιδαγωγικού ρεπερτορίου της εποχής! Και στο σπίτι τσιμουδιά… μούγγα… Μην έχουμε κι άλλα... Κι ύστερα από μήνες λιγοστούς ήρθε με ορμή η άνοιξη κι άξαφνα όλα άλλαξαν. Όλα σκοτείνιασαν. Το καλλιμάρμαρο στολίδι της πόλης, στις 3 του Μάρτη του 1967, έγινε στάχτη και μπούρμπερη μετά από κάποια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά στα σωθικά του, ενώ λίγες μέρες αργότερα ξεπρόβαλλαν ολούθε τα αναθεματισμένα... «όρνια» της χούντας. Κάπως έτσι δραπέτευσαν εκείνοι οι ανταριασμένοι μήνες και μοιραία την κατοπινή σχολική χρονιά βρέθηκα, εκών άκων, «εκτοπισμένος»(!) σε άλλα μαθητικά λημέρια, τα οποία δυστυχώς, ή μάλλον… ευτυχώς, δεν διέθεταν μαρμάρινες… τσουλήθρες.

Ήταν η πρώτη μου δημόσια συνάντηση με τη χαμένη αξιοπρέπεια. Η πρώτη φορά που εναπόθεσα την αξιοπρέπεια μου στα αγκαθωτά πλοκάμια ενός εκπαιδευτικού συστήματος απολύτως πεπεισμένου για την αιτιώδη συνάφεια ανάμεσα στην κακοποίηση και τον εξευμενισμό των ηθών. Ακολούθησαν κι άλλες. Πολλές… καθότι τα αίματα τότε κόχλαζαν «σα λάβα πυρωμένη», ενώ η κυνική «εργαλειοποίηση» της τιμωρίας και προ πάντων της ντροπής συνιστούσε όχι το έσχατο, μα το βασικό μέσο επιβολής της σχολικής εξουσίας. Ναι βρε, εκείνο το γνώριμο αποχαλινωμένο… σκιάχτρο των τρυφερών συνειδήσεων, που σημάδεψε ανεξίτηλα γενιές και γενιές «ανήσυχων» και «ανησυχούντων» πνευμάτων!

Η αξιοπρέπεια μπορεί να δεχτεί επιθέσεις, προπηλακισμούς, ειρωνεία,
αλλά δεν μπορούν να σου την πάρουν αν δεν την παραδώσεις.
[Michael Fox]

Μυστήριο πράμα αυτή η ρημάδα η αξιοπρέπεια… από τότε… Λέξη κιμπάρικη, μα «βαριά» κι ασήκωτη για να την κουβαλάμε πάντα μαζί μας. Λέξη «κούφια», όταν δεν συνοδεύεται από αυτόβουλες οριοθετημένες συμπεριφορές. Δεν είναι κάποιος υποκριτικός καθωσπρεπισμός με τακούνια ή γραβάτες μήτε κανένας χαριτωμένος «φερετζές» του χρησιμοθηρικού ηθικισμού. Δεν έχει σχέση με εγωπάθειες ή με υποτακτικές φοβίες για το «τι θα πεί ο κόσμος» ούτε χαμπαριάζει από ηλικίες, φύλα, φυλές, πολιτισμούς και ταξικά υπόβαθρα. Και φυσικά δεν επιβάλλεται, δεν χαρίζεται, δεν έχει μέτρο, ούτε κατακτάται με likeς και αποθεωτικά comments. Παρόλα αυτά, είναι παντού! Αθόρυβη, άκρως διακριτική. Είτε διατελεί «εν εγρηγόρσει» είτε «καθεύδει υπό μανδραγόραν». Ο Σωκράτης την ταύτιζε με την ευγένεια, ο Αριστοτέλης τη θεωρούσε «αβρά και ευπρεπή υπερηφάνεια», ο Kant φρονούσε ότι «ο άνθρωπος δεν έχει τιμή αλλά αξία, την αξιοπρέπειά του», κι ο συγχωρεμένος ο «Τρανός» μας έλεγε και ξανάλεγε ότι αξιοπρέπεια είναι να περπατάς στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά, γνωρίζοντας ότι έκανες έντιμα το καλύτερο.

«...το κεφάλι... ψηλά να το κρατάς
για να θωρείς τον ήλιο της ζωής και της λευτεριάς»
[Δ. Σολωμός]

Ομολογουμένως, αξία ανεκτίμητη και διαχρονική να πορεύεσαι στο διάβα της ζωής με το κεφάλι ψηλά. Να νιώθεις ότι το μπόι σου δεν υπολείπεται του… αναστήματος, καθόσον δεν χαράμισες την αφεντιά σου σε ανερμάτιστες… «τσουλήθρες» της ντροπής. Δεν την απαξίωσες, δεν την παρέδωσες στην κοινή χλεύη και την καταφρόνια. Αναπόφευκτα, ωστόσο, ένας τέτοιος αγέρωχος μοναχικός –μα και συλλογικός συνάμα– περίπατος προϋποθέτει λίγη ντροπή, καμπόση τσίπα και πρωτίστως αξιοπρέπεια «σαν αυτή των ελεφάντων που απομακρύνονται για να πεθάνουν!» [Ελύτης]. Κατά πόσο, όμως, μπορεί αυτή η ανοίκεια ελεφάντινη αξιοπρέπεια να γίνει ζητούμενο σε καιρούς ζοφερούς, σε καιρούς θρυμματισμένους, σε συνθήκες μεταμνημονιακής υποταγής, σε καταστάσεις ανημποριάς, δυσθυμίας και παραίτησης από τη χαρά της ζωής; Η δέουσα απάντηση έρχεται για μια ακόμη φορά από την ιστορία. Όχι την… «τσούλα», που «♫έβγαλε βρώμα ότι ξοφλήσαμε», την άλλη. Την αντισυμβατική. Αυτήν που ακτινοβολεί αδιαλείπτως, μεταξύ άλλων, το ποιητικό πνεύμα και τη βιοσοφία εμβληματικού τινος «Φάρου» ασίγαστου, ο οποίος γρικούσε κάπως καλύτερα από μάς πώς αναδύεται στο φως η χαμένη αξιοπρέπεια. Ιδού δείγμα δεινόν:

Στο κάτω κάτω της γραφής, «για ένα κούτελο ζούμε» σ’ αυτή τη ζωή! «Για μια αξιοπρέπεια», που συγκρούεται συχνά με την ξεροκέφαλη πραγματικότητα και μοσχοβολάει αυτοσεβασμό, σεβασμό… ελπίδα! Ή μήπως όχι;

Υ.Γ. Καλή και δημιουργική σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς. Κι ας μη λησμονούμε ότι τα παιδιά είναι πρώτα παιδιά και μετά μαθητές.