பெ. சக்திவேல் படைப்புகள்

மயான அமைதி!

2015-07-20T08:08:00.001-04:00

அப்படி இப்படி ஆடாமல் - வேம்பு

இருக்கிற படியே இருக்கிறது

சொப்பண மாகிலும் காண்பதற்குக் - காற்று

சுதந்திரத் துடனே வாராதோ?

கப்பலா கவிழ்ந்திடப் போகிறது - பின்பு

காரணம் எதுவோ அமைதிக்கு?

எப்பழி தோன்றினும் தோன்றட்டும் - வாயு

இறைவனைத் தடியால் கொல்லுகிறேன்.

உகப்பாய் எனக்குள் உமா!

2015-07-20T08:00:00.002-04:00

அட்டியில் இட்டுதான் ஆவி பறந்திட

சுட்டே எரித்தாலும் சொர்ணத்தை - விட்டு

அகன்று விடுமோ அதன்பள பளப்பு

உகப்பாய் எனக்குள் உமா.

ஓரானை முகத்தான்

2015-01-25T10:42:00.000-05:00

ஓரானை முகத்தானை உள்நெஞ்சில் நினைப்பானை

தீராத தீவினைகள் தீண்டாமல் அறுப்பானை

பாராளுஞ் சிறப்பானை பார்வதியின் புதலோனை

மாறாத குணத்தோடு மனமேநீ நினை!

- பெ.சக்திவேல்

முன்பொரு காலத்தில்......

2012-07-18T14:49:00.001-04:00

இந்த யுகத்தைக் கலியுகம் என்று கூறுவதைப் போல அன்று அதனை ஆதி யுகம் என்று அழைத்தார்கள். ஆதிக் குடிகள் ஆடையற்று வாழ்ந்த அந்தக் காலத்தில் இவனும் அப்படித்தான் வாழ்ந்தான். ஆனால், பன்னூறு மக்களைப் போல இவனை ஒப்பிட முடியவில்லை. இவன் பார்வை பல கோடி ஆண்டுகளை எட்டிப் பார்த்தது. அது எப்படிப் பார்க்க முடியும் என்று நமது சிற்றறிவைக் கொண்டு கேள்வி கேட்டால் உடனே விடை கிடைக்காது. மகாபாரதப் போர் நடந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது தனது ஞான திருஷ்டியின் மூலமாக யுத்த களத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களை அரண்மனையில் இருந்தவாறே திருதராட்டினனுக்கு Live Broadcasting செய்து கொண்டிருந்தானே சஞ்சயன்! அது எப்படி முடியும் என்று யாராவது கேள்வி கேட்டோமா? ஆனால், சஞ்சயனால் முடிந்தது.

“காசி நகர்ப் புலவர் பேசும் உரைதான் காஞ்சியில் கேட்பதற்கோர் கருவி செய்வோம்” என்றான் பாரதி. அவன் இப்படி எழுதிய போது பலர் அவனைக் கிருக்கன் என்றே பார்த்திருப்பார்கள். ஆனால், இப்பொழுது என்ன ஆயிற்று? இந்த உலகத்தின் எந்தக் கோடியில் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் Video Calling மூலமாக Net Chatting மூலமாக பாரதி சொன்னதைக் காட்டிலும் பல மடங்கு முன்னேற்றம் இல்லையா?

அநேகன் தன்னை ஓர் தீர்க்கதரிசியாகவே எண்ணிக் கொண்டான். ஆனால், மற்றவர்கள் பார்வையில் அவன் சித்த பிரமை பிடித்துக்கொண்டு அலையும் பைத்தியக்காரனாகவே பட்டான். பல கோடி வருடங்களுக்குப் பின்னால் திருவள்ளுவன் என்ற ஒரு புலவன் இங்குத் தோன்றுவான். அவன் வெண்பா என்னும் யாப்பில்தான் எழுதுவான் என்பதை முன்கூட்டியே கணித்தான் அநேகன். அதனால் அந்தத் தொனியில் இவனும் சில பாடல்கள் எழுதினான். அதில் ஒன்றுதான் இது:

வாழவும் வாழ்வாரை வீழவும் செய்திடும்
அண்டம் அனைத்தும் அணு.

அணுவைப் பற்றிக் கபிலரும் பாடியிருக்கிறார். அவ்வையாரும் பாடியிருக்கிறார். இவர்களும் பாடுவார்கள் என்று முன்பே தெரிந்து கொண்ட ஒரே காரணத்துக்காக அநேகனும் மேற்கண்ட பாடலைப் பாடி வைத்தான். ஆனால், ‘தூணிலும் இருப்பான் துரும்பிலும் இருப்பான்’ என்று கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருந்த கூட்டத்துக்கு மத்தியில் தூணிலும் துரும்பிலும் அல்லாமல் அண்டம் முழுக்கவும் நிறைந்திருப்பது அணு மட்டுமே என்றால் அவனைக் கும்பிடவா செய்வார்கள்? ஏற்கனவே இருந்த பைத்தியக்காரன் என்ற பட்டத்தைத் தாண்டி தேசத்துரோகி, மதத்துரோகி என்ற பட்டத்தைக் கட்டி அவனை அந்த யுகத்திலிருந்தே வேறு யுகத்திற்கு வழியனுப்பப் பார்த்தார்கள். தீர்க்கதரிசியான அநேகனுக்கு இதுவும் தெரியாமல் இல்லை. அப்படி அந்த அறிவு ஜீவிகள் அழிக்க வரும்போதுதான் சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு செய்தியை அறிவித்தான். கொஞ்சம் துணுக்குற்ற அறிவாளிகள் சற்று பொறுத்தனர். ‘எல்லாம் முடியும் அணுவால்’ என்ற தத்துவத்தை அவன் அப்பொழுதுதான் முன் வைத்தான். ஆனால், ஏற்கனவே அவன் பேசிய பைத்தியக்காரத் தனமான சொற்களுள் இதுவும் ஒன்று என்ற முடிவுக்கு அவர்கள் வருவதற்கு அதிக நேரத்தையோ சிரமத்தையோ எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் சற்று யோசித்தார்கள். அதன் விளைவாக உயிரை எடுக்கும் முடிவு சற்று தள்ளி வைக்கப்பட்டது. இப்பொழுதைக்குச் சிறைசெய்து வைக்கலாம் என்ற முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அந்த முடிவுக்கு அவர்கள் வந்ததற்கான காரணம் அநேகனின் பைத்தியக்காரத் தனமான பேச்சுக்கள் மக்கள் மத்தியில் பரவிவிடக் கூடாது என்பதற்காக மட்டும்தான்.

ஆனால், அந்த அறிவு ஜீவன்களில் ஒரு ஜீவனுக்கு மட்டும் அநேகனைக் கொல்லவோ அல்லது சிறைபிடிக்கவோ துளியும் விருப்பம் இல்லை. அநேகனின் வார்த்தைகள் அந்த ஜீவனின் உள்ளத்தில் என்னமோ செய்து கொண்டிருந்தன.

‘அனன்யா! என் வார்த்தைகளை இந்த உலகம் ஏன் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறது? ஏன் என் கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது? நான் உண்மையிலேயே பைத்தியக்காரன்தானா? இவர்களுக்கு துரோகம் செய்ய நினைக்கிறேனா? சொல் அனன்யா… இவர்களை நான் அழிக்க நினைக்கிறேனா? ஈ, எறும்புக்குக் கூட ஊறு செய்ய நினைக்காத என்னை இவர்கள் தேசத்துரோகி என்கிறார்கள்… மதத்துரோகி என்கிறார்கள். நீயாவது சொல் அனன்யா.’

சிறைக் கம்பிகளுக்குள் இருந்துகொண்டு தன்னிடம் அநேகன் முறையிடுவது போன்றே சதா சர்வ காலமும் அனன்யா நினைத்துக் கொண்டே இருந்தாள். மலர்கள் மலர்வது போன்றோ அல்லது பொழுது விடிவது போன்றோ அவளுக்குள் பலப்பல உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டன அநேகனைப் பற்றிய நினைவுகள். அநேகன் அழிவில்லாதவன். அவனால் இந்த உலகுக்கு எவ்வளவோ பெரிய நன்மைகள் காத்துக் கிடக்கின்றன என்ற சிந்தனை மட்டும் அவளை ஆட்கொண்டது. அதனால் அநேகனைக் காப்பாற்றியே ஆக வேண்டும் என்று நினைத்தாள். ஆமாம்… நான் யார் அவரைக் காப்பாற்ற? அவர் நினைத்தால் அந்த இரும்புக் கம்பிகள் எம்மாத்திரம்? இல்லையென்றால் அந்த இரும்புக் கம்பிகள் அவரை என்னதான் செய்துவிட முடியும்? ஆனால், சில யோசனைகளை அநேகனிடம் முன்வைக்க விரும்பினாள் அனன்யா.
இருண்டு கிடக்கும் அந்த மக்களிடம் ஒளியைப் பாய்ச்சிவிட விரும்பினாள். ஆனால், அப்படி நினைத்ததால்தானே அநேகனும் சிறைக் கம்பிகளுக்குள் கிடக்கிறான். அந்த நினைப்பு வந்ததுமே இவளுக்கும் லேசாக அச்சம் வர ஆரம்பித்தது. ஆனாலும் துணிந்தாள்.

இரவோடு இரவாக அநேகனைத் தேடி ஓடினாள். அவனை வெளியே எடுக்கும் உபாயங்களை மூச்சிரைக்கும்படித் தொடர்ந்து கூறினாள். ஆனால், இத்தனை மணிநேரப் பேச்சை அவன் செவிமடுத்தானா என்பது தெரியவில்லை. அவனது சிந்தனை வேறு எங்கோ இருந்தது. திடீரென அலறினான்.

‘என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்…. என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்…’

அனன்யா ஒரு கணம் திகைத்து நின்றாள். அநேகன் பேராபத்திலிருந்து விடுபட்டவன் போல மீண்டான். எதிரே யாரோ நிற்பதைப் பார்த்த அவன் ‘என் மக்கள் அழியப் போகிறார்கள். கடல் பொங்கி வருகிறது’ என்று திரும்பத் திரும்பக் கத்தினான். ஆனால், இந்தப் பேச்சை அனன்யாவாலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், தான் வந்த காரியத்தைச் செயல்படுத்த முனைந்தாள். ‘எல்லாம் முடியும் அணுவால்’ என்று கூறினீர்களே…. அணு உங்களைக் காப்பாற்றாதா? நிச்சயம் காப்பாற்றும். இருண்டு கிடக்கும் எங்கள் வீடுகளில் ஒளியேற்றுங்கள். உங்களுக்கும் விடுதலை கிடைக்கும்’ என்றாள். ‘உங்களுக்குத் தேவை இந்த ஒளிதானே? மக்கள் இல்லையே? உடனே ஏற்பாடு செய்கிறேன்’ என்று கூறினானே தவிர அவன் மனசாட்சி அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை. முதலில் இந்த மக்களைக் காப்பாற்றியாக வேண்டும். அதனூடாக இவர்களுக்கு ஒளி கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். ‘எனக்குப் பதிலாய் என் உருவத்தில் நீ இந்தச் சிறைக்குள் இரு. நீ அப்படி இருந்தால் என் பணி தடைப்படாமல் இருக்கும்.’ அனன்யா இதற்கு ஒப்புக் கொண்டாள். இது தனக்குக் கிடைக்கும் யுகங்கள் பல கடந்த வாய்ப்பு என்று எண்ணிக் கொண்டான் அநேகன். ஒற்றைக் கல்லில் இரட்டை மாங்காய் அடிக்க முனைந்தான்.

ஒரு புறம் கடல் சூழ்ந்து வரும் பேராபத்தைத் தடுத்தாக வேண்டும். மறுபுறம் இவர்கள் இல்லங்களில் / உள்ளங்களில் ஒளி பெறச் செய்ய வேண்டும். அதற்கும் அணுவையே பயன்படுத்த எண்ணினான். வாழ்வதும் வீழ்வதும் அணுவால் மட்டுமே என்பதால் அணு ஆற்றலையே அவன் பயன்படுத்தத் துணிந்தான். வான் முட்டும் ஒரு திரையொன்றைக் கடலுக்கு வேலியாக்கினான். குன்றம் ஏந்திக் காத்தவன் போல அந்த யுகத்து மக்களை ஒருவர் விடாமல் காப்பாற்றினான். உபரி ஆற்றலில் வீடுகளுக்கெல்லாம் பகல் போலவே ஒளியைப் பாய்ச்சினான். அறிவாளிகளின் இல்லங்களிலும் அவ்வொளி பாய்ந்தது.

அது வரை இருந்த பைத்தியம் இப்போது கடவுளானான். அனன்யா அவனின் பிச்சியானாள். ஆதியுகத்தை அப்படியே கலியுகமாக்கினான் அநேகன். ஆனால், யார் இப்போது கடவுளாகப் போகிறார்கள்?

2012-02-10T09:31:00.002-05:00

புறநானூற்றில் மாற்று அடையாளங்களும்

சாதியச் சொல்லாடல்களும் - மு.இரமேஷ்

கட்டுரையைப் படிப்பதற்கு முன்பாக:

எனது நண்பரும் மிகச்சிறந்த படிப்பாளியும் படைப்பாளியுமான பேராசிரியர் மு.இரமேஷ் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை தமிழ்ச்சூழலில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. தோழர் இரமேஷ் போன்ற ஒரு சமூகச்சிந்தனையாளரை என் வாழ் நாளில் இது வரை நான் சந்தித்ததே இல்லை. இப்படிச் சொல்வதன் காரணம் உங்களுக்கு நிச்சயம் தெரிய வேண்டும். அப்பொழுதுதான் இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் சமூகத்தில் நமது இடம் என்னவாக இருக்கிறது என்பது குறித்தும் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

சிறு பத்திரிகைகளில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். சேலம் அரசு கலைக்கல்லூரியில் உதவிப்பேராசிரியராகப் பணி புரிகிறார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இயற்கையால் அவரது பார்வை பறிக்கப்பட்டவர். இருந்தும் தொடர்ந்து வெகு உற்சாகத்தோடு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். இலக்கியங்களைப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவரது இந்தக் கட்டுரையை இந்த வலைப்பூவில் அவரின் விருப்பப்படி வெளியிடுவதை நான் மிகவும் பெருமையாகக் கருதுகிறேன். மேலும் அவர் எழுதி நான் தட்டச்சு செய்ததல்ல இந்தக் கட்டுரை. அவரே தட்டச்சு செய்து என் மின்னஞ்சலுக்கு அவர் கைப்பட அனுப்பியது. இதில் எந்த ஒரு எழுத்தையும் நான் திருத்தம் செய்யவில்லை. இது புத்தகமாக வெளிவரும் போது திருத்திக் கொள்வதே நலம் என்று நான் கருதியதால் இதில் வரும் சிறு சிறு பிழைகளை அப்படி இருக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன். இது தோழர் இரமேஷ் அவர்களின் முற்போக்குச் சிந்தனையான பின் நவீனத்துவக் கண்ணோட்டத்தில் எழுதப்பட்ட எழுத்து. அவர் கைப்பட தட்டச்சு செய்த எழுத்து. அவரது தொடர்பு எண்: 9942197838.

அவரது கவிதைத் தொகுப்புகள்:

1. மழையில் கறையும் இரவின் வாசனை

2. வார்த்தைக்குள் சிக்காத இரவின் உயரம்

3. என் தேசத்து ஜதிகள்

சிறுகதைத் தொகுப்பு:

1. நிழல் சுடுகிறது

கட்டுரைத் தொகுப்புகள்:

1. காட்சியதிகாரம்

2. கவிதையியல் மறுவாசிப்பு

3. வரலாற்றுப் பன்மையும் தேசிய ஒடுக்கமும் (விரைவில் வெளிவர உள்ளது)

தனது பணிகளுக்கு இடையிலும் மிகுதியான நேரத்தை இலக்கியத்திற்கென்று அர்ப்பணித்திருக்கிறார். இனி நீங்கள் இக்கட்டுரையைப் படிக்கத் தடையேதும் இல்லை.......

சைவசமயப் பண்பாட்டுக் களத்தையும் மொழிவழி அரசியல் களத்தையும் இணைத்து ஏக தமிழ் மைய கருத்தியலை உருவாக்கியதில் சாதிய இந்துக்களின் பங்களிப்பு இன்றியமையாதது. இந்த ஏக தமிழ் மையக் கருத்தியலுக்கு அடிப்படையான ஒரேப்பண்பாடு ஒரே அரசியல் என்பனவற்றை பழந்தமிழ் பனுவல்களிலிருந்துப் பெற்றனர். இறையனார்கலவியல் போன்ற உரைமுயற்சிகள் முன்னதற்கும் புறநானூறு உள்ளிட்ட இலக்கியங்கள் பின்னதற்கும் சான்றுகளாகின்றன

“தெளிவு, உறுதி, இறுதி, உண்மை போன்றவற்றையும் மையம் நிர்ணயம் முழுமையென்பனவற்றையும் ஓயாமல் வலியுறுத்தும் ஆதிக்கக் கருத்தியல்களுக்கும் கேள்விகளின்றி ஒப்படைப்பையும் முழுநம்பிக்கைகளையும் கொண்டு இயங்கும் பொதுக்கலமதிப்பீடுகளுக்கும் இடையில் உள்ள நுன் இணைப்புகள் கேள்விமறுப்பு, ஆய்வுமறுப்பு என்பவற்றின் மூலமே உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த நுன் இணைப்புகளை துண்டித்து கேளவிகளை பெறுக்கும் சொல்லாடல், கதையாடல், எடுத்துரைப்பு என்பனவற்றை உருவாக்கும் செல்தான் சமூகத்தை அறம் சார் அரசியல் நோக்கி நகர்த்தக் கூடியது.” (பிரேம்ரமேஷ் கட்டுரையும், கட்டுக்கதையும் ப.2.)

இக்கருத்தின் அடிப்படையில் புறநானூற்றில் உள்ள மாற்று அரசியல் அடையாளங்களையும், சாதிய பண்பியல் கூறுகளையும் சுட்டுவதன்மூலம் தமிழில் உள்ள பண்மை தண்மைப் புலனாகும்.

புறநானூறு முன் வைக்கும் அடையாள அரசியலும்

நிறுவன அலகுகளும் :

தமிழில் உள்ள பன்மையானதும் அதே சிக்கலானதும் அடையாளங்களைப் பேச புறநானூற்றைத் தேர்ந்தெடுக்க பலகாரணங்கள் உண்டு. அவற்றுள் குறிப்பிடத் தக்க ஒன்று அதன் நேரடியான வெளிப்பாட்டுத் தண்மையே ஆகும். அடையாளரசியல் என்பதை சமூகப் பண்பாட்டு களம் என்றும் நிறுவன அலகுகள் என்பதை அரசதிகாரமையங்கள் என்றும் முதலில்புரிந்துக் கொள்வது நமக்கு முன் நிபந்தனையாகிறது.நிலக்கிழார்கள்,குறுநிலமன்னர்கள்,பெருவேந்தர்கள் என படிநிலைத் தண்மைக்கொண்டதாக அரசதிகார நிறுவனங்கள் தோற்றம் கொண்டிருந்தன. “சீறூர்மன்னர், முதுகுடிமன்னர், குறுநிலமன்னர், வேந்தர்” மாதைய்யன் குறிப்பிடுவதும் இதனோடு இணைத்து எண்ணத்தக்கது. (சங்ககால இனக்குழுச்முதாயமும் அரசுருவாக்கமும்)”. இப்படி தன்மைக் கொண்ட அரசதிகார உருவாக்கம் நிலவளம், நிலயெல்லை இவற்றைஅடிப்படையாகக் கொண்டவை. எல்லையை அடிப்படையாக் கொண்டவை பேரரசுகளாகவும், வளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை குறுநில அரசுகளாகவும் தோன்றின.

குறுநிலமும் அதன் அலகும்,,,,,

குறுநிலம் என்ற தொடர் அரசதிகார வரம்பை சுட்டும் சொல்லாடலாகும். அடர்காடுகளையும், மலைகளையும் ஆண்டோர் குறுநிலமன்னர்களாவர். வறட்சியாலும், செழிப்பாலுமான இயற்க்கை வளத்தை மட்டும்அடிப்படை அலகாக கொண்டு இயங்கியவை இவை. இதனால் இம்மக்களது வாழ்க்கைமுறை இணக்குழுத் தண்மையுடையதாக இருந்தது. இன்னும் சொல்லப்போனால் குறுநிலரசுகளை இனக்குழு அரசுகள் எனச்சொல்லுவதற்கும் வாய்ப்பு உண்டு. இயற்க்கைவளமே இவர்களுக்கு அடிப்படையானதால் கூட்டுண்ணும் பண்பும், கொடைப் பண்பும் இவர்களிடத்தில் மிக்கிருந்தது. அகழிகளையோ, பிற காவலரண்களையோ, படைகளையோ படைக்கருவிகளையோ செயற்கையாக பெறுக்குவதற்கான வாய்ப்பினை இவர்கள் வாழ்ந்த நில அமைப்பு இவர்களுக்கு வழங்கவில்லை. பேரரசுகள் நில எல்லையை அடிப்படையகாக கொண்டு தோற்றம்பெற்றன. ஊர்களை எரியூட்டல், வளங்களை சூரையாடல், மகளிரின் கருவறுத்தல், மயிற் அருத்தல் போன்றவை எல்லை விரிவுப்படுத்துவதற்கான போர் உத்திகளாக இருந்தன. வேள்வி செய்தலும், யூபம் நாட்டலும் கூட போர் நெறியின் ஒரு பகுதியாகவேப் பேணப்பட்டது. புறம் 4,6,7,8,15, 16,23,25... ஆயுதசாலைகள், படைக்கொட்டில்கள் உள்ளிட்ட பெறும் படைகளை வைத்திருந்ததோடு துணைப்படைகளையும், கூலிப்படைகளையும் வைத்துக்கொண்டிருந்தன. சேரருக்கு நாஞ்சில்வள்ளுவன்,புறம் 140... வயமான்பிட்டனும் புறம் 170... பாண்டியருக்குநாளைக்கிழவன் நாகனும், ஈந்தூர்தோயன்மாறனும் அவ்வப்போது உதவியுள்ளனர். இவற்றைக்காட்டிலும் துணைப்படைக்கு நேரடியான சான்றாக திருக்கோயிலூரையாண்ட மலையமான் திருமுடிக்காரியைக் கொள்ளலாம். இராச சுயம் வேட்ட பெறுநர் கிள்ளிக்கு ஆதரவளித்து சேரனை வெற்றிக் கொணடதும் புறம் 123... சேரனுக்கு ஆதரவாகச் சென்று வல்வில் ஓரியைக்கொன்று கொல்லிமலையைச் சேரனுக்கு பெற்று தந்ததும். புறம் 155... சோழன் ஏனாதித் திருக்கண்ணனை அரியணையில் அமரச் செய்ததும், புறம் 178... மலையமான் திருமுடிக்காரியின் தலைமையில் இயங்கிய துணைப்படையாகும். சீறூர் தலைவர்கள் கூலிப்படையாக இயங்கியுள்ளனர். இவர்கள் நிரந்தர பணியாளர்களாக இல்லாமல் வேலை முடித்து கூலிப்பெற்றுத் திரும்பிவிடுவர். புறம் 302 308 317 323 326... இதனை தன்னடை என்கிறது புநானூறு. தன்னடை நல்கல் வேந்தர்கு கடனே என்கிறார் பொன்முடியார். நன்னடைநல்கல் வேந்தர்கு கடனே என்பது ஔவை. சு. துரைசாமி பிள்ளை பதிப்பில் உள்ள பாடபேதம் என்றும், உ.வே.சா. உரையை மேற்கோள் காட்டி தன்னடை நல்கல் வேந்தர்க்கு கடனே என்பதை நிறுவும் பெ. மாதைய்யன் கருத்து ஒப்புநோக்கத்தக்கது. தன்னடைப் பெற இயலாத காலங்களில், சீறூர் தலைவர்கள் அதாவது கூலி படைஞ்ஞர்கள் தங்களது வாளை விற்று வயிற்றுப் பிழைப்பை நடத்தியுள்னர். புறம் 316 317... பெருவேந்தர்கள் பெரும் பெரும்படைகளை வைத்துக்கொண்டு பலநிலைப்பட்ட சிறு குறு நிலவளங்களை அழித்துள்ளனர். இவ்வாறு அழிப்படும் சூழலில் பெருவேந்தர்களுக்கு எதிரான தங்களது அடையாளரசியலை முன்னுறுத்தியுள்ளனர்.

அடலரும் துப்பின் ----

------குருந்தே முல்லையென்று

இந்நான்கல்லது பூவும் இல்லை

கருங்கால்வரகே இருங்கதிர் திணையே

சிருக்கொடிக்கொல்லே பொரிக்கிழர் அவரையோடு

இந்நான்கல்லது உணாவுமில்லை

துடியன் பானன் பறையன் கடம்பன் என்று

இந்நான்கல்லது குடியுமில்லை

ஒண்ணாத் தெவ்வர் முன்னின்றுவிளங்கி

ஒளிரு ஏந்தும் மறுப்பின் களிறு எறிந்து வீழ்ந்ததென

கல்லே பரவினல்லது

நெல்லுகுத்துப் பரவும் கடவுளும் இலவே. (புறம் 335., மாங்குடிக்கிழான்.)

பூக்கள், உணவுகள், குடிகள், நம்பிக்கையென தங்களது பெருவேந்தர்களுக்கு முன்னிலையில் சிறுக்குழுக்கள் எதிர்ப் பண்பாட்டரசியலை முன்னிருத்துகின்றனர். நெல்லுகுத்துப் பரவும் கடவுளும் இலவே எதிர் பண்பாட்டுஅரசியலின் உச்சமாகக்கருதலாம்.

அலிதோதானே பாரியதுப் பரம்பே

நலிகொள்முரசின் மூவிரும் முற்றினும்

உழவர் உழாதன நான்கு பயனுடைத்தே

ஒன்றே சிறு இலை வெதிரின் நெல் விலையுமே

இரண்டே தீம்சுலைபலவின் பழம் உழ்குமே

மூன்றே கொழுங்கொடி வள்ளிகிழங்குவீழ்குமே

நான்கே அணிநிற ஓரிப்பாய்தலின் மீது அழிந்து

தினிநெடுங்குன்றம் தேன்சொரியுமே. (புறம் 109.கபிலர்.)

சிறுக்குழுக்களின் அடையாளரசியலும் நான்கு என்ற எண் கவனத்திற்குரியது.

களிறு மென்றிட்ட கவளம் போல

நறவுப் பிழிந்திட்ட கோதுடை சிதரல்

வாரசும் பொழுகும் முன்றில்

தேர்வீசு இருக்கை நெடியோனகுன்றே. (புறம் 114.(கபிலர்.)

பெருவேந்தர்களின் களிறுகள் சாறுப்பிழிந்திட்ட கரும்புச்சக்கைபோல நிலத்தை பாழ்ப்படுத்திவிட்டன என்கிறது இப்பாடல். பெருவேந்தர்களது படைவளத்தைப் பாடும் புலவர்கள் சிறுகுறுநிலக்குழுக்களின் நிலவளங்களைப் பாடியுள்ளனர்.

மட்டுமல்லாது ஆசாகு எந்தை யாண்டுளன் கொள்ளோ

இனி பாடுனரும் இல்லை பாடுனர்கு ஒன்று

ஈகுனரும் இல்லை பனித்துரைப் பகன்றை

நரைகொள் மாமலர் சூடாது வைகியாங்கு பிறர்க்கு

ஒன்று ஈயாது வியும் உயிர்தவ பலவே. புறம் 235. (ஔவையார்.)

இவ்வாறு பல கொடைப் பண்புகளையும் மிகுத்துப்பாடியுள்ளனர். சிறுகுறு அரசர்களின் நிலவளம், கொடைநலம் ஆகியப் பண்புகளிலிருந்து அவர்கள் நிலத்தோடும், நிலம்சார் மக்களோடும் கொண்டிருந்த உறவு புலனாகிறது. இச்சிறுகுறுநில குழுக்களையழித்து ஒற்றைப் பேரதிகாரத்தை நிறுவ ஒவ்வொரு வேந்தரும் முயற்சித்துள்ளனர். பெருவேந்தர்களின் இம்முயற்சி ஒற்றைத் தமிழ் மையத்தை நிறுவுவதற்க்கானவை. மூவேந்தர்கள் மட்டுமே நேரடியாக தமிழோடுத் தொடர்புப் படுத்திப் பேசப்படுகின்றனர். புறம்.19,50... “பெருங்கோயில், பெருங்கோட்டை, பெரும்படை, பெரும் நகரம் பின்பு பெரும் வன்முறை பெரும் அடக்குமுறை, இவையாவும் தமிழின் மரபுக்கு, தமிழ் தொன்மை சிந்தனைக்கு எதிரானவை. தமிழ் நிலவாழ்வின் பன்மையை அழித்து தமிழ் சமூகங்களின் விடுதலை உணர்வை அறப்பற்றை ஒழித்து தாமே தமிழின் தனியடையாளமாகும் என்று சொல்லிக்கொண்டவை இந்த வன்முறை மரபுகள்.” என்கிற பிரேம் ரமேஷின் கருத்தும் எண்ணத்தக்கது.

சாதியச்சொல்லாடல் :

பண்டைய தமிழகம் இன்று இருப்பதை போல ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட பகுதியாக இல்லாமல் சிறுசிறுக் குழுக்களாக இருந்தது. இதையொத்த கருத்தையே க. கைலாசபதி குறித்துள்ளார். (வீரநிலகவிதை ப.183.) கருத்தியல் அடிப்படையிலான சாதி மதம் போன்ற வடிவில் அமைப்பாக திறலுவதற்கான முயற்சி, தமிழின் தொன்மை சிந்தனையில் காணப்படவில்லை. அது பேரரசு உருவாக்கத்தோடு தொடர்புடையது. பெருவேந்தர்களின் பார்ப்பனிய தொடர்பால் காலூன்றியது எனலாம். சங்க காலத்தில் சமயம் என்ற ஓர் அமைப்பு பெரிய அளவில் இல்லையென்றாலும் அமைப்பாக்கத்திற்கான முயற்சியைக் காணமுடிகிறது. வைதீகத்தின் சார்பாக கவுணியன் விண்ணன்தாயன் உள்ளிட்டோரும் பிற பௌத்த சமயத்தாரும் வாதிட்டு உள்ளனர். (புறம்.166...கோவூர்கிழார்.) இதனை அமைப்பாக்க முயற்சிக்கான சான்றாக கொள்ளலாம்.

புனிதம், தீட்டு என்கிற சாதிய ஒடுக்குமுறைக் கருத்தியலே பார்ப்பனிய சமயத்தின் மூலம் வந்ததாகும். சாதி என்ற சொல் தமிழ் சொல்லாக இல்லாதது போலவே சாதியம் என்கிற கருத்தும் தமிழ் நிலத்தில் தோன்றவில்லை. “கங்கைச் சமவெளியில் இந்தோ ஆரியப் பார்ப்பனிய பண்பாட்டுக் குழந்தையான சாதியம் தோன்றியது.” என குரியே குறிப்பிடுகிறார். “ஆரியரின் ஆயுத படையெடுப்போ கருத்துருவ மேலாதிக்கமோ தோன்றும் வரையில் அந்த அந்த பகுதிகளில் சாதியம் இல்லை.” தீபங்கர் குப்த்தாவின் இக்கருத்து இனைத்து நோக்கத்தக்கது. சாதியென்பது தொழிலடிப்படையில் தோன்றியதாக நம்புகின்றனர். அந்தனர், அரசர், அளவர், இடையர், இயவர், உப்புவணிகர், உமனர், உழவர், எயிற்றியர், கடம்பர், கடைசியர், கம்மியர், களவர், கிணைஞர், கிணைமகள், குயவர், குறத்தியர், குறவர், குரும்பர், கூத்தர், கொல்லர், கோசர், தச்சர், துடியர், தேர்பாகர், நுழையர், மோரியர், பரையர், பாடினி பானர், பானிச்சி, புலையர், பொன்செய் கொல்லர், பூவிலைப்பெண்டு, பொதுமகளிர், பொருணர், மடையர், மழவர், மறத்தியர், மறவர், மோரியர், யாழ்புலவர், யானைபாகன், யானைவேட்டுவன், வடுகர், வண்ணாத்தி, வணிகர், வலைஞ்ஞர், விலைப்பெண்டீர் வேடர்.” (உ.வே.சா.பதிப்பு புறம் ப.672). புறநானூற்றில் சாதி என்கிற உ.வே.சா.வின் இப்பட்டியல் கவனத்திற்குரியது. தொழில் குழுக்களோடு மோரியர், கோசர் ஆகிய அரசுகளையும் சாதியென்று எழுதியுள்ளார். தொழிலாளர்களைச் சுட்ட தமிழில் குடியென்ற சொல் இருந்தபோதிலும் இச்சொல்லை மிக கவனமாக தவிர்த்திருக்கிறார். புறநானூற்றில் குடியென்றசொல் 30 இடங்களில் நேரடியாக வந்துள்ளது. குடும்பம், பரம்பரை, அரசு, தொழில் ஆகிய பொருள்களில் ஆளப்படுகிறது. புனிதம், தீட்டு என்கிற கருத்தியல் தொழிலாளர்களைத் தொடர்ந்து இழிவுப்படுத்துகிறது. தமிழில் உள்ள புலையன், புலைத்தி, இழிசினன் இவ்வகைப்பட்டதாகும். “எந்த நாகரிகச் சமுதாயத்திலும், தொழில் பிரிவினையோடு தொழிலாளர்களையே செயற்க்கையாக தனித்தனிப்பிரிவாக்கியதில்லை.” (அண்ணல் அம்பேத்கர் சாதிய ஒழிப்பு.. ப-42.) என்று அடையாளங் காணுகிறார் அண்ணல். “புலையர் என்பதற்கு பறைக்கொட்டுபவர், பிரமனின் நாபியிலிருந்து தோன்றியவர்கள்” என்று பொருளுரைக்கிறது அபிதானசிந்தாமணி. (ப-1628.) புலையன் என்பதற்கு ‘சண்டாளன்’ எனப் பொருளுரைக்கிறது (ந. கதிரவேற்பிள்ளை தமிழ்மொழி அகராதி ப-1066.) “கட்டில் நினக்கும் இழிசினன் கையது போழ்தூண்து ஊசியின் விரைந்தன்று மாதோ.” (புறம் 82.) கட்டில் நினக்கும் தொழிலாளியை ‘இழிசினன்’ என்றது மேலும் ஆய்வுக்குரியது. இக்காலத்தில் தாழ்த்தப்பட்டோரைக் குறிக்கும் ‘தலித்’ என்றசொல்லுக்கு நேரான தமிழ் சொல் ‘புலையர்’ என்பதாகும். இச்சொல் புறநானூற்றில் ஐந்துப் பாடல்களில் இடம்பெற்றுள்ளது. “துடியெறியும் புலையஎரிகோள் கொல்லும் இழிசின,” (புறம் 287.) “முருகுமெய்ப்பட்டப் புலைத்தி போல.”(புறம் 259.) “புல்லமத்திட்ட சில்வீழ்வல்சி புலையன் ஏவபுல் மேல் அமர்ந்து.” (புறம்360.) “பலர்ப்படு கூவல் புலைத்தி தோண்டி நாளும் புலைத்திக்கழீய தூவெள்ளருவை”(புறம் 311) துடியர், பறையர், வண்ணார், வள்ளுவர், வெட்டியான் ஆகியோரை புலையர் என அருவறுக்கிறது புறம். இதனையே பஞ்சமர் என அருவறுக்கிறது வடக்குப்பார்ப்பனியம். “பஞ்சமர் எனச்சொல்லப்படுவது யாரையென்பதே நமக்கு சரியாய் ஆதாரத்தின் மூலம் தெரிந்துக் கொள்ளக்கூடவில்லை. வழக்கில் சக்கிலி, பறையன், வண்ணான், நாவிதன், பள்ளன், குடும்பன், சாம்பன், வள்ளுவன் சிற்சில இடங்களில் தீயர், ஈழவர், நாடாரையும்மே சேர்த்து மேலே சொல்லப்பட்ட பிராமன சத்திரிய, வைசிய, சூத்திர ஆகிய நான்கு வருணத்தாரும் மேலே கண்டமுறைப்படி கொடுமையாக நடத்தப்படுவதை பார்க்கிறோம். இவர்களையே பஞ்சமர்கள் என்று சொல்லுவதையும் கேட்கிறோம். அப்படி நடத்தின போதிலும் சூத்திரர்கள் எனச் சொல்லப்படுகிற நாம் தாழ்ந்தவர்களா, பஞ்சமர்கள் என்று சொல்லப்படுகிற அவர்கள் தாழ்ந்தவர்களா, என்பதை யோசித்துப் பார்த்தால் பஞ்சமர்களை விட சூத்திரர்கள் தாழ்ந்தவர்கள் என்பது தெரியவரும். மேலே கூறப்பட்ட படி சூத்திரர் என்பதற்கு ஆதாரப்படி, ‘தாசிமகன்’ என்பதுதான் பொருள். தத்துவமாய்ப் பார்த்தால் பறையன் சக்கிலியை விட தாசிமகன் தாழ்ந்தவன் என்பதுதான் எனது தாட்ப்பரியம்.” (தந்தைப்பெரியார் பறையன் பட்டம் போகாமல் ப—4.)

காரைக்குடி சில்லா முதல் மாநாடு மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சாதியக்குழுக்கள் விதிக்கப்பட்டத் தொழிலிருந்து விலகிவிட்டால் ஆக்கமைய்யங்களின் சுகபோகம் பாதிக்கும் என்பதனால் சுத்தம் அசுத்தம் என்கிற கருத்து பரப்பப்பட்டு சாதியமைப்புக் காக்கப்படுகிறது. பரம்பரைத் தொழில் அல்லாத வேறு எந்தத் தொழிலையும் செய்வதற்கு அந்தத் தொழிலுக்கு ஆட்கள் தேவையாக இருந்தபோதிலும் கூட இந்துக்களை சாதியமைப்பு அனுமதிப்பதில்லை. தன் சாதிக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட தொழிலை தவிர வேறு புதிய தொழிலை மேற்கொள்வதைவிட பட்டினிக் கிடப்பதேமேல். என்று ஒரு இந்து இருப்பதற்கு சாதியமைப்புதான் காரணம்”. என்கிற அண்ணல் அம்பேத்கரின் கருத்து மிகப் பொருத்தமானது. (சாதிய ஒழிப்பு-43.) புறநானூறுக் குறிப்பிடும் புnwயர் என்கிற கருத்தாக்கம், ஆரியர் தமிழரோடு கலந்த பிறகே ஏற்ப்பட்டிருக்கவேண்டும். “சாதியத்தை ஓரிணவகைப்பட்ட சித்தாந்தமாக காண இயலாது. இரண்டுவகையினங்களின் நீன்ட வரலாற்றுப் போக்கு இரத்தக்கலப்புக்கும், பண்பாட்டுக்கலப்புக்கும் உள்ளாகி இருப்பதை யாரும் மறுக்க இயலாது. மேலும் சாதியம் என்றும் நாம் குறிப்பிடும் பல்வேறு தனிதன்மைகளின் கூட்டு நிகழ்வானது ஆரியரும் திராவிடரும் கலந்து வாழும் பகுதியில் காணப்படுகிறது.” என்கிற கோ. கேசவனின் (சாதியம் ப.63.) இக்கருத்தும் தமிழின் சாதிய சொல்லாடலையறியத் துணைசெய்கிறது. நிறைவாக தமிழென்பது சிலர் கருதுவதை போல எளிதானதாகவோ, ஒற்றைத் தன்மைக் கொண்டதாகவோ இல்லை. பல்லினக்குழுக்களின் குடிநிலரசுகள்-பேரரசுகள், இனக்குழுக்கள்—சாதியக்குழுக்கள், ஆற்றல்வழிபாடு—உருவவழிபாடு, வைதீகம்—அவைதீகம் என இவ்வாறு அரசியல் வடிவிலும், பண்பாட்டுவடிவிலும்,இணைமுரன்களாலான அதிசயம் தமிழென்பதை புறநானூறு காட்டுகிறது.

பயன்பட்டவை :

அபிதான சிந்தாமணி.ஆ. சிங்காரவேலு முதலியார் சீதை பதிப்பகம் 10ஆம் பதிப்பு 2010 சென்னை.

கட்டுரையும் கட்டுக்கதையும் பிரேம்-ரமேஷ் மருதா வெளியீடு முதல் பதிப்பு 2006.
சங்ககால இனக்குழுச் சமுதாயமும் அரசு உருவாக்கமும் பெ. மாதையன் பாவை வெளியீடு முதல் பதிப்பு 2004.
சாதியம் முனைவர் கோ. கேசவன் சரவணபாலு பதிப்பகம் முதல் பதிப்பு 1995.
சாதி ஒழிப்பு அண்ணல் பி. ஆர். அம்பேத்கர் வெளியீடு துடி இயக்கம் 2007.
சாதியும் பால்நிலைப் பாகுபாடும் உமா சக்கரவர்த்தி தமிழில் வ. கீதா.

பாரதி புத்தகாலயம் முதல் பதிப்பு 2008.

தமிழ் மொழி அகராதி நா. கதிரைவேற்பிள்ளை சாரதா பதிப்பகம் 6.ஆம் பதிப்பு 2011.
பரையன் பட்டம் போகாமல்....தந்தை பெரியார் பெரியார் திராவிடர் கழக வெளியீடு முதல் பதிப்பு 2010.
புறநானூறு பாகம் 1. நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் மூன்றாம் அச்சு 2007.
புறநானூறு பாகம் 2. நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் மூன்றாம் அச்சு 2007.
வீரநில கவிதை கா. கைலாசபதி குமரன் புத்தகநிலையம்

தற்காலப் பார்வையில் திருக்குறளின் அநீதிகள்

2011-09-14T12:30:00.000-04:00

இந்தியத் திருநாடு வள்ளுவர் காலத்திருந்த மன்னராட்சி முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்டு மக்களை மக்களே ஆளும் மக்களாட்சி முறை (அ) குடியாட்சி முறை சென்ற நூற்றாண்டில் நடைமுறைக்கு வந்துவிட்டது. ‘மாற்றம் என்பது மானுடத் தத்துவம்’ என்பார் கவியரசர் கண்ணதாசன் அவர்கள். எல்லாக் காலத்துக்கும் நிலைபெற்ற உண்மைகள்/நீதிகள் என்று ஒன்றுமே இல்லை. உண்மைகளும் நீதிகளும் காலத்துக்குக் காலம் இனத்துக்கு இனம் மொழிக்கு மொழி மாநிலத்துக்கு மாநிலம் நாட்டுக்கு நாடு மாறும் தன்மை கொண்டன. அதாவது, மாற்றம் என்பதே மாற்றம் இல்லாதது. இதில் உலகப் பொதுமறை, பொய்யாமொழி என்று நாம் வாயாறப் புகழ்ந்து மார்தட்டிக் கொண்டிருக்கும் திருக்குறள் மட்டும் விதிவிலக்கல்ல. ஒரு படைப்பாளன் தான் வாழும் காலத்தைத்தான் பிரதிபலிக்கிறானே ஒழிய நிலைபெற்ற உண்மையை அல்ல.

தமிழ்ச் சமூகத்தில் ஆகச்சிறந்த இலக்கியங்களில் தலையாயது திருக்குறள். தமிழ் மறை என்று மிக மிக உன்னத நிலையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மீது குற்றம் சுமத்துவதா? என்ற கேள்வி நம்மில் பலருக்கு எழலாம்.

உன்னதமான ஒரு கலைஞனை – அற்புதமானதொரு படைப்பாளனை, தமிழனை உலகப்பரப்பில் தலை நிமிரச் செய்ததில் மிகப்பெரும் பங்காற்றியிருக்கும் ஒரு புனிதனைக் கறைபடுத்தலாமோ என்கின்ற வாசிப்பாளராகிய உங்களுடைய தார்மீகக் கோபம் கட்டுரையாளருக்குப் புரியாமல் இல்லை. உங்களுடைய அளவு கடந்த கோபத்திற்கு கட்டுரையாளரின் சிரம்தாழ்ந்த நன்றிகளும் வரவேற்புகளும் உரித்து. நிற்க.

தலைமுறை இடைவளியை இட்டு நிரப்பும் மாயத்தகுதி எந்த ஒரு படைப்புக்கும் பூரணமாக அமையும் சாத்தியப்பாடுகள் இல்லை. ஆனால், ‘வள்ளுவனைப் பெற்றதால் பெற்றதே புகழ் இவ்வையகமே’, ‘வள்ளுவன் தன்னை உலகினுக்கே தந்து வான்புகழ் கொண்ட தமிழ்நாடு’, ‘யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப்போல் வள்ளுவனைப்போல் இளங்கோவைப்போல் பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததில்லை’ என்னும் கருத்துக்களோடு கட்டுரையாளருக்கும் மாறுபட்ட கருத்து இருக்க முடியாது. அதே சமயம், ஒரு மகன் தன் தந்தையின் தோளில் அமர்ந்து இந்த உலகத்தைக் காண்கிறான் என்பதையும் நினைவில் வைத்து நோக்க வேண்டும். அப்பனுக்குப் பாடம் சொன்ன சுப்பனும் குருவை மிஞ்சிய சீடனும் தமிழ்ப்பரப்பில் இல்லையா என்ன? அதற்காகக் கட்டுரையாளர் குருவை மிஞ்சிய சீடரா என்ற கேள்வியை எழுப்ப வேண்டாம். திருவள்ளுவரோடு ஒப்பிடும்போது அவர் முன்னால் நிற்கக் கூட யோசிக்க வேண்டிய நிலையில்தான் கட்டுரையாளர் இன்னும் இருக்கிறார். ஆனால், வெண்ணிலவில் களங்கம் இல்லையா என்ன? அப்பேர்பட்ட ஐந்தெழுத்து மந்திரத்துக்குச் சொந்தக்காரரான சிவபெருமானே தவறு செய்யவில்லையா என்ன? உங்களுக்குக் கோபப்படுவதற்கு எந்த அளவுக்கு உரிமை உள்ளதோ அதற்கு நிகரான உரிமை கட்டுரையாளருக்கும் கட்டாயம் உண்டு. கட்டுரையாளர் தனது தாத்தனை விமர்சிப்பதில் என்ன தவறு? வரலாறுகள் கட்டாயம் கீழிருந்தும் நோக்கப்பட வேண்டும்.

திருவள்ளுவர்

கற்பு

‘கற்பென்று சொல்ல வந்தார் – இரு

கட்சிக்கும் அஃதைப் பொதுவில் வைப்போம்’

என்றார் புரட்சிக் கவிஞர் பாரதி.

‘கற்பெனப் படுவது சொற்றிறம்பாமை’

என்றார் அவ்வையார். இருவருமே ஆண், பெண் என்ற இரு இனத்தவருக்குமே சமமான நீதியைப் போதிக்கின்றனர். கற்பு என்பது பெண்ணுக்கானது மட்டுமல்ல. மாறாக, இருவருக்குமானதுதான் என்பது பாரதியின் வாதம். ஆனால், அவ்வையார் கற்பு என்று நாம் கருதிக்கொண்டிருக்கும் கருத்தையே விடுத்து கற்பு என்பதற்குப் புதிதான பொருளையே தருகிறார். கற்பு என்பது வாக்கு தவறாமை; சொன்ன சொல்லை மாற்றிப் பேசாமை என்று விளக்கம் கொடுக்கிறார்.

ஆனால், வள்ளுவர் மட்டும்தான் கற்பு என்பது பெண்களுக்கானது மட்டும்தான். கற்புடைய பெண்கள் கடவுளுக்கு நிகரானவர்கள் என்று பெண்களை உயர்த்துவதாகக் கூறி மறைமுகமாகத் தனக்கு அடிமைக்கிக் கொள்ளும் ஆணிய மனோபாவம் திருவள்ளுவர் மூலம் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

பெண்ணிற் பெருந்தக்க யாவுள கற்பென்னும்

திண்மை யுண்டாகப் பெறின்.

கடவுள் தொழாள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.

இதில் திருவள்ளுவரைச் சொல்லிக் குறையில்லை. கலைஞன்/கவிஞன் காலத்தின் கண்ணாடியாவான். திருவள்ளுவர் தனது காலத்தைப் பிரதிபலிக்கிறார். என்பதுதான் நிதர்சனம். கட்டுரையாளரின் கருத்துக்கு வளம் சேர்க்கும் இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு சிலப்பதிகாரம். முலைமுகம் திருகி முக்கூடலை எரித்தாளாம் கண்ணகி. அவள் மார்பகம் என்ன பாஸ்பரஸ் கட்டியா? இதே போன்று திருவள்ளுவர் மனைவியாகக் கருதப்படும் வாசுகி குறித்த கதைகள் தமிழில் ஏராளம். அனைத்துக் கதைகளும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கட்டுக்கதைகள் என்று புறந்தள்ளிவிடவும் முடியாது. ஆனால், கற்புத்தன்மையை உயர்த்திச் சொல்வதற்காக, பெண் இனத்தை எப்பொழுதும் தன் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்துக்கொள்வதற்காக ஆணினத்தால் கையாளப்பட்ட மாபெரும் யுத்தி. இதே தன்மை கொண்ட கற்பை ஏன் ஆண் இனத்திற்கும் விதித்திருக்கக் கூடாது? கம்பர் இராமனுக்கு விதிக்கவில்லையா என்ன? அப்படி ஒரு ஆண் மகன் இருக்கின்றானா என்பது கேள்விக் குறியாக இருந்தாலும் அப்படிப்பட்ட ஓர் சமுதாயத்தைப் படைக்க வேண்டும் என்ற கற்பனைச் சமுதாயம் கம்பருக்குத் தோன்றியிருக்கிறதல்லவா? கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் மீது இருக்கும் விமர்சனம் என்பது வேறு. அவர் கற்புத்தன்மையைச் சீதாபிராட்டிக்கு வற்புறுத்திய அளவுக்கு இராமபிரானுக்கு வற்புறுத்தினாரா என்பது ஐயப்பாடுதான்.

கண்ணகியின் கற்பை விதந்துரைக்கும் பலரும் கோவலனின் கற்புத்தன்மையைக் கேள்வி கேட்பதில்லை. பஞ்சவர் தேவி பாஞ்சாலியை ஆராயும் பலரும் அருச்சுனனின் ஆண்மை குறித்துத்தான் புளகாங்கிதம் அடைகிறார்கள். இதே மனநிலைகளில்தான் திருவள்ளுவரும் இயங்கியிருக்கிறார்.

ஒரு படைப்பாளன் காலத்தைப் பிரதிபலிப்பவன் மட்டும் அல்லன். காலத்தையே உருவாக்கும் தகுதிப்பாடும் கொண்டவன். தன்னால் காலத்தைப் படைக்க முடியாமல் போனாலும் கம்பன் முயற்சித்த மாதிரி திருவள்ளுவர் முயற்சித்திருக்கலாம். இப்படி விவாதிக்கும்பொழுது கம்பர் பெரியவரா வள்ளுவர் பெரியவரா என்ற ஆராய்ச்சியில் இறங்க வேண்டாம். கட்டுரையாளரின் நோக்கம் இங்கு என்னவென்றால் திருவள்ளுவர் ஒருதலைச்சார்பாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார் என்பதை நிரூபணம் செய்வது மட்டுமே.

கல்வி

‘எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனத் தகும்’ என்று கூறும் வள்ளுவர் கருத்தோடு யாரும் மாறுபட்ட கருத்தைக் கொண்டிருக்க முடியாது. கற்றவருக்கு இருப்பதுதான் கண். கல்லாதவருக்கு இருப்பது புண்ணாகும் என்பதைக் கூட ஏற்றுக்கொள்வார்கள். இங்கே ஒரு கேள்வி. திருவள்ளுவரின் காலத்துக்கு முன்பும் திருவள்ளுவரின் காலத்திலும் எத்தகைய சமூகம் தமிழ்ச் சூழலில் நிலவியது? கல்வி பெறும் உரிமை யார் யாருக்கு வரையறுக்கப்பட்டது? எத்தனைச் சதவிகித மக்கள் கல்வி கற்றார்கள்?

நூல்களின் மூலமாகக் கற்றறிவது கல்வி. ஆசிரியர்கள் மூலமாகக் கேட்டு அறிந்து கொள்வது கேள்வி. கல்வியும் கேள்வியும் இரண்டுமே அறிவு எனும் புள்ளியில்தான் சங்கமிக்கின்றன. அதனால்தான் அறிவுடைமை அதிகாரம் இந்த இரண்டு அதிகாரங்களுக்குப் பின்னால் வைக்கப்பட்டுள்ளது. கல்விக்கும் கேள்விக்கும் இடையில் இருக்கும் கல்லாமை எனும் அதிகாரத்தில் நிறைய கேள்விகள் அநீதையைப் போதிப்பதாகவே உள்ளன. குல/பொருளாதாரக் காரணங்களால் ஒருவன் படிக்க முடியாமல் போனாலும் பட்டறிவில் ஏட்டுப் படிப்பாளியைக் கட்டிலும் சிறந்த அறிவு பெற்றிருக்கும் ஒருவன் மற்றவரால் போற்றப்படமாட்டான்.

கல்லாதான் ஒட்பங் கழிய நன்றாயினும்

கல்லார் அறிவுடை யார்.(404)

பல்வேறு இயலாமைகளால் படிக்கும் வாய்ப்பிழந்த ஒருவன் தானே முயன்று அறிவாளியாகின்றான். அவனை ஏன் அறிவாளியாக ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடாது? இந்த இடத்தில்தான் சிக்கலானதும் அநீதியானதுமான முடிச்சு போடப்பட்டிருக்கிறது. கட்டுரையாளரின் கேள்வி என்னவென்றால் பட்டறிவால் அறிவாளியான ஒருவனை ஏன் நாம் அறிவாளியாக ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடாது? எளிதில் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளால் அறிவாளியான ஒருவனைக் காட்டிலும் அரிதின் முயன்று பெரும்பாடு பட்டு அறிவைப் பெறும் ஒருவனைத்தானே பாராட்டி வரவேற்க வேண்டும்? அதைவிடுத்து அவனைப் புறமொதுக்குதல் என்ன விதமான அரசியல்? திருவள்ளுவர் இந்த இடத்தில் வெகுசன மனோபாவத்தை விலைகொடுத்து வாங்கியிருக்கிறார். அதாவது அநீதிக்குப் பாடுபட்டிருக்கிறார். இந்த இடத்தில் துரோணாச்சாரியார் தன் மாணவன்(!) ஏகலைவனுக்கு இழைத்த கொடூரமான பாவம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. பாவம் இழைத்த துரோணாச்சாரியாரும் திருவள்ளுவரும் வேறல்லர். ‘கற்கை நன்றே! கற்கை நன்றே! பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே!’ என்னும் வாக்குப்படி கர்ணன் பரசுராமரிடம் ஒரே ஒரு பொய்யைச் சொல்லி பாடம் கற்றுக் கொள்கிறான். உண்மை வெளியான பிறகு பரசுராமர் செயல்பட்ட அதே தன்மையில்தான் திருவள்ளுவரும் இங்குச் செயல்படுகிறார். அநீதியை அரங்கேற்றிய பரசுராமரும் திருவள்ளுவரும் வேறல்லர்.

இதையும் தாண்டி மாபாதகச் செயலைத் திருவள்ளுவர் செய்யத் துணிகிறார். கல்வியறிவில்லா அப்பாவி மக்களைத் தற்கொலை செய்துகொள்ளத் தூண்டுவது போன்று இருக்கிறது அவரது வாக்கு.

செவியின் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள்

அவியினும் வாழினும் என்.(420)

கேள்வியறிவு இல்லாத மக்களை இந்த உலகத்தில் வாழ்வதே வீண்; இருந்தாலும் ஒழிந்தாலும் ஒரே தன்மையதே என்று அறிவுறுத்துகிறார். இந்திய தேசத்தில் எத்தனை பேருக்குக் கேள்வி அறிவு வாய்த்திருக்கிறது? அறிவு பெறும் உரிமை எத்தனை பேருக்கு இருந்திருக்கிறது? திருவள்ளுவர் காலத்திலும் சரி. தற்காலத்திலும் சரி. கேள்வி அறிவு வாய்க்கப்பெற்றவர்கள் எத்தனை சதவிகிதம்? அவர் காலத்தில் குறைந்த பட்சம் 10 சதவிகிதம் கூட இருந்திருக்க முடியாது. மீதி இருக்கும் 90 விழுக்காட்டினர் இந்த உலகத்தில் வாழவே கூடாதா? கல்வி அறிவு பெற முடியாத சமூகத்தில் இந்த மக்கள் உயிர் வாழத் தகுதி அற்றவர்களா? அப்படி என்ன பாவம் செய்தார்கள் இவர்கள்? சமூகக் கட்டுப்பாடுகளை மீறி அறிவு பெற்றாலும் சூழ்ச்சியால் பழி வாங்கப்படுவார்கள். ஏகலைவனும் கர்ணனும் இப்படித்தானே பழிவாங்கப்பட்டார்கள்? இதற்குப் பெயர்தான் உலகப் பொதுமறையா?

ஒரு சமூகத்தில் இருக்கும் அத்தனை மனிதர்களுக்கும் சமமான உரிமையையும் சம அளவிலான வாழ்வாதாரத்தையும் நிலை நிறுத்தச் செய்வது ஆட்சியாளரின் கடமையாகும். அந்தக் காலத்தில் மக்களின் பிரதிநிதியான மன்னனது கடமையாகும். மக்கள் கல்வி அறிவு பெறச் செய்வதும் ஒரு மன்னனின் தலையாயக் கடமைகளில் ஒன்றாகும். அந்த உரிமையை நிலைநிறுத்தாத மன்னன் இருந்தாலும் இறந்தாலும் ஒன்றுதான் என்று கூற வேண்டிய வள்ளுவர் ஏன் தனி மனிதனை இப்படிச் சாடுகிறார்? அறிவு பெறும் உரிமை இல்லாத மக்களை சாகச் சொல்வதில் இவருக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? இவர் எந்த மனோபாவத்தில் செயல்பட்டார்? எல்லா மக்களுக்கும் பொதுவான உரிமை இல்லாத அந்தச் சமூகத்தைச் சாட வேண்டிய பொறுப்புள்ள மனிதர் தனி மனிதனை ஏன் சாகடிக்க வேண்டும்? திருவள்ளுவர் இந்த இடத்திலும் ஒருதலைச் சார்பாகவே செயல்பட்டிருக்கிறார். அநீதிக்குத் துணைபோயிருக்கிறார் என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியாகிறது. நிற்கட்டும்.

அரசியல்

நாட்டார் வழக்காற்றில் (Folklore) ‘ஆண்டிக்கு ஒரு சட்டம் அம்பாரத்துக்கு ஒரு சட்டமா?’ என்று பேசுவதைக் கேட்டிருப்போம். ஆண்டி வேறு; அம்பாரம் வேறு அல்ல. இருவரும் சமமாக மதிக்கத் தக்கவர்களே; இருவரும் மனிதர்களே. இப்படி இருக்கும்பொழுது திருவள்ளுவர் பல இடங்களில் அரசனை இறைவன் என்றே குறிப்பிடுகிறார். அந்தக் காலத்தில் மக்களைக் காத்தவன் அரசன்தான். அதனால்தான் அரசன் இறைவனுக்கு நிகராக வைத்து மதிக்கப்பட்டான் என்று நாம் சமாதானம் செய்து கொள்ளலாம்.

ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே;
சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே;
வேல்வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே;
நன்னடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே;
ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கிக்,
களிறுஎறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே. (புறம்.312)

இந்தப் பாடலில் குலத்தொழில் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இப்பாடலின் ஆசிரியர் பொன்முடியாரின் மூலமாக ஒரு பெண் குழந்தை பெறும் இயந்திரமாக மட்டுமே நடத்தப்பட்டிருக்கிறாள். மற்ற சமூகத்தினருக்கு அவரவர் குலத்தொழிலே கடமை. ஆனால் வேந்தர்க்கோ ‘நன்னடை நல்கல்’ கடனாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதை இன்றைய கண்ணோட்டத்திலிருந்து நோக்கிப் பார்க்க வேண்டும். ஒரு பெண் நாடாளக் கூடாதா? அல்லது கொல்லன்தான் நாடாளக் கூடாதா? இதிலும் சமாதானம் செய்து கொள்ளலாம். கொல்லன் நாடாளும் பொழுது அவனும் அரசனாகிரானே… அப்பொழுது அவனுக்கும் நன்னடை நல்கல்தான் கடமையாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அப்படி இருக்கும்பொழுது இதில் என்ன குற்றத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியும் என்று கேட்கலாம். ஆனால், கொல்லன் அரசனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவானா? இல்லை அரசன் வேல் வடிக்கச் செல்வானா? இந்த மனநிலைகளில்தான் திருவள்ளுவரும் அப்பட்டமாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார். ஆண்டிக்கு ஒரு சட்டம்; அம்பாரத்துக்கு ஒரு சட்டம்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிறார். இனக்குழுச் சமூகம் உருவான போது அரசன்/மன்னன் என்பவன் வானத்திலிருந்து புதிதாகக் குதித்தவன் அல்லன். மக்களோடு மக்களாக வேறுபாடு அற்று வாழ்ந்தவன்தான் இனக்குழுத் தலைவன். காலப்போக்கில் அவனே தன்னைக் இறைவனாக்கிக் கொண்டான். மக்களுக்காகத்தான் மன்னன் என்னும் நிலை மாறி மக்கள் மன்னனுக்காகவே என்று நடந்து கொண்டான். இல்லையெனில் மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்திருக்க மாட்டானா? எதற்குத் தனக்கு மட்டும் சுகபோக வாழ்க்கை?

பெண்வழிச் சேறல்

இன்றைய சமுதாயத்தில் ஆணும் பெண்ணும் சரி நிகராக நோக்கப்பட வேண்டியவர்கள். ‘ஆணும் பெண்ணும் நிகரெனக் கொள்வதால் அறிவில் ஓங்கி இவ்வையம் தழைக்குமாம்.’ ‘ஆணுக்குப் பெண் இளைப்பில்லை காண் என்ற கும்மியடி’ என்று பாரதியார் தாழ்வு மனப்பான்மையிலிருந்து நீங்கி வெளியுலகுக்கு அடியெடுத்து வைக்கும்படி பெண்களை வரவேற்கிறார்.

ஆனால், திருவள்ளுவர் பெண்வழிச் சேறல் என்னும் அதிகாரத்தில் இருக்கும் பத்து குறளிலும் ஒரு ஆண் எந்தக் காரணம் கொண்டும் பெண்களின் பேச்சைக் கேட்டு நடக்கக்கூடாது என்று அறிவுரை புகட்டுகிறார். அப்படிக் கேட்டு நடந்தால் என்னென்ன அசம்பாவிதங்கள் நேரும் என்றும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பட்டியலிடுகிறார். பெண்ணை இழிவுப் பொருளாகப் பார்க்கும் போகப் பொருளாகப் பார்க்கும் மனோபாவம் திருவள்ளுவர் மனத்திலும் இழையோடியிருக்கிறது என்பது இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்களும் அத்தாட்சியாக நிற்கின்றன.

உண்டிச் சுருங்குதல் பெண்டிற்கழகு, தையல் சொல் கேளேல் என்று ஒரு தையலே கூறுகிறாள். அவள் பெயர் அவ்வையார் என்று பிற்காலத்தில் அறியப்பட்டது. ஆனால், தையல் சொல் கேட்டு உருப்படி இல்லாமல் போயிற்றா சங்க காலத்தில்? அதியமான் அவைக்களத்தில் அரசவைப் புலவராக அவ்வையார் அலங்கரிக்கவில்லையா? அரசாட்சியைச் செம்மாந்து நடத்த அவ்வையார் உறுதுணை புரியவில்லையா? கல்வி கற்று ஒரு ஆணுக்கு நிகராக அரசவையில் அமரவில்லையா? பெண் என்பவள் ஆணைவிடத் தாழ்ந்தவள் என்ற எண்ண ஓட்டம் திருவள்ளுவர் மனத்தில் இருந்தது என்பதற்கான ஆதாரங்கள் இந்தக் குறள்களில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. பல்வேறு காலங்களில் பல்வேறு புலவர்கள் தங்கள் பெயரை அவ்வையார் என்று கூறிப் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டனர். சங்க காலத்தில் இருந்த அவ்வையார் வேறு. தையல் சொல் கேளேல், உண்டிச் சுருங்குதல் பெண்டிற்கழகு என்று கூறும் அவ்வையார் வேறு என்பதை நாம் நினைவில் நிறுத்த வேண்டும்.

வரைவின் மகளிர்

எல்லாச் சமூகத்திலும் விலை மகளிர் தாழ்மையான கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கப்படுகிறார்கள். அதே கண்ணோட்டத்தில்தான் திருக்குறளும் வரைவின் மகளிர் அதிகாரத்தில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது கொஞ்சம் நாசூக்காக. ஆனால், திருவள்ளுவர் அவர்கள் அந்த நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்டதற்கான காரணத்தையும் ஆராய்ந்து அதற்கு விடிவும் சொல்லியிருக்கலாம்.

கால்பார் கோத்து ஞாலத் தியக்கும்

காவற் சாகாடு உகைப்போன் மாணின்

ஊறின் றாகி ஆறினிது படுமே…… (புறம்.185, புறநானூறு மூலமும் உரையும், நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்)

நாடா கொன்றோ, காடா கொன்றோ

அவலா கொன்றோ, மிசையா கொன்றோ

எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்

அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலனே. (மேற்படி, புறம் . 187)

என்ற இரண்டு பாடல்களும் அரசனும் அவ்வந்நாட்டில் வாழும் ஆண்களும் தங்கள் ஒழுக்கத்தில் நேர்மையாகவமு நல்லவராகவும் இருந்தால் பெண்களும் ஒழுக்கத்துடனேயே நடந்து கொள்வார்கள். அவர்கள் முறை தவறி நடக்கும்பொழுது பெண்களும் தங்கள் ஒழுக்கம் கெட நேர்ந்து விடுகிறது எனப் பேசுகிறது. ஒரே ஒரு குறளிலாவது திருவள்ளுவர் இப்படிப் பேசியிருக்கலாம். வரைவின் மகளிர்கள் இருப்பதற்கு அவர்கள் மட்டுமே காரணம் அல்ல. அந்த நாட்டு அரசனும் அவ்வந்நாட்டு மக்களுமே காரணமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், கொஞ்சம் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்ளலாம். ஏனெனில், எந்த அளவுக்குக் கேவலமாகப் பேச முடியுமோ அந்த அளவுக்குப் பெண்களைச் சித்தர்கள் பேசி விட்டார்கள். சித்தர்களோடு ஒப்பிடும்பொழுது திருவள்ளுவர் எவ்வளவோ மேம்பட்டவர்.

கொடிய மாதர்கள் இடையுறும் நரகக்

குழியில் என்தனைக் கொண்டுசென் றழுத்திக்

கடிய வஞ்சனை யால்…..

பேதை மாதர்தம் மருங்கிடை ஆழ்ந்த

பிலத்தில் என்தனைப் பிடித்தழ வீழ்த்தி

வாதை உற்றிட வைத்தனை ஐயோ….. ( திருவருட் பிரகாச வள்ளலார், பா. எண்:1008, 1009 இரண்டாம் திருமுறை)

மலம்சொரிந்து இழியும் வாயிற்கு அருகே

சலம்சொரிந்து இழியும் தண்ணீர் வாயில்

இத்தை நீங்கள் இனிது என வேண்டா… (பட்டினத்தார், சித்தர் பாடல்கள், ப.205)

பெண்ணாகி வந்ததொரு மாயப் பிசாசு (மேற்படி, ப.209)

இப்படியெல்லாம் ஏசாமல் நாசூக்காக உணர்ச்சியற்ற பிணம் என்பதோடு நிறுத்திக் கொண்டார் என்ற அளவில் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி அடையலாம்.

அவையஞ்சாமை

தற்காலத்தில் அரவாணி, திருநங்கை என்ற சொற்களால் குறிப்படப்படும் ஆணியல்பும் பெண்ணியல்பும் கலந்த நம்மிடையே வாழும் ஒரு இனத்தவரை இழிவு படுத்தும் நோக்கில் திருவள்ளுவர் அவையஞ்சாமை அதிகாரத்தில் எழுதியுள்ளார். சமீப காலங்களில் இவர்களும் சம மதிப்புடைய மூன்றாவது பாலினமாக நோக்குவது இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கது.

பகையகத்துப் பேடிகை ஒள்வாள்; அவையகத்து

அஞ்சும் அவன்கற்ற நூல்.(727)

மேற்படி கட்டுரையில் நாம் கண்ட அனைத்தும் ஒரு அறிமுக நிலையிலேயே அமைகிறது. இக்கருத்துக்களில் குறைபாடுகள் காண்பவர்கள் உணர்த்தினால் நல்லது. இறுதியாக, சமன்செய்து சீர்தூக்குங் கோல்போல் அமைந்தொருபால் கோடாமை சான்றோர்க் கணி. (118) என்று கூறிய திருவள்ளுவர் தன் மனதறிந்து இது வரை நாம் மேற்கண்ட அநீதிகளை எழுதியிருக்க மாட்டார் என்று நம்பலாம். காலத்திற்கு ஏற்றாற் போன்று சில கருத்துக்களில் மாற்றங்கள் எல்லாவற்றிலும் ஏற்படக்கூடும். அதில் தமிழின் மிக முக்கிய இலக்கியமான தமிழனைச் தலைநிமிரச் செய்த அற்பதப் படைப்பான திருக்குறளும் விதிவிலக்கல்ல.

‘தமிழ் நூல்கள் எதற்கும் கிடைக்காத அங்கீகாரம் திருக்குறளுக்குக் கிடைத்தது. தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றில் ஏற்பட்ட ஒவ்வொரு கட்ட மாற்றத்திலும் திருக்குறள் வேறு வேறு கண்ணோட்டத்தில் உள்வாங்கப்பட்டதை அறிகிறோம். இத்தன்மை இப்பனுவலுக்கு உருவான பின்புலம் குறித்துப் பல கோணங்களிலும் உரையாடுவதற்கு வாய்ப்பு உண்டு.’ (ப.148, திருக்குறள்: பன்முக வாசிப்பு) என்று கூறும் டாக்டர் வீ. அரசுவின் கருத்து இங்கே நினைவு கூறத்தக்கது. திருக்குறள் எந்தக் கண்ணோட்டத்தில் நோக்கினாலும் அந்தக் கண்ணோட்டத்திற்குத் தகுந்தபடி நெகிழ்ந்து கொடுக்கும் தன்மை கொண்டது. அந்த அளவுக்கு மிகச் சிறந்த இலக்கிம் திருக்குறள். இதை நினைத்து நாம் திருக்குறளை மேலும் சிறப்புறச் செய்வோமாக. அதே சமயம் மேற்படியான சில கருத்துக்களை வாழ்க்கையில் (திருக்குறளில் திருத்த முடியாது. அதற்கு உரிமையும் கிடையாது.) திருத்திக் கொள்வோமாக. யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்று இம்மியளவு கூடப் பாகுபாடு இல்லாது வாழும் ஒரு சமூகத்தைப் படைப்போமாக.

உசாத்துணை நூல்கள்:

திருக்குறள்: பன்முக வாசிப்பு

பதிப்பாசிரியர்: வெ. பிரகாஷ்

வெளியீடு:

மாற்று, 176, Q பிளாக்,

தொல்காப்பியர் தெரு,

எம்.எம்.டி.ஏ. காலனி,

சென்னை-106.

சித்தர் பாடல்கள்

ஆசிரியர்: மானோஸ்

வெளியீடு:

பூங்கொடி பதிப்பகம்,

14, சித்திரைக்குளம் மேற்கு வீதி,

மயிலாப்பூர், சென்னை-4.

திருக்குறள்-ஆராய்ச்சிப் பதிப்பு

பதிப்பாசிரியர்: கி.வா.ஜகந்நாதன்

வெளியீடு:

இராமகிருஷ்ணா மிஷன் வித்யாலயம்,

பெரியநாயக்கன் பாளையம்,

கோயம்புத்தூர்-641020.

வீரப்ப சுவாமி கதைப்பாடல்

2011-07-25T11:11:00.001-04:00

பாண்டவ பத்தினியின்

முடிவுறாப் புடவையாய்

முன்னால் கிடக்கும்

இருபது முப்பது வருடங்கள்

கற்பனைகளின் சுழல் கரத்தால்

சிக்கென்று இழுக்கப்பட்டன

முதுகுக்குப் பின்னால் ஓடி விழுந்த பின்னர்

சரீரம்

சண்டமாருதத்தின் மேல் ஆரோகணித்து

தமிழகத்தின் மேடு பள்ளங்களில்

முகம் புதைத்துக்

காமம் தணிக்கப் புறப்பட்டது

சிங்காரச் சென்னையில் புறப்பட்ட பயணம்

மதுரை, கன்னியாகுமரி,

ஊட்டி, கொடைக்கானல் எனத் தொடர்ந்ததில்

கால்வாசிக் காமம் கரைந்து போனது

வித்தியாசமாய் இருக்கட்டும் எனும் நினைப்பில்

மாதேஸ்வரன் மலை

திம்மம்

சத்திய மங்கலம் பகுதிகளில்

கால் பாவுகையில்

காதில் புகுந்த வண்டொத்த ஓசை

எஞ்சிய காமத்தை எரித்துப் போட்டது

ஓசையின் இசையிலும் பொருளிலும் லயித்த என்மை

அதனில் மயங்கிப் போனது

சிங்கம் ஒன்று ஜனனம் கண்டதாய்த்

தொடங்கிய கதை

சிறுநரி பலதால் வஞ்சிக்கப்பட்ட

இசையில் மிதந்தது

தம்மினம் தழைக்க வித்திட்டுவிட்டு

நெஞ்சுரம் கொண்ட நிகரற்ற சாமியாய்

மூலக்காட்டில் குடிகொண்டதாய்

முடிந்ததந்த கதைப்பாடல்.

குறிப்பு: சந்தன மரக் கடத்தல் வீரப்பன்(!) சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட கொடூர சம்பவத்துக்காக 04-11-2005 அன்று எழுதப்பட்டது.

ஒரு ஆல மரம் சாய்கிறது...!

2011-07-23T09:22:00.000-04:00

அப்பாவி யாய்நின்ற ஒருவன் – அவன்

சொப்பனத்தில் கப்பலிட்ட ஒருவள் – அதைத்

தப்பாமல் துளைபோட்டு

அப்பாலே கவிழ்த்திட்டு

மறுத்தேன் – மனம் – வெறுத்தேன்.

ஐந்தாண்டு தாண்டியபின் மணப்பேன் – பின்

ஐயமேதும் இல்லாமல் அணைப்பேன் – இதை

ஒப்பினால்நான் காதலிப்பேன்

ஒப்பவில்லை என்றாலோ

காதல் – அது – போதல்.

என்றபடி கூறினாலும் நின்றாள் – எனை

எண்ணூறு பாகமாய்க் கொன்றாள் – மனம்

காதலெனுங் கொடியேற

காமமெனும் மலையேறும்

தேகம் – என் – ஆகம்.

முத்தங்கள் பன்னூறு பகிர்ந்தோம் – இரு

முந்நூறு நாட்களுடல் வகிர்ந்தோம் – என்

ஓதற்கா ரணம்பற்றி

ஓரிருதிங் கட்பிரிய

மறந்தாள் – காதல் – துறந்தாள்.

கடிதங்கள் எத்தனையோ விடுத்தேன் – அதில்

காமத்தை எழுத்தாகத் தொடுத்தேன் – ஒரு

இடிநாளில் இன்னாத

எழுத்தென்னும் விஷக்கடிதம்

வந்தது – திகில் – தந்தது.

கர்த்தருக்கோ அடித்த ஆணி கையில் – என்

கண்மணியோ இதயத்தின் மெய்யில் – அவள்

நர்த்தனம்பு ரிந்தபடி

நடமாடு கிறாளென்னுள்

மயிலாய் – மொழி – குயிலாய்.

இந்தவேளை முதலாய்ச் சகோதரி – எனை

எப்போதும் வெறுக்காமல் ஆதரி – என

பந்தபாசம் அத்தனையும்

பாராமல் சொன்னாள் “நான்

நண்பி” – நானோ – வெம்பி.

உன் பெயரன் அழுகின்றேன் ஆயா – எனை

உமாவோடு சேர்த்தேவைப் பாயா? – என்று

நன்பல்லி குரல்கேட்டு

நாத்திகத்தை மறந்தபடி

கெஞ்சுவேன் – பசியால் – துஞ்சுவேன்.

வானின்கண் தோன்றும்வில் இல்லை – உயிர்

வஞ்சிமறத் தற்பெரிய தொல்லை – உடல்

ஊனின்றி உயிரின்றி

உலவலாம்உன் நினைப்பின்றி

நடக்காது – அடி – கடக்காது.

வாழ்வென்றால் உன்னோடொன் றாவேன் – அதில்

மாற்றமென்றால் மணக்காமல் சாவேன் – இப்

பாழ்மனத்தால் பிறிதுமொரு

பாங்கான பெண்நினைக்க

மாட்டேன் - உறுதி - வேட்டேன்.

Click here to get Engagement Wedding Gift..!

பூச்செடியில் பூக்கும் நஞ்சு

2011-05-11T09:32:00.004-04:00

கைராசியோ முகராசியோ

தோட்டத்து மண் ராசியோ

எதுவெனத் தெரியவில்லை

என் தோட்டத்தில் வைக்கும்

எந்தச் செடியும் செழிப்பதில்லை

விலக்காக இரண்டு மாதத்திற்குமுன் பதியமிட்ட

குண்டுமல்லிக் கொடியொன்று

மண்ணோடு உறவு கொண்டது

அதில் உயிர்த்தெழும்

ஒவ்வொரு தளிரும் தன் பரப்பில் நெய்யேந்தி

என் மகிழ்ச்சியில் சொரியும்

இடையில் வாடிப்போகும் சமயங்களில்

வானத்தைச் சபிப்பேன்

அலுவல் முடிந்து வீடு திரும்ப

உண்ணுவதில்லை உறங்குவதில்லை

ஒரு குழந்தையைக் கையேந்திக்

கொஞ்சுதல் போல

அதன் தளிர்கள் கன்னத்தோடேற்படுத்தும்

உரசல் ஏதோ கிளுகிளுப்பை மூட்டும்

என் உணவில் பாதியை

அதற்குப் பகிர்ந்தளிப்பேன்

என் படுக்கையில் அதற்கும் இடம் கொடுப்பேன்

என் சுவாசத்திலும் பாதியை அதற்குப் பிரித்தளிப்பேன்

ஏங்க ஏங்க வைத்துவிட்டு

நெடுநாளைக்குப் பிறகு

ஒரே ஒரு போதினைப் பிரசவித்தது

அன்று முதல் அலுவலுக்காக

வெளியில் செல்வதற்கும்

எனக்கு விருப்பமில்லை

நிறைமாத கர்ப்பிணி மீது கொள்ளும் கவனமென

இப்பொழுது அதன் மீதுள்ளது

என் கவனமெல்லாம்

நள்ளிரவில் மேகம் சூழ்ந்து

மழை தன் வரவைக்

குளிர்க் காற்றிடம் சொல்லியனுப்பியது

மொட்டை முகிழ்க்கத் தொடங்கி

சிலு சிலுவெனத் தன் உடலைச்

சிலிர்த்துக் கொண்டது

மகிழ்ச்சியால் செடியை வெளியில் விட்டு

என்னை உள்ளுக்குள் பொதித்துக் கொண்டேன்

விடிந்தெழுந்து கவனம் கொண்டு

முதல் வேளையாய் வெளியில் பார்க்கிறேன்

ஒரு கொலைச் சம்பவத்தைக் கண்ட

பதை பதைப்பு என்னுள்

மழை கொன்ற அரும்பைக்

கையிலெடுக்கிறேன்

சேறெல்லாம் அப்பிக் கொண்டு

செஞ்சிவப்பில் நஞ்சேறிக் கிடக்கிறது.

Whirlpool 4396841P Side-by-Side Refrigerator, Push Button Fast Fill Water Filter, 2-Pack

அறைக்குள் இறைந்து கிடந்தவன்

2011-05-10T13:44:00.001-04:00

ஜனசஞ்சாரமற்ற புறவழிச்சாலையொன்றின் வழியே

கருக்கிருட்டில் சிகரெட் சினேகிதனோடு உரையாடியபடியே

வாயோடு வாய் வைத்த முத்தக் காட்சிகளை

இலவசமாய் ரசித்து

பறக்கும் ரயில் பிடித்து அறையை அடைந்தேன்

அவ்வறைக்குள் நுழையும் முன்பாகவே

அங்கொரு சக்திவேல் இறைந்து கிடந்தான்

இங்கென்ன ஆச்சரியம் என்றால்

அவன் எப்படி உள் நுழைந்திருக்க முடியும் என்பதே

பூட்டிய கதவு பூட்டியபடியே கிடக்கிறது

வெளிப்பூட்டோடு

ஞாபக மறதி அதிகம் என்பதால்

ஒரு முறைக்குப் பல முறை

ஆராய்ந்துதான் அறையைக் காலையில் பூட்டினேன்

தலையே வெடித்துவிடும் போல் இருக்கிறது.

அவன் இறைந்து கிடந்த சூழலும்

அறை முழுக்கப் பரவிக்கிடக்கும் நறுமணமும்

ஏதோவொரு அசம்பாவிதத்தை உணர்த்துகிறது

இன்னொரு முறை இறைந்து கிடந்தவனை

ஒழுங்கு படுத்திவிட்டு

அறையை ஆராய்ந்தேன்

குள்ளமாய்

முகத்தில் கரும்புள்ளிகள் படர்ந்த

கரும்பூனையொன்று வாசலை நோக்கிப் பயந்தோடியது.

சுதந்திரமாய்ப் பறக்கும் பட்டம்

2011-04-23T08:37:00.001-04:00

சிறகுகள் படபடக்க நிற்கும் இடத்திலிருந்து

கற்பனைக்கு எட்டாத உயரத்தில்

பறந்து கொண்டிருப்பாய்

உன் கைகளும் கால்களும்

அததன் போக்கில் தன்

கடமையைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன

வெகு யுகங்களாய்

யாரும் புரியாத சாதனையை

நீ நிகழ்த்திவிட்டதாய் உன்னை அறிந்தவர்கள்

புளகாங்கிதத்தோடு

புகழக்கேட்டிருப்பாய்

பாராட்டு மொழியில்

உன் உடல் முழுக்கவும்

உடலை இரும்பெனத் துளைக்கும்

பனிக்கட்டியாய்க் கெட்டித்துப் போயிருக்கும்

ஆனாலும், மறந்துவிடாதே

இந்த பூமியின் முளைக்குச்சியில்

மாயக் கயிற்றால் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன

உனது கைகளும் கால்களும்

சிறகுகளோடு சேர்த்து.

49 ஓ - வாக்களிக்க விருப்பம் இல்லை வசதியில் திருத்தம் தேவை!

2011-04-18T12:46:00.000-04:00

வாக்காளர்கள் மத்தியில், "யாருக்கும் ஓட்டளிக்க விரும்பவில்லை' என்கிற பிரிவு பெரும் வரவேற்பை பெற்றிருக்கிறது,'' என்று தமிழக முன்னாள் தலைமை தேர்தல் அதிகாரி நரேஷ் குப்தா தெரிவித்தார். தமிழக முன்னாள் தலைமை தேர்தல் அதிகாரி நரேஷ் குப்தா, "49 ஓ' குறித்து தெரிவித்த கருத்து: சட்டசபை தேர்தலில், 78 சதவீதம் ஓட்டுக்கள் பதிவாகியுள்ளன. கடந்த 2006ம் ஆண்டு நடந்த தேர்தலை விட, 7 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது. ஒவ்வொருவரும், ஓட்டளிப்பது ஜனநாயக கடமை என்பது வாக்காளர்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தேர்தலில், யாருக்கும் ஓட்டு போட விரும்பவில்லை என்கிற, "49 ஓ' பிரிவு, குறித்து தேர்தல் அதிகாரிகளுக்கும் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. வாக்காளர்களுக்கு செய்தித்தாள், ஓட்டுச்சாவடி ஆகியவற்றில் "49 ஓ' பிரிவு குறித்து விளம்பரப்படுத்தப்பட்டது. தேர்தல் கமிஷனின், இந்த நடவடிக்கையால், தமிழக சட்டசபை தேர்தலில் வாக்காளர்கள் மத்தியில், "49 ஓ' பிரிவு குறித்து மிகப்பெரிய விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு நரேஷ் குப்தா கூறினார்.

என்று நாளிதழ்களிலும் பிற இதழ்களிலும் செய்திகள் வெளியாகி பெருமையோடு மார்தட்டிக் கொள்கின்றன. இந்த வசதியை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு பாராட்டு தெரிவிக்கும் அதே சமயத்தில் ஆணையத்திடம் வேண்டுகோள் விடுக்க வேண்டிய நிர்பந்தமும் வாக்காளர்கள் மத்தியில் இல்லாமல் இல்லை. பல சிரமங்களுக்குப் பிறகுதான் 49 ஓ வசதியைப் பயன்படுத்த முடியும். எழுத்து மூலமாக எழுத வேண்டும்.... கையெழுத்திட வேண்டும்.... வாக்காளர் 49 ஓ-வைப் பயன்படுத்துகிறார் என்ற செய்தி வாக்களிக்கும் அறையில் (Booth) உள்ள அனைவருக்கும் தெரிய வருகிறது. ஆனால், வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்கும்போது மட்டும் மறைமுகமாக வாக்களிக்கும் வசதி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த 49 ஓவுக்கு மட்டும் என்ன அவலம்? செய்தி ஊர் முழுக்கத் தெரிய வருகிறது. தான் அளிக்கும் வாக்கு யாருக்கு அளிக்கப்பட்டது என்ற ரகசியத்தைக் காக்க வேண்டியதும் தேர்தல் ஆணையத்தின் கடமை. இந்த அவலத்தைப் போக்க வேண்டும். அதாவது 49 ஓ வசதி வாக்குப் பதிவு எந்திரத்திலேயே ஒரு வசதியாக இருக்க வேண்டும். தவிர்த்து அறையில் உள்ள பணியாளர்களால் உதவப்பட்டு 49 ஓ வசதியைப் பயன்படுத்துமாறு இருக்கும் இந்த நிலைமை அடுத்த தேர்தலில் அல்லது பிற மாநிலத் தேர்தலில் கட்டாயம் மாற்றப்பட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நம் தலைவர்களின்! உண்மை நிலையை உணர முடியும். மக்களின் மன நிலையை அறிய முடியும்.

எண்ணங்கள் குருதியைப் பாதிக்கும்?

2011-04-03T13:34:00.002-04:00

நம் எண்ணங்கள் நமது குருதியை பாதிக்குமா? அதன் மூலம் உடல் நலத்தைப் பாதிக்குமா? திருவள்ளுவர் தனது திருக்குறளில் நல்லவர்கள் தண்டனையை அனுபவிப்பதும் தீயவர்கள் சுகபோகமாய் வாழ்வதும் கண்டு ஆச்சரியப்படுகிறார். தர்மம்தான் ஜெயிக்கும் என்ற கோட்பாட்டில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை உடையவர் அவர். ஆனால், எக்காரணத்தால் தீயவர்கள் தண்டிக்கப்படாமல் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு வாழ்கிறார்கள் என்பது தெரியாமல் வியக்கிறார்.

'அரசன் அன்று கொல்வான்; தெய்வம் நின்று கொல்லும்' என்பது தமிழர்களிடையே வழங்கும் ஒரு முக்கியமான பழமொழி. இதன் தர்க்கமும் அப்படித்தான். தெய்வம் உண்டோ இல்லையோ.... கம்பர் வார்த்தையில் சொல்வதென்றால், 'இன்றே என்னின் இன்றேயாம்; ஆமென் றுரைக்கின் ஆமேயாம்!' காலகாலமாக விவாதிக்கப்பட்டு இன்று வரை இறுதி முடிவு எதுவும் எட்டப்படாமல் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிற இந்த விவாதத்திற்கு நாம் இங்கு வரவில்லை. மாறாக, கெட்ட எண்ணங்கள் எப்படிக் குருதியைப் பாதிக்கின்றன்? கெட்ட எண்ணம் கொண்டவன் எப்படிக் கெட்டழிவான் என்பது குறித்துதான் இங்கே பார்க்க இருக்கிறோம்.

அறிஞர் ஒருவர், நல்ல எண்ணம் உடலின் ரத்த ஓட்டத்தைச் சீராக வைத்திருக்கம். கெட்ட எண்ணம் ரத்தத்தை மாசுபடுத்தி உடலுக்குள் நோயினை உற்பத்தி செய்து கேடெண்ணம் கொண்டவனைச் சாகடித்துவிடும் என்று எழுதுகிறார்.

இந்த விடயத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்குப் போதுமான அறிவு எனக்கு இல்லைதான். ஆனால், அது எப்படிச் செயல்முறையாகிறது என்று எனக்குள்ளாகவே கேள்விகள் பலவற்றை எழுப்பி அதற்கான விடையையும் என்னால் அறிய முடிந்திருக்கிறது என்று நம்புகிறேன்.

இந்த விடயமானது உளவியல் சம்பந்தப்பட்டது. உளவியலில் Reflection-பிரதிபலிப்பு சம்பந்தப்பட்டது. நோய்கள் கிருமிகளால் வருகின்றனு என்னும் கருத்து மருத்துவ ரீதியில் 100% உண்மையானதாகவே கருதப்படுகிறது. ஆனால், உளவியல் ரீதியாக இந்தக் கருத்தில் முழு உண்மை இருக்கவில்லை.

மக்கள் மத்தியில் நோயானது இன்னும் பல வழிகளில் வருகின்றன என்னும் கருத்தை முற்று முழுதாக நம்பி வருகின்றனர். உதாரணமாக, காய்ச்சலைக் குறிப்பிடலாம். காய்ச்சல் எதன் மூலமாக வருகின்றது என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆனால், பயந்துவிட்டதால் காய்ச்சல் வந்துவிட்டதாகச் சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? பில்லி சூன்யத்தின் மூலமாகப் பித்து பிடித்தல் முதலான உடல்நலக் குறைபாடுகள் ஏற்படுவதாக மக்கள் நம்புவது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். இவைகள் எல்லாம் எப்படிச் சாத்தியமாகும்?

இதுகூட முற்று முழுக்க உளவியல் ரீதியாகவே நிகழ்ந்தேறுகின்றன. ஒருவர் ஒரு சிறிய பொய் ஒன்றைச் சொல்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அது பொய் என்று மற்றவர்கள் உணராதவாறு, உண்மைதான் என்று நம்பும்படியாகச் சொல்வார்கள்; அவர்களும் 100% உண்மைதான் என்று நம்பலாம். ஆனால், அது பொய் என்ற விடயம் சொல்பவருக்குத் தெரியாமல் போய்விடுமா என்ன? எவ்வளவு பெரிய கல் நெஞ்சம் கொண்டவராக இருந்தாலும் அவருக்கும் மனது என்பது உண்டுதானே? மனசாட்சி என்பது கண்ணிமை அளவாவது இருக்கும்தானே? அதுவே போதும் அவரைத் தண்டிப்பதற்கு.

ஆக, எண்ணங்கள் அவர் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. நல்லெண்ணமாக இருந்தால் மகிழ்ச்சியையும் கெட்ட எண்ணமாக இருந்தால் அவர் நலத்திற்கு எதிரான நிலையையும் ஏற்படுத்துகிறது. உள்ளிருக்கும் எண்ணங்கள் அவரது செயலை நிர்ணயிக்கின்றன. அவரது செயல் பிறரது மனதையோ அல்லது பிறவற்றையோ பாதிப்படையச் செய்கிறது. அந்தப் பாதிப்பின் மூலமாக எதிராளியின் செயற்பாடுகள் இவரை வந்தடைகிறது. நற்செயலாக இருந்தால் நற்பலனையும் தீய எண்ணமாக இருந்தால் எதிர்நிலைப் பலனையும் அடைய நேர்கிறது. இப்பொழுது சொல்லுங்கள்..... இது Reflection Theory மூலும் இயங்கக்கூடிய நியாயத் தீர்ப்புதானே?

எனவே, கெட்ட எண்ணம் கொண்டவர்கள் யாராலும் தண்டிக்கப்படாமலேயே தானே கெட்டழிவர். தூய எண்ணம் கொண்டவர்கள் மாசடையாத குருதியோடும் பாதிப்படையாத உடல் நலத்தோடும் வளமாகவே பல காலம் வாழ்வர். இந்த நியாயத் தீர்ப்பில் சிறிது கால இடைவெளியில் வேண்டுமானால் மேற்படி தர்க்கப்படி செயல்படாமல் போகலாம். ஆனால், இறுதியில் 'தர்மத்தின் வாழ்வுதனைச் சூது கவ்வும்; தர்மம் மறுபடி வெல்லும்' என்ற மகாகவி பாரதியாரின் கூற்றுப்படியே முடியும்.

இந்தியா-இலங்கை உலகக்கோப்பை இறுதிப்போட்டி: இந்தியா வெற்றி!

2011-04-02T14:06:00.003-04:00

ஒரு ரன் கூட எடுக்காத நிலையிலேயே மட்டையைக் கையில் பிடித்த உடனேயே ஒரு விக்கெட் இழப்பிற்கு ஆளான நம் துக்கத்தை எதைச் சொல்லி ஆற்றுவது? தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை உடைக்கலாமா என்றுகூட வார்த்தைகளில் வெளியிட முடியாத கோபம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது. உடனடியாக எனது நண்பனுக்கு அழைத்தேன். இது முன்பே முடிவு செய்துவிட்ட ஆட்டம் என்றான். அவனுடைய கூற்றுக்குக் கல்லூரி பேராசிரியரையும்-அவரது வாக்கையும் சாட்சிக்கு அழைத்தான். ஒருவழியாக இறுதியில் இந்தியா வென்று காட்டியது. முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஆட்டம் அல்ல என்பது இறுதியில் இந்திய வீரர்கள் உலகறியச் செய்தார்கள்.

ஆனால், இரண்டு முறை டாஸ் என்ற தடுமாற்றத்துடனே துவங்கிய ஆட்டத்தில்கடைசிவரை ஒரே மாதிரியே பந்துகளுக்கும் எடுக்க வேண்டிய ரன்களுக்குமான எண்ணிக்கை இருந்தது இது முன்கூட்டியே தீர்மானம் செய்து ஆடப்படுகிற ஆட்டமோ என்ற சந்தேகம் வந்ததை தவிர்க்க முடியவில்லை.

இலங்கைப் பந்துவீச்சாளர்கள் கொஞ்சம் டென்ஷனானது தெரிந்தது. தோட்டக்காரனுக்குத் தெரியாமல் திருட்டு மாங்காய் அடிக்க, கல்லை வீசுவது போன்றே பாட்ஸ்மேன்களின் கால்களைக் குறி வைத்துப் பந்தை 'எறிந்தார்கள்' வீசுவதற்கு பதிலாக.ஆனால் பாகிஸ்தான் ஆஸ்திரேலியா அளவுக்கு அழுகுணி ஆட்டம் ஆடாமல் தோற்கப் போகிறோம் என்பதைப் புன்னகையுடனேயே இலங்கை அணியின் கேப்டன் ஏற்றுக் கொண்டது ஒரு கவிதை.

கடைசி ஓவரைத் தான்தான் அடித்து முடிக்க வேண்டுமென்ற தோணியின் பிடிவாதத்தைத் தளர்த்தியிருக்கலாம்.

முன்பே சுலபமாக அடித்து முடிக்க வேண்டிய ஆட்டத்தை மெதுவாக நகரும் மிஷ்கினின் மர்மப்படம் போல மந்த கதியில் கொண்டு சென்று கடைசியில் காத்திருந்த மகாஜனங்களுக்கு போனால் போகிறதென்று ஒரு சிக்ஸரைத் தந்த தோனிக்கும் அரைமில்லிமீட்டர் அளவூக்கு ஒரு சின்ன சிரிப்பைத் தந்து விடுவோம்.

இருபத்தெட்டு வருடங்கள் கழித்து இரண்டாவது முறையாக உலகக்கோப்பையை இந்தியா கைப்பற்றியிருக்கிறது. இந்தியன் என்பதில் அளவுகடந்த மகிழ்ச்சியும் பெருமிதமும் ஏற்படுகிறது. இந்திய வீரர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களைச் சொல்லிவிடுவோமே.... இந்த நள்ளிரவிலும் பட்டாசு சப்தங்கள் கேட்க ஆரம்பித்து விட்டன. நாமும் கொஞ்ச நேரம் வெடித்துவிட்டு இப்பொழுது உறங்குவோம். நாளை கொண்டாடுவோம்.

ஒளி வழியும் திரியின் நுனியில்

2011-03-26T07:31:00.004-04:00

ஒத்திசைந்தேகும்
இருவரினதுமானதோர் செய்கையில்
இரு முனைக்கும் செல்ல மறுத்த
நியாயத்தால்
வேசியன் என்று விமர்சிக்கப்படுகிறேன்

எனக்குப் பிடித்தமான
குழவியொன்றின் பாஷையாக இல்லாமல்
அதெனக்குக்
காது குடையும் கடப்பாரையாகிறது

பொய்களால் நிரம்பிய
பேச்சைப் பருகியதன் மயக்கத்தில்
சுயபிரக்ஞை ஏதுமற்று
என்னால் வெட்டி வீழ்த்தப்பட்ட
உண்மையின் சாபம்தான் இது

எனக்குப் புரிய வெகுநாளானது
புணர்ப்பில் பிறக்கும் சிறுமுனகலில்
கிட்டும் வலியூறிய மகிழ்ச்சி
எல்லா தருணத்திலும் கிட்டுவதேயில்லை

ஒளி வழியும் திரியின் நுனியில்
வாழ்க்கை சடசடக்கிறது.

வெங்காயம்

2011-03-16T14:21:00.003-04:00

நன்றாகப் பழகியதொரு பாதை
எனைக் கடந்துகொண்டிருக்கும் பொழுது
திருப்புமுனை ஒன்றில் உனைச் சந்தித்தேன்
அதுவரை
கனவுகளால் செப்பமிடப்பட்ட அந்தப் பாதை முழுக்கவும்
நானே நிரம்பியிருப்பதாய் உணர்ந்திருந்தேன்
இலவு காத்த கிளி போல அல்லாமல்
பறந்து போன பஞ்சாகியது
சூழல் புதிதானது
நீயும் புதிதானாய்
பிறிதொரு நாள்
உன்னுள் நானும் என்னுள் நீயுமாய்
உறைந்து கிடக்கிற பொழுது
நன்றியுள்ள ஜீவனுக்குச் சிறுவயதில்
நான் வீசிய கல் போல
எனக்கே திரும்பியது
உன் மறுமுனையில் நான் என்றானபிறகு
நமக்கிடையில் யாரோ
நடந்துபோய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள்
இந்த முறை
இலவு காத்த கிளியோ
விலை கூறப் போகிற வெங்காயமோ?

ஐகாரக் குறுக்கம்

2011-03-16T13:52:00.003-04:00

யாப்பிலக்கணத்தில் எழுத்து வெறும் மூன்று வகை மட்டுமே என்பது இலக்கண வல்லுநர்களான உங்களில் பெரும்பாலானவருக்குத் தெரிந்திருக்கும். அடியேனுக்கு ஒரு சிறிய ஐயம் உண்டு. அதைப்பற்றித்தான் இந்த இடத்தில் தெரிந்துகொள்ள முடியுமா என்று முயற்சி செய்கிறேன்.

யாப்பு இலக்கணத்தில் மூன்றே எழுத்துக்கள் என்பது குறில், நெடில், ஒற்று என்பது மட்டுமே. அப்படியானால் குறுக்கங்கள் என்று நாம் படிக்கும் இலக்கணம் யாப்பு இலக்கணத்தில் பயன்படுத்த முடியாதா? இந்த விடயத்தில் திருவள்ளுவரும் தப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றுதான் நினைக்கிறேன். நான் பார்த்த அளவுக்கு இந்தப் பிரச்சனைக்கு அவர் இடமே தரவில்லை. குறிலாக எடுத்துக்கொண்டாலும் சரி.... நெடிலாக எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி.... தளை தட்டுவதே இல்லை அவரது குறளில்.

ஆனால் நந்திக் கலம்பகத்தில் ஒரு வெண்பாவில்,

ஈட்டுபுகழ் நந்தி பாணநீ எங்கையர்தம்

வீட்டிருந்து பாட விடியளவும் காட்டிலழும்

பெயென்றாள் அன்னை பிறர்நரியென் றார்தோழி

நாயென்றாள் நீயென்றேன் நான்.

என்னும் வெண்பாவில் எங்கையர்தம் என்னும் சீரைக் கவனித்தால் அதில் வரும் ஐகாரமானது ஐகாரக் குறுக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. நந்திக் கலம்பக ஆசிரியரும் குறுக்கம் (வெண்பாவிலும் வரலாம்; அது நெடில் அல்ல. மாறாக, அது யாப்பில் குறிலாகவே கொள்ளப்படும்.) என்பதை மனதில் கொண்டுதான் அந்த வெண்பாவை இயற்றியிருக்கிறார். நெடிலாகக் கொண்டால் தளை தட்டும்; இலக்கணப் பிழை ஏற்படும்.

எனவே, வல்லுநர்களாகிய நீங்கள் ஐகாரக் குறுக்கம் நெடிலல்ல; அது குறில்தான்; வெண்பாவில் ஐகாரக் குறுக்கத்தைக் குறிலாகவே வெண்பாவில் பயன்படுத்தலாமா என்பதை எனக்கு விளக்குங்கள்.

வனைவேன் எனது வாழ்க்கையை!

2011-03-15T14:36:00.005-04:00

நினைத்தது ஒன்று நடப்பது ஒன்று

நித்தம் இதுதான் வாழ்க்கையா?

வினையெதும் இன்றி வெற்றுடம் பாக

வெந்திடு வேனோ புவியில்?

மனத்துள் வளர்த்த ஆல மரத்தை

வஞ்சனையால் சாய்த்தவர் யார்?

வனைவேன் எனது வாழ்க்கையை நானே

மானுடம் போற்றும் தூணே!

குலத்தொழிலா அரசியல்?

2010-11-25T13:15:00.002-05:00

சமீபத்தில் மத்திய உள்துறை அமைச்சரின் புதல்வர் கொண்டாடிய பிறந்த தினவிழா, தனிப்பட்ட உரிமை சார்ந்தது. ஆனாலும், காங்கிரஸ் கட்சியின் அடிமட்ட ஊழியர்கள் அந்த விழாவுக்காக எடுத்துக்கொண்ட முயற்சி, பொது விவாதத்தைத் தூண்டுகிறது.

மத்திய அமைச்சரவையில் இடம்பெற்றுள்ள இளைஞர்கள் பலரும் வாரிசுகள் என்பதை தவிர, வேறு எந்தச் சிறப்புத் தகுதியையும் பெற்றிருக்கவில்லை. அரசியலின் பால் இளைஞர்கள் ஈர்க்கப்படாமல், அரசியல் மாற்றங்களோ, நேர்மைக்கான போராட்டத்துக்கோ, உருவம் காணமுடியாது. எனவே, சமூகத்தின் எல்லாத் தரப்பு இளைஞர்களும், என்ற வரிக்கு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் அதிகரித்து வருகிறது.

சாதாரணக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தோர், கல்லூரிக் கல்வி போன்றவை கிடைக்காத காரணத்தால், அரசியலில் இருந்தாலும், பொறுப்புகளுக்கு வர இயலாதவர்களாக உள்ளனர். இந்நிலையில் தமிழகம் மற்றும் நாடு முழுவதும் ஏற்பட்டுவரும் வாரிசு அரசியலின் தாக்கம் காரணமாக, இளம் தலைமுறை விவாதிக்க வேண்டியதன் அவசியம் அதிகரித்து வருகிறது.

ராஜாஜி 1952-ல், தமிழக முதலமைச்சராக இருந்தபோது குலக்கல்வித் திட்டத்தை அறிமுகம் செய்யும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். அவர் எந்த நோக்கத்தில் அறிமுகம் செய்திருந்தாலும், அன்றைய எதிர்க்கட்சிகள் தங்கள் பொறுப்பை உணர்ந்து, எதிர்ப்புத் தெரிவித்தன. மனிதன் செய்கிற தொழில்கள் ஜாதியப் பிரிவினையையும், அதன் காரணமாக சமூகத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் உருவாக்கி வைத்தது. குலக்கல்வித் திட்டத்தின் மூலம், ஜாதிய அடையாளங்களைப் பள்ளிக் குழந்தைகள் பற்றி நிற்குமோ? ஏற்றத்தாழ்வுகளை நியாயப்படுத்தும் உணர்வு, குழந்தைகளிடம் வலுப்பெறுமோ? போன்ற கேள்விகள் காரணமாக, எதிர்க்கட்சிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். எனவே, குலக்கல்வித் திட்டம் கைவிடப்பட்டது.

மன்னரின் வாரிசு மன்னர், மந்திரியின் வாரிசு மந்திரி, படைத்தளபதியின் வாரிசு தளபதி என்ற நடைமுறை மன்னராட்சி காலத்தில் பின்பற்றப்பட்டது. இன்று நாம் மக்களாட்சி காலத்தில் வாழ்ந்து வருகிறோம். மக்களாட்சியின் மகத்துவம் பலதரப்பட்ட மனிதர்களும் அரசியலில் பொறுப்புக்கு வர வேண்டும் என்பதாகும். இந்திய சமூகத்தில் ஆதிதிராவிடர்களுக்கும், பழங்குடி மக்களுக்கும் நீண்ட நெடும் காலமாக அரசியல் தலைமை பொறுப்புகளுக்கு வரும் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டதால், அவர்களின் பங்கேற்கும் உரிமையை, உறுதி செய்யும் விதத்தில், தனித் தொகுதிகள் ஒதுக்கீடு செய்யும் முறை, நமது நாட்டில் உருவாக்கப்பட்டது.

இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில், மகாத்மா காந்திக்கும், டாக்டர் அம்பேத்கருக்குமான விவாதங்களில், மிக முக்கியமானது இரட்டை வாக்குரிமை குறித்தது. இப்போது பெண்களும் அதிக எண்ணிக்கையில் பங்கேற்கும் நிலையை உருவாக்க, மகளிர் இடஒதுக்கீடு குறித்த விவாதம், பொதுத் தளத்தில் தீவிரமடைந்துள்ளது. மேற்படி இரண்டும் அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்பு என்ற ஜனநாயகத் தேவையில் இருந்து முன்வைக்கப்படுகிறது.

பொதுவாழ்வில் ஆட்சி செய்யும் உரிமையைப் பெறுதலும், ஆட்சி உரிமை பெற்று கடமைகளைச் செலுத்துதலும் உள்ளடங்கிய செயல்பாடுகளே அரசியல் என வரையறை செய்யப்படுகிறது. இதில் அனைவருக்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்க வேண்டும் என்ற முறையில் ஜனநாயகம், குடியரசு ஆகிய சொற்கள் பலம் பெற்றுள்ளன. அது மட்டுமல்ல, முந்தைய மன்னராட்சி இன்றைய மக்களாட்சியைவிட பின்தங்கியது என விமர்சிக்கிறோம். காரணம் அன்று வாய்ப்பு சமமானதாக இல்லை என்பதாகும். இனக் குழுக்கள் என்ற நிலையில் மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில், அதிகாரம் குழுத் தலைவரிடத்தில் மட்டும் இருந்ததில்லை. ஒரு கூட்டுக் குழுவினர் அதிகாரம் பொருந்தியவர்களாக இருந்தனர் என்ற விவரத்தை மானுடவியலாளர்கள் ஆய்வு மூலம் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

இன்றைக்கும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் பகுதியாக இருக்கும் ஆனைமலையில் வசிக்கும் மலைமலசர் என்ற பழங்குடி மக்களின் குடியிருப்பை ஓர் உதாரணமாகக் கொள்ளலாம். 30 குடும்பங்கள் வசிக்கும் அந்தக் குடியிருப்பை 5 பேர் கொண்ட குழு நிர்வகிக்கிறது. ஒரே இனமாக இருந்தாலும், அவர்களுக்குள் உள்ள சந்ததி அடிப்படையில், 5 பேர் கொண்ட குழு ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டது. இன்றும் அதே நடைமுறையைப் பின்பற்றுகின்றனர். அவர்களுக்கு, ஊர் பெரியவர்கள் என்ற மரியாதையைத் தவிர, தனியாகப் பிரத்யேக சலுகைகள் எதுவும் இல்லை. அரசியல் இயக்கங்கள் இப்பழங்குடி மக்களை அணுக இயலாத அல்லது இவர்களின் எண்ணிக்கை வாக்கு வங்கி கணக்குக்கு உதவாது என்ற நிலையில், இம்மக்கள் தங்களின் பாரம்பரிய நிர்வாகத்தை இன்றளவும் பற்றி நிற்கிறார்கள். அதன் மூலம் தான் வனத்துறை உள்ளிட்ட அதிகாரிகளை எதிர்கொள்கின்றனர். இப் பழங்குடியினரின், இனக்குழு தலைமை, மன்னராட்சியைவிட மேம்பட்ட அணுகுமுறையைக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது. மன்னராட்சி முறையை, நமது நாட்டின் விடுதலைப் போராட்டத்துடன் இணைந்து எதிர்த்த காரணத்தால், விடுதலை இந்தியாவில், மன்னராட்சி ஒழிக்கப்பட்டது. பின்னர் மன்னர்களாக இருந்தவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மானியமும் ஒழிக்கப்பட்டது. இதை ஜனநாயகத்தின் வளர்ச்சி என்றே கருத வேண்டும்.

நாடு விடுதலை பெற்று 63 ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற இன்றைய சூழலில், சிலர் அதே சந்ததி முறையைப் பின்பற்றினால், மக்கள், அரசியல் பங்கேற்பில் இருந்து தங்களை விலக்கிக் கொள்வதற்குத் தூண்டப்படுகிறார்கள் எனப் பொருள் கொள்ளப்படும். வாரிசு முறையில் அதிகாரம் செலுத்திய, மன்னராட்சி காலத்திலும்கூட, மன்னன் நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமைகள் பல வரையறுக்கப்பட்டதாகக் கூறுகின்றனர்.

அத்தகைய வரையறைகளைப் பற்றி ஒழுகாத மன்னன் மதிக்கப்பட்டது இல்லை என்பதையும் சில வரலாற்றுத் தகவல்கள் மூலம் அறிகிறோம். வெ. சாமிநாத சர்மா இதுகுறித்து "புராதான இந்தியாவில் அரசியல்' எனும் புத்தகத்தை எழுதியுள்ளார். அதில் அரசனுடைய காப்பாற்றும் கடமையானது திருடர், கயவர் ஆகியோரிடமிருந்து, மக்களைக் காப்பாற்றுகிற போலீஸ் வேலையைச் செய்து வருவது மட்டுமல்ல. பசி, பிணி, அறியாமை, அநீதி ஆகியவை இல்லாது மக்களைக் காக்க வேண்டும். மக்களுடைய புறவாழ்க்கைக்கு மட்டுமல்ல, அகவாழ்க்கைக்கும் அரசன் பொறுப்பாளி. அகவாழ்க்கையைப் பண்படுத்தவும், தூய நிலையில் வைத்திருக்க வேண்டியதும் அரசனின் கடமை என வரையறை செய்திருந்ததாக சாமிநாத சர்மா கூறுகிறார்.

மன்னருக்கான வரையறை, இளவரசர்களுக்கும் பொருந்தும் என்றும், இளம் வயதிலேயே பயிற்சி பெறும் விதத்தில் அன்றைக்கு ஏற்பாடுகள் இருந்ததையும் படித்து அறிய முடிகிறது. ஆனாலும் இன்று நாம் வாழ்ந்து வரும் ஜனநாயக அமைப்பைவிட, பின்தங்கிய நிர்வாக முறை என்ற கருத்துதான், மன்னராட்சி குறித்து நாம் அறிந்திருப்பது.

இத்தகைய மன்னராட்சி முறையில் இருந்த உரிமைகளை விடவும், கூடுதல், உரிமைகளுடன், பங்கேற்புடன் அரசை உருவாக்குகிறபோது தான், மக்களாட்சி முறை வளர்ச்சி அடைந்த சமூகமாக மாறும். ஆனால், இன்றைய அரசியலில், அக்காலத்திய வாரிசு அரசியல் மேலோங்கி வருவதைப் பார்க்கிறபோது, நம் சமூகம் பின்னோக்கிப் பயணிக்கிறதா எனும் கேள்வி, தவிர்க்க முடியாததாக இருக்கிறது.

வாரிசுகளாக அறியப்படுபவர்கள் அரசியல் தளத்துக்கு வருகிறபோதே, பிறந்த நாள் சுவரொட்டிகளுடனும், பிரம்மாண்டமான கட் அவுட்களுடனும்தான் பிரவேசிக்கிறார்கள். அல்லது அரசியலில் அமைச்சராக, நாடாளுமன்ற, சட்டமன்றப் பொறுப்புகளில் இருந்து மறைந்த காரணத்தால், நடத்தப்படும் இடைத்தேர்தலின்போது, வேட்பாளராக அரசியல் பிரவேசம் அரங்கேற்றப்படுகிறது. அனேகமாக இடதுசாரி அரசியல் இயக்கங்களைத் தவிர, பெரும்பான்மையான அரசியல் கட்சிகளில், வாரிசு அரசியல் பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரையிலும் அரங்கேறிவரும், குடும்ப அரசியல் திடீரென்று அதிகரித்துள்ளது. அதுவும் 1990-க்குப் பின் தீவிர வேகம் பெற்று இருக்கிறது. குறிப்பாக, சமூக நீதிக்காகவும், ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகவும் போராட்டங்களில் ஈடுபட்ட மாநில அரசியல் கட்சிகளிலும், மத்திய அமைச்சராக இருந்து வரும், முதல் தலைமுறை அரசியல்வாதிகளின் குடும்பங்களில் இருந்தும் வாரிசு அரசியல் தீவிரமாகவும் வெளிப்படுகிறது.

அரசியலில் பெரும் பொறுப்புகளில் இருப்போரின் செல்வமதிப்பு உயர்ந்து வருவதற்கும், அரசியல் வாரிசு கொள்கையின் வளர்ச்சிக்கும் நெருக்கம் இருக்கிறது. இல்லையென்றால், கட்சியில் மிக உயர்ந்த பொறுப்பில் இல்லாத ஒருவரின் பிறந்த நாள், மிகப் பிரம்மாண்டமாகக் கொண்டாடப்பட்டிருக்குமா? வாரிசுகள் அரசியலில் ஈடுபடக்கூடாது என வாதிட விரும்பவில்லை. இளம் வயது தொடங்கி, அரசியலில் ஈடுபடாமல், நேரடியாக, நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாக வருவது அல்லது அரசியல் அதிகாரத்தைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாறுவது, சம்பந்தப்பட்ட கட்சியினரால் கேள்விக்கு உள்படுத்தப்பட வேண்டும்.

மருத்துவரின் வாரிசு மருத்துவர், பொறியாளரின் வாரிசு பொறியாளர், வழக்குரைஞரின் வாரிசு வழக்குரைஞர், ஆசிரியரின் வாரிசு ஆசிரியர் எனத் தொழில்கள் பரம்பரை சார்ந்ததாக, நம் சம காலத்தில் வளர்ந்து வருகிறது. தனக்குப் பின் தனது வாரிசு, தான் உருவாக்கி வைத்த செல்வத்தைப் பாதுகாக்கும், தேவையில் இருந்து, தனது வாரிசுகள் தன் தொழிலைப் பின்பற்றும் வகையில், வாரிசுகளின் கல்வியில் கவனம் செலுத்துகின்றனர். இதுவே ஒரு புதிய வேலைப் பிரிவினை அல்லது குலக்கல்வித் திட்டம்போல் செயல்படுகிறது.

இந்நிலையில் அரசியல் தலைவரின் வாரிசும், அரசியல் தலைவராக அடையாளம் காட்டப்படுவது, அரசியல் குலத்தொழில் என்பதை நோக்கிச் சென்றுவிடும். இப்போது பெற்று இருக்கிற சமூக நீதி, பெண்ணுரிமை, தனித்தொகுதி ஒதுக்கீடு போன்றவை, மெல்லப் புதைக்கப்படும் என்பதை ஜனநாயக ஆதரவாளர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

(கட்டுரையாளர்: மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாநிலக்குழு உறுப்பினர்).

நன்றி: தினமணி 25 நவம்பர் 2010

வாழ்த்துக்கள்

2010-11-23T13:01:00.001-05:00

எனதருமைப் பாசத்துக்குரிய கிறித்தவ நண்பர்களே!

கிறிஸ்துமஸ் நல்வாழ்த்துக்கள்!

அயோத்தியும் அயோக்கியமும்

2010-10-03T00:31:00.003-04:00

ிமனிதர்கள் அன்போடும் சந்தோஷத்தோடும் இருப்பதற்காக மட்டுமே மதம் என்ற கருவி உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், மதங்கள் மேட்டிமைத்தனத்தையும் மக்கள் கூட்டங்களுக்கிடையே சொல்லொணாத வேற்றுமைகளையும் உருவாக்கவே இந்நாளில் பயன்படுகின்றன. அறிமுக நிலையில் எனது கருத்தை இங்கே பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். உங்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்த விஷயங்கள்தான். ஆனால், ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தவை:

எனது முதலாவது கேள்வி....

இராமன் என்னும் ஒரு இளவரசன் இருந்தான் என்பதற்கான ஆதாரப்பூர்வமான இலக்கியம் தவிர்த்த வரலாறு உண்டா?

எனது இரண்டாவது கேள்வி....

இராமன் கடவுள் ஆனது எப்படி?

மூன்றாவது கேள்விகள்...

அவன் இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே பாலம் கட்டினானா?
அவன் வடக்கே படையெடுத்து வெற்றிகண்ட கடாரம் கொண்டான், இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் முதலான தமிழக மன்னர்களைப் போலக் கிழக்கே படையெடுத்து பாரதத்தின் தென்னகப் பகுதிகளை போரிட்டு வென்றானா? அதற்கான ஆதாரம் உண்டா? அப்படியே ஒரு மனிதன் வாழ்ந்து மடிந்திருந்தாலும் அவனுக்கும் தமிழகத்துக்குமான உறவு என்னவாக இருந்தது என்பதற்கான சரித்திரப் பூர்வமான ஆதாரம் உண்டா? அவன் எப்படி இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்குமான பாலத்தைக் கட்டினான்?

கடல்கோள்(Tsunami) என்னும் ஆழிப்பேரலைகள் பல முற்காலத்தில் வந்திருக்கின்றன. இப்பொழுது வந்த ஆழிப்பேரலை என்ன செய்து சென்றது என்பதை நம் கண் முன்னால் கண்டோம். அப்படி ஆழிப்பேரலை வந்த பொழுது ஏற்பட்டதுதான் இப்பொழுது இராமர் பாலமாகக் கற்பிக்கப்படும் மண்மேடு. எத்தனைபேர் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இந்தியாவும் இலங்கையும் ஒரு காலத்தில் ஒரே நிலப்பகுதியாக இருந்தன. இடையில் கடல் இல்லை. ஆழிப்பேரலையால் கடல் குறுக்கீடு உண்டான பிறகு வந்தவர் நமது புலவர் கம்பர். பொய்யை வாதத்திறமைகளால் உண்மையென்று நிரூபிப்பது போல தன் இலக்கிய ஆளுமையால் இராமர் பாலத்தை உண்மையான பாலமாகக் கருதப்படும் அளவுக்கு அதற்கான அஸ்திவாரத்தை உண்டாக்கிச் சென்றுவிட்டார். நாமும் அதையே நம்பி கடவுள் பக்தி என்ற பெயரால் பலவிதமான அட்டூழிங்களையும் அயோக்கியத்தனங்களையும் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறோம்.

இது வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காணும் தேசம்.....!....? அல்ல. இந்து தேசம்; பாரத தேசம். இந்து என்ற சொல்லின் அடியாகப்பிறந்ததுதானே இந்தியா! எப்படி அனைத்து மக்கள் தரப்பினரையும் ஒன்றாக இணைத்துக் கொள்ளும்? பாரதியாரின் கூற்றுப்படி இந்து மதத்தினர் அனைவருக்குமான தேசம் கூட அல்ல இத்தேசம். இது ஆரியர்களுக்குச் சொந்தமான தேசம்; 'ஆரிய பூமி'. ஒரு காலத்தில் புத்த விகாரைகளையும் சமணர்களுக்கான இடங்களையும் துவம்சம் செய்து ஹிந்து தர்மத்தை நிலைநாட்டினார்கள். இன்று இவ்வினத்தவர்கள் சிறுபான்மையாக்கப்பட்டார்கள். பிறகு 'பிள்ளையார் கோயிலை இடித்துப் பெருமாள் கோயில்' கட்டினார்கள். இப்பொழுது அரங்கேறியிருப்பது வரலாறு நெடுக வந்த சம்பவங்களைப் போன்ற ஒன்றுதான். அரசாங்கமோ சட்டமோ ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் பெரும்பான்மை பலம் கொண்டவர்களுக்கும் அடிபணியும் ஒரு கருவிதானே ஒழிய அது நடுநிலையானதாக எப்பொழுதுமே இருந்ததில்லை/இருப்பதில்லை. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காணும் நாட்டில் இருந்து கொண்டு அதற்குக் குந்தகம் விளைவிக்கும்படியான செயல்பாடுகளை நேரடியாகச் செய்யக்கூடாது. அதனால்தான் பசுத்தோல் போர்த்திய புலியாக கிட்டத்தட்ட அறுபது ஆண்டுகளாக ஒரு நாடகம் இங்கே அரங்கேற்றப்பட்டிருக்கிறது.

வாழ்க 'ஹிந்துயிஸம்'. வளர்க ஜனநாயகம்!