Ania - blog osobisty

Przeprowadzka

2012-09-06T17:23:00.002+02:00

Chciałam tylko napisać, że prowadzenie dwóch blogów było zbyt uciążliwe, więc zrobiłam 2 w 1 i przeniosłam się tutaj http://aniamaluje.blogspot.com/
jeśli jesteś obserwatorem tego bloga, śmiało możesz wyrzucić go z listy bo nic się już tutaj nie pojawi :)
Przepraszam za kłopot jeśli go komuś przysporzyłam!

Cel, pal!

2012-08-19T00:36:00.001+02:00

Czeka mnie intensywny rok akademicki. Zaangażowałam się w kilka spraw, do tego dochodzą : stworzenie od podstaw pracy licencjackiej, obrona, dwie sesje, praktyki, pewien niezwiązany ze studiami projekt. Obiecałam też sobie, że zajmę się na poważnie swoim zdrowiem, tzn. dokończę to, co rozgrzebałam, czyli postaram się w końcu , po dwudziestu latach duszenia się, uzyskać trafną diagnozę.
I mimo, że to będzie ciężki i pewnie trochę wariacki rok, mam poczucie, że właśnie w tym momencie jest najlepszy czas na działanie. Teraz!
Działanie w każdej dziedzinie - pracowaniem nad własnymi słabymi stronami, rozwijanie swoich prawdziwych zainteresowań, uporządkowanie różnych spraw osobistych i nie tylko.
Wiem, że gadam ostatnio od rzeczy i wiecznie to samo, ale obecne wakacje pozwoliły mi spojrzeć na wiele rzeczy od zupełnie innej strony :) Szykują się pewnie jakieś zmiany, także na blogu :)
PS. Odsłuchajcie jak chcecie, ma cudowny głos! Odkryte dzięki Hattu

PPS. Niektóre teksty z bloga nie będą już dostępne. Wiąże się to z przeniesieniem ich do małej książeczki, dostępnej np. tu:

Wiem, że cena za tak niewiele stron jest wysoka, ale nie ja ją ustalałam, tzn. miałam na nią wpływ, ale format .pdf zabezpieczony watermarkiem nie może być tańszy.

Samo "Gimnazjum", to nic wybitnego, dobrego ani nawet ciekawego - po prostu nadarzyła się okazja do pożegnania się z niektórymi tekstami, więc skorzystałam. Przepraszam za to, że niektóre teksty znikają z bloga.

Wyjaśnienia

2012-08-14T00:56:00.000+02:00

Tak sobie myślę, że dawno się tu nie odzywałam, więc pewnie jestem Wam winna jakieś wyjaśnienia. Dziękuję wszystkim zatroskanym za pytanie które kierowaliście do mnie także mailowo - mam się świetnie!
Wakacje mijają mi bardzo przyjemnie, chociaż nie wyjechałam nigdzie daleko. Ba!, nie ruszyłam się poza granice województwa! Kiedy jest słonecznie, zazwyczaj można mnie spotkać nad jakimś jeziorem, zalewem, stawem albo - w wersji ubogiej - nad ogrodowym basenem mojej koleżanki :D Ważne jest miłe towarzystwo i atmosfera :) Być może wiele z Was pomyśli, że to mega nudziarskie wakacje, ale ja bawię się świetnie.
Co prawda wszystkie nieprzyjemne dolegliwości wcale mnie nie opuściły, a ja nadal nie wybrałam się do szpitala (nie będę sobie psuła wakacji), ale leki które biorę, plus tony Sudafed w hurtowych ilościach powalają mi w miarę normalnie funkcjonować. Wiem, że to nie jest odpowiedzialne, ale obiecuję udać się do szpitala po praktykach.
A te już całkiem niedługo, bo we wrześniu. Troszkę się obawiam, bo to w końcu pełne dni prowadzenia zajęć ale mam dobre nastawienie i liczę, że to będzie dla mnie samej cenna lekcja.
Już dawno przebąkiwałam, że ten blog w takim kształcie stracił dla mnie funkcje które pełnił i zastanawiam się nad założeniem kolejnego, o rozwoju osobistym i ogólnie, o szczęśliwym życiu. Nie chciałabym jednak być koleją ględzącą o ósmym języku obcym i trzecim etacie osobą!
Myślę, że tak właśnie zrobię, bo chciałabym usystematyzować sobie wiele rzeczy i sama inspirować siebie na co dzień.
W ostatnim czasie przeszłam mile jeśli chodzi o to, kim jestem. Setki badań i oczekiwanie na diagnozę (której nadal nie ma :P) chwile kryzysu, kiedy człowiek się dusi, twarz zalewają łzy (z bólu!), termometr wskazuje 32,8 stopnia Celsjusza a lekarze nadal pieprzą od rzeczy o "dziwnym przypadku" skłoniły mnie do głębokiego zastanowienia się nad tym, co w życiu robię, co robiłam, a co chcę robić. Bez względu na to, co myślą o tym inni.
Myślę, że jestem szczęśliwa. Tak po prostu!

PS. Jest też kilka obszarów, nad którymi chciałaby popracować. Jednym z nich jest nieszczęsny angielski (studia cofają w rozwoju), dlatego chciałabym sklecić pod każdym postem ze trzy zdania moją łamaną angielszczyzną zanim całkowicie zapomnę wszystkich konstrukcji gramatycznych!. Muszę też popracować nad swoimi stylem (a raczej - jego brakiem), silną wolą (kiedy trzeba wytyczyć granice słodko patrzącemu w oczy kotu) i nad kilkoma innymi rzeczami!

My summer holidays are pretty good! I spend time with my friends and it's really cool. Every sunny day I spend at the lake or other water reservoir.
My life is changing and I'm gonna have myself a real good time! Even if my english is worse every day :P

knock knock.

2012-08-06T23:36:00.000+02:00

Myśl na dziś.

Pain is so close to pleasure

2012-07-22T23:38:00.000+02:00

Przeżyłam wczoraj koszmar. Ni z tego ni z owego zaczęło mnie napier... nieziemsko mocno boleć ucho. Do tej pory w mojej skali bólu najwyżej był ból zęba, którego nie udało się dentystce wyrwać do końca przez co brutalnie uszkodziła mi nerw. Wczorajszy ból ucha przewyższył to czterokrotnie.
Nie zaniedbuję wizyt u lekarzy. Mam ich aż nadto (ok, nadal nie zarejestrowałam się w szpitalu płucnochorych, ale to inna bajka). U laryngologa byłam dwa miesiące temu w celu wykluczenia zatok jako przyczyny moich dolegliwości. Z uszami wszystko było ok. Co prawda czuję często, że mam je jakby zapchane, ale kwestia niedrożnej części przy nosie.
To, co stało się wczoraj było nagłe i niespodziewane. Najpierw poczułam w uchu coś jakby mgłę, potem kichnęłam i... poczułam niewyobrażalny ból.
Zaczęłam od domowych metod - kropla ciepłej oliwy, maść kamforowa... i nic! Przekopałam internet w poszukiwaniu przyczyny i sposobu leczenia - nic ciekawego, a ból nie ustępował. Wzięłam ibum i to też niestety nie załatwiło sprawy. A jestem osobą, która od 2 lat unika jak ognia wszystkich tabletek przeciwbólowych, więc to wyjątkowa sytuacja. Z tego całego bólu warczałam na wszystkich i marzyłam tylko o absolutnej ciszy.
Byłam tak zdesperowana, że wzięłam ketonal, który leżał sobie nietknięty w szafce. Czekałam na cudowne działanie, minęła godzina (która trwała wieczność!) i nadal bez efektu. Próbowałam wyobrazić sobie, że ból ustępuje, ale nie potrafiłam w to uwierzyć. Zaczęłam więc jak mantrę powtarzać, że rano obudzę się jakby tego bólu nigdy nie było. Niestety, zaśnięcie nie było łatwe.
W końcu poryczałam się z bólu i już byłam skłonna dzwonić na pogotowie, ale zasnęłam.
Obudziłam się bez bólu! Nic, ani śladu, ani nawet delikatnego pobolewania, nic!
Mimo wszystko boje się, że ten ból powróci. Nie wiem, czy wizyta u laryngologa ma sens - co, zajrzy w ucho i powie, że nic nie widzi? Wątpię w sens konwencjonalnej medycyny - diagnozowali mnie, wyszły różne skrajne wyniki badań a i tak zostałam odesłana do kolejnego szpitala. Nie chce mi się tam rejestrować, bo zrobią mi badania, i wrócą do tego samego punktu - znane są objawy, ale gdzie ta cholerna przyczyna?!
Mam tylko jedno pytanie - czy komuś zdarzył się kiedyś taki nagły ból ucha?

uff, dzisiaj miałam myśli do wyrzucenia na blogu. Po prostu nie chcę kłaść się spać z cieniem wspomnienia po wczorajszym ;)

Nothing to say

2012-07-21T19:19:00.000+02:00

Nie mam tu ostatnio nic do napisania. To miejsce chyba powoli traci swój sens, bo radzę sobie ze swoim życiem na tyle, że nie muszę już pozbywać się śmieci w tak cholernie nieproduktywny sposób. Mimo wszystko, nadal lubię to miejsce, tylko jest takie trochę no...szczeniackie.

Zajęłam się ostatnio gruntownymi porządkami. Posprzątałam półki, szafy i szuflady, ale też bardzo dużo rzeczy w swoim życiu. Znowu stopniowo ograniczałam kontakty z ludźmi, którzy nie wnosili nic pozytywnego do mojego życia i tylko niepotrzebnie wysysali moją energię. Nie lubię niejasnych sytuacji, więc nie chciałam nikogo okłamywać i wymyślać różnych powodów dla których się z kimś nie spotkam. Powiedzenie szczerze i wprost, było dla mnie czymś trudnym, chociaż próbowałam to zrobić jak najdelikatniej. Czuję się, jakbym odpięła wielką kulę przyczepioną łańcuchem do mojej nogi!
Po prostu pewne znajomości są dobre na pewnym etapie życia, a na innym nie. Moje życiowe tempo uległo zmianie, pozmieniały się priorytety, musiałam więc podążyć za zmianą i to był kolejny krok.
Nadal mam problem z kasą. Czekam na zaległe przelewy i nie czuję się z tym zbyt komfortowo. Osiągnięcie niezależności i stabilności finansowej jest jednym z moich celów na przyszłe miesiące. Koniecznie muszę też pomyśleć o jakiejś rezerwie finansowej, żeby nie dopuścić do takiej sytuacji w jakiej jestem obecnie.
Ale za grosze też można robić fajne rzeczy. Np. w Lidlu jest teraz ciasto francuskie za 1,49 zł! :) Ja idę właśnie wyjąć je z piekarnika - dzisiaj padło na ciastka z brzoskwinią ;)

Genialny sposób na sprawdzanie poczty elektronicznej

2012-07-17T23:25:00.000+02:00

Tadaaam, po lewej stronie widzicie moją ulubioną wtyczkę do google chrome - Sprawdzanie poczty Google.

Pracuję zdalnie, niestety na zlecenia, więc często dosłownie wisiałam na skrzynce mailowej i odświeżałam ją co 20 minut. Pochłaniało to masę czasu i było bezsensowne. Skutecznym nawykiem jest ustalenie sobie konkretnej godziny o której sprawdza się skrzynkę i odpisuje na maile, ale w mojej sytuacji to wykluczone. Znalazłam więc bardzo przydatną wtyczkę :)
Jestem szczęśliwą użytkowniczką Google Chrome i Gmaila. Jeśli jestem zalogowana na swoich koncie, to na pasku wyświetla mi się liczba nowych wiadomości. Wystarczy rzut okiem w prawy, górny róg ekranu i już.
Wtyczka do pobrania tutaj
Polecam też powiązać sobie WSZYSTKIE skrzynki mailowe z jedną, z zachowaniem ustawienia aby odpowiedzi na wiadomości były sygnowane oryginalnymi adresami mailowymi. Bardzo przyspiesza to sprawdzanie wiadomości no i wszystko jest w jednym miejscu.
Mała rzecz, wielki efekt! ;)

Pomysły na organizację przestrzeni

2012-07-15T00:03:00.001+02:00

Przez kilka dni nie miałam internetu - chciałam zwiększyć prędkość z 6mb do 10...Orange się nie popisało i nie było ani internetu, ani telefonu. Obecnie mam tylko to pierwsze :D
W każdym razie miałam więcej czasu na przemyślenie kilku spraw i doszłam do wniosku, że jestem fatalnie zorganizowana.
Niby wszystko mam na miejscu, ale jakoś nic nie jest pod ręką. Od dawna regularnie pobierałam sobie na dysk różne inspiracje na lepsze zarządzanie przestrzenią i przedmiotami, dlatego w tym wpisie znajdzie się cała masa pomysłów.
Enjoy!

Czytaj dalej

Dzień lenia.

2012-07-07T23:44:00.003+02:00

Mam masę fajnych pomysłów na te wakacje.
Teoretycznie powinnam udać się do Szpitalu Płucnochorych na dalsze badania, ale ponieważ chwilowo czuję się lepiej (poza urywającym nos katarem), nie zawracam sobie tym głowy.

Jutro zapowiada się słoneczna niedziela. Zrobię sobie cudowny dzień lenia - smażenie tyłka na słońcu, czytanie książek, może jakaś chłodząca ciało woda? Mam ochotę na jednodniowy reset. Bez telefonu, bez pilnych maili i spraw do załatwienia. Tylko ja i moje myśli. Nowe, piękne, czyste myśli.

Muszę nabrać energii na realizację kilku fajnych rzeczy. A że nie nalewa się herbaty do brudnej filiżanki, na jeden dzień zostanę egoistką i oczyszczę się z niepotrzebnych myśli, znajomości i zajęć.
To będzie wspaniały dzień!

Facepalm

2012-07-04T21:41:00.000+02:00

Jestem lamerem roku. Pojechałam rano do Bydgoszczy, w dodatku specjalnie wcześniej, żeby szybko się dostać do lekarza w szpitalu... i przy rejestracji okazując książeczkę dowiedziałam się, że dzisiaj jest środa. Nie czwartek.
Także jutro powtórka z rozrywki. Powinnam sobie kupić ścienny kalendarz, bo to nie pierwsza taka wpadka.
Niestety.
Dawno nic nie pisałam, bo było hmmm...ciężko. I to w każdym tego słowa znaczeniu, damn! Powinnam schować sobie tą swoją godność do buta - jak nie wpadnie mi lada dzień jakieś zlecenie to będę musiała poprosić rodziców o kasę. Dzisiaj z nieba spadła mi przecena bananów na 90 groszy za kilo - uwielbiam słodkie banany w brązowe plamy i nie rozumiem czemu są przeceniane, skoro takie są najsmaczniejsze, ale poprawiło mi to humor :D
Nie mam jednak żadnej poprawki, więc przynajmniej jedna rzecz jest doprowadzona do końca. Za to jutro zapowiada się okropnie nudna pierwsza połowa dnia - dwa szpitale, dwie kolejki. Powinnam wykombinować coś, co zrównoważy to okropne marnotrawstwo czasu ale jestem...zmęczona. To słowo najlepiej oddaje mój stan.
Kończę kolejny nudny i nic-nie-wnoszący-wpis, Ania

Zamykanie+gra dla mózgu :)

2012-06-24T23:20:00.001+02:00

Moim zdaniem - genialna reklama :) Nie tyle nawet samo wykonanie, co koncept. Trafia w sedno, by nie rzec - w nozdrza.

Jutro wyniki. Badań, ostatniego egzaminu. Muszę sobie kilka rzeczy przemyśleć i zacząć układać plany wakacyjne, ale takie luźne na początek.
Póki co nadal czuję się tępa. Wiem, że to
efekt leków, ale mam spore problemy z pamięcią, koncentracją itepe itede.
dlatego nadal raz na jakiś czas próbuję reanimować te swoje nieszczęsne szare komórki.
Np. beznadziejna byłam w taką grę :

Niby mam postępy, ale nie wiem czy przekładają się na realne postępy jeśli chodzi o koncentrację. W każdym razie - nie zdarza mi się bezmyślnie czytać po 6 razy tej samej linijki tekstu, więc chyba idzie do przodu! :)

Polecam i pochwalcie się rekordami! ;)

Język za zębami :)

2012-06-19T08:19:00.001+02:00

Rozbawiło mnie dzisiaj z rana pytanie na formspringu:
dlaczego na swoim blogu nigdy nie wspominasz o swoim życiu seksualnym, skoro i tak dużo piszesz o prywatnych sprawach? to dla Ciebie temat tabu?

Już na nie odpowiedziałam, ale chyba pociągnę trochę temat :)
Nie wiem jak Wy, ale mam silną potrzebę oddzielania tego, co naprawdę jest prywatne od spraw które mogą sobie spokojnie pływać na wierzchu jak tłuszcz w rosole. Wychowałam się w patologicznym układzie w którym opiekujemy się dysfunkcyjną babcią. Nie jest chora fizycznie, więc nie ma mowy o pielęgniarce środowiskowej, a psycholog raz w miesiącu to trochę mało. Staram się jednak nie pozwolić, aby cały negatywny wpływ Wiesławy okazał się w wpływem skutecznym.

Dla przykładu, świeża sytuacja - mój brat znalazł pracę -> powiedział o tym babci. Normalna rzecz, prawda? Osiągasz jakiś sukces, chwalisz się bliskim... ale nie, nie w tym domu

babcia zadzwoniła do pracodawcy i zaczęła mu gadać rzeczy w stylu "on nie nadaje się do takiej roboty, panie, wszystko panu popsuje" sratata + litania negatywnych cech mojego brata. Poskutkowało, bo człowiek zrezygnował z zatrudnienia wnuczka wybuchowej kobiety.

W jej mniemaniu oczywiście wszystko było dla jego dobra. Ta historyjka (niestety z życia wzięta) nie ma na celu nic innego, jak wprowadzenie w sytuację - od dzieciństwa nauczyłam się dzielenia ważnymi rzeczami tylko z bliskimi osobami/osobami którym bardzo ufam/ osobami których pewnie nigdy więcej nie spotkam.

Wiesława jest tylko skrajnym przypadkiem - nie raz pojechała np. do mamy jakiejś mojej koleżanki naopowiadać jej jaka to jestem niedobra + stek kłamstw. Cel ? Jak nie będę mieć znajomych, to będę więcej czasu spędzać na słuchaniu jak Wiesława użala się nad sobą. No way!

Doszło więc do śmiesznej sytuacji w której obsesyjnie staram się, aby moja babcia nie poznała nigdy moich znajomych i ogólnie wszystkich osób które są mi bliskie. Dlatego nie zapraszam do siebie do domu znajomych (lub robię to bardzo rzadko / w pełnej konspiracji przez piwnicę). Mam pewność, że Ci, którzy są moimi prawdziwymi znajomymi najwyżej by Wieśkę wyśmiali, ale ona jest niebezpieczna dla otoczenia. Kiedyś jak wróciłam do domu wczesnym rankiem to ledwo odskoczyłam, bo przyczajona Wiecha chciała mnie "ukarać" lejąc mi wrzątek z czajnika pod nogi :)

Wykształciło się u mnie przez lata bardzo specyficzne pojmowanie tego, co jest sprawą prywatną i kto o czym może wiedzieć. Wydawać by się mogło, że mam życie na wierzchu (np. ten blog) ale zawsze sobie muszę wszystko przefiltrować przed publikacją :)

Wiem, że na bloga wchodzą różni ludzie. Staram się, aby nie trafiło tutaj nic więcej niż powinno. Po prostu pewnych granic nie przesuwam. Nie ujawniam szczegółów swojej pracy a mam pisać o życiu seksualnym? No litości! ;)

I'm a shooting star leaping through the sky

2012-06-15T23:13:00.003+02:00

Ostatnio znowu trochę ponarzekałam, ale ja nie robię tego ciągle, tylko właśnie na blogu, bo to taki śmietnik :)
Dzisiaj np. miałam bardzo przyjemny dzień. Wstałam o 4:30 pełna energii (na przymulających lekach to rzadkość). Napisałam trzy wiersze, a nie pisałam nic takiego od dawna. Bardzo dawna.
Po drodze na praktyki wdepnęłam na pocztę w jednym z hipermarketów. Chciałam wysłać przyjacielowi to, co dzisiaj z nieznanych mi przyczyn napisałam. Brzmi to zawile, ale to jedna z tych osób dla których fejsbuki i wszystko inne mogłoby nie istnieć. Nawet maile.
Przypadkiem spotkałam redaktora naczelnego pewnego czasopisma. Rozpoznał (po dwóch latach) i nawet pamiętał tytuł mojego artykułu. Namówił mnie, żebym wysłała mu coś do niedzieli, to jeszcze to puści w kolejnym numerze. Nie powiem, zrobiło mi się miło.
Przez małą pogawędkę na praktyki prawie się spóźniłam :) Klasa "na której" się uczymy jest klasą integracyjną, tzn. są w niej dzieci z różnymi zaburzeniami, dlatego ma dwie nauczycielki. Jedna z dziewczynek której się przyglądam to takie żywe srebro - wszędzie jej pełno. Zdziwiłam się, kiedy odmówiła podejścia do tablicy. W trakcie lekcji wszystko się wyjaśniło
- przyszedł jej tata ze spodniami na przebranie. Na szczęście ustawiono to dość dyskretnie i inni uczniowie nie wiedzieli o powodzie dla którego musiała na chwilę wyjść z sali.
Później dowiedziałam się, że ma przeziębiony pęcherz a siostra na religii nie pozwoliła jej wyjść do toalety i się biedna posikała. Nic dziwnego, że całą lekcję jak nigdy siedziała na miejscu!
Mimo przebrania spodni wydawała się trochę przybita. Na przerwie ogarnęłam zawartość jej ławki - leżała tam kolorowanka z bajki "Monster High" w której mała projektowała sobie stroje dla lalek. Kojarzę o czym jest to głupawe MH bo moja siostra to oglądała, więc co nieco mi świtało. Podeszłam więc do dziewczynki i powiedziałam jej, że widziałam książkę z jej projektami. Oczywiście je pochwaliłam - przyjemnie było obserwować jak wraca jej uśmiech od ucha do ucha. Jeszcze bardziej się rozpromieniła kiedy okazało się, że znam imiona bohaterek tej bajki :) Potem oczywiście musiała mi pokazać kilka swoich ulubionych projektów, ale była już zadowolona i chyba udało mi się sprawić, że na chwilę zapomniała o przykrym zdarzeniu z porannej lekcji religii...
Wracając z praktyk kupiłam sobie za grosze piękną sukienkę (minus 50% w lumpeksie równało się w tym wypadku 7,50!), co jeszcze bardziej poprawiło mi humor. W pksie o dziwo były miejsca siedzące, więc poczytałam sobie trochę fajną książkę.
Reszta dnia też była super, ale to już sprawy osobiste.
Piosenka na dziś to Don't stop me now ! :)

Ninka

2012-06-13T09:48:00.002+02:00

Od rana puszczam sobie Queen i wprawiłam się już w całkiem miły nastrój. Mam dzisiaj kilka wpisów do załatwienia i nawet zajęcia... no cóż :)
Psychicznie pogodziłam się z wrześniową poprawką z koła - niby jeszcze nie znam wyników z drugiego podejścia, ale po wglądzie do swojej pracy nie mam złudzeń :)
Na studiach można poczuć się jak idiota! 4 punkty do zdobycia, 2 na zaliczenie. Masz dwa punkty i pytasz, czemu nie masz trójki - słyszysz "widocznie chodziło mi o inne dwa punkty" :D A żeby było śmieszniej - pytasz o prawidłowe odpowiedzi na niezaliczone pytania i okazuje się, że masz napisane dobrze... w odpowiedzi słyszysz - no i co?!
Cóż, można napisać wszystko dobrze i dostać dwóję, a co! ;)
Ogólnie to wszystkie przedsesyjne zawirowania i sama sesja jawi się w moich oczach mocno średnio - jestem "trochę" przytępiona lekami, ale walczę jak mogę.
O, i Ninka-Rudzinka mi w tym pomaga - kiedy przysnę bez powodu (np. jedząc obiad -.-) to mnie liże po twarzy i budzi mrucząc. Fantastyczna, malutka ruda kotka! Jestem chyba na dobrej drodze do zostania "crazy cat lady"... no cóż, byłam ostrzegana, że na jednym kocie się nie skończy :) Kiedy namówiono mnie na pierwszego kota (zawsze wolałam psy), kolega powiedział, że na 100% się w to wciągnę i będę miała przynajmniej dwa.
Obecnie jest Nina, Kiko, czasami Felek i Szary, czyli kot mojej babci. Mam problem?
Przy okazji fajny blog : http://catversushuman.blogspot.com/

Idę zjeść truskawki z cukrem, trzeba wykrzesać z siebie jeszcze trochę energii. Skończy się sesja, to na chwilę poddam się tej senności, skoro mój organizm się jej domaga... :)

No rain - no rainbow

2012-06-11T22:04:00.001+02:00

Ostatnie dni są jakąś wredną kumulacją wszystkiego. Ryszard aka ojciec mojej matki wychodzi z psychiatryka. Z sali samobójców.
Znowu próbuje wciągnąć wszystkich w szantaż emocjonalny pod tytułem "kochajcie mnie, bo się zabiję". Na jeden dzień mu się udaje, bo ryczę i czuję się winna. Ale przecież on nie pozwala sobie pomóc.
Myślałam, że nie żywię do niego żadnych uczuć, nic, null, obojętność. Bo cóż, nigdy żadnego "kocham Cię" ani nawet co u was?.
Życie zmarnowane na gapienie się w teleturnieje w oczekiwaniu na pomyłkę uczestnika. Ach, cóż to za radość wywyższyć się nad mistrza jednego z dziesięciu! A jednak przez dzień dałam się omotać. I to ja, osoba która to przerabiała!
Szantaż emocjonalny to podła rzecz. Rodzeństwo mojej matki nie wytrzymało presji i jest na psychotropach. Ryszard, 2:1 dla ciebie. Jeszcze Ci mało?

Mam brutalną, nieczułą, ale jedyną skuteczną radę
- olej to. Spotkało mnie to jak miałam hmmm, 16 lat? - chciałam rozstać się z chłopakiem a on - bo podetnę sobie żyły. Rzucę się z mostu. Nałykam się tabletek. Sratatata.
I tkwisz w takim chorym układzie. Cóż za szczeniacki błąd!

Co chwilę słyszę, że moje koleżanki spotyka to samo. Chcą zakończyć związek i zaczyna się. "Ania, ja się boję, on mi pisze, że sobie coś zrobi". Aż strach liczyć ile razy ktoś mi się czegoś takiego zwierzał. A włos na głowie się jeży jak pomyślę, że te "groźby" były skuteczne....
W tej sytuacji - powiadam rodzinę tej ofiary losu i policję. Umyj ręce, nie Twój problem. Brutalne, ale prawdziwe.
To psychoterror. A nawet jakieś konkretne przestępstwo (groźby i nękanie?), którego nazwy nie pamiętam. Jeśli chcesz się z kimś rozstać - rozstań się. Nie masz obowiązku bycia z kimś, kogo nie kochasz.
W takim układzie to Ty jesteś ofiarą!
Zaskakujące, jak wielu frajerom udało się (na krótko!) "odzyskać" w ten sposób dziewczyny. A na pierdyliard przypadków jakie znam tylko jeden zakończył się próbą podcięcia żył. Nieudaną, dodam.

Jeśli chce sobie zrobić krzywdę to nie kocha siebie. Nie kocha siebie, więc nie może kochać nikogo innego, także Ciebie. Wniosek -> nie kocha Cię. Chcesz być z kimś, kto Cię nie kocha?
Co więcej - dając się omotać udowadniasz sobie, że nie kochasz siebie!

Jeśli by Cię kochał, to chciałby Twojego szczęścia -> wpuszczając Cię w tą sytuację zabija cię po kawałeczku. Gnijesz od środka. wniosek -> szantażysta cię nie kocha. Gdyby cię kochał, nie pozwoliłby ci cierpieć.

Więcej - dając się w ten sposób uwikłać w chory układ sama jesteś sobie winna -> pozwalasz mu przejąć nad sobą kontrolę. -> on będzie stosował ten argument za każdym razem, żerując na twojej "dobroci".

Każdy dorosły człowiek jest sam odpowiedzialny za swoje życie!
Jeśli ktoś ci powie - bo podetnę sobie żyły, odpowiedz - to podcinaj!, powiadom kogo trzeba i się tym nie przejmuj. Szkoda życia i nerwów.

Po prostu musiałam to napisać, bo zasnąć nie mogę, a dwie noce nie spałam. Jest mi przykro, że dwoje dorosłych ludzi dało się wciągnąć w taką gierkę. Marek, Aśka, ogarnijcie się, macie rodziny!

A Ryszard to hardkor. Co tam żyły, nóż w serce to jest to, a jak!
Dwójka twoich dzieci jest pod opieką psychiatry, tego chciałeś?!

Jest mi po ludzku przykro.

10% na cele charytatywne. Zawsze!

2012-06-08T18:44:00.000+02:00

Przymierzałam się do tego wpisu od baaaardzo dawna - jeszcze za czasów photobloga ktoś zapytał mnie, ile dałam na wielką orkiestrę świątecznej pomocy i niechcący wywołałam burzę, kiedy napisałam, że...nic.
I była to szczera prawda. Nie płacę na WOŚP ani grosza. Nie kupuję serduszek, nie biorę udziału w ich aukcjach. Miałam kiedyś tylko ich okolicznościowe dwuzłotówki, ale i tak ukradł mi je mój głupi brat.
Prawdą jest też to, że pomagam regularnie i od dawna, tylko trochę inaczej. A jak? Już tłumaczę...

Płacę dziesięcinę.
Spokojnie, nie jestem w żadnej sekcie ani nic! Nie "wróciłam" też na łono kościoła i nie dałam się omamić tłustym pasibrzuchom i pedofilom w koloratkach.
Matko, czuje się, jakbym przyznała się co najmniej do przestępstwa. Ludzie bardzo różnie reaguję na tę nowinę. Nie rozumiem czemu :) Najczęściej uznają, że to frajerstwo, ale ja serio głęboko wierzę w to, co robię.
Ok, od początku.
Koncepcja dziesięciny wywodzi się z Biblii. Na kilka miesięcy przed tym, jak rak zabił mi dziadka (miałam wtedy 8 lat), dorwałam się do książki "Potęga podświadomości". Chciałam mocą pozytywnego myślenia odwrócić ten proces.
Książka zawierała bardzo dużo "historyjek", więc nie sprawiała żadnych trudności w czytaniu. Niezaprzeczalnym faktem jest jednak to, że nie zrozumiałam jej w pełni. Ba, nie zrozumiałam jej pewnie prawie wcale, ale zasiała jakieś małe ziarenko z którego do dzisiaj wyrosło całkiem silne drzewo.

O "Potędze podświadomości" na pewno jeszcze kiedyś napiszę. Dla ciekawskich linkuję do wersji w .pdf na końcu wpisu.

W innej książce Murphy'ego przeczytałam o boskiej dziesięcinie. Przetestowałam, wprowadziłam to w życie i z całym przekonaniem mogę napisać, to wspaniałe doświadczenie.
W skrócie chodzi o to, aby 10% swojej kasy* oddawać na cele charytatywne. I nie ważne, czy zarabiasz 5000, 1000 zł (dziesięcina = 100 zł), czy studiujesz i masz na życie tylko 250 (dziesięcina = 25 zł). Liczy się gest. Bardzo ważne jest to, aby czynić to z silnym przekonaniem, że robisz coś dobrego.

Jak to wygląda u mnie? Hmmm, "zarabiam" dość nieregularnie. Każdy kto pisze na zlecenie (lub robi cokolwiek innego na tej zasadzie), wie, jak niepewny jest to przychód. Zleceniodawcy ociągają się z przelewami, a same zlecenia raz wpadają, raz nie. Kiedy mam dobry miesiąc, to i tak odkładam sobie na przyszłe, bo potem zleceń może długo nie być ( i często nie ma).
Mimo to, wypracowałam sobie nawyk "odliczania" 10% od każdego przychodu. Z automatu płacimy podatki i dokładamy się do nowej tabliczki "okienko nieczynne" w budynku ZUS-u (grr!). W ogóle się nad tym nie zastanawiamy, bo jest to niestety tak naturalne jak oddychanie. A nawet bardziej, bo łatwiej przestać oddychać...
Ale ok, wracam do tematu.
Za każdym razem kiedy dostaję jakieś zlecenie, np. 80 zł na rękę, to w mojej świadomości jest to 72 zł. Te 8 z automatu odliczam sobie na poczet jakiejś akcji charytatywnej.
Może wyda się to mało. Może ktoś pomyśli, że jestem naiwną idiotką (ok, na 100% ktoś tak pomyśli), ale szczerze wierzę w to, co robię.
Zapisuję sobie każdą taką kwotę i pod koniec miesiąca rozpoczynam najprzyjemniejszą część - przelewanie!
Stwierdziłam, że dającą mi najwięcej frajdy opcją jest płacenie na jedną fundację miesięcznie. Siadam sobie przed komputerem, wyszukuję w necie jakąś fajną fundację albo potrzebującą osobę i po prostu wpłacam 10% z ubiegłego miesiąca.

Kilka rad, wskazówek i spostrzeżeń :

daje to niesamowitą frajdę
10% to kwota od której nie zbiednieję
jeśli jestem naprawdę spłukana, to i tak wpłacam 10%. Nigdy tego nie żałowałam. Może to jakaś magia, ale te 10% w takich wypadkach wraca jak bumerang - w tajemniczy sposób znajduję na ulicy dwie dychy albo coś w tym stylu :)
najbardziej lubię szukać fundacji które umożliwiają płacenie bezpośrednio na konto chorej/potrzebującej osoby.
sprawdzam fundacje!... tutaj coś kontrowersyjnego - nie ufam wośp. mam wrażenie, że za dużo kasy idzie na medialną otoczkę itp. sorry, nie umiem im wpłacać z przekonaniem, że robię coś dobrego
to nie musi być chora osoba! Kilka razy wpłaciłam na inicjatywy kulturalne, na stypendia dla zdolnych dzieciaków i na organizację promującą wege styl życia, to też jest dobre!
Jeśli postanowiłam nie wpłacić 10% (zdarzyło mi się 3 razy w ciągu ostatnich...3 lat?), to wydawałam równowartość tej kwoty samoistnie na jakąś niepotrzebną głupotę, więc i tak nie miałam z tej forsy pożytku.
Zdarzało mi się także płacić komuś do ręki, to jeszcze większa frajda! ;)

Nie podoba mi się natomiast pomaganie przez płacenie np. na greenpeace - wystarczy poszukać w necie - taki uliczny nagabywacz ma z tego 12 zł za godzinę (jest pełno ofert pracy).A przecież to nie jedyna osoba która ma z tego kasę... Nie wysyłam też sms-ów

* - 10% powinno dotyczyć także innych aspektów życia, np. czasu! :)Nie jest moim celem wskazywanie konkretnych fundacji, bo jest ich pełno, wystarczy się rozejrzeć :)

A Wy, pomgacie? Płacicie "dziesięcinę"? Może macie jakieś ciekawe spostrzeżenia związane z akcjami charytatywnymi?

Obiecana książka:

Joseph Murphy- Potęga podświadomości

Ratuj swój czas - stop internetowym połykaczom życia!

2012-06-07T21:08:00.001+02:00

fot: thehatchreport

Jeśli czytaliście wpis o robieniu sobie (automatycznie) statystyk własnego czasu na necie programem timecamp* LINK, to pewnie zdiagnozowaliście już swoje słabe punkty :) Ja nie siedzę na kwejkach , demotywatorach itp. ale całkowicie bez powodu i bez sensu klikałam sobie nie raz pudelek.pl (what a shame!) lub co gorsza - blog Kasi Tusk (po co?) albo inne bezsensowne pożeracze czasu które ani mnie nie rozbawiały, ani nie wnosiły nic w moje życie ani też nie inspirowały niczym pozytywnym.
Mam ten etap już za sobą :) Jeśli tak jak ja - uważasz, że Twój czas jest zbyt cenny na marnowanie go w tak głupi sposób, doczytaj dalej. Nie pożałujesz! :))

Za radą koleżanki zainstalowałam sobie fantastyczne rozszerzenie do Google Chrome - Stay Focused. Kliknij, zainstaluj - nie pożałujesz! Pracuje w tle, jest nieodczuwalne dla baterii na laptopie ani dla szybkości netu. Po prostu sobie jest.
Cała zabawa polega na tym, że kiedy łapiesz się na przeglądaniu idiotycznej strony, to klikasz sobie w małą ikonkę na pasku chroma i ją blokujesz. Spokojnie, nie na zawsze - Ty sterujesz swoim czasem. Dosłownie - możesz ustawić sobie dzienny łączny limit przeglądania takich stron. Daję kilka przykładowych które ja zablokowałam (łapię się za głowę - jak mogłam na nie wchodzić?)
Ja na początku ustawiłam sobie 5 minut i szybo stwierdziłam, że to nie da mi efektu, bo nie sprawi, że oduczę się bezsensownego, automatycznego wklepywania niektórych stron w przeglądarkę. Zmieniłam więc na minutę.
I to jest to!
StayFocused zareagował na to tekstem, że się zabawimy. I była to prawda - przeglądałam stronkę i nagle w prawym górnym rogu widzę odliczanie : 10,9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1...

Podziałało :)!

Innego dnia zachciałam jednak dać sobie troszkę więcej czasu, tak ze 3 minutki, bo ta jedna mnie trochę...wkurzała. Ale i na to program ma super radę - wyskakiwały okienka (nie, nie uciążliwe, możesz je zamknąć kiedy chcesz)

I było to diabelnie skuteczne ( a przy tym zabawne).

Jeśli bym chciała, zawsze mogę odłączyć wtyczkę od chrome'a. Ale nie chcę, wierzcie :)

Świat bez pudelka jest dużo lepszy!

Salvador Dali - Destino. Walt Disney (2003)

2012-06-02T23:25:00.001+02:00

Uwielbiam Salvadora!

edit:
dodałam filmik przez przycisk na YT i nic o nim nie napisałam. Genialna animacja, uwielbiam takie przejścia i styl Salvadora. To jedyny malarz, którego dzieła mi się podobają. Co więcej - jedyny o którym przeczytałam coś więcej niż notkę biograficzną :)
Ok, jest oczywiście kilku malarzy którzy sprawiają, że na widok jakiegoś ich obrazu wklepuję nazwisko w wyszukiwarkę i przeglądam resztę dzieł, zatrzymując się przy niektórych i mrucząc do siebie hmmm, ładne, ale ładne są też motylki, ptaszki, kwiatki i czerwone truskawki. A Salvador tworzył rzeczy na widok których mam ochotę krzyknąć GENIUS!
Wiem, wiem - zarozumiały ekscentryk owładnięty żądzą zarabiania, lansujący się gdzie popadnie i to w taki sposób, że Lejdi Gaga mogłaby się od niego uczyć i bla bla bla.

Ale wystarczy spojrzeć na jego obrazy i nagle te wszystkie drobnostki schodzą na dalszy plan. Oczywiście nie popieram przechadzania się po mieście z mrówkojadem ->
i innych ekscesów, ale raz na jakiś czas Dali zachwyca mnie na nowo. Zachwyca do tego stopnia, że nagle znajduję na nowo sens życia, energię do działania i popadam w patalogiczne uwielbienie artysty. Stan ten trwa zazwyczaj góra dwa dni (tzn. to uwielbienie). W tym czasie upatruję sobie jakieś dzieło geniuszu i odnajduję w nim coś, co zachwyci mnie o niewyobrażalnego stopnia. Dali jest dla mnie jak narkotyk i jak prozac.

Gwoli ścisłości dodam, iż nie zgadzam się z jego poglądami politycznymi, uwielbieniem generała Franco i wieloma innymi rzeczami, ale come on - uwielbiam go jako geniusza, nie jako człowieka.

enriqe

2012-06-01T23:14:00.000+02:00

Salvador Dali for Disney

W dzień dziecka poczułam się jak ... małe dziecko. Bardzo dosłownie :) Zajrzałam siostrze (10 lat) przez ramię, żeby zaspokoić ciekawość - maślanymi oczami wpatrywała się w monitor. Hmm, historia lubi zataczać koło - obiektem jej westchnień w tamtym momencie był Enrique Iglesias. Parsknęłam śmiechem, bo w jej wieku sama wzdychałam do jego zdjęcia. Ale zamiast monitora miałam wymiętolone zdjęcie wycięte z jakiejś gazety, a muzyki słuchałam nie z youtube'a, a z radia i samodzielnie nagrywanych kaset.
Żałuję, że żadna się nie zachowała, bo te wszystkie śmieszne nagrania z urwanym początkiem były bardzo pocieszne :)

Dzisiaj nie szaleję za Enrique i pukam się w czoło, bo nie mogę się dopatrzeć w nim z przed 10 lat niczego, co mogłoby wywołać szybsze bicie serca. W każdym razie zobaczyłam dzisiaj na moment w Zuzi siebie. Przedziwne uczucie!

Smak zimnego piwa na jakiś czas musi odejść w zapomnienie - leki. Ale za to Lidl znowu wyszedł mi naprzeciw i wprowadził do oferty takie fajne małe buteleczki czegoś co jest trochę lemoniadą, trochę piwem (>1% alk.). Tak wiem, można parsknąć śmiechem. 1%. Słownie - jeden :D Ale to lepsze niż nic, bo kiedy robi się bardzo ciepło to zimne piwo jest najlepsze :) No i cena też ok - 10 zł za 10 buteleczek (razem 2,5 litra).

Dzisiaj miałam lepszy dzień jeśli chodzi o zdrowie, co wprawiło mnie w całkiem przyjemny nastrój. Byłam u weterynarza kupić tabletki na odrobaczenie i skonsultować kilka spraw - prawdopodobnie jutro w moim domu pojawi się urocza ruda kotka. Jestem trochę spokojniejsza, bo już wiem jak postępować aby Kiko nie poczuł się odrzucony, zazdrosny i nie znienawidził nowej lokatorki.
Nie wiem czy mała kupi się na numer z tabletką w karmie - obawiam się trochę takiej sytuacji :)) Oczywiście bez końcówki i wódki, ale podawanie kotu tabletek to krwawy dramat

Never decreases...

2012-05-31T23:22:00.001+02:00

Ufff. Prawie cały tydzień za mną!
Tzn. wszystkie najgorsze rzeczy mam już za sobą. (oby!).

Zdążyłam na kolokwium, odbębniłam wizytę w szpitalu. Jestem nadal w punkcie wyjścia (kolejny raz zlecone te same badania). Chociaż nie - jest nowość skierowanie do kardiologa. Co następne? :P

Zamiast się uczyć, przeglądam blogi. Ostatnio wciągnął mnie fantastycznie pozytywny blog z ciekawymi wyzwaniami :
http://www.happyholic.pl/2012/05/wraz-z-poczatkiem-czerwca-chciaam.html
polecam!
Jakoś tak śmiesznie wyszło, że blogi które kiedyś uwielbiałam czytać strasznie mnie nudzą
i rzadko je odwiedzam, a nowe podbijają mój czytnik google w kilka minut :)

Idę spaaaać. Poczucie, że ten dzień się skończył jest najlepszym co może mnie dzisiaj spotkać.

klfjkalj

2012-05-30T13:08:00.001+02:00

Ostatnio mam cholernie dużo czasu na myślenie. Fizycznie nie jestem w stanie robić nic innego. nauka też mi nie idzie.Trochę przerażające w perspektywie tych wszystkich zaliczeń i egzaminów które się właśnie rozpoczęły.

Odebrałam wyniki "holtera", czyli całodobowego ekg. Hmm, personel jest bardzo miły (mówi do Was ktoś ze służby zdrowia "Ok, czekam na Ciebie Aniu" ? :))

ale nie wpływa to zbyt znacząco na stan mojej wiedzy. Zerknęłam na opis badania i pytam, czy to dobrze, czy źle, bo nie rozumiem zbyt wiele - dobrze nie jest....Ale, że bardzo źle, to też nie można powiedzieć. W necie nie znalazłam nic konkretnego. W poprzednim ekg wyszła mi bradykardia (wolniejsze bicie serca), w całodobowym trochę inaczej - mam wiele "epizodów bradykardii", ale też "epizody tachykardii".

No ale to jest jakiśtam szczegół, bardziej martwi mnie moja wydolność oddechowa. Kiedy źle mi się oddycha mam zawalone gardło, nos, czuje się, jakbym miała zatkane uszy.
To wszystko sprawia, że jestem senna, nie mam siły wyprostować pleców. Dobrze oddycha mi się tylko wtedy, kiedy idę równym tempem. Pewnie dlatego tak bardzo lubię chodzić (unikam komunikacji miejskiej jak mogę :))

W maju nic nie idzie według planu. Kolokwia i wszystko inne jest przenoszone przez wykładowców na inne dni, co psuje mi mój "harmonogram". Jutro mam wizytę w szpitalu oraz koło z matmy. Oczywiście nie zaczęłam się uczyć...No i w dodatku nie wiem jak mam na nie zdążyć...
Nie bardzo mogę cokolwiek planować. Umawiam się znajomymi na wyjście, po czym następnego dnia czuje się tak, jakby miał być moim ostatnim i nic z tego nie wychodzi.

Ale być może po coś to wszystko jest. Wciąż łudzę się, że być może nie jest ta choroba. Przecież bywają takie przypadki!
Od czwartku miałam mieć w domu kolejnego kota (kotkę) ale jeszcze pije mleko matki, więc trzeba trochę poczekać. To taki pozytywny akcent, jeden z niewielu.

Postanowiłam sobie, że będę codziennie pracowała nad sobą. Wywalenie tutaj wszystkich niepotrzebnych emocji działa oczyszczająco :)

Zmykam wrzucić właściwe notatki do torby i na autobus!

Z porannym wstawaniem też ciężko.

A young fighter screaming with no time for doubt
With the pain and anger can't see a way out
It ain't much I'm asking I heard him say
Gotta find me a future move out of my way

odNowa

2012-05-28T08:08:00.001+02:00

Nowy tydzień, więc zaczynam od nowa. Każdy powód dobry, a z nową kartką łatwiej się zaczyna. Trochę tak jak z nowym zeszytem w podstawówce - aż wstyd brzydko pisać! (szkoda tylko, że efekt utrzymywał się gdzieś tak do trzeciej strony, a potem się gryzmoliło).

Końcówka poprzedniego tygodnia była koszmarna. Ten w zasadzie też nie zaczął się dobrze (mam na myśli kwestie zdrowotne i samopoczucie fizyczne). Cóż, byłam ostrzegana, informowana i uprzedzana, że z każdym dniem będzie raczej już tylko gorzej. I nie, nie jest to efekt samospełniającego się proroctwa. Niestety.

Wstałam wcześnie rano, trochę się poruszałam i tak dalej. Miałam napisać pracę na ćwiczenia, ale potwornie mi się nie chce. Trudno :)
Szkoda tylko, że przegapiłam informację o jutrzejszym zaliczeniu z innego przedmiotu! Tym razem pozostaje mi zdecydować się na drugi termin... cóż, nie sposób skoncentrować się na innych rzeczach kiedy w twoim ciele toczy się wojna atomowa.
Ale nie ma narzekania, nowy tydzień, nowa kartka, nowa energia. Muszę zrobić dzisiaj coś fajnego. Jeśli każdego dnia będę robić coś fajnego, nowego albo niezwykłego, to lepiej zapamiętam dni. A przecież ich pula jest ograniczona!

Ahoj!

2012-05-27T00:18:00.002+02:00

To nie powinno się nigdy wydarzyć, ale tak - wypuściłam z rąk stery swojego okrętu. Ponowne ich złapanie i obranie właściwego kursu wymaga dużo energii. Będzie ciężko.

Jestem zdezorientowana nową sytuacją - do tej pory miałam poczucie, że umiem wyczuć kiedy mi się ostro pogarsza. Teraz utraciłam poczucie wewnętrznego bezpieczeństwa. Wiem, że truizmy w stylu "zdrowie jest najważniejsze" bardzo często przechodzą sobie gdzieś bez echa. Zwracają na nie uwagę głównie chorzy, albo osoby których bliscy są chorymi. Sama przez długi czas miałam je w poważaniu - żyłam sobie swoim życiem - pogodziłam się z tym, że każdego ranka odpluwam glutowatą flegmę, łapię wszystkie możliwe katary i zapalenia płuc no i mam słabe wyniki badań krwi itd. Do kaszlu można się przyzwyczaić, gorzej jak dusi tak mocno, że z oczu płyną łzy a gardło wygląda jak polerowane papierem ściernym. Ale to wszystko dało się jakoś zaakceptować, przyjąć na klatę i żyć z tym w miarę normalnie. Ok, często byłam osobą która pierwsza zmywała się z imprezy albo wracała ze szkoły z prędkością rosyjskiej rakiety - kiedy czujesz, że zaraz zaczniesz rzygać flegmą nie masz ochoty aby ktokolwiek to widział.

Pogodziłam się nawet z tym, że jest coraz gorzej. Bywały przecież dni kiedy było całkiem znośnie. Z tym dało się żyć!

Ale piątek... piątek wszystko zepsuł.

Kiedy masz te 2-3 godziny na reakcję, to nie jest to fajne, ale możesz się jakoś przygotować.

Chcę mieć już te wszystkie badania za sobą. Chcę, żeby to nie była choroba na eM. Chcę mieć odpowiednią receptę i chociażby uśpić to dziadostwo skoro zabić się nie da.

Worst day in my life!

2012-05-26T00:33:00.000+02:00

Jest już po północy, więc śmiało mogę napisać, że przeżyłam najgorszy dzień w moim życiu. Ciesze się, że mam go już za sobą!
Nic nie wskazywało, że ten dzień będzie taki, jaki był. Cóż, chyba jednak nie umiem za bardzo wczuć się w swoje ciało bo wydawało mi się, że jest lepiej, a niespodziewany "atak" choroby zepsuł mi cały dzień.
To jest wieloukładowe i działa lawinowo
więcej śluzu -> mniej miejsca w płucach -> niedotlenienie -> spadek temperatury ciała -> otępienie -> senność -> wrażenie, że musuje ci w jelitach -> biegunka -> nieziemski ból głowy itp. itd. Plus obrzydliwe odpluwanie, odkrztuszanie, rzyganie zawroty głowy i inne nieprzyjemności.
Ale nigdy nie było tak źle jak dzisiaj. What the hell is going on?!Z całego repertuaru zabrakło tylko jednego. Tym razem nie zemdlałam.
Jestem pieprzonym lejkiem z maszynką do mielenia w środku - jem coś (wpada przez lejek) nibytrawię (mielę) -> pozbywam się zmielonego. I gówno z tego mam. Dosłownie!
Prawdopodobnie z każdym posiłkiem będę przyjmować enzymy trawienne w tabletkach. Ekstra.
Byłam dzisiaj (wczoraj) wredna dla ludzi, apatyczna, nerwowa, senna, przemęczona i rozdrażniona .
Wieczór postanowiłam więc spędzić z kotem i laptopem (tak,wspaniały sposób na piątek -.-) Nie był to jednak zły wybór. Trochę paraliżował mnie strach, że "to" zacznie się na nowo. Myślałam, że jestem na tyle empatyczna by zrozumieć jak choroba paraliżuje Lenę atakując ją bez ostrzeżenia. Myliłam się, dopiero dzisiaj zrozumiałam to w pełni.
Powoli się polepszyło i jest teraz jako-tako. Mam ochotę tylko spać.
Jedyne co mnie dzisiaj szczerze rozweseliło to ten filmik :

Genialna parodia.

Nie wiem kto jest odpowiedzialny za stworzenie kotów i psów ale to była dobra decyzja. W taki dzień kiedy samopoczucie (lub jego brak!) dają się strasznie we znaki i nie chce się beznadziejnego dnia przenieść na innych, kot lub pies jest idealnym terapeutą!

Ulżyło mi takie narzekanie na blogu.
Mam tylko nadzieję, że zasnę zanim tabletki przeciwbólowe skończą działać.
LET ME OUT!

Uff!

2012-05-23T23:41:00.000+02:00

Najcięższy dzień tygodnia na całe szczęście jest już za mną. Uporałam się z wszystkim i czuję się, jak chwilę po zdjęciu bardzo niewygodnych butów. Niesamowita ulga!

Ciężki dzień pomogły mi przeżyć 3 najpyszniejsze batony świata. Są z Lidla, kosztują tylko 59 groszy sztuka (!) i smakują orzeźwiająco. Wyglądają jak ten ze zdjęcia, ale mój ulubiony smak to pomarańczowe w polewie jogurtowej. Odkryłam je dopiero w piątek i już pokochałam! :)

Po drugie - trochę ruchu na świeżym powietrzu. W moim przypadku dopiero koło 19stej, bo wcześniej byłam na uczelni. Wychodzę z założenia, że nie ma złej pogody na ćwiczenia - może być tylko złe nastawienie i nieodpowiedni strój :-) Jak wykręcam sobie plecy do tyłu, wyginam się i rozciągam to czuję, jakby wszystkie części mojego ciała wracały na właściwe dla nich miejsce. Miłe uczucie! Nie wiem jak mogłam na to wpaść dopiero w 21. roku życia :)

Czekam aż koty skończy mlaskać i kładę się spać :)