tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118Wed, 12 Sep 2018 08:10:21 +0000πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...γελάω με αστεία και ...παράξεναδιαβάζω και σκέφτομαι...με έβαλε σε σκέψη...αταξινόμητα...της εξέδρας και του καναπέ...προσωπικά...απολαμβάνω μουσικές και στίχους...αξιώματα και θεωρήματα...σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...κάπου πήγα κάτι είδα...διδάγματα...παιχνίδια με τις γεύσεις...αποτίμηση εκλογών Μαΐου 2012τη μέρα που γεννήθηκα...Είμαι ο Γιάννης Π. Τριανταφύλλου (nick. TO ATOMO, μέλος Διοικούσας και Κεντρικής Επιτροπής στη ΔΡΑΣΗ) και εδώ γράφω για θέματα πολιτικά, κοινωνικά και άλλα. Μοιράζομαι μαζί σας σκέψεις και απόψεις φιλελεύθερες, μεταφέρω σοφά (και όχι) λόγια που άλλοι είπαν κι έγραψαν, ασχολούμαι με πολιτισμό, περιβάλλον, βιβλία, ταξίδια, μουσική, ότι κάνει με λίγα λόγια ένας φυσιολογικός άνθρωπος και πολίτης...http://toatomo.blogspot.com/noreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)Blogger2980125tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-8396621513330564861Fri, 06 Jun 2014 06:09:00 +00002014-06-06T09:09:01.478+03:00σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/--u50qLl7qII/U5FafW_6iRI/AAAAAAAAKR8/Z2WCvLOoApw/s1600/pay-less-taxes.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 0em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/--u50qLl7qII/U5FafW_6iRI/AAAAAAAAKR8/Z2WCvLOoApw/s320/pay-less-taxes.jpg" height="320" width="400" /></a>Αλλαγή πολιτικής χρειάζεται πρώτα η χώρα, όχι αλλαγή προσώπων.<br /><br />Το πρωτεύον πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι τα πρόσωπα, είναι η ψηφισμένη πολιτική της, της υπερφορολόγησης των πάντων, και η εφαρμογή της κατ'αντίθεση με τον νομικό μας πολιτισμό, δηλαδή η θεώρηση πως όλοι οι Έλληνες είναι ένοχοι και πρέπει να πληρώνουν ακόμα και για να διεκδικήσουν το δικαίωμα να αποδείξουν την αθωότητα τους. <br /><br />Η απομάκρυνση Θεοχάρη δεν αλλάζει κάτι όσο στην κυβέρνηση αυτή (αλλά και στην επόμενη, που περιμένει στον προθάλαμο) παραμένουν και επικρατούν οι πολιτικές νοοτροπίες υπερφορολόγησης και δήμευσης περιουσιών. <br /><br />Η ανάπτυξη δεν έρχεται με τέτοιες πολιτικές, πρέπει θαρραλέα να το αναγνωρίσουμε και να περάσουμε στην επόμενη μέρα, σε μια πραγματικά φιλελεύθερη πολιτική, με λιγότερους και δικαιότερους φόρους, μικρότερο και λειτουργικό κράτος και περισσότερο τόπο στους παραγωγικούς πολίτες να δημιουργήσουν.<br /><br />Οι σύγχρονες κοινωνίες χτίζονται με νέα εργαλεία, όχι με εξωραϊσμό των παλαιών.</div>http://toatomo.blogspot.com/2014/06/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-1589295136117420598Sat, 10 May 2014 08:25:00 +00002014-05-10T11:28:19.206+03:00σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-BBDSSTnzsDE/U23d1d9vEwI/AAAAAAAAKKo/x4uvTygr5mw/s1600/inbound-marketing-europe.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 0em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-BBDSSTnzsDE/U23d1d9vEwI/AAAAAAAAKKo/x4uvTygr5mw/s1600/inbound-marketing-europe.jpg" height="250" width="400"></a></div>Χθες, 9 Μαΐου, <a href="http://www.antagonistikotita.gr/greek/news.asp?id=642" target="_blank">γιορτάσαμε</a> την <a href="http://europa.eu/about-eu/basic-information/symbols/europe-day/index_el.htm" target="_blank">Ημέρα της Ευρώπης</a>! Όσοι βέβαια από τους εγκαταβιούντες στο μικρό, ταπεινό μας σοβιέτ νιώθουμε Ευρωπαίοι και ασχοληθήκαμε με το γεγονός.<br><div><br>Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί, ξέρω όμως πως <b>μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες</b>: να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση πιο γρήγορα σε πραγματική ομοσπονδία, να προχωρήσει η Ελλάδα σε μεταρρυθμίσεις ουσίας που θα την βοηθήσουν να γίνει σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα, ξεπερνώντας την υπανάπτυξη και την παρακμή στην οποία την καταδίκασαν δεκαετίες κρατισμού και κομματισμού.</div><div><br></div><div></div></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2014/05/blog-post.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2014/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-1992908668627775836Sat, 19 Apr 2014 19:51:00 +00002014-04-20T01:29:18.784+03:00διαβάζω και σκέφτομαι...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oKDVuCpGbAk/U1LP6oP6e-I/AAAAAAAAKG4/N_EZ2G8Baow/s1600/h0559618.limghandler.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-oKDVuCpGbAk/U1LP6oP6e-I/AAAAAAAAKG4/N_EZ2G8Baow/s400/h0559618.limghandler.jpg" height="auto" width="610" /></a><br /><br />Το Άγιο Φως αφίχθη (τιμαίς και δόξαις) στις 20:00 στο Ελ. Βενιζέλος και θα έχει φτάσει στις εκκλησίες ανά το Πανελλήνιον ως τις 23:30. Όλα γίνονται λοιπόν, όταν δεν σε νοιάζει το κόστος και το πληρώνει κι άλλος. Το πρόβλημα είναι πως οι μόνες αγορές που πληρούν τις προδιαγραφές για να εξάγουμε την τεχνογνωσία του «τζάμπα εις βάρος των άλλων» είναι η Βόρεια Κορέα και τα σοβιέτ της Λατινικής Αμερικής (Βενεζουέλα κλπ) όπου προνομιακή πρόσβαση διαχρονικά έχει σύμπασα η εδώδιμος αριστερά και οι ηγεσίες της οι οποίες όμως δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν άλλη σχέση με το Άγιο Φως και τα λοιπά των θρησκειών πέραν της ψηφοθηρικής. Τόμπολα...<br /><br />Ας μη μείνουμε όμως στα παραπάνω γλαφυρά, περισσεύουν άλλωστε σήμερα οι αντίστοιχες εκφράσεις ακόμα και από ανθρώπους την σκέψη των οποίων εκτιμώ. Αφήνω επίσης κατά μέρος το ότι πλείστοι όσοι πνευματικοί συμβολισμοί εξελίσσονται -συν τω χρόνω και πτωχοτέρα τη παιδεία ημών- σε εκδηλώσεις ειδωλολατρίας, αφήνω κατά μέρος και το τριτοκοσμικό θέαμα ενός κοσμικού και ανεξίθρησκου κράτους να υποτάσσεται μονίμως στις βουλές της μίας μόνης θρησκείας και να περιορίζει παντοιοτρόπως ακόμα και τα βασικά δικαιώματα των υπολοίπων που λατρεύονται στο έδαφος του. <br /><br />Προτιμώ να σκέφτομαι μια πραγματικότητα λιγότερο γνωστή: πως με την χρηματοδότηση θρησκευτικών παραστάσεων όπως η σημερινή «αγοράζουμε έδαφος» σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα «έδαφος» σε μέρη «παράξενα», ένα εργαλείο εξωτερικής πολιτικής που ακόμα κι αν δεν ξέρουμε καλά να διαχειριστούμε σήμερα, καλό είναι να το έχουμε για τις επόμενες γενιές μήπως και μάθουν εκείνες.<br /><blockquote><i>[σημείωση: για όσους δεν γνωρίζουν, σε μια εποχή που η Τουρκία εκμεταλλεύεται ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής (μεταξύ άλλων) το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης η δε Ρωσία συχνά πυκνά φροντίζει να διεκδικεί ρόλο πρωτοκαθεδρίας στο Άγιο Όρος, ετέρα κοιτίδα της Ορθοδοξίας, για να εξυπηρετήσει δικές της γεωπολιτικές επιδιώξεις, το <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF_%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BF%CE%BB%CF%8D%CE%BC%CF%89%CE%BD">Πατριαρχείο Ιεροσολύμων</a> που ιστορικά ανάγει την ύπαρξή του στην αρχαιότερη χριστιανική Εκκλησία της Ιερουσαλήμ, αναφέρεται επισήμως ως Ελληνορθόδοξο και παραμένει χώρος μίξης και τριβής πολιτισμών και όχι μόνο θρησκειών και δογμάτων. Με ότι κι αν σημαίνει αυτό...]</i></blockquote>Κάτι ακόμα, που έχει άμεση σχέση με το θέαμα που ζήσαμε και φέτος και με την εμπορική προοπτική που περιέγραψα εισαγωγικά: δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην Ελλάδα η από αιώνων γειτνίαση μας με την Ανατολή, μας έχει κληροδοτήσει διαχρονικά τον μαξιμαλισμό και τα κουσούρια του και αυτό δεν ξέρουμε, δεν μάθαμε ποτέ να το διαχειριζόμαστε, μόνο ζούμε αιώνες τώρα στο δίλημμα του που ανήκωμεν, «εις την δύσην» ή «εις την ανατολήν».<br /><br />Όσο δεν αποφασίζουμε θαρραλέα επί αυτού, ο δρόμος μας είναι μόνο προς τα κάτω. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά υπάρχει κι εκείνος ο όρκος των αρχαίων Αθηναίων εφήβων, το «τήν πατρίδα οὐκ ἐλάσσω παραδώσω», που μας στοιχειώνει, γιατί εμείς την δική μας πατρίδα (όχι τόσο την γη της, όσο την ιδέα της και την δύναμη της) ολοένα και την μικραίνουμε, συνειδητά.<br /><br />Άσε που, σημειολογικά, η ελληνική ιστορία πάντα ήταν συνδεδεμένη με κάποια φλόγα που θέλαμε να πιστεύουμε πως άναβε με τρόπο θεϊκό από την ώρα που ο μυθικός Προμηθέας απέσπασε το «θείο δώρο» της φωτιάς από τους θεούς της εποχής του. Ενδιαφέρουσα όσο και απλοϊκή σημειολογία, που εξηγεί εν μέρει και την «αντίληψη» των θρησκευομένων εξ ημών περί επιστήμης στο πέρασμα των αιώνων...<br /><br />Αυτά, εν αναμονή να «είδωμεν το (Άγιο) Φως το Αληθινόν», το οποίο βέβαια κατά τους διαφωτιστές της θρησκείας είναι το πνευματικό φως του θρησκευτικού προσηλυτισμού και ουδόλως σχετίζεται με το εξ Ιερουσαλήμ ετησίως μεταφερόμενο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους πολλούς καθώς -συν τω χρόνω και πτωχοτέρα τη παιδεία ημών- οι συμβολισμοί πρέπει να αποκτούν και απτή μορφή για να εξακολουθούν να πείθουν.&nbsp;Καλό Πάσχα λοιπόν σε όλους, θρησκευόμενους και μη!</div>http://toatomo.blogspot.com/2014/04/blog-post_9259.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-3282244217887560826Sat, 19 Apr 2014 08:51:00 +00002014-04-19T11:54:51.256+03:00σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-g9bRC5353vY/U1I3D0BVaRI/AAAAAAAAKGo/LaJMC6GTNp4/s1600/2014-04-18+12.00.24.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-g9bRC5353vY/U1I3D0BVaRI/AAAAAAAAKGo/LaJMC6GTNp4/s400/2014-04-18+12.00.24.jpg" /></a></div>Γη, νερό κι αέρας, τρία στοιχεία με την ιδιαιτερότητα του το καθένα, με τη δική του δύναμη, με τη δική του ομορφιά και χάρη, τρία στοιχεία τόσο αυτόνομα κι όμως τόσο συμπληρωματικά.<br /><br />Κι από κοντά ο άνθρωπος κι άλλες μορφές ζωής που υπάρχουν γιατί συνυπάρχουν και συνυπάρχουν γιατί σέβονται εαυτόν και αλλήλους.<br /><br />Συνυπάρχουν για να μην πάψουν να υπάρχουν. Και όπου συνυπάρχουν συνθέτουν, εικονες όμορφες, δυναμικές, ζωντανές και κάθε στιγμή διαφορετικές. Εικονες συνύπαρξης, συνεργασίας, σύνθεσης, συνοδείας, συνδρομής, συμπλήρωσης.<br /><br />Τελικά αυτό το «συν» κρύβει μέσα του μαγεία. Τέτοια μαγεία που αξίζει όχι μόνο να την συγγράψεις αλλά επιβάλλεται και να την ανακαλύψεις...</div>http://toatomo.blogspot.com/2014/04/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-3084566382009936667Fri, 18 Apr 2014 07:42:00 +00002014-04-19T11:52:20.183+03:00σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-BdHYNnzY65E/U1DXFYUuwiI/AAAAAAAAKGU/CpYJcXoKXMg/s1600/2014-04-18+09.51.13.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-BdHYNnzY65E/U1DXFYUuwiI/AAAAAAAAKGU/CpYJcXoKXMg/s1600/2014-04-18+09.51.13.jpg" height="255" width="400" /></a>Στη ζωή υπάρχει ένα σημείο καμπής, ο βιολογικός θάνατος, εκεί όπου παύεις πια να διαμορφώνεις μόνος εσύ τις πράξεις σου και τις αφήνεις να επηρεάζουν τις πράξεις των άλλων στο διηνεκές, αποτύπωμα του ότι κάποτε υπήρξες κι εσύ ανάμεσα στους ανθρώπους. Κι όσο πιο καθαρό το αποτύπωμα, τόσο πιο καθαρή και η επιρροή και πιο μακρύ το διηνεκές της...<br /><i><br /></i><i>[μια σκέψη με αφορμή τη Μεγάλη Παρασκευή]</i></div>http://toatomo.blogspot.com/2014/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-6777635547248950301Tue, 25 Mar 2014 08:26:00 +00002014-03-25T10:32:16.776+02:00σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lne6sBYXMaw/UzE9TBJ2vsI/AAAAAAAAJ4c/tqvvVJGg0y0/s1600/maxresdefault.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 2em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-lne6sBYXMaw/UzE9TBJ2vsI/AAAAAAAAJ4c/tqvvVJGg0y0/s400/maxresdefault.jpg" /></a></div>«Θα δεις, όταν θα φεύγεις θα παίρνεις πάντα την πατρίδα σου μαζί, να την γυρίζεις σε όλο τον κόσμο. Κι όταν επιστρέφεις, θα την γυρίζεις ζυμωμένη μέσα σου με τα καλύτερα απ'τους τόπους που θα'χεις βρεθεί. Εύχομαι μόνο να βρίσκεις κάθε φορά πίσω κάποιους που να το θέλουν το καλύτερο σου, αυτή ξέρεις είναι η κατάρα για όλους μας που γυρίζουμε, πως η πατρίδα μας είναι μέσα μας κι όταν την δείχνουμε εκεί έξω πολλές φορές πολλούς ενοχλούμε...» (από μια κουβέντα σε ένα αεροπλάνο, σε ένα από τα πρώτα μου ταξίδια εκτός, με κάποιον σοφότερο εμού και ήδη πολυταξιδεμένο που προσδιόριζε ως «πατρίδα» την Ολλανδία που κουβαλούσε μέσα του...)</div>http://toatomo.blogspot.com/2014/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-5163082670825693782Mon, 02 Sep 2013 08:30:00 +00002013-09-02T11:30:00.962+03:00σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.thessalonikiartsandculture.gr/images/1bis1a.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://www.thessalonikiartsandculture.gr/images/1bis1a.jpg" width="340"></a></div>Σε μια σπάνια συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη στην Ἐφημερίδα Ἐλευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958, τα λόγια του παραμένουν επίκαιρα.<br><br><i><b>Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;</b></i><br><br>Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!<br><br><i><b>Ἄ! Ἀρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης ἀσυμφωνία!…</b></i><br><br>Βεβαίως! Ἀλλ᾿ ἀφῆστε με νά συνεχίσω. Αὐτή ἡ ασυμφωνία δέν εἶναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εἶναι, ὃμως, μιά αἰτία πού ἐξηγεῖ ὃλες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ἡ Ἑλλάδα κράτος ἕως σήμερα, οἱ πολιτικές πράξεις, θά ἔλεγε κανένας, ὅτι σχεδιάζονται καί ἐκτελοῦνται ἐρήμην τῶν ἀντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τῶν ἰδανικῶν πού εἶχε διαμορφώσει ὁ Ἑλληνισμός μέσα στήν ὑγιή κοινοτική του ὀργάνωση καί στήν παράδοση τῶν μεγάλων ἀγώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. Ἡ φωνή τοῦ Μακρυγιάννη δέν ἔχει χάσει, οὔτε σήμερα ἀκόμη, τήν ἐπικαιρότητά της. Σημειῶστε ὅτι δέν βλέπω τό πρόβλημα ἀπό τήν ἀποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οὔτε κάνω δημοκοπία.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/09/blog-post.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-728804312787074365Sat, 31 Aug 2013 07:00:00 +00002013-08-31T10:00:03.868+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://www.protagon.gr/resources/2013-08/triahors3-thumb-large.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://www.protagon.gr/resources/2013-08/triahors3-thumb-large.jpg" width="400"></a>Η ελληνική άκρα αριστερά (κομμουνιστική και αναρχοειδής) ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την επανεμφάνιση της άκρας δεξιάς και των νεοφασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων. Στη συνέχεια, για την άνοδο αυτής της εγκληματικής παράταξης μπορούν να ενοχοποιηθούν μια σειρά παράγοντες: η συγκυρία της οικονομικής κρίσης, η ευρωπαϊκή κηδεμονία (η «απώλεια» της εθνικής ανεξαρτησίας και το πλήγμα στην εθνική υπερηφάνια), η ευρεία δημοσιότητα που της προσφέρθηκε και, όπως πάντα, η ελλειπής ενημέρωση και παιδεία. Ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν.<br><br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_31.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_31.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-7699598042921413546Fri, 30 Aug 2013 09:00:00 +00002013-08-30T12:00:03.838+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-CBxImA2tLpc/UhZOwOYA-mI/AAAAAAAAJho/pOKHR3rPgRE/s1600/2.jpeg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="311" src="http://2.bp.blogspot.com/-CBxImA2tLpc/UhZOwOYA-mI/AAAAAAAAJho/pOKHR3rPgRE/s400/2.jpeg" width="400"></a></div>Οι αριστεροί σχηματισμοί που πλειοδοτούν σε διχαστικά μηνύματα προφανώς και ονειρεύονται πολιτικά οφέλη. Αυτοί που αναζητούν τυχαία ή μη τραγικά γεγονότα για να σπρώξουν την Ελλάδα σε εμφύλιο, ελπίζουν ότι το κοινωνικό τσουνάμι που τροφοδοτούν με ενέργεια, θα βουλιάξει τους άλλους και θα κρατήσει τους ίδιους στον αφρό. Νομίζουν αφελέστατα ότι όλοι όσοι επιλέγουν την κάλπη τους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τη μητέρα των μαχών για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός, εκείνο του σοσιαλισμού με ή χωρίς δημοκρατία. Αδυνατούν να διαβάσουν τους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων και αγνοούν την Ιστορία. Πιστεύουν ότι την ύστατη στιγμή οι ισχυρές οικονομικές δυνάμεις του τόπου και η κρατική διαπλεκόμενη νομενκλατούρα θα τους παραδώσουν τη χώρα για να την οδηγήσουν στη δική τους γη της επαγγελίας. Νομίζουν ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του αποτελούν ένα ουδέτερο εργαλείο και αρκεί κάποιος να οξύνει τις αντιθέσεις για να το πάρει στα χέρια του και να το χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν. Στο δρόμο αυτό αναζητούν απεγνωσμένα συμμάχους και τους βρίσκουν σε αντιμνημονιακούς ακροδεξιούς, σε φρικιά που ανακάλυψαν το νέο ταξικό εχθρό στους ελεγκτές των εισιτηρίων και τους δενπληρωνάδες «αγνώστων» λοιπών στοιχείων.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_30.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_30.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-4642498994387202332Thu, 29 Aug 2013 08:00:00 +00002013-08-29T11:00:08.724+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6T-XWWimOME/UhPBiKq2h5I/AAAAAAAAJhQ/q3kEfE_ZmsE/s1600/mixpubserv4-thumb-large.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://4.bp.blogspot.com/-6T-XWWimOME/UhPBiKq2h5I/AAAAAAAAJhQ/q3kEfE_ZmsE/s400/mixpubserv4-thumb-large.jpg" width="400"></a>Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι απολύσεις των δ.υ. προκαλούν αντιδράσεις για αυθαιρεσίες στις επιλογές και καταγγελίες ότι οδηγούν στην υπολειτουργία ορισμένων υπηρεσιών καθώς αποδυναμώνονται από στελεχιακό δυναμικό.<br><br>Όλες αυτές οι παρεπιπτώσεις οφείλονται κατά την άποψή μου στο γεγονός στο ότι το θέμα της απόλυσης των δ.υ. αντιμετωπίζεται ως ένα απλό θέμα δημοσιονομικής προσαρμογής και όχι ως ένα κεντρικό πολιτικό πρόβλημα. Το θέμα αυτό με άλλα λόγια αντιμετωπίσθηκε ευθύς εξαρχής ως ένα πρόβλημα αριθμών: 300 χιλιάδες πρότεινε ο κ. Μάνος, 25 χιλ. η τρόικα και μηδέν τα υπόλοιπα ελληνικά κόμματα. Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε το παιχνίδι της «κολοκυθιάς» που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Γιατί τόσους και όχι τόσους, γιατί εγώ και όχι εσύ κ.λπ. κ.λπ.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_29.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_29.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-3462104314511079916Wed, 28 Aug 2013 07:30:00 +00002013-08-28T10:30:03.952+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-7O1_kaSuOHo/UhO_ssdWXEI/AAAAAAAAJhE/y1DchK3B8Gk/s1600/Arpaktiko-1a-Nails-rings.png" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/-7O1_kaSuOHo/UhO_ssdWXEI/AAAAAAAAJhE/y1DchK3B8Gk/s400/Arpaktiko-1a-Nails-rings.png" width="400"></a>Τελικά παρά τις προσπάθειες που οι πολιτικά υπεύθυνοι εδώ και πολύ καιρό, λένε ότι καταβάλλουν για να μειωθεί το «κράτος», στην πράξη το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνεται. Όπως δεν αποτυπώνεται και η μείωση της παρέμβασης του κράτους στα θέματα των ιδιωτών. Αντίθετα και τα <b>γρανάζια της γραφειοκρατίας</b> υφίστανται και γυρνούν, και ο αποφασιστικός ρόλος του δημοσίου σε οτιδήποτε, συνιστά καταλυτικό λόγο καθυστέρησης. Είτε πρόκειται για θέμα νομοθετικό, είτε για θέμα εποπτικό, είτε για οτιδήποτε άλλο, <b>η παρουσία του δημοσίου παραμένει ακόμα αιτία «σκαλώματος</b>». Και είναι φυσικό ότι όταν τα θέματα χρειάζονται υπουργικές αποφάσεις, εγκρίσεις, γνωμοδοτήσεις, και άλλα σχετικά δε μπορούν ποτέ να γίνουν στο άψε σβήσε. Ωστόσο και η καθυστέρηση αυτή έχει ένα όριο. Και το όριο <b>δεν είναι μόνο χρονικό</b>. Είναι όριο ουσιαστικό για να προχωρήσουν οι διαδικασίες, να φανεί κάτι στην πράξη, να επέλθουν αλλαγές.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_28.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_28.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-3599484246667329759Tue, 27 Aug 2013 10:00:00 +00002013-08-27T13:00:01.775+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0RlymNFIqVQ/Ugf7bC5tcGI/AAAAAAAAJeY/ynvpjqi7irs/s1600/tzamaria_spasmeni.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="272" src="http://4.bp.blogspot.com/-0RlymNFIqVQ/Ugf7bC5tcGI/AAAAAAAAJeY/ynvpjqi7irs/s400/tzamaria_spasmeni.jpg" width="400"></a>Ένα από τα δόγματα που κυκλοφορούν χύδην στον ελληνικό δημόσιο διάλογο αφορά τις δυσμενείς επιπτώσεις που έχει στην οικονομία ο περιορισμός του δημόσιου τομέα. Το ακούσαμε από την πρώτη μέρα του Μνημονίου, τότε που έγιναν περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Το ακούμε και τώρα που μειώνεται ο αριθμός των μισθοδοτούμενων. Αυτό το δόγμα του «λοξού κεϊνσιανισμού» παίρνει πολλές μορφές: από το «ρίξτε λεφτά στην αγορά», που προπαγανδίζουν οι συνδικαλιστές των εμπόρων, μέχρι το επιχείρημα ότι όσο περισσότερα λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο τόσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχουμε. Το τελευταίο «τεκμηριώνεται» κι εμπειρικά. Τα λεφτά που παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, λένε, θα γίνουν κατανάλωση· θα μεταμορφωθούν σε δαπάνες στις ταβέρνες και στα μπαράκια· κάποιοι επιπλέον σερβιτόροι θα δουλέψουν, οι ταβερνιάρηδες θα αγοράσουν άλλα προϊόντα και ιδού το αεικίνητο της ανάπτυξης: με μεγάλο κι ακριβοπληρωμένο Δημόσιο, όλοι θα καταλήξουμε καταναλωτές κι ευτυχισμένοι.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_27.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_27.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-7547860365958823947Mon, 26 Aug 2013 09:00:00 +00002013-08-26T12:00:03.324+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/---FkBej6q3s/UhD6T4Qtw4I/AAAAAAAAJgA/_nZcGROVyzU/s1600/shutterstock_844111.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://1.bp.blogspot.com/---FkBej6q3s/UhD6T4Qtw4I/AAAAAAAAJgA/_nZcGROVyzU/s400/shutterstock_844111.jpg" width="400"></a>Αυτοί που κατηγορούν τον «νεοφιλελευθερισμό» για την χρηματοοικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, είναι οι ίδιοι που δημιούργησαν τις συντεχνιακές καπιταλιστικές δομές που οδήγησαν στην απληστία και την κρατική διαφθορά.<br><br>Ο καπιταλισμός έγινε κυρίαρχος στον 19ο αιώνα, όταν δημιούργησε συνθήκες εγγενών του καινοτομιών. Οι κοινωνίες που τον υιοθέτησαν απέκτησαν μία άνευ προηγουμένου ευημερία, απόλαυσαν εργασιακή απασχόληση, απέκτησαν παραγωγικότητα και οικονομική ανάπτυξη και αποτέλεσαν ένα θαύμα που έβαλε τέρμα στην πατροπαράδοτη γενικευμένη φτώχεια.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_26.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-7425675459307346858Sat, 24 Aug 2013 08:30:00 +00002013-08-24T11:30:01.827+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-PlsvWnsly3A/UhUmVUOYyaI/AAAAAAAAE7s/UnpODSS8cts/s1600/man_50.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-PlsvWnsly3A/UhUmVUOYyaI/AAAAAAAAE7s/UnpODSS8cts/s400/man_50.jpg" width="400"></a>Τους θυμάμαι σαν τώρα: Περιφέρονταν ανάμεσα στις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των πλαζ, ενίοτε και με πούρο στο χέρι (λες και μεγάλωσαν με αυτό) φωνάζοντας πνιχτά εντολές του τύπου “πούλα” ή “αγόρασε τη μεγαλύτερη φούσκα”. Η φρενίτιδα του εύκολου πλουτισμού, με το μεγαλύτερο δυνατό ρίσκο, είχε καταλάβει “μικρούς” και “μεγάλους”, εκείνο το καλοκαίρι του 1999.<br><br>Όλοι ξαφνικά είχαν γίνει ειδικοί στις ροζ σελίδες. Νέοι άνθρωποι παρατούσαν τις δουλειές τους, συνάδελφοι με “βασικούς” μισθούς έπαιζαν τα δίδακτρα του παιδιού τους, άλλοι έψαχναν να πουλήσουν οικοπεδάκια για να “επενδύσουν” στον τζόγο. Με κάτι φίλους είχα τσακωθεί όταν προσπαθούσαν να με πείσουν ότι αυτή είναι η “νέα οικονομία”, ότι “έτσι γίνονται πλέον τα πράγματα”, οτι “αυτό είναι το μέλλον”. Μια ολόκληρη κοινωνία πιάστηκε στα γρανάζια μιάς πυραμίδας, αυτή η ίδια που λοιδορούσε τους “απολίτιστους Αλβανούς”, όταν έπεσαν στη δική τους παγίδα, στο δικό τους “αεροπλανάκι”...<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_24.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_24.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-4049505809141480411Fri, 23 Aug 2013 10:00:00 +00002013-08-23T13:00:01.920+03:00σκέψεις για μια νέα Ελλάδα...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-K5UQtoMVO5E/Ugf9zTKAupI/AAAAAAAAJeo/y-zQSd0c3kU/s1600/den4.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="302" src="http://4.bp.blogspot.com/-K5UQtoMVO5E/Ugf9zTKAupI/AAAAAAAAJeo/y-zQSd0c3kU/s400/den4.jpg" width="400"></a>Παγκοσμίως εφαρμόζονται με παραλλαγές δύο βασικά είδη ασφαλιστικών συστημάτων: 1. το «αναδιανεμητικό», βάσει του οποίου οι ασφαλιστικές εισφορές στοχεύουν στην αναδιανομή πόρων από μία ομάδα (κατά κανόνα τους πλουσιότερους) σε μια άλλη, και από κάθε γενιά στην επόμενη (οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τους παλιότερους, ενώ οι ίδιοι θα πληρωθούν από τους επόμενους) και 2. το «κεφαλαιοποιητικό», βάσει του οποίου η σύνταξη είναι ανάλογη των συνολικών εισφορών που ο καθένας έχει πληρώσει, στη διάρκεια του εργασιακού του βίου.<br><br>Στην Ελλάδα έχουμε «αναδιανεμητικό σύστημα», το οποίο έχει φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο. Οι λόγοι είναι πολλοί: <br><ol style="text-align: left;"></ol></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_23.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_23.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-9066050560334330109Thu, 22 Aug 2013 10:00:00 +00002013-08-22T20:15:43.153+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/--itRvIi5lAY/Ugf6QBOs_mI/AAAAAAAAJeI/RrlDKSPWj5U/s1600/ostrich-pillow-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="271" src="http://3.bp.blogspot.com/--itRvIi5lAY/Ugf6QBOs_mI/AAAAAAAAJeI/RrlDKSPWj5U/s400/ostrich-pillow-2.jpg" width="400"></a>Ειλικρινής διαπίστωση φίλων, πανεπιστημιακών σε βαλκανική χώρα: Διαβάζουμε για την κρίση στην Ελλάδα, κάνουμε διακοπές τα τελευταία 10 χρόνια στην Ελλάδα, αλλά στα δικά μας μάτια, η κρίση σας δεν έχει καμία σχέση με όσα εμείς ζήσαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη χώρα μας, όταν είχαν διαλυθεί τα πάντα. Διαβάσαμε και τη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι αυτή η χρονιά θα ήταν για την Ελλάδα χειρότερη και από τον πρώτο χειμώνα της γερμανικής κατοχής και πιστέψαμε ότι θα ερχόμασταν σε μια χώρα σε ερείπια. Αυτό που είδαμε, είναι μια χώρα με σοβαρά προβλήματα, αλλά σε καμία περίπτωση μια κατεστραμμένη χώρα. <b>Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Κουβανός συγγραφέας Λεονάρντο Παδούρα απάντησε, διευκρινίζοντας ότι δεν μπορεί μέσα σε μία εβδομάδα να έχει άποψη για το τι συμβαίνει σε μια χώρα: «Όταν ακούμε τη λέξη κρίση σκεφτόμαστε τη δική μας, που δεν υπήρχε ηλεκτρικό, αυτοκίνητα στον δρόμο, τίποτα. Εμείς, ξέρετε, κάποια στιγμή είχαμε μόνο τρία προβλήματα. Το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό φαγητό».</b><br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_22.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_22.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-6454571090144388360Wed, 21 Aug 2013 15:30:00 +00002013-08-21T20:09:28.275+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HUWAav_ucLQ/UgFkaEkgasI/AAAAAAAAJY4/bMlgYeupX28/s1600/k.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="286" src="http://1.bp.blogspot.com/-HUWAav_ucLQ/UgFkaEkgasI/AAAAAAAAJY4/bMlgYeupX28/s400/k.jpg" width="400"></a>Αισθανόμουν πάντα, αποστροφή για όλες αυτές τις περιπτώσεις ανθρώπων, που επέλεγαν τους εύκολους δρόμους της στείρας αμφισβήτησης και της άγονης επαναστατικότητας. Έτσι, μπορούσαν πιο εύκολα να γίνουν πονηροί, απρόθυμοι για δουλειά και τιμητές όλων των άλλων. Παρατηρούσα πως έσπευδαν να προσφέρουν υπηρεσίες «αντίστασης», να διατρανώνουν τις αιρετικές τους απόψεις και να συσσωρεύουν επικοινωνιακό «κεφάλαιο» για το μέλλον των συναλλαγών τους.<br><br>Μεγαλώνοντας, πίστευα, με περισσότερη αφέλεια, πως οι κοινωνικές συνθήκες είναι πιο αυστηρές για να επιτρέπουν την επικράτηση του φαινομένου. Με λίγα λόγια, νόμιζα ότι δεν είναι δυνατόν ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα να λειτουργεί με τέτοιους υποκριτικούς κανόνες. Είχα την εντύπωση ότι, δεν μπορεί να εμφανίζονται από παντού κακόμοιροι γελωτοποιοί, ως αντισυστημικοί «επαναστάτες» και να τους πιστεύει ο κόσμος. Είναι φανερό ότι δεν είχα υπολογίσει το βαθμό της «αντικομφορμιστική γοητείας» που συνέπαιρνε πάντα, τις μάζες.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_21.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-1987602318866843761Tue, 20 Aug 2013 10:00:00 +00002013-08-22T20:24:20.146+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-f7A8ockFiJk/UhGsh06NM_I/AAAAAAAAJgo/SdMGOVwFq8M/s1600/1173865_10151660689823897_1110875621_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://2.bp.blogspot.com/-f7A8ockFiJk/UhGsh06NM_I/AAAAAAAAJgo/SdMGOVwFq8M/s400/1173865_10151660689823897_1110875621_n.jpg" width="400"></a>Κατ’ αρχάς, υπάρχουν οι πολιτικοί αγκιτάτορες που χρειάζονται έναν νεκρό, οποιονδήποτε νεκρό (αν είναι νέος ακόμη καλύτερα), για να πουλήσουν συγκινησιακή φόρτιση ως αντιστάθμισμα στις θέσεις που δεν έχουν. Ετσι φτιάχνονται οι ιμιτασιόν επαναστάσεις, με πρότυπο την Αραβική Ανοιξη (κάποιοι ήθελαν την πλατεία Συντάγματος να γίνει Ταχρίρ), είτε τα γαλλικά προάστια του 2005 είτε τα δικά μας Δεκεμβριανά του 2008.<br><br>Δεύτερον, είναι όλοι εκείνοι οι συγγραφείς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κ.ά., που πλειοδοτούν στη συγκίνηση για τους ίδιους λόγους κι έναν παραπάνω: βγάζουν στην αγορά την ευαισθησία τους με απύθμενο λυρισμό για «οικογένειες που δεν έχουν να φάνε» με χρωματιστές λέξεις περί «κατήφορου μνημονίων» – λες και πριν από τα Μνημόνια δεν υπήρχαν ελεγκτές ούτε εισιτήρια στα τρόλεϊ. Υπάρχει πιο ανέξοδη διαφήμιση από το να εκφράζεις την «οργή» σου για «ένα σύστημα που σκοτώνει παιδάκια για 1,4 ευρώ»; (Ή 1,20, ή 1,40· γράφτηκαν και τα τρία νούμερα.)<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_20.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_20.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-7463841706541705229Mon, 19 Aug 2013 12:00:00 +00002013-08-19T15:00:09.055+03:00διαβάζω και σκέφτομαι...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kJW5LdhbXmQ/Ug-6P8OtEbI/AAAAAAAAJfg/ksQr8sAd3lE/s1600/how_to_help_your_prospects.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height=auto src="http://3.bp.blogspot.com/-kJW5LdhbXmQ/Ug-6P8OtEbI/AAAAAAAAJfg/ksQr8sAd3lE/s400/how_to_help_your_prospects.jpg" width="425"></a><br><br><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><u><b>Από το βιβλίο «Ιστορίες Να Σκεφτείς» του Χόρχε Μπουκάϊ*</b></u><br><br>Κι από ‘δω απορρέουν, κατά τη γνώμη μου, δύο τουλάχιστον ιδέες. Η πρώτη: αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό. Οπωσδήποτε, αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.<br><br>Η δεύτερη: να συνειδητοποιήσω ότι, αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω. (Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισιόδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις δε γίνεται.)<br><br>Μερικοί που με ακούνε να λέω αυτό, ρωτούν:<br><br></div></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_19.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-2212288423276504883Sat, 17 Aug 2013 11:00:00 +00002013-08-17T14:00:02.945+03:00με έβαλε σε σκέψη...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CuMFKXIEbzo/UgSHo-2SMjI/AAAAAAAAJcE/z8APPAH7y_0/s1600/0.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="auto" src="http://4.bp.blogspot.com/-CuMFKXIEbzo/UgSHo-2SMjI/AAAAAAAAJcE/z8APPAH7y_0/s400/0.jpg" width="425"></a></div><br>Αφορμή είναι μια Ιστοριούλα φίλου καθηγητή στο facebook, «εκτός κλίματος εποχής» την οποία αντιγράφω παρακάτω.<br><blockquote class="tr_bq">Ιστοριούλα εκτός κλίματος και εποχής: Τον λένε Μιχάλη, είναι 18 χρονών και επαναλαμβάνει την πρώτη γυμνασίου για πέμπτη ή έκτη χρονιά- συνήθως μένει από απουσίες. Εμφανίζεται κάποτε με μπλουζάκι χρυσή αυγή (κάτω από το μπουφάν του) και την επιδεικνύει στους πιτσιρικάδες. Εκείνοι αναφωνούν «πω ρε φίλεεε» ή «αυτά είναι τα ωραία». Με πιάνει μανία, μιλάω στην τάξη, συζητάω μαζί του ανοιχτά. Ισχυρίζεται ότι δεν βαράει κόσμο, πως πάει σε μια ομάδα που λένε κάποια “σωστά πράγματα”, αυτό είναι όλο. Προσπαθώντας να εξηγήσω τη λειτουργία της κατήχησης με διακόπτει λέγοντας: κατάλαβα, εσύ είσαι Νέα Δημοκρατία.<br><br></blockquote></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/ordinary-fascism.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/ordinary-fascism.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-5905193597488186370Fri, 16 Aug 2013 11:00:00 +00002013-08-16T14:00:11.651+03:00διαβάζω και σκέφτομαι...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hzPHwqpNUsw/UgFiaYixxUI/AAAAAAAAJYo/PgFhDfp9q7c/s1600/adp-thumb-large.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height=auto src="http://4.bp.blogspot.com/-hzPHwqpNUsw/UgFiaYixxUI/AAAAAAAAJYo/PgFhDfp9q7c/s400/adp-thumb-large.jpg" width="425"></a><br><br>Η πρώτη διοίκηση του διαβόητου πλέον ΤΑΙΠΕΔ (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) είχε λαμπρές, μα εντελώς λαμπρές επιδόσεις στο να εξηγήσει γιατί η αποστολή δεν μπορούσε να προχωρήσει<br>- στο να μεταφράζει σε δικές της επιλογές τις επιθυμίες και τα βέτο της πολιτικής ηγεσίας (θυμηθείτε τους μήνες πριν τις εκλογές του 2012...)<br>- στο να προσλαμβάνει αρμαθιές συμβούλων και παρασυμβούλων ώστε να διαχέεται η ευθύνη των όποιων αποφάσεων, με επίσης λαμπρό αποτέλεσμα: μη -αποφάσεις. <br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_16.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_16.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-2040854465124956430Thu, 15 Aug 2013 16:54:00 +00002013-08-15T19:54:45.402+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-SCmjr50tdXE/Ug0GHFsjf_I/AAAAAAAAJfI/DGou4qq844c/s1600/252625.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height=auto src="http://1.bp.blogspot.com/-SCmjr50tdXE/Ug0GHFsjf_I/AAAAAAAAJfI/DGou4qq844c/s400/252625.jpg" width="425"></a><br><br>Μιας και η δημόσια κουβέντα τεχνηέντως έχει διολισθήσει στον εύκολο λαϊκισμό του «ενός ευρώ για τη ζωή ενός Έλληνα» (κλπ κλπ), να θυμίσω μερικά νουμεράκια: <br><br><i>«Ενώ το 2009 εισπράχθηκαν €52 δις φόροι από ΑΕΠ €235 δις, το 2013 θα εισπραχθούν €49,5 δις από ΑΕΠ €162 δις.»</i><br><br>Αυτό σημαίνει πρακτικά πως το 2009 οι φόροι ήταν περίπου το 22% του ΑΕΠ ενώ το 2013 είναι πάνω από το 30%. Χώρια βέβαια οι υποχρεωτικές ασφαλιστικές εισφορές που «ως αναδιανεμόμενες και όχι κεφαλαιοποιούμενες, αποτελούν στην ουσία &quot;φόρο εργασίας&quot;» (στις σκανδιναβικές χώρες πχ περιλαμβάνονται) αλλά δεν τις λέμε φόρο για να μην καρφωνόμαστε και βγει κανείς και μιλήσει για «υπερφορολόγηση». Ή μήπως είναι «υπερφορολόγηση» και χωρίς τα αγαπημένα μας Greek Statistics;<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_15.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-7494138822068866827Wed, 14 Aug 2013 12:00:00 +00002013-08-14T15:00:11.189+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wLYBSa3mFkk/UgM1xJXJSnI/AAAAAAAAJZY/av65T5yuMlw/s1600/992913_10152003023982678_1049250100_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="425" src="http://2.bp.blogspot.com/-wLYBSa3mFkk/UgM1xJXJSnI/AAAAAAAAJZY/av65T5yuMlw/s400/992913_10152003023982678_1049250100_n.jpg" width="425"></a><br><br>Ενα από τα λίγα καλά της κρίσης είναι η αναζήτηση. Επειτα από πολλά χρόνια, θα λέγαμε, «ιδεολογικής μακαριότητας» οι πολίτες αναζητούν σε μεγαλύτερο βάθος τα αίτια της τωρινής τους κατάστασης. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι εύκολοι αφορισμοί, «δεν υπάρχει κράτος...», «για όλα φταίνε οι πολιτικοί...», «εμπρός της γης οι κολασμένοι...» κ.ά. δεν μπορούν να εξηγήσουν αυτό που ζούμε. Οτι η πραγματικότητα μπορεί να περιλαμβάνει τα παραπάνω, αλλά δεν είναι επαρκής απάντηση. Αντιθέτως, η πολιτική είναι πιο σύνθετη από όσα φωνασκούν οι παντός χρώματος λαϊκιστές.<br><br>Αυτή η μεταστροφή εμφανίζεται ανάγλυφα και στη βιβλιοπαραγωγή. Στα ράφια των βιβλιοπωλείων εμφανίζονται πλέον και βιβλία που παλαιά θα τα ονόμαζαν «νεοφιλελεύθερα» ή στην καλύτερη περίπτωση «ρεφορμιστικά». Στη χορεία των τελευταίων ανήκει και το πόνημα του Κάρλο Ροσέλι «Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός» που επανεκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις (πρωτοκυκλοφόρησε 2005 από τις εκδόσεις Κούριερ).<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_14.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_14.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-3816769783041422295Tue, 13 Aug 2013 09:30:00 +00002013-08-13T12:30:00.838+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zLOlXMYtwTA/UgZnHGe_scI/AAAAAAAAJd0/dkUpbi70800/s1600/cro7.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height=auto src="http://2.bp.blogspot.com/-zLOlXMYtwTA/UgZnHGe_scI/AAAAAAAAJd0/dkUpbi70800/s400/cro7.jpg" width="425"></a><br><blockquote><i>Τροϊκανοί και πολιτικοί επιδιώκουν την περαιτέρω άνοδο των εσόδων, παρά τη συγκριτικά μεγάλη αύξηση των φόρων τα τελευταία χρόνια. Όμως, η φορολογία χωρίς τον ηθικό πυλώνα της επαρκούς ανταποδοτικότητας των δημοσίων υπηρεσιών παραπέμπει σε αρπαγή.</i></blockquote><br>Η αξία των αγαθών και υπηρεσιών σε αγοραίες τιμές που παράγονται στην Ελλάδα, γνωστή ως ονομαστικό ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), υποχώρησε πέρυσι λίγο κάτω από τα 194 δισ. ευρώ.<br><br>Την τελευταία φορά που βρέθηκε σε αυτά τα επίπεδα ήταν το 2005.<br><br>Εκείνη τη χρονιά το πρωτογενές έλλειμμα που δεν περιλαμβάνει τις δαπάνες για τόκους είχε ανέλθει στο 1% του ΑΕΠ έναντι 1,5% περίπου το 2012.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/e.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/e.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0tag:blogger.com,1999:blog-3115661317573527118.post-7492913921223509047Mon, 12 Aug 2013 10:00:00 +00002013-08-12T13:00:10.845+03:00πέρι(ξ) πολιτικής και κοινωνίας...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eWwSGY3dagc/UgZeuQQEaUI/AAAAAAAAJdU/teJqW36WzUc/s1600/assets_LARGE_t_420_54229291_type12128.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="auto" src="http://3.bp.blogspot.com/-eWwSGY3dagc/UgZeuQQEaUI/AAAAAAAAJdU/teJqW36WzUc/s400/assets_LARGE_t_420_54229291_type12128.jpg" width="425"></a><br><blockquote><i>Το μόνο που θα προσθέσω είναι αυτό που διάβασα από έναν φίλο, πηγή αυτής της δημοσίευσης: «Τελικά έχει δίκηο ο Κούρτοβικ σήμερις: αυτό το «ΛΜΑΤ» είναι όλη-κι όλη η πολιτική συνεισφορά της 17Ν στα δρώμενα της Μεταπολίτευσης! Συν (+) καμμιά τριανταπενταριά πτώματα....» (Υπενθυμίζω ξανά τα &quot;πτώματα&quot; διότι στην θεωρία των ΔΥΟ άκρων («που είναι μόνο ΕΝΑ» φυσικά) &quot;πτώματα&quot; και &quot;τατουάζ&quot; &#39;έχουν γίνει ένα...)</i></blockquote><br>Μπα, τι ήταν αυτό που μάθαμε πρόσφατα; Ο Αντώνης Ρέμος και το σελεμπριτομάνι της Ψαρούς ανακάλυψαν, έμπλεοι αγανακτήσεως, την κρίση, τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε! Για δες πώς αλλάζουν οι καιροί! Τρία χρόνια πριν, με την πτωχευμένη Ελλάδα να έχει ήδη φορτωθεί το Μνημόνιο και τις πρώτες άγριες περικοπές μισθών, συντάξεων κ.λπ. να είναι γεγονός, γνωστός νέος εφοπλιστής, ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας και επιφανές στολίδι στην γκλάμουρ τουαλέτα της Μυκόνου, δήλωνε στον ρεπόρτερ του «Spiegel», αραχτός πλάι στην πισίνα του, ανάμεσα σε αστακούς και σαμπάνιες: «Κρίση; Ποια κρίση; Δεν υπάρχει κρίση». Τρία χρόνια αργότερα, φαίνεται πως κάποια μπουμπουνητά στον ανέφελο ουρανό του ίδιου και των ομοίων του τάραζαν πλέον το αέναο γλέντι τους και πως κάτι σαν απόηχος της κρίσης ενέπνευσε στον δημοφιλή βάρδο αυτής της τρας ελίτ μια βαρβάτη έκφραση διαμαρτυρίας. Βλέπετε, είχε αρχίσει να πλησιάζει επικίνδυνα στο κατώφλι του πιθανού το ενδεχόμενο να πιάσει επιτέλους η τσιμπίδα της Εφορίας τα ιερά και απαραβίαστα Γκραν Τσερόκι και τα Χάμερ, τις βίλες, τα σκάφη και τις οφσόρ.<br><br></div><a href="http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_12.html#more">...διαβάστε τη συνέχεια</a>http://toatomo.blogspot.com/2013/08/blog-post_12.htmlnoreply@blogger.com (Yannis Triantafyllou)0