Harrie van Geffens weblog

Feest

2026-01-16T13:14:00.001+01:00

Het jaar is nog maar net begonnen en het is al meteen een beetje feest. U had immers allang gemerkt dat Harries weblog zomaar ineens was verwijderd. Dat was omdat Google een klacht had ontvangen. Harries weblog zou opruiend zijn en oproepen tot geweld.

Daar was Harrie het natuurlijk niet mee eens en gelukkig kon hij dat laten weten aan Google. Ze zouden dan nog een keer écht gaan kijken en dan zou Harrie het wel horen. Dat moest wel binnen 72 dagen, want anders werd alles definitief vernietigd.

Dus Harrie liet het weten, maar hij hoorde niks. Dat verbaasde Harrie natuurlijk niet echt. Het is al een jaar of 15 niet meer gebruikelijk dat bedrijven vragen van hun klachten beantwoorden.

Dus liet Harrie het nóg een keer weten en toen hoorde hij wéér niks. En toen nóg een keer met weer geen antwoord. En ook op de vierde poging volgde geen reactie.

Toevallig zag Harrie gisteren die termijn van 72 dagen weer ergens staan en liet hij voor de vijfde keer weten dat hij vond dat Google het nog maar eens moest bekijken. En tot zijn stomme verbazing kreeg Harrie nog geen 24 uur later te horen dat zijn weblog tóch niet opruiend is en ook niet oproept tot geweld!

Tijd voor een feestje dus! Harrie trakteert zichzelf vandaag op een extra vroege gang naar zijn bed

Oplichter via Marktplaats, rekening NL16BUNQ2208533801 (Lennard Sturk Heiloo)

2019-03-16T10:06:00.001+01:00

We hebben er weer een. Iemand die geld ontvangt via Marktplaats, maar de beloofde waren dan niet levert. De kans is natuurlijk groot dat de opgegeven naam niet klopt, maar we doen het even met de gegevens die op dit moment bekend zijn. Zoals het bankrekeningnummer, dat trouwens tegenwoordig IBAN heet. Dat klopt in elk geval wél en is NL16BUNQ2208533801. Het is dus een rekening bij de bank genaamd Bunq. Niet de goedkoopste trouwens, maar blijkbaar net zo geschikt voor oplichting als andere banken.

De naam waaronder de oplichter dus optreedt is Lennard Sturk. Als woonplaats heeft hij Heiloo gekozen. Of dat allemaal juist is is nog niet bekend. Updates volgen zo nodig en mogelijk.

Snel

2015-01-18T16:13:00.002+01:00

Pas geleden werd Willie geboren, in de kerstnacht. Pas in de middag van tweede kerstdag had Harrie zijn eerste kind eindelijk even voor zichzelf. Willie heeft toen heerlijk op Harries blote buik geslapen.

In de tijd die Willie op aarde is heeft hij laten zien dat hij goed voetbalinzicht heeft, maar dat voetbal desondanks niet zo goed bij hem past. Hij is bang voor de bal. Boogschieten vond hij leuk, maar niet voor lang. Verder heeft hij zijn voortanden een keer gebroken toen hij op een betonnen tafel viel. Zijn hart lijkt bij de muziek te liggen; hij is een fervent hiphopfan en denkt dat hij van binnen eigenlijk een neger is. Qua humor lijkt Willie een kloon van Harrie.

Maar deze week heeft Harrie zich afgevraagd of hij misschien een tijd in coma heeft gelegen. Want diezelfde Willie, die voor zijn gevoel nog maar net bestaat, heeft deze week zijn theorie-examen gehaald en rijdt wellicht binnenkort in Harries auto rond. En als hij over een paar maanden zijn VWO-diploma haalt, staat hij waarschijnlijk nog dit jaar op eigen benen.

Contrast

2015-01-06T23:07:00.000+01:00

Het was een dag vol contrasten, die Harrie danig heeft vermoeid.

Laat Harrie eerst even opmerken dat hij een bloedhekel heeft aan de traditie van de nieuwjaarswensen. Weinig onderdelen in Het Leven vindt Harrie zó zinloos, hol en van elke emotie gespeend als deze. Harrie is daarentegen dan wel weer dól op uitvaarten. Een uitvaart is voor hem één van de weinige momenten in Hetzelfde Leven waar het juist altijd weer bárst van de oprechte emoties.

Vandaag had Harrie voor elk van beide gebeurtenissen een afspraak in zijn agenda staan. In de ochtend werd de schoonmoeder van zijn vriend Johnny gecremeerd. Zij was op oudjaarsdag overleden. En hoewel ze al enige tijd naar de dood verlangde en alle aanwezigen eigenlijk blij waren dat haar wens nu was verhoord, was de dienst zoals betaamt: vol echte emoties.

In de middag was Harrie dan aanwezig op een nieuwjaarsbijeenkomst van zijn werkgever. En hoewel de hapjes goed waren, sommige collega's leuk en de drank rijkelijk vloeide, was de kern van het geheel zielloos. Mensen die elkaar nauwelijks kenden wensten elkaar het allerbeste voor de rest van het jaar, iets wat Harrie zelfs sommige mensen die hij héél goed kent diep in zijn hart niet wenst. Twee wollige toespraken vol holle retoriek legden nog een benauwend laagje vernis over het geheel.

Een dag vol contrasten dus, die Harrie danig heeft vermoeid.

Hoeveel groeven heeft een elpee?

2015-01-03T17:27:00.003+01:00

Hoeveel groeven heeft een elpee? Met die vraag (en vooral met het antwoord erop) kon je in Harries beste jaren op feestjes voor heel even intelligent overkomen. Daar was dan wel een publiek voor nodig dat niet al teveel met muziek bezig was.

Gelukkig nam ook toen al nam het gros van de mensen qua muziek genoegen met de eenheidsworst die via de radio werd verspreid. Als ze al eens een elpee kochten was dat van artiesten die ze dan weer van de radio kenden. Die elpee pakten ze dan tussen hun vette vingers vast, kwakten hem op hun Philips-platensloper en draaiden hem een paar keer. Nadenken over wat zo'n elpee eigenlijk was kwam niet in deze mensen op.

Maar in de tachtiger jaren werd de elpee in hoog tempo verdrongen door de cd. Wie toen nog op feestjes over elpee's begon werd beschouwd als bejaarde en kon erop rekenen dat hij een volgende keer niet meer zou worden uitgenodigd.

Gelukkig zijn elpee's de laatste jaren weer helemaal hip. Zelfs Harries zoons snappen dat elpee's dingen zijn die een blijvende waarde hebben. CD's hebben ze nooit gekocht, maar in elpee's investeren ze wél. Toch weet Harrie zeker dat er op moderne feestjes nog véél minder mensen iets van elpee's weten dan vroeger. En dat geeft u de mogelijkheid om ook even de vlotte jongen uit te hangen bij dat soort gelegenheden. Moet u alleen zélf nog even het antwoord weten, maar dat zal Harrie u verklappen: het gros van de elpee's heeft 2 groeven: aan elke kant 1.

Veel mensen geloven dit niet. Als ze goed naar een elpee kijken zien ze immers héél veel lijntjes lopen. Zó veel, dat ze ze niet even snel konden tellen en dus geen antwoord konden geven. Die mensen hebben zich nooit gerealiseerd dat de groef op een elpee een spiraalvorm heeft. Die groef begint aan de buitenzijde van de elpee (de aanloopgroef) en spiraleert dan naar de binnenkant van de schijf toe. Daar eindigt de groef in wat de uitloopgroef wordt genoemd.

Natuurlijk zijn er ook wat (zeldzame) uitzonderingen, waarmee u op de genoemde feestjes nóg meer indruk kunt maken. Er zijn bijvoorbeeld elpee's die maar aan 1 zijde een groef hebben. De kant zonder groef kan dan worden gebruikt om de arm van de draaitafel mee af te stellen. Ook zijn er elpee's bekend die aan elke zijde twéé spiraalvormige groeven hebben. Elk van die groeven herbergt andere muziek.

Maar natuurlijk zijn er altijd mensen op de feestjes die zullen blijven doormekkeren dat ze toch echt veel meer groeven op een plaatkant zien dan 1. Die mensen kunt u (als u ze beu begint te worden) toch gelijk geven, zonder zelf gezichtsverlies te lijden. Er zijn namelijk ook elpee's met (veel) meer groeven per plaatkant. Maar bij die elpee's zijn de groeven concentrisch aangebracht. Wie de naald van de draaitafel in één van die groeven zet zal alleen een repeterende melodie en/of tekst horen.

In een volgend college zal Harrie nog even terugkomen op de bijzonderheid van sommige uitloopgroeven.

Rustige jaarwisseling

2015-01-02T13:03:00.002+01:00

Er zijn 8236 incidenten gemeld tijdens de meest recente jaarwisseling. Dat is minder dan vorig jaar, dus het gaat de goede kant op. Vroeger zou Harrie zich enorm hebben opgewonden om zo'n bericht. Want hoe kan een zinnig mens dat aantal zien en dan die conclusie trekken?

Maar Harrie is gegroeid. Hét toverwoord de laatste jaren. Vroeger hoefde alleen de economie te groeien. Nu moeten ook de mensen zélf groeien. En dan gaat het niet om hun buikomvang, maar om hun levenskennis.

Harries groei heeft hem geleerd dat je het bericht over de incidenten gewoon net zo serieus moet nemen als weersvoorspellingen. In beide gevallen is het onderwerp duidelijk, maar kan het met de berichtgeving erover alle kanten op. Dat begint al met "8236 incidenten gemeld". Wie neemt in Gods naam nog de moeite om iets bij de politie te melden?

Eerlijk is eerlijk: melding doen is makkelijker dan ooit, omdat het digitaal kan. Harrie moest het 3 keer doen in het afgelopen jaar, dus hij weet waar hij over praat. Maar hij weet ook dat er minder dan ooit iets mee wordt gedaan. Hij heeft namelijk van geen van de 3 meldingen nog ooit iets vernomen. Hij zal er dan ook wel voor waken om nóg een keer aangifte te gaan doen. En hij vreest dat meer medelanders daar zo over denken. Hoe betrouwbaar is dat aantal van 8236 dan, vraagt hij zich af.

Maar toch is er hoop voor Nederland. Harrie staat bekend als een doemdenker en een pessimist. Hij blijft proberen om mensen ervan te overtuigen dat hij een réalist is, maar mensen hebben toch hun eigen mening. De kans is dus groot dat het gros van de Nederlanders wél gelooft dat er minder incidenten waren. Dat zijn waarschijnlijk vooral Nederlanders wier groei toch in de buikomvang is gaan zitten.

2015

2015-01-01T13:30:00.001+01:00

Een nieuw jaar. Het vorige was niet veel. Dat is natuurlijk vooral Harries eigen schuld. Elke dag zijn er kansen om wat van je leven te maken. Voor die kansen heeft Harrie in 2014 bedankt.

En hoewel Harrie werkelijk NIETS moet hebben van goede voornemens, denkt hij dat deze dag deze keer toch een stimulans kan zijn om in 2015 wél wat kansen te gaan grijpen. Eén van die kansen is het reanimeren van zijn weblog. Dat was-ie al eerder van plan, maar tot nu toe gaf-ie er de voorkeur aan om film te blijven kijken of naar muziek te gaan luisteren. Nu gaat-ie het écht proberen.

De vooruitzichten zijn positief. Overal in de wereld is het een puinhoop, het aantal mensen dat volledig schijt heeft aan anderen stijgt explosief, de globalisering leidt tot megabedrijven die hun klanten als oud vuil behandelen en geld wordt voor velen steeds meer de spil waar het leven om draait. Kortom: het moet raar lopen wil Harrie dit jaar geen inspiratie kunnen vinden.

Onderzoek

2013-05-23T19:30:00.001+02:00

In de loop der jaren heeft de mens aangetoond dat hij een uitstekend onderzoeker is. Gisteren las Harrie dat men al zo ver is dat men weet welk onderdeel van het menselijk lichaam zorgt voor veroudering. Nu dat bekend is zal ongetwijfeld gaan worden onderzocht hoe dat onderdeel dan kan worden uitgeschakeld of misleid, om een oneindige jeugd en een dito leven mogelijk te maken.

Die ontdekking waarover Harrie gisteren las kwam vandaag in een heel ander perspectief te staan toen Harrie Elvis uit ging laten. Elvis begon tijdens de wandeling ineens hard te blaffen. Het bleek dat hij een grijze kliko zag staan, wat in Harries wijk om de week op donderdag niet ongebruikelijk is. Harrie was wel verbaasd dat Elvis zo tekeer ging. Tijdens een wandelingetje een paar uur eerder waren ze ook al een boel kliko's tegengekomen. Ze hadden zelfs de wagen die de kliko's kwam legen gepasseerd. En Elvis had bij die gelegenheid geen kik gegeven.

Het was doordat Elvis nu wel blafte dat Harrie met meer oog voor detail naar de kliko keek dan anders. Daardoor viel het hem op dat de wielen en het handvat van de geleegde kliko niet aan de straatzijde maar aan de tuinzijde stonden. Nu weet Harrie dat het een ongeschreven wet is dat eigenaren van volle kliko's juist worden geacht deze zodanig te plaatsen dat het handvat en de wielen zich wél aan de straatzijde bevinden. Dat is makkelijker voor de mensen die de kliko komen legen. Harrie begrijpt dat en de mensen in zijn omgeving ook, want hij ziet eigenlijk nooit dat iemand de ongeschreven wet overtreedt.

Toen Harrie eens om zich heen keek zag hij iets opmerkelijks. Alle geleegde kliko's waren met handvat en wielen afgewend van de straatzijde teruggezet door de klikolegers. En dat is nu iets waar Harrie eigenlijk niets van snapt. Klikolegers staan immers altijd aan de straatzijde. Vanaf die plaats is het voor hen het handigst als ze een kliko direct aan het handvat beet kunnen pakken en naar de wagen kunnen rollen. Het lijkt Harrie nu voor de hand te liggen dat het voor een klikoleger ook het handigste is om bij het terugzetten van een geleegde kliko dezelfde beweging te maken: handvat vastpakken en kliko naar de oorspronkelijke plek terugrijden. In dat geval eindigt de kliko zoals hij begon: met het handvat en de wielen naar de straatzijde. Enige verschil is dat hij geen inhoud meer bevat.

Maar de praktijk wijst dus uit dat klikolegers het toch anders doen. Ze pakken de lege kliko vast aan het handvat en plaatsen dat handvat dan niet aan de straat- maar aan de tuinzijde. Als Harrie zich die handeling voor de geest probeert te halen dan moeten de klikolegers hiervoor een hele onhandige beweging maken met de lege kliko. Bovendien moeten de kliko-eigenaren bij het terugzetten van hun geleegde kliko op hun beurt ook weer een onhandige beweging uitvoeren, tenzij ze met de lege kliko door hun voortuin willen en kunnen rijden.

Ervan uitgaand dat alle mensen liever lui dan moe zijn kan Harrie uiteindelijk niet anders dan vermoeden dat de klikolegers er genoegen in scheppen om de aanbieders van volle kliko's te straffen voor het feit dat ze hen met werk opschepen, door de kliko na lediging met het handvat aan de tuinzijde terug te plaatsen. Het lijkt Harrie nu eigenlijk beter en zinvoller om hier onderzoek naar te doen dan naar het bewerkstelligen van eeuwig leven. Daar zit hij zelf namelijk helemaal niet op te wachten.

Met één been

2013-05-20T16:34:00.001+02:00

Sommige auto's worden weleens maandagochtendmodellen genoemd. Dat zijn auto's waar elke keer wel weer iets anders aan kapot is. Harrie heeft sinds een half jaar of zo een vriendin die eigenlijk ook een maandagochtendmodel is. Toen ze in elkaar werd gezet zijn er wat dingen verkeerd gegaan, met name in en rond haar hart. Verkeerd aangesloten, of bepaalde dingen vergeten, dat weet Harrie niet meer precies. Haar vader heeft het hem eens helemaal uitgelegd, maar Harrie kan het niet meer reproduceren.

Feit is wel dat ze een aanzienlijk deel van haar leven in het ziekenhuis doorbrengt. In de periode waarin Harrie contact met haar heeft was dat steeds voor preventieve zaken, maar in het verleden heeft ze er ook vaak voor ingewikkelde reparatiewerkzaamheden gelegen, waarbij er soms serieus sprake van was dat ze het ziekenhuis niet meer levend zou verlaten.

Vorige week vertelde ze Harrie dat ze ervoor vreest dat één van haar benen op termijn zal moeten worden geamputeerd. Harrie schrok van die kille mededeling, maar vrijwel meteen schoot het hem te binnen dat heel recent was gebleken dat hartpatiënten soms juist beter af zijn met maar één been.

Dat was om precies te zijn op 26 april 2013. Op die dag werd Arnol Kox, beter bekend als de Eindhovense schreeuwjezus, midden in het centrum van Eindhoven slachtoffer van een hartstilstand. Nu verkondigt Arnol zijn boodschap altijd vanuit een invalidewagentje, waarschijnlijk omdat hij 1 been mist. Had hij nog gewoon twee benen gehad, dan was hij na een hartstilstand gewoon netjes in zijn wagentje zijn blijven zitten, zonder dat iemand in de gaten zou hebben gehad dat hij dood lag te gaan. Hooguit zou zijn opgevallen dat het eindelijk eens stil was in een straal van 200 meter rondom Arnol. Maar in dit geval zorgde Arnols beengemis ervoor dat hij door de hartstilstand uit zijn wagentje kukelde. Omstanders begrepen dat dit niet bij zijn bekeringsact hoorde en begonnen hem direct te reanimeren.

Daardoor keerde het leven terug in Arnol, zodat hij de volgende dag vanuit het ziekenhuis kon bevestigen dat hij het nooit had gered als hij twee benen had gehad. Hij onthulde dat hij nog maar één been had en dat hij op de plaats waar ooit een tweede been had gezeten normaliter een prothese droeg. Maar dat hulpstuk had hij toevalligerwijs juist op de dag van zijn hartstilstand thuisgelaten. Daardoor bleef hij niet in evenwicht toen zijn hart ermee stopte en viel hij uit zijn karretje.

Harrie hoopt dat zijn vriendin door deze gebeurtenis ook de voordelen van een eventueel verlies van een been onder ogen zal zien.

Kwal

2013-05-15T14:48:00.001+02:00

Harrie heeft een hekel aan slijmballen. Figuren die zich bij bij mensen waar ze iets van willen omhoog proberen te likken en die alle anderen als grof vuil behandelen. Harrie is dan ook bijzonder verheugd dat Mark van Bommel heeft besloten zijn voetbalcarrière te beëindigen.

Een carrière die volgens kenners succesvol was. Harrie is geen kenner en ziet het daarom toch iets anders. Van Bommel heeft de nodige prijzen gewonnen met diverse werkgevers, dat is waar. Maar als Harrie aan Van Bommel denkt dan komt er nooit een beeld van een mooie of bijzondere voetbalactie in zijn gedachten. De naam Van Bommel associeert Harrie eigenlijk alleen met iemand die constant met scheidsrechters staat te slijmen en vervolgens gemene en stiekeme overtredingen maakt op tegenstanders.

Afgelopen zondag speelde Van Bommel -naar achteraf bleek- zijn laatste wedstrijd. Harrie heeft de samenvatting van die wedstrijd vandaag pas gezien en stelde vast dat Van Bommel geheel in stijl afscheid heeft genomen als voetballer. Harrie zag hem eerst amicaal doen tegen de scheidsrechter, die hier echter niet gevoelig voor bleek te zijn. Hij gaf Van Bommel in elk geval in korte tijd twee keer een gele kaart vanwege smerige trappen op de enkels van tegenstanders, waarna Van Bommel dus het veld moest verlaten.

Na de eerste gele kaart reageerde Van Bommel nog furieus richting de scheids, alsof die het helemaal verkeerd had gezien. Na de tweede gele kaart bleef hij rustig, deed zijn aanvoerdersband af en verliet het veld. Een passend einde van de carrière van een slijmbal.

Herstart

2013-05-13T11:19:00.001+02:00

Harrie heeft al eens uitgelegd waarom hij met dit weblog is begonnen. Hij voelde dat hij niet de juiste levensweg bewandelde en hoopte via het schrijven van stukjes weer op de juiste weg terecht te komen. Dat is hem ook gelukt, al kostte het hem wel zijn huwelijk.

Maar het kostte hem ook zijn inspiratie en zijn motivatie. Dat was misschien ook wel logisch, want het doel was bereikt. Maar Harrie vond en vindt het eigenlijk ook wel jammer. Hij schrijft op zich namelijk graag en door dat regelmatig te doen behoud je je schrijfvaardigheid natuurlijk ook. Toch is het al meer dan een half jaar geleden dat hij iets aan zijn weblog toevoegde.

Harrie wil daarom proberen een herstart te maken. Hij wil het wel een beetje anders gaan doen dan eerst. Toen schreef hij vaak lange stukken en was de toon behoorlijk cynisch. Nu wil hij kortere en minder cynische stukken schrijven. Korter, omdat de drempel om iets te schrijven dan lager wordt, en minder cynisch omdat hij heeft gemerkt dat een cynische schrijfstijl zijn alledaagse gedrag beïnvloedt.

Een poging tot herstart dus. Harrie gaat het proberen en hij heeft er zin an!

Opportunity

2013-01-06T19:30:00.000+01:00

Kansen zien en ze daarna ook bij de ballen grijpen. Harrie is in beide niet zo goed.

Zien alleen al is een probleem. En natuurlijk niet vanwege Harrie's -5, maar vooral door zijn grenzeloze naïviteit. Ooit moet Harrie een afslag hebben gemist.

Waar tijdgenoten zonder hapering de richting der volwassenheid zijn ingeslagen, is Harrie blijven hangen in een bepaalde infantiele hoek. Dat breekt hem op twee vlakken met regelmaat op.

Allereerst in vergaderingen waar mensen het voortouw nemen die wél de juiste afslag namen. Die mensen zijn qua taalgebruik namelijk ook met hun leeftijd meegegroeid. Harrie niet. Die praat de taal van Spongebob en begrijpt de meeste moderne woorden niet.

En daarnaast mist Harrie dus altijd de boot als zich kansen voordoen, simpelweg omdat Harrie die kansen niet als kansen herkent. Waar collega's direct snappen welke mogelijkheden in het verschiet liggen bij een maatschappelijke ontwikkeling, ziet Harrie die mogelijkheden pas als de volgende ontwikkeling die eerste alweer heeft achterhaald.

Toch leert Harrie bij. Op allebei de gebieden die hij net noemde zelfs. Hij weet bijvoorbeeld dat kansen tegenwoordig geen kansen meer heten, maar opportunities. Heeft ie eigenlijk indirect aan Geer te danken!. Misschien miste Harrie daarom wel alle kansen, omdat ze als opportunity waren vermomd en zo aan hem voorbij gingen?

Feit is wel dat ie deze week eindelijk eens een kans herkende, waarvan hij zéker weet dat de gemiddelde Medelander hem niet zou hebben gezien! Het was zijn collega Gerrit, die erover begon. Die was naar een tuinbeurs geweest. Op die beurs liep een man die Gerrit vroeg of hij een abonnement op de Televaag wilde. "Natuurlijk niet", zei Gerrit natuurlijk. Gerrit is niet stom. "Maar het kost maar 3 euro per week voor een half jaar", zei de man.

Harrie zag de opportunity meteen toen hij het verhaal hoorde. Zeven dagen per week, 26 weken lang, al bij je ontbijt kennis kunnen nemen van de meest actuele nonsens, leugens en achterklap! 188 dagen lang verzekerd van dingen waarover Harrie zich hier kan opwinden en verbazen, voor een derde van de prijs die het kost om een telefoonnummer op te vragen!

Vanaf woensdag gaat Harrie het een half jaar meemaken. Zo lang heeft ie dus zéker genoeg inspiratie om dit weblog te vervolgen!

Marktplaats

2012-11-21T09:07:00.002+01:00

Van veel dingen in Het Leven begrijpt Harrie dus helemaal niks. Van onduidelijk taalgebruik bijvoorbeeld. Of van vrouwen.

Maar ook niet van deze advertentie op Marktplaats. Harries oog viel erop, omdat hij best een witte leren bank zou willen hebben. Iemand bij hem in de buurt biedt er een aan en meldt dat de bank 'zo goed als nieuw is'. Als extra informatie merkt de verkoopster op dat het een superfijne bank is, maar dat ze helaas een nieuwe heeft gekocht en dat de bank die Harrie leuk vindt dus overbodig is.

Harrie heeft een bod uitgebracht en wacht nu een reactie van de verkoopster af. In de tussentijd breekt hij zich het hoofd over de vraag hoe iemand ertoe komt om 'helaas' een nieuwe bank te kopen. Het enige wat hij tot nu toe heeft kunnen bedenken is dat je zoiets doet als een winkelier een pistool tegen je hoofd zet en je dwingt om je handtekening onder een koopcontract te zetten.

Maar misschien ziet Harrie iets over het hoofd. Dat hoort hij dan graag van u, om het gat tussen zijn eigen belevingswereld en de échte wereld niet te groot te laten worden.

Rambo

2012-09-19T19:54:00.000+02:00

Rambo, de man van Harries zus Hannie, is afgelopen vrijdag zomaar ineens doodgegaan. Overmorgen is zijn uitvaart en Harrie heeft zich voorgenomen om daar wat over Rambo te gaan vertellen.

Nu is het Harrie opgevallen dat er bij uitvaarten zelden of nooit iets slechts over een dode wordt gezegd. De dode blijkt altijd een lieve vader of moeder en de ideale man of vrouw te zijn geweest. En dat is natuurlijk vreemd, want u en ik weten donders goed dat er vooral een hoop klootzakken in de wereld rondlopen.

Zelf houdt Harrie van eerlijkheid, dus toen hij zich voornam om wat over Rambo te gaan zeggen besloot hij de waarheid te gaan vertellen. Hij heeft daarom de afgelopen nog eens goed nagedacht over de goede, maar ook over de slechte kanten van Rambo. En aan het eind van zijn overpeinzingen moest hij vaststellen dat in dit geval toch echt alleen goede dingen te vertellen zijn.

Rambo was een 100% goed mens. Harrie merkte dat voor het eerst écht rond 1990, toen hij depressief werd. In zijn zoektocht naar rust kwam hij in die tijd nogal vaak bij Rambo en Hannie over de vloer. Nu neemt Harrie aan dat het niet makkelijk is om regelmatig een depressief persoon over de vloer te hebben en zeker niet als die persoon geen vriend of directe familie is. Maar Rambo gaf Harrie altijd de indruk dat hij oprecht van harte welkom was.

Omdat Harrie zo vaak bij Rambo en Hannie (en later ook bij hun dochter Willemien) thuis kwam heeft hij een hele goede indruk gekregen van Rambo's aard. Het eerste wat hem opviel was natuurlijk dat hij dol was op Hannie en Willemnie. Een betere man en vader hadden ze zich waarschijnlijk niet kunnen wensen. Verder had Rambo in Harries ogen ook een enorme energie. Als hij thuiskwam van zijn werk ging hij zonder klagen vaak ook nog boodschappen doen en eten koken.

Maar wat Harrie vooral zal bijblijven is dat Rambo een positief ingesteld mens was en altijd het goede in andere mensen zag. Met die instelling maakte hij zich vrijwel altijd meteen geliefd bij iedereen die in zijn omgeving kwam. Harries vrouw en kinderen accepteerde hij meteen als volwaardige nieuwe leden van de familie. Het verklaart waarschijnlijk ook waarom Harries zoons Frank vaak hun favoriete oom noemden.

In Harries familie was maar één stel dat aan het spook van de echtscheiding wist te ontsnappen en dat was Rambo met zijn Hannie. Blijkbaar kon God, als die bestaat, dat moeilijk verkroppen. In elk geval is aan het enige stabiele huwelijk in Harries familie nu óók een einde gekomen. Harrie vindt het vreselijk dat dit Hannie en Willemien, maar ook Rambo's familie en de zijne, moet overkomen.

Toch is er één ding wat Harrie enige steun geeft. Zes jaar geleden kwam Pauline, een van Harries beste vriendinnen, bij een auto-ongeluk om het leven. Ze was 41 jaar en eigenlijk net zo iemand als Rambo: vrolijk, optimistisch en een steun voor iedereen. In de jaren na haar dood heeft Harrie zich vaak afgevraagd waarom juist zíj dood moest. Ook toen heeft hij zich al vaak afgevraagd waarom God, als die zou bestaan, juist háár moest hebben en niet de een of andere criminele klootzak. Maar op een gegeven moment heeft Harrie zich toen gerealiseerd dat hij -als hij God was- óók liever Pauline bij zich had gehad dan een chagrijnige bejaarde. Met dezelfde redenering kan hij enige vrede met Rambos dood hebben.

Maar omdat Harrie niet in God gelooft zal hij zich minstens even vaak blijven afvragen waarom dit moest gebeuren. Bovendien zal hij nu ook weer op zoek moeten naar een ander familielid dat fan is van Ajax en Harrie kan u verzekeren dat dat niet meevalt voor een Brabander. Harrie heeft zich in elk geval wel voorgenomen om voortaan bij elke goal van Ajax even aan Rambo te denken. De kans dat hij hem snel zal vergeten is dan ook niet zo groot.

WERK

2012-09-06T19:30:00.000+02:00

Harrie loopt lang genoeg in de ambtenarij mee om te durven zeggen dat dat een lastige klus zal worden. Hij zei daarom 5 jaar geleden direct dat ie dacht dat je de verschillende ambtenaren bij elkaar zou moeten zetten in één dienst. Het was maar goed dat de blikken van zijn collega's van andere provincies toen niet dodelijk waren.

Wat volgde was een traject dat zo vlot liep als koude stroop. Er werd vergaderd, er werd nog eens vergaderd, er werd om de hete brij heen gedraaid en daarna werd er nog maar eens vergaderd. Harrie werd er bijna gek van. Vooruitgang leek er niet in het project te zitten. Harrie had zelfs het idee dat de opdrachtgever van het project (een kopstuk uit zijn organisatie, laten we hem voor het gemak Sjimmie noemen) ook helemaal niet naar iets concreets toewerkte. Harrie zei daar op een bepaald moment iets van. Vlak daarna werd ie met wat smoezen van het project gehaald en kreeg ie een punt van kritiek in zijn beoordelingsformulier.

Zonder Harrie sukkelde het project door. Vorige week werd ineens verteld dat Harrie en zijn collega's hun werkplek zullen moeten gaan verlaten. Ze zullen namelijk samen met collega-ambtenaren van andere organisaties in een aparte dienst worden gezet. Of, nou ja, eigenlijk werd dat níet verteld. Er werd gezegd dat er verkenningen waren geweest, dat er dingen waren gedeeld en dat er een weg was ingeslagen. Harries collega's -allemaal niet bepaald de domsten der aarde- snapten tóch wat Sjimmie bedoelde.

Voor de meesten kwam het onverwacht, maar die waren natuurlijk ook niet eerder bij het project betrokken geweest. Harrie was eigenlijk blij dat ze -na 5 jaar aftasten, vergaderen, koffie drinken en luxe broodjes eten- eindelijk de keuze hadden gemaakt waarvoor hij 5 jaar eerder nog bijna voor was gelyncht. De meeste collega's waren niet blij dat ze hun werkplek dreigden te moeten verlaten. Dat maakten ze duidelijk aan Sjimmie, maar die zei dat het allemaal nog niet zeker was. "We kunnen dus nog een andere keuze maken?", vroegen Harries collega's. Maar nee, dat had Sjimmie niet gezegd. Er was een weg ingeslagen en die leidde maar in één richting.

Harrie kon zich lang stilhouden tijdens de bijeenkomst. Hij weet inmiddels als geen ander dat dat het beste is in een open en transparante organisatie als de zijne, waarin je álles kunt zeggen: je mond houden. Toch kon hij het niet nalaten op enig moment tegen Sjimmie te zeggen dat hij namens zijn collega's sprak als ie zei dat ie niet het idee had dat de directie erg voor de mensen op de werkvloer opkwam. Sjimmie keek Harrie lelijk aan en bleef stil. Harrie kreeg geen antwoord, Sjimmie ging Harrie steeds lelijker aankijken en bleef stil. Het bleef zó lang stil dat iemand anders een vraag ging stellen. Toen was Sjimmie mooi van Harrie af.

Vlak voor het einde van de bijeenkomst zei Sjimmie nog dat ie blij was dat ie eindelijk eens met dit groepje mensen had kunnen praten. Tot aan deze bijeenkomst had ie altijd het idee gehad dat Harrie en zijn collega's niet konden praten, was zo'n beetje de boodschap. Met afgezakte broek verliet Harrie het pand.

Kloon

2012-08-20T14:51:00.000+02:00

Ooit hing er bij Harrie in het trapgat een foto van Harrie als 7- of 8-jarige. Op een keer vroeg Harrie aan zijn oudste zoon Willie: "weet jij wie dat is op die foto?". Willie antwoordde daarop dat hij het zelf was. Harrie kreeg een soort kippevel doordat ook zijn zoon zelf zag dat hij qua uiterlijk erg op zijn vader leek.

Inmiddels zijn er alweer de nodige jaren verstreken. Harrie ziet de uiterlijke gelijkenis met zijn oudste zoon niet meer zo sterk als destijds. Wel merkt hij steeds weer dat zijn zoon zijn gevoel voor humor heeft geërfd en zijn moeders optimisme. Voor beide dingen is hij dankbaar.

Maar vorige week kreeg Harrie opnieuw kippevel door Willie en een gelijkenisdingetje. Het gebeurde na een vakantie in Frankrijk waarin al de nodige gesprekken over kwaliteitsmuziek hadden plaatsgevonden en waarin Willie al had bekend dat hij meer op had met de muzieksmaak van zijn vader dan die van zijn moeder. Eenmaal thuis kwam Willie net de kamer in toen Harrie een van zijn favoriete platen aller tijden draaide, One of a kind van Bill Bruford. Willie luisterde er heel even naar en verklaarde toen dat hij het mooi vond. Een geweldig moment voor iemand in wiens leven muziek lang het belangrijkste van alles was.

Vijg

2012-08-18T12:08:00.002+02:00

Harrie poogt al minstens twintig jaar om een vijgenboom in leven te houden. Hij heeft daarvoor stekjes uit allerlei landen gekregen en gehaald, ze vertroeteld en ze allemaal weer dood zien gaan.

Twee jaar geleden besloot Harrie daarom om maar officieel een vijg te kopen bij een tuincentrum en hij plantte die in de voortuin. De vijg overleefde zowaar de eerste winter, zodat Harrie dacht dat Operatie Vijg nu ein-de-lijk geslaagd was. Maar toen de strenge vorst van begin dit jaar allang weer was verdrongen door de lentezon, bleek de vorst een vernietigende invloed te hebben gehad op Harries voortuin. Zijn vlinderstruik liep niet meer uit, de hibiscusplanten al evenmin en ook van de gekochte vijg bleef alleen een doods stammetje over.

Tot Harries verbazing leek de strenge vorst echter juist een heilzame werking te hebben gehad op het zaad dat de eenjarige papavers die hij vorig jaar had gezaaid hadden verspreid. Wekenlang was zijn voortuin één groot papaverveld. Harrie besloot de papavers eerst uit te laten bloeien en pas daarna de dode planten uit zijn voortuin te verwijderen.

Vandaag bleek dat hij met dat uitstel onbedoeld een goede zet heeft gedaan. Toen hij vanmorgen nog eens naar het dode vijgenstammetje keek zag hij tot zijn verbazing en vreugde dat de vijg náást het dode stammetje een nieuwe, springlevende loot had ontwikkeld, die inmiddels zelfs al hoger is dan het oude stammetje. De vijgenstekjes die hij twee weken geleden uit Frankrijk heeft meegebracht zijn dus in principe niet meer écht nodig.

Overpeinzing

2012-08-12T16:22:00.001+02:00

De klad zit in Harries weblog. Jarenlang had-ie stof en fut genoeg om met grote regelmaat lange verhandelingen te schrijven. De laatste maanden heeft-ie nauwelijks stof . Als-ie dan wel veel fut zou hebben zou hij nog stof kunnen gaan verzinnen, maar ook die fut ontbreekt.

Nou heeft Harrie bijna een maand vakantie en dus genoeg tijd om eens te overpeinzen wat de oorzaak is van dat gebrek aan stof. En die overpeinzingen hebben geleid tot de conclusie dat Harries weblog in zijn glorietijd een methode voor hem was om de verstoorde balans in zijn leven terug te krijgen. Sinds dat zo ongeveer gelukt is, heeft Harries weblog eigenlijk geen functie meer voor hem.

Doorredenerend is het dus voor Harrie zelf het beste als hij geen stof heeft om hier iets te schrijven. Zolang hij niets te melden heeft is hij immers waarschijnlijk goed in balans.

Na de dood

2012-07-10T07:48:00.000+02:00

Nu blijkt dus dat Gerrit Komrij juist helemáál geen botte lul was. Hij was juist een hele vriendelijke en aimabele man. De directeur van De Bezige Bij vertelde het op de radio. Op de burelen van de uitgeverij was Gerrit een van de meest geliefde gasten. Als hij binnenkwam volgde een spoor van warmte hem op de hielen.

Harrie moest meteen aan Tristan van der V. denken, die op een dag zijn voorraad geweren leeg ging schieten in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn. Alles leek erop alsof hij Die hard 5 aan het maken was, waarvan het verschil met de delen 1 tot en met 4 behalve de hoofdrolspeler vooral het feit was dat hier met echte kogels werd geschoten. Maar binnen een week verschenen de berichten dat Tristan eigenlijk een hele zachtaardige jongen was geweest. Waarschijnlijk was hij ook heel goed met jonge kinderen en op feestjes kon hij heel leuk Bert nadoen.

Harrie kent niet veel mensen die anderen zo genadeloos konden fileren als Gerrit Komrij. Het boek Horen, zien en zwijgen, waarin de recensies zijn gebundeld die Komrij een jaar lang voor de NRC schreef, is voor Harrie nog steeds een onbereikbaar ijkpunt. Zou Harrie in zijn schrijfsels het cynisme dat Komrij in dit boek verspreidt ook maar een héél klein beetje kunnen benaderen, dan was zijn leven alsnog in één klap geslaagd.

Maar in het gewone leven was Gerrit dus een hele vriendelijke man. Dat is Harrie eigenlijk ook wel. Hij houdt daarom hoop.

Vriendschap Plus

2012-07-09T20:21:00.002+02:00

Het voordeel van openhartige gesprekken met mensen is dat je nog eens wat anders hoort dan informatie over de nieuwste trends, het kapsel van Gordon of de hond van Imca Marina. En één van de dingen waar Harrie in het laatste jaar vaak over heeft horen praten is Vriendschap Plus.

Vriendschap Plus is dat je een vriend of vriendin hebt waar je geen relatie mee hebt zoals een getrouwd of anderszins hecht stel heeft, maar dat je wél sex met die ander hebt. De eerste keer dat Harrie erover hoorde was hij een soort van geschokt. Later bedacht hij zich dat dat waarschijnlijk kwam doordat hij blijkbaar toch nog van de generatie is die van huis uit mee heeft gekregen dat bij sex in principe liefde hoort.

Bij Vriendschap Plus hoeft dat dus helemaal niet zo te zijn. Als Harrie het goed begrijpt hoef je voor Vriendschap Plus als stel zelfs maar het minimale gezamenlijk te hebben, waarna sex gewoon mogelijk is. Verder redenerend zou het volgens Harrie zelfs weleens zo kunnen zijn dat je de kreet Vriendschap Plus kan gebruiken als je alléén maar sex met iemand wilt hebben. Uit de verhalen die Harrie hebben bereikt blijkt althans dat er behalve sex maar bitter weinig nodig is voor Vriendschap Plus. Die gedachte intrigeert Harrie met zijn vastgeroeste sexideeën dan eigenlijk wel weer.

Harrie neemt in elk geval aan aan dat hij qua sex ergens stil is blijven staan terwijl de wereld verder draaide en dat het dus hoog tijd wordt dat hij zijn mening over het hebben van sex eens gaat bijstellen. Toch moet Harrie bekennen dat hij daar wel even aan moet wennen. Hij kent namelijk best veel vrouwen waar hij een hele goede vriendschap mee heeft. Maar als hij zich voor probeert te stellen dat hij met die vrouwen allerlei wilde kunstjes in bed gaat doen dan krijgt hij toch niet echt een scherp beeld op zijn netvlies.

Gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet uit, dus Harrie gaat met open vizier de toekomst tegemoet.

Lezen

2012-05-28T10:22:00.002+02:00

Harrie brengt zijn vrije tijd bij voorkeur vrij passief door (lees: zittend of liggend op de bank). De meeste van zijn vrije tijd brengt hij door met film kijken, muziek luisteren of lezen.

Nu is hem al vaak opgevallen dat van deze drie bezigheden alleen lezen als geestverrijkend wordt gezien. Lezen verruimt de blik is de heersende opinie. Want lezen, dat is kijken met andermans ogen. Dat heeft Harrie ooit eens ergens gelezen.

Over film kijken en muziek luisteren haalt de gemiddelde medelander vaak de schouders op, daarmee suggererend dat hier eerder sprake is van tijdverspilling dan van een aangename vrijetijdsbesteding. Bij Harrie wekken dat soort reacties vervolgens weer schuldgevoelens op, omdat hij zich dan af gaat vragen of hij zijn kinderen geen slecht voorbeeld geeft door zo passief en voorspelbaar te zijn. Zijn angst is vooral dat hij zijn kinderen onvoldoende inspireert om meer van het leven te gaan maken dan hij zelf heeft gedaan.

Maar vandaag heeft Harrie door Charlotte Roch ineens een heel nieuwe kijk op zijn schuldgevoel gekregen. In een van haar boeken las Harrie zojuist dat de hoofdpersoon haar kinderen in een zo saai mogelijke omgeving wil grootbrengen. Het idee hierachter is dat de kinderen die saaiheid op een gegeven moment zó beu zijn, dat ze niets liever willen dan hun vleugels uitslaan om elders een passievol leven te gaan leven. Zo bezien geeft Harrie met zijn levensstijl juist een heel goed voorbeeld aan zijn kinderen.

Lezen kan inderdaad kijken met andermans ogen zijn.

Peter Hammill

2012-05-27T11:09:00.000+02:00

Tussen de nieuwe cd's stond er ineens een van Peter Hammill. Die had zich toch alweer een aantal jaren koest gehouden, maar nu heeft hij Consequences uitgebracht. Harrie heeft hem meteen gedownload en beluisterd en nu weet hij het toch onderhand zeker: hij begrijpt heel weinig van de muziek van Peter Hammill.

Voor degenen die het zijn vergeten: Peter Hammill zong vroeger in Van Der Graaf Generator. Een prachtige naam voor een popgroep. Peter Hammill zal vast een belangrijke stem hebben gehad in het kiezen van een naam voor de groep. Dat denkt Harrie, omdat ook veel van de solo-albums van Peter Hammill mooie en aparte titels hebben, zoals The thin man sings ballads, The future now en Chameleon in the shadow of the night.

Aan de titels ligt het wat Harrie betreft in elk geval niet. Aan de teksten schijnt het ook niet te kunnen liggen. Volgens kenners zijn die van een hoog literair niveau. Hier moet Harrie echt vertrouwen op de mening van die kenners, want zelf verstaat hij bijna niks van wat Hammill zingt. En van wat hij wél verstaat begrijpt hij nagenoeg niets.

Eigenlijk vindt Harrie de stijl van Peter Hammill wel een beetje lijken op die van wijlen Bram Vermeulen. Die schreef volgens kenners ook prachtige teksten. Omdat die allemaal in het Nederlands waren kon Harrie die teksten wel lezen, maar begrijpen was vaak toch wel weer lastig. Bovendien rijmden Vermeulens teksten zelden, zaten er vaak teveel lettergrepen in een zin en leek het vaak alsof het bedenken van muziek bij de teksten als noodzakelijk kwaad was gezien. Wat dan resteerde was een brij van onbegrijpelijke muziek en tenenkrommende teksten, die samen tot een zenuwslopende brij verwerden.

Maar eerlijk is eerlijk, zowel Bram Vermeulen als Peter Hammill kwamen toch af en toe met nummers die ineens helemaal in orde waren. Rode wijn en De wedstrijd van Bram Vermeulen vindt Harrie bijvoorbeeld nog steeds de moeite waard, net als Stranger still, Sign en My favourite van Peter Hammill.

En toch wordt Harrie voor het overgrote deel vooral kriegel en treurig van Peter Hammill's muziek. Ook zijn nieuwste cd heeft dat effect weer op Harrie. Je mag het niet zeggen, maar misschien wordt het tijd dat Peter Hammill Bram Vermeulen achterna gaat.

Songfestival

2012-05-25T09:30:00.000+02:00

Het werd weer eens tijd dat Nederland de finale van het Eurovisiesongfestival zou halen, hoorde Harrie op de radio. Harrie raakte een beetje in de war van die opmerking. Een finale? Het Eurovisiesongfestival wás toch een finale?

Navraag op zijn werk leerde Harrie dat al jaren geleden de regels veranderd waren, doordat er nu meer landen waren dan vroeger. Toen stond Nederland inderdaad altijd in de finale, maar nu er meer landen bestaan worden er eerst twee halve finales gehouden. Hoe het kan dat er ineens meer landen bestaan kon niemand Harrie vertellen.

Het leek toevallig dat Harrie gisteravond wéér op het Eurovisiesongfestival stuitte. Tijdens het zappen viel hij met zijn neus in de halve finale waar Nederland ook aan mee zou doen. Maar omdat toeval niet bestaat, moest de conclusie wel luiden dat zo’n festival niet twee keer op één dag zomaar op je pad komt, zodat-ie besloot even te kijken.

Harrie werd niet teleurgesteld, want vrijwel meteen kwam de Nederlandse deelneemster in beeld. Het bleek dat ‘we’ werden vertegenwoordigd door een meisje met een indianentooi op haar hoofd. Sommige meisjes zou zo’n ding misschien flatteren, maar niet dit meisje. Harrie vond haar buitengewoon onaantrekkelijk. Dat kwam vooral door haar ogen, waarvan de kernen onder haar bovenste oogleden leken te willen verdwijnen.

Nou weet Harrie genoeg van vrouwen om te weten dat die middelen en hersens genoeg hebben om zoiets te kunnen verdoezelen. Nou ligt dichtsmeren van de ogen natuurlijk niet voor de hand, zodat in dit geval had kunnen worden gekozen voor de truc waarbij juist de nadruk wordt gelegd op een beter gelukt onderdeel van het gezicht, waardoor de aandacht wordt afgeleid van de minder gelukte delen. Harrie had trouwens niet kunnen zeggen welk onderdeel van dit gezicht daarvoor in aanmerking kwam, want onder ons gezegd en gezwegen, het was allemaal niet veel soeps. En blijkbaar had het meisje dezelfde twijfel gehad, want ze had er uiteindelijk toch voor gekozen om juist haar ogen te accentueren met valse wimpers.

Tot overmaat van ramp bleek de zang van het meisje net zo vals als haar wimpers. Toen wist Harrie al genoeg en is-ie een film gaan kijken. Vanmorgen op Teletekst zag hij dat het meisje de finale inderdaad niet heeft gehaald.

Onheil

2012-05-20T19:00:00.000+02:00

Als Harrie érgens spijt van heeft dan is het wel dat hij na de scheiding is blijven wonen in het huis dat hij destijds met Dinie kocht. Hij merkt bijvoorbeeld vaak dat hij goedgemutst het huis binnenstapt, maar dat er een soort treurigheidsgordijn over hem heen valt als hij de voordeur dichtdoet. Misschien waren er toch teveel herinneringen aan Dinie in het huis rond, al is hij zich eerlijk gezegd niet bewust van veel slechte herinneringen aan haar.

Daarnaast baalt Harrie ervan dat zijn huis hem in financieel opzicht eigenlijk een loer heeft gedraaid. Bij de scheiding zat er een redelijke overwaarde in het huis dat hij met Dinie bezat. Bij het overnemen van het huis heeft hij logischerwijs de helft van die overwaarde aan Dinie moeten betalen, maar inmiddels is Harries helft door de recessie verdampt. Sterker nog: de kans is levensgroot dat hij met een schuld blijft zitten als hij zijn huis zou willen verkopen.

En toch is dat waar Harrie over zit te denken. Hij zou namelijk eigenlijk wel weer terug willen naar een levendiger woonomgeving, bijvoorbeeld naar Eindhoven. Om eens te kijken hoe die stad -waar veel is ge- en verbouwd- er tegenwoordig uitziet heeft hij er de afgelopen dagen twee scootertochtjes aan gewaagd.

Vlak voor het einde van het eerste tochtje, twee dagen geleden, kwam op de Tongelresestraat een auto Harrie met hoge snelheid tegemoet. Vlak daarna kwamen er uit allerlei richtingen minstens 7 politieauto’s met zwaailichten en loeiende sirenes aangescheurd. Harrie was er even helemaal beduusd van. Later in de middag las hij op de site van het Eindhovens Dagblad dat hij getuige was geweest van de achtervolging van een gestolen auto.

Vandaag besloot Harrie opnieuw een tochtje te maken. Dat bracht hem op een bepaald moment op het Judas Taddeusplein, waar een heleboel marktkramen waren opgesteld. Omdat Harrie altijd in is voor goede tweedehands elpees besloot hij even af te stappen. Het bleek een hele uitgebreide markt te zijn, waar veel kraampjes bleken te worden bestierd door allochtone Nederlanders die zelfgemaakte hapjes verkochten. Interessante elpees bleken er niet te zijn, zodat Harrie met alleen twee dozen aardbeien naar huis ging. Twee uur later las Harrie op de site van het Eindhovens Dagblad dat er -vlak nadat hij de markt had verlaten- een viskraam was ontploft.

Harrie is nu een beetje bang om een derde scooterritje te maken. Driemaal is immers scheepsrecht en de kans dat hij na de politie en de brandweer deze keer met een ambulance zal worden geconfronteerd en daar dan misschien zelf in zal komen te liggen is hem te groot.

Fijn

2012-05-17T15:00:00.000+02:00

Nadat zijn ouders waren gescheiden leek Harries moeder een nieuw doel in haar leven te hebben gekregen: het zo zwart mogelijk maken van Harries vader. Harrie heeft altijd vermoed dat dat gedrag aan de basis heeft gestaan van zijn psychische malaise. Een psycholoog bevestigde gistermorgen Harries vermoedens en legde ook nog even precies uit op welke wijze dit soort gedrag een kinderziel aantast.

Een paar uur later las Harrie -alsof toeval niet bestaat- onderstaande passage in een boek van Charlotte Roche: Van de pedagogielessen hebben we geleerd dat ouders van scheidingskinderen vaak proberen de kinderen aan hun kant te krijgen. De ene ouder spreekt dan kwaad over de andere ouder. Wat beide kwaadsprekende ouders vergeten, is dat hij of zij daarbij altijd de helft van het eigen kind beledigt. Voor zover je kunt zeggen dat een kind half de moeder, half de vader is. Kinderen van wie de vader altijd door de moeder zwart wordt gemaakt, wreken zich later op die moeder. Alles komt als een boemerang terug. Al die jaren heeft de moeder dan geprobeerd het kind aan haar kant te krijgen, met precies het tegenovergestelde effect. Ze heeft het kind in de armen van de vader gedreven.

Harrie is trots en blij dat Dinie en hij beiden -op enkele misstapjes van Harrie in dit weblog na- verstandig genoeg blijken te zijn om hun kinderen niet in loyaliteitsconflicten te brengen. Daar is hij Dinie erg dankbaar voor.