Froggy's world :)

Nowy blog

2016-08-12T07:39:00.002-07:00

Naszedl mnie pomysl i oto co sie urodzilo:

http://froggyandplaces.blogspot.com/

:)

Line Camera

2016-05-29T10:48:00.002-07:00

Zbliza sie wesele mojej znajomej, wiec postanowilam wyprobowac nowy makijaz:

W sumie rozni sie kolorem cieni do powiek, ktorych uzylam (a uzylam trzech).

Dodatkowo znalazlam nowa aplikacje, Line Camera, i za jej pomoca zrobilam sobie kilka fotek:

Tak sie konczy, jak mam za duzo wolnego czasu xDDDD

Helensburg

2016-05-19T06:14:00.001-07:00

Sama nie wiem, co z tym blogiem poczac. Zamykac nie chce, ale czasu zbytnio nie mam na wrzucanie nowych notek. Mam w glowie pewien plan, ale to wymaga sporo pracy... No coz, zobaczymy, czy sie za to zabiore :)!

Ostatnio bylam z moim ukochanym w Helesburgu. NIC ciekawego tam nie ma, serio. Nawet kina czy centrum handlowego (to drugie to bardziej czysta desperacja niz rzeczywista chec pojscia w takie miejsce xD).

Jak widac koncowki wlosow pofarbowalam na fioletowo, ale kolor szybko sie wymywa, wiec chyba wroce do normalego koloru na calej dlugosci :(

Polska - Szkocja

2015-10-08T15:52:00.001-07:00

Nie, nie wygraliśmy...

...ale też nie przegraliśmy :)!

Remis, 2 - 2. Polacy zadowoleni, Szkoci nie tak bardzo, bo ich drużyna nie ma zbyt wielkich szans na wyjście z grupy. Byłam na meczu razem z moim chłopakiem. Kibicowaliśmy przeciwnym drużynom, ale i tak było sympatycznie :)

Pałac Branickich

2015-09-23T13:03:00.001-07:00

Siema :)!

Jestem w Polsce chwilowo ze swoim chłopakiem. Pokazuję mu swój ukochany kraj, zapoznałam go ze swoją rodziną itp. Ogólnie rzecz ujmując - zwiedzamy :)!

Ta mała blondyneczka to moja chrześniaczka, Oliweczka. Scottowi Polska się podoba, zwłaszcza ludzie i słynna polska gościnność. Miło to słyszeć, zwłaszcza że ja sama zostałam ciepło przyjęta w Szkocji. Polska pod względem gościnności żadnemu innemu krajowi na świecie nie ustępuje :)!

Miło też Scottowi się Białystok pokazuje, ale to takie łądne miasto, że wielkiego wysiłku robić nie trzeba xDDD

Tak, tylko Pałac Branickich (na razie).W sumie nie mamy aż tak dużo czasu na fotki, ale postaram się więcej wrzucić później :)

A to ja na sam koniec:

Nadal żyję :)

2015-09-14T05:46:00.001-07:00

Nie pisałam tutaj od... Roku? Może nawet i dłużej.

PRZEPRASZAM

No, ale teraz wracam. A przynajmniej postaram się :)

Na początek nowości: mieszkam obiecnie w Rowardennan, gdzie pracuję jako sprzątaczka w niewielkim hoteliku. Dookoła tylko lasy, jezioro (Loch Lomond) i góry. Nic więcej. Do najbliższego sklepu jest ok. 11 kilometrów, internet ledwo zipie itp. Słońca tutaj raczej nie uświadczysz, bo panuje szkocka pogoda, czyli jest dużo chmur i deszczu. No cóż, mi się podoba i tak :) Zwłaszcza, że w sumie niedawno zostałam head housekeeper, czyli jestem szefową sprzątaczek. Czaaaad

Nie o takim życiu marzyłam, ale nie zakładam,że to jego koniec. Zawsze coś innego, nowego może się wydarzyć :)

A oto fotki z mojej wycieczki do Edynburga z moim chłopakiem, gdzie pojechaliśmy świętować nasz wspólny rok razem ( a ja zapomniałam zabrać ze sobą kartę kredytową, oklaski dla tej pani xDDD)

Tak, btw, jakoś dorobiłam się chłopaka. Ma na imię Scott i jest młodszy ode mnie... Trochę xDDD

Byliśmy na meczu Szkocja - Niemcy. Niestety, Szkocja przegrała :(

Rowardennan

2014-08-07T02:59:00.001-07:00

Jakoś żyję.Pracuję na stałe jako sprzątaczka w Rowardennan. Hotelik nieduży, zamykany w listopadzie - październiku, jak jest koniec sezonu, ale mi to nie przeszkadza. Zadupie ogromne, nie ma tutaj ani sklepu ani nic, ale można sobie zamówić wsio przez neta. Kto nie wierzy, ten niech obczai na wikipedii :)

Jechałam pociągiem do Glasgow, gdzie już był Mark, mój przyjaciel.

W hotelu jest również bar, gdzie czasem pracuję jako kelnerka (zależy, jak zmiana wypadnie). Jest tam automat do gry, który namiętnie używam xDDD

Oki, króka notka, bo net słaby, więc... :(

Paaa!

Sny, pt. 2

2014-04-26T10:20:00.001-07:00

Miecz

Szłam spokojnie główną ścieżką, zerkając od czasu do czasu na namioty. Konwent. Jakie to dziwne i ciekawe uczucie, gdy człowiek spotyka się z wieloma ludźmi, którzy mają tą samą pasję, chociaż w normalnym świecie dzielą ich czasem nawet tysiące kilmetrów. Co krok mogłam spotkać osoby ubrane jakby przed chwilą w magiczny sposób przeniosły się tutaj ze Śródziemia: elfy, księżniczki, wojownicy, a nawet orkowie. Wyobraźnia ludzka naprawdę nie znała granic.
Nie przyszłam jednak tam, by podziwiać ludzkie kostiumy czy ich namioty, które łopotały przy silniejszych podmuchach wiatru. Miałam cel i musiałam go spełnić. W dłoni ciążyła mi pochwa mego miecza, którą ściskałam kurczowo. Nikt nie mógł mi odebrać mej broni.
W końcu znalazłam się u celu. Kuźnia, stylizowana oczywiście na prawdziwą, mieściła się raczej na uboczu całego obozowiska. Nie zdziwił mnie fakt, że została wykonana doprawdy profesjonalnie, co więcej: właśnie tego oczekiwałam. Niewielki, ale solidnie wyglądający, drewniany budynek nie był zbyt często odwiedzany, bo w sumie kto by chciał oglądać tylko pot i ciężką pracę?
Weszłam do środka i skierowałam się od razu do kowala. Był on potężnie zbudowanym mężczyzną o osmolonej twarzy, który pracował ze skupieniem nad naprawą jakiegoś miecza. Na mój widok podniósł na chwilę głowę, ale szybko wrócił do swego zajęcia:
- Przyniosłam miecz do naprawy - oznajmiłam, wyciągając miecz w kierunku kowala, który zerknął na mnie przelotnie:
- Położy to tam w kącie, zajmę się tym jak skończę to - odparł mężczyzna, nie przerywając pracy, więc westchnęłam cicho.
Ostrożnie wyciągnęłam miecz z pochwy, a raczej jego rękojeść i kawałek ułamanego ostrza. Kowal znieruchomiał, wpatrując się w mój skarb. Resztki ostrza były w pochwie, ale nie musiałam tego mówić: on wiedział. Wiedział, że to był prawdziwy miecz ze Śródziemia, tak samo jak ja wiedziałam, że on był elfem, jednym z niedoścignionych mistrzów z Rivendell.

Mój sen, pt.1

2014-04-15T05:28:00.003-07:00

Spisywanie swoich własnych snów może być niezłą zabawą. Podchwyciłam ten pomysł z innego bloga i postanowiłam spróbować :) Sen spisany na świeżo, dodałam do niego kilka scen, żeby całość "trzymała się kupy".

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami, żyła sobie pewna para królewska w swoim pięknym pałacu. Król był mądry i kochany przez swój lud, zaś jego małżonka była piękna i zakochana w swym mężu. Oboje wkrótce doczekali się córeczki, lecz wtedy wydarzyła się pierwsza tragedia w tym idealnym królestwie, gdyż w czasie porodu królowa zmarła.

Wielki był smutek w całym kraju i wszyscy czuli, że stracili kogoś ważnego. Każdy w królestwie chodził ubrany w czarne barwy na znak żałoby po wspaniałej, kochanej królowej. W ogólnej boleści po jej śmierci prawie zapomniano o radości z powodu narodzin księżniczki, ale takie rzeczy się zdarzają, gdy ludzie mają czym innym zaprzątnięte głowy.

Mała księżniczka, imieniem Anna, rosła szybko i zdrowo. Była śliczną blondyneczką o rumianych policzkach, którą ojciec kochał z całych sił. Nie mógł jednak nie zauważyć, że mała potrzebuje matki, a i sam przebolał śmierć ukochanej i teraz czuł się samotny. Chcąc rozwiązać oba problemy, zaczął rozglądać się za nową małżonką, którą wkrótce znalazł. Była to piękna władczyni sąsiedniego królestwa, która wyraziła zgodę na ślub i tak oto w pałacu odbył się ślub.

Królowa jednak tylko twarz miała piękną, gdyż w głębi serca była przepełnioną pychą wiedźmą. Znała się na czarach jak mało kto, toteż bez problemu uknuła spisek i jakiś rok po ślubie otruła poczciwego króla. Ten jednak w ostatniej chwili, będąc na łożu śmierci, wcale nie przekazał jej symbolu władzy w tym królestwie, czyli swego pierścienia. Prawdopodobnie przeczuwał coś, toteż rzucił zaklęcie:

- Tylko prawowity następca tronu będzie w stanie nałożyć na swój palec mój pierścień! - oznajmił, rzucając w powietrze biżuterię, po czym wyzionął ducha.

Pierścień zawisł w sali tronowej nad samym tronem. Chociaż królowa próbowała go usunąć swymi czarami, nie była w stanie tego dokonać, toteż po wielu próbach musiała przenieść swój tron do innej sali, przeklinając przy tym naprawdę okropnie.

To nie była zresztą jedyna jej przeszkoda w całkowitym przejęciu władzy nad krajem. Musiała jeszcze pozbyć się Anny, lecz ta gdzieś zniknęła. Przeszukano cały pałac, ale nikt nie był w stanie jej odnaleźć. Możliwe, że nikt tak naprawdę nie chciał jej odszukać, ale wszyscy milczeli na ten temat.

Anna się schowała. Znała pałac doprawdy wspaniale i w dniu, gdy zła królowa dokonała zamachu stanu, przejmując władzę, ukryła się w jednej ze swych tajnych skrytek, o której nie wiedział nawet sam król.

Jej jedynym przyjacielem był mały, biały kotek, którego zastała w swej kryjówce. Nie wygoniła go, lecz się z nim zaprzyjaźniła. Żyli razem w skrytce przez wiele dni, tygodni i nawet miesięcy, nie zwracając na siebie uwagi, aż w końcu nawet zła królowa przestała myśleć tylko o schwytaniu Anny i skupiła się na innych sprawach.

Niewiadomo, jak długo Anna żyłaby w ukryciu, gdyby pewnego dnia nie dostrzegła, że do miasta przyjechał cyrk:

- Muszę tam pójść! - zawołała radośnie, a kotek miauknął żałośnie, gdyż wcale mu się nie podobał ten pomysł. - Będę ostrożna, obiecuję - przyrzekła Anna, po czym wymknęła się z kryjówki.

W wesołym miasteczku było naprawdę zabawnie! Klauni, połykacze ognia, akrobaci, siłacze i pełno różnych zwierząt. Anna była zachwycona, chodząc i chłonąc wszystko swymi spragnionymi oczami. W pewnej chwili jednak dostrzegła coś, co sprawiło, że jej serce ścisnęło się ze współczucia: pewien treser smagał biczem piękną, czarną panterę, która nie chciała przeskoczyć przez płonącą obręcz:

- Niech pan przestanie! - wykrzyknęła Anna, zasłaniając zwierzę własnym ciałem, a treser zamarł:

- Odsuń się! - nakazał, ale księżniczka nie miała takiego zamiaru.

Moment zawahania się tresera wykorzystała pantera, która jednym susem wydostała się i wypadła na ulice miasta, szybko niknąc w tłumie. Księżniczka poszła w jej ślady i uciekła, bojąc się gniewu tresera.

Właśnie wtedy, chodząc ulicami miasteczka, dostrzegła zwykłych ludzi. Zauważyła, że przez złą królową cierpią, są wyzyskiwani i wiedzie im się naprawdę źle. Poczuła, że powinna wziąć na siebie odpowiedzialność za ich losy. W końcu była prawowitą następczynią tronu! Może i była młoda, ale pod jej panowaniem życie ludzi powinno się poprawić.

Do swej kryjówki powróciła z zamiarem odzyskania władzy. Chciała podzielić się tą wieścią ze swym przyjacielem, białym kotkiem, ale... Nigdzie go nie było! Zamiast tego drzwi były lekko uchylone, a gdy Anna się zbliżyła, dostrzegła stojąca w nich złą królową!

- A więc to tutaj się ukrywałaś! - wykrzyknęła królowa, zadowolona z faktu, że wreszcie znalazła Annę.

- Proszę, nie rób mi krzywdy - powiedziała księżniczka, cofając się odruchowo, gdy wtem...

Przez okno kryjówki wpadła czarna pantera, która zaatakowała złą królową. Zwierzę śledziło Annę od jej wyjścia z wesołego miasteczka i teraz wkroczyło do akcji, chcąc się odwdzięczyć za jej wcześniejszą pomoc.

Anna zwinnie wyminęła walczących i wypadła na zewnątrz, biegnąc od komnaty do komanty w poszukiwaniu kotka. Nie mogła go jednak nigdzie znaleźć, a czas ją gonił. Zła królowa w każdej chwili mogła pokonać panterę! Księżniczka pędziła przed siebie, a nikt ze służących jej nie powstrzymywał, gdyż wszyscy byli w szoku, widząc ją tutaj.

W końcu Anna przystanęła, będąc zupełnie bez tchu. Własnie wtedy usłyszała ciche miauknięcie i postanowiła iść za tym dźwiękiem. Nie zwracała uwagi, że kieruje się w stronę sali tronowej, gdyż była całkowicie pochłonięta szukaniem swego przyjaciela.

Wreszcie doszła do sali tronowej, gdzie tuż obok tronu siedział biały kotek, a w powietrzu nadal unosił się magiczny pierścień króla. Wiedziona impulsem nałożyła go na swój palec i poczuła, że może dokonać wszystkiego. Z mocnym postanowieniem powróciła do swej kryjówki, chcąc zmierzyć się ze złą królową, ale gdy dotarła na miejsce, okazało się, że zarówno królowa jak i pantera nie żyją.

W ten sposób księżniczka Anna stała się królową Anną. Biały kotek do końca swego życia zajmował honorowe miejsce w sali tronowej, tuż obok samej królowej. Anna rządziła długo i sprawiedliwie, a na jej cześć i jej przyjaciela, do dzisiaj w tym królestwie przy tronie jest miejsce dla białego kotka.

Maltesers, czyli o słodyczach

2014-03-16T12:21:00.000-07:00

Dzisiaj post również o czymś, co odkryłan na Wyspach - Maltesers!

To mega dobre, pyszne i słodkie pyszności :)

Mleczna czekolada pokrywa chrupkie wnętrze, dzięki któremu całość nie jest zbyt słodka, a wręcz przeciwnie. Środek nadaje całości pewnego rodzaju lekkości :)

Tak własnie wygląda chrupki środek.

Ta mała paczuszka kosztuje ok. 50 pensów i miałam fazę, że kupowałam przynajmniej jedną na dzień. Potrafiłam oczywiście kupować i jesć tego więcej, bo jest naprawdę dobre :)!

Pa :)!

GOSH - eyeliner

2014-03-15T14:08:00.000-07:00

Dzisiaj króciutki post o pewnym kosmetyku. Stwiedziłam, że skoro już jestem poza granicami swego ojczystego kraju, to mogę opisać parę tutejszych ciekawostek/kosmetyków czy co mi tam w danej chwili przyjdzie do głowy :)
Zacznę od kosmetyku, na który w Polsce nigdy nie natrafiłam, czego w sumie żałuję, bo jak tylko znalazłam ten eyeliner, to od razu go pokochałam.

Long Lasting Eye Liner 003 Brown - mój najnowszy "must have" wśród kosmetyków. Jest świetny! Zawsze miałam problem z narysowaniem w miarę prostej kreski i potrafiłam się z tym trudzić ładnych kilka minut, ale teraz to już przeszłość :)

Zrobienie równiutkiej kreski na powiece zajmuje mi dosłownie parę sekund :) W końcu coś dla takiego patałacha jak ja, hehe.

Tutaj przykład na ręce, ale daję słowo, że i na oku wygląda świetnie, ale nie chciało mi się dzisiaj malować, lol.

Minusem jest opakowanie. Kosmetyk potrafi się wylewać, więc trzeba baaardzo dokładnie go zakręcać, ale jak się zrobi to zbyt dokładnie, to można wsio... Ciut zepsuć, delikatnie rzecz ujmując. Ja np. odrobinkę złamałam poprzednie opakowanie... :(

Pa :)!

PS. Wybaczcie jakość zdjęć :(

Leeds

2014-03-01T12:34:00.000-08:00

Chwilowo mam robotę. Pracuję w fabryce odzieżowej, gdzie przyklejam naklejki na majtki i sobie rozmyślam o pięciu latach moich studiów... Hell yeah xDDD

Skoro o piekle mowa, to ostatnio mam manię na punkcie Crowley'a. Tłumaczę tym, co go nie znają: to król piekła z serialu "Supernatural". Jest seksiasty i już!

W ogóle myślałam, że w UK więcej będzie facetów w tym stylu, tj. charyzmatycznych przystojniaków z cudnym akcentem,a tu co...? Jak jakiś jest, to zajęty. Serio. Życie

Niedawno był Tłusty Czwartek. Chciałam kupić pączki, ale nigdzie nie było żadnych :( W końcu ze znajomą znalazłyśmy to:

A niedawno z samego rana robiłam sobie fotkę bez makijażu:

Co u mnie?

2014-02-12T09:50:00.001-08:00

Ogólnie nie jest ciekawie. Wyprowadziłam się z Londynu do Leeds i... Nie mam pracy. Lipa. Liczę na to, że jakoś uda mi się przeżyć najbliższy miesiąc.

Nie lubię zanudzać swoimi problemami, więc zamiast tego wrzucę kilka fotek. Nie, nie z Leeds, a z Yorku, bo tam było ładniej :)

Ostatnia fotka jest w sumie z Kirkstall Abbey :)

znowu londyn

2013-10-18T10:37:00.000-07:00

Tak, nadal nie ma polskich literek, wybaczcie.

Czasem sie tak zastanawiam, gdzie zniknela moja naiwnosc. Wiara w to, ze jestem cokolwiek warta.

No, ale potem wracam do pracy sprzataczki i znajduje na to odpowiedz. Pracuje w akademikach i jak tak mijam tych studentow pierwszego roku to sobie mysle, ze w sumie traca czas albo ze zycie ich tak opierdoli, ze im sie odechce. No, ale to dopiero po studiach, kiedy zycie przywita ich z bezlitosna miloscia.

Nie powinnam tak pisac, moje marzenie ma szanse sie spelnic, jak tylko zabiore sie za to, ha!

:)

Leech, opowiadanie

2013-10-05T09:46:00.003-07:00

Taaak, moje stare - nowe opowiadanie, powrot do pisania. Wklejam, zeby blog jeszcze zyl :)

Amelia zerknęła na telefon i westchnęła ciężko:

- Samantha jak zawsze się spóźnia - powiedziała sama do siebie, tupiąc nogami ze zniecierpliwienia.

Stała sama pod klubem, ubrana w kusą spódniczkę, czarny gorset, podkreślający jej filigranową sylwetkę i kurtkę, co sprawiało, że czuła się dość niezręcznie, gdyż przechodzący mężczyźni zerkali na nią z dziwnymi uśmieszkami. Impreza, na którą umówiła się ze swoją przyjaciółką, była w klimatach “wampirycznych”, toteż dziewczyna postarała się o strój jak najbardziej odpowiadający temu stylowi, chociaż teraz czuła się poniekąd głupio. Odgarnęła do tyłu swoje blond włosy, a zielonymi oczami czujnie wpatrywała się w ulicę. W końcu usłyszała wyczekiwany stukot obcasów i w kręgu jej widzenia pojawiła się Sam, wysoka dziewczyna o czarnych włosach i... Czerwonych oczach:

- Świetne soczewki kontaktowe, nie? - rzuciła, a Amelia kopnęła ją w kostkę:

- Czekam tutaj już 10 minut!

- Oj nie marudź! - zaśmiała się Sam, chwytając przyjaciółkę pod ramię i ciągnąc w stronę wejścia do klubu o nazwie “Blood Desire”. - Fajnie brzmi, nie? Od razu widać, że przychodzą tutaj prawdziwe świry...

- Nie wiem, czy chcę jakiegoś spotkać - wtrąciła Amelia, idąc za przyjaciółką w stronę baru.

Klub okazał się miejscem mrocznym, zalanym powodzią czerwonego i bladego światła. Wszystko w środku było głównie w dwóch kolorach, czerwieni i czerni, co dawało wrażenie, jakby się wchodziło do domu rozpusty, a nie zwykłego klubu młodzieżowego. Na niewielkim parkiecie nie było zbyt wiele par, gdyż większość ludzi rozsiadła się wygodnie na skórzanych sofach i krzesełkach, rozmieszczonych pod ścianami. Z głośników wylewał się rock, hałaśliwy i ostry, co dodawało klimatu całemu klubowi. Postarano się nawet o efekt mgły, leniwie wijącej się po podłodze:

- Można się przez to zabić - mruknęła Amelia, idąc w stronę baru, gdzie za ladą stał wysoki, chudy mężczyzna o oczach pomalowanych na czarno grubą kreską.

Przyjaciółki kupiły dwa piwa z sokiem imbirowym i znalazły sobie miejsce w kącie, skąd miały dobry widok na wejście:

- Jared powinien już niedługo przyjść - zachichotała Sam i szybko trąciła przyjaciółkę łokciem. - Dobrze wyglądam?

Amelia przyjrzała się krytycznie upudrowanej, niemal białej twarzy dziewczyny, która postarała się o czarny makijaż oczu i czerwoną, kuszącą szminkę na ustach. Całości dopełniały czerwone soczewki kontaktowe i gumowe kły, które zostały zakupione w sklepie z zabawkami:

- Wygodnie ci jest z tym dziadostwem w buzi? - spytała Amelia, na co Sam kiwnęła głową:

- Taaak, nie stresuj się. Czasem nawet o nich zapomi.... Jared! - pisnęła dziewczyna, wskazując ruchem podbródka drzwi wejściowe, w których stanął wysoki, szczupły brunet w czarnym płaszczu i ciężkich, sięgających kolan butach, starannie zasznurowanych. - Ciiiicho... - syknęła, chociaż chwilę wcześniej to ona piszczała. - Zachowuj się na luzie Sam, na luzie...

Do Jareda podszedł inny, równie wysoki chłopak w podobnym stroju, ale o zdecydowanie jaśniejszych włosach. Obaj rozejrzeli się po klubie i po chwili wolnym krokiem ruszyli w kierunku stolika dziewczyn, przy którym Sam starała opanować kołatanie serca. W końcu Jared wraz z towarzyszem podeszli do dziewczyn:

- Witam piękne panie - Jared skłonił się lekko i przedstawił swego znajomego. - To Dean, mój przyjaciel. Jest nowy w mieście, więc postanowiłem służyć mu za przewodnika i zabrałem go do najlepszego klubu w mieście.

- Miło mi - Dean uścisnął najpierw dłoń Sam, a potem Amelii, uśmiechając się do dziewczyn tajemniczo.

Obaj mężczyźni poszli po piwo, a w tym czasie Sam ścisnęła ramię przyjaciółki i syknęła jej do ucha:

- Bierz Deana, Jared jest mój.

Amelia uśmiechnęła się tylko lekko i skinęła głową na znak zgody. Jared i Dean wrócili z kuflami w dłoniach i od razu nawiązali rozmowę. Okazało się, że prawie wszyscy zebrani przy stoliku byli fanami książek o wampirach i to właśnie ten motyw był przewodnim przez większość wieczoru. Amelia nudziła się śmiertelnie, gdyż wolała inne tematy, ale starała się nie okazywać tego zbytnio po sobie. Dean poświęcał jej sporo uwagi, ale dziewczyna miała wrażenie, że robi to tylko po to, aby oddzielić ją od Sam, która będzie miała wolną rękę i po cichu zniknie z Jaredem. Amelia przeczuwała, że tak się stanie i pogodziła się z tym. Od dawna jej przyjaciółka robiła maślane oczy do tego chłopaka, a gdy w końcu udało jej się znaleźć klub, do którego najczęściej przychodził, nie miała serca, by puszczać ją tam samą, bez towarzystwa przynajmniej na początku.

W końcu stało się nieuchronne i Sam poszła gdzieś z Jaredem. Amelia uśmiechnęła się lekko i rzuciła do Deana:

- Ok, Jareda nie ma, możemy przestać udawać. Jesteś miły, ale chyba niezbyt mną zainteresowany, a i ja tobą też niespecjalnie, więc... - dziewczyna wstała, na co Dean zerwał się na równe nogi. - Bez przesady, sama trafię do domu. Było fajnie, ale muszę już lecieć, pa!

Amelia uśmiechnęła się jeszcze raz do chłopaka, który to odwzajemnił i ruszyła w stronę wyjścia. Zabrała kurtkę z szatni i wyszła na zewnątrz, gdzie w końcu mogła odetchnąć w miarę świeżym powietrzem. Nie bała się samotnego powrotu do domu, gdyż w razie czego w torebce miała gaz pieprzowy, a ojciec nauczył ją obsługiwać się nim. Ruszyła w stronę domu, gdy nagle usłyszała jakiś hałas na tyłach klubu. Wymacała w torebce puszkę z gazem i cicho zaczęła się skradać w tamtym kierunku. Po chwili wyjrzała zza załomu budynku i ujrzała omdlewającą Sam w objęciach Jareda, który odgarnął włosy z szyi jej przyjaciółki i... Jego kły wydłużyły się, tworząc prawdziwe, wampirze zęby:

- Zostaw ją! - ryknęła dziewczyna, wyskakując z ukrycia i bez wahania psikając Jaredowi prosto w oczy.

Nie oglądała się na poczynione szkody, tylko zwinnie złapała przyjaciółkę i zarzuciła sobie jej ramię na kark, ciągnąc ją w stronę ulicy:

- Nie tak prędko, maleńka - warknął Dean tuż przy Amelii, która poczuła ból z tyłu głowy i straciła przytomność.

Powoli Amelia odzyskiwała przytomność. Wyczuła, że leży w niewygodnej pozycji na plecach, ale bała się poruszyć. Nie miała pojęcia, gdzie jest ani z kim, toteż wolała zachować ostrożność i nie ruszać się przez chwilę, ale przeszkodził jej w tym dziwny, wszechogarniający smród. Dziewczyna poczuła wręcz duszności, więc wzięła głęboki oddech i otworzyła szeroko oczy. Od razu pożałowała tej pierwszej czynności, gdyż odór wdarł się nawet do jej gardła i Amelia zakaszlała. W kącikach oczu pojawiły się łzy, które szybkim gestem starła. Uchyliła ponownie powieki i ujrzała ciemny sufit nad sobą. Ostrożnie poruszyła rękami, macając na oślep po podłożu i jedyne, co wyczuła, to kłujące siano, które pokrywało żelazne podłoże. Miała nadzieję, że znajdzie swoją torebkę, ale domyślała się, że napastnik ukradł jej broń. Westchnęła cicho i bezwiednie zakryła usta dłonią, znowu czując wdzierający się do gardła smród. Myślała gorączkowo, co może zrobić i delikatnie poruszyła głową, zerkając na boki. Z jednej strony widziała żelazne pręty, odgradzające ją od dalszej części pomieszczenia, z drugiej zaś znajdowała się zwykła, lita ściana i Amelia ze zgrozą zdała sobie sprawę, że trafiła do klatki. Wokół panowały ciemności, toteż dziewczyna nie była pewna, gdzie dokładniej się znajduje. Panująca cisza ośmieliła ją i Amelia uniosła się, podpierając się na łokciach i zerkając przez kraty.

Pomieszczenie tonęło wręcz w mroku, toteż Amelia nie zobaczyła zbyt wiele. Poczekała chwilę aż jej oczy lepiej przyzwyczają się do ciemności i wytężyła wzrok. Przed sobą widziała tylko słabe zarysy kilku wielkich foteli, pod ścianami zaś stało więcej klatek. Serce dziewczyny zabiło mocniej. Na czworaka podkradła się do krat i zaczęła uporczywie wpatrywać się w stojące w pomieszczeniu klatki:

- Hej - syknęła cicho, mając nadzieję, że może w tych miniaturowych celach ktoś jest, ale nie usłyszała odpowiedzi.

Rozejrzała się i dostrzegła klatki stojące tuż obok jej własnej, więc podpełzła tam i wyciągnęła rękę przez kraty, próbując stuknąć w ściankę jednej z nich:

- Zamknij mordę - z wnętrza jednej z cel dało się słyszeć ciche warknięcie. - Jak się nie zamkniesz, to przyjdą.

- Ale... Kto? - spytała równie cicho Amelia, a z innej klatki odpowiedziała jej kolejna dziewczyna:

- Musimy być cicho, oni wyczuwają, gdy się ożywiamy i zaczynamy gadać. Milcz.

- Chwilka... - zaprotestowała słabo Amelia, ale zewsząd dobiegło ją uciszanie, więc niechętnie skorzystała z rady i przestała mówić.

Zrobiła to w ostatniej chwili, gdyż drzwi pokoju otworzyły się i ktoś pstryknął włącznik. Całe pomieszczenie zostało zalane słabym światłem pojedynczej żarówki, wiszącej u sufitu. Amelia zamrugała, gdyż nawet ta kiepska lampka była dla niej jasna niby Słońce i uniosła dłoń, chcąc uchronić oczy przed blaskiem. Po chwili jednak otrząsnęła się z szoku i opuściła rękę, mogąc rozejrzeć się wokół lepiej.

Pokój był kolisty, całkiem spory. Pod ścianami stały klatki z różnymi dziewczynami w środku, odruchowo kulącymi się w kącie i chcącymi uciec przed spojrzeniem mężczyzny, który właśnie stanął po środku pomieszczenia. Rozejrzał się wokół z dobrotliwym uśmiechem i usiadł w jednym z wielkich, ciemnych, skórzanych foteli, stojących w pokoju. Miał czarne, krótko ścięte włosy i skórę o czekoladowym odcieniu. Jego piwne, czujne oczy omiotły pomieszczenie, zatrzymując się na klatce Amelii, która również nieświadomie skuliła się w kącie, czując się niepewnie:

- Witaj - głos mężczyzny był niski, niezwykle męski i... Zadziwiająco ciepły. - Nie bój się, moja droga, nie mam zamiaru cię skrzywdzić.

- Kim... Kim pan jest? - spytała cicho dziewczyna, na co mężczyzna znowu uśmiechnął się, tym razem przepraszająco:

- Wybacz mi moje maniery, czasem się zapominam. Nazywam się Edward Leech, do usług. Ty zaś jesteś Amelia Brown, prawda? - dziewczyna przytaknęła, wpatrując się w hipnotyzujące oczy mężczyzny i czując, że nie może się od nich oderwać. - Zostałaś tutaj sprowadzona przez przypadek, mieliśmy zamiar zająć się tylko twoją przyjaciółką, panienką Sam, ale... Zaatakowałaś Jareda i trzeba było działać szybko, bo inaczej mogło stać się nieprzyjemnie. Proszę przyjąć moje najszczersze przeprosiny.

- Ależ... Oczywiście, nic się nie stało - Amelia była zdziwiona, gdy usłyszała te słowa, a jeszcze bardziej zdziwił ją fakt, że to ona je wypowiedziała. - Nie, chwilka! Dlaczego jestem uwięziona w klatce? Co tu się dzieje? Proszę natychmiast mnie wypuścić! Gdzie jest Sam?

- Pani przyjaciółka... Jared niedługo odpowiednio się nią zajmie, a możliwe, że już to zrobił., pani zaś widziała za dużo i, niestety, skończy jako mój obiad.

Amelia otworzyła szeroko usta, słysząc te dziwne i przerażające słowa. Sama nie wiedziała, czy ma się głośno zaśmiać czy zacząć bać. Miała wrażenie, że jest w ukrytej kamerze i za chwilę ktoś wyskoczy z kąta, głośno wołając:”A to cię nabraliśmy! Żebyś widziała swoją minę!”, ale... Nic takiego się nie działo:

- Pan żartuje, prawda?

- Nie - Edward spojrzał ze zdziwieniem na dziewczynę i dodał.- Myślałem, że pani już to zrozumiała... Jestem wampirem, a pani jest moim obiadem.

- Ale... Wampiry... Wy nie istniejecie!

Edward wstał i szybkim krokiem podszedł do klatki Amelii, schylając się i szczerząc zęby, pokazując swoje śnieżnobiałe, zapewne niezwykle ostre kły. Dziewczyna cicho krzyknęła i zakryła sobie usta ręką, zaś mężczyzna, najwidoczniej zadowolony z efektu, wrócił na fotel:

- Jak pani sama widzi, jesteśmy jak najbardziej prawdziwi. I tak, wśród wampirów zdarzają się... Afroamerykanie.

- Myślałam, że to tylko... Że to tylko książki i filmy...

- Och, ależ skąd! - żachnął się Edward, ponownie uśmiechając się. - Chociaż muszę przyznać, że te wszystkie książki, filmy i cała reszta niezwykle nam pomogły. Teraz wystarczy wysłać na łowy jakiegoś młodego przystojniaczka, który poudaje wampira w rozdarciu i ofiara sama do niego przychodzi. Czyż to nie cudowne? Oczywiście, mamy swój w tym udział... Proszę sobie wyobrazić, że ten słynny Edward jest wzorowany na mnie! Tak, tak, nawet imię po mnie dostał... Cóż, został trochę odmłodzony i zmieniono mu kolor skóry, ale niektóre fakty się zgadzają, na przykład ten, że obaj jesteśmy wampirami! - Edward zaśmiał się, rad ze swego dowcipu i nie zwracając uwagi na minę Amelii. - Autorka nie jest wampirzycą, ale ma z nami kontakty, dzięki czemu potrafi pisać na naszą korzyść. Zresztą, nie tylko ta pisarka ma z nami powiązania... Dopiero niedawno odkryliśmy, że dobra reklama jest podstawą przeżycia i zamiast chować się po kątach, jak to do tej pory czyniliśmy, powinniśmy zainwestować w kilku specjalistów i zyskać sławę. Zresztą, mamy wszelkie podstawy do tego, gdyż jesteśmy piękni, wiecznie młodzi i...

- Pijecie ludzką krew, mordercy - wtrąciła zgryźliwie Amelia, na co Edward skrzywił się nieznacznie:

- No cóż, nie można zrobić omletu, nie rozbijając paru jajek, czyż nie tak? Od kilku dekad postawiliśmy na pozytywną reklamę i okazało się, że wyszło nam to na dobre!

- Od kilku dekad? I nikt nic nie zauważył?

- Ależ oczywiście, że ludzie czasem coś zauważają! Ale co z tego? Mamy... Kilka osób wśród ludzkich przywódców, a także na szczeblach niższych, czyli w policji, szpitalach i różnych urzędach. Zdążyliśmy się dostosować.

- Wśród przywódców są... Wampiry? - Amelia powtórzyła za Edwardem, ale nadal jego słowa do niej nie docierały:

- Oczywiście! Mamy paru prezydentów, jedną królową, premierów, a do tego postawiliśmy na kilku aktorów, piosenkarzy, dziennikarzy... Sam mam zamiar niedługo kandydować na prezydenta! Potrafimy naśladować proces starzenia się, to wszystko dzięki dzisiejszej sztuce charakteryzacji, a wychodzenie na Słońce już nie jest takim wielkim problemem, chociaż nadal wolimy ciemności i mrok. Jakoś trzeba dawać sobie ra...

Edward zamilkł, wstając z fotela. Po raz pierwszy okazał ślady zdenerwowania, dzięki czemu Amelia nieświadomie uśmiechnęła się. Miała dziwne wrażenie, że to, co niepokoi Edwarda, dla niej może oznaczać coś dobrego. Nie wiedząc dlaczego podsunęła się bliżej krat, cały czas obserwując poruszonego wampira, który zaczął rozglądać się wokół:

- Coś się stało? - spytała, siląc się na obojętność, ale Edward jej nie odpowiedział.

Początkowe zaniepokojenie zamieniło się u wampira w prawdziwe przerażenie, co ucieszyło Amelię. Nie wiedziała, co spowodowało taką reakcję u opanowanego dotychczas Edwarda, ale nie opuszczało jej niejasne przeczucie, że czeka ją miła niespodzianka. Po chwili usłyszała gdzieś w dali stłumione odgłosy wystrzału i domyśliła się, o co chodzi:

- Idą po ciebie - Amelia zaśmiała się po raz pierwszy, na co Edward zacisnął pięści.

Wystrzały były coraz wyraźniejsze, tak samo jak strach malujący się na twarzy wampira, który nagle powziął jakąś stanowczą decyzję. Skoczył w kierunku jednej z klatek, wyciągnął z niej szamoczącą się dziewczynę i szybkim ruchem wbił się w jej kark, wysysając z niej możliwie największą ilość krwi, po czym dosłownie cisnął martwe ciało w kąt. Z łatwością odsunął ciężką klatkę od ściany, zerwał wiszącą na niej wielką zasłonkę, ukazując tym samym zabite deskami okno, które wpuszczało słabe promyki Słońca do pokoju. Oderwał kilka sztachet, otworzył okno i ostatni raz spojrzał na Amelię:

- Życz mi szczęścia - rzucił do przerażonej dziewczyny i wyskoczył z pokoju wprost w oślepiający blask.

Po kilku chwilach do pomieszczenia wpadło dwóch mężczyzn ze strzelbami w dłoniach, którzy zamarli na widok klatek i znajdujących się w nich dziewczyn, a także martwego, zmaltretowanego ciała, leżącego w kącie:

- Spóźniliśmy się, noż kurwa - zaklął jeden z mężczyzn, który, chociaż wysoki, wyglądał przy drugim na krasnala.

- Dave, zrobiliśmy co w naszej mocy - wyższy z mężczyzn rozejrzał się po pokoju jeszcze raz. - Chyba nie ma tutaj już żadnego.

- Pierdolone pijawki - warknął Dave, podchodząc do pierwszej z klatek i rozwalając kłódkę uderzeniem kolby strzelby. - Simon, zajmij się panienkami.

- Czekaj, może gdzieś tu są klucze...

- Walić to - burknął Dave, systematycznie otwierając klatki swoim sposobem.

- Jeden uciekł oknem! - zawołała Amelia, wskazując palcem, na co Dave westchnął:

- No tak, domyśliliśmy się, ale... - mężczyzna potężnym ciosem kolby rozwalił kłódkę i otworzył klatkę Amelii. - Jesteśmy na dziesiątym piętrze, więc, panienko, skakać za jedną pijawką z takiej wysokości nie mam zamiaru... Jeszcze mi życie miłe. Poza tym... Prędzej czy później i tak go dopadniemy.

Simon podszedł do Amelii i pomógł jej usiąść na jednym z wolnych foteli, zerkając troskliwie na twarz dziewczyny, która uśmiechnęła się w podzięce. Po chwili wszystkie klatki były puste, a niedawne więźniarki siedziały na fotelach, podczas gdy Simon starał się dodawać każdej z nich otuchy choćby swoim uśmiechem:

- Dobra, kuzyn, wystarczy tych uprzejmości - rzucił Dave, stając naprzeciwko dziewczyn. - Odzyskałyście wolność i dobrze by było, gdyby tak pozostało. Radziłbym nie rozgłaszać tego, że zostałyście uprowadzone przez wampiry, bo pewnie i tak nikt wam nie uwierzy. Dla waszego więc dobra wymyślcie jakąś historyjkę, byle tylko nie pojawiały się w niej te pieprzone pijawki. Nie będziemy wzywać policji, bo nie wiadomo, czy nie przyjedzie jakiś wampir, a tego byśmy nie chcieli, więc...

- Odwieziemy każdą z was w bezpieczne miejsce, do waszych domów - zaproponował Simon, na co drugi z mężczyzn tylko wzniósł oczy ku niebu, ale nic nie powiedział.

- Moja przyjaciółka, Sam, gdzieś tu jest... - powiedziała Amelia, próbując wyprzeć ze świadomości słowa wampira.. - Musimy jej poszukać! To taka wysoka dziewczyna o czarnych włosach i piwnych oczach, ale miała soczewki, więc miała czerwone oczy...

- Nie gorączkuj się tak - rzucił Dave i dodał. - Piętro niżej, w pokoju podobnym do tego, była jakaś panienka, może to ta twoja przyjaciółka.

Amelia zerwała się na równe nogi i wybiegła na korytarz.

Poszukiwania okazały się owocne. Piętro niżej Amelia znalazła swoją nieprzytomną przyjaciółkę, która leżała na fotelu. W pokoju nie było żadnych klatek, tylko kilka foteli i łóżka, ale dziewczyna nie zwracała na to uwagi, szczęśliwa ze znalezienia Sam. Dzięki pomocy kuzynów zniosła dziewczynę do ich samochodu, a mężczyźni, zgodnie z wcześniejszą obietnicą, chcieli odwieźć je do domu, tak samo jak resztę uwolnionych, jednak nie wszystkie się na to zgodziły, gdyż niektóre wolały wrócić o własnych siłach. Tak się złożyło, że Amelia i Sam zostały odwiezione jako ostatnie. Nieprzytomna dziewczyna leżała z głową na kolanach swej przyjaciółki na tylnym siedzeniu starego, czarnego samochodu typu pontiac. Amelia chciała zadać im kilka pytań, ale niedawne przeżycia sprawiały, że była zbyt wstrząśnięta. W końcu jednak zebrała się w sobie i wydukała:

- Kim... Kim jesteście?

- Simon i Dave Remington, do usług - rzucił niższy mężczyzna, który kierował pojazdem i dodał. - Remington to taka strzelba...

- Dave - syknął Simon, odwracając się do Amelii i ponownie obdarzając dziewczynę uśmiechem pełnym otuchy. - Jesteśmy kuzynami, którzy polują na...

- ... na wampiry?

- Wampiry, wilkołaki, duchy... - dodał Dave, ale na widok miny Simona zamilkł, skupiając się na drodze:

- Tak, polujemy na tego rodzaju... Stwory.

- Aha - podsumowała Amelia i westchnęła, a Simon poznał po minie dziewczyny, że na razie rozmowa jest zakończona, toteż odwrócił się.

Wampiry, wilkołaki... Amelia była pewna, że tego rodzaju stwory żyją tylko i wyłącznie w mitach, legendach i baśniach, ale ostatnie wydarzenia sprawiły, że cały jej światopogląd legł w gruzach. Chciała, żeby to wszystko okazało się złym snem, nocnym koszmarem, ale wiedziała, że to tylko próżne marzenia. Okazało się, że Sam miała rację.Ona od początku wierzyła w to wszystko, a Amelia była sceptyczna. Zerknęła na ciągle nieprzytomną przyjaciółkę, ale jej równy, miarowy oddech uspokoił ją:

- Jak długo ona będzie jeszcze spać? Nie powinna się ocknąć? - spytała Amelia, na co Simon znowu się odwrócił:

- Została ukąszona, ale zbyt płytko, żeby się przemienić. Za kilka dni powinna odzyskać przytomność, nic jej nie będzie. Może być trochę wrażliwa na światło słoneczne, ale to raczej po kolejnych kilku dniach jej minie, więc się nie denerwuj.

- Skąd wy tyle wiecie o tym wszystkim?

- Polujemy od kilku lat, praktyka przekłada się na wiedzę. Ojciec Dave’a nas szkolił... Sam był świetnym łowcą.

- Skoro tyle wiecie, to czy to prawda, że wampiry są wśród polityków, urzędników i całej reszty?

- Obawiam się, że tak - westchnął mężczyzna, a w jego wzroku pojawił się smutek. - Staramy się z tym walczyć, ale prezydenta czy królową jest naprawdę ciężko... Zlikwidować. Ojcu Dave’a udało się kiedyś, w Dallas, w 1963 roku...

- Twój ojciec zabił Kennedy’ego? Kennedy był wampirem?

- Taaak, to dość stara, wampirza rodzinka - rzucił od niechcenia Dave. - Mój tatusiek długo przygotowywał całą akcję, ale wszystko spartolił Oswald.. Tak, on też był łowcą, pracował razem z moim ojcem i sknocił tę robotę, bo dobry łowca to taki, który załatwia wszystko po cichu.

- I wy mi to wszystko mówicie tak po prostu?

- Skarbie, wiemy, że nikomu tego nie powiesz. Kto ci w to uwierzy? - zaśmiał się lekko Dave, kręcąc głową i dodał. - Możesz znać prawdę, ale wierz mi, nikomu jej nie zdradzisz. Serio, nie mów nikomu, to dla twojego dobra.

- Domyślam się, kto by mi w te brednie uwierzył... - szepnęła Amelia.

Od tego wydarzenia minęły dwa lata. Amelia starała się wrócić do dawnego, zwykłego życia, ale wiedziała, że to już niemożliwe. Na początku nie ufała nikomu, każdego podejrzewała o wampiryzm. Wiedziała, że musi się opanować i chciała nawet skorzystać z usług specjalisty, bo powoli popadała w obłęd, ale... Co, jeśli jej terapeuta okazałby się wampirem? Wiedziała, że nie może podjąć takiego ryzyka, toteż wpadła na inny pomysł. Historia Simona i Dave’a Remingtonów, kuzynów przemierzających Stany i likwidujących potwory, wydała jej się szalenie inspirująca. Wpadła na pomysł opisania ich przygód, a że miała stały kontakt z Simonem, mogła to robić w oparciu o jego wersję wydarzeń, często uzupełnianą różnymi uwagami Dave’a. W tym świecie, gdzie już nic nie miało być dla Amelii takie samo jak kiedyś, historia dwójki kuzynów dawała jej nadzieję na szczęśliwe zakończenie. Cieszyła się, że ktoś walczy z tymi wszystkimi potworami i w końcu odzyskała zdrowy rozsądek. Z gotowym scenariuszem wyruszyła na poszukiwanie wytwórni, która byłaby zainteresowana produkcją serialu o przygodach kuzynów Remington. Zmieniła ich imiona, stopień pokrewieństwa i kilka innych faktów, ale reszta pozostała taka sama i to napawało Amelię dumą oraz swego rodzaju otuchą.

Pewnego dnia w drodze do wytwórni zatrzymała się w niewielkiej knajpce, gdzie zamówiła sobie kubek kawy i jajecznicę. Właśnie ze spokojem spożywała jedzenie, gdy nagle zamarła, widząc twarz na ekranie telewizora:

- Może pani podgłośnić? - poprosiła kelnerkę, która chwyciła pilota zza lady i wcisnęła przycisk, a głos z odbiornika dał się słyszeć w knajpce:

- Czy te wybory będą historyczne dla Stanów Zjednoczonych? Po raz pierwszy prezydentem naszego kraju może zostać afroamerykanin! - prezenter był wyraźnie podekscytowany tą wizją, Amelia zaś wpatrzyła się w twarz kandydata na prezydenta i wyszeptała cicho:

- Edward... Skubany, on naprawdę chce zostać prezydentem...

Londyn

2013-09-29T05:58:00.000-07:00

Jak tu jest?
Po pierwsze: smutno.
Po drugie: nie lubie Londynu.
Po trzecie: ech...

Mieszkam w mieszkanku z kilkoma Polakami, ktorzy sa w sumie spoko, nie narzekam. Do pracy mam bezposredni autobus, dojazd zajmuje mi okolo 20-30 minutek (zalezy, czy sa korki na miescie). W mieszkanku nie mam neta, dlatego nie mam jak uzupelniac bloga :(

Pracuje na chwile obecna jako sprzataczka, ale rozgladam sie za inna robota, bo ta niedlugo sie skonczy, ale... Nic innego nie ma! Przeraza mnie to i boje sie, ze koniec koncow nic nie znajde i bede musiala wracac do Polski.

Poza tym nic ciekawego u mnie sie nie dzieje. Mam nadzieje, ze bede miala cos ciekawszego do napisania, ale to dopiero za jakies pol roku ma nastapic... Do tego momentu zapewne raz na jakis czas zajrze tutaj, bo blog jeszcze zyje :)!

Pobyt w galerii i spotkanie z Agą-chan

2013-08-16T07:42:00.000-07:00

Ostatnio widziałam się z Merlinkiem. Spotykamy się raz na ruski rok, ale jak już to nastąpi, to pijemy piwko o ósmej rano... xDDD A co tam, kto bogatemu zabroni :P?

Widać, że spotkanie było udane xDD Potem wybraliśmy się do Galerii Arsenał. A tam czad! Jeden z pokoi cały był oklejony prześcieradłami i poszewkami. Była to jakaś forma sztuki...

Jakieś dwa dni temu zaś widziałam się z Agą-chan. Z nią też się rzadko widuję...

No, ale nie ma co rozpaczać, bo z nią też się fajnie bawiłam :)! Poszłyśmy do sklepu, gdzie dorwałyśmy fajne bluzy, w których porobiłyśmy sobie fotki:

Poza tym znalazłam pracę. Niestety, nie jest ona w Polsce, w związku z czym wyjadę i zapewne przez jakiś czas nie będę mogła zaglądać na bloga :( Wybaczcie :(!

Wyjazd do sióstr

2013-08-08T02:13:00.000-07:00

W sumie wróciłam jakiś tydzień temu, ale dopiero teraz zabrałam się za zdjęcia, notkę itp. xDD No cóż, lepiej późno niż wcale. U sióstr było fajnie, zrelaksowałam się przed powrotem do szarej rzeczywistości zwanej dorosłością. Na początku tygodnia byłam zarejestrować się jako bezrobotna i rozpoczęłam prawdziwie intensywne poszukiwania pracy. Nooo, ale to jest mało interesujące i odbiega od głównego tematu, czyli mojego wyjazdu do sióstr.

Siedziałam u Sylwii. Miałam ją nękać swoją obecnością tylko tydzień, ale wyszło inaczej. Moja kochana chrześniaczka, Oliweczka, była tym zachwycona i cały czas wmawiała mi, że nie mogę w ogóle wyjechać i mam tam u nich zostać na zawsze xDD

Grill na działce u babci. Na pierwszym planie Oliweczka :)

Byłam malowana przez makijażystkę i oto efekt. W sumie taki delikatny makijaż całkiem mi się podobał.

Najlepsza pizza w mieście :)!

Razem z siostrą, szwagrem i Oliweczką puszczaliśmy lampiony. Komary strasznie cięły, więc dość szybko się stamtąd zebraliśmy :(

Ochroniarz powiedział, że nie możemy robić zdjęć i kazał nam je skasować, ale... Jakoś mi się nie skasowało xDD

Resztę można obejrzeć sobie tutaj:

Krótki filmik

I to by było na tyle, paaaa :)!

Małe podsumowanie ostatnich kilku dni

2013-07-17T11:48:00.002-07:00

Obroniłam magistra, to teraz mam całkiem sporo czasu. Szukam pracy i takie tam... Ale przy okazji bawię się w geocaching. W skrócie: szuka się skrzynek, ukrytych przez innych uczestników zabawy. Swoją pierwszą skrzynkę (albo kesza, jak kto woli) znalazłam razem z Magdą :)

A co w keszu było? Mała zabaweczka :)

Dzisiaj też z Magdą szukałyśmy i też coś znalazłyśmy:

Te malunki na moim ciele to coś a'la bodypainting, które sobie urządziłyśmy. U góry mam symbol z serialu "Supernatural":

Niedawno byłyśmy na pizzy:

Mam nadzieję, że to nie nasza ostatnia... :(

Nie, z tego nie będzie kompotu, tylko naleweczka, Ładnie się bawimy, nie :)?

A to durnostójka, którą sobie niedawno kupiłam.

Tak z nowości to wyjeżdżam do sióstr i wrócę dopiero na początku sierpnia, więc pewnie do tego czasu będzie na blogu martwa ciszy. Z góry proszę o wybaczenie :)!

Do usłyszenia :)!

Ostatnie spotkanie sekcji... :(

2013-06-28T13:36:00.001-07:00

Jakoś sporo teraz tych ostatnich razów. Studia się kończą, a wraz z nimi pewne sprawy. Dzisiaj było ostatnie spotkanie sekcji historii kultury, do której uczęszczałam i nawet zdobyłam tam tytuł Złotej Gwiazdy Frekwencji :)! No, ale cytując Doktorka: "Nie płacz, że coś mija, ale ciesz się, iż się wydarzyło" - czy jakoś tak xDD

To mój uniwerek :)

Było piwko i jedzonko

W damskiej toalecie było ogromne lusterko:

No i fontanna w drodze powrotnej:

Piosenka na zakończenie

Paaaaa :)!

Pani magister Rzaba

2013-06-27T13:01:00.001-07:00

To mój setny wpis na tym blogu i cieszę się, że dotyczy on tak ważnego dla mnie wydarzenia. Dzisiaj była obrona mojej magisterki, którą jakoś przetrwałam i od dzisiaj mogę sobie stawiać słówko "magister" przy podpisie xDD Wiem, ostry schiz. W sumie teraz czuję się dziwnie, gdyż czeka mnie bezrobocie albo... No, się zobaczy. Mam pewne plany i ciekawe, co z nich wyniknie :)

Panie magistry xD

Po obronie wybraliśmy się na pizzę i na piwko:

W domku czekał na mnie pyszny torcik lodowy i wyprany Rudolf:

Koło godziny 16 przyjechała Edyta z kwiatami i gratulacjami:

Na tzw. "spontana" wybrałyśmy się do Sowlan na górkę:

Na yt wrzuciłam filmik z naszej wyprawy:

Wycieczka

No i podsumowując... Czeka mnie świetlana przyszłość i miliony monet :)!

Paaaaaaaaaa :)!

Znowu ćwiczenia...

2013-06-19T11:37:00.002-07:00

Na początek tak z innej beczki xDD
Tak, napisałam magisterkę i teraz muszę ją tylko obronić. To już w przyszłym tygodniu :(! Podobno jak się ma napisaną magisterkę, to już 99% sukcesu, bo obrona to pikuś, ale i tak się trochę cykam, ech. W sumie pewnie największy strach odczuję gdy będę stała pod drzwiami gabinetu, a do tego czasu będzie jako tako :)

Sprawozdanie

Co do Dnia Historyka, wspomnianego w filmiku, to notkę na ten temat wstawię, jak będę miałą fotki, czyli pewnie w weekend :)

Pa :)!

Ćwiczenia i moje postanowienia :)!

2013-06-11T02:10:00.000-07:00

Sprawozdanie

W sumie wszystko powiedziałam w filmiku xDDD Niemniej jednak dodam, że moje włosy wyglądają całkiem nieźle... Chociaż uważam, że zawsze może być lepiej :)!

To samo tyczy się mojej kondycji: jest całkiem dobrze, ale może być lepiej i to jest moja główna motywacja przy powrocie do ćwiczeń. Mam nadzieję, że tym razem wytrwam, a nagrywanie filmików mi w tym pomoże :)

Pa :)!

Wizyta u Edyty i... :)

2013-06-04T11:36:00.001-07:00

Rzadko widuję się ostatnio z Edytą. Baaaaaaaardzo rzadko :( Dzisiaj więc pojechałam do jej pracy, żeby sobie trochę pogadać w końcu i porobić dziwne fotki:

Dokarmiałyśmy ptaki, takie tłuste gołębie i malutkie, urocze wróbelki:

A Edyta pokazała mi swoje dzieło:

Osobiście nie mam talentu do takich rzeczy, więc jej szczerze zazdroszczę talentu i chęci :) Mi nigdy nic nie wychodzi... W podstawówce nie cierpiałam plastyki i techniki, hehe.

Po pracy Edyta pojechała do mechanika, a ja z nią i... Skończyłyśmy w lesie, lol. Spoko - loko, tak miało być, bo to właśnie tam ma mechanika:

W drodze powrotnej wstąpiłyśmy jeszcze do kfc:

Siedzimy, wcinamy sobie jedzonko, a tu nagle jeb! Deszcz pada! Przeszło po kilku minutach xDD Dziwna pogoda jest ostatnio w Białym, bo deszcz potrafi padać przez kilka minut i po chwili przestać.

Edyta pracuje na giełdzie, gdzie kupiłam sobie te urocze skarpetki, 2 zeta za parę :)

A mama kupiła ludzika do kolekcji:

Ostatnie dwa tygodnie (albo i więcej) nic nie ćwiczyłam i trochę brzuszka mi przybyło znowu... Teraz więc stwierdziłam, że w ramach większej motywacji będę nagrywać sobie filmiki i wrzucać na yt, gdzie mam zamiar szczerze, jak na spowiedzi, opowiedzieć swój tydzień pod względem ćwiczeń. Pomysł narodził się w łóżku, gdzie od razu nagrałam pierwszy filmik, taki na dobry początek :)

Pierwszy filmik :)

To na tyle dzisiaj, papa :)!

BB krem z Miss Sporty

2013-06-03T02:19:00.000-07:00

Mój bb krem się kończy, więc musiałam kupić coś na szybko i wybór padł na:

Kolor całkiem uchodzący, ale to chyba jedyny plus... BB krem słabo kryje, ma ciut wodnistą konsystencję, a na dodatek nigdzie nie jest nawet napisane, jaki to filtr, lol. Słabo, słabo, słabo. Plusy to niezły kolor i niska cena (kupiłam w czasie promocji w Rossmanie za jakieś 7 zeta). Mimo wszystko będę go używać, bo nie mam nic innego, a na chwilę obecną nie stać mnie na nic porządniejszego :/

Wbrew pozorom to nie miejsce zbrodni :) Otwierałam konserwę ze szprotami w sosie pomidorowym i musiałam później wieczko nożem podważyć :)

Miłego dzionka, pa :)!