แบกเป้เปรี้ยว

วัดต้นเกว๋น : Wat Ton Khwen, Chiang Mai Thailand.

2013-12-25T05:28:00.000-08:00

เราอ่านหนังสือเกี่ยวกับวัดเก่าแก่ในเชียงใหม่หลายวัดที่น่าสนใจ และวันต้นเกว๋น หรือ วัดอินทราวาส ก็เป็นหนึ่งในวัดเก่าแก่ เดินทางออกจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปไม่ไกล ทางไปอ.สะเมิง จะเจอซอยเล็กๆ มีป้ายบอกทางไปวัดต้นเกว๋น วัดต้นเกว๋นสร้างขึ้นราวปีพ.ศ. 2399 ( Wat Inthrawat built around 1858 ) และเป็นวัดที่มีความสำคัญวัดหนึ่ง เนื่องจากในสมัยโบราณเป็นที่พักขบวนแห่พระบรมธาตุ จากอำเภอจอมทอง เพื่อนำไปทูลให้เจ้าหลวงเชียงใหม่สรงน้ำ และพระธาตุก็จะพักที่วัดนี้เพื่อให้ประชาชนสรงน้ำด้วย

วิหารไม้สักแกะสลักสวยมากๆ

ศาลาจตุรมุขหน้าวัด เป็นที่บูชาครูบาศรีวิชัย เป็นศาลามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ที่วัดต้นเกว๋นก็เป็นอีกวัดนึงที่แปลกตาและรักษาเอกลักษณ์ล้านนาไว้เป็นอย่างดี เราไม่ค่อยได้เห็นเท่าไร พอมาวันนี้เลยทำให้ชอบวัดนี้มากๆ วันนี้ที่มาวัด เงียบมาก นักท่องเที่ยวไม่มากเท่าไหร่ เผลอแป๊บเดียวเหลือเราคนเดียวคะ

Naga in the front of the Viharn.

วิหารเป็นไม้สักสร้างขึ้นราวปี พ.ศ.2401 เป็นสถาปัตยกรรมแบบล้านนา ดูขลังดี (Lanna wooden Architecture of the last Century)

ภาพเขียนบนฝาผนัง เท่าที่สังเกตมีอยู่ภาพเดียว (The Moral Painting)

ไม้แกะสลักสวยมากๆ หน้าพระอุโบสถ

กรุณาปฏิบัติตามด้วยนะคะ ถอดเกิบ หมายถึง ถอดรองเท้า จ้า

มองมาทางหน้าวัดมีรถจอดอยู่คันเดียว หุหุ วัดนี้เป็นของเรา อิอิ ชอบต้นตาลหน้าวัด เห็นแล้วชอบ บอกไม่ได้ว่าทำไมถึงชอบต้นตาล :)

ขอบคุณข้อมูลดีจากทางวัด และ หนังสือ Exploring Chiang Mai.

น้ำพุร้อนสันกำแพง : San Kamphaeng Hot Spring

2013-12-23T05:05:00.000-08:00

ช่วงสัปดาห์นี้อากาศที่เชียงใหม่หนาวมากคะ ประมาณ 10-11 องศาในตอนเช้า ไม่รู้จะหนาวไปถึงไหน และสัปดาห์ก็เป็นวันหยุดยาวของเรา เราก็เลยต้องสนองนโยบายวันหยุดด้วยการเริ่มเที่ยวในบริเวณใกล้ๆ ก่อน มาอยู่เชียงใหม่ได้ปีกว่า ยังเที่ยวไม่ทั่ว อิอิ วันนี้เราเลยขี่รถมอเตอร์ไซด์คู่ใจ เดินทางมาที่บ่อน้ำพุร้อนสันกำแพง เห็นรีวิวในเน็ตแล้ว ก็นับว่าเป็นสถานที่ที่ท่องเที่ยวที่คนต่างจังหวัดมาเที่ยวที่นี่เยอะ พอสมควร ระยะทางประมาณ 34 กิโลเมตรจากตัวเมือง

คุณป้ากลุ่มนี้ตกลงกันไม่ได้ว่าจะเอาท่าไหน เลยเสร็จเรา ชอบถ่ายรูปชาวบ้านด้วยดิ อิอิ อีกเหตุผลนึง คือ ถ้ารอคุณป้า คงจะต้องรอนาน ประมาณว่าไหนก็อุตส่าห์ยืนเป็นแบบแล้ว เราก็ถ่ายมาดีกว่าโล่งๆ อิอิ

ที่ป้ายมีบอก"น้ำร้อน 105 องศา" เสียดายเราไปช่วงที่เค้ากำลังก่อสร้างเพิ่มเติม วิวมันเลยไๆม่ค่อยสวยเท่าไร ส่วนน้ำที่พุงขึ้นมาจากใต้พื้นดิน พุงสูงมาก น่าจะประมาณ 20-30 เมตร

อ่างนี้ต้มไข่ได้จ้า ตระกร้าละ 20 บาท พอเข้าไปใกล้ๆ ได้กลิ่นไข่ต้มโชยมาเลยทีดียว

ในบริเวณนี้มีอ่างแช่เท้าด้วยนะคะ แต่เราไม่ได้แช่เพราะคนเยอะมาก แถมช่วงนี้มีให้บริการเช่าเต้นท์นอนค้างคืน พร้อมบริการห้องพักด้วย นักท่องเที่ยวเยอะพอสมควร ขนาดว่าตอนที่เรามาถึงเป็นช่วงบ่ายแล้วนะเนี่ย อยากยืนอยู่ที่นี่นานๆ อุ่นดีจัง

** ค่าธรรมเนียม 30 บาทผู้ใหญ่ ส่วนเด็ก 10 บาท

ทานา โทราจา : Tana Toraja Day 2

2013-04-02T09:34:00.001-07:00

เรานัดกับนิกโค เวลา 9.00 น. เริ่มต้นการเดินทางด้วยรถยนต์เราแวะตามหมู่บ้านเล็ก เพื่อชมวิว รอบ โทราจา จนกระทั่งเรามาแวะที่บ้านเพื่อนของนิกโค ซึ่งกำลังเตรียมงานศพ สำหรับ พ่อ และ ลูกชาย ซึ่งเสียชีวิตในเวลาไล่เลี่ยกัน

เจ้าของบ้านต้อนรับเราด้วยกาแฟโทราจา รสชาติดีมาก พวกเราแวะที่นี่นานพอสมควรก็เดินทางต่อ งานศพของคนโทราจาถือว่าเป็นงานสำคัญ ดังนั้นต้องเตรียมงานให้ดี และเป็นช่วงเวลาที่ดีมากที่ญาติๆ จะต้องมาร่วมแสดงความเสียใจให้กับครอบครัวที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป

เราเดินทางมายังหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นหมู่บ้านทอผ้า ที่นี่เราได้พบกับผ้าหลายๆ แบบ ปกติเราชอบผ้าอยู่แล้ว ก็อดใจไม่ไหวที่จะซื้อกับมาด้วย ผ้าทอมือสวยมากทีเดียว ผ้าทอพื้นเมืองที่ย้อมด้วยสีธรรมชาติ ราคาค่อนข้างแพง เรียกกันโดยทั่วไปว่า ikat แต่ราคาก็ขึ้นอยู่กับระยะเวลาที่ทอ ความยากของลายผ้า ราคาเริ่มต้นที่ประมาณ 3000 บาทขึ้นไปคะ แพงจัง

อาหารเที่ยงของเรา คือ Pisang Goreng หรือ กล้วยทอด หาทานง่ายๆ และอร่อย

ตอนบ่ายฝนเริ่มตกโปรยๆ เราเดินทางมาที่สุสาน เพื่อมาดูธรรมเนียมการแขวนโลง ซึ่งที่นี่จะเป็นถ้ำ แต่เราไม่ได้เข้าไปนะคะ ดูแต่ข้างนอก แบบว่า กล้าๆ กลัวๆ อ่ะ มองจากข้างนอกก็จะเห็น เตา เตา (Tao Tao) ซึ่งถ้ามองจากไกลๆ จะคล้ายๆ กับ คนนั่งอยู่ ซึ่งเตา เตา ก็คือ หุ่นของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว แกะสลักด้วยมือ และเราก็ทราบมาอีกว่า คนที่ทำเตา เตา ก็เหลือน้อยเหมือนกัน ราคาเตา เตา ตัวๆ นึงราคาก็ค่อนข้างแพง และจะต้องทำพิธีฆ่าควายในงานศพ มากถึง 8 ตัว แต่ในจำนวนนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นจำนวนที่แน่นอน เพราะจะต้องขึ้นอยู่กับวรรณะของผู้ที่เสียชีวิตอีกด้วย

จากที่นี่เราเดินทางกลับที่พัก เพราะฝนตกหนักมากขึ้น มาที่โทราจาอากาศจะดีมากในตอนเช้า ตอนบ่ายทีไร ฝนตกทุกที

เจอกันใหม่ ตอนหน้าคะ

ทานา โทราจา : Rantepao, Tana Toraja Day 1

2013-03-24T00:26:00.000-07:00

จากมากัสซา (Makasar) เราเดินทางกันมายัง ทานา โทราจา (Tana Toraja) ที่โทราจา สิ่งที่เป็นจุดน่าสนใจในการเดินทาง คือ ชีวิตหลังความตาย คล้ายกับที่เกาะบาหลี พิธีกรรมงานศพที่มีรายละเอียดซับซ้อน และ บ้านที่มีลักษณะคล้ายกับชาวบาตักที่เกาะสุมาตรา

การเดินทาง : เราเดินทางด้วยรถปรับอากาศ จากเมืองมากัสซา มายัง เมืองรันเตปาว (Rantepao) ใช้เวลาประมาณ 11-12 ชม.

เราพักที่เมืองรันเตปาว ที่นี่มีที่พักราคาประหยัดและสะอาดหลายที่ สำหรับแบ็คแพ็คไม่ต้องกลัวว่าจะหาที่พักไม่ได้ ที่พักราคาเริ่มที่ 500 บาท ราคาสบายๆ เราพักที่ Wisma Monton ส่วนอินเตอร์เน็ตก็สามารถใช้ Free Wifi ได้ที่ Aras Cafe ซึ่งเป็นร้านอาหารแห่งเดียวในเมืองที่มีอินเตอร์เน็ต และ มีหลายเมนูให้เลือก ส่วนราคาก็แพงกว่าทั่วไปอยู่แล้ว เรานั่งทานอาหารที่นี่อาศัยว่าได้ใช้อินเตอร์เน็ตติดต่อทางบ้าน รันเตปาวเป็นเมืองเล็กๆ แต่ในเขตทานา โทราจา รันเตปาวเป็นเมืองที่ศูนย์กลางเลยคะ การเดินทางไม่ต้องยุ่งยาก 2 เท้าก้าวเดินง่ายและสะดวกเป็นที่สุด

เราเช่ารถมอเตอร์ไซด์จากร้านหนึ่งในเมือง คิดว่าคงจะขี่เที่ยวรอบๆ เมืองเท่านั้น ที่เมืองนี้สิ่งที่ทำให้เราคิดถึงบาหลี อากาศ บรรยากาศคล้ายกัน โทราจามีสภาพภูมิประเทศเป็นที่สูง ศาสนา ส่วนใหญ่ผู้คนเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ ตั้งแต่สมัยที่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของชาวดัทซ์ ทำให้วัฒนธรรมหลายๆ อย่างสูญหาย คงเหลือแต่เพียงพิธีกรรมเกี่ยวกับงานศพที่ยังหลงเหลือถึงแม้ว่าจะเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์แล้วก็ตาม ส่วนที่เหลือก็นับถือศาสนาอิสลามและนับถือผีและเทพเจ้า ตั้งแต่ดั้งเดิมชาวโทราจาเชื่อในเทพเจ้าหลายองค์ ควาย หรือ กระบือ เป็นสัตว์สัญลักษณ์ของชาวโทราจา และเป็นสัตว์ที่ถูกนำไปเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมหลายๆ พิธี ควายเป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมาย หมายถึง ความมั่งคั่ง สมบัติ และอำนาจ และคงเป็นเหตุผลที่ราคาของกระบือที่นี่จึงมีราคาค่อนข้างสูง

บ้านของคนโทราจา จะมีลักษณะแปลกหลังคาคล้ายเรือ หน้าบ้านต้องประดับด้วยเขาควาย แต่ปัจจุบันบ้านแบบสมัยเดิมจะสร้างให้มีขนาดเล็ก ใช้เป็นยุ้งข้าวมากกว่า เท่าที่เห็นมีไม่มากแล้วที่ยังใช้เป็นที่อยู่อาศัย

ศิวลึงค์

เราผ่านมายังหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง เลยแวะมาดูสุสาน ที่นี่เค้าจะใช้วิธีการฝังศพโดยเฉพาะฝังในหินคะ เท่าที่ทราบมาก ชาวโทราจาจะให้ความสำคัญกับการทำพิธีศพเป็นอย่างมาก โดยหลังจากเสียชีวิตจะมีพิธีกรรมในทันที หลังจากนั้นก็จะมีการตกลงกับภายในครอบครัวเพื่อจัดงานใหญ่อีกครั้งเพราะความเชื่อที่ว่าวิญญาณผู้ตายจะได้พอใจและจะได้นำสิ่งดีๆ มายังคนในครอบครัวที่ยังมีชีวิตอยู่

เรากลับเข้าเมืองตอนบ่ายแก่ๆ เพื่อติดต่อไกด์นำเที่ยวและรถเช่า เพราะเรารู้มาว่าจะมีงานศพที่เมืองใกล้ๆ และคงจะดีถ้าจะมีใครที่มีข้อมูลพาเที่ยว และอีกเหตุผลคือ งานศพเป็นสิ่งที่เราหวังจะได้เห็นที่โทราจา เราติดต่อไกด์ชื่อ นิคโก คะ อายุประมาณ 50 กว่าที่เราเลือกเพราะดูจะเป็นคนที่มีข้อมูลดีดีเยอะ แต่โดยส่วนตัวไม่ค่อยชอบอีตาลุงนี่เท่าไหร่ หุหุ ราคาค่าไกด์ รวมค่าเช่ารถ ราคาประมาณ 6500 บาท 3 วัน สำหรับเราก็พอใจกับราคานี้พอสมควร หารกัน 4 คน

ช่วงที่เรามาถึงเป็นช่วงเข้าหน้าฝน ข้าวในนาสวยมาก แต่เรื่องที่ไม่ดี คือ พอ 4 โมงเย็นทีไรฝนตกทุกที และถ้าใครที่ชอบเดินตลาดนะคะ ที่รันเตปาวมีตลาดใหญ่ เล็ก 2-3 แห่ง น่าเที่ยวมาก

อันนี้พริกนะคะ เราเห็นครั้งแรกคิดว่าเป็นลูกเชอรี่สีน่ากินมากๆ

ซูลาเวซี : Sulawesi Island

2013-03-22T09:43:00.004-07:00

เริ่มต้นปี ค.ศ. 2013 ด้วยการเดินทางไปยังเกาะซูลาเวซี (Sulawesi Island) ที่แพลนว่าจะเดินทางนานกว่า 2 ปีก็เป็นจริง เราเดินทางตั้งแต่วันที่ 5 ก.พ. ถึง วันที่ 26 ก.พ. 2013 เดินทางกลับมาเดือนกว่า จนกระทั่งวันนี้ได้ฤกษ์อัพบล็อกเสียที การเดินทางเริ่มที่กรุงเทพเดินทางไปยังกัวลาลัมเปอร์ จากนั้นพักที่กัวลาลัมเปอร์ 1 คืน เพื่อเดินทางต่อไปยังเกาะสุลาเวสี ครั้งนี้เราเดินทางด้วยกันทั้งหมด 4 คนคะคือเพื่อนกลุุ่มเดิมที่เคยเที่ยวที่แม่ฮ่องสอนด้วยกัน

Taken by Mateusz Stachyra

การเดินทางจากกัวลาลัมเปอร์ใช้เวลาประมาณ 3 ชม.กว่าจะถึงมากัสซา (Makassar) เมืองสำคัญทางตอนใต้ สิ่งที่สัมผัสได้ คือ ฝน ความชื้น เมืองมากัสซาเป็นเมืองท่าติดทะเล คงจะเปรียบได้คล้ายกับท่าเรือคลองเตยที่กรุงเทพ เราเดินหาที่พักนานกว่า 1 ชม. ฝนตกโปรยๆ เราเดินหาที่พักนานมากเพราะที่พักราคาสูงกว่าที่คิดไว้และไม่สะอาดอย่างที่เราต้องการ แต่สุดท้ายเราก็ตกลงกันได้ว่าจะพักที่ Surya Hotel แค่คืนเดียวเท่านั้น อดทนได้
พี่พนักงานต้อนรับแสนน่ารัก พูดภาษาอังกฤษได้น้อยมาก เดินมาถามเราว่า ตกลงห้องนี้นะ เราตอบว่า Ya ไปคำเดียว
พี่แกพ่นยากันยุงทันที เรายืนมองด้วยความตะลึง ตาย_่าล่ะ พอฉีดเสร็จพี่แกผายมือเชิญเราเข้า พร้อมบอกว่ายุงมันเยอะ เรางี้พูดไม่ออก เดินกั้นลมหายใจเข้าไปในห้องแล้วรีบเดินออกมาอย่างแบบว่าเร็วมากๆ เราเดินหาร้านอาหาร หลายถนน จนกระทั่งเจอร้านเล็กๆ แต่สะอาด มื้อแรกที่อินโดนีเซีย ข้าวเปล่ากับปลาทอด อร่อยมากๆ

เช้าวันที่ 3 ที่อินโดนีเซียอีกครั้ง เราเริ่มออกเดินกันรอบๆ มองหาว่าเราพอจะทานอะไรได้บ้าง เพราะเราได้ดื่มแค่กาแฟแก้วเดียวจากที่โรงแรม นอนก็ไม่ค่อยหลับ วันแรกเรายังงงๆกับภาษาอินโดนีเซียอยู่ ก็คิดว่าสัก 2-3 วันคงจะดีขึ้น เรามานั่งที่หน้าร้าน K circle เป็นร้านคล้ายๆ 7-11 บ้านเรา มีกาแฟร้อนขาย พร้อมติดป้าย "Free Wifi" เรางี้ดีใจเหมือนได้แก้ว นั่งลงเปิดโน้ตบุ๊ค สรุป ไม่มี wifi เราเลยเดินไปถามว่าเป็นเพราะอะไร คำตอบคือ มือแกว่งไปๆมาๆ = no,และต่อคำว่า internet อ่อแปลว่าใช้ไม่ได้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

เราก็ไม่ได้สนใจอะไร โอเคใช้ไม่ได้ก็ไปหาซื้อตั๋วเดินทางไปโทราจา (Tana Toraja ) ดีกว่า เดินเรื่อยๆ ก็เจอ Travel Agency ที่นี่แหละที่เราต้องการ เดินเข้าไปทักทายเราด้วยภาษาอินโดนีเซีย ยิ้ม เราถามด้วยภาษาอังกฤษ ว่า ฉันจะสามารถซื้อตั๋วรถบัสไปโทราจาได้ที่ไหน?
พนง.ทำหน้างง แล้วหัวเราะ ถามว่า Not Indonesian!! เรางี้งงกะพี่แก พนักงานที่นั่งมีอยู่ประมาณ 10 คนเห็นจะได้ สุดท้ายเค้าก็เรียกพนักงานหญิงมาคุยกะเราว่าต้องไปซื้อที่บริษัทรถบัส ซึ่งไกลจากที่นี่ 4 กม. อันนี้เดาว่าพี่แกหมายถึงอย่างนี้
สุดท้ายพี่แกถามย้ำว่า Not Indonesia เราตอบว่า ไม่ใช่ เป็นคนไทย เป็นคนไทย พี่แกหัวเราะอีก ไม่เข้าใจพี่เค้าจริงๆ แล้วพี่แกก็บอกว่า Oh Thailand..!!

สุดท้ายเราโชคดีมาก เจอกลับคนข้ับรถแท็กซี่ที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีที่สุดในมากัสซา พาเราไปซื้อตั๋วรถบัสพร้อมรอรับกลับมายังที่พักอีกด้วย จนกว่าจะได้ตั๋วเดินทางไปโทราจา ใช้เวลากว่า 3-4 ชม. ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเลยนะเนี่ย

เราตัดสินใจว่าเราจะเดินเล่นรอบๆ เพราะคิดว่าวันสุดท้ายของการเดินทางอาจไม่มีเวลามากพอ เราเลยอยากจะนั่งรถสามล้อสักครั้ง พี่สามล้อเค้าก็สนนราคาไป-กลับ ประมาณ 100 บาท เราตกลงอย่างรวดเร็ว พี่เค้าก็เริ่มพูดเรื่องว่า "ไปที่ท่าเรือนะ ที่ท่าเรือมีงาน" เราฟังดูก็น่าสนใจเลยตกลง พอไปถึงท่าเรือก็ต้องเสียค่าธรรมเนียมอีกประมาณ 20 บาทต่อคน สรุปคือ งานนะมีจริง แต่ดูเหมือนจะเสร็จเลย และเท่าที่เห็นก็มีแต่เรือ สมกับเป็นท่าเรือจริงๆ ท่าเรือ..... เราเดินอยู่สักพักก็กลับ บอกให้พี่สามล้อไปส่งเราที่ Fort Rotterdam ตามที่หนังสือเขียนไว้ คือ Fort Rotterdam เนี่ย เป็นสถาปัตยกรรมแบบดัทซ์ที่ถูกเก็บรักษาได้อย่างดี และเป็นอีกสถานที่ที่ชาวดัทซ์หลงเหลือไว้ที่ประเทศอินโดนีเซีย

ที่ Fort Rotterdam เราว่าถ้าใครที่ชอบดูสถานที่เก่าแก่ก็ดีนะคะ เพราะมีตึกเก่าๆ ป้อมปราการเก่าๆให้ดู ส่วนห้องบางห้องก็จะจัดแสดงประวัติของ Fort Rotterdam การเดินทางมาของชาวดัทซ์ที่เดินทางมายังเกาะซูลาเวสี ส่วนห้องที่เหลืออยู่หลายห้องก็จะปิด และเป็นห้องว่างๆ ส่วนใหญ่เราเดินดูแต่เพียงภายนอก

สุดท้ายเราเดินกลับมาที่ร้าน K circle หวังว่าจะได้ใช้ Free Wifi อีกครั้งสรุป ไม่มี wifi เราเลยเดินไปถามอีกว่าไม่มีอินเตอร์เน็ตเหรอคะ คำตอบคือ no internet มีผู้หญิงคนหนึ่งคงแอบฟังอยู่ พี่เค้าอธิบายว่าคืนก่อน (สงสัยจะก่อนเรามาถึง) ฝนตกฟ้าร่วง อินเตอร์เน็ตทั้งเมืองเสียใช้งานไม่ได้ เราก็เลยพึ่งจะได้คำตอบว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่ยังไม่วายพี่เค้าถามเรามาว่า Not Indonesia ....!!!! ^_^

วัดจอมทอง เชียงใหม่ : Chom Thong Temple, Chiang Mai.

2012-08-05T23:50:00.003-07:00

เปรี้ยวย้ายมาอยู่เชียงใหม่ได้ประมาณ 2 เดือนแล้ว ก็เลยถือโอกาสแนะนำบ้านใหม่ให้รู้จัก เปรี้ยวมาเที่ยวช่วงวันหยุดเข้าพรรษาที่ผ่านมาคะ เปรี้ยวเดินทางด้วยรถมอเตอร์ไซด์ แต่ถ้าใครมาเที่ยวเชียงใหม่แล้วอยากเดินทางด้วยรถสาธารณะก็สามารถหารถจอมทองได้ที่ ประตูเมืองเชียงใหม่เป็นรถโดยสารคันสีเหลือง จอมทอง ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 60 กม. ถ้าใครจะไปเที่ยวดอยอินทานนท์ ก็ต้องผ่านจอมทองแน่นอน เปรี้ยวมาเที่ยววัดพระธาตุศรีจอมทอง คนที่เกิดปีชวด ( ปีหนู ) พระธาตุจอมทองเป็นพระธาตุประจำปีเกิดคะ บริเวณวัดก็ร่มรื่นดี ภายในวิหารเก่าแก่เป็นที่ประดิษฐานพระธาตุขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า วัดจอมทอง เป็นวัดเก่าแก่ เพราะสร้างขึ้นราวปีพ.ศ. 218 หรือในหนังสือ Exploring Chiang Mai ระบุไว้ว่าวัดจอมทองสร้างขึ้นราว ค.ศ. 749 (749 AD) ส่วนวิหารนั้นน่าจะสร้างขึ้นราว ค.ศ. 1817 แล้ววัดจอมทองก็ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสำหรับชาติด้วยนะคะ บรรยากาศในวิหาร มีความรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในพิพิธภัณฑ์เลย เพราะรอบตัวจะมองเห็นพระพุทธรูปเก่าๆ ถ้ามีโอกาสลองแวะมานะคะ

ทริปแรกของปีเริ่มที่แม่ฮ่องสอน : Mae Hong Son

2012-04-09T09:49:00.001-07:00

พี่นกและพี่วิรัตน์มาตรงตามเวลาที่นัดหมาย 9 โมงเช้า

พวกเราเดินทางไปตามถนนแม่ฮ่องสอน - แม่สะเรียง ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1.30 ชม.ก็มาถึงหมู่บ้านกะเหรี่ยงขาว หรือ ที่หมู่บ้านแห่งนี้ มีอยู่ทั้งหมด 7-8 หลังคาเรือน เป็นหมู่บ้านเล็กๆ พี่นก ไกด์ของเราบอกว่า คนกะเหรี่ยงขาว ( white Karen )จะไม่อาศัยอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่เพราะอาศัยการปลูกข้าวไร่ ครอบครัวหนึ่งจะใช้พื้นที่หลายสิบไร่เพื่อปลูกข้าวให้พอกินทั้งปี พอปีนี้ทำเสร็จก็จะเวียนไปหาที่ดินใหม่ แล้วจึงจะวนกลับมาทำที่เดิม ดังนั้นถ้าอาศัยอยู่หลายๆ ครอบครัว ที่ดินทำกินก็จะไม่พอ และนี่คือปัญหาการทำไร่เลื่อนลอย และ ปัญหาหมอกควันที่เกิดขึ้นในทุกๆ ปี วันที่เปรี้ยวไปหมอกควันหนามาก มองดูวิวจากภูเขาแทบไม่เห็น ส่วนความเชื่อของคนกะเหรี่ยงขาว คือ เค้าเชื่อว่าเค้าเป็นนกเงือก หรือว่าชะนี กลับชาติมาเกิด ดังนั้นคนกะเหรี่ยงขาวจะไม่ฆ่าสัตว์ทั้งสองอย่างนี้ และจะอยู่แบบผัวเดียวเมียเดียว จะไม่มีการหย่าร้างโดยเด็ดขาด

บ้านมุ่งด้วยใบตองตึง เป็นต้นไม้ที่มีมากทางภาคเหนือเป็นไม้ยืนต้นใบคล้ายใบสักแต่มีความเหนียวมากกว่า ใชังานได้หลายปีเลยทีเดียวคะ

เราเดินมาเยี่ยมบ้านคุณยายคนหนึ่ง คุณยายกำลังอบใบตองให้แห้ง เพื่อเอาไว้มวนบุหรี่ส่วนที่อยู่ในหม้อนั้น เปรี้ยวเห็นคล้ายหัวปลีจะถามว่าคุณยายทำอะไร? แต่ว่าคุณยายก็ไม่เข้าใจภาษาไทยก็เลยได้แต่ยิ้ม

หลังจากนั้นเราก็เดินทางต่อไปที่หมู่บ้านม้ง ไมโครเวฟ ฮ่าๆ เป็นชื่อหมู่บ้านจริงๆนะคะ อากาศเย็น เราถามพี่นก ไกด์ว่าทำไมชื่อนี้ พี่นกตอบว่าเป็นเพราะที่ยอดเขามีเสาส่งสัญญาณโทรทัศน์อยู่ หุหุ น่าจะเกี่ยวกัน พวกเราเริ่มเดินรอบๆ หมู่บ้านก็โดนตัวปั้งกัดคะ พี่นกไกด์ของเราก็โดนกัดเหมือนกัน มันคล้ายๆ เหลือบ ลิ้นที่กัดวัว ควาย หุหุ มันกัดเปรี้ยว 4-5 ตัวเป็นจ้ำห้อเลือดแบบว่าชัดเจน พี่นกบอกว่าพยายามอย่าเกา เพราะมันจะบวมมาก คนที่แพ้ อาจป่วยได้ หรือบางทีอาจแค่บวมๆ แต่นานกว่าจะหาย เราพักเรื่องนี้ก่อนมาว่าเรื่องคนม้งต่อดีกว่า คนม้ง หรือ Hmong นั้นจะอาศัยอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ ผู้ชายมีเมียได้หลายคน สูงสุดที่หมู่บ้านแห่งนี้ คือ มีเมียถึง 11 คน (แม่เจ้า!! พี่แกจะมีทำไมเยอะแยะเนอะ ไม่เข้าใจ) และจะอาศัยในบ้านหลังเดียวกัน บ้านจะไม่ค่อยมีความสำคัญเท่าไร เค้าจะไม่ค่อยรักษาความสะอาด เพราะทุกคนต้องออกไปทำงาน จนกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็เย็นแล้ว บางครอบครัวมีสมาชิกมากถึง 30 - 40 คนเลยนะคะ

ช่วงนี้เป็นช่วงว่างๆ ไม่ค่อยมีงานในไร่ ผู้หญิงหลายคนนั่งปักผ้าไว้ใช้ ถ้าได้เยอะก็เอาไปขายมีพ่อค้ามารับซื้อถึงหมู่บ้านเลย พี่สาวคนนี้แกบอกมา นั่งฟังเพลงจากโทรศัพท์มือถือด้วย ขอบอกๆ

หลังจากนั้นเราก็เดินทางต่อไปยัง หมู่บ้านกะเหรี่ยงคนยาว กับ กะเหรี่ยงหูยาว บ้านในสอย คนที่หมู่บ้านนี้อพยพมาจากประเทศพม่า ในช่วงที่มีสงครามตามแนวตะเข็บชายแดนคะ ที่หมู่บ้านแห่งนี้จะอาศัยอยู่รวมกันทั้งกะเหรี่ยงคอยาว และ กะเหรี่ยงหูยาว มีโรงเรียนที่ทางศูนย์อพยพฯสร้างให้ มีโบสถ์ด้วยเพราะบางครอบครัวเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ เด็กสาวรุ่นใหม่ไม่ใส่ห่วงที่คอแล้ว เหตุผลเพราะหนัก และไม่สวย แต่จะใส่หากเป็นวันที่สำคัญต้องใส่ชุดประจำเผ่า สำหรับเปรี้ยวเราว่าน่าเสียดาย วัฒนธรรมที่ปู่ยาย ตายายสร้างมาสูญหายเพราะความคิดของคนเมืองเผยแพร่เข้าไป เหตุผลอีกอย่างอาจเพราะต้องการความยอมรับ คนเมืองดูถูกว่าเค้าเป็นคนป่า บ้านนอก ล้าหลัง แต่หลงลืมคิดว่าทุกเผ่าพันธ์ก็มีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป ต่อไปคงไม่มีอีกแล้ววิถีชีวิตแบบนี้สำหรับเปรี้ยวแล้ว อยากให้วิถีชีวิตแบบดั้งเดิมคงอยู่ ไม่ใช่เพราะอยากให้พวกเค้าอยู่แบบล้าหลัง แต่เพราะอาจให้วิถีชีวิตดั้งเดิมเหลืออยู่ ไม่ว่าใครมาจากที่ไหนก็อย่าได้ลืมสิ่งที่เป็นรากเหง้าในตัวเรา มันก็อาจมีเหตุผลหลายอย่างที่ปัญญาอันน้อยนิดของเปรี้ยวอาจไม่เข้าใจ หรือเข้าใจผิดไป ก็ขออย่าได้ว่ากัน

เรนาต้า เพื่อนเปรี้ยวเองคะ เจอกันที่อินเดียคุยถูกคอกันดีเลยมาเที่ยวด้วยกันเป็นครั้งแรก ที่ซึ้้งใจสุดๆ คือเรนาต้าบินมาครั้งนี้เพื่อมาเที่ยวกับเรา เราวางแพลนกับล่วงหน้าตั้ง 6 เดือนกว่าจะได้มาเที่ยวด้วยกันในทริปนี้

สุดท้ายเราเดินทางต่อมายังที่หมายที่เราจะค้างคืนที่หมู่บ้านมูเซอดำ หรือ Lahu พวกเราเดินทางมาที่หมู่บ้านนี้ ค่อนข้างนานใช้เวลาเดินทางเกือบ 2 ชั่วโมง พวกเรามาถึงที่นี่ประมาณ 5 โมงเย็น บ้านที่เราจะพัก เจ้าของบ้าน ชื่อ สิริศักดิ์คะ น่ารักมาก อายุประมาณ 9 ขวบ ดูแลพวกเราดีมาก

แมวมูเซอ ล้อเล่นนะคะ

แนะนำเพื่อนกันหน่อย มัทธิว กับ เรนาต้า เจอกันที่อินเดีย ส่วนคาซ่าเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่บาหลี ขอตามมาด้วย แล้วก็เลียวนาสคนถ่ายรูป มองไม่เห็นหน้า หุหุ

ห้องนอนที่พวกเรานอนค้างที่หมู่บ้านมูเซอ

ทานข้าวกับสิริศักดิ์และคุณแม่น้องคะ อาหารเย็นของเรา ปรุงโดยพี่วิรัตน์ คนขับรถที่ดีมากๆและแม่ของสิริศักดิ์ คือว่าชื่อมูเซอของน้องเค้าเรียกยากมาก พวกเรากินข้าวกับไก่ทอด หมูทอด ผัดผัก แล้วก็แกงไก่ อร่อยมาก ขอบอก ก

อิ่มท้องแล้วก็ได้เวลาเข้านอนแล้วจร้า สนุกสุขใจสำหรับทริปนี้ เพื่อนเปรี้ยวก็พูดเหมือนกันว่าเราชอบทริปนี้มาก ต้องขอบคุณพี่นกและพี่วิรัตน์มากๆ เลยคะ

ทริปแรกของปี แม่ฮ่องสอน : Mae Hong Son, 2012

2012-04-09T05:27:00.000-07:00

เปรี้ยวนัดเพื่อนไว้ที่เชียงใหม่ หลังจากที่เราร่วมพลกันครบทั้ง 5 คนแล้ว เช้ารุ่งขึ้นพวกเราก็ออกเดินทางไปจังหวัดแม่ฮ่องสอนด้วยรถพัดลม ราคา 120 บาท ใช้เส้นทางผ่านอำเภอปาย เป็นการเดินทางที่ยาวนานนนน ถึง แม่ฮ่องสอนบ่ายแก่ๆ ท่ารถย้ายไปอยู่นอกเมืองเล็กน้อย เปรี้ยวเดินทางกับเพื่อนสาว 3 คน และเพื่อนชายอีก 2 คน โดย เพื่อนสองคนเดินทางมายุโรป เจอกันโดยบังเอิญที่อินเดีย ส่วนเปรี้ยวและเพื่อนอีกสองคนเดินทางจากบาหลีพร้อมกัน เราเจอเก็สต์เฮ้าส์ราคา 300 บาทต่อคืน เจ้าของเป็นคนอังกฤษ ท่าเพี้ยนๆ หุหุ ห้องสะอาดดีใช้ได้ อาหารเย็นก็เป็นผัดซีอิ้ว อร่อยมาก เป็นเพราะหิวหรือเปล่าไม่แน่ใจ หลังจากอาหารเช้า เที่ยง เย็น ในมื้อเดียวเรียบร้อย เราก็เดินหาเอเจนซี่เพื่อเดินทางไปหมู่บ้านชาวเขา อยากให้พี่เค้าช่วยจัดโปรแกรมให้ สุดท้ายเราก็เจอ หุหุ เราลืมชื่อไปนะคะ แต่ไกด์นำเที่ยวของเรา ชื่อ คุณนก และพี่วิรัตน์เป็นคนขับรถ โดยเราจะเดินทางทั้งหมด 5 หมู่บ้าน พัก 1 คืน ที่หมู่บ้านมูเซอดำ หรือ Black Lahu ราคาตกคนละ 3500 บาทต่อคน สุดท้ายเราทุกคนตกลงว่าจะไปทริปนี้ พี่เจ้าของร้านใจดี เลยมีส่วนลดให้เล็กน้อย อิอิ หลังจากนั้นเราเดินเล่นบนถนนคนเดิน ไม่ดึกมากก็เดินกลับที่พัก เพื่อเตรียมตัวสำหรับทริปในวันรุ่งขึ้น

กราบขอพรปีใหม่ : Pura Gunung Kawi Sebatu.

2012-02-16T09:01:00.000-08:00

ปีใหม่แล้ว ขอให้มีความสุขความเจริญทุกคนนะคะ สาธุๆ มารายงานตัวช้ามาก เนื่องจากอยู่ที่นี่ค่อนข้างยุ่ง จริงๆ คือ แอบประหยัดค่าเน็ต หุหุ วันนี้จะมาเล่าเรื่องบาหลีให้ฟังต่อดีกว่าอย่าได้คิดมาก ปีใหม่ที่บาหลีบรรยากาศจะคล้ายกับลอยกระทงของบ้านเรา เสียงประทัดดังเป็นระยะๆ หลงคิดว่าอยู่บ้าน ปีใหม่แล้ว เราก็ไปไหว้พระกันดีกว่า วัดที่เปรี้ยวไปมานี้คือ พูรากูนุงคาวี ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเซอบาตู อยู่ทางตอนเหนือของอูบุดคะ เดินทางประมาณ 30 นาที่จากอูบูดก็ถึง ที่นี่จะมีน้ำมนต์ไหลมาตามปากของบารอง ซึ่งเป็นเสน่ห์อย่างนึงของวัดแห่งนี้เลยคะ

ที่นี่ก็เสียค่าเข้าชมด้วย ด้านหน้าวัดก็จะมีผ้าถุง หรือ โสร่ง ให้บริการ มาถึงก็นุ่งกันเลย ทั้งหญิงและชาย ภายในวัดบาหลีก็เหมือนที่เคยเห็น คือจะแบ่งเป็นชั้นๆ บริเวณด้านในสุดเข้าไปไม่ได้ จะอนุญาติ สำหรับคนบาหลีและคนที่นับถือศาสนาฮินดูเท่านั้นคะ

ในบริเวณชั้นกลางเป็นสระน้ำที่ใช้สำหรับอาบน้ำมนต์ เราเป็นนักท่องเที่ยวลงอาบไม่ได้ แต่เปรี้ยวก็เอาล้างหน้า ล้างมือ ลูบหัวเรียบร้อย แบบว่าไม่มีใครเห็น สาธุๆ ใครที่มาบาหลี ก็ลองมาที่นี่ดูนะคะ วัดเล็กๆ สวย แล้วก็ดูขลังๆ

แปลงผักข้างทาง

ออกจากวัด เปรี้ยวก็เลยไปที่หาด ซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าวัดค้างคาว หรือ Pura Goa Lawah ที่ชายหาดมันออกจะดูสกปรกไปบ้าง เพราะคนบาหลีจะมาทำพิธีกรรมต่างๆ ที่นี่ เช่นลอยอังคารสมาชิกที่เสียชีวิตไปบ้าง อุปกรณ์การเซ่นไหว้ก็จะทำมาจากวัสดุธรรมชาติ แต่มันก็ถูกคลื่นซัดกลับมาเหมือนเดิม แล้วอีกอย่างไม่มีการทำความสะอาดเลย มันเลยมองไม่ค่อยจะสวยเท่าไหร่ เปรี้ยวแวะมากินก๋วยเตี๋ยวคะ ชามละประมาณ 40 บาท ที่บาหลีเรียกว่า Bakso Ayam คะ เส้นก๋วยเตี๋ยว คือ วุ้นเส้นสีฟ้าอ่อน ไม่รู้ทำมาจากอะไร ลูกชิ้นไก่เหนียวมาก แต่ร้านนี้รสชาติดีสุดแล้วเท่าที่เคยลองกินมา มีไข่ต้มอีก 1 ฟอง กับข้าวปั้นเป็นก้อนๆ

บรรยากาศยามเย็นนั่งกินก๋วยเตี๋ยว มองทะเล โห....=)สุขมากๆ ( แต่ขอบอกว่าบ้านเราอร่อยสุดๆ ) ที่กินไปเนี่ยไม่ได้ครึ่งฝีมือพี่ไทย หุหุ

Cremation Ceremony in Ubud, Bali.

2011-09-30T06:47:00.000-07:00

ย้อนเวลาเมื่อช่วงเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ที่อูบุคมีงานที่ถือว่างานใหญ่เลยก็ว่าได้ ชาวบ้านร่วมกันเตรียมงานครั้งนี้นานนับเดือน นั่นคือ งานศพของภริยาท่านเจ้าเมืองอูบูด ( King of Ubud ) ซึ่งท่านเสียชีวิตราวเดือนมีนาคม ปราสาทที่ตั้งอยู่ทางด้านหลังมีความสูง 25 เมตร ซึ่งจะเป็นที่เชิญศพไปตามท้องถนน ซึ่งท่านมีชื่อว่า อากุง เนียง ไร และปราสาทจะทำการเผาท้ายสุด หลังจากที่พิธีการทั้งหมดเสร็จสิ้นลง งานนี้ได้รับความสนใจทั้งชาวต่างชาติและชาวบาหลีที่อาศัยอยู่ที่อูบุดและต่างหมู่บ้านแวะเวียนเข้ามาชมปราสาทอันสวยงาม ชาวบาหลีให้ความสำคัญงานศพเป็นอย่างมาก ซึ่งโดยความเชื่อ ถือว่าเป็นการเริ่มต้นเดินทางครั้งใหญ่ในชีวิต ไปยังโลกที่เรียกว่า อมตะ ที่ทุกคนจะต้องเตรียมพร้อม สำหรับคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ลูก หลาน ก็ต้องตั้งใจกับงานนี้ให้ออกมาดีที่สุด เพื่อผู้ที่เสียชีวิตไปจะได้ไม่มีกังวล

ซึ่งงานนี้ลูกชายของท่าน คือท่านทองโกดา โอกา อาตา อราดานา สุกาวาตี จะเป็นผู้ยืนบนปราสาทเพื่อนำขบวน การเคลื่อนย้ายก็ใช้แรงงานคนประมาณ 100 คนในการแบกทุกๆ 100 เมตรจะต้องเปลี่ยนชุด ท่าทางหนักเอาการเลยทีเดียวงานเริ่มประมาณ 10 โมงเช้า แต่จนกว่าปราสาทมาถึงยังลานพิธีปาไป เกือบ 3 โมงเย็น นอกจากในขบวนจะมีปราสาทแล้วก็ยังมีวัวกระทิง หรือ โลง ที่จะนำศพเคลื่อนย้ายมาวางและทำการเผา ซึ่งจะเป็นพิธีเมื่อขบวนมาถึงยังลานพิธีแล้ว

งานนี้ถือว่าเป็นการให้กำลังใจต่อผู้ที่เสียชีวิตและครอบครัวจะไม่มีการโศกเศร้าเสียใจ ไม่มีน้ำตาให้เห็นเลยคะ หนุ่มๆ กลุ่มใหญ่บรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีพื้นเมือง เช่น กำมะลาน ฆ้อง กลอง ฯลฯ เสียงดัง ดนตรีก็มีจังหวะเร้าใจ งานเริ่มตั้งแต่สายจนกระทั่งเย็นก็ได้เวลาอันสำคัญที่สุด

ขั้นตอนรองสุดท้าย เมื่อมาถึงยังลานพิธี โลงซึ่งเป็นรูปวัวกระทิงจะถูกนำมาตั้งยังลานที่เตรียมไว้ จากนั้นเชิญศพของผู้ที่เสียชีวิต พร้อมทั้งข้าวปลาอาหาร เสื้อผ้านำใส่ไว้ข้างในโลง รอจนได้ฤกษ์ก็ถึงเวลาฌาปณกิจ หลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของญาติและลูกหลานที่จะนำกระดูกไปลอยอังคาร ส่วนปราสาทนั้นก็เผาในวันถัดมา คนบาหลีให้ความสำคัญในทุกขั้นตอนของชีวิต เกือบจะทุกเดือนมีพิธีกรรมที่ต้องทำ นอกเหนือจากการสวดมนต์ต่อหน้าพระเจ้าและบรรพบุรุษในทุกๆ วันแล้ว ส่วนงานนี้ก็ถือว่าเป็นงานที่สำคัญมากๆ เลยทีเดียว

วันหยุดสุดสัปดาห์กับตำรวจอินโดนีเซีย ?

2011-08-27T09:37:00.000-07:00

วันนี้เปรี้ยวมีนัดให้คนมาทำความสะอาดบ้านพักให้ จริงๆ ทำเองก็ได้คะ แต่สัญญาไปแล้วว่าจะให้มาทำ เมื่อทำกิจวัตรและงานเสร็จเรียบร้อย เราก็คิดว่าน่าจะออกไปข้างนอก เพราะไม่อยากมานั่งเฝ้าให้เค้าทำความสะอาด เดี๋ยวเค้าเกร็งทำอะไรไม่ถูก ก่อนออกจากบ้านเอากุญแจไปฝากพี่เจ้าบ้านเสร็จแล้ว

เราเดินทางพร้อมมอเตอร์ไซด์ที่เช่าใช้ (หวังว่าจะมีเงินซื้อมอเตอร์ไซด์เป็นของตัวเองได้ในอีกไม่นาน ) จ่ายเป็นรายเดือน เปรี้ยวออกเดินทางเวลาประมาณบ่ายโมง เดินทางมาทางทิศเหนือของอูบุด ผ่านหมู่บ้านอันดง ( Andong ) ที่นักท่องเที่ยวรู้จักกันดี เพราะเป็นตลาดไม้แกะสลัก ของฝากที่ใหญ่ที่สุดในอูบูด แต่ส่วนใหญ่จะขายราคาส่ง คือต้องซื้อทีละเยอะ มาเรื่อยๆ อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ อีก 5 กม.จะถึงทะเลสาบ คนใส่เสื้อสีเขียวเดินข้ามมาให้เราหยุดมอเตอร์ไซด์ โอแม่เจ้า... ตำรวจอินโดนีเซีย

เปรี้ยวยิ้มหวานทัก ตายล่ะหว่าภาษาอินโดนีเซียยังแย่ แต่หน้าให้ หวังว่าพี่แกคงไม่ถามมาก ยืนยิ้ม ทั้งๆที รู้ดีว่า

1/เป็นเวลานอกราชการของที่นี่แล้ว และวันนี้มันก็วันเสาร์

2/ไม่มีด่านแจ้งบอกว่าจะมีการตรวจ พี่แกแค่จอดรถข้างทาง แล้วโบกให้จอดสังเกตมีทั้ง 4 คน

3/ สุดท้ายเป็นสถานที่ที่ไม่น่าตั้งด่าน เพราะป่าท้ายหมู่บ้าน รอบข้างมีแต่สวนกาแฟ

สาวไทยยืนยิ้ม : Salamat Siang สวัสดีตอนสาย ถึงบ่าย อ่านว่า สะ รา มัด ซี ยาง
พี่แกทักทาย ถามว่าจะไปไหน กินข้าวยัง? อันนี้เข้าใจ ตอบได้

สุดท้ายพี่แกมาชุดใหญ่อินโดฯ ซะยาว ตรงนี้แหละ คือจุดอ่อนฟังไม่รู้เรื่อง ได้แต่ยืนยิ้ม พี่แกรู้แล้วว่าไม่ใช่อินโดฯ หุหุ แบบว่าดูท่าทางเค้าก็ดีนะ ยิ้มตลอด ไม่มีพูดไม่ดี

ยิ้มสู้ แล้วพี่แกก็ถามว่ามาจากไหน ตอบว่ามาจากอูบุด แต่เค้าก็ถามมาเป็นภาษาอังกฤษว่า Where are you from? หุหุ

เราเลยตอบว่าเป็นคนไทย มาเที่ยวอันนี้โกหก อิอิ เช่ารถมอเตอร์ไซด์มาจากอูบุด เข้าทางพี่แกแล้ว ถามถึงใบเสร็จเช่ารถ เราไม่มีเพราะอากุงเป็นเพื่อน เราก็ไม่เคยขอ( แต่อันนี้เราไม่พูด ) แกล้งดูเอกสารมอเตอร์ไซด์ต่อ

ถามต่อว่ามีใบขับขี่สากลไม๊ อันนี้แหละจบเห่ ไม่มีคะ( จริงๆ เรายังไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำไป จะมีได้ยังไงก็เพิ่งขี่มอเตอร์ไซด์ที่อินโดฯ ) เราตอบตามจริงไม่มีโกหกแต่โกหกว่ามีใบขับขี่ของไทย หุหุ เพราะเราไม่อยากให้เค้ายุ่งเรื่งเอกสาร แล้วดูโน้นดูนี่
เราบอกว่าไม่มี อ้างนิดหนึ่งว่าไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าต้องใช้ แกล้งพูดไปงั้นแหละเรื่องจริง คือมันต้องใช้คะ
แล้วพี่แกก็โชว์ใบเสร็จว่าชาวต่างชาติต้องมีใบขับขี่สากล แล้วยิ้ม ถ้าไม่มีปรับ มอเตอร์ไซด์ 250000 RP. รถยนต์ 1000000 Rp.

แต่ถ้าเราจะจ่ายเงินตอนนี้เลยเค้าก็บอกว่าไม่มีปัญหา ภาษาอังกฤษ No problem ภาษาอินโดนีเซีย Tidak Apa Apa ฮ่าฮ่า

พี่แกเปิดทางมา เราสนองตอบขอจ่าย 50000 RP. แต่พี่แกมองไปข้างหลัง บอกในๆ ว่าไม่พอเพราะมี สี่คน แล้วเค้าก็ขอมาที่ 100000 Rp. หรือประมาณ 100000/8500=11.7 ดอลล่าร์ แต่เป็นเงินไทยก็หารด้วย 270 เป็นเงิน 384.60 บาท สมองเริ่มทำงานดี น่าโมโห ก่อนหน้าทำงานช้าเหลือเกิน มั่วๆ เนียนๆ ไป นะ ผ่านไปนานล่ะ

สรุปคือจ่าย รอบข้าง เหลือเราคนเดียว บรรยากาศไม่น่าอยู่นาน ก่อนหน้ามีรถมอเตอร์ไซด์ฝรั่งกะสาวอินโดฯ ผ่านไปแล้ว แล้วก็รถยนต์หนึ่งคัน เค้าไปแล้ว
แล้วเราก็ถามว่า เราจ่ายแล้ว ข้างหน้ามีตำรวจอีกป่าว? ถ้างั้นจะได้กลับอูบูด พูดแบบทีเล่นทีจริงๆ เรื่องจริงไม่กลับหรอก

พี่แกตอบมาว่า ไม่มีแล้ว แต่ถ้าเจออีกก็บอกให้โทรมาตรงนี้ แล้วเค้าก็บอกว่าให้พิเศษแล้ว special อันนี้เข้าใจแล้ว อารมณ์ดี ( ช่ายสิ ได้เงินแล้วนิ ) เราก็ตอบด้วยอารมณ์ดี ว่า Terima kasih ขอบคุณ ยิ้มแล้วก็บอกลา

"ออกจากบ้านมีเงิน 170000 Rp. จ่ายตำรวจไป 100000 Rp. เหลือเงิน 70000 Rp. ประมาณ 259 บาท สรุป หมดตูด อิอิ "

อินโดนีเซีย ประเทศคอลัมชั่น อันดับต้นๆ เงินเดือนที่ได้ อาจน้อยมากๆ แต่ถ้าทุกคนยอมจ่ายคล้ายเราก็หมดปัญหาแค่วันนี้ แต่ปัญหามันเรื้อรังเพราะมันกลายเป็นสิ่งที่ต้องทำ อนาคตแก้ยาก ประเทศไทยถามว่าเรื่องนี้มีไม๊ ไม่ต่างกัน แต่ไม่มีใครพูด รู้กันอยู่ จึงได้เป็นเหมือนทุกวันนี้ คือ แก้ยาก เรามองทุกอย่างอย่างเข้าใจว่ามันมีผลพ่วง และช่องโหว่ที่เอื้ออำนวยให้ ประกอบกับเราเองก็มีส่วนในความผิดที่ไม่มีใบขับขี่
สรุป วันนี้เสียเงินไป เพื่อสนับสนุนรัฐบาลอินโดนีเซีย เล็กๆ น้อยๆ เพื่อปากท้องของตำรวจชั้นผู้น้อยที่นี่ 5555555

เทศกาลว่านานาชาติที่หาดซานัว : Bali Kite Festival 2011.

2011-07-30T20:08:00.000-07:00

วันเสาร์แวะไปดูแข่งว่าวที่หาดซานัวคะ งานเริ่มเวลา 10 โมงเช้า ครึกครื้นไปด้วยคนบาหลีมากันหลายทีม เปรี้ยวก็มาเชียร์ทีมอูบุด เราอยู่ที่นี่ก็ต้องเชียร์ทีมนี้ ว่าวใหญ่มากเรียกว่าต้องขนกันด้วยรถบรรทุกขนาดเล็กกันเลย

เริ่มต้นการแข่งขัน ทุกคนในทีมก็ช่วยกันอย่างเต็มที่ เพื่อให้ว่าวลอยอยู่บนท้องฟ้าได้อย่างสวยงาม เพื่อชนะใจกรรมการ ลมแรงได้ใจ เปรี้ยวเห็นว่าวของทีมหนึ่งหักกลางอากาศเลย ทีมนึงสมาชิกก็มากกว่า 20 คนเลย

ทีมนี้ทีมอูบุดคะ เชือกว่าวแข็งแรงมากกลุ่มแรกนำว่าวล่อนไปในอากาศได้ กลุ่มกลางก็ช่วยดึงเพื่อให้เพื่อนบังคับว่าวได้ง่ายขึ้น เล่นว่ากลุ่มนี้เหนื่อยเลยเลยต้องใช้ความแข็งแรง

กลุ่มหลังคอยให้กำลังใจและสาเชือกด้วยรอกมือคะ เรียกว่างานนี้ดีมากเลย สอนให้รู้จักการทำงานเป็นทีมและไม่ใครเอาเปรียบใคร มันเป็นการสอนคนรุ่นใหม่ไปในตัว เทศกาลนี้มีทุกปีคะที่หาดซานัวบนเกาะบาหลี

งดแบกเป้ชั่วคราว :)

2011-07-10T07:15:00.000-07:00

มาอัพบล็อกแล้วจ้า ตอนนี้อยู่ที่บาหลีคะ มาได้สักพักแล้ว อยู่กรุงเทพฯไม่ไหว เพราะทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด เปรี้ยวตั้งใจมาบาหลีตั้งแต่แรก พอกลับกรุงเทพฯ ก็ยังคิดถึง แรกๆ ก็ทุลักทุเล ตอนนี้เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว เลยเริ่มอัพบล็อกอีกครั้งคะ

ช่วงนี้ที่อูบุคช่วงนี้ก็ดูคึกคักเพราะมีนักท่องเที่ยวมากขึ้น อากาศคล้ายหน้าหนาวบ้านเรา มีฝนบ้างเล็กน้อย ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวของเกาะเลยก็ว่าได้ เปรี้ยวติดต่อกับเพื่อนชาวอินโดนีเซียก่อนมา และบางคนที่เป็นชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่นานแล้วช่วยหางานให้ อากุงช่วยหาบ้านเช่าให้ในราคาที่พอดี แต่ก็ไม่ถูกเท่าไหร่ อิอิ เจ้าของบ้านใจดีและก็เป็นญาติกับอากุง เปรี้ยวเลยโชคดี ได้บ้านหลังมุม ขนาดคล้ายบังกะโลสไตล์บาหลีหลังเล็กๆ กับประตูโบราณมากๆ คราวหน้าจะเอารูปมาฝากนะคะ อาณาเขตภายในก็ประกอบด้วยบ้านเจ้าของบ้านครอบครัวอากุง โอการ์ เจ้าของ รวมแปดชีวิต ส่วนบังกะโลหลังที่สองอาสาสมัครชาวฮอลแลนด์เช่าอยู่ ถัดมาก็เปรี้ยว ส่วนอีกหลังยังว่าง อาณาเขตบ้านก็ไม่กว้างเท่าไร แต่ก็อยู่กันอย่างเงียบสงบ ตรงกลางบ้านเป็นศาลาของครอบครัวเวลามีงาน ส่วนอีกด้านเป็นวัด คนบาหลีเรียก Family Temple ใช้สวดมนต์เช้าตรู่และตอนเย็น และเป็นที่กราบไหว้บรรพบุรุษและเทพเจ้าคะ

ชีวิตในอูบุคของเปรี้ยวก็แบบเรียบง่าย เริ่มปรับตัวได้และเริ่มเรียนภาษาอินโดนีเซียด้วยตัวเองเพื่อการสื่อสารที่ดีมากขึ้น กว่าจะตัดสินใจมาได้ก็นานหลายเดือน หวังไว้ในใจลึกๆ ว่าเราทำได้ วันนี้มาอัพบล็อกแค่สั้นๆ แล้วคราวหน้าจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะ

อธิบาย : Balinese guide at Goa Gajah( Elephant Cave ) Bali, Indonesia.

2011-04-16T08:56:00.000-07:00

สาวน้อยจากเกาะซุมบา, อินโดนีเซีย : The girl from Sumba Island Indonesia.

2011-04-16T02:33:00.003-07:00

เขาคิชฌกูฏ จ.จันทบุรี : Khao Khitchakut, Chanthaburi.

2011-02-22T23:33:00.000-08:00

ทริปนี้เป็นบังเอิญมากๆ เพราะพี่ที่รู้จักชวนแบบกะทันหัน เปรี้ยวเดินทางกับเพื่อนรุ่นพี่รวม 13 คนคะ เดินทางออกจากรุงเทพฯ 4 ทุ่ม ตอนแรกก็สงสัยว่าเค้าไปทำอะไรกันเวลานี้น๊า เปรี้ยวเดินทางถึงเขาคิชฌกูฏประมาณตี 1 ครึ่ง โอแม่เจ้าคนมากันเยอะเลย เปรี้ยวเพิ่งจะมาทราบทีหลังว่าที่เปรี้ยวไปนั่นน่ะคนน้อยแล้วนะเนี่ย โอโห...ไม่น่าเชื่อ
เขาคิชฌกูฏ หรือ อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ เป็นที่นิยมของคนไทยในการเดินทางมานมัสการรอยพระบาท และรอยพระบาทนี้ก็ประดิษฐานอยู่บนยอดเขา ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 1000 เมตร โดยจะเปิดให้นมัสการตั้งแต่วันที่ 4 ก.พ.-4 เม.ย. ของทุกปีคะ

การเดินทางก่อนขึ้นเขา ก็จะมีจุดให้ไหว้พระก่อนทั้งหมด 9 จุด แต่เปรี้ยวก็ไหว้ไม่ครบนะคะ หุหุ..สมองเริ่มทำงานช้า ง่วงนอน อิอิ เปรี้ยวก็เดินถ่ายรูปเรื่อยไป รอพี่ๆ ที่ไปด้วยกัน

จากนั้นเราก็เดินมาที่ท่ารถเพื่อเดินทางขึ้นเขา โดยเสียค่าเดินทางไป-กลับ 200 บ. รถที่ให้บริการเป็นรถ 4WD มีให้บริการตลอด 24 ชม.คะ การเดินทางน่ากลัวเหมือนกันแต่เราก็ต้องมีศรัทธา เราต้องไม่กลัว หุหุ..

จากนั้นเริ่มเดินคะ จากจุดพักรถด้านบนจนถึงรอยพระบาทก็ประมาณ 1.2 กม.ได้ เปรี้ยวไม่ได้ถ่ายรูปเพราะเหนื่อยหุหุ เลยมีแต่รูปตอนขาลง เปรี้ยวเดินจนถึงยอดใช้เวลา 1 ชม.กับอีกนิดหน่อย อิอิ เปรี้ยวเดินถึงบริเวณที่จะนมัสการรอยพระบาทข้างบนประมาณตี 4 ครึ่งคะ

หลวงพ่อกำลังนำสวดมนต์ คนเยอะมาก เปรี้ยวงี้แทบจะเข้าไปไม่ถึงรอยพระบาทคนเยอะมาก โดนเบียดกระเด็นออกมาเลย หุหุ จากนั้นพอไหว้พระฟังเทศน์จากหลวงพ่อแล้ว เปรี้ยวก็เริ่มเดินลงคะ เปรี้ยวเดินลงมาก็เกือบตี 5 แล้ว เออ..ลืมบอกไปว่า พี่ที่ไปด้วยกันค้าบอกเปรี้ยวว่า สามารถอธิษฐานขอได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น ( อิอิ..เปรี้ยวงี้ต้องรีบตัดสินใจเลยว่าจะอธิษฐานอะไรดี แบบว่าอยากได้หลายอย่าง อิอิ ..ล้อเล่นนะคะ)

อันนี้เป็นตอนขาลงคะ ระยะทางก็มีเป็นบันไดบ้าง สะพานบ้าง ทางขุรขระบ้างก็มี เดินได้สบายๆ ไม่ต้องรีบ เปรี้ยวเห็น รุ่นคุณตา คุณยายเค้าก็เดินกันคะ เรียกว่ามีทุกวัย พี่ที่เดินทางไปด้วยกันบอกว่าดีกว่าแต่ก่อนเยอะมาก แต่เปรี้ยวงี้ตอนขากลับขาแทบจะหมดแรง ..อิอิ

หมอกลงจัดคะ ตอนขาลงทางเดินเริ่มลื่น เพราะน้ำค้างตกลงมาทางเดินเปียกชื้น ต้องค่อยระวังไม่ให้ลื่นล้ม ลืมบอกอีกเรื่องเค้าก็มีไม้เท้าให้บริการนะคะ สามารถยืมได้นะจุดเริ่มเดินข้างล่าง ค่าบริการก็แล้วแต่จิตศรัทธาคะ

เปรี้ยวมาถึงข้างล่างก็ประมาณ 6 โมงเช้าคะ มองข้าวต้มรองท้องได้ก็ตรงไปที่รถคะ นอนรอพี่ๆ ที่เค้ายังมาไม่ถึง ครั้งแรกในชีวิตเลยที่มาเมืองจันทฯ และเดินไปไหว้พระ พร้อมนมัสการรอยพระบาทตอนกลางคืนเลยนะเนี่ย อิอิ

แอบเม้านท์อีกเรื่อง ตอนขากลับลงมาคนเยอะ บางคนก็แซงคิวไปขึ้นรถเฉยเลยทั้งๆ ที่คนอื่นก็รอเหมือนกัน แถมยังเบียดเสียดกันไม่สนใจใครมาก่อนมาหลัง บางคนนะทั้งๆ เห็นว่าเค้าอุ้มเด็กนะ ก็ไม่สนใจเลยแย่งหน้าตาเฉย แย่มากเลยคะ เห็นแล้วเปรี้ยวงี้ปลงเลยทำไมมันต้องแย่งกันขนาดนั้น..ไม่เข้าใจ เปรี้ยวยืนรอจนคนไม่เยอะ รถมาติดๆ กันหลายคัน ก็ค่อยเดินทางลงมาแบบว่าไม่ชอบแย่งกะใคร และนี้ก็เป็นอีกเหตุผลนึงที่เปรี้ยวไม่ชอบไปที่ๆ คนเยอะๆ อิอิ เม้าท์นิดหน่อยอย่างว่ากันนะคะ เป็นไงบ้างคะทริปนี้ของเปรี้ยว

ปีใหม่กับการเริ่มต้นแบบใหม่ที่ต้องไม่เหมือนเดิม

2011-02-09T05:28:00.000-08:00

แล้วปีนี้ก็มาถึง อิอิ หมายถึงว่าถึงเวลาที่จะต้องหางานทำ โอ..แม่เจ้า เราจะทำงานอะไรดีน๊า???? ที่กรุงเทพฯ ห่างหายจากการทำงานไปหลายปี ช่วงเวลาที่ผ่านมาก็ทำโน่นนิดนี่หน่อย เพื่อให้ได้เงินค่าเดินทาง แต่เปรี้ยวรู้อยู่ตลอดเวลาว่าทุกคนต้องทำงาน เพื่ออะไร.. เพื่อพิสูจน์ศักยภาพที่เรามี..แบบว่าให้ดูดี หุหุ

ตื่นแต่เช้าเตรียมตัวทำรีซูเม่ เพื่อส่งจ.ม.รัก เออ!!!! ไม่ใช่จ.ม.สมัครงาน หุหุ บรรยายสรรพคุณอย่างดี ส่งไปที่แรก คืนงานที่พิลิปปินส์ หลังจากนั้น 2 วันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โอ..แม่เจ้า 7 โมงเช้า

Hello.. My name is Judy?? โอ๊ะ.. ใครโทรมาตอนนี้นะเนี่ย เสียงภาษาอังกฤษแปลกๆ งง แล้วจูดี้ก็ถามกลับมาว่า " ฉันได้รับอีเมล์จากคุณเรื่องการสมัครงาน ตำแหน่ง .... สะดวกคุยกับฉันรึเปล่าคะ?"

แล้วก็ตอบกลับไปด้วยความงัวเงีย "ได้คะ "

แล้วก็เริ่มต้นคุยกับจูดี้ สุดท้ายจูดี้ถามมาว่า " คุณสามารถเดินทางไปพิลิปินส์ได้ตลอดเวลาเลยใช่ไม๊?? " ตอบกลับไปอีกว่า " จูดี้ทุกอย่างมันเร็วมากเลย ฉันตั้งตัวไม่ทัน ฉันขอเวลาคิดหน่อยได้ไม๊?"
จูดี้ที่อยู่ปลายสายเงียบ....T_T
เค้าก็คงงงว่า อ้าว ยายคนนี้..ตกลงมันจะเอาไงแน่เนี่ย? ไอ้เราก็งงตัวเอง
สุดท้ายบอกไปว่าขอคิดดูก่อน โอ...แม่เจ้า ทำไมเราเป็นคนแบบนี้น๊า เอาล่ะรอดูงานที่กรุงเทพฯ ก่อนถ้าไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที บทสรุปยังอยู่ในสภาพตกงาน ..หุหุ.. เรียบร้อย ตอนบ่ายหันหน้าเข้าพระ^_^ แบบว่าหาที่พึ่งทางใจ หุหุ.. สวดมนต์ ไหว้พระ " สาธุ หลวงพ่อ ขอให้ได้งานทำทีเถิด จะไม่เกี่ยงงานแล้ว"

เริ่มต้นปีใหม่กับเรื่องส่วนตั๊ว ส่วนตัวปีนี้ จากนั้นก็รอโทรศัพท์ต่อไปเริ่มหางานได้ 1 สัปดาห์พอดี จะมีที่ไหนเค้ารับเราบ้างน๊า ..อิอิ เปรี้ยวก็เริ่มปลอบใจตัวเองว่าในเวลาอย่างนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด ที่เราจะต้องคุยกับตัวเอง ที่สุดแล้วตนต้องเป็นที่พึ่งของตน ไม่มีคำว่าสาย หุหุ..สู้ต่อไป..

หนาวที่เมืองน่าน : Cold...Nan Province, North of Thailand.

2011-01-18T23:57:00.000-08:00

เปรี้ยวไปเมืองน่านมาคะ เมืองน่านช่วงนี้อากาศเย็นได้ใจ ใครอยากลองมาแอ่วก็เชิญเลยนะจ้ะ ภาพที่เอามาฝากนี้ถ่ายตอนตี 5 ที่อำเภอเวียงสา จ.น่านคะ

เที่ยวชิว ชิว ที่เมืองกาญฯ _ อุทยานประวัติศาสตร์ปราสาทเมืองสิงห์ : Prasat Meuang Singh Historical Park, Kanchanaburi

2010-12-16T22:36:00.000-08:00

จนกว่าจะมาอัพบล็อกครั้งนี้ได้ อุปสรรคสารพัด สุดจะบรรยาย เปรี้ยวเดินทางไปปราสาทเมืองสิงห์ พร้อมกับที่เดินทางไปเมืองกาญฯ เมื่อเดือนที่แล้ว การเดินทางครั้งนี้ก็เช่ามอเตอร์ไซด์เหมือนเคย ปราสาทเมืองสิงห์ห่างจากตัวเมืองกาญจนบุรี 43 กม.เส้นทางที่ใช้ก็เป็นเส้นทางเดียวกับที่จะไปอำเภอสังขละบุรี มีป้ายบอกเป็นระยะๆ จากนั้นก็ใช้ทางย่อยที่แยกมาจากเส้นทางหลัก ระยะทางประมาณ 9 กม. แต่เปรี้ยวรู้สึกว่าไกลมาก และเปลี่ยวคะ น่ากลัวเหมือนกัน และอีกอย่างคุณลุงที่ให้เช่ารถมอ_ไซด์ดันบอกว่าทางเปลี่ยวมีการชิงทรัพย์กันด้วย เล่นเอาเรากลัวแต่ก็ใจดีสู้เสือมาจนได้ รึว่าเค้าแกล้งพูดให้เรากลัว หุหุ ดีใจที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อิอิ

ปราสาทเมืองสิงห์ เป็นพุทธศาสนสถานในพุทธศาสนา นิกายมหายาน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแควน้อย รูปแบบการก่อสร้างเป็นศิลปะขอม ราวศตวรรษที่ 13 เป็นสนามหญ้าโล่งๆ สวยมาก ตัวปราสาทตั้งอยู่ตรงกลาง วันที่เปรี้ยวไปอากาศครึ้มๆ ไม่มีแสงแดด เดินได้สบายๆ

ตรงกลางปราสาทจะมีรูปปั้น พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หรือ Mahayana Budhist ซึ่งเป็นองค์จำลองนะคะ องค์จริงถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร คะ

ส่วนมุมนี้ของปราสาท ภายในประดิษฐาน นางปรัชญาปารมิตตา หรือ Prajnaparamita เป็นเทพีแห่งความเฉลียดฉลาด ในความเชื่อทางพุทธศาสนานิกายมหายาน แต่เปรี้ยวถ่ายรูปมา แต่มันไม่สวยเลยคะ มันมืดไปหน่อยเลยไม่ได้เอามาให้ดูกัน

ใกล้ๆ กับปราสาทเมืองสิงห์ ก็จะเป็นหลุมฝังศพมนุษย์โบราณสมัยยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่ขุดพบในบริเวณใกล้กับแม่น้ำแควน้อย การเดินทางในบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์ สามารถนำรถมอเตอร์ไซด์เข้ามาได้ โดยจะเสียค่าธรรมเนียมเพิ่มอีก 10 บ.

เอาทริปใกล้ๆ กรุงเทพฯ มาฝากคะ เมืองกาญจนบุรีน่าเที่ยวสมกับที่ใครๆ เค้าพูดกัน มีโอกาสคราวหน้า เดี๋ยวเราจะไปเที่ยวอีกแน่นอน อิอิ

เที่ยวชิว ชิว ที่เมืองกาญฯ : The Bridge of the River Kwai, Kanchanaburi

2010-11-05T08:49:00.001-07:00

เปรี้ยวมีโอกาสไปกาญจนบุรีช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาคะ การเดินทางไปในครั้งนี้ก็นั่งรถไฟไปคะ รถไฟสายธนบุรี - น้ำตก ค่าโดยสารฟรีสำหรับคนไทย ชาวต่างชาติเสีย 100 บ.คะ ( แอบเม้าท์นิดนึง..แต่พนักงานการรถไฟที่สถานีกาญจนบุรี ไม่ค่อยจะสุภาพเท่าไหร่เลย เราก็แค่ถามเวลารถไฟนิดเดียว ทำท่าหงุดหงิด เจอกับตัวเลยรู้สึกไม่ดีเท่าไร ) ผ่านไปเรื่องแอบเม้าท์ อิอิ การเดินทางก็ใช้เวลาไม่นานคะ ประมาณ 3 ชม. เปรี้ยวมาถึงบ่ายแก่ๆ เปรี้ยวเดินจากสถานีรถไฟไปไม่ไกลก็ได้ที่พักที่ แอบเปิ้ล เก้สต์เฮ้าส์ พนักงานน่ารักกันทุกคน ห้องก็สะอาด ราคาไม่แพงคะ พอได้ที่พักแล้ว ก็เดินต่อไปที่สะพานข้ามแม่น้ำแควคะ เปรี้ยวไปเมืองกาญฯ ครั้งนี้ครั้งแรก โดยรวมเปรี้ยวว่าเมืองกาญฯ น่าอยู่ อากาศก็ดี

เห็นป้ายชื่อถนนน่ารักดี เท่าที่ดูก็จะมีถนนไต้หวัน สิงคโปร์ ลาว เวียดนาม มีอีกหลายประเทศ เข้าคอนเซ็ปพี่โน้ต อุดม ไทยแลนด์ โอนรี่ เพราะชื่อถนนแบบนี้ คงไม่มีในประเทศอื่นหรอกมั้งเนอะ

และแล้วเราก็เดินมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำแควคะ สะพานข้ามแม่น้ำแคว เป็นสะพานที่สำคัญของเส้นทางสายมรณะ สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยกองทัพญี่ปุ่น เพื่อสร้างทางรถไฟไปยังประเทศพม่าคะ แรงงานที่ใช้ก็จะเป็นเชลยศึก กว่า 61700 คน และที่เหลือก็เป็นแรงงานกรรมกรอีกจำนวนมาก ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ แต่การสร้างสะพานเต็มไปด้วยความยากลำบาก เชลยศึกและกรรมกรล้มตายเป็นอันมาก และภายหลังสงครามสิ้นสุดรัฐบาลไทยก็ได้ทำการซ่อมแซมสะพาน เพราะได้รับความเสียหายจากสงคราม

ตลาดอัญมณีใกล้ๆ สะพานคะ ของน่าซื้อมากๆ สวยๆ ทั้งน้าน

หัวรถจักรไอน้ำเก่าที่ตั้งไว้ เพื่อให้คนรุ่นหลังชื่นชม เห็นแล้วทำให้อยากย้อนยุคไปนั่งรถไฟรุ่นนี้บ้างจัง

จากสะพานข้ามแม่น้ำแคว เปรี้ยวเดินกลับมาที่ สุสานสงครามกาญจนบุรี ซึ่งเป็นสุสานที่ใหญ่ที่สุดในจำนวนสุสาน 3 แห่งที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดกาญจนบุรี จากการสร้างทางรถไฟสายมรณะ สุสานแห่งนี้ได้รับการออกแบบโดย Collin St. Clair Oakes สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเชลยศึกที่เสียชีวิตในสงครามและทหารจากเครือจักรภพที่เสียชีวิตมากกว่า 5000 คน และชาวฮอล์แลนด์อีกกว่า 1800 คน

อยากที่เค้าว่า สงครามสร้างแต่ความสูญเสีย เห็นแล้วก็น่าสงสารคนที่ต้องมาเสียชีวิตในต่างบ้านต่างเมือง ช่วงนี้เมืองกาญฯ อากาศกำลังดี และไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าไร แต่ไงเปรี้ยวพึ่งจะไป ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน หุหุ....

ปั่นจักรยานที่อินเล ตอนที่ 2 : Inle By Bike 2, Inle Lake

2010-10-28T23:02:00.000-07:00

เปรี้ยวปั่นจักรยาน แวะที่นั้นที่นี่ไปเรื่อยจนเย็น หวังจะเก็บภาพให้มากๆ ก่อนกลับย่างกุ้งในวันถัดไป เพื่อกลับกรุงเทพฯ เห็นนักท่องเที่ยวเริ่มพูดกันว่า พม่าไม่ให้วีซ่าในช่วงใกล้การเลือกตั้ง อันนี้ก็ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า? เปรี้ยวแวะคุยกับคนพม่า แต่เราไม่คุยเรื่องการเมือง หุหุ พูดมากไปเดี๋ยวเดือดร้อน อิอิ ที่อินเลผู้คนก็น่ารักคล้ายกับทุกเมืองที่เราผ่านไป เอาภาพมาฝากหวังว่าคงชอบนะคะ จบทริปพม่าแล้วคะ

ปั่นจักรยานที่อินเล ตอนที่ 1 ; Inle By Bike 1.

2010-10-27T22:54:00.000-07:00

เช้าวันใหม่เราเริ่มต้นด้วยการเพิ่มพลังงานให้กับร่างกาย อิอิ อากาศที่อินเลดีมากและตอนเช้าอากาศเย็นเล็กน้อยแต่ไม่มาก จากนั้นเราก็เดินไปเช่าจักยาน ค่าเช่าวันละ 30 บ.คะ ถูกมาก

คันนี้ไง ที่เป็นยานพาหนะของเรา หุหุ ชอบมาก ไม่เคยปั่นจักรยานเก่าแบบนี้มาก่อน ชอบมากคะ เหมื่อนได้ย้อนยุค อิอิ

เปรี้ยวปั่นจักรยานออกจากเมืองราว 1 กม. เพื่อไปที่วัด Shwe Yaunghwe Kyaung เป็นวัดเก่าแก่ที่บ่งบอกความเป้นฉานได้อย่างชัดเจน

ตัวอาคารสร้างจากไม้ทั้งหมด สวยมากคะ

เราอยู่ที่สักพักฝนก็เริ่มตกปรอยๆ เห็นเณรเล่นกัน หลังจากว่างจากการเรียน เห็นแล้วก็น่ารักดี เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ

ทะเลสาปอินเล ตอนที่ 2 : Inle Lake 2, Myanmar

2010-10-26T11:05:00.000-07:00

ปัจจุบันทะเลสาปอินเลมีประชากรอาศัยอยู่ในบ้านกลางน้ำ รวมถึงเกาะกลางน้ำ และรอบๆ ทะเลสาป คนพื้นเมือง นอกจากชาวอินตาแล้ว ก็ยังมีคนฉาน คนพะโอ คนดะนุ คนพม่า และชนเผ่าเล็ๆ อีก แต่มีจำนวนไม่มาก ที่น่าสนใจ คือ มีการทำสวนกลางน้ำโดยเฉพาะ สวนมะเขือเทศ คะ ไกด์หนุ่มบอกเราว่า มะเขือเทศจากทะเลสาปอินเล เป็นมะเขือเทศที่มีคุณภาพดีชาวบ้านจะนำไปขายที่มัณฑะเลย์เพราะเป็นตลาดรับซื้อที่ใหญ่ที่สุด นอกจากมะเขือเทศก็ยังมีผัก ผลไม้ เช่น ดอกไม้ พืชตระกูลถั่ว แตงโม กระเทียม ฯลฯ ที่สร้างอาชีพให้กับคนที่นี่ จากที่เราลัดเละไปตามมุมต่างๆของทะเลสาป เปรี้ยวชอบมากได้เก็บภาพอย่างจุใจจนกระทั่งเย็น

พี่หม่อง เค้ากำลังเตรียมตัวกับงานใหญ่ที่จะจัดในเดือนต.ค.ของทุกปี เรียกว่า Phaung Daw U Festival มีประมาณ 20 วัน ใครสนใจเชิญได้เลยนะคะ แต่คงจะต้องเป็นปีหน้า เพื่อนเปรี้ยวคนหนึ่งเคยไปเมื่อหลายปีมาแล้ว บอกว่ามีการล่องเรือกลางทะเลสาปสวยมาก เปรี้ยวเองก็เกิดอาการอยากเห็นเหมือนกัน

เราอยู่ในทะเลสาปจนค่ำก็ได้เวลากลับ ทะเลสาปอินเลสวยสมชื่อที่ใครๆ ต่างก็เชียร์ให้เรามา แต่สุดท้ายก็เป็นอย่างคิดจริงๆ

ทะเลสาปอินเล ตอนที่ 1 : Inle Lake 1, Myanmar.

2010-10-24T22:49:00.000-07:00

อินเล( Inle )เป็นเมืองเล็กๆ แต่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวในเรื่องทัศนียภาพความสวยงาม พอมาถึงก็ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมในการเข้าเมือง 5 Usd. โอ..แม่เจ้าพี่หม่อง เค้าเล่นเก็บเงินอย่างนี้เลยรึนี่ วันแรกที่ทะเลสาปอินเล เปรี้ยวเช่าเรือกับเพื่อนกลุ่มเดิมในราคา 15000 k ( ประมาณ 370 บาท ) ปกติราคาประมาณ 12000 k แต่ครั้งนี้ พวกเราตกลงไปเจดีย์อินเต่ง ( Shwe Inn Tain ) ซึ่งต้องจ่ายเพิ่มอีก 3000 k แต่ก็ถือว่าทริปนี้ประหยัดเงินมากๆ หุหุ.. พวกเราเริ่มต้นทิปนี้ประมาณ 8 โมงเช้า ไกด์เดินมารับเราถึงที่พักเลย

ทะเลสาปอินเล มีความยาว 22 กม. ความกว้างประมาณ 11 กม. และสูงจากระดับน้ำทะเล 875 เมตร ทะเลสาปมีทัศนียภาพที่สวยงาม ห้อมล้อมด้วยภูเขา น้ำใสสวยมาก

ที่นี่เป็นท่าเรือที่เรากำลังจะไปนั่งเรือคะ ไกด์หนุ่มของเราบอกเราว่าที่นี่มีหมู่บ้านทั้งหมดประมาณ 17 หมู่บ้าน มีทั้งที่อาศัยในทะเลสาปและรวมไปถึงรอบๆทะเลสาป ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่เป็นคนอินตา ( Intha ) ซึ่งภาษาและวัฒนธรรมก็ใกล้เคียงกับวัฒนธรรมฉาน ซึ่งเปรี้ยวลองหาข้อมูลในหนังสือ ก็พบว่า คนอินตา อพยพจากทางตอนใต้ของพม่า และมาอาศัยอยู่ที่นี่ ราวศวตรรษที่ 18

พอเรานั่งเรือมาได้สักพัก ภาพที่เห็นคือ ชาวประมงที่กำลังหาปลา แต่การหาของคนที่นี่ เค้าก็มีลีลาที่น่าสนใจมากๆ ดูแล้วก็แปลกดี แปลกตรงที่พายเรือแบบใช้เท้านี้แหละค่ะ ที่ทำให้เปรี้ยวชอบมาก เพราะไม่เคยเห็นมาก่อน

พวกเรามาเจดีย์อินเต่ง ( Shwe Inn Tain Monestary ) ทริปนี้สาวพม่าที่เก้สต์เฮ้าส์เป็นคนแนะนำเรามาคะ บอกว่าสวยมาก มีเจดีย์เป็นพันองค์ และเจดีย์แต่ละองค์ก็เก่าแก่ เรียกว่าอายุมากกว่า 100 ปีเลยคะ รวมไปจนถึงตลาดขายสินค้าที่ระลึกที่เยอะมาก เรียกว่าเงินในกระเป๋าแทบจะบินออกจากกระเป๋าไปอย่างรวดเร็ว ของน่าซื้อมากๆ ขอบอก^_^

จากเจดีย์เราก็กลับมาในทะเลสาปอีกครั้ง โดยไกด์หนุ่มบอกว่าโดยรวมๆของการเหมาเรือต่อวัน สิ่งที่เราจะได้เห็นก็จะเป็นวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนท้องถิ่น เรือก็จะแวะตามบ้านต่างๆ อย่างที่เปรี้ยวแวะร้านแรกเป็นร้านขายของที่ระลึก ราคาแพงมาก จับสินค้าอันไหน แม่เจ้า..สาวพม่าก็จะตรงเข้ามา พร้อมบอกราคาเป็นดอลล่าร์เรียบร้อย บอกเลยซื้อไม่ลงซักอย่าง แพง อันนี้ขอผ่าน..ไม่ถูกใจเท่าไรในร้านแรก

ส่วนที่น่าสนใจ ก็มีที่บ้านหลังนึง เค้าทำเครื่องประดับเงินคะ ราคาไม่แพง สวยเป็นงานแฮนด์เมด และอีกอย่างก็ คือ ผ้าทอมือที่เปรี้ยวอดใจไม่ได้ เห็นแล้วต้องซื้อ โดยเฉพาะ ลองจี ( longyis )ในภาษาพม่า บ้านเราเรียกว่าโสร่ง หรือ ผ้าถุงคะ แต่ที่ชอบมาก คือ ถ่ายรูปในทะเลสาปอินเล อันนี้แหละที่น่าสนใจที่สุด เดี๋ยวเปรี้ยวจะเอามาฝากครั้งหน้านะคะ

พินดายาเมืองแสนสงบ : Pindaya, Myanmar.

2010-10-22T22:38:00.000-07:00

เปรี้ยวเดินทางออกจากคาเลาแต่เช้า โดยเปรี้ยวแชร์ค่าเช่ารถกับเพื่อนกลุ่มเดิม เพราะเปรี้ยวเปลี่ยนใจไม่เทร็กกิ้งที่คาเลา พวกเราเช่ารถราคา 50 Usd. พร้อมคนขับ โดยพี่หม่องจะไปส่งเราที่ทะเลสาปอินเล พวกเราเดินทางมาที่หมู่บ้านพินดายา ซึ่งไม่ไกลจากคาเลามากนัก ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 1 ชม.ครึ่ง ( ถ้าเปรี้ยวจำไม่ผิด ) ที่เปรี้ยวมาที่นี่เพราะต้องการมาที่ถ้ำพินดายา ซึ่งได้ยินจากเพื่อนนักท่องเที่ยวมาว่าสวยมาก น่าประทับใจ เลยอยากเห็นกับตาตัวเองบ้าง

ถ้ำพินดายา ( Pindaya Caves ) เป็นถ้ำหินปูน ซ่อนตัวอยู่ในช่องเขา การเดินทางขึ้นไปที่ถ้ำก็สะดวกสบายจะขึ้นลิฟท์ หรือว่าจะเดินขึ้นก็ได้คะ แต่เปรี้ยวเลือกเดินขึ้นไป เพราะไม่ชอบใช้ลิฟท์ และจะต้องเสียค่าธรรมเนียม 3 Usd. และค่ากล้อง 300 k ต้องถอดรองเท้ารวมทั้งถุงเท้าด้วย สามารถฝากไว้กับพี่หม่องได้ โดยค่าฝากก็แล้วแต่จิตศรัทธา ภายในถ้ำพินดายามีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ภายในถ้ำมากกว่า 8000 องค์ และพระพุทธรูปบางองค์มีอายุกว่า 100 ปี ภายในถ้ำมีทางเดินและไฟฟ้าคะเดินสบาย บางแห่งมีน้ำหยดตลอดเวลา พื้นจะลื่นก็ต้องคอยระวัง

พอเปรี้ยวเดินเข้ามาก็ทึ่งมากๆ พระพุทธรูปเยอะมาก สวยมาก สมกับที่เค้าบอกมาว่าต้องมาดู พระพุทธรูปที่ประดิษฐานที่ถ้ำแห่งนี้ ก็มีทั้งคนพม่า และชาวต่างชาติ นำมาถวายกับทางวัด เพื่อนำมาเก็บภายในถ้ำ เปรี้ยวสังเกตดูจะเห็นว่าพระพุทธรูปส่วนใหญ่เป็นปางสมาธิคะ

ที่เมืองพินดายาแห่งนี้ ประชาชนที่อาศัยอยู่ที่นี่ จะเป็นชนกลุ่มน้อย เช่น เผ่า Pa-o, Danu, Palaung, Taung-yo ตั้งแต่มาเปรี้ยวได้ยินเกี่ยวกับคนพม่าเรื่องศาสนา พอมาพม่าจริงๆ ก็ได้คำตอบว่าคนพม่ามีความเสื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้าเลยจริงๆ เปรี้ยวเดินดูวัดได้สักพักก็ได้เวลาที่เราจะแวะตลาดเพื่อเดินทางต่อไปทะเลสาปอินเล แต่ก่อนไปก็แวะซื้อผ้า ที่ถ้ำพินดายานอกจากจะเป็นที่ตั้งของวัดพินดายา ตรงลานจอดรถก็ยังมีร้านขายสินค้าน่าจะมา 10 กว่าร้านได้ เปรี้ยวเห็นแล้วต้องระงับใจเอาไว้เลย แต่อย่างที่บอกว่าทริปนี้เปรี้ยวประหยัดเงินพอสมควร ก็เลยมีเงินช้อปปิ้ง อิอิ

วิวจากหน้าถ้ำพินดายา

ระหว่างที่เรากำลังจะไปตลาด ก็เจอกับกลุ่มคนเลี้ยงช้าง เลยถือโอกาสถ่ายรูปซะเลย

Pindaya Market เรามาที่ตลาด พอมาถึงก็เจอป้าคนนี้ขายขนมอยู่ เปรี้ยวก็เลยถือโอกาสลองชิมดู ขอซื้อแค่ 500 k ประมาณ 20 กว่าบาทนะจะได้ โอ..แม่เจ้า ป้าเค้าให้ขนมมาเกือบ 10 ชิ้น รสชาติอร่อยคล้ายขนมตาลบ้านเรา แต่ไม่รู้ว่าเค้าทำมาจากอะไร รสชาติอร่อย

ในตลาดจะเป็นคล้ายห้องแถวไม้ต่อกันไป แต่จะเป็นบ้านทรงโบราณๆ ดูสวยเข้ากับบรรยากาศเมืองเล็กแห่งนี้เลยคะ ที่เมืองนี้ดูจะเป็นเมืองสงบๆ อยู่ท่ามกลางภูเขา อากาศสบาย ผู้คนมาจากหลายเผ่า แต่ก็สามารถอยู่รวมกันอย่างสงบ เรียกว่าอยู่อย่างพอเพียงเลย

ใกล้จบทริปพม่าของเปรี้ยว หวังว่าที่เอามาฝากคงชอบกันนะคะ