" JuVe" Neyi Takip Ederse...

End of the story...

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sun, 16 Feb 2014 13:30:00 +0000

Bu blog çok güzeldi benim için, çok şey öğrendim okurken başkalarının bloglarını, bazen kendi hayatımdan bir kesiti gördünüz, bazen gündeme bakış açımı.. Güzel arkadaşlıklar, paylaşımlar oldu, yeni bir pencere açıldı benim hayatımda, umarım küçücük bir pencere de ben aralayabilmişimdir birinizde..
Böylece açık kalsın istiyordum aslında, her an istersem yazabilirim nasısa düşüncesiyle..
Ama JuVe'nin hikayesinin bu kısmı bitti..
Hayat bana şunu öğretti, bir bitiş, bir başka şeyin başlangıcı için bir gereklilik..

Şimdiye dek beni takip ettiğiniz için çok teşekkürler..
Yine yolumuzun bir yerlerde kesişeceğini düşünüyorum, o zamana kadar hepiniz hoşçakalın..

Takip etmek isterseniz:http://instagram.com/juvenila/

Sevgiler,
J.

Güne aydın başlayacağımız güzel günlere..

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sat, 08 Sep 2012 07:49:00 +0000

Buraya yazarken çoğu zaman düşünmedim.. İçimden geldiği gibi yazdım.. Son yazılarımda bir çok defa eskisi gibi bir çok yazı yazacağımı, yazılar biriktirdiğimi yazdım...

Aslında bir çok yazacak şeyim var...

Paylaşacak bir çok güzel şey..

Ama yazamıyorum, sizi güldürecek, kendimle alay ettiğim bir yazıyı, şuraya gidin şunu deneyin diye başlayan bir yazıyı, şu filmi seyredin diye öveceğim bir yazıyı..

Neden mi?

Geçen gün bir arkadaşımın paylaştığı gibi "92'li biri bizi kızdıracak bir şey bile söylese, sen reşit oldun mu be?" diye gülüp geçeceğimiz kişilerin şehit haberlerini duyunca,

aylardır içeride tecritte olan aydınlarımızı düşününce, paylaşacağım her şey şımarıkça geliyor ve suçluluk duyuyorum..

Blogumu özlüyorum, yazmayı da..

Cem Yılmaz şöyle bir şey demişti bir gün: "Politikacılar, "biz olmasak konuşacak, espri yapacak konunuz yok" diyorlar, siz her şeyi düzgün yapın, ben kelebeğin çiçeğe konuşundan da gülecek bir şey bulurum, siz merak etmeyin" demişti..

Şu anda en çok okunan haber sayfalarının başında Beren Saat, Kenan Doğulu aşkı olduğunda, twitter'da tt'de emre belözoğlunun doğumgünü kutlandığında ya da şehit haberlerinin ardından her yerde "lay lay loy loy" televizyon programları devam ettiğinde nasıl sinirleniyorsam, burada "hiç bir şey yokmuş gibi yaşayalım ve onları paylaşım, bana dokunmadı nasısa" paylaşımları yapmak da yanlış geliyor.

Güne aydın başlayacağımız güzel günlere..

J.

JuVe Olay Yeri : "The Great Masters"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sat, 09 Jun 2012 08:09:00 +0000

Genç nesilin - ne yazık ki- ismini sadece ninja kaplumbağalardan dolayı bildiği İtalya'nın büyük usta sanatçıları Michelangelo, Leonardo ve Raphael'e ait eserlerin kopyaları, interaktif olarak Tophane-i Amire'de ve Avrupa'da ilk kez İstanbul'da meraklıları ile buluşuyor.

Sergi 1 Haziran'da başlamış, 31 Temmuz'a kadar sürecekmiş.

Eserlerden bahsedilenlerden çoğunun orijinalini gördüm; fakat interaktif oluşu, yeniden görmek, gezi sırasında kalabalıktan yeterince vakit ayıramamak, belki yeni bir bakış açısı ve bilgi elde edebilmek için en kısa zamanda gitmeyi planlıyorum.

Sergiyi annem söylemişti, eserlerin orijinallerinin geleceğini düşünmüş buraya, bahsedilen eserlerin çoğunun yerinden oynamasının pek mümkünü olmadığı gibi, sergi "İtalya'ya bir davet" olarak nitelendirilmiş..

Açıkçası Davud'un heykelinin üzerinde bulunan yıldızlar geçen zamanla yıprandığı için, İtalya'da orijinalinin bulunması gereken yerinde bile sonradan yapılan bir kopyası bulunuyorken, orijinalinin buraya getirilmesi çok mümkün değil kanımca..

Annem,eserlerin orijinal olmadığını duyunca hevesi kaçtı , gitmem dedi,ben sergiye gittikten sonra düşüncelerimi tekrar yazarım; ama orijinallerini gezerken ayıramadığınız vakti ve yakınlığı orada bulamayacağımız için buraya getirilenlerle elde edeceğimizin deneyimin de güzel olacağı kanaatindeyim.

İnteraktif olmasının artılarını eksilerini tartışamayacağım;ama "son yemek" freski ile ilgili bilgileri dokunmatik ekrandan hangi havari kimdir, nedir bilgiler alırken,

aynı zamanda resmin hangi noktalarına baktığınızı, yoğunlaştığınızı gösteren değişik termal kameralar tarafından izlenecekmişiz.. Bunun bize artısı, eksisi nedir, bilemiyorum..

Van Gogh alive'a da gitmediğim için, interaktifin bize ne gibi artısı olacak gidip gördükten sonra anlatırım:)

Sergi ile ilgili ayrıntılı bilgi için http://thegreatmasters-ist.com/ adresinden faydalanabilirsiniz.

Sergi haftanın 7 günü 10:00 ile 19:00 saatleri arasında açık,

Bilet fiyatları; Tam: 17 Öğrenci: 12 TL

Gündem maddeleri oldukça yoğunken, belki bu tarz sergi, film, konser , şu, bu haberleri "sen nerde yaşıyon bacım?" kafası oluşturmuş olabilir.

Geçen gün michaelsikkofield twitter'da bir şey paylaştı ve ben çok doğru buldum,

"Sağıra laf anlatmak, cahile laf anlatmaktan iyidir. Zira sağır anlamak, cahil anlamamak için çırpınır. "

Suya sabuna dokunan yazılarım için, cahile laf anlatacak sabrı bekliyorum; çünkü şu şekilde çok da bir numarası olmayan yazıların ardından , aşağıdaki gibi yorumlar gelebiliyor ve şu an onlar için sabrım yok..

Sevgiler,

Her kurbağa, bir prensesin hikayesinde geçmiyor!

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Wed, 30 May 2012 09:53:00 +0000

malatya kayısı pazarı iyinet 2012 seo yarışması llhtnbşklhyktr

KAYNAYAN SU İÇİNDEKİ KURBAĞA TOPLUMLARI.....

Yukarıda bulunan videoyu belki çoğunuz izlediniz, belki de ilk defa seyrediyorsunuz..
Farkında mısınız, artık çoğu kişi yazmıyor, konuşmuyor, buradaki kurbağalar gibi artık bundan 10-15 sene önce söylense büyük tepki vereceği şeylere, tepki vermiyor..
Takımı için yollara düşenler, özgürlüğü söz konusu olunca susup kalıyor..
Herkes takside, evde, sofrada, akşam sohbetlerinde "balon" tepkiler veriyor, en fazla facebooktan bir şeyler paylaşıyor(uz)..

Çoğu ne giysem, ne sürsem, ne taksam, şu şunun üstünde olmuş mu, saçımın rengi bu mu, kızları tavlamanın yolları, yok takımın şike derdi, transfer oyuncusu peşinde..

Devam devam..

J.

JuVe Olay Yeri: "Intouchables"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sun, 27 May 2012 16:58:00 +0000

Son zamanlarda seyrettiğim, konsantrasyonumun hiç bozulmadığı, "keşke bitmese" diye içimden geçirdiğim, bir çok şeye bakış açımı değiştiren güzel bir film tavsiyesi ile karşınızdayım=)

Konsantrasyonumun hiç bozulmadığı diye söze başladım; çünkü son zamanlarda seyrettiğim filmlere harcadığım zamana acır oldum ve çoğunda uyuduğum için de hiç pişman olmadım desem yeri:D

Film hakkında hiç bir fikrim yoktu seyredene kadar, sadece türkçe çevrilmiş hali "CANDOSTUM" ve"film çok güzel, mutlaka izle, imdb puanı 8,5" tavsiyelerinden başka hiç bir şeyi bilmiyordum..
Imdb puanı benim için her zaman belirleyici olmuyor; çünkü imdb'si 4-5 olan bir filmi de çok beğenebiliyorum, 7-8 olan bir filmden de hiç keyif almadığım oluyor..

Film ilk sahnesinde sizi meraklandırıyor, güldürüyor ve başlayacak olan, "yaşanmış, gerçek bir hikayenin" anlatıldığı filme sizi çekmeyi başarıyor..

Phillipe, geçirdiği kaza sonrası boynundan aşağısı felç kalan, zengin bir adam ve kendisine hayatını sürdürebilmesi için yardımcı olacak bir kişi arıyor, bu yolda bir çok kişi arasından Driss'i seçiyor ya da bir bakmışsınız ki Driss kendisini bir şekilde seçtiriyor.
Kültür anlamında Phillip'e çok uzak olan; ama bir o kadar da kendine güveni olan Driss, Phillip'in hayatını her geçen gün değiştirmeye başlıyor.

Bir anda sahip olmadığı olanaklarla tanışan Driss, sonsuz kaynağa sahip olsa da hayatının tadını çıkaramayan Phillip'e geri kalan hayatının anlamlanması için var gücü çalışıyor, aslında çalışmak denemez, Driss içinde yaşamak için ne varsa, Phillip'e bunu sunuyor.
Bu kısmı aslında çok önemliydi, bir çoğumuz herhangi bir özrü olan kişilere karşı nasıl davranacağımızı bilemiyoruz, onları üzebileceğimizi düşünüyoruz, aslında bu filmde de gördüğüm kadarı ile en doğrusu bir insana asla özürlerinden dolayı duygusal özrü varmış gibi ayrıcalık tanımamak olmalı..

Bu iki arkadaşın patron-çalışan ilişkisi Driss sayesinde en başından beri hiç bir zaman bu şekilde yansımıyor ve belki de Phillip'in en hoşuna giden de bu! Ona gerektiğinde karşı gelen, fikirlerini söyleyen, ona bulunduğu noktadan farklı bir bakış açısı ve hayat kazandıran Driss ile tüm hayatı değişiyor..

İşler sadece Phillipe için değişmiyor.. Soyut resimden anlamayan, klasik müzik ile ancak reklamlarda duyduğu kadarı ile tanışıklığı olan, Opera'daki Almanca konuşan ağaca dakikalarca kahkaha atan Driss (ki burda Lord of the rings serisinde yürüyen ağaçların nesini seyrediyorsunuz diye güldüğüm yakın arkadaşlarım geldi aklıma=) ) bir kat daha hayranlığımı kazandı, önce güldü, eğlendi, beğenmediğini ifade etti; ama sonuna kadar karşısındakini dinledi, anlamaya çalıştı ve sonra kendi zevkleri ile herkesi eğlendirdi..
Hem Phillipe hem Driss birbirlerinden çok farklı olsalar da.. Birbirlerine yepyeni bir yaşam hediye ettiler..

Film bittiğinde bir kaç saniye gerçek Driss ve Phillipe'i gördüğümüz kısım da üstüne bal kaymak oluyor sanırım..

Ben bu filmi puanlayamayacağım..
%100 beğeni garantisi verebiliyorum sanırım..
Beğenmezseniz de JuVe'den olsun bu da..

İyi seyirler..

J.

Fotoğraf kolajı kaynak: www.otekisinema.com

Ram pa pa pam, ram pa pa pam...

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Wed, 16 May 2012 06:30:00 +0000

Bu şarkının orijinal hali ile Rihannadan ilk duyduğumda Floransadaydım, ne zaman duysam, hayatımda ilk gitmek istediğim yurt dışı seyahatim olan İtalya gezisi ( çok yazmak istemiştim, zamanında yazamadım; fakat giderken incelediğim bir blog ile süper bir tatil yaptık.. Gezi programı yapmak isteyenlere rehber olması açısında o blogu ve kendi gezi planımızı anlatmayı düşünüyorum bir ara) geliyor aklıma ve çok mutlu oluyorum. Hani bir kokuyu duyarsınız ve o parfümle bağdaştırdığınız kişi, zaman ne varsa o gelir ya aklınıza.. Benim için, bu şarkı,

İtalya tatilimi hatırlatan parfüm etkisinde.. Ne zaman kafamda küçük bir tatil yapmak istesem bunu dinliyorum..

Neyse konu o değil..

Yukarıda şarkıyı (Man Down) dinlediğiniz cover grubu Walk off the earth 'ten bu şarkıyı dinlediğimde, daha bir sevdim, aşık oldum desem yeri..

Klibe dikkat ederseniz, tüm müziği sadece 2 kişinin yaptığını görürsünüz bu klipte; ama diğer şarkılarda başkaları da var=)

Beğendiyseniz eğer ya da daha önceden biliyordu iseniz, Walk off the earth Türkiye'de bir konser verecek, gitmek isterseniz diye söyliyeyim dedim.. Biletler 45liradan başlıyor, 25 Haziran, Küçükçiftlikpark..

Pull the triggaaa, pull the trigaa , pull the triigaa buum!

Hayat tesadüfleri sever!

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sun, 13 May 2012 17:28:00 +0000

Blogları incelemeye yeni başlamıştım, blogları düzenli bir gazeteyi okur gibi, niteliklerine göre ayırmaya, tutkunu olmaya yeni başlamıştım.. Eskiden beri yazmayı severdim ve o zaman da yazmaya başlayacağımı; ama nereden başlayacağımı , ne yazacağımı kestirememiştim..
Sonra yazmaya başladım, başladığım zamanlardan sonra da, sık sık sevdiğim bloggerlardan bahsettim blogumda,
birbirimizi seven bloggerlar, birbirimizi göremediğimiz zamanlarda halimizi hatrımızı sorduk.. Eskisi gibi yazmıyoruz, bırakmak da istemiyoruz, kapatmak da.. Ama yazmaya vakit ayıramıyoruz..
Kendi açımdan, bütün gün yazmaya çalıştığım bir işim var.. Hiç bırakmamacasına yazmak istesem de planlarım içinde öyle olmuyor..
Eskisi kadar çok yazamıyorum, okuyamıyorum, bu beni mutsuz ediyor..

Salıncaktaikikisi, ilk takip ettiğim bloggerlardan biri.. Blogunda şu an 3797 takipçisi var, ben yanlış hatırlamıyorsam 600. takipçisi olarak kayıtlara geçmiştim:) o zamandan bu yana 3 sene geçti..
Aradan yazılar geçti, okullar geçti, işler geçti, evlendim, o Amerikadan geldi, kedileri kaldı, burda işe başladı..
Aslına bakarsanız ikimizde bize dair şeylerden ziyade, ilgilendiğimiz şeyleri yazıyoruz; ama hayatlarımızın içine böyle giriyoruz.. Bilmem belki de bayan olduğumuzdan!

Aralık ayının başlarıydı, bir bileklik almıştı ve bununla ilgili bir yazı yazmıştı. Bilekliğe bayıldım, Bursa'ya gider gitmez, tam da söylediği kuyumcudan kendime sevgilimin ve benim isimlerimizin başharfini taşıyan bir bileklik alacağım dedim..
Aradan aylar geçti, iş için bu haftasonu Bursadaydım.. Saat 3 e kadar çalıştım, sonra sevgilim, arkadaşım ve ben Çınar'a gittik.. 600 yıllık çınarın altında, enfes çilek ve erik keyfine vardık.. Dedim kalkın, Faruk kuyumcusunu bulacağız..
Sevgilim derbi için stres yapıp, ben kendim takılim derken, biz arkadaşımla Faruk kuyumcusunun peşine düştük, kolay olmadı bulmak, hatta onu bulmaya çalışırken, bilekliğin çok benzerini bir başka yerde gördüm; ama kolye şeklinde olanı varmış, bilekliği aramadıkları yer kalmadığı halde bulamadılar.. Faruk'u sorduğumuz 4. kişi bize tarif etti ve bulduk...

Ben altın, kuyum seven biri değilimdir.. Alyansım bile spor giyindiğim için beyazdır.. Ama bu bileklik beni fethettiği için, koşa koşa kuyumcu Faruk arandı.. Faruk Bey o kadar güzel şeylere sahip ki içinde ve o kadar kibar karşılıyor ki sizi.. Esnaf gibi değil, sizi evinde ağırlayan bir evsahibi inceliğinde, o güzel şeylere uzun uzun bakıyorsunuz.. Bakar bakmaz da kendi istediğim bilekliği buldum..
"Banu Hanım'ın blogunda okudum, onu çok severim, takip ederim, İstanbul'dan geliyorum, sizden bu bilekliği almak, koleksiyonunuza bakmak için aralıktan beri sabırsızlıkla bekledim" dedim.. Faruk Bey "saolsun" dedi ve bir bir bütün güzel tasarımları sıraladı önümüze.. En güzel eserlerini gösteren bir sanatkar zarifliğinde; ama asla "satıcı baskınlığında" değil..
Bilekliğin boyunun kısaltılması ve isim yazılması süreçleri için beklerken, vitrindekilere teker teker bakmaya devam ederken, kapıdan salıncaktaikikişinin sahibesi Banu girdi..

Tesadüflere çok inanmam=) Her şeyin bir sebebi vardır, bunu üzerinden çokça zaman geçtikten sonra anlarız bazen.. Banu öyle hissetmiş midir bilmem; ama uzun zamandır görmediğim bir arkadaşıma rastlaşmış gibi karşıladık birbirimizi, kısacık; ama içten bir sohbet oldu aramızda..

Sık sık yazmaya başlamak için güzel bir işaret oldu benim için, hemen eve gidip yazmak istedim, sanırım o da öyle istemiş ki yazmış=)

Yine görüşmek üzere Banu ve sık sık buluşmak dileğiyle takipçilerim!

J.

Gözlerini kapat, kendine bir dakika izin ver!

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Wed, 14 Mar 2012 11:08:00 +0000

Aşağıda kasetin üstüne tıklayın, en sevdiğiniz kişiyi düşünün, kendinize 1 dakika izin verin..

JuVe Olay Yeri: "Bayan-sal mezular vol.1"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Wed, 15 Feb 2012 13:59:00 +0000

Yazının ismi bayan-sal mevzular; çünkü bayanları ilgilendiren, erkekleri bayan mevzular bunlar=)
Tam anlamıyla bir erkek mevzusu da sayılmaz aslında, okuyan okusun okumayan okumasın aman! Ben baştan uyarımı yapıyorum, yazıma geçiyorum..

Bir kozmetik kullanıcısı olarak, alacağınız şey her ne olursa olsun önce sample denen, deneme boylarını istemek gerekiyor; çünkü hipoalerjenik yani alerji yapmayan özelliğe de sahip olsa, içeriğindeki herhangi bir maddeye siz alerji sahibi olabilirsiniz, bu sebebe bile gerek yok, her ürün herkese uygun olmuyor, rengi tutmuyor, dokusunu beğenmiyorsunuz, bu oldukça yüksek fiyata satılan bir parfüm de olabiliyor ki, o an karar vermek oldukça güç olabiliyor.. Hele hele ruj, rimel gibi hijyen açısından denenmesi mümkün olmayan ürünlerde çoğu zaman sadece elimizde deneyip, rengine karar verip bir çok kez pişman olup, kullanılmayan ürün birikimine sebep olabiliyoruz. Hijyenik bir şey olduğundan al bu kullanmadıklarımı sen kullanmak istersen durumu da pek olamıyor, değerlendirmesi güç bir durum!
Gidip de ürünü satan kişiye "bana bunun numunesini verir misiniz" dediğinizde ise pis bir sırıtışla "maaleseef elimizde yok" cevabının altında "pis beleşşçiii" ifadesinin yattığını hissediyorsunuz. Bu aslında pis beleşçi bakışlılar, beleşçilik yapıp, bizim kullanmamız gerekenleri kullanıyorlar, dolayısı ile durum böyle olunca firmalar da numune dağıtımını azaltıyor..

İşte bu gibi "denemeden almayın" bilinci için çok güzel bir sistem ortaya çıktı.
Bir kaç tane deneme boy kozmetik ürün dağıtımı yapan "kutu" üyeliği var, bu yerlere üye oluyorsunuz, aylık olarak ayağınıza kadar bir çok markanın deneme ve tam boy ürünleri geliyor.

Bunlardan biri "Lila kutu".. Kozmetolog ve haber sunucusu "Ayşenur Yazıcı" ürünlerle ilgili bilgiler, kozmetik üzerine püf noktaları ve markalarla sohbetler gerçekleştirerek kullanıcıları bilgilendiriyor.Lila kutu'nun aylık abonelik ücreti 19 lira.. Şimdiye kadar kutuda bulunan bir kaç marka; Activar, Aisha,Clarins,Bvlgari, Calvin Klein, L'occitane, Kerastase,Inglot,Cosmed, Murad,Olay,Pastel,Flormar,Priori, Rare blossom..

Örnek yorumlar için "lila kutu" yu googlelayarak bir çok güzellik konusunda yazı yazan blog sahibesinin ayrıntılı yorumlarına ulaşabilirsiniz.

Bir diğeri Vanilya Club..Vanilya Club'ın üyeliği 35 lira, fiyat olarak biraz yüksek, şimdiye dek çıkan markalardan bir kaçı, L'occitane, Allesandro, Bonacure, PureBeauty, Nuxe, Lierac, Jane Iredale,Vichy..Aynı googlelama işlemini vanilya için de yaparak yorumları görebilirsiniz.

Bunun dışında bir kaç tane daha deneme boyu kozmetik ürün aboneliği yapan site var; fakat ben pek beğenmedim açıkçası ..

İşin güzel tarafı şu; ben şahsen internetten kozmetik alışverişini güvenli bulmuyorum (işin mutfağında bulunan biri olarak) ; fakat burda direkt olarak ürün sahipleri ya da distribütörleri ürünlerini satışa çıkarıyor.(yani güvenilir, ürünler sahte değil) Bu şekilde ürünleri deneme ve beğendikten sonra güvenilir şekilde internet üzerinden alabilme şansını yakalıyorsunuz.

Bir çok bayan için bilgilendirici bir yazı olduğunu düşünüyorum..

Umarım memnun kalırsınız..

Sevgiler..

Meet with Zihni=)

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Tue, 14 Feb 2012 13:00:00 +0000

Sizi biri ile tanıştıracağım. "Contagion" yazısından sonra içler kararmıştır.
Yok la yok (ehehehe Behzat Ç forever) , depresyona girmedim. ama ilk tüyodan da anlaşılacağı üzere, Behzat Ç. fanatiğiyim.

Twitter'dayım çoğu zaman; ama iş münasebeti ile aklıma çok süper bir şey gelse de hemen paylaşamıyorum.. ama takip etmek istersen oralardayım..

Ve twitterda takip etmeyi en sevdiğim şahıslardan biri ile sizi tanıştırmak için sabırsızlanıyordum..

Tanıştırıyim, bu Zihni! Bu fotoğrafını da şöyle paylaşmıştı:

-"Remember, remember the 5th of November." miyaV for Vendetta-

Ki esprili ve zeki tutumu beni kendisine her geçen gün daha çok bağladı ki, zaman zaman doğuşing yaptı şu şekilde:

Ve sevgilisi ile dertlerini yazdı, yazıyor, özellikle martın yaklaştığı şu günlerde=)

Bu da Zihniyi Facebookta takip etmek istersiniz diye.. https://www.facebook.com/KediZihni

‎>^.^<

JuVe Olay Yeri : "Contagion"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Mon, 13 Feb 2012 19:13:00 +0000

Uzun bir aradan sonra yazı yaz, ona da film incelemesi ile başla, filmde ruh karartıcı bir biçimde bulaşıcı hastalıklarla ilgili olsun..

Bu filmi ilk çıktığından beri seyretmek istedim, biraz mesleki meraktan kaynaklanıyor sanırım. Bir kaç yerde yorumlarına bakayım, insanlar nasıl karşılamış bu filmi diye göz atayım dedim, genellikle beğenilmediğini, "I am legend" gibi filmlerle karşılaştırıldığını gördüm.
Önce filmin konusundan bahsedeyim, film bir virüsün hızla yayılması ile başlıyor, tanımlanamayan, hızla yapısını değiştiren virüs üzerinde araştırmalar sürerken,virüs ölüm ve bulaşıcılık oranı artarak yayılmaya devam ediyor. Dünya sağlık örgütü eli kolu bağlanmış durumda, aşı bulmaya çalışıyor. Bu sırada karantina durumuna geçilmeye ve iyileştirici ilaçlar araştırılıyor. (Genel durumdan bahsediyorum, özelde de bir çok şey anlatılıyor; ama bu filmden ziyade belgesel tadında)
Filmde,
Her şeyin farkında olan bir blogger (Jude Law) bağımsız olarak insanları bilgilendirmeye çalışırken, sosyal medyanın gücü ile insanları nasıl yönlendirdiğini görüyoruz. - Bu noktada hayatımızı ele geçiren blog, sözlük,
twitter, fb gibi mecralardan elde ettiğimiz bilgilerin doğruluğunu, güvenirliğini, perde arkasını sorguluyor insan ister istemez-
Karısını ve oğlunu bir anda bu salgında kaybeden bir babanın (Matt Damon) kızını nasıl koruduğunu görüyoruz..
Bütün hayatını bilime adamış insanları görüyoruz.. Ölümün pençesinde, sorumluluklarını düşünen (hala bunlardan var mı hayatta yaaa?) insanları (Kate Winslet) görüyoruz..
Bir ilacın sadece iyi geldiği duyumu ile sıraya girip beklerken, yeterince olmadığını duyunca ya da kontamine (virüs bulaşmamış) yemek için beklerken, sıza sıra gelip bittiğinde insanların nasıl o "medeni" halinden çıkıp, iç güdüleri ile yeri, göğü indirdiğini görüyoruz..

Seyredenler nasıl olup da bu filmi bir film olarak değerlendirebilmiş anlamış değilim, contagion her an başımıza gelebilecek, tarihte çeşitli salgınlarda binlerce insan nasıl öldüyse olabilecek bir salgın hikayesi.
Daha 1,5 yıl önce domuz gribi vakası yaşadık, grip çıktı, hemen aşısı çıktı. Aşı hakkında sizi yönlendiremem; sadece kendi fikrimi söyleyecek olursam, bir aşının bulunuşu, etkinliği, insanlar üzerinde uygulanması için onay alması uzun bir süreç.

Bir salgının ortaya çıkışı ile bir zombi filmini karşılaştırıyorsanız, gerçekte olabilecek bir şey fantastik buluyorsunuz demektir.
Sert bir yazı olsun istemedim aslında, sizi hastalık hastası da etmek istemem.
Sadece en iyi ihtimaller üzerine kurulu olan bu filmi, bir salgın sürecinde neler olur diye politik,bilimsel bir çok açıdan fikir edinmeniz için izlemenizi isterim.
Ordaki gibi bir bilim insanı yetişmesi için bile ilham verir belki size, belki de ilaç firmaları için bir hastalığın ne demek olduğu hakkında fikir edinirsiniz..

evet..
Başladık=)

J.

Uzun bir aradan sonra.. Merhaba!

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Mon, 06 Feb 2012 15:39:00 +0000

Naber okuyucular=) Uzun zamandır yazmak istiyorum aslında, kendi kendime içimden bir söz vermiştim, olumsuz hiç bir şey yazmayacam artık burda diye, fakat dünya döndükçe olumsuzluklar hiç bitmiyor, neyse ki coca cola reklamında ki gibi her olumsuz giden şeyin ardından paylaşılan bilmem kaç bin gülücüklü video var be okuyucu=)
Her gün kalkıyorum, her gün ve herhaftasonu için planlar yapıyorum, sonra eve gelince ne mi yapıyorum? Uyuma, bazı blogları okuma, film-dizi seyrederken uyumaa.. Bu böyle bir sirkülasyon..
Eeeah dedim, yeter.. Yine kendi içimden 250 kişi olunca takipçi yazmaya başlıcam dedim, ( kendi kendime uyduruk bişiler) gördüğünüz gibi mitozla 256ya ulaştınız ve ben ancak başlıyorum yazmaya=)
En takip ettiklerimi takip edin diye burdayım yine, hiç biriniz okumasa bile kendime anılar kalsın diye burdayım yine!

Aslında blog yazanlar benim takip ettiklerim bir azaldı, bir yazmamaya başladı.. Üzüldüm baya..
Sonra güzellik endüstirisi ile ilgili sorumlu kişi olduğumdan, bu konularla ilgili bir şeyler paylaşıp bu işin arka mutfağı ile ilgili bir şeyler söylemek istedim. Ama sonra bunları bu blogda paylaşmayıp, erkek okuyucularıma eziyet olmasın diye, yeni bir blogda paylaşmaya karar verdim.
Böyle bugün bunu giydim, şöyle pahalı ruj aldım paylaşımları beklemeyin o blogtan, sadece bir şeylere karar verirken nelere dikkat etmeniz gerektiğini anlatan bir blog olacak..

Burada yine, bizbize, benim güldüğüm,sinirlendiğim, takip ettiğim, okduğum,izlediğim, sizinle paylaşmak istediğim şeyler yer alacak..

Evet, uzun bir aradan sonra..

Ben geldim!

Kadıköy merkezli bir film,bir kitap ve bir çok hayat..

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Thu, 12 May 2011 17:56:00 +0000

Ben Anadolu yakası'nda doğdum, üsküdar'da fıstıkağacında geçti çocukluğum, sonra acıbadem'e taşındık.. Fıstıkağacında yaşadığım zamanlarda 80'lerin sonunda 90'ların başında bir küçücük çocuktum daha..Mahalle çocuğuydum, akşamüstü olsun diye bekleyen, kapıda oyun oynarken annelerin şimdi ki gibi endişelenmediği mahallenin ve zamanın çocuğuydum... Ataride oynadığımız pacman'le saatler geçirebilen, tetris çıktığında büyülenen, tek kanallı dönemden, dım çıkı dıp dup dıbıdıpdıp diye özel televizyona geçildiği dönemin çocuğuydum.. Yan komşunun korktuğum sarhoş kocası nejdet amca, atlı arabalı manav onlik, bakkal turgut, yılların orşesi, can yücel'li kuzguncuk... Seksek oynamak, ip atlamak, bir bardak su içmek için aşağıdan yukarıya "anneaaa" diye bağırmak, kilimleri toplayıp evcilik oynamak, rahime teyzenin bahçesindeki ağaçların yapraklarını toplayıp, içine kum koyup dolma yapmak, fethipaşa'da şimdiki gibi göbeğini aça aça piknik yapmak yerine, çayını,böreğini alarak, efendi gibi piknik yapıp, dolana dolana eve gelmek.. Bunlar sıcak mı geldi size? İçinizi mi ısıttı, işte dizüstü edebiyat'ın tek okuduğum kitabı Onur Gökşen'in "Bizim de Renkli Televizyonumuz Vardı" da tüm bunların çok daha fazlası var.. Onur Gökşen'de aynı zamanı benden biraz daha büyük olarak geçiriyor; ama anlatımındaki tat, benim yaşıma da yakın ve çok şükür ki sonuna da yetişsem bu zamanları yakalayabildim..

80'lerde Kadıköy'de mahallede, mahalle samimiyetiyle büyüyen, parça parça, hayatını, kardeşini, komşusunu, gidişlerini, dönüşlerini anlatıyor Onur Gökşen kitapta.. Daha önce kendisinin blogunu okumamıştım, yeni çıkan kitaplara bakıyordum, dizüstü edebiyata bir antipatim olduğu için hiç bakmamayı düşündüm; ama kitabın adı dikkatimi çekti, daha okuduğum 1-2 sayfada "tamam" dedim, bunu okumalıyım.. İyi ki yazmışsın Onur Gökşen! Eline Sağlık!...

Sonra büyüdüm... Acıbadem' taşındım, Haydarpaşa'yı kazandım... Bütün ilk gençliği, ergenliğim,büyüklüğüm ve hala hayatım Kadıköy'de geçti, geçiyor.. İlk kendi ayaklarımın üzerinde durabildiğim yer Kadıköy.. Hala sokaklarında gezerken tat aldığım yer Kadıköy.. Anılarımı biriktirdiğim yer Kadıköy.. Üniversite, sevgilim, arkadaşlarım.. Hepsi.. Kadıköy..
Kadıköy bu kadar çok anlam içeriyorsa size, bir film tavsiye edeceğim.. "Kaybedenler Klübü"..

Eskiden bir radyo programı yapıyormuş 2 arkadaş, biri 6:45 yayınlarının sahibi, diğerinin de şu anda müzik dükkanı var.. Keyfe keder sundukları programı ister donla oturarak yapıyorlarmış, ister içki içerek, dinleyiciye istedikleri gibi hitap ederek... Aslında filmden önce, bir yazı okudum, olduğu gibi radyo onunla, bununla yatan kadınların bulunduğu bir yermiş gibi ifade edilmiş gibi bir yazıydı, gerçekte bir radyo programı ne gibi bir filme konu olabilir ki diye düşündüm.. İyi ki gitmişim dedim sonra... Kadıköy'e ait ne varsa yüzümü gülümsetti, karakterlerin doğal olarak doğal oluşu yüzümü gülümsetti, Ahu Türkpençe yüzümü gülümsetti..
Bir radyo programının birileri için ne anlama gelebileceğini görmek yüzümü gülümsetti.. Sonra gelip diyalogların kelimesi kelimesine ekşi sözlükte olması biraz yüreğimi burkmadı değil;ama olsun .. Eleştirileri eliyorum bu seferlik.. Kadıköy'e gönül borcum bu..

Film tanıtımı biraz geç oldu;ama pek yazasım yoktu.. Birikenler yavaş yavaş gelecek..

Ayın 15nde Taksim'de olmayı planlıyorum..
Biliyorum, çoğunuzda orada olacaksınız..
Olmalıyız..

Sevgiler,
J.

İnterneti toptan kesin de kurtulalım..

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Tue, 03 May 2011 19:37:00 +0000

Önce sebepsiz yere bloglarımız kapatıldı, sonra kapatılma kararı kalktı; ama bir "R" harfi yüzünden bir türlü bloglarımız açılamadı..
Şimdi artık hiç yazamayalım diye 22 Ağustos'tan itibaren toptan temizlik yapılıyor. "haydar","nefes","porno","sarışın","itiraf" gibi kelimelerin aranması yasak, bu kelimelerin kullanıldığı herhangi bir yazı yazarsanız, size erişim yok.. DNS ayarları ile oynarsanız, polis kapıda..
1-13 yaş arası bir kişi varsa ailenizde facebook,twitter gibi sitelere giriş tamamen yasak.. Yani siz terbiye veremiyorsunuz, denetleyemiyorsunuz, sizin yerinize devlet nereye girip, girmeyeceğinizi ayarlıyor, endişelenmeyin..
Yani ben arkadaşımın müzik grubunda olan "porno" isimli şarkıdan bile bahsedemeyeceğim size, ya da çok sevdiğim liseli arkadaşımın bir hikayesini anlatamayacağım..
Haydar Dümen dava açacağını bildirmiş..
Canım ülkem daha ne kadar karanlığa boğulacak bilmiyorum.. Bilemiyorum..
Çoğu internet sitesinde bahsedildiği gibi, Türkiye'de internetin ölüm tarihi :22 ağustos 2011 ..

J.

JuVe Olay Yeri: '' Shameless "

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Tue, 29 Mar 2011 18:21:00 +0000

Aslına bakarsanız bu blogların kapatılması olayı kalkana kadar herhangi bir şey yazmayı düşünmüyordum; fakat zaman içerisinde olan "şunu da bloga yazayım" refleksi sönmediği gibi, artık "nereye kadar J?" durumuna geldiğimden, okuyabilenlere paylaşımlarımı ulaştırayım artık kararına vardım.

Oldukça uzun bir aradan sonra güzel bir dizi haberi ile dönmek güzel olacak benim için..
Uzun zamandır yeni bir dizi arayışı içerisindeydim, house gibi tutku ile seyredebileceğim.. House tüm hızıyla devam ediyor, hala ağzımı açık bırakmayı başarabiliyor;ama işte.. yeni bir şey..
"six feet under" gibi, "nip/tuck" gibi.. Hayata dair iz bırakan bir dizi olsa seyretsem diyordum..

İşte tam bu sırada, gecenin bir körü sevgilim çalışırken, ben de onun arkasına yaslanmış elimde kumanda zaplarken 5-10 dk. rastgele bir bölümünü seyrederken vurdu beni Shameless..

Aradan seyredebileceğiniz bir kaç dakikada nasıl sevebilirsiniz ki bir diziyi? Ben ısınamam mesela, karakterleri sevmem, bir bağ kurmam gerek.. İşte bu dizideki karakterler sizi dakikasında içine alıyor, o kadar gerçek ki

sanki onları senelerdir tanıyormuşuz gibi hissettiriyor.

Dizi gerçekte İngiliz yapımı imiş ve senelerdir oldukça fanatik bir kitleyle yayındaymış. Bu versiyon içeriğine dokunulmadan amerikan versiyonu yapılmış. İngiltere versiyonunun oldukça iyi olduğunu söyleyenler var; ben seyretmedim; ama genel olarak kendilerini soğuk bulduğumdan ve bu versiyonunu çok sevdiğimden seyretme gereksinimi hissetmedim açıkçası..

Ve evet.. Dizideki karakterlerden ve hikayelerinden bahsedeyim biraz..

Gallagher ailesinin hayatlarını anlatıyor hikaye, anne 6 kardeşi terk edip gitmiş ve abla Fiona 5 kardeşi yetiştirme işlevini üstlenmiştir. Baba Frank, tam bir alkolik olmasının yanı sıra, üç kağıtçının önde gidenidir.

Kardeşlerden en küçüğü zenci bebek Liam',zeki yaramaz Carl, duygusal Debbie, askeri okula giden ve bir müslümanlar ilişkisi olan gay Ian, zeka seviyesi oldukça yüksek Lip.. Meteliğe kurşun atıyorlar, pislik içindeler; ama hayattan zevk alıyorlar. Bunu dizinin her anında hissediyorsunuz. Bulundukları durumu sorgulamıyorlar, bir çıkış yolu buluyorlar ve "nefes" alıyorlar.. Eğlenmeyi, dostluğu biliyorlar.. Birbirlerine karşı son derece dürüstler.. Hep birbirlerini koruyorlar. Esprileri, anlatımı o kadar hayattan ki, bu samimiyet sizi sarıp sarmalıyor.

Tabii sadece aileden meydana gelmiyor hikaye, yan komşuları olan çift en yakın dostları.. Fiona'nın hayatına "daaaaan" diye giren erkek arkadaşı Steve, onların hem yanında hem değil.. Fiona güven konusunda haklı olarak hep bir basamak geride duruyor; ama bu duygusu onu hayattan geri bırakmıyor..

Ne desem , ne kadar anlatsam boş.. Şuna inanın 15 dk. sonra diğer bölümler için yanıp tutuşuyor olacaksınız; üzgünüm, ilk sezon 12 bölüm ve şu an ne yazık ki sezon arası verildi..

Son olarak, paspasın üstünde yazan notla yazımı bitiriyor ve iyi seyirler diliyorum :

"Fuck the dog, beware of the kids"

Kapatıldık!

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Thu, 03 Mar 2011 19:04:00 +0000

Blogu şu anda okuyor olmanız ya da yazıyor olmam(ız) gerçekleri değiştirmiyor..
Engellendik.. Hem de yok yere..
Kaç kişiye ulaştığımızın önemi yok, kendimiz için bile yazıyor olabiliriz, ilerisi için anılarımızı saklıyor olabiliriz, keyfimiz bizim, bu yerde bizim ne istersek yapabiliriz..
Bana göre basit bir spor kanalı olayı değil.. Evet belki komplo teorisicisiyim.. Kısa zaman içinde olanları hatırlayın lütfen..
Velevki spor kanalı için olsun, evet spor kanalı haklıdır; ama cezası bütün blog yazarlarının olmamalıdır.
Bu bir tv kanalı yanlış yaptı diye, tüm televizyon kanallarını kapatmakla aynı kefededir.
Bloguma legal yollardan girilmeye çalışıldığı takdirde "bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir" ibaresi ile karşılaşılmaktadır, tarafıma herhangi bir karar ulaşmamıştır..

genellikle iyi okumalar, iyi eğlenceler, sevgiler, J. diye bitiririm yazımı..
olmadı "görüşürüz" dedim..
ama artık hanginizle,ne kadar görüşebiliriz bilmiyorum...

J.

JuVe anonsu:

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Mon, 21 Feb 2011 09:04:00 +0000

Efendim, blogun şurasıyla burasıyla oynamaktan dolayı geçici biçimsizlikler var, kusura bakmayın; ama geniş ekran arka planı seç olmadı, normal seç, olmadı aralık düzelt.. içime fenalık geldi, silip atacaktım o olcaktı.. en sonunda rahat takıl boşver j, rahat rahat gönlüne göre yap, acelen mi var, sanki iş mi bu dedim.

Esra Pozan'dan bahsetmiştim size bir kaç kere, kendisi fotoğraf sanatçısı olup, mükemmel fotoğraflara imza atıyor, "ilk nefes" ve "mutluluk" adını verdiği fotoğraf serileri ile, bir gösteri, sunum gerçekleştirecek yarın akşam.
ayrıntıları şöyle paylaşayım size, hemen kopyalayıp yapıştırıyorum...

"Doğum ve Düğün fotoğrafçılığı gösteri ve söyleşisi

Esra Pozan 22 Şubat Salı akşamı PhotoWorld Fotoğraf Merkezi'nin konuğu olacak. Esra Pozan’ın doğum fotoğraflarından oluşan “İlk Nefes” ve düğün fotoğraflarından oluşan “Mutluluk adlı fotoğraf gösterileri, düğün ve doğum fotoğrafçılığı konusunda yapacağı söyleşiye tüm fotoğrafseverler davetlidir.

Not: Salı etkinliklerimiz ücretsizdir.

Tarih: 22 Şubat 2011 Salı
Saat: 19:30
Yer: PhotoWorld Fotoğraf Merkezi
Adres: Bahariye Caddesi Kuzu Kestane Sokak No: 16 Kadıköy İstanbul
Tel: 0216 418 19 76 - 0216 418 01 74
Web: www.photoworldfotografmerkezi.com"

ayrıntlı facebook linki için tık!

ben orada olacağım, ilginizi çekerse, kaçırmayın diye hemen size de söyleyivereyim dedim:)

J.

JuVe'den küçük notlar..

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Wed, 16 Feb 2011 16:06:00 +0000

Header'ımı değiştirmek istiyorum..

Blogumda paylaşmak için not aldığım şeyleri bir bir yazmak istiyorum..

Hatta temayla biraz oynamak istiyorum..

Photoshop öğrenmek istiyorum biraz..

Bir kitap var elimde, resmen "aylardır" elimde sürünüyor, pis bir huyum var, bir kitabı bitirmeden diğerine geçemiyorum, tuğla kadar bu kitabı (kitabın adı:sürü) bitirmek istiyorum..

Sonra tabii ki diğer kitaplarıma geçmek istiyorum..

Düzenli spor yapabilmek istiyorum..

Bunlar için zamanı daha verimli nasıl kullanırım da, eve gidip yemekten hemen sonra uyumam, bunu öğrenmek istiyorum..

mutlu 30:)

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Tue, 15 Feb 2011 19:32:00 +0000

Çok keyfimiz yoktu aslında, sana küçücük bir süpriz hazırlayabilmiştim bu kadar sıkıntılı zamanlarda..
İlk kutladığımız doğumgünündü, hastalıkların arasında..
Yüzünü güldürmek istedim, seni şaşırtmak..

Sen de çok şaşırdın zaten:)
Bize ait ne varsa, sevdiğin ne varsa onlardan oluşan bir kurabik aldım sana ..
3'lerle başlayan yeni yaşlar var önümüzde, ben daha 2 liklerdeyim, küçük bir goldiyim, bunu biliyorsun:)
Seni çok seviyorum..
J.

Özel teşekkür "mutlu dükkan"

"Siz"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Mon, 07 Feb 2011 19:36:00 +0000

Çok mu eski kafalıyım, "siz" li hitaplar çok mu geride kaldı?
İş yerinde, yeni tanıdığınız ya da eski bir tanıdığınız da olsa belli saygı çerçeveleri aşmamak için "siz" li hitaplar, yavşak internet ortamı sohbetleri yüzünden mi yoksa, egolarını tatmim etmek isteyen kişiler yüzünden mi tarihe gömüldü?
Yemek yapması,sizden yaşça küçük olması, vs. gibi sebepler, sizin onun müdürü olmanız, size karşınızdaki insana "sen" diye hitap edip, emredebilme hakkını vermez!
Hele hele, aptal yerine koyup "2 tane sade, 1 tane orta, 1 tane damla sakızlı kahve.. Anladın di miiee?" diye hitap etmenizi, daha dün girdiğiniz iş yerinde "sana 2 tane mail gönderdim, çıktısını al!" diye emretmeniz haklarını hiç vermez..
Evet, belki eksi kafalıyım, belki sen'li ben'li olmakla, samimiyetin aynı şey olmadığını bildiğimden bu böyle..
Çok sevdiğim, çok samimi olduğum, senelerdir tanıdığım insanlar var "siz" dediğim, bu aramızda soğukluk yaratmadı hiç,
Annemin arkadaşı var, 25 senelik, hiç "sen" demez, hep lafının sonuna da "hanım" ekler.. bu onların yakın arkadaş olmasına, bir sürü sırrı paylaşmasına hiç engel olmadı.. Samimiyette bir engel teşkil etmedi yani..

neyse..
görüşürüs..

J.

"bu araba uçar mı baba?"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sat, 05 Feb 2011 17:15:00 +0000

Bir çocuğun hayal dünyasını ne kadar serbest bırakırsanız, ne kadar yıkmazsanız, ne kadar hoş tutarsanız, o çocuk büyüyünce mutlu olmayı, o içinde öldürmediğiniz çocukluğuyla bulur bence..
Bir büyük çocuğun, küçüklük notu benden size:

"Küçüktüm, babamla arabada giderken, babama sordum : camdan kolumu böööyle uzatsam, bu araba uçar mı baba?
- burda babanın verdiği cevabı okumadan bir sn düşünmenizi istiyorum, siz ne cevap verirdiniz diye...-

baba:"ben de kolumu bu taraftan çıkarırsam uçar!"..."

Sevgiler..
J.

"erkekler ağlamaz"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Fri, 04 Feb 2011 21:31:00 +0000

Hiç haberim yoktu böyle bir çalışmadan, Nilüfer "12 düet" isimli bir albüm çıkarmış, eski şarkılarını rockçılarla yeniden düzenlemiş..

Facebook'ta Şebnem Ferah-Nilüfer yazan video'yu görüp, seyredip, kesin Şebnem Ferah bir çalışma yaptı dememin ardından - bunu klibi seyredince siz de hissedeceksiniz bence;çünkü tamamen Şebnem Ferah klibiymiş de, Nilüfer misafirliğe gelmiş gibi klip- ufak bir araştırmayla , Şebnem Ferah'ın değil de Nilüfer'in böyle bir çalışma yaptığını öğrendim.. Ardından şarkıları dinledim internetten.. Teoman da güzel olmuş, Hayko Cepkin fena değil; fakat diğerleri olmasa da olurmuş gibi geldi..
Derseniz ki kimler var, neler söylemişler; şöyle buyururum ben de size:

Erkekler AğlamazSeslendiren: Nilüfer & Şebnem Ferah
Göreceksin KendiniSeslendiren: Nilüfer & Yüksek Sadakat
Ara Sıra Bazı BazıSeslendiren: Nilüfer & Malt
Sensiz OlmazSeslendiren: Nilüfer & Teoman
Haram GecelerSeslendiren: Nilüfer & Gece Yolcuları
Hey Gidi GünlerSeslendiren: Nilüfer & Ogün Sanlısoy
İntizar
Seslendiren: Nilüfer & Badem
Aşk KitabıSeslendiren: Nilüfer & Hayko Cepkin
Unut GitsinSeslendiren: Nilüfer & Cingi
Uzak Dur AteşimdenSeslendiren: Nilüfer & Rashit
Selam SöyleSeslendiren: Nilüfer & TNK
Kim Arar SeniSeslendiren: Nilüfer & 4X4

Kaynak: esenshop.com

Ve aşağıda tıklayıp seyredeceğiniz üzere, en güzeli Şebnem Ferah-Nilüfer düeti "erkekler ağlamaz" olmuş..

Çok beğendim, dinledikten sonra şunu dedim "ohhh be!"

İyi seyirler..

Garip zamanlar..

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Thu, 03 Feb 2011 19:52:00 +0000

İçim sıkıntılı zaten bu aralar, havada mı yürüyorum, ayaklarım yere basıyor mu anlamıyorum.. Sebebini bir önceki yazımda belirtmiştim, iyi dileklerini belirten, içinden geçiren herekese binbir teşekkür.. Her şey güzel olacak biliyorum..
Her şeyin güzel olmasını dilediğim güne uyandığım sabah , daha yeni işe gelmiş, anneme haber vermişken , annem cart diye dedi, "defne joy foster ölmüş" diye.." Hadi canım! Ne alaka!" buyurdum.. Sanki o ölemez gibi..
Sonra dedim, anne benim derdim bana yeter, dur şimdi.. Dur şimdi, onun üzüntü sırasını başkasına vereyim der gibi, ertelenirmiş gibi..
Ardından "çocuğu var ya.." dedim.. Bunları saliseler içinde sıraladım sanırım..
Sonra birden yaşlanmış gibi hissettim.. 99-2000 seneleri, Dejavu diye programı vardı Yunus Günçe'nin, ikisi çıkardı arada, birbirlerine sataşırlardı.. Öldüğü haberini alınca, aklıma eşi değil, Yunus Günçe geldi.. Ne kadar üzülmüştür, yıkılmıştır dedim..
Saçma sapan şeylere inanamadım sonra, birisinin ölüm haberini verince, "eroindir, haptır,odur budur" diyenlere inanamadım..
Ardından sözlüklerde yazan yüzlerce mesajdaki eleştirelere mana veremedim..
Evet, doğru bulmadığımız bir hayat tarzı ya da anlık kararları, duygusal iniş çıkışları olabilir; ama yerden yere vurduğunuz kişi ölmüş ya! Şimdi saygıyı haketmiyorsa, ne zaman hak ediyor?
"Ölü bulundu", "işte son dakikaları","hayattan elendi" gibi başlıkları yazan, gazetecilik mesleğini ayaklar altına alanlara da diyecek laf bulamıyorum..

Hani dedim ya , Yunus Günçe çok üzülmüştür diye..onların dostluklarını anlamak için, yanlarında bulunup, tanımanıza gerek yoktu, gözlerinden anlardınız bunu, o programları seyredenler, o zaman bu zamana büyüyenler ne demek istediğimi anlamıştır..
Yunus Günçe'nin blogundan Defne'ye bir veda yazısı:

Çok insanla tanıştım. Çoğunu unuttum çoktan. Onlar da beni unutmuştur eminim. Kızmam hiçbirine. Alınmam. Üstüme almam.
Hayat çok hızlı bir tren gibi.
Senin camından baktığın çok hızlı bir tren.
Ne çok şey görürsün o camdan. Ne azını hatırlarsın.
Seninle tanıştığım günü hatırlıyorum ben mesela.
Bilindik, alıştığımız "Tanışmalar"a benzemediğini hatırlıyorum. Bir "Buluşma" gibiydi daha çok. Bir "Kavuşma".
Beni, benim seni sevdiğim kadar sevdiğini gördüğümde çok rahatlamıştım. Çok korkmuştum beni sevmiyorsundur diye.
Dokunurdu öyle olsaydı.
Senin beni seviyor olman lazımdı.
İnsan yaşarken hep bir "Aferin" arar ya, toplar ya bulduklarını. Senin beni sevmen benim "Aferin"imdi.
Neden sevdiğini bimiyorsan gerçektir o.
Başka çaren yoksa eğer, sevmekten başka çaren yoksa gerçektir.
Ben bilmiyordum neden seni sevdiğimi.
"Başka" türlü bir kızdın sen. "I am a virgin, but this is a very old t-shirt" yazan bir tişörtün vardı.
Çok iyi yemek yapardın. Zetinyağlı fasulyeni hatırlıyorum.
Beslemeyi severdin. Misafiri severdin.
Sıkılınca "Sıkıldım.Git biraz." derdin.
Ben de giderdim.
Bazen sen söylemeden anlardım, giderdim.
Ayakkabılarımı giyerken ben, sen bana bakar, gülümserdin.
Parmak uçlarında kalkıp öperdin beni.Uzunum ya ben senden.
Yanağımdan öperdin.
Sırtımı sıvazlardın sonra.
Özleyince "Özledim.Gel artık" derdin.
Ben de gelirdim.
Bazen sen aramadan anlardım, gelirdim.
Ayakkabılarımı çıkartırken ben, sen bana bakar, gülümserdin.
"Hoş geldin" derdin. Derken, konuşmazdın.
"Hoş geldin" bakardın.

Çok yan yana uyuduk. Hiç sevişmedik. Kimseyi de inandıramadık.
Zaten bir müddet sonra inandırmaya da uğraşmadık.
Yan yana uyumaya devam ettik.

Kızardın bana.
"Oğlum sen salaksın.Sen salak mısın? Niye böylesin?" diye azarlardın.
"Peki sen niye böylesin?" dediğimde, susardın.
Ben çok özlerim seni Defne! Çok !
Uyandığımda öldüğünü duyacağımı bilseydim, uyanmazdım.
Bir daha yatsam, uyusam?
Sen dönene kadar uyanmasam?

Ağlamadım ilk duyduğumda, Defne.
Valla...Hiç ağlamadım.
Ama bak...
Şimdi ağlıyorum, Defne!
Çok ağlıyorum!

Huzur içinde uyu Defne..

J.

"uzgun yazi"

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sun, 30 Jan 2011 17:11:00 +0000

aslinda cok guleceginiz bir yazi yazacaktim, ilk ucak deneyimimi, oncesini, sonrasini.. Oldukca da egleneceginizi biliyordum aslinda..-ilerde yazarim sanirim gene,kotu gunler uzkata kalinca-
Ama gittigimiz ufak capli aile ziyaretinden, ayni gun geri donmek zorunda kaldik..
Abim kaptan, eski okurlarim bilir, italya'da bir kaza gecirmis, sesi cok kotuydu telefonda.. carsamba ya da persembe geri gelecek, simdi hastanede.. eliniz, kolunuz bagi oturmak, caninizdan bir parcanin sizden cok uzakta cektigi korku ve aciyi paylas-a-mamak cok kotu:(
Iyi dileklerinizin hepsi onunla olsun lutfen.. seni cok seviyorum canim buyakcim..

J.

JuVe Olay Yeri: '' TurquaZoo "

noreply@blogger.com (JuVeNiL) — Sun, 23 Jan 2011 15:18:00 +0000

Efendim, küçüklüğümde bir sürü akvaryumumuz oldu, abimin sürüsüyle balığı vardı, tın tın gelir, geçer, gezerlerdi. Tüm çocukluğumda kedi,köpek,kuş, balık ne varsa hepsini baktık; ama ben mıncırarak sevemediğim şeylere pek ilgili olmadım sanırım..
Ardından seneler geçti, biyoloji derslerinde balıkların çeşidini, orasını, burasını, evrimini gördükçe, onları gelir geçer bir gözle değil, bilen biri olarak baktıkça daha çok sevdim..
Abim yurt dışında gittiği, balıkların etrafında gezdiği aquaparkların fotoğrafını gördüğümden beri de gezmek isterdim.. Gel zaman git zaman efendim, -iyiden iyiye anane modunda masal anlatıcısı oldum- Bayrampaşa Forum İstanbul AVM'de 17 milyon euro harcanarak yapıldığını bildiğim "aquazoo" açıldı.
Herkes gidiyordu, ilk başta yoğunluk geçsin dedim, bekledim.. Sonra iş, güç, haftasonu kalabalık yerlerde bulunmama tercihim, vs. gibi sebeplerle gidemedim. Geçen hafta akşam 7 sularında "haydi" geldi bize ve gittik.. Biz AVM ile birlikte kapanır diye düşündüğümüzden haydilenmiştik, meğersem 8 de kapanıyormuş.. Bir daha buralara gelemeyiz diye, çıkışa 40-50 dk kalmasına rağmen girmeye karar verdik, çıkışa az kaldığı için bizden öğrenci ücreti aldılar.
Girer girmez, ucunda oyuncak yunus olan mavi bir panonun önünde, yunusa bakarak fotoğrafa bakmamızı istediler, çıkışta bir sürprizimiz olacak dediler.. Bu süprizin photoshop'ta aquazoo'nun üstümüzden köpekbalıklarının geçtiği yerde, yanımızda köpek balığı ile çekilmiş gibi bir fotoğraf olduğunu söyleselerdi , biz de ona göre atraksiyonlu bir poz verir, minnoş bir oyuncak yunusa baktığımızda verdiğimiz koyun gibi poz ile durmazdık..

Gezmeye başladık, tek tek.. Bildiklerimin özelliklerini anlatarak sevgilime..
Bundan önce gezen kişilerin facebook gibi yerlerde fotoğraflarının neden başarısız olduğunu anladım, aslında o zaman da düşünmüştüm bunu; ama biraz daha iyi çıkar diye ummuştum..
Bir kere balıkları rahatsız etmemek için flaş kullanmamak gerek.. Başka bir şey de, biz gittiğimizde kalabalık olmamasına rağmen, fotoğraf çekmek çok zordu;çünkü herkes incelemeye, bakmaya çalışıyor.. Bu sırada fotoğraf çekmek oldukça zor oluyor..

İşte size becerebildiğim kadarıyla yakalayabildiğim karelerden birkaçı..

rım rım rım rım rım rım! rım rım rım rım! - jaws müziğiymiş bu aslında-

-dudak dolgunlaştırıcı kullandım böyle oldu-

Efendime söylim, genel olarak diyebilirim ki gidilir görülür; ama mümkünse sakin saatler seçilmeli, çocuklar mutlaka götürülmeli..
Alışveriş merkezine de ilk gidişimdi, alışverişmerkezi çok güzel olmuş; fakat beni kınasanız da kusura bakmasınlar, yer olmamış.. Hani böyle zamanlar vardır, bayramda, yılbaşında hiç görmediğiniz insanları görürsünüz her zaman gittiğiniz yerlerde, işte o tarz insanların olduğu bir yer.. Derseniz ki, onlar insan değil mi, ben de derim ki, oturduğunuz yerden kalkıp geldiyseniz, alışveriş merkezinin üst katından , alt katındaki mağazının içinde bulunan tanıdığınla bağırışarak iletişim kurmamayı da öğrenin!..

İşte benim turquazoo izlenimlerim..

Sevgiler..