turup

Photos Of Turup Sangroula

2016-12-21T21:20:00.001-08:00

Turup sangroula at Jhapa Nepal

Turup Sangroula at lumbini

Turup Sangroula siddhi pokhari

turup sangroula

2016-06-04T10:05:00.000-07:00

turup sangroula

Turup Sangroula (Photos)

2016-03-09T17:05:00.001-08:00

Turup Sangroula

2016-03-09T16:53:00.001-08:00

web developer in nepal

2015-05-29T06:54:00.000-07:00

केहि मेरा तस्बिरहरु

2013-02-02T14:59:00.000-08:00

2012-07-13T03:41:00.005-07:00

Google Developers

2012-06-18T00:41:00.002-07:00

Anyway, the whole Google tMaps Developer Relations Team will be there, as well as several engineers, product

Google.i/g go is around the corner, and I’m really looking forward to all the great sessions and meeting many of our great developers. ten sessions scheduled scheduled for Google Maps, plus three codeleiabs. OK,now I’m getting nervous thinking about everything that has to be done before then!

managers, and at least one vice president. For those of you who will be there, please introduce yourself, we love meeting Maps developers. If you can’t make it to Google I/O, you can still participate through Google I/Q Extended google.I/O.Extended, and all the sessions will be recorded. OK, now it’s time to get ready!

To help warm us up for Google I/O, on Tuesday, Susannah Raub and Marcelo Camelo from the Google Maps API team in Sydney will join me in the next Google Maps API Office Hours. Susannah is the tech lead for the Google Maps API, and Marcelo is the tech lead for the Place API. The three of us will talk about our upcoming sessions at Google I/O and answer your questions. For more information, check out our Google+.post. Susannah and Marcelo are fun so it should be a great conversation. I look forward to having you there.

Speaking of Office Hours, Yesterday I sat down with Thor Mitchell and Chris Broadfoot for our latest Google Maps API Office Hours, at a Sydney friendly time. Chris and I talked with Thor about his favorite subject, the Google Maps API. We had a wide-ranging conversation about the Google Maps API V3, the coming end of the deprecation period for V2 and general thoughts about the future of Google’s mapping technologies. You can check out the video here:

Thank you

Google glass

2012-06-06T23:55:00.000-07:00

मेरी आमा मैले हजुरलाई खुसी दिन सकिन ( i'm sorry mom )

2012-04-21T03:04:00.000-07:00

भोक लाग्दा नमिठो भए पनि खुवाउथ्यो नि आमा !!
तिर्खाले छत्पतिदा मिठो पानी पिलाउथ्यो नि आमा !!
मलाई सानो चोट लाग्दा पनि तिमीले मलम लगाउथ्यो नि आमा !!
यहाँ जिन्दगी नै घाउ बन्दा पनि मलम छैन नि आमा !!
मेरी आमा धर्ती भन्दा बिशाल, धर्ती भन्दा प्यारो र संसार भरीको महान नारी हुनुहुन्छ !!!!
♥♥ जन्म दिने ए मेरी आमा ♥♥
♥♥ आमा जस्तो कोही छैन संसारमा ♥♥

माया दियो ममता दियो, सहेर दुःख कस्ट संसार देखायो !!!
आसु पिएर आफु अमृत पिलायो मलाई, ताते ताते गर्दै तिमीले हिडन सिकायो !!!

रुवाएर तिमीलाई हास्नु मैले छैन, तिमी जस्तो असल साथी संसार मै छैन !!!
आमा तिमी देवी हौ.......... आमा तिमी..................!!!!!!

नारामा मात्र सीमित महिला हिंसा

2012-04-19T08:40:00.001-07:00

दाइ्जेाको निहुमा श्रीमान र ससुरा सासुले कुटपिट गर्दा बुधबार राती सर्लाहीको वसन्तपुर ४ की एक महिलाको मृत्यु भएको छ । यो घटना यही जेठ २० गते रातीको हो ।
पोथी बासेको राम्रो हुँदैन । हाम्रो समाजको प्रचलित उखान हो । स्वतः सावित हुन्छ । महिला हिंसाले नेपालमा कति सम्म जरो गाडेको छ । परिवर्तिर कितावी कानून
भएको हाम्रो समाजमा रहेको पुरुषवादी चिन्तनका कारण महिला हिंसा दिनप्रतिदिन मौलाउँदै गइरहेको छ । देशका बुद्धिजिवी भनौदाहरुबाटै महिलामाथि हुने अनेकौं प्रकारका हिंसात्मक घटना भइरहेका नारी चेतनाको घरेलु हिंसाको विरुद्धमा जागरुक भएर उठेकै कारण कयौ महिलाले जयन समेत गुमाएका छन् । बोक्सीको आरोपमा दिनुहुँ कयौ महिला कुटपिट, दिशा कोच्याइएको समाचार, पत्रकार उमा सिंहको मृत्यु, पत्रकार टिका विष्टको समाचार लेखेकै कारण हात चिरिएका जस्ता समाचार सेलाएका छैनन । देशको आधाभन्दा बढी जनसंख्या ओगटेको महिलाहरुमाथि हुने यस प्रकारको घटनाले मुलुकमा महिलामाथि हुने हिंसा सम्बन्धी कानूननै छैन भन्न दुई मत नहोला । भएको कानूनमा मात्र छ । व्यवहारिक रुपमा छैन ।
महिला हिंसा कम गर्ने नारा र भाषणा धेरैभन्दा धेरै भए । कार्यान्वयन कतै भएको देखिदैन । सम्पत्तिको नाममा हुने हिंसा भेदभाव र हरेक अवसरबाट वञ्चित गराइनु बौद्धिक शोषण गर्नु सामान्य भइसकेको छ । हाम्रो समाजमा समाजको पुरातनवादी विचारधाराले बच्चा जन्मेदेखि नै विभेद गरिन्छ । छोरालाई काखा छोरीलाई पाखा, शिक्षामा त्यस्तै विभेद छ । शहरी क्षेत्रमा भन्दा ग्रामिण क्षेत्रमा छोरालाई बढी छोरीलाई नेपाली स्कूल पढाइन्छ । त्यसो त विद्यालयका शिक्षकले छात्रालाई गर्ने व्यवहार नै फरक हुन्छ । छात्राको ब्रा तानिदिने सँगै बस्ने ढाड सुम्सिुम्याउने, किितपय ठाउँमा छात्राहरु वलात्कृत भएका समाचार बाहिर आइरहेछ । जागिरे महिलामा पुरुषहरुबाट हुने शोषण कलाकारिताका क्षेत्रमा मोडल र नायिकाका दिनहुँ हुने बलात्कारका घटना महिला अघि बढ्न लागे पनि पुरुषहरुले उसको चरित्रसँग जोडेर कुरा काट्ने शैली, चेलीबेटी बेचविखन, सम्पत्तिको नाम हुने हिंसा, दाइजोको नाममा कुटपिटका घटना त्यसो त मैना सुनुवारको घटनालाई आधार मानेर फिल्म नै बनाइएको छ । समाजिक हिंसा त छदैछ । राजनीतिक हिंसा श्रीमानले दोश्रो विवाह गरेर जेठी श्रीमतीलाई कुटपिट गरेर घरबाट निकालेको घटना, छोरो नपाएको भनेर अपहेलना, सुत्केरी हुँदा राम्रंो हेरचाह गर्नुपर्ने अवस्थामा गाई वस्तु बाध्ने गोठमा लगेर राखिन्छ । धनी केटासँग विवाह गरेर जाँदा दाइजो कम ल्याएको भनेर कुट्ने, जिउँदै आगो लगाउने, घर निकाला गर्ने त्यस्तै सती प्रथा सुदुर पश्चिमको छौपडी प्रथा सेना प्रहरीबाट हुने बलात्कारका घटनाले समग्रमा हेर्दा नेपाली समाजमा महिला भएर जन्मुनै हिंसामा मुसिनु हो भन्न पक्कै दुई मत नहोला ।
आमा दिदि बहिनी हो कति वस्छौं युगको सधै दासी बनेर....। यो धर्ती यो आकाश आधा हिंस्सा हाम्रै हो ....। खोइ त गीत गीतमा मात्रै सीमित छन् । हुनत पूरुषले के सोचेका छन् । महिलाबीना पनि मानव अस्तित्व सम्भव छ ? नागराज बनी आई गोबन बनी डस्ने ती पूरुषलाई एउटा प्रश्न महिला पुरुषहरुको गुडिया मात्र होइन । महिलाको पनि स्वाधीनता छ ।

गुमति सरिता र काठमाडौँ

2012-03-20T22:37:00.001-07:00

हैन मान्छेको मात्र लुगाहुन्थ्यो वा बोट बिरुवाले पनि लुगा लगाउछन् कि क्या हो ! सबै पात पनी खैरा देख्छु ए मत झुकिएछु पो, ए धुलो पो रहेछ ।
मलाई लाग्यो कि फोहोरलाई त फोहोर भन्थे तर फोहोरलाई मोहोर मानी मोहोरको खेती गर्दा रहेछन् अब त खोलाको रङ कस्तो हुन्छ भनि सोध्दा स–साना नानीहरुले कालो पो भने त थालेछन् । हामी ले बूझने भाषामा वर्षा हुँदा खोलाले आकार परिर्वतन गर्छ तर यो कुरा काठमाडौँ मा त्यती सारो लागू हुदैन् यो चित्रले बोल्छ

कक्षा ५ को नेपाली किताबमा पढेको “सानी नदी” का केहि हरफहरु अझै दिमागमा आलै छ
“ सानी नदी र्पवतबाट झर्छिन
हाहार हुहु बन भित्र गछिन्
ढुङ्ग र मुडा बन भित्र पछाछिन् ”
तर यहाँ त
बागमती माछेका घर घर भित्र जान्छीन्
शौचालयमा पुगी गु लिएर आउछिन्
छातिमा फोहोर र ढल लिएर बग्छिन्
बिहान र बेलुका ह्वात्त बढछिन्
ढलको बासना माछेको नाकमा र्छदै बग्छिन्

धेरै छन् काठमाडौंका समस्याहरु त्यसैले यो लेखलाई निष्कर्षमा पुर्याउन मन लागेन जति लेखे पनि जति देखे पनि यो सरकाले काठमाडौंबासीका लागि कुनै पनि हितकारी गर्न सक्दैन । जय ढलमति

अर्धनग्न विज्ञापनले चल्दैन चपली हाइट

2012-03-16T10:41:00.002-07:00

अघिल्लो दिनसम्म टाँसिएका अश्लिल पोस्टहरु बिहानै उठ्दा लुगा लगाइएको दृष्य देख्दा राजधानीबासीहरु अचम्ममा परे । सेक्स थ्रिलर भनेर चर्चामा रहेको नेपाली फिल्म चपली हाइटले फिल्म रिलिज हुनुभन्दा अघिल्लो रात सबै पोस्टहरुमा लुगा लगाईदियो । जसबाट राजधानीबासी छक्क मात्र परेनन्, एउटा ठट्टा गर्ने ठाउँसमेत खुल्यो ।

फिल्म हिट बनाउन हदसम्मकै अश्लिल फोटो सेसन गरी बिज्ञापन गरिएपछि बाटोमा हिड्नसमेत अप्ठ्यारो परिरहेको थियो । हेर्नुहोस् तस्विरमा

यसरी अश्लिल पोस्टरका कारण सडक दुर्घटनाको जोखिम भएको भन्दै ट्राफिक प्रहरीले समेत सार्वजनिक स्थलबाट पोस्टर र होडिङबोड हटाउन निर्देशन दियो । त्यसपछि निर्माणपक्षले पोस्टरका तस्विरलाई कम्प्युटर प्रविधीबाट लुगा लगाईदिई पुन प्रचार गरे । सो फिल्मकी नायिका विनिता बरालले आफ्ना अर्धनग्न तस्विरहरुलाई निर्माता निर्देशकले इच्छा विपरित प्रचारमा ल्याएको आरोप लगाएकि छिन् । कान्तिपुर टेलिभिजनको रजतपट कार्यक्रममा उनले आफुले उक्त तस्विर खिच्दा भित्री वस्त्रहरु लगाएको दावि गरेकि छिन् । आपूm पुरै नग्न नभइ अर्धनग्न रहेको उनले प्रष्ट पारेकी थिइन् ।

सेन्सर बोर्डले वयस्कका लागि मात्रै हेर्नको लागि अनुमति दिएको यो फिल्म शुक्रबार रिलिज भएपछि हलमा पुगेका दर्शकहरुले त्यति सन्तुष्टि भने पाएनन् । प्रचार गरिएको सवै दृष्यहरु सेन्सरबोडले काटिदिएपछि फिल्मको प्रसंगहरु मिलेका छैनन् ।

विज्ञापन र पोस्टरमा देखाइएको जस्तो कुनै पनि दृष्यहरु फिल्ममा समावेश गरिएको छैन । एउटा घरबाट सुरु भएको फिल्म घरमै सिमित भएको छ । न त कुनै उत्तेजक दृष्यहरु नै राखिएको छ न त कुनै कथा नै छ । निर्माता तथा निर्देशकलाई प्रश्न एउटा गहन प्रश्न यो फिल्मले दिन खोजेको मुल सन्देश के हो ? नायि
क विनिता बस्नेतले मिडियामा दिएको अन्तर्वातामा यो फिल्मले बलिउड फिल्म डर्टी पिक्चर जस्तै मनोरञ्जन दिने बताएकी थिएन् । यसमा त्यस्तो मनोरञ्जन दिने खुराक के छ, न त कथा नै मिलेको न त सेक्सको पाटोलाई नै ओकल्न खोजिएको छ ।

हामीजस्ता नेपाली युवाहरुले किन नेपाली फिल्म हेर्दैनन् भन्ने कुरा यसले प्रष्ट पारेको छ । १० लाखको लगानीमा बनेको फिल्ममा १५ देखि १७ लाख सम्म विज्ञापनमा खर्च गरेर २७ लाखको फिल्म बनाएपछि पहिलो दिन त हाउसफुल हुने नै पर्यो नि कि कसो । आफू पनि कस्तो नै होला भनेर न्यायो सिरक छाडेर हिलाम्मे हुँदै लागियो चावहिलतर्फ । राजधानीका विभिन्न कलेजका विद्यार्थीहरु युनिफर्ममै फिल्म हेर्न आएका थिए । त्यो भिड अनि टिकटको समस्या । गेटमा हाउसफुलको बोड लगाएतापनि ब्ल्याकमा पनि टिकट त्यही बेचिरहेका थिए । १५० पर्ने टिकटलाई रु ५०० आँखा चिम्लेर आफूले पनि तिरियो । तर बालुमा पानी खन्याएजस्तै भयो बरु फिल्म सुरु हुनुभन्दा अगाडी युवायुवतिको जमात हेर्न नै मजा आयो त्यो जाबो चपली हाइटभन्दा त । फिल्म सुरुहुनु अघि युवाहरुले कण्डमको ब्यालुन बनाएर हल नै उत्तेजित बनाएको दृश्य फिल्म भन्दा धेरै स्तरीय थियो ।

प्रेमका कुरा मिठा कुरा संसार जित्ने कुरा

2012-02-12T02:11:00.000-08:00

प्रेम के हो मलाई थाहाँ छैन् तर पनि प्रेमको गुनगान गाइ रहेछु ।
गर्दा पनि नहुने नगर्दा पनि नहुने ।
प्रेम दिवस पनि आइसके छ , प्रेमी प्रेमीकाको दिवस हाम्रो दिवस
भन्दा पनि म चाहिँ उनिको पागल प्रेमी तर उनि अरुकै प्रेमिका ।

उजाड मरभूमी जीवनमा खडेरी नै परि रह्यो । आफैले आफैलाई सोधेँ म कहाँ पुगेँ मेरो चारैतिर अध्याँरो रहेछ । म आँखा भएको अन्धो रहेछु । आज मलाई महसुस हुँदैछ । तर म अध्याँरो अन्टकारमा पसि सकेछु ।

फक्रीन लागेको गुलाफ फक्रिएर नै झरोस् , यूग यूग सम्म प्रेमका बाचा खाने दिवश अमर पालसमा बलेको प्रेमको दीप बलिरहोस् ।

बिगत एउटा बिगत रयो

2012-01-27T23:25:00.000-08:00

“बेहोस पछि त होसमा आउदा क्या दामी भो” गित जस्तै बेहोसी हुुदा झस्क पुगेछु
अ साँची सबितेको बिहे आयो । काको सबिते नि सबिता दिदी नि एक दिनको कुरा हो सबिता दि का बारेमा नाराम्रो कुरा गर्दा दि ले कुट्न झम्टदा भागेर बाख्रा को खोरमा पस्दा मात्र बाचे।

भन्दा नलजई भन्ने हो भने म जति रत्नकार “फटा” सानेमा अरु कोहि थिए होला ।
मामलका हजुरबुबले नातिलाई स्कुलबाट लियाउदा “मलाई क्या” बुढाले चोरो भनेर झन्डै हजुरबुबलाई कुटाइ खुवाएको , बुबले कति हो कति बोरामा हालेर पिटेको धन्न हजुरआमा आइ खेलिदिनु हुन्थियो । साइला मामाले मामल पछाडि बासका श्रिकनाले पिटेको अझै सम्झदा दुःख्छ ।
सानिमालाई कति हो कति मुख छाडियो , घरमाथि आँप बगैचामा रिसाउदा कति नरा लाइयो ।

अब त ठुलो भईसकियो रत्नाकार भन्दा फरक थिइन्id पनिbalmiki बनाइयो ।
हेर्दा हेदै लहेर दारी पनी आयो मामा पनी बनी सकिएछ । समिस्टा दि लाई भाइ पानि दे त भन्दा पिसब फेरेर दिएको हिजो जस्तो लाग्छ तर भान्जा मामा भन्ने भई सके ।
सपनीमा खेल्दै गर्दा टुव्यलेटमा पिसब गर्द ओछीएन सुइकाको , बिगत एउटा बिगत रयो।

2012-01-09T02:37:00.000-08:00

कोठा

2011-12-13T03:59:00.001-08:00

जिवनलाई रङ्गमञ्चमा नचाएको पनि झन्डै २ दशक पूग्नलागि सको काडाँ र तिक्ष्तालाई पार गर्दै घर छाडेर हिँडेको पनि १७औँ वर्ष पुगिसको छ । यो अनावश्यक कुदाइमा मनका शब्दलाई डायरीमा पोखूँ लाग्यो । पाचँथर देखि बिर्तामोड,बिर्तामोड देखि काठमाडौँ गाउँले शब्दमा सापटी मागेर लेख्ने हो भने बिरालाले छाउरा सारे जस्तौ कोठा सर्दा ,सर्दा वाक्क भई सकियो । नवराज लमसालका शब्दमा “कोहि मान्छे फूलको थँुगा हुन्छन् कोही बगाउनो ढुङ्गा” पसीमोली शब्दमा थेगो जोडदौ भन्ने हो भने घरबेटी पनि “बाइं” थरी तरी क्यारा । पहिलो चोटी देवराज सँग बिर्तामोडमा कोठा बस्दा मेरा जन्तरे काकाका ठिक पल्लो घरमा करिब १५ दिन बसे खै मेरो दिमागमा के पसेको थियो काका त हुनुहुन थियो काकी सँग रिसाएको पनि थिइन् तर म बिहानै निस्कन्थे मलाई कसैले नदेख्ने गरी साँझमा कोठामा काकिले देख्छिकी भनि भाग्दै भाग्दै बसियो त्यसपछी पवन पौडेल र प्रकास सँगका साथमा ४महिना बिर्तामोड बसे पछि लोचन खनाल सँग सप्पर्क हुदँै भक्तपूरको गठ्ठाघरबस्न थालियो । गठ्ठाघरमा पनि मस्ति नै भो घरबेटी नबस्ने भएकाले बिजुली देखि कोठा भाडा उठाउदा २सय देखि ५ सय सम्म नाफा हून्थो त्यति मात्र हैन नामै त नलेखु कसै कसैले घर अगाडिकी केटी सँग माया लगाएको हूँदा साग त हजुर कति खइयो खइयो सितैमा । अहिले घट्टेकुलो बस्न थालियो । कक्षा सकेर साँझ कोठामा आँउदा कति हो कति हराइ्यो । के भन्नु र महिनाको अगाडिनै भाडा दिनु पर्ने त्यसमा पनि केकेको केकेको सबै थोकको दिनु पर्ने फेरि घरबेटि पनि रहेन–रहेछन् । एउटा दहिचिउरे बाहुन छ भाडदिनु १५दिन अगाडि आएर किच किच गर्छ ।

कस्तो मोह

2011-11-30T05:02:00.001-08:00

कस्तो मोह मोहको भ्रमरुपी जीवनमा छल्किएका तरङ्गीत तरङ्ग, अनि मिठो मायाको कोसेली स्वरुप अनुपम सम्झना र अनमोल यात्राको सफलताको कामना ।
मन खोज्छ हावालाई भन्छ उनकै हात मागौ पल वित्छ, गोधुलीलाई
कालो बादलले छेकी रात जन्मन्छ, क्षितिज फाटी मिर्मिरेले घामको झिल्को निकाली विहानीको विम्ब झल्काउँछ, अब के हुन्छ ? ममा कता कता कौतुहलता जागिरहन्छ अनि भित्र अभियानन्तर अष्ट्याकारमा थोरै डर पैदा हुन्छ । आकृतिको विम्ब रचिन्छ मेरो हृदयको पर्दामा अनि देख्छु विम्ब सपनिमा विपनीमा जहाँ जहाँ म भयवित हुन्छु, टोलाइ पागल प्रेमी भई झस्कन्छु, भावनमा डुबी पल पल सम्झन्छु सम्झनाको बगैचामा गई भयवित हुन्छु कतै मेरो गुलाब कसैले टिपी दिने होइन ममा एक प्र्रश्न उठान हुन्छ ।
अन्धकार भित्र रुमलिन्छु सम्झन्छु विर्विरे बैषाको बेदान्ती बाढी छाल झै छल्किन्छन् अनि छल्किएका मायाका अनुरागलाई दियोको तेल जलाई आशाको दिप जलाउँछु, उजाड समसान मरुभूमि तुल्य यो जीवनलाई बसन्तको छहारीमा यानकी उनकै काखमा लगी रमु रमु लाग्छ । म सोच्छु अनि टोलाउँछु, गुञ्जयनको त्यो तपवनमा एकान्तमा टोली सान्सारिक संसारबाट एकछिन टाढा गई प्रेमको संसारमा रमिरहुँ अनि मिठो सपनीमा डुबिरहँु । पुनश्चः म निष्कर्ष गर्छु औचित्यहिन जीवनलाई अलौकित सार्थकता दिन यानकि भौतिक संसारमा रुमलिएको जीवनलाई भावनात्मक संसारमा लगी ममताको छायाँको ओझेलमा पारिरहुँ झैं लाग्छ ।

धड्किन्छ धड्कन पवनको वेगसरी ओठहरु काम्न लाग्छन्, सुसेली फ्याँकी बोलाउँछ माया भनि पुकार्छ । गीतको लयमा, गुञ्जनमा संगितको तालमा जहाँ जाहाँ म देख्छु एक सपनामा नाचिरहेकी हुन्छिन् एक परी उनी मात्र मेरी परी ।
पल पल सम्झन्छु दुई पल मिलाई उनकै नाममा सायरी लेख्छु । पानीको बिनाको माछा झैं छट्पटाउँछु प्यासी छ जीवन प्यासी आत्मा र आत्माको अभिव्यक्ति दिन चाहान्न तर विडम्बना रोइरहेछ आत्मा, छल्किन्छ आखाँबाट आसुको छाल कस्तो पिडा अनि पिडाभित्रको मिठासता कसलाई के भनु र म कसरी दोष लगाउ उनलाई विचित्रको संसारमा विचित्रको लिला । बिना यो बिनाको बासुरी झैं सात जन्मको बाचा र कसम त लेख्न चाहान्न यो जन्ममा को कसको हुन्छ थाहा छैन तर म उनलाई धेरै माया गर्छु ।
रहस्यको मोह कस्तो के हो बुझ्न सकिन त्यो हाँसो कसको हो । छल्किएका यादलाई घर बनाई राख्छु अनि सोच्छु अनमोल यात्रामा कहाँ पुग्ने हुँ ।
आफैले–आफैलाई खोज्छु
मभित्र तिमीलाई पाउँछु
भौतारी–भौतारी तड्पिन्छु
एकोहोरी सुनसानमा रम्न पुग्छु
भित्र–भित्र अन्धकारभित्र
उनकै आकृतिमा ठक्कर खाई ब्युझन्छु ।

टुरुप सं्ग्रौला

जिवन

2011-09-07T20:10:00.001-07:00

turup sangroula

जीवन जिउनुको आ–आफ्ना सार्थकता हुन्छन्, त्यसमा पनि वास्तविकता र काल्पनिकताको
भ्रममा जीवनयापन गर्ने आ–आफ्नो विचार र दृष्टि छ । जीवनको आरोह र
अवरोहलाई लर्छार्दै पछरदै म पनि जिवनको मुल्याङ्कन गर्न खोज्दैछु ।
लाटो देशको गाँडो तन्नेरी भएर कहिले हिरो नै भएको सम्झिन्छु त कहिले
मायाँ मायाँ भन्दै बहकिन्छु । खै वास्तविकता के हो मलाई थाहा छैन । तर
अलौकिक परिवेश र अलौकिक संसारमा कावै कावाको संसारमा कावै भएर जीवन
जिउनुपर्ने शैलीमा परिमार्जित गर्नुपर्ने यो बाध्यता कि विवशता । विकृतिको
विटुलो संगालेर रोजाई अनि भोगाईलाई परिष्कृत गरेर जँदा कता कता कुन
घुम्ति संगिनीसँगको भेटघाटले जीवनलाई सार्थकता दिन्छ, मायाँ र ममताको
छहारीमा दुई सपना एक विपना बनाएर जीवन जिउने रितिको रित नै हो कि ?
सडकको किनारदेखि भिरपाखा सम्मको जीवनको कल्पनामा डुब्छु झस्कि वास्तविकतामा
आउँदछु तिनै भिरपाखा, खोलाखोल्सीका पल मनमा सझाउँदछु । सडकका संघर्षमा
भेटिएका शीर्ष भलाद्मीहरु काँडा र फूलको कस्तो विचित्रता । एउटै विरुवामा
काँडा र फूल ओहो । जीवनको वास्तविकता खोज्दै हिड्ने ती विनायोविना
बाँसुरीबनाउनेहरु, गगनचुम्ने सपना देखेर सजाउन नसक्दा समाजबाट अलिकति पर पुग्न
सक्छन् । यसलाई समाजले पचाउन सक्दैन भने सपना साकार पार्ने कल्पनाको, सागरमा
पौडिन खोज्दाखोज्दै जीवनको उत्तराखण्डको जीवन सम्झनेलाई जीवनको बाँसुरी
बजाउँछु भन्दाखेरी सायद त्यो उसका लागि असंम्भव छ । मानिसलाई सडकको
कुकरदेखि दरवारियासम्म बनाईदिन समय परिस्थिती र वातावरणको ठूलो हात हुन्छ
हुनत त जीवन शैली र शैलीका कुरा सुर्यलाई हत्केलाले छेक्छु भन्ने विचार
चिन्तनले ग्रसित हाम्रो समाज सम्झदा कुरीकुरी भन्न मलाई दुईमत छैन ।
यहाँ फोहोरलाई मोहोरको खेतीगर्ने मान्छे, मान्छेले मान्छे भनेर नगन्ने
शैली, सापेक्षिक भ्रमभित्रको संसार भ्रमैभ्रम भएर जीवन जीउनको कुनै औचित्य
नरहँदा, औचित्यहिन जीवनलाई सार्थकता दिनु र सार्थक बनाएर लैजाने
सोचाईलाई मानिसको बौद्धिकता भन्दछन् तर बौधिकतका परिभाषा सिरानीमुनि
परिचयपत्र लुकाएर भद्रको रुपमा परिचित गर्नेलाई खोक्रो परिभाषा बोकेर
समाजमा आफ्नो रवाफ र दवाफ फिजाउँदै हिड्ने पगटाभुसलाई परिभाषा एउटा
शव्दमात्र बन्न सक्छ अर्थ होईन् । विवशता र संघर्षबाट पर गई जीवनलाई
मुक्तिको मार्गमा लाने भन्दै मृत्युवरण गर्नेलाई के अर्थ, अर्थहीन जीवन
जीउनलेलाई, जीवन के हो ? जन्जिर र काँडाको वीचमा पनि एउटा गुलाव
फुल्दछ भनेर सोच्न नसक्नेलाई फोहोरी खाक्रो आर्दशवादको विगुल
फुक्नेलाई जीवनको रसरंङ्गमा सार्थक जीवनलाई सार्थकताको घुम्टो ओढाउँदाको
मजा ।