RIBADEO

Manolo Tena versiona la canción 'Mañana' - A mi manera

2016-04-04T12:29:00.001+01:00

Jornadas "Ribadeo de Cuchara"

2016-04-03T14:28:00.001+01:00

El pasado viernes, día 1 de abril, presentamos a través de una Charla-Coloquio que tuvo lugar en el Cine "Teatro" de Ribadeo, las Jornadas "Ribadeo de Cuchara" que se celebran hasta el día 10 y que ofrecen en los Restaurantes que participan unos estupendos menús con 3 platos, postre, bodega, café y chupito al precio de sólo 25€. El motivo es la exaltación de los platos de cuchara; la excusa, la aparición del número 3 de Los Cuadernos de la Cocina Asturiana y Gallega, dedicado a esa rama de la cocina.

A la presentación acudieron todos los chefs y representantes de los seis restaurantes de las Jornadas. El público asistente se lo pasó muy bien con las anécdotas y sucedidos de los cocineros. No vamos a destacar a ninguno sobre el otro, porque todos y cada uno tienen su manera de interpretar la cocina. En sus locales que gozan de su público y fiel clientela; no en vano, se trata de seis de los más afamados de Ribadeo y plenamente consolidados en la oferta hostelera local.

Encargada de moderar y presentar el acto estuvo María Pulpeiro, quien de manera ágil y dinámica fue desgranando cada una de las historias particulares de los cocineros.

Sobre Antonio Valledor, de "Casa Foguete", nos descubrió su etapa de "peregrinación" por todas las Comunidades españolas viajando en una auto-caravana, y trabajando en la hostelería de cada lugar, lo que le permitió una formación de alto nivel sobre la cocina de cada región. También, esos viajes le llevaron a tener la ocasión de cocinar para alguna de las más renombradas "celebritys" del panorama televisivo de aquella época. Contó para todos como en una ocasión pudo cocinar una gran Fabada asturiana -con productos de aquí- para Carmen Martínez Bordiu y Norma Duval, entre otros, en medio del campo camino del Rocío andaluz. Para las Jornadas, "Casa Foguete" nos ofrece en su Menú la posibilidad de degustar una combinación que podría parece natural: "Guiso de Fabas con Pulpo". De lo mejor de la tierra y del mar, que sin embargo no suele prodigarse mucho en las cartas de la hostelería, y que es un verdadero placer de sensaciones. Probadla, es nuestra mejor recomendación.

A continuación, y tras excusar a Jorge Trenor de "La Botellería" que a última hora no pudo acudir con nosotros, fué Ángel Expósito por "O Lar de Manolo" quién nos resumió toda una vida dedicado a la cocina -desde sus 16 años, en Barcelona- hasta hoy, habiendo pasado por los restaurantes más renombrados de nuestra comarca: el Louzao, en Viveiro; el Villamartín, en Villalba; el Sotanillo, en Navia; y muchos más que formaron un gran chef.

Isabel Martínez Porto, por el Asador "La Quinta" fue quien de aproximarse al corazón de los asistentes con su historia personal de tener que elegir entre su carrera como abogado o los estudios de su hijo. Afortunadamente para el público (en cierta manera, también para ella pues no se muestra arrepentida) la hostelería descubrió una gran profesional. Su aprendizaje al lado de su madre, cocinera en la embajada americana en Buenos Aires, le sirvió de cimiento para esta exitosa nueva etapa.

Terminó la presentación de las Jornadas con la exposición de dos cocineros que casi se pudiera decir que tienen "vidas paralelas". Los dos son del otro lado de la Ría, de Barres concretamente. Los dos abandonaron los estudios por su verdadera vocación. Los dos se formaron al lado de un gran profesional como Santiago, del restaurante "El Álamo". Los dos están empatados en número de triunfos en el Ribadeo de Tapeo. Prometieron desempatar en la nueva edición de este año.

Si a todo esto unimos que, para el que lo deseé, en sus locales los cocineros ponen a disposición del público la posibilidad de probar las recetas en formato TAPA SOLIDARIA al precio de 2,50€ de los que aportan para Cáritas 1€, pues miel sobre hojuela.

No dejar de probar estas Recetas de "Ribadeo de Cuchara". Son COCINA con letra grande.

Que lles quiten a Ponte.

2015-03-05T22:03:00.002+00:00

Agora, dende hai un tempo a esta parte non ando moi a miudo nesto de "expresar"; será que.... ou non.

Ainda que en certas ocasións non se pode deixar pasar. Hoxe, a tarde, escoitando a radio estaba a falar un individuo coma presidente dun clube básico deportivo asturiano. Un clube de ciclistas-roiteiros aos que para celebrar o seu cabodano non se lles ocorreu outra cousa que baixar os seus aparellos para rodar na baixamar pola Praia das Catedrais. Veñen mais de 45 segundo as previsións deles mesmos. No seu pensamento está pasearse por baixo os arcos das rochas.

Non sei moi ben que clase de "natureiros" son. Nin que clase de "deporte" é pasearse nas bicis por unha praia que é un entorno protexido ou polo menos andamos a tentar protexer.

Desde o noso Concello incluso lles deron toda clase de facilidades (non para baixar as bicis a praia) senón facilitándolles as duchas no campo de futbol da Devesa. Case que todos coñecemos que o noso alcalde é un gran afeicionado o deporte dos pedais; ainda que penso que non seria moi do seu agrado coñecer as pretensións destes, supoño que so por facerse a foto de rigor.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=791260424283947&id=415176841892309

Este é a ligazón onde corroborar o escrito.

Efectos Secundarios.

2014-03-28T11:28:00.001+00:00

O que aqui vou relatar, coma din nas boas filmes, está basado nun feito verídico. O certo é que onte fun a un dos "super" da nosa Vila mercar unha pouca de carne de tenreira para xuntos con unhas patacas facer un guisote deses de culler. A carniceira logo de me atender solícita no pedido me entregou a maiores uns boletos para un sorteo e un "brik" dunha oferta por 0,50 € dun preparado de "chocolate a la taza". A oferta era para compras superiores aos 10 €; a miña ainda que non chegaba, me dixo a dependente que me "obsequiaba" igual; que "xa outro dia gastaria o que faltaba". Como son cousas que a míudo pasan nestes centros non lle prestei máis atención. Non sei si queria o chocolate, ou non. Tampouco si queria gastar os cartos nese producto, ou non. Ao final, o brik rematou na miña neveira.

Xa a noite, logo da cea, e cando xa rematará as labouras cotías, fun un pouco para o Facebook. Logo de mirar o que se contaba, me recordei do "chocolate"; nin corto e, tampouco perezoso, vou aló. Xa ao destapalo (era un brik con tapón de rosca, un luxo), doulle volta e que non cae nada de nada. Tamos ben, pensei. A "cousa" é espesa coma o chocolate. Ao fin que a "sustancia", no fondo do cazo, semellaba coma famoso logotipo escatolóxico do twitter (ai ao lado o tendes, na foto) tal cual. Ben, con un pouco de leite e unha galletas rematei co disposto.

Logo da operación "chocolatada" voltei ao pórtatil e non sei si foi polo recentemente inxerido, ou non; o caso é que xa no Facebook me entrou unha especie de paranoia e mira por onde, co confundin co Twitter e me puxen a meter entradas nun ritmo de máis de unha por minuto de menos de 140 caracteres. Nun espiral de tolemia, que me durou case que unha hora, foi tal a "diarrea mental" que ata eu mesmo collín medo e coma me recomendaron algunhos amigos "virtuais" fun para o catre.

Pola mañan, que pensaba ir ben cedo (as 7:15 mas ou menos) para a horta, se me pegaron as mantas e non conseguín erguerme ata as 8:00 ou máis. Preparando o brebaxe ese que chamamos café, xa me entraron uns retortillóns e corre para o water. A diarrea ágora xa non era mental; pasou a ser real. O caso é que xa non puiden ir a horta. A terra segue sen preparar, as patacas xermolan no caixa, e o tempo perdido.

Que cadaquén saque as conclusións que queira. Todo o relatado é certo. Ambalasdúas diárreas -a mental e a real- non sei si son efecto da "oferta" do choclate, ou nón. Eu, o que digo é que o chocolate a min sempre me estriñeo, o facebook a min sempre me "endureceu" os pensamentos. E o twitter, o twitter xa nin digamos o que me causa...

Paco de Lucia e o Mistol. In Memorian.

2014-02-26T11:14:00.000+00:00

Pois ben, finou Paco de Lucia. Morreu aos 66 anos de idade este mércores dun infarto. O gran mestre da guitarra que sen dúbida foi quen mais a achegou ao gran público.

A modo de sucedido ou anécdota vou contaros o porqué da miña simpatia para con o gran guitarrista. Hai moitos anos, nunha das miñas primeiras viaxes longas visitei a uns familiares que temos na outra punta do mapa, en Alxeciras de onde era natural o artista.

Pois ben, unha tardiña decidimos ir tomar unhas cañas a un sitio chamado "O Botabara", que estaba a pé de praia do Rinconcillo, ao que se chegaba por unha pista entre cañaveirais e area. Era antés do gran boom do ladrillo e ainda non estaba a zona tan "urbanizada" de chalets adosados como ágora.

No "Botabara" facian unhas sardiñas ao espeto nunhas brasas na mesma praia que eran unha pasada. Tamén facia un Polbo a Grella que era a primeira vez que o miraba facer desa maneira; apestaba que metia medo. Cheiraba coma neumático queimado. Non fun quen de probalo.

Nunha das mesas do lugar, preto de nós, estaba Paco de Lucia con uns amigos, entre outros Julián Contreras, compartindo unhas das xoubas. O rematar se levantou e dirixíndose a dona do local lle pediu: "Mari, pásame el Mistol quilla". Tal era o "aroma" que tan preciado peixe deixa nas mans. Logo de se limpar a conciencia, agarrou a guitarra e de xeito espontaneo ofreceo aos seus amigos, e a tódolos presentes, unha mostra do seu asombroso poder.

Aquí vos deixou unha rumba "Entre dos Aguas"; unha peza significativa do seu arte. Descanse en Paz.

A cor da pel.

2014-02-15T00:17:00.000+00:00

Arsenio FernándezdeMesa, director da Garda Civil

Sona moi como o título dun filme, senón fora porque coma sempre a realidade supera a ficción. A cor da pel. Moitos pensan que non ten a mais mínima importancia. Pois, non é certo. A cor da pel importa e moito. Quén, dos que lean esto, nun cree que si os mortos ao outro lado da fronteira de Ceuta en vez de seren negros foran blancos non teria xa dimitido o "mentiroso" de Fernández de Mesa.

A xente pensou que co invento das coitelas no arame da verxa xa o tiña todo visto. Támpouco era certo. Disparar con bolas de goma, segundo eles a non dar, aos que trataban de poñer pe na beiramar dun mundo mellor, é moito peor. Non auxiliar aos que se estaban a afogar, por mor de acadar un soño de vida, é moitísimo peor.

A "defensa" de decir que o fan para defender a fronteira da Patria, a min non me sirve. Ao longo da historia as fronteiras de calqueira dos paises que hoxe son cambiaron, e cambian, en multitude de ocasións. O feito de nascer desta banda non lles da dereito. Os "pobres" negros inmigrantes so buscan o que envexan. E, como decia Hannibal Lecter no "Silencio dos Cordeiros" so se envexa o que se mira tódolos dias. O problema é que os que se achegan pola raia do Sur adoitan ser pobres, de paises moi pobres, e sen ningunha esperanza. Sen nada que perder. E seguiran chegando. Outros "inmigrantes" que teñen mais cartos adoitan chegar en "vuelos regulares". Ben regularizados e en ponte de prata, porque os paises dos que proceden pode que invirtan no noso.

O problema sen dúbida é moi complicado de resolver. Ágora ben, o respecto aos dereitos fundamentais dos seres humanos non se pode nin siquiera poñer en entredito. Os que intentan saltar as verxas son -e semella que se esquence- seres humanos, e non son ilegais. As persoas non son ilegais.

En garda civil.

2014-02-12T23:40:00.002+00:00

O governo que non hai pao que non toque -oes está en todo- e cada vez mais "fundamentalista" ven de prohibir o uso do uniforme da garda civil para calquer cousa que non sexa acto de servizo (mais ou menos). E, os moitos disfraces que tódolos anos polo entroido se miraban pasan a ser totalmente ilegais.

Ben, coma disfraces hai moitos e uniformes de que se vestir tamén, eu o que hoxe lles quero relatar os lectores e un sucedido real que lle pasou a este servidor con os uniformes.

Hai uns anos, cando o entroido era Entroido, eu vendia disfraces e complementos na miña tenda. Aquelo si que eran vendas. Estábamos ata as 2 ou as 3 da madrugada abertos e vendendo a todo ritmo. Daquela se vendian moitos petardos. Habia uns que eran certamente moi potentes. Os rapaces lles puxeran o nome de: "Cuartos de Barreno", tal era a súa forza. Os mercaban por caixa de 100 unidades e as explosións non deixaban de se suceder, bomba vai bomba ven.

Nesa epoca a "movida" estaba na avenida de Galicia e ruas do redor. Pois ben, cada vez que o coche patrulla da parella de tres, que coidaba que a xente non se desmadrara, pasaba pola rua Villalba os rapaces lle tiraban nos baixos unha serie de petardos que facian retumbar o "Patrol". Os axentes acabaron temblando. Nesto que ao ver de onde viña a venda, baixaron os tres gardas e libreta en man que entran na tenda. "Tiene usted petardos", dixo o sarxento. "Pois si teño. Qué queres? Unha caixa de 100?" respondin eu pensando que viñan disfrazados. "Oiga usted, que somos guardias de verdad", clamou o axente. "Perdone vostede, señor; asi disfrazados os pode confundir calqueira", aventurei eu. "Tiene usted permiso para vender petardos", medio se enfadou o sarxento, botando man xa da libreta. "Cómo di?. Claro co teño. Eu pago os meus impostos para vender entre outras cousas artigos de carnaval. Todo o que vendo e legal. Eu non vendo petardos ilegais, veñen todos con factura, e son clasificados para a venda pola Generalitat de Catalunya. E, mais, pola tenda viñeron do concello revisar o que iamos vender nestes carnavais e todo estaba en orde. Quere ver as facturas?", repuxen eu aparentemente moi certo de todo elo. O caso e que o sarxento, porque os outros dous nada dixeron, non debia ter támpouco moi clara a normativa e vendo que xa eran as 2:30 da madrugada me dixo: "Bien, en esta ocasión no le vamos a multar. Pero, no siga vendiendo más petardos", nunha especia de perdoa-vidas cousa que lle agradecin. Coma din os da "Generalitat", la pela es la pela. Marcharon "los agentes de la autoridad" e nos aproveitamos para pechar que xa ia sendo hora.

Este sucedido, totalmente certo, ven a demostrar que no Entroido non se pode ir "disfrazado" de garda civil nin para traballar.

Alarma Social.

2014-02-10T23:30:00.000+00:00

Andaba hai un par de días ou dous, a argallar nesta "arañeira" global que o mundo dixital cando me sorprendía a última entrada que facía no seu blog Manuel López Castro "Malocas", blogger que foi periodista do Progreso de Lugo.

Refería Manuel, que un xuíz de Ourense deixara en liberdade a unha banda de "foraxidos" -coma nas filmes do oeste- que suposta-mente cometeran mais de 76 roubos. Facía unha reflexión no artigo si non bastaba a alarma social que creaban tales roubos para metelos no cárcere. Si queredes e é do voso interese o artigo enteiro o podedes mirar aquí .

Penso que facer demagoxia con estes temas non conduce senón a fomentar mais esa alarma social. E digo demagoxia porque non se pode dicir que malia que o fiscal (pediu cárcere so para 4 dos 8), a garda civil (ca súa investigación nin convenceu o fiscal), e esa "suposta" alarma social" semellaban asistir o xuíz; éste aplicando a Lei os deixou en liberdade. Para min quero que sexan os xuíces -pese os seus erros- os que me apliquen a lei-

Neste país alarma social están a crear-la mais os nosos dirixentes. Hai un feixe deles -do governo e non- en-causados por corruptelas uns e por corrupción outros. Desde a filla do rei para abaixo vos seguro que coñecedes algún caso. Mesmo hai casos xa xulgados e sentenciados polos xuíces nos que os implicados foron condenados a cárcere con penas de mais de 2 anos. Penas estas que a esa banda ourensá de "foraxidos" lles suporía o ingreso de inmediato; mentres os políticos seguen fora a espera do correspondente indulto ou de mais penas coma é o caso do ex-ministro e ex-presidente do governo balear, Jaume Matas.

Este tal Jaume Matas foi que veu a Ribadeo inaugurar o Paseo Marítimo "Alfonso R. Castelao", como nos recorda a pedra da foto que acompaña, e que cada vez ca miro cando paso diante dela me pregunto que terán que facer todos estes corruptos para que rematen con os seus osos no cárcere. Iso si que é alarma social.

O ruxe ruxe non trae nada bo.

2014-02-07T23:58:00.001+00:00

Hai moito, moito tempo que non me pasaba por estes "folios en branco" que son os recadros da páxina deste blog. Hai case ou mais de dous anos. Prometo que a seguinte non vai tardar tanto.

Ben, ao noso, hoxe me chegou un rumor, un ruxe ruxe, que se anda a aventar -núnca mellor dito con tanta galerna- polos bares, tabernas e demais eidos da nosa Vila: "A SD Ribadeo de acadar o ascenso deportivo ten pensado renunciar a 3ª Divión". Así, coma está escrito, me chegou.

Parece ser, me comentan,que os xogadores xa foron informados da intención de renunciar ou mesmo vender a plaza de ascenso en caso de conseguila no campo. Non semella está unha afortunada maneira de levar o equipo. O que con tanto esforzo se consigue no terreo de xogo non se é quén de consolidalo nos despachos. Si actual xunta directiva, no seo primeiro ano de "contrato" ca afición ten pensado tamaño erro, desde aqui xa adianto que debe dimitir. Para renunciar no facia falta contratar xogadores de fora, técnicos de fora (entrenador, preparadores físicos e demais). Houbera sido moito mellor ir mais amodiño senón se sabia o que lles viña encima.

Haberá que esperar as novas que se produzan nos proximos dias. Desde aqui animar os xogadores para facer o seu traballo (a pesar do mazazo) e que ninguén os poida señalar coma responsables do "non ascenso". Chavales ágora mais que nunca a darlo todo.

Parecía Guillerme, poren era Guillermo.

2010-05-04T22:45:00.003+01:00

Antonte domingo, o se cumplir o primeiro cabodano da elección do Guillerme Vázquez coma Portavoz Nacional do BNG, no xornal La Voz de Galicia lle adicaban duas páxinas. Unha de entrevista e outra de reportaxe. Nesta última o autor viña dicir na definición do portavoz nacional que parecia “mangallón” e a máis “afable”.

O de mangallón, ben explicado no mesmo xornal non semella tan grave, non?. O que non estou moi seguro é si alguen estaría disposto a eleixir para presidente de Galiza a un mangallón por moi afable que fose.

Claro que tamén, no tratamento que lle adoitan dar as novas do portavoz do BNG, van mesmo de “cirujano profesional” a “mangallón afable”; pasando polo nome que unhas veces e “Guillermo” e outras “Guillerme” segundo lles conveña no xornal para os seus intereses.

Nestes ultimos tempos, e grazas a posición oficial dos nacionalistas, sobre da fusión das Caixas galegas, coincidente ca posición do dito Xornal, pasaou de castelanizado Guillermo o mais lóxico Guillerme. O malo e que o quixeron facer tan ben que arrearon o de mangallón polo medio. Vaia “sanbenito” que lle foron a colgar.

O que si que entre “mangallón” e “cacharulo”, case que millor o de primeiro pola altura o digo, non vaia ser que tamen o confundan con un “mexeriqueiro” que cando se trata de lle contestar a Xose Manuel Beiras non semella que sexa Guillermo Vázquez. Ainda que, si se trata de lle contestar a Bautista Alvarez a definición non sei cal se poderia tomar. “Caladiño”, e ben caladiño.

POr todo isto, non se me vai da cabeza aquela canción do “meloso” duo Pimpinela: “Porque ella no era ella, parecía una doncella. Y se llamaba José”. José, non Xosé.

Pulseiras

2010-04-29T23:17:00.001+01:00

Levan máis de dous anos entre nós. äs inventaron dous irmans americanos e avispados. Me refiro as pulseiras holográficas que, supostamente, e grazas a unha secuencia que vai no selo de Mylar (plástico, para os non crentes), nos proporciona efectos bos para a nosa mente e o noso corpo; ai é nada. Se deséxades máis información a pódedes atopar nesta ligazón de El País.

Dende logo eu non vou entrar no xogo de pulseira si ou pulseira non. Que o Ministerio de Sanidade do Estado non decidira ata o de agora a “alertar” contra das mesmas clama o ceo. E que so decidira “alertar”, xa case me parece un delito; se son un engano o que hai é que denunciar os responsabeis da fraude.

Poren, mírade vos, que os ariños de silicona si que serven para unha cousa. Serven para sacarlle as cores a algunhos; e non me estou a referir a última e espero que derradeira anunciante que contrataron para anunciala, me refiro a Belen Esteban. Con semellante anunciadora xa se sabe a quen van dirixidas. Eu, me estou a referir aos que se tenen por “medios de comunicación serios”. En conctreto a La Voz de Galicia, que con os conseguintes cuponciños diarios para aumentar as vendas iste mesmo fin de semana pon a venda as “argolas máxicas”.

Verdadeira pena me dan os periodistas, os bos periodistas que sen dúbida hai na redacción dese xornal e que tenen que tragar con “productos de marketing” que lles imponen para gañar uns lectores mais. Eu, e non dúbido que eles tamén, penso que a millor maneira de ser un medio de comunicación serio, é que páxinas do seu periódico estean cheas de boa información, de novas veraces e contrastadas, e dicir de un bo traballo xornalístico. Claro que tamén, polo que se desprende a diario das páxinas da Voz, cada vez máis, hai tamén na sua redacción unha morea de “periodistas” de sillón, que están a espera de que os xefes de prensa dos presidentes, dos conselleiros ou, coma no caso da edición A Mariña, das notas de prensa dos alcaldes que lles facilitan non movelo cu. E, logo sae o xornal como sae.

As pulseiras non sei si dan mais ou menos “paz mental” ou non. O que si teño claro é que o que desexa unha pouca de tranquilidade espiritual pode dar un paseo ata a Illa Pancha, por exemplo, e “meditar” un pouco sentado no banco da imaxe que acompaña ista entrada.

Saude, e que non vos déixedes enganar e sácalos cartos.

Mais aló…

2010-04-21T22:17:00.001+01:00

Hoxe, tiña pensado falar de Garzón; poren ainda non aprendín abondo latín.

Millor que andar a falar do superxuiz, prefiro comentarmos o artigo da filóloga Sandra Faginas que hoxe na Voz de Galicia, na sua columna de opinión Linguas Vivas. A mín que, certamente, nín son filólogo nín nada relacionado ca Lingua –so hai que mirar o feixe de “erratas” que leva cada entrada- non deixa de me sorprender a riqueza coa que o Galego ten a capacidade de definir as cousas máis ca outras liguas. A mais deixádeme dicir que estou encantado de que o artigo de Sandra veña a explicar o meu sentimento. Será casualidade ou coincidencia?.

Hai uns días, eses dias de Nordesia 9.0 que so na nosa costa se pode apreciar en toda a sua forza, tiven a ocasión de sacar as fotos que acompañan ésta entrada, e que estan a vosa disposición na miña Galeria do Flickr. A primeira, arriba a dereita, lle poñia de tíduo “Mais Aló…”, xa que isa paisaxe me dicia que non podia ser noutro sitio, senon mais aló, que o galego e capaz de definir da maneira que Sandra nos dí no seu artido.

Hoxendia, hai quen tamén pon en dúbida a existenza dunha cultura de raiz céltica, coma tal. Abondando -con moito atrevimento- no dito artigo, penso que os galegos falamos como falamos moi influenciado pola paixase. Se non existira o mais aló, seguro que tiñamos que inventalo. Ben poderia ser unha seña de identidade, e de xeito co é, xa que so en Galiza de pode definir de maneira tan exacta algo tan indeterminado, ou nón?.

Maña, falamos realmente falaremos do Garzón Real.

Pese a …

2010-04-19T21:53:00.001+01:00

Os grupos políticos que sempren andan a greña por quén sae mais nas “teles”, a pouco que se pararan, os de Ribadeo, se darian conta de quén é o político que máis sae no xornal “La Voz de Galicia”, na súa edición d’A Mariña.

Sen dúbida, non hai color. O político que sae máis a cotío nas páxinas do dito xornal é o alcalde de Ribadeo. O certo é que se pode comprobar de maneira moi sinxela. Dende fotos o máis puro estilo americano “agarrando o pico” e sen casco pese o perigo; ou na “boa” compaña da “oposición”, coma as que ilustran iste texto; ata calqueira anuncio de obra, inauguración da redacción do proxecto, licitación do proxecto, adxudicación do proxecto, e demais do proxecto, o mesmo sexa obra do Concello, da Deputación, da Xunta; e non nos estranaria moito que mesmo saise por algunha obra dun particular.

Tampouco é que vaia a influenzar en moito tanta saida e tanto “arrímala ascúa” por parte do xornalista que a miudo firma ditas novas, José Alonso. Mesmo ca redacción das novas queda a dúbida de que sexa simpatia persoal do xornalista-delegado, o a caso sexa que tendo novas xa redactadas para que imos molestarmos en búscalas, non si? E, para exemplo basta ler a nova sobre da bandeira verde que lle acaban de renovar a Ribadeo. Non se pode dicir que lla deron “pese aos grupos coma o UPRI”, senón se supón por méritos proprios.

Por iso, pese a tanta saida non vaia pasarlle o noso alcalde, como lle pasou a aquela outra persoeira do seu proprio partido, Branca Rodríguez Pazos, que en todos cantos cargos desempeñou o que millor sabia facer, e case o único que sabia facer, era convocar os medios para calqueira quítame ala isas pallas. Así lle foi que o que conseguio para ela e para o seu partido foi derrota tras derrotas: e o fín un culebron cas bagoas que verteu diante dos xornalistas dicindo que o pobo de Lugo non a queira. Por algo seria.

Xa o dí o refraneiro, “cando mírelas bagoas do teu compañeiro caer, vai comprando panos para as túas”.

Galeguidade é …

2010-04-15T22:35:00.002+01:00

A galeguidade non existe; existe o Galeguismo.

Hoxe nas páxinas de Galiza, do xornal El País, e nunha entrevista ao conselleiro-delegado de R,o coruñés Arturo Dopico logo da compra do 35% da compañía por o fondo de inversión británico CVC, facia todo un exercizo de sinceridade o manifestar a súa opinión do que e galeguidade e non. “Cada uno decide la galleguidad como le da la gana. Galleguidad es un capital que está dispuesto a invertir en Galicia, y que apuesta por su equipo directivo, y que a partir de Galicia decide crecer. Eso es galleguidad 100%.”, era a resposta de Dopico a pregunta de si a venda os brítanico non ia significar a perda da galeguidade de R.

Pódese dicir máis alto, supoño; poren non mais claro. O diñeiro non ten Patria. Vai e ven, ven e vai aló onde pode obter mais beneficio. O mesmo cas empresas de orixe galego van ata os confíns do mundo civilizado sen obteñen un euro mais que en Vila de Cruces, en Ordes ou no mesmo Vigo, as empresas doutros sitios poden invertir en Galiza sempre que se dean as condicións. O do diñeiro galego e un camelo, non existe.

Tamén na mesma entrevista se vislumbra o futuro da empresa R, medrar dende Galiza ata o resto do estado, sempre e cando lle deixen claro. Existe o compromiso de invertir 330 millons de euros en Galiza, ainda que so é ub compromiso, polo momento. O malo é cos compromisos xa se sabe as veces.

A Gaspar atácano de novo

2010-04-14T14:49:00.001+01:00

Unha vez máis, o tempo que da e quita razóns, pon de manifesto que o que hai 2 anos comentaba nun entrada do Espazo de Juan non ía tan descamiñado.

Co novo episodio protagonizado polo golfiño nas regatas de bateis de Cangas se compren as duas premisas que reseñaba. Por unha banda o animal é un animal salvaxe, a pesares de que segundo din os expertos poida que fora adestrado para algunhas tarefas. Que lle goste xogar ca xente non quita de que haxa que gardar as formas. O peso do animal por si só pode botar a pique unha lancha ou lanzar o mar os seus tripulantes. Tamén,un “sinxelo” toqué do golfino querendo xogar pode acasionar lesións. Pola outra banda, fora dos científicos e biologos que estudan os animais, a maioría da xente non está preparada para interactuar co golfiño Gaspar. Basta con mirar a palada co remo que lle da o de Mecos o animal e a reación deste para entender que hai que manter un distancia prudencial para non causar dano o animal.

O que non cambeou en dous anos e a miña opinión de que non é de moita cultura botarse o Mar para conseguir imaxes do animal, sin estar preparados e sen mais; ainda que logo te defenda na “telegaita” o Farruco decindo “que mal hai en que uns rapaces queiran nadar con un golfiño. Pois ben Farruco, xa o miras.

E agora qué?…

2010-04-13T14:57:00.001+01:00

Cando neste mesmo blog, os pasados días 6 e 7 me facía eco da “proposta” do nacionalista Lobeira, contra dos pescadores deportivos acusandoos de esquilmar os r ecursos do noso litoral, algún o millor pensou: xa esta iste cas suas lerias. Nas dúas entradas que lle adiquei o tema, facia notar que non eran os pescadores deportivos os que esquilmaban co seu número os recursos; segundo unha mala nova da Voz de Galicia, mais desinformando que outra cousa. Mais ben, son os pescadores profesionais, non todos, senon os que non tenen escrúpulos para usar dinamita no cerco, calar nasas nas praias, sobrepasar cotas ou deixar redes pescando de xeito ilegal os que arrasan o seu e mais o de todos os que viven do Mar

Mais, nesta ocasión, as redes non so fixeron o dano que fan a cotio; senon que tamen segaron unha vida. Unha vida dunha alumna do Centro de Bcuceo de Vilagarcia, que afogou prendida dunha rede mergullada ilegalmente no illote Xidoiro Pedregoso, cabo d’A Illa d’Arousa onde facia as suas prácticas finais para obter o tíduo de buceo, segundo informa La Voz de Galicia . E agora qué?, non se sabe si a rede era un trasmallo ou un miño, non se sabe a que pertence, nin de que porto é, nin quén a calou fora de normas (o accidente foi o domingo antes das 12). Todas istas incógnitas as han de resolver as autoridades. A mín o que me doe e a vida desta muller que xa non vai ter reparación posibel.

Non me gosta ter razón deste xeito, por iso cando lle botaba en cara o Lobeira que se dedicara a outras cousas non o facia de balde. Ben, desta volta os nacionalistas Lobeira e Blanco si acertan o lle reprobar a Xunta a perda de empleos, mais de 170 directos e outros inducidos, polo desguace de unha ducia de barcos en Burela e Celeiro. Solicitan tamén os nacionalistas se definan axudas para a comercialización en primeira venda de especies coma pescada, que pasa a prezos moi baixos nas lonxas, segundo se reseña na Voz.

Bola Molotov

2010-04-10T01:45:00.001+01:00

Nesta semana a nova por desgraza máis repetida da nosa vila de Ribadeo foi a da “gamberrada” duns cativos pola que unha muller, de 79 anos, resultou con queimaduras dende os pes ata cintura, nun 40 por cento do seu corpo; e se atopa grave no CHUS de A Coruña. Os nenos deron en prender unha bola de ping-pong e a tiraron no interior da tenda que dende hai 30 anos rexenta a dona, e que está situada preto do Colexio das Monxas.

Parece que a idea a sacaron da internet. Picaron unha bola de plástico e a rechearon con gas; logo lle meteron unha mecha, facendo unha especie de “bola molotov”, para despois plantarlle lume, ca mala sorte de ir parar as pernas e as roupas da muller. Os pequenos que se atopaban comprando, cas suas cazadoras e o home da muller con un caldeiro de auga conseguiron apagar o lume, ainda que con as citadas e imprtantes queimaduras no corpo da señora.

Sempre que pasa algún caso semellante, o revuelo que se produce e maiusculo. Os medios de Comunicación –xornais, televións e demais- tenen algo no que meter o dente. Declaracións, especulacións, comparacións, o que mais esaxere e mais morbo lle poña pensa ser o gañador da carreira mediatica. O malo para o pobo é que swe pon en boca de todos; e case que coma un lugar pouco menos que salvaxe. Algún, como El Progreso de Lugo, mesmo facia reconto de tódolos casos dos “últimos” tempos, e citaba en concreto catro sucesos significando o aumento da delincuencia e do vandalismo na nosa Vila. Facendo memoria dos casos citados nos levaria a hai 3 ou 4 anos, polo que o aumento non parece moi grande para un pobo de dez mil veciños. Hai que ir con xeito, e non esaxerar. A nosa Vila é coma todas as d’A Mariña un sitio tranquilo, con non mais nin menos indices de sucesos que outros, e dende logo moitos menos q1ue nas capitais, onde a cousa e moito mais grave. Mesmo en Lugo, o concello ven de poñer 20.000 euros para costear a reposición de papeleiras e mobiliario urban desfeito por vandalismo. Asemesmo, son notorios os problemas que tenen cas bandas xuvenís de rapaces xitanos que si atemorizan a cidade.

Os que si parecen ter as cousas mais claras son a familia afectada que en todo momento tratou de quitar ferro o asunto, facendo notar que o tomaban como “cousas” de cativos, ainda iso si con o dolor que supón ver a sua muller e nai no hóspital. Algo haberá que ter en conta e tratar o tema con un pouco mais de calma na prensa.

Depoñer ou reventar

2010-04-09T01:43:00.001+01:00

O noso Concello, na persoa do Alcalde, ven de editar un bando recordando os donos dos cans o que facer cas deposicións dos mesmos baixo apercebimento da correspondente sanción. O caso é que a ordenanza o efecto está aí; o que non recolla os deposicións ou mesmo en razas perigosas non leve os seus animais con bozal pode ser sancionado ca conseguinte multa; poren ata ágora non se levou moito a cabo.

Hoxe en dia, hai moita xente que volca os seus afectos nos animais, e mesmo cren adiviñar neles características e condicións humanas; sobre de todo, nos cans. Nas zonas rurais ter un can ou mais na casa dase por sentado, e non hai moito problema de onde evacua; hai moito campo. Vivir na Vila xa causa mais a lata cando tes un can na casa e o debes sacar tódolos día para que faga as súas necesidades. Atopar un sitio axeitado non é doado, dispoñer de tempo para levar o animal o campo, tampouco. Por iso, non é raro mirar os animais e os seus donos enzoufando en zonas nas que non está permitido –parques, beirarrúas, etc.- e mirando para outro lado; os donos, digo.

Eu, que como pódedes mirar no meu perfil son o dono dunha preciosa Cocker a levo o campo; tódolos días. Unha cousa é certa, os animais non teñen a culpa dos seus donos. E, os amantes dos animais como os que non, non temos porque sufrir donos de cans desaprensivos. Eu, que teño unha tenda teño que padecer a miudo nas paredes os oriños dos cans. E, xa se sabe onde mexa un mexan tódolos demais que pasen por diante. Mesmo teño chamado os municipais e non facer nada, con os donos diantes. Espremos que co novo bando, cambia a actitude de quen ten que facer cumplila Lei.

E, xa para rematar, que se fará cando o can sexa de duas patas e nos fins de semana moitos padecen as horas de diversión dos demais. Uns a se divertir e mexar e os outros a sufrir. De canto e a cuantía das multas que non se ponen?

Máis de pescadores, furtivos e outras “especies”…

2010-04-07T15:11:00.001+01:00

Hoxe, abondando no tema dos recursos do noso litoral, e supoño que grazas a pregunta que onte se facia o nacionalista Lobeira; a Xunta deu conta das actuacións do Servizo de Vixilancia nestas pasadas datas festivas.

Os gardacostas fixeron aproveitando a Semana Santa unha xeira de inspecións en 84 restaurantes de Galiza, abrindo actas en 22 deles, ben de marisco sen documentación como de centolas milladas. O tanto por cento resulta espectacular. Así mesmo, tamén, se incautaron de 673 aparellos de pesca –nasas e redes- caladas de xeito ilegal. Debemos supoñer que ningún destos fora algún pescador deportivo.

Pescadores deportivos de costa, e sobre todo de embarcación e buceo, é de supoñer que cometan ilegalidades dabondas; ainda que de aí a fácelos o centro do esgotamento de recursos pesqueiros vai un mundo.

Calqueira que ande a miudo polas lonxas e polos peiraos de Galiza sabe que o filosofia de vida, aínda hoxendia, dos nosos pescadores é aproveitar o máximo ó que o Mar lles queira dar a diario. E, canto máis millor; xa que o dia seguinte non saben o que lles vai dar ou mesmo se van poder ir faenar. Ista encerteza é a que lles leva a cometer mais dun exceso.

Como anécdota, deixádeme que vos conte o que pasaba hai 30 anos nos portos de Galiza co marisco. En Rinlo, como narra Victor Sueiro no seu “Libro del Marisco”, as actuais “abandoadas” cetáreas funcionaban a pleno rendemento. No Nadal mandaban para as grandes urbes miles e miles de langostas, que nin sequera se pesaban; se facturan por tamaños. Mentras estaban nas instalacións se alimentaban con mais marisco –mexilóns, sobre de todo- de aí a sua calidade. Se queixaba o seu propietario Vázquez Orosa, no libro, de que o verdadeiro dano no recurso pesqueiro das Langostas o fixeran os proprios mariñeiros con uns aparellos que se lles chamaba “Miños”. Estas redes, que se empleaban no Sur de Galiza, as “importaron” uns mariñeiros de Cariño que andaban o bonito na desembocadura do Rio Miño, na Guarda, e miraron unha boia e roubaron o aparello que era unha especie de trasmallo de 3 redes. Non escapaba nin peixe, o que non pescana un pano o pescaba o outro. Poren, os recursos onde antés se pescaba con nasas e se respectaban as vedas, agora se esgotaban de xeito alarmante. Pan para hoxe, fame para maña. O mesmo de sempre.

Como Dicía Fai Dous Anos..

2010-04-06T22:51:00.004+01:00

Ben, como dicía fai dous anos...

Resultou certo, para desgracia de moitos que o Bipartito non levou adiante por mor de moitas e varidas razóns. Non vou voltar sobre do tema. Cadaquen espía os seus proprios pecados e nelos leva a penitencia. O que si e que o que se aproveita e o Feijoo; nin o PSOE e moitos menos o BNG fixeron examen de conciencia. Mesmo os nacionalistas eu penso que non saben ben por onde andan; son o partido de esquerdas menos de esquerdas que coñezo. Aos da UPG, os que están na doreción, so lles importa quedar nela. NOn hai atisbo ningún de democracia interna.

Ben, ó noso. Aproveitando que estreei páxina no Facebook, e mesmo fixen a Proclamación de Independencia da República de Ribadeo imos comentar a actualidade. A actualidade da República e mais da Nación de Galiza; as veces tamén do Estado español ou doutras comunidades. Comentaremos todo o que nos incumba.

Para hoxe, imos comezar cunha nova que viña nas páxinas da Mariña da Voz de Galicia, representativa do que comentaba que pouco anda a cambiar no nacionalismo galego. Dicía a Voz de Galicia -por certo, coma sempre máis desinformando que outra cousa- que o nacionalista Bieito Lobeira, supoño que intentando xustificar o soldo de deputado, viña de lle preguntar a Xunta como influía a pesca deportiva nos recursos do litoral galego. Se vos intresa pódedes mírala nesta ligazón:http://www.lavozdegalicia.com/amarina/2010/04/06/0003_8398444.htm"

Ben, non sei si a preocupación de Lobeira xurdiu dalgunha visita a unha taberna dalgún peirao ou dalgún "amigote" que llo pediu encarecidamente. O caso e que non pode haber mais despropósito entre iste e mais o redactor da nova. Na versión impresa do xornal mesmo se empleaba o silogismo de que os 7.000 pescadores deportivos con licenza na Mariña podian coller 35.000 kilos de peixe diarios; facendo uso do permitido nos topes de capturas. Iso no caso de que todos foran o Mar a diario e pescaran os 5 kilos permitidos. Non deixa de ser un silogismo, xa que pese a ser dous enunciados verdadeiros o resultado non é máis cunha basta patraña. Non todos van o Mar tódolos dias e non tódolos que van, voltan con 5 kilos de peixe.

Lobeira, tamén se facia eco das queixas dos profesionais, da venda que por trás fan os deportivos das súas capturas a particulares e restaurans; cousa que está proibida pola Lei. A falla da vixiancia non xustificaria xeralizar en todo o colectivo de pescadores deportivos. Tampouco seria xusto, botar nas costas de todo o colectivo profesional, a venda que por trás fan algúns destos por exemplo do polbo que non da a talla; ou dos excesos do tope de capturar que fan dende os mariscadores ata cerqueiros que mandan o peixe (xurelo) para Portugal e logo voltan o Mar para vender outra quenda na lonxa. Cousas coma istas son a verdadeira razón de que a cada paso os recursos estean máis esquilmados. Non caladoiros viciños de Asturias e nas súas lonxas de Tapia, Puerto Vega, Cudillero ou Avilés non se quexan dos deportivos. E a maiores, a Lei de Pesca Deportiva de Asturias e mais permisiva nos cebos e nos topes de captura ca galega e non por iso os profesionais piden represalias contra do colectivo de deportivos. O que fan é coidar dos seus recursos e ben saben quén son os, a diferenza dos nosos profesionais que mesmo non tenen os mais mínimos escrupulos en usar a dinamita se lles peta.

Por iso o Lobeira para xustificar o seu soldo ben poderia pedir facer outras preguntas. Os deportivos tamén votan, e tirando de silogismos: 7.000 deportivos son mais votos que 2.000 profesionais; ou non?

Por iso, como no Samartiño da imaxe, e como tódolos peixes: Pola boca morre…. o que fala de mais.

...iois.

2008-03-16T20:02:00.002+00:00

Cuando se cumple hoy ua semana da jornada electoral, y trás de ver y ouguir ua chia de ...iois: votaciois, valoraciois, reflexiois, opiniois, recomendaciois; y más ...iois, ...iois, ...iois para todos os gustos, permitáseme a mía propía.

...iois de Votaciois, nas que ganoú un y os outros nun perderon. Mismo alguos tamén ganaron en lo que se conoce como el clásico: "mal de muitos, consuelo de tontos".

...iois de Valoraciois, como a de Rajoy, el domingo nel balcón de Génova, da que a maioría da xente tomoú por ua despedida; que despós el propio Mariano de encargou de desmentir. É que Rajaoy é así de alegre él. A mín, lo que me pareceo é que era elmismo en estado puro; él y as suas coletillas: "he felicitado a Zapatero por su triunfo"; y a coletilla de: "espero que sea por el bien de España". Por eso perdiche Mariano, "por el bien de España", é decir por as tuas coletillas. A gaviota vola, pero nun ten donde pousarse.

...iois de Reflexiois, que de portas para dentro, se tarán faendo más de un, engañados uos por el poder mediático y outros por os sous equipos, de porqué non conseguiron conectar con a xente. Toúme referindo al proyecto "Quin 2008", que pode que para os sous Jorqueras ou Aymeriches particulares sea el lider que necesita un BNG virado al centrodereita (como os catálenes y vascos de Galeuscat), pero que el común dos galegos non ven nél a representación del "Capitán da Nave" de ese nacionalismo de izquierdas, como veian en Beiras. Mal que lles pese.

...iois de Opiniois, que desde el domingo houbo, hai e haberá para todos os gustos. Sólo vou destacar un par. En realidad, son más de duas, porque uas son as que se refieren a Llamazares y al castigo que sufrió, non por as urnas sinón por as "circunstancias" en forma de lei electoral. Ahora todo el mundo, mediático se entiende, se rasga as vestiduras y dice que non é xusto.Antés, algua das buenas -incluso das mellores- propuestas electorales de Gaspar non lle fixeron todo el eco que merecian. Sería que non vendian. El outra opinión quero poñerla de ejemplo dos aires dos que se alimenta na actualidad el BNG. É a opinión de un tal Alberte Brenlla González (reconozco a mía ignorancia, nun sei quén é) que desde as páginas del "Galicia Hoxe" dice, entre outras cousas: "O Bloque Nacionalista Galego supera con matrícula de honra a furacán bipolar...". Si sacar pouco más de 4.000 votos desde as últimas Generales é Matrícula de Honor, nun me extraña que Rajoy teña contento con os sous mellores resultados da historia. Outra perla, deste Brenlla: "Definitivamente, consegue o BNG e o seo lider, Anxo Quintana parar a sangria de votos que perdian os nacionalistas galegos..." Xa, pero extrapolando estos resultados, -cousa que nun se debe faer- a os das últimas Autónomicas, el Bloque baixaría de 12 a 8 diputados. E más: "...demóstrase que a sua acción de goberno é aprobada socialmente..." Por eso, nel tramo de votantes mayores de 55 anos, aos que vai dirigida principalmente a "política" desa acción de goberno de Quintana, el BNG foi el partido menos votado dos 3 grandes. Van ter que cambiar a SuperPiñeiro. Podía seguir con más perlas del tal Brenlla, xa que fixo todo un collar, pero nun merece a pena, nótase quén é quén.

...iois de Recomendaciois, como a del Gran AL (Antón Losada, ex y politólogo) que desde a portada del mismo periódico lles recomenda os tres socios del que chama nacionalismo "periférico" da Galeuscat ir "todos a una como en Fuenteovejuna". Cómo si os vascos, ou cómo si os Catalanes fosen tontos. No me extraña que con recomendaciois como esta, por si colan, tea el BNG donde ta. A espera de que lo chamen, si é que lo chaman. Mais forza en Madrid.

Quintana, 1 - Os Outros, 0

2008-03-01T14:41:00.001+00:00

Falando del Debate da Galega, como nun podia ser menos, y de lo publicado tras del mismo, chámoume a atención el titular -el mismo desta entrada- del recuadro que diariamente ten na prensa o Fámoso AL, el Disque Disque nel que Losada loaba el bon faer de Quin diante das cámaras atribuíndolle a victoria.

Como casi todos ou vichedes ou vos falaron del debate, eu non vou añadir muito más. Sólo duas cousas pequenias: a primeira, a entrada de Anxo Quintana acompañado por Suárez Canal y Teresa Táboas. Sábedes quén faltaba? Si, esa misma, a Bugallo. Ten os días contados, y eso que ven de gastarse un millón y pico de euros -todo el presupuesto- nel sou particular canto del cisne en Cuba. Por más que ahora reciba a ayuda da "cultura amiga" sólo queda poñerlle fecha al sou cese. Trás das elecciois.

A segunda cousa, é que eu non creo que "os outros" sean Touriño y Feijoo, pobriños. Más bien creo que esos outros son os galegos, todos os galegos. Y sonlo por a renuncia expresa -nun e nada novo- delante de todos del ser y del sentirse ua Nación que fixo Anxo Quintana cuando se pronunciou sobre a reforma del Estatuto. El sou posicionamiento sobre ter un Estatuto de Nación dentro doutro Estado, el mismo que taba de acordo -segun elos- en aprobar xunto con Touriño, non é sinon na practica, el non creer que Galicia nunca será ua Nación. Si eres nacionalista non pódes renunciar a querer ser ua Nación, libre e independiente. Si, si, Independiente y Soberana. Non hai porque sentirse mal por querer ser ua Nación. Cada pueblo debe de ser lo que ese pueblo sienta y quiera ser. Despós, cómo se articule eso é lo de menos; lo primordial é nun renunciar de feito a un derecho que asiste a todos os pueblos del Mundo.

Esa renuncia expresa a ser soberanos, y decidir el noso futuro, pode que en Madrid non asuste y se vexa al BNG como ese nacionalismo amable, a diferencia dos Vascos y Catalanes, aos que dicen que temos que parecernos. Pode que non asuste muito, tampouco, a reclamación de Tráfico y de Salvamento Marítimo para estos próximos cuatro anos. Total, non son más que uas migallas. Pero claro, si renuncias a los que te sientes y a lo que eres, qué qués que che dean? Migallas, sólo migallas.

Por cierto, eso de que el BNG é el único que pon a Galicia encima da mesa, non debe de ser mui cierto porque si Touriño está disposto a aprobar el mismo Estatuto que Quintana, entónces; cuál é a diferencia? As siglas? El número de Diputados? Vamos.

Non é lo mismo...

2008-02-21T20:49:00.001+00:00

Efectivamente non é lo mismo ir que, que te leven. Ven a cuento -por desgracia- como veis nas fotos da manifestación, que baixo o lema "Galiza non se vende" se celebrou el pasado domingo en Santiago, y que publicou el periodico Galicia Hoxe, pola escenificación da fractura que se produce a cada paso de maneira más acentuada entre a izquierda social y a izquierda política. Mentrás na foto supeior se ve a Beiras, a Nogueira ou a Lidia Senrra "indo". É decir, formando parte libremente (quer decir por propia decisión) da marea humana que más de 60 organizaciois se deron cita para reclamar cada un lo sou, pero todos lo más elemental, que é el respeto a terra na que se vive, y na que se quer seguir vivindo.

Na foto de abaixo, pode verse como además de a Núñez Feijóo, os ciudadanos "levaban" tamén a chamada izquierda política, que iba representada nas caretas de Touriño y de Anxo Quintana, que serviron para escenificar como a "clase política" está a poñer nas maos das multinacionales esta terra, deixéndolles bien claro que ésta política continuista que ven desarrollando el Bipartito, a izquierda social nun lo vai consentir.

As repercusiois que os dias siguientes se produciron por parte dos políticos foron de duas clases: a vergonzosa "calada por respuesta" dos nacionalistas como si a cousa nun fose con elos y as enrabietadas declaraciois de Pachi Vázquez, tildando os manifestantes de oportunistas y electoralistas. Oportunistas, sí, nun cabe duda de que defender a terra sempre debia de ser oportuno y electoralistas nun sei de qué ou de quén. Os que se manifestaban eran os da izquierda social, el pueblo llano, ¿pa quén iban pedir el voto?. Lo dicho, nun é lo mismo "ir" que, que te "leven". Aviso pa navegantes.

Ale ou Galeuscat

2008-02-16T16:02:00.003+00:00

Eso é, A.L.E. ou Galeuscat. Qué pensábades que animaba ese tinglao nel que se meteu o BNG, xunto con CIU e PNV, que se chama Galeuscat. Pos non, cando digo ALE refírome o outro grupo del que tamen forma parte el Bloque Nacionalista Galego xunto con ERC por Cataluña y EA por el Pais Vasco, amen de outros partidos y formaciois europeas de ámbito independentista.

El pasado 21 de enero, Anxo Quintana en representación do BNG, xunto con Carod Rovira, por Esquerra Republicana de Cataluña y Unai Ziarreta por Eusko Alkartasuna; acompañados os tres por outros presidentes de grupos políticos europeos como el SNP escocés, el PC galés, ou el Spirit flamenco; firmaban a Declaración de Edimburgo na que entre outras cousas se reivindicou a independencia como "ua medida necesaria" para a supervivencia dalguos pueblos. Esta ven ser a primordial reivindicación de todas as formaciois presentes na Alianza Libre Europea.

O pasado 13 de febreiro, na última reunión en Madrid, da Galeuscat, na que tan BNG, CIU y PNV (por cierto estos dous ultimos impediron sempre que se lles sumasen al grupo os de ERC y EA, a lo mellor por non ser tan independentistas), van y rizan el rizo pretendendo non reivindicar a cada sua nazión, sino ter un Presidente del Senado en Madrid. Ai, é nada. Xa queremos mandar nas naziois de outros. Ai, el Poder.

Sábedes qué é lo que más detestan todos os Galego/as de bien?. Que los pretendan engañar: "indo con os da feria y vindo cos os del mercao"

Remata el Antroido, Comenza el Carnaval.

2008-02-06T14:28:00.001+00:00

Miércoles de Ceniza, el págano Antroido popular finaliza con a queima del mismo. Ahora comenza el incendio dos políticos, con el sou particular Carnaval electoral con vista a os resultados del 9 de marzo. As caretas que nos van mostrar seguro que nun van ser tan auténticas, nel más amplio sentido da palabra, como as que nos mostran as fotos del portugués Fernando Ribeiro sobre el Entroido de Verín. Alguos nin siquiera esperaron para poñerse a careta. El BNG na sua carreira para conseguir segun elos "Máis forza en Madrid", que parecía iba a ser a sua gran aposta para estos comicios, vindo a probe acollida na sociedad civil galega -más ben o gran rechazo- deste lema; xa nun esperou y fixo a presentación da sua "careta", ahora van vestidos con: "Contigo, Galiza decide".

El problema para estos é que "Galiza non se vende", e xa décidio; como se vai berrar el próximo dia 17 en Santiago na manifestación convocada por ésta Rede para facerlles ver a estos que el pueblo xa está cansao de tanta "carota". Poden intentar disfrazarse de lo que queiran, os ciudadanos teinlo mui claro: nun queren ser "españoles más ricos", queren ser y tar orgullosos de ser "ainda más galegos".

Por muita careta, por muito disfraz que gasten como no dos Pluses aos altos cargos, como no electoralista inten-to de "salvar" a Costa da Morte del denostado Plan Acuicola, a estos mandamases actuales del BNG veselles el plumero y lo único que lles importa é "el poder por el poder".

Como non escuiten a "música" da ciudadanía lo que se lles vai acabar a elos é el chollo. Lo malo é que muitos miles de galegos -como lle gusta a Anxo Quintana decir das suas propostas- y neste caso sí, van sentirse nel dilema de ver como se desperdicia a oportunidad de faer outro tipo de política na primeira ocasión que el nacionalismo ten de dispoñer de responsabilidades de goberno.