musicboxfm

noreply@blogger.com (none) — Tue, 03 May 2011 18:03:00 +0000

Καλό ταξίδι Καλέ μου Ανθρωπε
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΠΑΝΟΥ

Όλα στη ζωή έχουν ένα τέλος. Ακόμα και αυτή η ίδια η ζωή…
Μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου γύρω στις 10:30 το πρωΐ της Τρίτης. Με πέτυχε στο ΜΕΤΡΟ στον σταθμό του Αγίου Αντωνίου. Είχα βγάλει βόλτα τον μεγάλο μου γιο.
«Πέθανε ο Βέγγος» μου είπε ξερά -έτσι λέγονται αυτά. Αμέσως τα μάτια νότισαν, κι ας ήξερα εδώ και μέρες ότι δεν πάει καλά ο Θανάσης μου. Ο Θανάσης μας. Πάλευε από τον Δεκέμβριο να την σκαπουλάρει αλλά δεν…

Ευτυχώς ήμουν μόνος στον ανελκυστήρα. Δεν με είδε κανείς, να σκουπίζω τα μάτια μου. Οχι ότι θα έδινε και σημασία, αλλά να... ένας θεός ξέρει τι θα σκεφτόταν αν με έβλεπε... Δεν ήθελα. Είναι πολύ προσωπικές στιγμές αυτές!
Μπήκα στον συρμό για Σεπόλια. Τον σκεφτόμουν συνέχεια. Στο μυαλό μου ερχόντουσαν σκηνές από τις ταινίες του. Κοίταζα και τον Αργύρη μου. «Θα μεγαλώσει, θα βλέπει τον "καραφλό πράκτορα", θα γελάει με τα καμώματά του και το "άναρχο" σενάριο, αλλά δεν θα τον γνωρίσει ποτέ από κοντά, όπως είχα εγώ την τύχη», σκέφτηκα…
Αμέσως το μυαλό γύρισε 21 χρόνια πίσω…
Σεπτέμβριος του 1990 σε φροντιστήριο της Πλατείας Κάνιγγος. Στον ίδιο όροφο του κτιρίου, όπου στεγαζόταν τότε το -must των υποψηφίων φοιτητών της εποχής- «Μεθοδικό», ένας μικρός διάδρομος οδηγούσε σε μια μονίμως μισόκλειστη πόρτα. Η ταμπέλα στην είσοδό της έγραφε την επωνυμία της εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών. Λίγες μέρες αργότερα έμαθα ότι ανήκε στον Θανάση μας, αλλά και ότι δεν πήγαινε -από χρόνια μάλιστα- πολύ καλά.
Δεν με πολυένοιαζε βέβαια. Εγώ καιγόμουν να δω από κοντά τον Θανάση μου, τον Καλό μου Άνθρωπο που «ήξερε από βέσπα». Στα διαλλείματα των μαθημάτων, στηνόμουν πολλές φορές κοντά στον διαδρομίσκο μπας και τον πετύχω.
Πέρασαν λίγες μέρες και το κατάφερα. Η χαρά που ένιωσα τότε, δεν μπορεί να… πληκτρολογηθεί σήμερα. Λες και είχα μάθει μονομιάς τον διανυσματικό λογισμό (Αναλυτική Γεωμετρία 1ης Δέσμης) που μας δίδασκε ο αξιολογότατος καθηγητής Φραγκουλόπουλος.
«Κύριε Θανάση, κύριε Θανάση» φώναξα…
«Θανάσης. Σκέτο Θανάσης καλό μου παιδί» μου αποκρίθηκε στον ίδιο -περίπου- τόνο που στις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες του, ρωτούσε τον οδηγό του αυτοκινήτου που έτρεχαν μαζί στην Εθνική Οδό, αν ξέρει από βέσπα…
Λίγα καλοσυνάτα λόγια και μερικές πατρικές συμβουλές που δεν τις θυμάμαι πια, και ο Θανάσης μου εξαφανίστηκε, πάντα ταπεινός, πάντα σεμνός και πάντα μεγάλος σε όλα του…
Ηταν το… αποκούμπι μας ο Θανάσης, το φιλαράκι μας!
Επεφτε χυλόπιτα από τις γκομενίτσες στο σχολείο; Ο "δόκτωρ Ζιβέγγος" να 'ναι καλά…
Εβαζε εννιάρι ο Μαθηματικός στο σχολείο; Κατευθείαν στη Ραδιοτηλεόραση της γιαγιάς... Να δούμε στο πρόγραμμα αν έχει Θανάση το βράδυ, να γελάσουμε, να ξεχαστούμε και να ξαναπέσουμε με τα μούτρα στο διάβασμα μπας και το εννιάρι γίνει δεκάρι, εντεκάρι… εικοσάρι.
«Δεν υπήρχε μια για τσιγάρα, καφέ, βιβλία, ρούχα και δίσκους;». Φρόντιζε ο Θανάσης μου, ο Θανάσης μας να το ξεχνάμε…
«Ελα, έλα… Εχει Βέγγο στην τηλεόραση φώναζε ο πατέρας μου». Αράζαμε στον καναπέ και γελάγαμε με την ψυχή μας. Μικρές οικογενειακές στιγμές…
Κι ο πατέρας μου τον αγαπούσε, κι ας μην τον είχε γνωρίσει ποτέ του… Τον αγαπούσε πολύ.
Καλέ μου Ανθρωπε κάνε μου μια χάρη. Δώστου χαιρετίσματα Θανάση μου, τώρα που θα συναντηθείτε εκεί ψηλά. Θα 'ρθει να σε βρει, είμαι σίγουρος. Μια γειτονιά είναι άλλωστε ο Παράδεισος, δεν είναι Αθήνα. Πιείτε κι ένα ποτήρι κρασί, στην υγειά των... κορόιδων που αφήσατε πίσω σας...
Οι «ψαγμένοι» της εποχής -συμμαθητές και όχι μόνο-, που… μεγάλωναν με… Εκο, Κούντερα, Κισλόφσκι και άλλους ποιοτικούς, έλεγαν διάφορα για τον Θανάση μας.
Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να τον κρίνω. Εκείνο που διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια, είναι ότι πίσω από αυτή την αστείρευτη πηγή γέλιου, κρυβόταν μια μελαγχολία.
Θανάσης Βέγγος δεν θα υπάρξει άλλος…
Τρέφω απεριόριστο σεβασμό για τον Λογοθετίδη, τον Αυλωνίτη, τον Φωτόπουλο, τον Σταυρίδη, τον Γκιωνάκη, τον Ηλιόπουλο, τον Χατζηχρήστο, τον Κωνσταντάρα και τόσους άλλους. Υπήρξαν κολοσσοί της Τέχνης σε μια εποχή που οι συνθήκες δεν ευνοούσαν ιδιαίτερα την «παραγωγή» της. Πιθανότατα δε, όλοι αυτοί να έκαναν ποιοτικότερες δουλειές από τον Βέγγο.
Ομως όποιος δεν έχει δει τον Θανάση Βέγγο στον «Δράκο», ή στην "Μαγική Πόλη" καλό είναι να τρέξει να προμηθευτεί τις συγκεκριμένες ταινίες. Εχω την αίσθηση ότι αν ο Βέγγος διάλεγε αλλιώτικο δρόμο από αυτόν που πήρε, θα έμενε στην ιστορία ως ένας από τους κορυφαίους δραματικούς ηθοποιούς των καιρών μας. Με τις πενιχρές μου γνώσεις τα γράφω αυτά…
Θυμάμαι ακόμα τα πλάνα με τα δακρυσμένα μάτια του, σε κάποια από τις πάμπολλες τελετές προς τιμήν του τα τελευταία δύο-τρία χρόνια. Είχα συναισθανθεί ότι πλησιάζει το τέλος, αλλά δεν ήθελα να το σκέφτομαι. «Οσο πάει» έλεγα από μέσα μου…
Μεταξύ μας, δεν περίμενα ότι ο άνθρωπος που μου χάρισε τόσες και τόσες στιγμές γέλιου, μικρές αποδράσεις από την πνιγηρή πραγματικότητα, θα με βύθιζε τόσο πολύ στη θλίψη και μάλιστα σε τέτοιους δύσκολους καιρούς.
Ωσπου ήρθε το τέλος, όπως θα έρθει για όλους μας...
Δεν πήγα στο τελευταίο αντίο. Δεν το έκρινα απαραίτητο. Ηταν εκεί τόσοι "μαϊντανοί", που ένας ακόμα ήταν περιττός. Θα αρκεστώ σε κάποιες ταινίες του που έχω στη βιβλιοθήκη μου. Θα βρω κι άλλες. Ας είναι καλά το Διαδίκτυο.
Πολύ περισσότερο όμως, θα μείνει για πάντα κομμάτι της καρδιάς μου…
Αντίο Θανάση μου και μην ξεχάσεις τα χαιρετίσματα στον πατέρα μου!

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ ΣΤΑ... MINISTRIES ΜΑΣ

noreply@blogger.com (none) — Sun, 19 Dec 2010 13:29:00 +0000

Έχουμε όλες αυτές τις αμερικανιές στις διαφημήσεις (all in the mall και άλλες αηδίες), ακούμε από τηλεοράσεως (π.χ. back to back movies) και ραδιοφώνου (charts, top ten και δεν συμμαζεύεται) άλλες τόσες, έχουμε τώρα και τα γ*μώ τα υπουργεία μας, που εκφράζονται πια λες και εδρεύουν στη Μινεσότα... Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Έβλεπα πρόσφατα τον υπουργό (πάρτε ανάσα για να το διαβάσετε όλο - α, ρε Πασοκάρα με τις βαρύγδουπες λαλακίες!) Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, να παρουσιάζει στη Βουλή (του Στρος -Καν) τους έξι άξονες της κυβερνητικής πολιτικής για την επιστροφή της χώρας μας στον δρόμο της ανάπτυξης (δεν θέλω γέλια...).

Και τι ακούω; Ότι θα δημιουργηθεί ένα εθνικό "Brand" (!), ότι υλοποιείται το πρόγραμμα «Jessica» (γιατί όχι Julia;) και πως θα υπάρξει και το σούπερ - ντούπερ πρόγραμμα "go2market"!

Παλικάρια (ή προτιμάτε να σας αποκαλούμε lads;), απ' ότι γνωρίζω η αγγλική (όπως και πολλές άλλες γλώσσες) στηρίζεται στην ελληνική κι όχι το αντίθετο. Πάτε καλά, ωρέ σφουγκοκωλάριοι του Όλι Ρεν; Είστε σοβαροί ρε ορντινάτσες του ΔΝΤ; Έχετε τσίπα ρε σκυφτούληδες ραγιάδες; Έχετε αίμα μέσα σας, ρε κανισάκια του Ερντογάν; Φιρί - φιρί το πάτε δηλαδή να γίνει το χατήρι της Αννούλας της Μπίλντεμπεργκ, που ήθελε να έχουμε δυο επίσημες γλώσσες ως κράτος (πάλι δεν θέλω γέλια...), τα αγγλικά και τα ("είναι μικρή γλώσσα" κατά Θάλεια Δραγώνα - φτου, ρε γαμώτο, είπα κακές λέξεις) ελληνικά;

Ρε άντε και... fuck off!

ΛΟΞΙΑΣ

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ (ΜΑΚΡΙΝΟ;) ΜΕΛΛΟΝ

noreply@blogger.com (none) — Sun, 19 Dec 2010 12:34:00 +0000

Είμαι ένας από τη Νέα Γενιά των ανθρώπων, που γεννηθήκαμε στα εργαστήρια γεννετικής, οι νέοι άρχοντες της Γης, με εμπλουτισμένο DNA. Απαλλαγμένοι από τα παλιά ανθρώπινα καλούπια, μέσα από το νέο διαφανές "δέρμα" μας, δείχνουμε με υπερηφάνεια τον υπέροχο "ενισχυμένο" σκελετό μας. Μετά από εμάς, υπάρχουν οι Βοηθητικοί, άτομα με λίγα δικαιώματα και μέση νοημοσύνη. Τέλος, υπάρχουν οι Κατώτεροι, άνθρωποι που γεννήθηκαν με τον παλιό τρόπο, από γονείς που έκαναν έρωτα! Οι Κατώτεροι έχουν τόση συγγένεια με μας όση είχαν στο παρελθόν οι άνθρωποι με τους πιθήκους. Είμαστε ασύμβατοι…

Όλα άρχισαν όταν επιστήμονες, μετά από διαταγή του Μεγάλου Συμβουλίου, προσπάθησαν να κατασκευάσουν μια τεχνητή Μαύρη Τρύπα. Το πείραμα απέτυχε. Κανείς, όμως, δεν είχε προβλέψει τις συνέπειες...

Εκείνη τη νύχτα, κοντά στο Κέντρο Πειραμάτων, εμφανίστηκε ξαφνικά μια στήλη μαύρου καπνού. Κι ως την επόμενη μέρα όλος ο πλανήτης ήξερε για το άνοιγμα μιας παράξενης Πύλης που έμοιαζε σα να έπεσε από τον ουρανό και καρφώθηκε στο χώμα. Στην αρχή, έκαψε το χορτάρι σε μια μεγάλη ακτίνα τριγύρω. Ζέστη έβγαινε από το άνοιγμα της Πύλης, ενώ τα βράδια έφεγγε αχνά. Οι επιστήμονες είδαν ένα μεγάλο χρωματιστό μπαλόνι βυθισμένο μέσα της. Το χρώμα του θύμιζε το ουράνιο τόξο. Το μπαλόνι ήταν γυαλιστερό και έδειχνε εξαιρετικά εύθραυστο. Στις επόμενες μέρες η Πύλη άρχισε να "ξερνάει" ένα περίεργο υλικό, που ήταν εύπλαστο, θερμό και ελαφρά φωτεινό. Το φάσμα του ήταν πρωτόγνωρο και θέριευε με την έκθεση στον ατμοσφαιρικό αέρα. Το σημαντικότερο ήταν ότι δεν παρουσίαζε κάποιο κοινό με την γήινη ύλη. Δεν ανήκε στη γη, ερχόταν από μια άλλη διάσταση και είχε άγνωστες ιδιότητες. Στην ευρύτερη περιοχή, τα δέντρα άρχισαν να ρίχνουν τα φύλλα τους και τη νύχτα σάλευαν χωρίς να φυσάει άνεμος…

Στον αέρα πλανιόταν μια έντονη ανησυχία. Η Πύλη άρχισε να αλλάζει τα πράγματα που βρίσκονταν γύρω της, ενώ από μέσα της ακουγόταν κάτι που δεν ήταν ολότελα ήχος. Στη συνέχεια, η βλάστηση έγινε γκρίζα και εύθραυστη. Ακόμα και τα λουλούδια με λαμπρά χρώματα έγιναν μουντά, μαραμένα και απέκτησαν τόσο απαίσια όψη που κανείς δεν τα πλησίαζε.

Τα έντομα έπεφταν ζαλισμένα στο χώμα και τα ζώα άρχισαν να πεθαίνουν με φρικτούς πόνους. Η σάρκα τους γινόταν ξερή και τριβόταν σιχαμερά όταν την έκοβες. Η καταστροφή μεταδόθηκε και στους ανθρώπους. Όπου έφτανε το περίεργο υλικό, που έρεε πια σαν ποτάμι, το δέρμα των ζωντανών βούλιαζε όταν το ακουμπούσε ακόμα και ένα φτερό και στη συνέχεια έλιωνε πριν πεθάνουν. Η βρώμα έγινε ανυπόφορη και οι άνθρωποι αναγκάζονταν να πηγαίνουν όλο και πιο μακριά για να γλιτώσουν. Ένας σιχαμένος ατμός "αγκάλιασε" όλο τον πλανήτη. Παράξενα χρώματα χόρευαν μπροστά στα μάτια των φυλών της γης. Τα απομεινάρια των νεκρών ανθρώπων και ζώων αργοσάλευαν σα να συνέχιζαν να έχουν ζωή. Το υλικό που ξερνούσε η Πύλη άρχισε να μοιάζει σαν βδελυρή σάρκα. Η σκοτεινή Πύλη έσπρωχνε τη ζωή στην καταστροφή. Ήταν σαν ανεξέλεγκτος ηλεκτρισμός που κινείται ατελείωτα και σκορπίζει τον θάνατο. Ήταν το απόλυτο μηδέν που μετέτρεπε το ζεστό αίμα σε παγωμένο. Ο κόσμος είχε μουδιάσει από τη φρίκη…

Πύρινες γλώσσες ξεχύνονταν από την Πύλη και έσβηναν γρήγορα, αφήνοντας στη θέση τους μαύρα κουφάρια. Κομμάτια από κορμιά πετάγονταν μακριά κι έπεφταν κάτω σαν διαλυμένες μαριονέτες. Οι αναλαμπές ήταν ορατές σε απόσταση πολλών μιλίων. Εκατοντάδες πέθαιναν στην φρενήρη πορεία του περίεργου υλικού και οι οιμωγές των θυμάτων έκαναν το έδαφος να τρέμει. Bράχοι και κτίρια τσακίζονταν σαν σπιρτόκουτα, λίμνες ξεχύνονταν, έλη έφευγαν από τις θέσεις τους και γινόντουσαν μεγάλα κύματα. Οι άνθρωποι ένιωθαν τη βλάσφημη τερατωδία που είχαν μπροστά τους. Ήταν πεισμένοι ότι η Πύλη τρέφεται με κάθε είδους ζωή και δυναμώνει συνέχεια. Ίσως ποτέ δε θα μάθαιναν τι τριγυρνούσε έξω από την Πύλη και τους σκότωνε. Ο τρόμος φώλιαζε στο ίδιο τους το σπίτι, στον πλανήτη τους, ένα βέβηλο κτήνος βγαλμένο από λασπερά βάθη. Συσπώταν σιχαμένα και σπασμωδικά, "νυχιάζοντας" μ' ακράτητη μανία όλα τα ζωντανά πλάσματα. Έξυνε το φαρμακωμένο αέρα και θέριζε ότι κινείται. Μια υπόγεια φρικωδία που σφάδαζε θανατερά μέσα στη μαύρη απελπισία. Χαρακωμένο από θάνατο το πρόσωπο της Γης φέγγιζε σαν τραυματισμένο μωρό στο μαύρο φόντο του διαστήματος. Κάτι τρομερό είχε έρθει από άλλη διάσταση και ήρθε για να μείνει. Κάτι ζούσε μέσα στην Πύλη που ρουφούσε τη ζωή!

Ζούμε τις πιο παράξενες ημέρες... Πρέπει να ανακαλύψουμε έναν τρόπο επιβίωσης του ανθρώπινου γένους!

Τι θα συνέβαινε αν με μια εγχείρηση τοποθετείτο ένα computer chip στον εγκέφαλο που θα μας έκανε να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις πιο εύκολα; Οι τρομερές αλήθειες θα αποκαλύπτονταν; Ο ελλοχεύων φόβος…

Προς το παρόν, πρέπει να αντιμετωπίσω τα δικά μου προβλήματα, καθώς βλέπω μαγεμένος τις εικόνες των κοσμικών μεταμορφώσεων. Κάποιοι από τους Κατώτερους πάσχουν από μεταλλάξεις και τρέλα. Αρκετοί είναι εκείνοι που εμπνέονται θετικά από τους ουρανούς, αν και άλλοι ανακλούν τα πιο παράξενα προαισθήματα. Ακούγονται εφιαλτικές προφητείες από χείλη φοβισμένων...

Διασχίζω την Αιματόβρεκτη Πόλη. Με υποδέχονται οι Άφωνοι κάτοικοι, που μας οδηγούν στα καταφύγια τους, κοντά στον Μακάβριο ποταμό. Περνάμε μέσα από ανεμόδαρτες, άβιες περιοχές, προσπερνάμε παράξενα απολιθώματα ανήκουστων πλασμάτων, που μας προκαλούν διεγερτικό τρόμο. Μας περικυκλώνουν οράματα αόρατων κόσμων και δαίμονες του ασυνείδητου. Ο θάνατος παραμονεύει κάτω από κινούμενες άμμους. Νιώθω σα να ζω μέσα σε ένα κύκλο φρικτών ονείρων. Τριγύρω υπάρχουν ακόμη ελάχιστα σπερματικά θραύσματα αριστουργημάτων περασμένων εποχών...

Εμφανίστηκαν οι Επικυρίαρχοι και υπόσχονται ότι θα ξεκινήσει η Χρυσή Εποχή του Μετα - Θανάτου. Αρκετοί αναρωτιούνται, με ποιο κόστος; Μερικοί φανατικοί καλοσωρίζουν την αποκαλυπτική καταστροφή σαν ένα σημάδι του Θεού, κάποιοι άλλοι προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν τρόπους αποφυγής του άφευκτου. Σε άφορες ερήμους περπατούν πια μόνο τα robot, μακριά από τους hi-tech Παραδείσους των ανθρώπων. Οι άνθρωποι έχουν ζωντανές ψευδαισθήσεις. Πως μπορείς να τις ξεχωρίσεις από τα ανώτερα επίπεδα της συνείδησης; Αρχίζω να χάνω τα λογικά μου;

Καταπίνω αδιάκοπα τη διαφθορά που σέρνεται στην ατμόσφαιρα. Νοσώ για έρωτες του παρελθόντος. Νιώθω να σημαδεύουν τη ζωή μου με το όπλο του μέλλοντος. Τα τρία εξάρια θα αποδειχτούν ο αριθμός του Κτήνους; Άραγε η Αποκάλυψη είναι Πραγματικότητα; Αστραπές μέσα στο μυαλό μου…Αισθάνομαι σαν σάπιο πτώμα. Υψώνω βλέμμα ικετευτικό προς την Αυγή. Νιώθω το σώμα μου να γίνεται στρογγυλά, αφρώδη και λαμπερά κομματάκια, που "επιπλέουν" στον μαύρο αέρα κι εγώ τα κοιτάζω μαγεμένος… Βλέπω οντότητες που είναι ανεξάρτητες από τους φυσικούς νόμους, που δεν περιορίζονται από την ενέργεια, ή από την ύπαρξη συνεχούς δράσης…

Όλοι ακούμε μέσα στ' αυτιά μας ένα βόμβο, ο οποίος όμως δεν μας ενοχλεί. Αντίθετα, μας φαίνεται σαν την πιο γλυκειά μουσική που έχουμε ακούσει. Ξαφνικά, βλέπουμε ένα "κοπάδι" από μικρές Φυσαλίδες να κατευθύνονται προς την Γη. Η ευδαιμονία δεν μας επιτρέπει να γίνουμε καχύποπτοι. Η χαρά που νιώθουμε όλοι είναι πρωτόγνωρη...

Ζούμε μέσα σε μια μήτρα ευτυχίας. Οι Φυσαλίδες "αγκάλιασαν" όλο τον πλανήτη. Έκατσα κάτω από ένα δέντρο. Μια γυναίκα, που μου θύμιζε τον πρώτο εφηβικό μου έρωτα, με πλησίασε. "Είμαι δική σου", είπε. "Τι είσαι;", ρώτησα. "Είμαι μια Φυσαλίδα. Είμαι το τίποτα. Κάνε μου έρωτα!", απάντησε. Κοίταξα τα μάτια της. Σηκώθηκα όρθιος και κοίταξα καλύτερα. Είδα την απόλυτη δυστυχία μέσα στα μάτια της. "Τι ακριβώς είσαι;", ρώτησα ξανά και γονάτισα μπροστά της. "Είμαστε τα δάκρυα του σύμπαντος", είπε…

Ιδού οι αρχαίοι θεοί σε όλο το τρομακτικό τους σκότος! Υπερφυσικές δυνάμεις τόσο διεστραμμένες που σκοτώνουν χωρίς να προσφέρουν το έλεος του θανάτου.

Ανοίξαμε την Πύλη που χωρίζει το γνωστό σύμπαν από την αρχαία διάσταση του κόσμου της φρίκης. Οι Φυσαλίδες είναι οι δεσμώτες μας. Ότι επιθυμούμε, το έχουμε. Οι Φυσαλίδες είναι σχεδιασμένες από τα καλύτερα συμπαντικά γονίδια, εκπαιδευμένες να γίνουν μυστικοί αγγελιοφόροι σ' έναν μελλοντικό κόσμο, εκεί όπου βασιλεύει το χάος και πετούν τα πουλιά του θανάτου. Είναι Junkies που πίνουν στην υγεία του χρόνου και εφευρίσκουν έρωτες σε ανάστροφους γαλαξίες. Κάνουν zoom σ' ένα κόσμο περιπέτειας, έκστασης και κινδύνου. Κάνουν αλλαγές στο πρόσωπο της φρίκης, της φαντασίας, μιας ανατριχιαστικής μυθολογίας.

Η "ευδαιμονία" που μας πρόσφεραν οι Φυσαλίδες είχε γίνει η φυλακή μας. Το "ξύπνημά" μας από το όνειρο της απατηλής ευτυχίας ήταν δύσκολο. Ο αληθινός τρόμος βασιλεύει ακόμη στον πλανήτη. Όζον, τοξικά, αρρώστειες και παραλογισμός. Πνεύμα καταστροφής και διάλυσης περιφέρεται πάνω απ' τα κεφάλια των κατοίκων της Γης…Οι ισχυροί σε φρεγάτες έπαρσης αρμενίζουν. Οι διάδοχοι τους ερίζουν και τρομοκρατούν την αμφισβήτηση. Οι μάζες ηδονίζονται με την κούφια ρητορία.Τα πάντα κραυγάζουν την άλωση. Την Άλωση της Ψυχής!

Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέπτη και είδα … ένα ερπετό! Ένα βδέλυγμα της ερήμωσης. Πρώτη φορά τα δάκρυα μου χύθηκαν τόσο ελεύθερα. Σκιές πίσω από κινούμενες φιγούρες με θαμπή αύρα. Η επόμενη βιαστική ματιά στο είδωλο του καθρέπτη με πάγωσε όταν είδα ότι φαινόμουν να βυθίζομαι μέσα στο γυαλί. Η σιωπή αντήχησε μέσα στα αυτιά μου. Το είδωλο μου έγινε μια μαύρη κρούστα και μετά σκόνη μέσα στα νύχια των χεριών μου. Τα μαλλιά μου ήταν άσπρα από κρύσταλλα πάγου και στο πρόσωπο μου εμφανίστηκαν σκούρα σημάδια. Ένιωθα μια έντονη θερμική ακτινοβολία. Έγινα μια δονούμενη μάζα σωμάτων. Άλλαζα σε συνθήκες τυχαιότητας. Ένα ρευστό, που έλιωνε και δημιουργείτο ξανά. Η πλήρης μεταμόρφωση...

Είδα ένα φως που με τύφλωσε και αμέσως μετά τα ζωντανά μάτια μιας σπασμένης μαριονέτας. Ο ήχος που έβγαινε από το στόμα της μαριονέτας θύμιζε κάποιο νανούρισμα που μας αποκοίμιζε όταν είμασταν παιδιά.

Το σκοτάδι έπεσε και με παγίδεψε σε ώρες που μίσησα. Ένιωθα σαν ένας τεράστιος βολβός. Μυημένος σε όλους τους τρομερούς πόθους που είχαν κρυφτεί στα σκιώδη κοιλώματα του μυαλού μου, είδα εικόνες να σέρνονται πάνω στο δέρμα μου. Το εμπύρετο πρόσωπο μου έσταζε κρύο νερό και δάκρυα που δεν τα αισθανόμουν…

Πίσω στην πραγματικότητα, οι μεγιστάνες του πλούτου έχουν ήδη γονατίσει ευλαβικά μπροστά στους Νέους Γκουρού. Εκατομμύρια στρέμματα γης άλλαξαν ιδιοκτήτες για να στεγάσουν τα αυτάρκη καταφύγια των πλούσιων που πιστεύουν ότι έκλεισαν ραντεβού με τη "σωτηρία". Το Τέλος θα είναι "λαμπερά σκοτεινό".

Τα "εσωτερικά φαινόμενα", όμως, έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Τα εγκεφαλικά μας μόρια αρχίζουν να κατανοούν τους εαυτούς τους. Παρακολουθούμε τους εαυτούς μας να σκέπτονται σχετικά με την ερμηνεία των σκέψεων μας. Φυσικά, δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνει αυτή η μοριακή αυτογνωσία. Μελετούμε τα διαγράμματα των σκέψεών μας, σαρώνοντας με την συσκευή εγκεφαλογράμματος αντίγραφα των προηγούμενων σκέψεών μας, αναλύοντας τα διαγράμματα ροής από λεπτό σε λεπτό και κατανοώντας την ρηχότητα των αιτιών για πολλά πράγματα που έχουμε κάνει στη ζωή μας. Σκορπίσαμε μέσα στη συμπαντική ομίχλη όλες τις ανούσιες αιτίες. Παραμένουμε μετέωροι ανάμεσα στην έκσταση της "ανακάλυψης" ...

Αβυσσαλέο κενό... Θα αναγκαστώ να ενεργοποιήσω τους ευδαιμονικούς ορούς. Πρόκειται για μικροσκοπικά υπερλογικά βιο-κυκλώματα. Τα εισάγουμε με ορό στον ανθρώπινο οργανισμό, κι αυτά πηγαίνουν εκεί που τα έχουμε προγραμματίσει.

…Τα βιο-κυκλώματα έγιναν ανεξέλεγκτα. Οι παρενέργειες ήταν φοβερές: υπέφερα από εμετούς, ζαλάδες, φαγούρες και πυρετούς. Και η αιτία που μου προξενούσαν όλα αυτά τα προβλήματα ήταν ότι ήθελαν να αυτονομηθούν… Ήθελαν να με κάνουν έναν απλό ξενιστή!

Τρισεκατομμύρια απειροελάχιστες "μεγαλοφυΐες" εργάζονταν μέσα στα σώμα μου με σκοπό να με κάνουν "εργαλείο" τους. "Γεννούσαν" εμβρυακές αποικίες, που χρειάζονταν μόλις δυο ώρες για να κατανοήσουν τη λειτουργία των βασικών ανθρώπινων λειτουργιών. Μετά από πέντε ώρες ήξεραν τις χρησιμοποιούν. Τα μεγαλύτερα σε "ηλικία" έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν τι σημαίνει χωροχρόνος. Η υπόφυσή μου είχε καλυφθεί από ένα περίεργο υλικό, η σπονδυλική μου στήλη είχε παραμορφωθεί, τα οστά της λεκάνης μου ήταν σε άθλια κατάσταση, ενώ είχε αλλάξει και η δομή των πλευρών μου… Τα κυκλώματα ανακατασκεύαζαν τον εαυτό μου από την αρχή!

Η κατάσταση έχει γίνει δραματική. Οι αλλαγές που συντελούνται μέσα μου αρχίζουν να γίνονται εμφανείς και εξωτερικά. Τα βιο-κυκλώματα διαθέτουν τερατώδεις ικανότητες. Ανταλλάσσουν δεδομένα και πληροφορίες... Η οργάνωση και η δράση τους θυμίζει φονταμενταλιστές που μάχονται για ιερό σκοπό, υπακούοντας σε έναν αρχηγό. Αποφάσισα να ρίξω στο κατόπι τους το "Αντίδοτο". Μια μέρα μετά, έκανα αιματολογικές εξετάσεις και κατάλαβα ότι είχαν εξοντώσει το "Αντίδοτο". Τώρα, τα βιο-κυκλώματα δείχνουν στα μάτια μου σαν ανίκητοι εχθροί…

Τα βιο-κυκλώματα πλουτίζουν συνεχώς τις πηγές των πληροφοριών τους. Στέλνουν προσαρμοσμένα κύτταρα εναντίον των κυττάρων που δεν συμπεριφέρονται σωστά, σύμφωνα με την "άποψη" τους. Τα βιο-κυκλώματα έχουν γίνει πια σαν ένας αυτόνομος "πολιτισμός". Η πρωτεύουσα είναι αυτά, κι εμείς η περιφέρεια, που υπακούμε στις προσταγές του κέντρου. Όποιο σημείο του οργανισμού μας δεν είναι υπάκουο, τα βιο-κυκλώματα θέτουν σε λειτουργία ειδικούς ιούς. Το μόνο που μετράει γι' αυτά είναι ο στόχος, όχι οι τυχόν απώλειες. Υπάρχει διαφυγή; .......................

ΛΟΞΙΑΣ

RAMONES: PET CEMETERY

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

noreply@blogger.com (none) — Sun, 19 Dec 2010 11:49:00 +0000

ΔΝΤ, Τρόικα, Μνημόνιο, επιμήκυνση χρέους, εργασιακός μεσαίωνας, «εκσυγχρονισμός» που θα ζήλευαν και οι πιο φανατικοί του είδους. Όλα αυτά και άλλα τόσα που είναι ίσως και περιττό να αναφερθούν στροβιλίζονται στα κεφάλια των (νεο)ελλήνων.

Πόσο διαφορετική ή πόσο ίδια θα είναι η Ελλάδα του 21^ου αιώνα με αυτή του 20^ου; Πειστικές απαντήσεις σε αυτού του είδους τα… φιλοσοφικά ερωτήματα, πιθανότατα δεν υπάρχουν.

Το θέμα είναι να δούμε, τι αφήνουμε οριστικά πια πίσω και να αναλογιστούμε τι μας περιμένει στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, την ώρα μάλιστα που όλο και περισσότεροι, επίσημα πλέον, μιλούν για παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση. Αυτός είναι ο νέος θεός τους, αυτόν θέλουν να προσκυνήσουμε. Θα το κάνουμε; Δεν το ξέρω…

Άκουγα τις προάλλες μεγαλόσχημο υπουργό, να διακηρύττει σε όλους τους τόνους ότι «η απάντηση της Ελλάδας σε αυτή τη λαίλαπα είναι η πολιτιστική της ταυτότητα και παραγωγή». Δεν τον θαύμασα, παρόλο που πολλάκις κατά καιρούς έχω εκφράσει σε ιδιωτικές συζητήσεις αυτή ακριβώς την άποψη. Όμως είναι πολύ εύκολο να το λες, αλλά πολύ-πολύ δύσκολο να το εφαρμόσεις. Ποιους προσπάθησε να κοροϊδέψει ο… γίγαντας της πολιτικής σκέψης; Αφού πλέον μιλάμε για γενικευμένη επίθεση εναντίον του ελληνισμού, με ποιόν τρόπο θα παράξουμε πολιτιστικό έργο; Οι μηχανισμοί των αγορών κατασπαράζουν οτιδήποτε μπορεί να «χτιστεί» με λεφτά του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή με τα χρήματα του έλληνα φορολογούμενου πολίτη. Ποια δημόσια υγεία και ποια παιδεία; Όλα βορά στα σαρκοφάγα δίποδα του παγκοσμιοποιημένου, νεοταξικού καπιταλισμού. Πως θα παράξουν πολιτισμό, οι μπάτλερ τηςGoldman Sachs και των λοιπών «μαγαζιών» των αγορών;

Έβλεπα προ ημερών τον αιώνιο έφηβο Μίκη Θεοδωράκη να ανακοινώνει την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών με την ονομασία «Σπίθα», καλώντας μάλιστα τους έλληνες πολίτες σε «ανυπακοή» απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις, οι οποίες, όπως είπε, προέρχονται από τις ΗΠΑ, το ΔΝΤ και την ΕΕ και «εκχωρούν τα εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα στις ξένες δυνάμεις». Δεν αμφισβητώ το πάθος και την ανιδιοτέλεια του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, ούτε φυσικά τη διαύγεια του πνεύματός του παρά το προχωρημένο της ηλικίας του. Αμφισβητώ τις προθέσεις πολλών από αυτούς που βρίσκονται κοντά ή πολύ κοντά στις θέσεις του Μίκη μας.

Αναρωτιέμαι, όμως, τι σημαίνει «ανυπακοή» αν όχι επανάσταση; Επανάσταση συνειδήσεων και ψυχών. Επανάσταση ανθρώπων και όχι μηχανών. Επανάσταση ενός λαού ο οποίος εξευτελίζεται πλέον καθημερινά από τους υπηρέτες των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Επανάσταση ενός λαού, ο οποίος καλείται να πληρώσει έναν λογαριασμό για τον οποίο έχει τη μικρότερη αντικειμενική ευθύνη. Ποιος μπορεί σήμερα να επαναστατήσει; Ακόμα και αυτοί που το θέλουν, φοβούνται για το αύριο. Το δικό τους και των οικογενειών τους. Μόνο το Γ’ ψήφισμα και ένας νέος «509» λείπει για να φτάσουμε εκεί που ήμασταν πριν από 60 χρόνια. Και εν πάση περιπτώσει ο Μίκης μίλησε… Άλλοι κρύβονται ή τους κρύβουν επιμελώς και δεν μιλώ προφανώς για τις χρυσές εφεδρείες του υπάρχοντος συστήματος.

Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα που ξέραμε, δεν θα υπάρχει σε δύο-τρία χρόνια το πολύ. Αυτό όμως είναι ένα ζήτημα, το οποίο θα συζητήσουμε διεξοδικότερα σε επόμενες αναρτήσεις τουblog μας. Για την ώρα σας καλωσορίζουμε στη νέα προσπάθεια του Musicboxfm και ευχόμαστε το δεύτερο «παιδί» μας να γίνει ένα βήμα ολοκληρωμένου και γόνιμου διαλόγου. Δεχόμαστε όλες τις απόψεις, εκτός βέβαια από τις ύβρεις.

Δεχόμαστε σχόλια (αρνητικά και θετικά), κρίσεις, επικρίσεις (όχι… ανακρίσεις), παρατηρήσεις και ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να συνδράμουν την προσπάθειά μας με τις απόψεις τους.

Ανοίξαμε λοιπόν και σας περιμένουμε… Εδώ μέσα θα συζητάμε για τα πάντα. Από μουσική μέχρι φιλοσοφία, όχι βέβαια επειδή τα ξέρουμε όλα ως άλλοι «πεφωτισμένοι», αλλά γιατί είμαστε διατεθειμένοι να μάθουμε, και η διαδικασία της μάθησης περνά ΚΑΙ μέσα από το διάλογο…

Καλώς σας βρήκαμε λοιπόν και ευχόμαστε να είμαστε για πολύ καιρό μαζί. Αλλωστε θα ‘χουμε πολλά να γράψουμε και να συζητήσουμε.

Καλή μας αρχή…

Π.Α.Σ