Bibliotheek Wevelgem Blogt

Ontmoeting met Tine Bergen

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Fri, 27 Apr 2018 13:45:00 +0000

We hádden Tine Bergen al eens geboekt, eind februari, maar treinstakingen gooiden toen roet in het eten. Dat komt ervan als je een schrijfster uit het verre Leuven wil uitnodigen omdat je er al veel goeds over hebt gehoord. Hoewel al enkele non-fictie titels op haar actief en een thriller voor volwassenen, schrijft Tine Bergen overwegend korte jongerenromans waarin emoties en omgaan met frustraties centraal staan. De ideale spreker dus voor een publiek uit het derde middelbaar, voor wie het al eens wat 'meer' mag zijn.

Tine wist goed gedoseerd allerlei wetenswaardig over het schrijverschap in haar lezing te smokkelen. Ze debuteerde in 2006, kort na haar studies Germaanse talen en antropologie, met Verwachtingen, een liefdesverhaal dat behoorlijk schuurt. Ze hield het boek op voor het publiek, met die ietwat misleidende zeemzoeterige cover, en toonde zo aan dat een schrijver en een uitgever anders tegen een boek aankijken. Waar de schrijver een verhaal ziet dat hem na aan het hart ligt, ziet de uitgever in de eerste plaats een product waar fiks in geïnvesteerd is en dus zo goed mogelijk moet verkopen. En wat heb je daar als hongerige debutante tegen in te brengen?

Tine was al lang blij dat haar verhaal een echt Boek werd. Van kindsaf aan had ze geschreven, al was het maar om voor zichzelf een bubbel te creëren temidden van een lawaaierig gezin (lees: broer). Maar op een dag besliste ze dat ze de sprong echt moest wagen en zette ze zich met haar laptop op het terras. Na een periode met klassieke afwijzingsmails ('u past niet in ons fonds') en lange wachttijden, kwam er een verlossend berichtje van uitgeverij Clavis. Het steekt tot op vandaag in de inbox van Tine, als een reminder waar ze het allemaal voor doet.

In De vlindertheorie sluiten twee meisjes met bijna dezelfde naam, Linn en Lien, een weddenschap om een jongen. Wie de opdrachten die ze elkaar geven het beste uitvoert, mag hem hebben. Het mondt uit in een tragedie. De vlindertheorie verwijst naar de vleugelslag van een vlinder die aan de andere kant van de wereld een orkaan kan veroorzaken. De schrijfster las een stukje uit het begin van het boek voor en vroeg toen aan de leerlingen of ze geprikkeld waren om verder te lezen; een schrijver doet altijd heel hard zijn best op de openingspagina's, om de lezer het verhaal in te lokken. De meningen waren verdeeld. Wat voor de een te hard, te zwaar, te emo klonk, leek voor de ander een interessant, diepgravend verhaal over de realiteit.

De hele lezing door polste Tine naar de mening van het publiek. Dat is te prijzen, want dat doet lang niet elke auteur. Maar uiteindelijk valt een schrijver telkens terug op zijn eigen voorkeuren - hoe zou het ook anders kunnen? 'Een schrijver schrijft in wezen altijd hetzelfde boek,' zei Tine. 'En bij mij zijn dat nu eenmaal verhalen waar menselijke verhoudingen de dienst uitmaken. Het liefst in een geloofwaardige wereld, waar dus ook vervelende gevoelens zoals frustratie en spijt opduiken.'

Toch maakt een schrijver onvermijdelijk een evolutie door. Technisch: Tine is al lang niet meer tevreden over hoe de couleur locale in haar 'Japanse' roman Gaijin het verhaal overwoekert. Maar ook emotioneel: ze is milder geworden. Dé waarheid bestaat niet. Een roman moet eerder vragen stellen dan antwoorden geven. Begrip tonen. Die juiste, milde toon vond ze, of all people, bij Wannes Cappelle van Het Zesde Metaal. Bijvoorbeeld in het nummer 'Bouwt ip mie', dat Tine liet horen via YouTube. Met in onze contreien behoorlijk overbodige ondertitels, wat grappig was.

Ook een zekere gevoeligheid en twijfel zijn een schrijver eigen. Daarom was er die opluchting toen, na Verwachtingen, ook de volgende manuscripten van Tine vlot werden geaccepteerd. Haar debuut was dus geen gelukje. Ondertussen staan er meer dan tien boeken op de plank! En toch wordt schrijven nooit een vanzelfsprekende bezigheid. Het is een eenzaam bestaan, je moet alle beslissingen zelf nemen, en vaak tob je je suf op je eilandje of een boek wel zal werken in de grote buitenwereld. 'Er zijn vele redenen om een boek niet te schrijven,' sprak Tine aforistisch, 'en het belangrijkste talent van een auteur is zijn koppigheid - hij moet koppig genoeg zijn om door te zetten'.

Een kat in het schrijvershok is dan dankbaar gezelschap. Een kat oordeelt en veroordeelt niet. Snoep en fake mojito's brengen troost als het even niet vlot. En anders is er nog de enorme grabbelbak die Google heet, om de inspiratie een zetje te geven. Al is internet een tweesnijdend zwaard: afleiding ligt altijd op de loer. Na al die jaren is Tine sowieso blij dat ze niet alléén maar boeken pent. Ze werkt ook nog voor tijdschriften. Die input vanuit de journalistiek is van groot belang, voor het evenwicht. Over evenwicht gesproken: sinds ze kinderen heeft, is het voor Tine extra jongleren met tijd om te schrijven. De dagen vol plezierige chaos zijn voorgoed voorbij.

Met gepaste trots liet ze tot slot de covers zien van Onderbuik en Onderstroom, de eerste twee delen uit de thriller-serie Het college. De illustraties werden gemaakt door Eleni Debo. Tine liet meteen ook de ontwerpschetsen zien en toonde op die manier het proces van wikken en wegen waar elk aspect van een boek door moet. De leerlingen mochten opnieuw zeggen welke cover ze het mooiste vonden - en waarom.

Onderstroom verschijnt binnen enkele dagen. We wensen Tine een goede ontvangst van het boek toe en bedanken haar om helemaal naar Wevelgem te komen. Tot de volgende!

Leesmob!

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Fri, 30 Mar 2018 14:07:00 +0000

In het kader van de Jeugdboekenmaand lieten de leerlingen van de gemeentelijke basisschool zich sponsoren per boek dat ze lazen. Het geld dat de actie opbracht dient om nieuwe leesboeken aan te schaffen. Deze morgen, als orgelpunt van de actie, viel er een heuse leesmob de bibliotheek binnen. Honderden leerlingen bezetten de bibliotheek om er te lezen.

Sneeuw in het park...

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Fri, 02 Mar 2018 17:37:00 +0000

Ontmoeting met Danny de Vos!

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Wed, 28 Feb 2018 14:48:00 +0000

Danny de Vos is een relatief nieuwe naam aan het firmament der jeugdliteratuur. Hij debuteerde pas toen hij 47 was. Nochtans was Danny van jongsaf aan bezig met zijn gevoelens op papier te zetten. In de klas was hij een schuchter kind die liever onzichtbaar wou zijn, maar dat betekende natuurlijk niet dat er niets in zijn hoofd omging. Toen hij ouder werd, werd hem steeds vaker gevraagd: wanneer doe je iets met die schrijverij? Toen Danny gefascineerd raakte door het verhaal van zijn grootvader, die duiker was maar waarvan hij geen enkele foto bezit, kreeg hij het idee voor een heuse jeugdroman.

Laat ik meteen ook iets met Napoleon doen, dacht Danny. Uitgeverijen wilden in het Napoleon-jaar 2015 allemáál een boek rond de kleine keizer op de markt brengen. Dus als ik zijn naam in de titel zet... Dat was slim gezien: het prestigieuze Manteau hapte toe. Ondertussen heeft de schrijver al 7 boeken op zijn actief. Wat niet betekent dat redacteuren zijn manuscripten zomaar accepteren. 'Eigenlijk is schrijver-zijn goed vergelijkbaar met leerling-zijn op een school,' vertelde Danny het tweede middelbaar van het Sint-Pauluscollege. 'Je levert je werkstuk in tegen een strenge deadline, en een paar dagen later krijg je het terug vol rode doorhalingen.'

In Hoe Napoleon zijn verjaardag vierde gaat de twaalfjarige Melle op zoek naar zijn roots. Hij moet als strafwerk voor school een stamboom van zijn familie maken. Wanneer zijn Koreaanse studiegenote Yo ontdekt dat hij de lacunes in de stamboom met zijn eigen fantasie opvult, krijgt ze het te kwaad. Zij - een weeskind - zou niets liever willen dan haar echte voorouders te leren kennen! In het vervolgboek De vlucht van de kraanvogels wordt het verhaal van Yo uitgewerkt. Zonder spectaculaire Hollywoodiaanse herenigingsscènes - haar biologische ouders zijn nu eenmaal onvindbaar - slaagt Danny de Vos een positief einde te breien aan deze familiegeschiedenis.

Toen de Nederlandse uitgeverij Ploegsma hem vroeg een volgende roman over het vluchtelingenthema te schrijven - geen thema zo moeilijk, zó polariserend als vluchtelingen - vroeg Danny evenwel wat bedenktijd. Uiteindelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want anders-zijn, hoe het voelt om anders te zijn, dat is gewoon een eeuwig fascinerend vraagstuk. Danny toonde een foto van een man die het stadion van Manchester United binnenglipte om in voetbaltenue te kunnen poseren met zijn idolen. Deze man, ja, die wist nu hoe het was om topvoetballer te zijn. Een Facebookreaguurder die bij de foto van de verdronken Aylan schreef blij te zijn ('alweer 30 euro minder dat we moeten betalen voor een vluchteling') - hij weet niet hoe je je moet verplaatsen in iemand anders.

Toegang geweigerd zou de roman uiteindelijk heten. En omdat Danny bij elk boek een bijbehorende song schrijft, nam hij er plots zijn akoestische gitaar bij en zong een liedje over een president en een koning die voor 1 dag met elkaar willen ruilen. Tijdens het vragenkwartier vertelde Danny trouwens dat hij in zijn beroepsleven sociaal inspecteur is, met als specialisatie mensenhandel. Toen werd het wel even stil in de cafetaria van de Porseleinhallen.

Danny heeft echter ook een lichte toets, en die kan hij kwijt in het For girls only-boek dat hij samen met de Nederlandse schrijfster Hetty van Aar maakte. 'Misschien is het wel leuker om met iemand anders te schrijven. Het is minder eenzaam, je daagt elkaar ook uit.' De For girls only-reeks gaat over hoe meisjes en jongens naar elkaar kijken. Elke titel wordt gemiddeld op 6000 exemplaren gedrukt, de reeks is heel populair.

Vossenstreken is misschien wel het leukste boek van Danny de Vos tot nu toe. Een informatief boek - maar mét humor. Op de koffie vroeg iemand van de uitgeverij of Danny niks kon doen over mensengedrag en dierengedrag én het verband tussen die twee. Als bij wonder kreeg hij kort daarna het bezoek van illustrator Arnold Hovart, die spontaan aanbelde en voorstelde een paar proeftekeningen te maken. Een hoofdstukje gaat over neuspeuteren, dat blijkbaar geen exclusief menselijke bezigheid is.

Nadat Danny zijn nieuwste roman voorstelde (Schroot, jongen ontmoet meisje dat aan urban exploring doet) mochten de leerlingen vragen stellen. Waar Danny de namen voor zijn personages vandaan haalde? Dat was een makkelijke. 'Gek, maar als ik eenmaal een beeld van het personage voor me heb, borrelt meteen ook een naam op' zei Danny. Hoelang doet een schrijver over een roman? 'Even lang als vrouwen zwanger zijn: negen maanden'. Hilariteit in de zaal. Ook het financiële plaatje (hoeveel verdient een auteur?) is een klassieke vraag die bij elke schrijver terugkomt. Dus legde Danny geduldig uit hoe de boekenwereld werkt met percentages - zo'n tien percent per boek gaat naar de schrijver.

Danny de Vos was een graaggeziene gast in de bibliotheek. Fijn dat hij helemaal uit Bornem naar Wevelgem wou komen. 'West-Vlaanderen is heel sterk in leesbevordering en auteursbezoeken,' zei hij toen we samen naar de auto liepen. Bedankt, Danny, en tot de volgende!

Bekijk hier alle boeken van Danny de Vos in de bib.

Expo Ilah

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Tue, 19 Dec 2017 14:12:00 +0000

Van 19 december tot 20 januari is er in de Bib in het park een expo met origineel werk van cartooniste en stripauteur Ilah.

Ilah - acroniem van Inge Liesbeth Alfonsina Heremans - studeerde toegepaste grafiek aan de Hogeschool Sint-Lukas Brussel en haalde een masterdiploma filosofie aan de KU Leuven. Ze is vooral bekend om haar personage Cordelia en de gelijknamige stopstrip die sinds 1996 in De Morgen verschijnt. Haar cartoons draaien vooral rond herkenbare situaties tussen mannen en vrouwen. "De herkenbaarheid van deze strip heeft een troostend effect dat een warm gevoel van dankbaarheid uitstraalt," schreef Marc Reynebeau over haar werk in Knack.

Uitgeverij Oogachtend publiceerde ondertussen negen Cordelia-albums (2001-2008). Tekenwerk van haar verschijnt in diverse Vlaamse kranten en tijdschriften. Recent maakte ze ook de tekeningen voor het columnboek Slaap kindje slaap verdomme van Lotte Debrouwere.

En nu is een mooie dwarsdoorsnede uit haar werk te zien in onze bibliotheek. Een verzameling schetsboekjes offreren een inkijk in de interne keuken van de cartooniste.

Leesclub ontmoet Lara Taveirne

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Tue, 13 Jun 2017 09:51:00 +0000

De Leesclub van de bibliotheek moet al zowat sinds mensenheugenis bestaan. Vijfmaal per jaar komen de leden samen, meestal op de eerste woensdag van de maand, om leeservaringen uit te wisselen. In een ongedwongen sfeer: deelnemen is gratis en vrijblijvend, en elke bijeenkomst staat open voor iedereen die het te bespreken boek las.

En soms kan er dus een extraatje vanaf. Zoals op woensdag 7 juni, op de slotmeeting van dit seizoen. We hadden Lara Taveirne weten te strikken, de Brugse schrijfster (1983) die met De kinderen van Calais (2014), dat eerst tussen alle plooien dreigde te vallen, na een jaar onverwacht de Debuutprijs won, waarna het boek alsnog aan een spectaculaire remonte begon. Inmiddels heeft Taveirne ook Hotel zonder sterren (2015) uitgebracht, wisselde ze uitgeverij Manteau in voor het Nederlandse Prometheus en werkt ze nu aan een derde roman.

Lara probeerde eerst te achterhalen waar haar liefde voor schrijven vandaan kwam. Was het de ouderwetse typemachine van haar vader, die de o zo veranderlijke werkelijkheid toch via letters in het papier kon stansen? Was het schrijven van kindsaf aan een middel om haar angsten te bezweren, zoals dat kattebelletje dat ze als klein meisje aan een treinconducteur schreef, om zich mentaal klaar te maken voor een 'verre reis'? Of waren het toch de stapel liefdesbrieven die ze aan vriendjes schreef? Op een dag sprak ze af met een ex om een bepaalde brief terug te krijgen, waarna die kwam aandraven met een hele trekkersrugzak vol liefdespost!

Wat er ook van zij, inmiddels probeert ze de liefde voor het geschreven woord door te geven aan haar kinderen. Door veel voor te lezen, bijvoorbeeld. Het verhaal van Bobbel die in een bakfiets woonde en rijk wilde worden van Joke van Leeuwen blijft daarbij favoriet.

Het leeuwendeel van het praatje van Lara ging natuurlijk over haar succesboek. Ze vertelde hoe De kinderen van Calais ontstaan is. Over haar schoolreis naar Cap Blanc-Nez, waar ze met een vriendin geschorst werd toen ze zich te dicht bij de klifrand waagde. Over de dag dat ze het bewuste krantenartikel onder ogen kreeg waarin twee hartsvriendinnen in hun tienertijd onverwacht allebei zelfmoord pleegden -- door van de kalkrotsen van Calais te springen. Het lichaam van een van hen werd nooit gevonden. Wat haar onder meer fascineert is wat mensen onbewust doorgeven aan elkaar: tradities, opvattingen, een wereldbeeld, een temperament, en zelfs 'donkere genen'.

Prettig toeval voor de Leesclub: Kinderen van Calais wordt verfilmd door de jonge, Wevelgemse filmregisseur Ann-Julie Vervaeke. Zij kwam meeluisteren, beantwoordde vragen en gaf ten slotte à l'improviste een kleine causerie over het hele filmproject. Slotsom: een film maken in België heeft heel wat voeten in de aarde.

Lara vertelde dat een schrijver pas zijn volgende boek kan schrijven als hij zo ongeveer een hekel heeft gekregen aan het vorige. Loslaten is belangrijk. Ze liet een dia zien van Varengeville-sur-Mer, de plek waar ze het verhaal van de twee meisjes eindelijk los kon laten om aan Hotel zonder sterren te beginnen, een veel recht voor de raapser verhaal over de complicaties van de liefde.

Maar daar wou Lara het niet over hebben. Liever las ze voor uit haar nieuwe manuscript. Werktitel: Kerkhofblommenstraat. Een volkser verhaal over het Vlaanderen van de jaren veertig, gelardeerd met dialect dat ze uit oude dagboeken heeft opgepikt.

Het werd een prettige avond. "Jullie zijn zo stíl!" grapte Lara tegen het talrijk opgekomen publiek. Had het misschien iets te maken met haar voordrachtskunst? Feit is dat tussen de kaas en wijn achteraf de levendige dictie van de schrijfster vaak werd geprezen.

Lotte Debrouwere bezingt de vrolijke ellende van het ouderschap

noreply@blogger.com (Koen Dhaene) — Thu, 27 Apr 2017 09:48:00 +0000

Ze doet het in haar eentje, een kindje groot brengen. En daar schrijft Lotte Debrouwere uit Gullegem elke week een column over in Het Nieuwsblad. Zo vaak gelezen dat ze de verhaaltjes nu in een boek heeft gebundeld. Slaap kindje slaap verdomme, heet het. Een soms te eerlijke lofzang over het ouderschap. Herkenbaar voor alleenstaande ouders en alle ouders tout court.

Het boek wordt een lofzang op het ouderschap genoemd. Waarom een lofzang?
Omdat ik een ode wil brengen aan het alledaagse ouderschap. Hulde aan de gemiddelde ouder die er af en toe niets van bakt. Een hulde ook aan de alledaagse vrolijke ellende. Het 'getjool'. Het wordt omschreven als een 'te eerlijke lofzang'. Omdat ik misschien de dingen durf schrijven die je niet snel zegt als je kinderen hebt. Daarom ook de titel van het boek: 'slaap kindje slaap verdomme'. Ik moest echt strijden voor die vloek. Het is misschien hard, maar als je kind niet slaapt in het diepst van de nacht, dan lopen er buiten geen prachtige schaapjes. Dan zeg je niet lieflijk 'slaap kindje slaap'. Dan vloek je ook. Maar altijd, altijd zit de humor er ergens in. Omdat je er maar beter kan om lachen.

Wat is het verschil tussen een alleenstaande moeder en een moeder met vader?
Het zit hem in kleine en grote dingen. De vrijheid. Dat je niet even naar de bakker kan zonder je kind mee te nemen. Of een uurtje kan gaan lopen. Dan heb je direct een thuiswacht nodig. En je kan ook nooit in het holst van de nacht met een huilend kind aan je partner vragen 'liefje, sta jij eens op'. Heb je een partner, dan kan je er altijd wel ergens op rekenen. Dan verdeel je de last. Een kind is lastig. Het alleen opvoeden is dubbel zo lastig. Je bent ook de good cop en bad cop ineen. En je kan beslissingen over je kindje nooit aftoetsen. Je moet ze in je eentje nemen.

Wil je een rolmodel zijn voor andere alleenstaande moeders?
Geen rolmodel. Wel iemand die hen een hart onder de riem steekt. Onder het motto 'hier is het ook niet zo simpel'. Maar ik hoor van veel ouders en zelfs opa's en oma's dat ze zich er in herkennen. Ook al zijn ze met twee. Ook met twee kan het soms vrolijke ellende zijn natuurlijk.
Ik hoor vaak dat het herkenbaar, grappig en eerlijk is. Wel, als ik mensen daardoor een glimlach kan bezorgen, dan ben ik al blij.

Wat is een vikingdochter eigenlijk?
Die naam wordt gebruikt voor donorkindjes die verwekt zijn met Deens sperma. In ons land is er een tekort aan spermadonoren, dus doen Belgische ziekenhuizen beroep op Deens sperma. Daar is sperma doneren geen zo'n taboe. Mijn dochter heeft ook een mooie Scandinavische look. Blauwe ogen, bijna wit haar.

Verschenen alle columns uit het boek eerder in de krant ‘Het Nieuwsblad’?
Neen. Er zijn een 20-tal nieuwe columns. De meest tedere en ontroerende zijn er bij gevoegd. De meest literaire misschien. Omdat zij meer pasten in de intimiteit van een boek, dan in een krant. In een boek blijven ze ook langer bestaan. Een krant is vluchtiger.

Hoe duikt de inspiratie op voor een nieuwe column? Altijd uit het leven van de dag geplukt?
Zeer makkelijk. Ik moet nog maar naar de supermarkt gaan bijvoorbeeld. Gaat ze daar als een schildpad op haar rug kronkelen omdat ze geen zak chips krijgt. Gisteren stak ze nog de chocopot in de wasmachine en vorige week zette ze letterlijk een paard in de gang. Een plastic paard, voor alle duidelijkheid. En deze ochtend riep ze dat ze 'een kindje had gemaakt'. Dat vond ik nogal vroeg, ze is amper drie. Bleek dat ze een kind van pareltjes had gemaakt. Kortom, er is altijd en overal inspiratie.

Zijn er ook andere thema’s die opduiken, waar je over wil schrijven?
Absoluut. Door het boek heen, passeert ook de dood. Of het kleine, grote verdriet. Over een meisje dat een zeepaard in haar hoofd heeft. Een hersentumor die lijkt op een zeepaardje. Of over Oude Clara, die zegt dat mensen te kort leven en te lang sterven. Of over een mooi, overleden liefje, die alleen op het kerkhof ligt, terwijl hij daar niet zou moeten liggen. Maar altijd ligt er over de koude woorden een warm deken van liefde.

Hoe belangrijk is de lokale context? Zijn je columns herkenbaar Gullegems / Wevelgems?
Ja, er zit er eentje bij die gewoon volledig over het dorp gaat. En er komen ook mensen in voor die in Gullegem en Wevelgem wonen. Soms schrijf ik niet mals zoals 'waar flatgebouwen als kankergezwellen het laatste groen doen verdwijnen'. Dat gaat ook over ons dorp, waar ik soms hoop dat ze in plaats van een flatgebouw gewoon bomen neerzetten. Lang leve de weides en het groen. Dus ja, lokale context zit er in. Soms subtiel, soms heel duidelijk.

Benieuwd naar de reacties?
Dat ben ik elke week. En elke week is het geweldig om mailtjes te krijgen van mensen die hun vrolijke ellende uit de doeken doen. Om eens niet die perfecte facebookfoto's te zien van een prachtig hummeltje dat zijn mooiste lach etaleert, maar gewoon alles wat daaraan vooraf ging: dat het misschien wel honderd jaar duurde voor dat kind wou lachen. Dat het ook honderd jaar duurde voor het dat mooie T-shirtje wou aantrekken en dat het die ochtend nog weigerde om zijn boterham op te eten omdat er confituur op lag en geen choco.

'Slaap kindje slaap verdomme' van Lotte Debrouwere verscheen bij uitgeverij Lannoo.

Lotte Debrouwere...
- Ging na haar studies Pers en Communicatie radiojournalistiek studeren in Utrecht
- Haalde met een monoloog over haar overleden liefde de RVU-radioprijs en werd genomineerd voor Grenzeloos Geluid.
- Was reporter, regisseur en journalistiek bij Radio Nederland Wereldomroep, VARA en NCRV en woonde vier jaar in Hilversum
- Maakte radiodocumentaires voor Piazza op Radio 1
- Werkt nu twaalf jaar bij Het Nieuwsblad. Ze schrijft weekendverhalen en een wekelijkse column op zaterdag onder de titel "Lotte doet het alleen"
- Woont samen met haar driejarige dochter Loes - alias prinses Donderwolk - in Gullegem.

Jeugdboekenfeest te Waregem

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Wed, 26 Apr 2017 17:27:00 +0000

Voor de tweede keer organiseerden de bibliotheken van de regio Zuid-West-Vlaanderen het slotfeest van het KJV-jaar. Dit keer was het de bibliotheek van Waregem die afgelopen zondag bijna 200 enthousiaste kinderen, begeleiders en bibliotheekmedewerkers mocht verwelkomen.

Er waren activiteiten op maat van elk leesgroepje. Onder meer Sabien Clement, Tine Mortier, Kim Crabeels, Brigitte Minne en de inderhaast opgetrommelde Kristien Dieltiens gaven gesmaakte lezingen. Kinderen konden zich verkleden en een toffe foto van zichzelf laten maken. In de Skriewer-stand bouwde men aan een stad gemaakt van oude videobanden. Bij Quindo kon je radio maken.

Wie daar zin in had kon een tattoo op zijn arm laten airbrushen of zelf het ontwerp voor een button maken. Voor de snoepers was er een ijskar, voor de speurders een boekenzoektocht, voor de lezers - en waren we dat niet allemaal? - een boekenverkoop met dubbelexemplaren van KJV-genomineerde boeken.

In een stille ruimte werd ondertussen het KJV-lied aangeleerd dat om 16u30 luidkeels weerklonk op de centrale vloer tijdens het slotmoment. Alle KJV-laureaten van dit jaar werden omgeroepen, de nog aanwezige schrijvers kregen pralines en iedereen kon terugblikken op een bijzonder goed gevuld leesjaar.

Beluister onze podcast met Milja Praagman!

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Wed, 15 Mar 2017 18:17:00 +0000

Speciaal voor de Jeugdboekenmaand kwam de Nederlandse auteur en illustrator Milja Praagman een weekje logeren in Kortrijk. Milja wou eerst amazone worden omdat ze tekenen niet echt een beroep vond, maar intussen heeft ze al meer dan 25 boeken gemaakt. In een van de boeken die ze illustreerde, Het lammetje dat een varken is, legt ze uit dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Een boodschap die ze de kinderen ook wil mee geven als ze hen leert tovertekenen.

Van haar passage in de bibliotheek van Moorsele werd een hele fijne podcast gemaakt. Beluister hem hieronder! Milja gaf ook nog sessies in Anzegem, Kuurne, Waregem, Lendelede en Kortrijk.

Spelletjesnamiddag!

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Wed, 15 Mar 2017 14:47:00 +0000

Wist je dat je in de Bib in het park ook spelletjes kunt lenen? Houten speelgoed voor kleuters, grote spelen voor verjaardagsfeestjes en bord- en kaartspelen voor oudere kinderen en volwassenen. Lenen is gratis, met dezelfde uitleenvoorwaarden als boeken.

Vandaag, tijdens onze spelletjesnamiddag, kon iedereen onze collectie beter leren kennen. Een begeleider demonstreerde de leukste spelletjes. Ook ouders en grootouders waren welkom.

Een fotoimpressie!

Ontmoeting met Wim Chielens

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Tue, 14 Mar 2017 17:24:00 +0000

Wim Chielens was vandaag op bezoek bij ons. Hij weet alles van de Eerste Wereldoorlog en heeft er een paar prachtige jeugdboeken over geschreven. Wim is geboren en getogen in de Westhoek. Hij werkte zesentwintig jaar voor VRT Radio 2 als journalist en producer. Hij is een kind van de frontstreek en hoorde de getuigenissen nog uit de mond van mensen die het zelf meemaakten.

Komt hij voor een klas spreken, dan brengt hij een koffertje mee met voorwerpen die verwijzen naar de oorlog. Aan de hand van die voorwerpen laat hij de kinderen eerst zelf vertellen en daarna maakt hij de link met een verhaal, een tekst, een gedicht.

In zijn boek De kijkkast van Kobe krijgt een jongen uit de Westhoek na sluitingstijd een rondleiding in het In Flanders Fields Museum in Ieper door zijn oom Piet Chielens die er werkt. Kobe is zodanig onder de indruk van wat hij er te zien en te horen krijgt dat hij zelf een museum over de Eerste Wereldoorlog wil maken. Dus gaat hij voorwerpen verzamelen om zijn museum gestalte te geven - de voorwerpen die in Wims valiesje zitten: bottines, een kleine spade...

Milja Praagman op bezoek

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Tue, 07 Mar 2017 18:02:00 +0000

Het samenwerkingsverband van Zuid-West-Vlaamse jeugdbibliothecarissen slaagt er al enkele jaren in een hele fijne lezingentournee te organiseren met Nederlandse jeugdschrijvers. Pure win-win is dat: Wevelgemse kinderen komen zo ook eens in contact met auteurs van ver over de grens, en omgekeerd ontmoeten Nederlandse schrijvers op een paar dagen tijd een aanzienlijk deel van hun Vlaamse fans. Dit jaar kregen we Milja Praagman over de vloer, een hele leuke kinderboekenschrijfster én -illustratrice.

Milja werd dan wel geboren in Amsterdam, maar groeide op in Den Dungen, in de driehoek 's Hertogenbosch-Tilburg-Eindhoven. Het zuiden van Nederland dus, en dat kon je horen aan haar zachtruisende r. Het maakte de taalafstand tussen haar en het tweede leerjaar van de Moorseelse lagere school alvast een tikje minder groot.

Milja woonde als kind in een oud huis op een dijk, met veel dieren en veel ruimte om zich heen. Ze studeerde grafisch ontwerpen aan de Akademie voor beeldende kunsten in Breda. Voor Sesamstraat-televisie maakt ze animaties. Door het illustreren en vooral door het verzinnen in opdracht voor Okki en andere kindertijdschriften onstonden er ook veel nieuwe ideeën voor ‘eigen’ verhalen. De schrijfster Milja werd geboren!

Drie workshops gaf Milja. Ze vertelde eerst hoe ze illustratrice werd, hoewel het oorspronkelijke plan was om amazone te worden. (Probleem: ze had geen paard.) Ideeën voor haar boeken doet ze meestal op in de beslotenheid van haar eigen huis. In bad bedacht ze opeens dat een po een hoed wordt, als je hem maar omgekeerd op je hoofd zet. Een ander boek ontstond toen ze ziek te bed lag en iedereen te pas en te onpas de kamer binnen kwam. Het gloednieuwe boek Het lammetje dat een varken is past wonderwel in het thema van de Jeugdboekenmaand: M/V/X (over genderverschillen en identiteit).

Na het bonte exposé van Milja, waarin ze ook een inkijkje gaf in haar werkruimte - met die chaotische werktafel - mochten de kinderen zelf aan de slag voor een potje tovertekenen: de kinderen maakten een tekening op papier die, naarmate je nieuwe flapjes openklapte, steeds weer een andere tekening werd. De mooie resultaten zie je op de filmpjes hieronder!

Bekijk hier alle boeken van Milja Praagman in de bib.

Kom naar onze slow reading-maandagen

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Mon, 06 Mar 2017 17:15:00 +0000

Hoe lang is het geleden dat je nog eens een hele poos ondergedompeld was in een boek? Dat je hoofd stond naar een uur lekker doorlezen? Té lang geleden?

Dan is slow reading zeker iets voor jou. Elke eerste maandag van de maand komen we op een rustige plek samen, in een van de salons in de Bib in het park, om een uur onafgebroken een boek te lezen. Roman, thriller, graphic novel, non-fictieboek — maakt niet uit: kies er eentje uit onze rekken of breng er een mee van thuis. Bij ons vind je de rust die je zoekt. We schakelen de smartphone uit en zoeken een comfortabele sofa op. Na afloop is er een drankje voor iedereen en kan je een boekenbabbeltje slaan met de andere slow readers. Slow reading is leuk: iedereen gaat met nieuwe boekentips naar huis.

Elke eerste maandag van de maand dus, om 19u30 in de Bib in het park. De toegang is gratis. Iedereen is welkom. De sfeer is relaxt. Het wordt geen elitaire bedoening. Stuur vooraf gewoon een mailtje naar conny.vansteenkiste@wevelgem.be

Kookworkshop

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Thu, 02 Mar 2017 16:04:00 +0000

In samenwerking met Haasje Over organiseerden we een heuse kookworkshop. Eerst lazen onze kokinnen voor uit het prentenboek Mannetje Koek schrijft een boek, van Pieter Gaudesaboos en Lorraine Francis.

Mannetje Koek wordt 100 jaar. Zijn vriendjes, de Erwtjes, Kastanje en Bolletje Kaas, verwachten een leuk feest, maar Mannetje Koek heeft het veel te druk, hij is bezig een boek over zijn leven te schrijven. De drie vriendjes zijn bang dat hij ook minder leuke dingen over hen zal schrijven. Als het boek klaar is, sluipen ze het huis van Mannetje Koek in om alle minder mooie verhalen eruit te scheuren, maar het Boek gaat er vandoor!

Daarna kregen de kinderen les hoe ze een koekjestaart konden maken. Een koekjestaart met héél véél boter. Na afloop mocht ieder kindje zijn taart pimpen met nog meer lekkers. Een taart om vingers bij af te likken!

Nieuwe Gullegemnaren

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Wed, 22 Feb 2017 15:54:00 +0000

We vieren dit jaar 950 jaar Gullegem en dit vieren we samen met álle Gullegemnaren. Daarom toonde Kokopelli in een mooie foto-expo mensen die niet in België geboren zijn maar wel in Gullegem wonen, werken en leven.

De tentoonstelling toonde hun portretten. Je las er ook hun verhaal: waarom zijn ze naar Gullegem gekomen, wat vinden ze leuk in Gullegem, wat hadden ze graag meegebracht uit hun thuisland,...?

Laatste Vertelclub

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Sat, 11 Feb 2017 15:49:00 +0000

De seizoensfinale van de Vertelclub was zoals steeds een leuk feest.

Juf Veerle sloot het seizoen, dat in het teken stond van het thema M/V/X, af met Heksenfee, een prentenboek van Brigitte Minne. Fee Rozemarijn vindt feee͏̈n saai omdat ze zo zoet en netjes zijn. Ze wil liever een heks zijn en vertrekt tegen haar moeders wil naar het heksenbos...

Na afloop werden er vijf prentenboeken verloot onder onze trouwste bezoekers. Bedankt aan alle vertellers. Afspraak volgend jaar, voor een nieuw seizoen Vertelclub!

Lionel Deflo overleden

noreply@blogger.com (Koen Dhaene) — Wed, 01 Feb 2017 08:12:00 +0000

De Wevelgemse auteur en literatuurcriticus Lionel Deflo is op 31 januari - op zijn verjaardag - overleden. Hij is 77 jaar geworden.

Deflo was leraar, directeur van uitgeverij Manteau en hoofdredacteur van het literaire tijdschrift Kreatief. Hij publiceerde enkele boeken met kritisch proza en monografieën over auteurs. In de jaren ‘80 was hij de woordvoerder van de nieuw-realistische poëzie in Nederland en Vlaanderen.
Hij schreef kortverhalen die meestal verschenen in literaire tijdschriften. In 2012 bundelde hij die in Eerste sergeant-majoor Clausewitz.

Lionel Deflo was bestuurslid van de Vereniging van West-Vlaamse schrijvers en sinds vele jaren voorzitter van de Wevelgemse bibliotheekraad.

Terugblik: boekvoorstelling op 17 november 2012 in de bibliotheek.

'Op zoek naar poëzie' met Xavier Roelens

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Sat, 28 Jan 2017 10:04:00 +0000

Xavier Roelens, een eigengereide Vlaamse dichter die al meer dan tien jaar aan de weg timmert, koos niet voor de gebaande paden in zijn introductielezing over poëzie. In het kader van Gedichtendag kwam Roelens (Rekkem, 1976) in een poëtische aflevering van Boterhammen in de Bib vertellen over zijn persoonlijke relatie met de dichtkunst - en deed dat met verve.

Het begon als puber, Xavier was een jaar of zestien, in de poësis. Voor de klas mocht hij het sonnet 'Wijding aan mijn vader' van Karel van de Woestijne voordragen. Het deed hem voor het eerst nadenken over de kwaliteit van taal. Het zette hem aan tot zijn eerste eigen versregels die hem kwamen aangewaaid tijdens het fietsen van school naar huis. Regels die, met de blik van nu, taalfouten bevatten, maar dat deerde toen niet.

Tastend, zoekend, met veel handgebaren, liet Roelens de dichters aan bod komen die hem een wereld hadden opengelegd. De onvermijdelijke Herman de Coninck, met de parlandopoëzie van Vingerafdrukken, was belangrijk. Hij was een van de eerste dichters die ontdekt werden in de bibliotheek. (De hele rit lang bleef Roelens erop hameren hoe belangrijk de openbare bibliotheek is voor de poëzieliefhebber).

Een echte "autostrade" werd geopend door Lucebert, de keizer van de Vijftigers, de dichter die "de ruimte van het volledige leven" in een gedicht wou opnemen. Zijn verzamelde verzen springen van het ene gevoel op het andere, ook binnen één gedicht. De gulzigheid van Luceberts taal en de reikwijdte van zijn onderwerpen spraken Roelens aan en zouden zijn eigen poëzie beïnvloeden.

Roelens debuteerde in 2007 met Er is een spookrijder gesignaleerd, een bundel compacte, vormvaste gedichten geïnspireerd op Stèles van Victor Segalen. Hoe anders is Stormen, olielekken, motetten (2012) - een uitzinnige bundel over biodiversiteit, met allerlei typografische vondsten en gedichten vol citaten die het midden houden tussen poëzie en proza.

Paul van Ostaijen comes to mind, en inderdaad, ook hij was belangrijk voor Roelens. Hij leerde hem kijken naar poëzie, de aanblik van een gedicht ook te zien als een beeld dat iets kan vertellen. Ook hoe Van Ostaijen tekstflarden uit de oorlog letterlijk in zijn gedichten opnam - de oorlog liet zien in plaats van de oorlog op te roepen - was een openbaring.

Een hedendaagse dichter die experimenteert met typografie en waar Roelens zich mee verwant voelt is de Nederlander Tonnus Oosterhoff. Roelens stond zelf in voor de vormgeving van het binnenwerk van zijn tweede bundel en wees erop hoe je instrument - schrijven in InDesign, niet in Word - de vorm van je gedichten in een bepaalde richting stuurt. Niets is onschuldig.

De voorlaatste dichter die Roelens midscheeps raakte was Jeroen Mettes - de jonge, beloftevolle essayist die op zijn blog Poëzienotities gedichten diepgravend besprak en aandacht opeiste voor poëzievormen die in de Lage Landen nagenoeg onbekend zijn, zoals het lange prozagedicht. Roelens liet de cassette zien waarin N30 is opgenomen, het lange gedicht dat postuum (Mettes pleegde zelfmoord in 2006) werd gepubliceerd.

Ook Mettes schaamde er zich niet voor om allerlei zaken van buitenaf op te nemen in zijn poëzie, van de hak op de tak te springen zoals het leven zelf en de lezer - zonder handleiding - het resultaat te laten ervaren. Een mens is immers meer dan ratio alleen - een gedicht moet je eerst ondergaan of beleven.

Ook Roelens probeert in zijn poëzie de stem, de stemmén van de ander in zijn gedichten te betrekken. Het meest zal hij dat doen in zijn laatste bundel, die als het goed is dit jaar nog verschijnt. Daarin worden de vroegste jeugdherinneringen van tientallen mensen verwerkt: "Ik haal teksten van buitenaf, ik trek ze door mij en zie wel wat er weer naar buiten komt."

Afgesloten werd er met een knipoog naar de roots. Met Guido Gezelle. ''t Er viel 'ne keer', een van de mooiste gedichten in het West-Vlaams. Roelens is overigens een begenadigd voordrager van poëzie - eigen of andermans poëzie. Iemand die wat theater in zijn presentatie niet schuwt. De tijd dat gedichten per definitie stonden voor verstilling en bezinning ligt gelukkig al een tijdje achter ons.

Aagje en Stephanie en de parabel van de talenten

noreply@blogger.com (Koen Dhaene) — Tue, 13 Dec 2016 09:17:00 +0000

Dit najaar verschenen twee boeken van jonge Wevelgemse auteurs. In ‘Veerkacht’ kijkt Aagje Vanwalleghem terug op haar carrière als topturnster. Stephanie Coorevits geeft in ‘De romantische komedie’ een bijzondere kijk op de onmogelijkheid van de levenslange romantiek in een relatie.

Stephanie, je boek is erg persoonlijk. Is het het verhaal van jij en je vriend Simeon?

Het is absoluut 100% autobiografisch. Het boek is er gekomen vanuit een soort frustratie betreffende sociale media en hoe iedereen daarop altijd doet alsof alles perfect is. Dat is niet zo en als je denkt dat dat wel zo is, dan word je daar bijzonder ongelukkig van. Ik denk dat ik een redelijk doorsnee relatie heb en het is dan ook de bedoeling van het boek om dat te tonen. Om te zeggen: het is ok om normaal te zijn.

Hoe reageert Simeon en wat vinden de vrienden van het verhaal?

Iedereen reageert heel positief. Maar als ze het niet goed zouden vinden, zouden ze dat wellicht niet recht in mijn gezicht zeggen. Simeon was een beetje bang dat ik hem als een botte neanderthaler zou neerschrijven. Maar hij heeft het boek gelezen en moest toegeven dat dat 'niet echt zo was'. Hij vond het heel grappig. Wat een groot compliment is want Simeon is zelf één van de grappigste mensen die ik ken.

De titel is heel mooi. Dekt hij volledig de lading van wat je met het boek wil?

Dankjewel en eigenlijk wel. Mijn boek is een parodie op romantische komedies. Het begint daar waar de meeste romantische komedies eindigen: wanneer de verliefdheid over is en je 'opgescheept' zit met een langdurige relatie. Dat is niet altijd ideaal maar je kan er dus maar beter mee lachen op die momenten dat het even tegen zit.

Aagje, ook de titel van jouw boek is erg goed gekozen. ‘Veerkracht’ doet natuurlijk spontaan denken aan turnsport. Toch is het geen boek dat een overzicht biedt van je turncarrière. Waarover gaat het?

Het is een boek over vallen en opstaan. Ik heb in de 29 jaar dat ik leef vaak moeten vechten om terug te komen, er weer te staan na blessures en tegenslagen. Veerkracht gaat hand in hand met het al dan niet snel de moed laten zakken. Je mag niet bij de pakken blijven zitten.
‘Veerkracht’ is dus niet alleen een sportief verhaal. Mijn topsportverhaal wordt omgevormd tot een schatkist vol inspiratie voor iedereen die het verschil wil maken in topsport, maar ook in het leven. Talent is één zaak, maar zonder het verwerven van bepaalde skills en denktechnieken kun je nooit doorbreken in een wereld waar elk resultaat staat of valt met een duizendste van een punt.

Ook jij gaat kwistig om met veel talenten, Stephanie… Je bent hobbykok, mediafiguur, columniste, schrijfster…

Ik wil zo veelzijdig mogelijk zijn. Ik ben absoluut niet gelovig maar ik moet altijd denken aan de parabel van de talenten. Ik vind die heel veelzeggend. Ik ga bewust op zoek naar die dingen waar ik goed in ben en probeer die zo goed mogelijk te ontwikkelen. Ik zou het heel jammer voor mezelf vinden om maar één talent te ontwikkelen, dat is zo beperkend. Als mens evolueer je ook, met ouder worden leer je meer over jezelf, ontwikkel je nieuwe aspecten die dan weer nieuwe kansen met zich meebrengen en dat is heel boeiend om te ervaren.

Van talent gesproken. Aagje, jij haalde in 2004 in Athene de finale van de Olympische Spelen. Wat herinner je je nog van je Olympische prestatie?

De sfeer in het Belgische team, de kwalificatiewedstrijd die heel goed verliep maar waar ik tot de laatste seconde moest afwachten of ik de finale had gehaald, de spanningen en ontladingen die zo’n Spelen met zich meebrengen. Opluchting, geluk, teleurstelling worden op zo’n moment extra in de verf gezet. De finale halen op de Olympische Spelen is een ervaring om altijd te koesteren.

Vorige zomer waren er de Olympische spelen in Rio de Janeiro. Hoe beleefde je die?

Ik bekeek deze voor het eerst van op een bepaalde afstand. London 2012 was moeilijker, ik was 3 maanden daarvoor gestopt met turnen. Van Rio heb ik echt genoten. Sport en topsport in het algemeen, kijken naar atleten die het allerbeste uit zichzelf willen halen op het belangrijkste event ter wereld voor topsporters, de emoties die bij zo’n evenement gepaard gaan. Prachtig om te zien.
Momenteel geef ik nog commentaar voor Sporza en volg het reilen en zeilen in turnen op de voet. Ik heb nog contact met de Belgische gymnasten. Ik volg het zeker nog, al is het vanop een bepaalde afstand.

Nu woon je in Oudenaarde. Mis je Wevelgem en je familie? Mis je je thuisland?

Mijn man en ik zijn niet echt mensen om ons hele leven op eenzelfde plek te blijven wonen. We gaan wonen waar de toekomst ons brengt. Oudenaarde is heel fijn om wonen, maar zo was Vlierzele , waar we 5 jaar hebben gewoond ook. In Wevelgem komen we nog wekelijks. De band met het thuisfront is er nog steeds en Noa speelt graag met haar Wevelgemse nichtjes en neefje .
Ik mis wel eens de Braziliaanse mentaliteit en klimaat. De mensen leven er anders. Minder gejaagd, terwijl het ook heel harde werkers zijn. Brazilië is hoe dan ook mijn favoriete reisbestemming.

Stephanie, jij woont momenteel in de Wevelgemse Roeselarestraat. Is dat je ultieme en gedroomde woonplaats?

Ik woon graag in mijn huis maar ben niet per se gehecht aan Wevelgem en al zeker niet aan de Roeselarestraat want dat is nu niet bepaald een idyllische plek. Ik zie me dan ook zeker nog verhuizen in de toekomst. Momenteel heb ik mijn zinnen gezet op Brussel, Gent of Antwerpen. Ik heb geen kinderen, ben nog relatief jong en het bruisende van een stad spreekt me wel aan. Ik denk dat ik voorlopig wel België als uitvalsbasis zou behouden en intussen heel veel wil blijven reizen. Ergens geloof ik dat ik ooit op een plek zal aanbelanden waarvan ik zeg: Ja, dit is het, hier wil ik wonen en hier voel ik me thuis. Ik denk dat dat Italië is, maar Simeon is het daar absoluut niet mee eens.

---

Stephanie Coorevits (1984) werkt als psychologe. Ze is gekend van televisieprogramma’s als ‘De beste hobbykok van Vlaanderen’ en ‘Temptation Island’. Ze schrijft columns over koken en relaties in ‘Dag allemaal’ en 'De krant van West-Vlaanderen'.
Aagje Vanwalleghem (1987) is gewezen topturnster. Ze haalde de Olympische finale in Athene 2004. Nu is ze commentator voor turnwedstrijden bij Sporza, personal trainer en geeft ze lezingen over talentontwikkeling. Ze nam deel aan 'Expeditie Robinson' en 'Eeuwige roem'.

Gullezen: op zoek naar boekenverhalen uit Gullegem

noreply@blogger.com (Koen Dhaene) — Fri, 14 Oct 2016 12:14:00 +0000

In het kader van Gullegem 950 gaat de bibliotheek op zoek naar Gullegemse boekenverhalen.

Welke boeken herinner jij je nog uit je schooltijd? Welke Gullegemse leraar kon goed vertellen? Herinner je je nog de bib van vroeger?

Iedereen leest in Gullegem! Op de Facebookpagina Gullezen laten we alle Gullegemnaren vertellen over wat en hoe en waar ze lazen en lezen.

Dominiek Vandevenne, uitgeweken Gullegemnaar en redacteur bij Woestijnvis, bijt de spits af. Hij vertelt op zijn gekende wijze over vijf boeken die hem raakten.

En voorwaar: nog voor hij de Nobelprijs literatuur kreeg, was Bob Dylan al een literaire held van Dominiek.

Hans Dorrestijn: 'Dorrestijns' vogelgids'

Ik ben een vogelliefhebber, dat is intussen gekend, vooral bij de koolmeesjes in mijn tuin die ik ‘s winters met lieve woordjes en vetbollen vertroetel. Voor al je encyclopedische kennis van het vogelrijk, raad ik de ANWB-vogelgids aan. Daarin vind je alles wat je moet weten over vogels. En ook alles wat je niet moet weten, bijvoorbeeld over de roep van de waterpieper, die klinkt volgens de ANWB-vogelgids als ’zruu zruu zruu-zruu-zruu-zruu-zuu-zuu-zuuzuu-zuuzuuzuu zuuzuuzuu scrrirIRR-scirirIRR-scirirIRRSUUUuu-SUUuu PSIIIeh-PSIIIeh-PSIIIeh'. Ik vind dit niet uit, het staat er echt zo, op bladzijde 264.
Als je graag iets bijleert maar ondertussen ook met de glimlach van pagina naar pagina vliegt, neem dan Dorrestijns vogelgids. Ik volg Hans Dorrestijn al jaren, zijn depressieve verhalen, zijn boeken waar de faalangst van afdruipt, zijn galgenhumor over dronkenschap en falende liefdes, en zijn geestige liedjes. Hans Dorrestijn is ook een vogelaar. Op zijn manier: onbeholpen, grappig, aandoenlijk en herkenbaar. Hij omschrijft zichzelf als die gast die in een groep enthousiast wijzende vogelliefhebbers vraagt “Waar kijken jullie naar?”. Als je wat door de pathetiek en de zelfkastijding heen leest, vind je een leerrijke en literair verantwoorde vogelgids.

Helen MacDonald: 'De H is van Havik'

Ah, het gaat wéér over vogels. Dat is waar, maar deze roman is meer dan dat. Het is het relaas van een vrouw die in een knoert van een rouwproces (haar vader is net gestorven) besluit om een havik af te richten. Ze verzeilt in een eenrichtingsstrijd met een wild ontembaar beest. Dit is een boek over eenzaamheid en passie en meditatie, in een innige omhelzing met de onberekenbare natuur.
Het schijnt dat romans de natuur als hoofdpersonage een nieuwe stroming is, omdat je er rustig van wordt, of omdat je er kan in vluchten en even weg zijn van waar je niet altijd wil vertoeven. Dat geldt voor mijn part voor àlle goeie literatuur, en voor deze roman heel zeker. Maar het gaat ook op voor een blonde Chimay. Of een combinatie natuurlijk.

Bahamontes (driemaandelijks tijdschrift)

Alle wielerliefhebbers zouden zonder fout een abonnement moeten nemen op Bahamontes, het wielertijdschrift dat 4 keer per jaar verschijnt. Dit tijdschrift staat boordevol heerlijk interessante wielerverhalen, koersnieuws en oud nieuws, velo-anekdotes en retro-helden. En rijkelijk bestrooid met prachtige foto’s van West-Vlaming Jelle Vermeersch (lang leve Jelle Vermeersch!). En het allermooiste is als je Bahamontes uit de verpakking haalt. Dan ruikt het als een vers geopend pakje Panini. Onweerstaanbaar verzamelbaar.

Patrick Rouffaer: ‘Bob Dylan in de studio’

Ik hou van veel muziekjes en ik lees ook graag veel boekjes over die muziekjes. Over Bob Dylan zijn al meer boeken verschenen dan dat hij platen heeft gemaakt (en dat zijn er veel). En wellicht is het beste boek over Dylan het boek dat hij zelf geschreven heeft (‘Kronieken’, een aanrader, het leest als een roman).
Maar als je de platen van Bob Dylan wil ontdekken of herontdekken, is ‘Bob Dylan in de studio’ een hele goeie. De auteur behandelt een plaat per hoofdstuk, per hoofdstuk een plaat. En meer bepaald wat er in de studio gebeurde tijdens het opnemen van die plaat. Het is een ervaring om naar de muziek in kwestie te luisteren tijdens het lezen van dit boek. Je voelt de liefde van een kenner voor zijn idool en je wenkbrauwen fronsen naar alle kanten als je merkt op welke vaak stuntelige wijze zoveel klassieke songs tot stand zijn gekomen.

Paul Baeten Gronda: ‘Wanderland’

Paul Baeten Gronda ken je misschien van zijn columns in Focus Knack. Die mag je zeker lezen, en terwijl we bezig zijn, kan ik je columngewijs ook Marc Didden aanbevelen. Die schrijft zo mooi en zo waar en zo eigenzinnig eigenwijs, dat is pure poëzie.
Maar ik wou het hebben over Paul Baeten Gronda in romanvorm. Wellicht is die voor jou nog onontgonnen terrein maar probeer toch maar eens iets van deze Vlaamse Italiaan. (Of hoe noem je een Vlaming die in Italië luilekkert?) Begin misschien bij zijn meest recente roman, ‘Wanderland’, over de jonge schilder Igor Nast. Een dun maar meeslepend boekje, zo eentje waarbij je om de vier zinnen glimlacht en denkt “Dat is goed gevonden” en “Dat is nu eens mooi gezegd.” en “Waarom is die gast niet even bekend als pakweg Dimitri Verhulst?” Ga daarna terug naar de bibliotheek en neem “Strauss Park” mee, Pauls vorige roman. Die is iets dikker. Daar kijk je maar om de tien of elf zinnen aangenaam verrast op.

Lees alles over het initiatief 'Gullezen'.

De Bib wordt groot!

noreply@blogger.com (Koen Dhaene) — Tue, 04 Oct 2016 08:12:00 +0000

In december 2015 kwam de bibliotheek na twee jaar verhuizen en verbouwen weer naar het park. Sindsdien werd de bib steeds meer een huis van beleving en verwondering.
Meer mensen vinden de weg naar de bibliotheek, ze blijven er langer rondhangen en snuffelen en nemen deel aan verrassende activiteiten.
Stilaan zijn we de kinderziekten ontgroeid en wordt de bibliotheek groot.
Bij deze gelegenheid maken we van onze jaarlijkse Verwendag op zaterdag 8 oktober één grote Babyborrel. Iedereen is van harte welkom.
Cadeautip? We zouden het fijn vinden als je kwam!

Bib in het park

van 9u00 tot 12u30: Peuterland
Alle peuters en hun ouders krijgen een VIP-behandeling! Een deel van de bibliotheek is vandaag speciaal voor hen gereserveerd.
Er is een springkasteeltje, een kleine trampoline, fietsjes, spelletjes… Twee enthousiaste animatoren houden een oogje in het zeil.
In Peuterland laten we je ook kennismaken met alle alle bibmaterialen voor peuters en hun ouders.

09u30: Rondleiding en bezoek achter de schermen
Nog nooit de vernieuwde bib bezocht? Of je vindt nog niet alles wat je zoekt? Kom dan zeker langs. We tonen je alle afdelingen en geven je graag uitleg waar nodig. Ontdek ook de bib achter de schermen. Na de rondleiding trakteren we met koffie en cake.
Inschrijven vooraf is niet nodig.

9u45 en 10u30: Initiatie Babymassage
Onder begeleiding van kinesitherapeute Monique Holvoet leer je je baby masseren.
Voor baby’s tussen 2 en 9 maanden. Een sessie duurt ongeveer 20 minuten (sessie 1 van 9u45 tot 10u15, sessie 2 van 10u30 tot 11u00)
Deelname is gratis (max. 10 deelnemers per sessie), 2 badhanddoeken meebrengen.
Inschrijven vóór 4 oktober: conny.vansteenkiste@wevelgem.be of 056 433 540

10u30: De Vertel-Ster
‘Vertel-Ster’ Marijke Goossens is een doorgewinterde verhalenverteller. Ze vertelt voor alle kinderen van de 2de en 3de kleuterklas en het 1ste en 2de leerjaar.
Inschrijven vooraf is niet nodig.

11u tot 12u30 Babyborrel
De Bib in het park is tien maanden oud. Hoog tijd om een heuse ‘babyborrel’ te geven.We verwelkomen je met cava en passende hapjes!

Bibliotheek Gullegem

9u45: Pieter Casier vertelt voor alle kinderen van de 2de en 3de kleuterklas en het 1ste en 2de leerjaar.
10u45-12u00: Happy Hour met gratis bierproeverij voor alle bezoekers i.s.m. de Gullegemse brouwerij Gulden Spoor
Inschrijven vooraf is niet nodig.

Bibliotheek Moorsele

9u45: Elise Demuynck vertelt voor alle kinderen van de 2de en 3de kleuterklas en het 1ste en 2de leerjaar.
10u30-11u30: Happy Hour met gratis bierproeverij voor alle bezoekers i.s.m. Brouwerij Eutropius
Inschrijven vooraf is niet nodig.

Praktisch

Zaterdag 8 oktober vanaf 9 uur: verwendag in de Bib in het Park, Bibliotheek Gullegem en Bibliotheek Moorsele
Gratis toegang
bibliotheek@wevelgem.be

Thrillers van Venus, thrillers van Mars

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Fri, 17 Jun 2016 16:54:00 +0000

Voor veel lezers en leners is de Zomer van het Spannende Boek het favoriete seizoen van het boekenjaar. Twee maanden lang zetten elke boekhandel en bibliotheek de spannende boeken - romans waarin moord, fraude, terreur of spionage de boventoon voeren - in het zonnetje. Want wat biedt er meer ontspanning op het strand, op de camping of in de bergen dan... spanning?

Dit jaar hangen we de Zomer van het Spannende Boek op aan thrillers die speciaal voor mannen of voor vrouwen bedoeld zijn. Op de meeste thrillers staat natuurlijk niet écht een geslacht of leeftijd, maar dat neemt niet weg dat er wel degelijk vaak geschreven wordt naar een speciale doelgroep toe. Het leeuwendeel van de thrillerlezers én -leners is trouwens vrouw en tussen de 30 tot 60 jaar oud.

Misdaadromans voor vrouwen focussen meer op het dagelijks leven, op gezinssituaties en relaties - op wat daar allemaal crimineel fout kan lopen. Niet zelden met een femme fatale in de hoofdrol. Mannen lezen dan weer liever over geheim agenten, maffiapraktijken of politieke corruptie, in romans met veel achtervolgingen, explosies, stuntwerk en technologische snufjes.

Zonder partij te kiezen doet de bibliotheek deze zomer dus even mee aan de strijd tussen de seksen. We maken een boekenstand met spannende boeken voor mannen. Van David Baldacci over Clive Cussler tot Len Deighton. Én we maken een boekenstand met spannende boeken voor vrouwen. Van Camila Lackberg over Nicci Gerard tot Simone van der Vlugt.

Thrillers van Venus, thrillers van Mars, zeg maar. Kom een kijkje nemen in de bib! En neem meteen de twee bijbehorende bladwijzers mee die we voor de gelegenheid hebben gemaakt, met nog veel meer leestips. Voor hem, en voor haar.

'IJs', de nieuwe roman van Koen D'haene

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Tue, 07 Jun 2016 08:25:00 +0000

"Het mag dan wel officieel zijn zevende boek zijn," begon schepen van cultuur Lobke Maes haar inleidend woordje, "maar in zekere zin is Koen opnieuw van nul moeten beginnen." Koen, dat is: Koen D'haene. Ook wel: Koen-van-de-bib. Of nog: onze Koen. In een bomvolle zaal werd zaterdag zijn nieuwe roman boven de doopvont gehouden. In de Bib in het Park, tussen het groen.

Het boek heet IJs en is verschenen bij de Nederlandse uitgeverij LetterRijn. Een spannende roman voor volwassenen. Vandaar dat "van nul moeten beginnen": het is Koens eerste roman voor volwassenen. "En," voegde Lobke daar nog aan toe, "meteen het eerste boek dat in onze vernieuwde bibliotheek wordt gepresenteerd."

Het Wevelgemse trio Les Tripes had daarvoor al het publiek in de juiste stemming gebracht. Het bracht 'Une belle histoire' van de Franse troubadour Michel Fugain.

C'est un beau roman, c'est une belle histoire
C'est une romance d'aujourd'hui
Il rentrait chez lui, là-haut vers le brouillard
Elle descendait dans le midi, le midi
Ils se sont trouvés au bord du chemin
Sur l'autoroute des vacances
C'était sans doute un jour de chance
Ils avaient le ciel à portée de main
Un cadeau de la Providence
Alors pourquoi penser au lendemain?

Nederland lijkt wel het beloofde land voor Wevelgemse auteurs. Eveline Vanhaverbeke, Philip Hoorne en nu Koen: allemaal vonden ze onderdak bij een Hollandse uitgeverij. Theo van Rijn was zichtbaar trots op de eerste Vlaamse schrijver in zijn fonds. Hij hoopte dat IJs als een ambassadeur zou zijn die zijn kleine uitgevershuis onder een ruimer Vlaams publiek bekend zou maken. Omgekeerd wil hij met plezier Koen D'haene introduceren bij het Nederlandse lezerspubliek. Al moesten daarvoor een aantal "Vlaamse woorden" in het manuscript voor de bijl, en vervangen worden door Nederlands idioom.

Trui Moerkerke, ooit eindredacteur mode van Knack Weekend, polste in haar babbel met Koen naar de kiem waaruit IJs was ontstaan. "Het plan was eerst gewoon een adolescentenroman te schrijven," zei Koen. "Enfin, een young adult boek, zoals dat tegenwoordig heet. Het verhaal van een zomerromance. Maar gaandeweg merkte ik dat ik ook een terugblik op die zomerromance wou schrijven. Twintig jaar later. En wanneer je voluit wil gaan mijmeren over ouder worden en het verliezen van je jeugd, dan merk je dat je al gauw voor volwassenen zit te schrijven. Plus: een jongerenroman met veel volwassenen aan het woord, dat werkt niet zo best."

Koen vertelde over zijn schrijfrituelen. Dat hij een zondagsschrijver is - letterlijk, dan: voor schrijven heeft hij alleen op zondag tijd. Dan zet hij enkele prikkelende attributen voor zich neer (een Zwitsers miniatuurchaletje), draait hij de platen die de soundtrack van zijn verhaal vormen (Bruce Springsteen, 'Vamos al la playa' van Righeira) en dan gaat hij aan de slag. En terwijl een idee vaak vijf, zes jaar nodig heeft om te rijpen, gaat het eigenlijke schrijven behoorlijk snel. In een paar maanden is de klus geklaard. Ook al omdat er per hoofdstuk een strikte synopsis klaarligt van wat er moet gebeuren.

Het resultaat van de laatste reeks schrijfzondagen is dus IJs. "Het is géén thriller," waarschuwde Koen. "Er komt bijvoorbeeld geen politie aan te pas. Maar spannend moest het zeker worden. En onvoorspelbaar. Toen hoofdstuk zes af was, heb ik het aan mijn vrouw Elsie laten lezen en vroeg ik haar hoe ze dacht dat het verhaal zou verder gaan. Toen ze de bal helemaal mis sloeg, wist ik dat ik op het goede spoor zat."

De titel IJs is trouwens een cadeautje van Bart van Loo. Koen vertelde de Frankrijkkenner op café over zijn recente romanproject, met de verzuchting dat hij geen goede titel kon vinden. 'IJs' zei Bart prompt. En aldus geschiedde. Het contract van LetterRijn kreeg Koen in een ander café, in Sint-Niklaas, ergens halfweg tussen Wevelgem en Leidschendam, aangeboden.

Hoe autobiografisch is een roman? Dat willen mensen toch altijd weer weten. En dus ook Trui Moerkerke. Waarop Koen antwoordde dat een schrijver zich altijd weer onderbrengt ("verstopt") in verschillende personages. Of voorkennis over de auteur nu veel uitmaakt voor het leesplezier, is weer een andere zaak. "Toegegeven, ik speel graag een spelletje met de kenners van mijn vroegere werk. Zo laat ik de ouders van Hella, 'het mooiste meisje van de wereld' dat ook al in Valsspeler figureerde, even voorbijkomen. Maar gaat het dat aan je voorbij, dan is er nog geen man overboord."

Les Tripes sloot af met Georges Brassens. Het publiek sloot af met een hartverwarmende applaus. De gemeente bood een receptie aan. Kaas, wijn. Al snel vormden zich twee rijen voor de boekentafel. Niemand - nog het minst Koen zelf - kon vermoeden dat de signeersessie uiteindelijk twee uur zou duren.

Auteursontmoeting met Piet De Loof

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Mon, 23 May 2016 15:37:00 +0000

Dat Piet De Loof geen klassieke auteurslezingen geeft, werd die elfde mei vanaf de eerste seconde duidelijk. Piet liet een paar minuten etherische muziek horen en ging ondertussen doodleuk tussen de leerlingen van het derde middelbaar zitten. Zonder een woord te zeggen - een impliciete uitnodiging om eens goed te luisteren naar wat weerklonk.

Piet De Loof ademt muziek. Van de eikenhouten Johann Sebastian Bach tot de electronische avantgardist Matthew Herbert. Al zijn jeugdromans zijn doortrokken van muziek. In Het laatste lied helpt Viola, de vijftienjarige dochter van een beroemde sopraan, mensen uit de nood. Voor iedere stemming vindt ze wel een liedje op haar iPod. De schoonheid van Clara gaat over een talentvolle pianiste die tijdens een muziekconcours instort en het podium moet verlaten. De zestienjarige Ludovic uit Ssst! heeft gehoorschade opgelopen in een studentencafé.

Zelfs Mijn vriend Hitler, een historisch accurate roman over de jeugdjaren van Hitler, draait goeddeels om muziek. August Kubizek wordt - in pijnlijke tegenstelling met zijn colerieke kameraadje 'Adi' - toegelaten tot de Weense academie en zal het schoppen tot dirigent.

"Muziek moet zowat de meest directe kunstvorm zijn," zei Piet. "Binnen enkele tellen moeten we ons verhouden tot een muziekstuk. Muziek kan nooit niets doen. De impact is acuut, terwijl een boek, een tekst zich pas na de nodige inspanning prijsgeeft." Omgekeerd worden wij op onze beurt gestuurd door de muziek. Om dat aan te tonen liet Piet een bibberig filmpje zien dat hij in de gauwte had gemaakt in een Gents park. Op zich nietszeggende beelden, maar zet er spannende / vrolijke / melancholische muziek onder en de beelden beginnen prompt een verschillend verhaal te vertellen.

Piet komt uit Oudenaarde. Hij werkte voorheen als redacteur en journalist, en verdient nu naast het schrijven van jeugdboeken ook zijn brood als copywriter. In een levendige stijl vertelde hij het publiek hoe het is om schrijver te zijn, en probeerde daarbij de voorspelbare vragen voor te blijven. De klassieke vraag over inspiratie, bijvoorbeeld: "Als ik wist waar ik mijn inspiratie vandaan haalde, ging ik daar elke dag naartoe." Piet neemt zichzelf niet te serieus, maar zijn boeken des te meer. Elke zin telt.

En de belangrijkste zin moet wel de openingszin zijn. Na jaren van volgehouden studie kan Piet inmiddels alle openingszinnen onderbrengen in een van de volgende rubrieken. (a) Het weerbericht ("Het was een donkere, stormachtige nacht." - strips van Jommeke beginnen hier al te vaak mee), (b) een openingszin die de lezer meteen midden in de actie stort, (c) een mysterieuze openingszin die de lezer héél nieuwsgierig maakt, (d) een informatieve zin die de hoofdpersoon keurig introduceert of (e) een openingszin die doelbewust een bepaalde sfeer neerzet.

Afsluiten deed Piet nogmaals met Mijn vriend Hitler, de jeugdroman waarvan toevallig dit weekend bekend raakte dat hij op de KJV-lijst staat voor volgend schooljaar. Het sobere, goed gedocumenteerde verhaal laat zien waar de verbittering van de jongvolwassen Hitler deels vandaan kwam. Tegenwoordig zouden we dat proces radicaliseren noemen. Wat niet betekent dat het mysterie Hitler nu van de baan is. Dat krijgt geen enkel boek - fictie of non-fictie - voor elkaar.

Piet De Loof was een graaggeziene gast in de bibliotheek. Hij nam nog vlug een selfie en gooide die meteen op Facebook. Wie zichzelf tagde in de foto, maakte kans op een gratis boek. Bedankt, Piet! Tot de volgende!

Punt. Andere lijn. [3]

noreply@blogger.com (Bibliotheek Wevelgem) — Fri, 20 May 2016 16:17:00 +0000

Vanaf de derde kleuterklas kunnen inwoners van Wevelgem, Gullegem en Moorsele terecht voor tekenen, schilderen, boetseren, knutselen en andere vaardigheden in het Atelier voor Plastische Kunsten. Het Atelier werd in 2008 een filiaal van de Koninklijke Academie voor Schone kunsten van Kortrijk en behoort sindsdien grotendeels tot het officieel deeltijds kunstonderwijs.

Op het einde van elk schooljaar stellen diverse leerlingen en cursisten hun werken tentoon. Dat gebeurt traditiegetrouw in de lente, in de bibliotheek. Dit jaar heet de expo Punt. Andere lijn. Van 13 mei tot en met 21 mei stellen de volwassenen tentoon. Hieronder een fotoimpressie!