ชีวิตในฝรั่งเศส La vie en France.

House for rent in khao yai,Pak Chong,Thailand

2011-07-30T20:40:00.001+07:00

ขออนุญาติใช้พื้นที่ โฆษณา บ้านเช่า หน่อยนะคะ ... ขอบคุณผู้อ่านจ้า

https://sites.google.com/site/pakchongth/pak-chong

Hose for rent in Thailand

Pak Chong is one place very nice if you find quiet life,natural place

in here we are call Cowboy City, good wine.

มหาวิหาร เซนต์อองรี(เซนต์แอนดรู ในภาษาอังกฤษ) บอร์โด ฝรั่งเศสค่ะ

2011-03-07T23:24:00.001+07:00

จากแผนที่ การเที่ยวบอร์โดซ์ นั้น ต้องมุงตรงเข้าส่วนใจกลางเมือง เพราะชมจุดสำคัญๆ ของบอร์โดซ์

จังหวัดบอร์โดซ์ นั้นเป็นจังหวัดที่ผลิตไวน์มีชื่อเสียงโด่งดังของฝรั่งเศส

ในความทันสมัยของบอร์โดซ์ ก็ยังคงอนุรักษ์ความคลาสสิคของสไตล์ฝรั่งเศสไว้อย่างเหนียวแน่น
ไม่ว่าจะเป็นอาคารบ้านเรือน หรือการขี่จักรยาน ซึ่งที่นี่ก็ยังคงมีให้เห็นกันเป็นปกติวิสัยนะคะ

วันนี้พาเที่ยว มหาวิหาร เซนต์อองรี ค่ะ (เซนต์แอนดรูว์ ในภาษาอังกฤษนะคะ ) ต่อจาก ตอนสอง ของบล็อกแก๊งค์ก็แล้วกัน

พรุ่งนี้ ทานข้าวข้างวิหาร หลังเดินเล่นชมเมืองค่ะ

เสียแฟน...ให้สาวบาร์......ตอนจบ

2011-01-31T05:11:00.001+07:00

ชมพูก็กลับมา เมื่ออยู่ครบวีซ่า...

ช่วงเวลานั้น ชีวิตเธอดุจดั่งฝัน

ความสุขที่จับต้องได้ ความอบอุ่นที่ใจถวิลหามาตลอดชีวิต บัดนี้ มันอยู่รอบๆ ตัวของเธอนี่

เธอเคยคิดว่าเธอฝันไป... กับผู้ชายคนหนึ่ง ที่กระโดดเข้ามาดูแล รับผิดชอบเธอและลูก มอบความรัก ความห่วงใยอย่างแท้จริง

ส่วนเอ็ดเวิร์ดเองก็หลงรักชมพูอย่างที่สุด ไม่ว่าหัวใจส่วนลึกแค่ใหนก็มีแต่เพียงชมพู สาวไทยตัวเล็กคนนั้นอยู่ทุกสัดส่วน ทุกห้องดวงใจ

ความสุขที่เกิดขึ้น ตลอดเวลาตั้งแต่วินาทีแรกที่พบเธอในสนามบินสุวรรณภูมิ

และหลังจากนั้นเขาก็เดินตามหาเธอ เพียงใช้ใจเป็นเนวิเกเตอร์ จากปีที่แล้ว จนถึงปีนี้ ความรักสุกงอม

จนต้องหาวันลั่นระฆังวิวาร์

เอ็ดเวิร์ด จึงขอชมพูดแต่งงาน ผ่านทางเว็บแคมนั่นแหละ

ก็ความรักของพวกเขา เกิดจากการออนไลน์นี่นา

เอ็ดเวิร์ด วางแผนจะแต่งงาน ใน เดือนสิงหา 2009

แต่ตอนนี้ต้นปี 2009 เขาต้องเคลียร์ธุรกิจของเขาก่อน เพราะเหตุการณ์หลายอย่างทำให้ ธุรกิจประสบปัญหา

ซึ่งเขาต้องการที่จะ ดำเนินการให้มันเสร็จสิ้น แบบไม่คาราคาซัง เสร็จแล้วจึงค่อยแต่งงาน

และจากนั้นเขาก็จะหางานใหม่

ซึ่งชมพูเองก็อยู่เป็นกำลังใจให้เค้าตลอดเวลา... เพราะการหยุดธุรกิจของเอ็ดเวิร์ด นั้นมันไม่ใช่ปัญหาระหว่างคนทั้งคู่

แต่เอ็ดเวิร์ดก็เริ่มเคลียด ยุ่งๆ คุยน้อยลง

จากหนุ่มยิ้มแฉ่ง..กลายเป็นคนหัวฟู ความเคลียดเกิดในแววตา เมื่อประสบปัญหาทางด้านธุรกิจ จนกระทั่ง 2009

เอ็ดเวิร์ดก็มาเมืองไทย เพื่อพักผ่อน ซึ่งตอนนั้นเขาเสียใจกลับธุรกิจ

ถึงแม้จะไม่ล้มละลาย และแม้ว่า เขายังมีอสังหาริมทัรยพ์อยู่ เงินในธนาคารก็ยังมี

แต่ความโศกเศร้าด้านจิตใจ ในธุรกิจของเค้า ก็ทำลายความเป็นคนอารมณ์ดีของเขาแทบจะหมดไปอย่างสิ้นเชิง

แต่เขามาแล้วเขาไปพัทยาเลย เขาจะไปขายคอนโด ...กรรอเขาก็ไม่โทรมาโทรหาเขาก็รับบ้าง พูดน้อย เปลียนไปไหม เขาเริ่มดื่มหนัก ใช้ชีวิตที่พัทยาอย่างเงียบเหงา เซื่องซึม คิดมาก

ซึ่งเอ็ดเวิร์ดเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนในสายตาชมพู

มันต้องมีอะไรแน่ๆ เธอคิดในใจ

และเธอก็ โทรหาเขาเป็นร้อยๆครั้งแต่เขาก็ไม่รับ....

สิ่งที่ชมพูทำได้ก็เพียงแค่ กดโทรศัพท์ ดั่งคนบ้า

สุดท้าย เธอก็ให้น้องชาย พาไปหาเค้าที่คอนโดฯ

ชมพูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคอนโดนี้มันอยู่ตรงใหน และพัทยามันก็กว้างใหญ่ไพศาล

เธอจะหาเอ็ดเวิร์ดเจอได้อย่างไรกัน

เธอจึงได้จิก ให้น้องชาย ทีเป็นตำรวจพาไปหา ไอ้ร้อยเวรรนั่นแหละ ที่เคยเจอกันครั้งที่แล้ว

และน้องชายชมพูก็ขอความช่วยเหลือในตำรวจพื้นที่ว่าอยู่ตรงใหน จนกระทั่ง

กระทั่งไปเจอเค้า เอ็ดเวิร์ด...

จากความเหนื่อยล้า... ความเคลียด ที่ชมพูพกพามา

ห่วงใยเอ็ดเวิร์ด... ที่เงียบหาย ทำให้ชมพูต้องการมาเห็นกับตา ว่าความจริงมันคืออะไรกันแน่

แล้วเธอก็เจอเอ็ดเวิร์ด เขาอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งทีพัทยา ในคอนโดของเขานั่นเอง
โลกทั้งใบ เหมือนถล่มทะลายลงมาอยู่ตรงหน้า

ชมพู ร้องไห้

ร้องไห้กับภาพทีเห็น เขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น...เด็กสาวรุ่นๆ

ในขณะที่ปล่อยให้เธอ วิ่งหาไขว่คว้า ความสุข ความหวัง ที่ยังลอยวนอยู่รอบๆ ตัว

แต่ตอนนี้มันเป็นความสุขลมๆ แล้งๆ ฝันของเธอกลายเป็นฝันร้าย

และนั่นเป็นภาพสุดท้ายที่ชมพู จดจำเอ็ดเวิร์ดได้

แน่ล่ะ.... ความสุข ความหวัง ที่เคยเกิดในใจชมพู บัดนี้ เหลือเพียงความโศกเศร้า ความร้อนลุ่ม ทุรนทุราย ในใจที่โดดเดี่ยว

ภาพทุกภาพที่เคยถ่ายไว้ด้วยกัน ถูกชมพู ร่อนมันเต็มพื้นห้องนอน

ไฟล์ภาพทุกไฟล์ ชมพู กดลบด้วยมืออันสั่นเทา

สายตาพร่ามัว ที่มองผ่านม่านน้ำตานั้น เจ็บปวดเกินจะบรรยาย

ต่อให้ผ่าตัดอีกร้อยครั้ง...ความเจ็บก็ไม่เท่ากับความเจ็บปวดในครั้งนี้..

ชมพูเกลียดพัทยา... เกลียดผู้หญิงพัทยา...เกลียดฝรั่งที่ไปใช้ชีวิตอยู่พัทยา

เกลียดความจอมปลอมของที่นั่น...จนกระทั่ง พัทยาดึงเอาผู้ชายคนที่เธอคิดว่า เธอโชคดีที่สุดนั้นไปแสนไกล

เอ็ดเวิร์ดพยายาม เฝ้าโทรหาชมพู

แต่เธอก็ตัดขาดการติดต่อทุกกรณี....

(เสียดายจัง เป็นผู้เขียนต้องไม่ยอมแน่ๆ ตายเป็นตาย ฮ่าๆ)

ชมพูปิดรับการสื่อสารจากโลกภายนอก จมกับความโศกเศร้า จนกระทั่งผ่านไปนานแค่ใหนก็ไม่อยากจะคิด

เพราะรู้ว่า มันนานแสนนาน...

นานจนไม่อยากจะจำ...แต่สมองกลับลบภาพเล่านั้นไม่ได้ มีแต่จะจำให้ได้ และจำอย่างแม่นยำซะด้วยสิ

""""""""""""""""""""""""""""""""""The End"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2011/01/blog-post_20.html เมื่อลูกของฉัน ไม่มีพ่อ... (อีโรติกค่ะ 20+)

เสียแฟน ให้สาวบาร์....ตอน สาม

2011-01-30T14:55:00.000+07:00

วันนั้น...ชมพูปวดท้องอย่างรุนแรง จนต้องเข้าโรงพยาบาล... และเมื่อพบ ซีส ในช่องท้อง หมอต้องทำการผ่าตัดออกโดยด่วน

ทำให้เธอต้องพักรักษาตัวต่อในโรงพยาบาล

เอ็ดเวิร์ดเองก็จะเป็นจะตาย เป็นห่วงสาวคนรัก ก็คนเคยคุยกันทุกวัน เห็นหน้ากันทุกวัน

บัดนี้เธอไปนอนโรงพยาบาล ทำให้เอ็ดเวิร์ด ไม่เป็นอันกินอันนอน ต้องจับตั๋วบินด่วนมาเฝ้าเธอที่โรงพยาบาล

มาเฝ้าเธออย่างใกล้ชิด อยู่เป็นเพื่อนชมพู จับมือเธอ ดูทีวีด้วยกัน

ทานข้าวด้วยกัน... กลางคืนเอ็ดเวิร์ดจ้างพยาบาลพิเศษให้เฝ้าชมพู เค้าเองห่วงใยชมพูมากๆ

ช่วงที่ชมพูต้องพักรักษาตัวนี้ ทำให้เอ็ดเวิร์ด ใกล้ชิดกับ ลูกๆ ของชมพู

แต่เอ็ดเวิร์ดก็ แสดงออกชัดเจน และบอกชมพูว่า

“ที่รัก ผมรักคุณมากนะ รักมากที่สุด และรักลูกคุณด้วย” ชมพูน้ำตาซึม และพูดอะไรไม่ออก

“ผมรักคุณ รู้มั๊ยว่าคุณเป็นแม่ที่ประเสริฐมาก คุณตัวเล็ก แต่หัวใจยิ่งใหญ่ ผมรักคุณที่จิตใจข้างในของคุณ....”

ถึงตรงนี้ ชมพูบ่อน้ำตาแตก เธอร้องไห้ ดีใจ... ดีใจในความโชคดีของตัวเอง ที่วาสนาของเธอนั้นได้มาเจอคนดีๆ แบบเอ็ดเวิร์ด

.........................................................................................

พอชมพูออกจากโรงพยายามเอ็ดเวิร์ดก็บินกลับทันที เพราะเค้ายังติดงานอยู่

ส่วนชมพูนั้น แพ้ยาสลบทำให้เธอมีอาการ ไอ ตลอด หนึ่งเดือนเต็มๆ เวลานั่งคุยกับเอ็ดเวิร์ด เธอก็ไอตลอดเวลา

ทั้งๆที่เธอไม่อยากจะให้เค้าเห็นแบบนั้น หากเอ็ดเวิร์ด ต่างหากที่ต้องการจะเห็นเธอ และเฝ้ามองเธอด้วยสายตาห่วงใย ..

จน อีกหกเดือนผ่านไป เดือน ก.ค ของปีถัดมา

เอ็ดเวิร์ดก็ขอให้ชมพูมาเยี่ยมเขาที่ ประเทศสแกนดิเนเวีย

ซึ่งเอ็ดเวิร์ดก็ได้ทำเรื่อง เชิญชมพูไปเที่ยวบ้าน เธอเองด้วยความที่เป็นแม่บ้าน ชมพูก็ไปดูแลเอ็ดเวิร์ด ดูแลบ้าน

ก็เป็นแบบฉบับของคู่รักทั่วไป เอ็ดเวิร์ดเองก็ดูแลชมพูดีมาก พ่อแม่พี่น้องเขาดีดีต่อเธอทุกอย่าง ลูกๆเขาก็ดีรักชมพู

อะไรๆ ก็ลงตัว... ไม่มีอะไรที่จะหวานและลงตัวไปมากกว่านี้แล้ว

และเอ็ดเวิร์ด ก็ซื้อแหวนเพชร วงเล็กๆน่ารัก สวมให้ชมพู

“ผมรักคุณชมพู... รักที่สุด...เหมือนทุกครั้งที่เคยรัก...เพียงแต่มากขึ้นๆ จนผมไม่รู้ว่า ความรักของผมนั้นมากแค่ใหนแล้วตอนนี้”

ชมพูน้ำตาไหลอีกค่ะท่านผู้อ่าน ดราม่าตลอด ... (ดิฉันก็คงจะน้ำตาซึมไปกับเธอ เพราะหากชีวิตนี้ ใครที่เคยพบเจอคนที่รักคุณแบบนี้ จะเข้าใจเป็นอย่างดีว่ามันปราบปลื้มแค่ใหน)

เค้าทั้งคู่ก็ดินเนอร์กันในร้านอาหารที่หนึ่ง บรรยากาศดี มีดนตรีพร้อม

ซึ่งชีวิตชมพู ยังไม่เคยสัมผัสอะไรแบบนี้ เคยสัมผัสบรรยากาศ แต่ยังไม่เคยสัมผัสบรรยากาศที่มาพร้อมกับ ชายหนุ่มรูปงาม ที่แสนจะโรแมนติก ที่กำลังพาเธอ ล่องลอยไปกับการเต้นรำแบบนี้

ชมพูรู้สึกเขิน อีกทั้ง เต้นไม่เป็นอีกต่างหาก ได้แต่โอบกอด โยกไปมา ในอ้อมกอดของเอ็ดเวิร์ด .. เธอซุกหน้าอยู่กับอกกว้างของเอ็ดเวิร์ด ฟังเสียงหัวใจที่เต้นของเค้าอย่างอบอุ่น

เอ็ดเวิร์ด ซบใบหน้า ลงมา คลอเคลียศรีษะของเธอ

ผมหอมนั่น ทำให้เค้าเคลิ้มหลับไหล ล่องลอยอย่างมีความสุข

(อิจฉาแฮะ ข้าพเจ้าผู้เขียน)

เสียคนรัก...ให้สาวบาร์ ....ตอนสอง

2011-01-30T03:15:00.000+07:00

เมื่อชมพูไปถึงโรงแรมพร้อมน้องชาย ที่เป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ ชมพูก็ตกใจมาก เพราะเอ็ดเวิร์ด ได้นั่งรอเธออยู่ตรงล็อบบี้นั่นเอง

ในมือถือดอกกุหลาบสีขาว ช่อใหญ่

แล้วเค้าก็ลุกขึ้นยืนเมื่อเธอมองเห็น... เค้ายิ้มแฉ่ง...ชูดอกไม้ช่อใหญ่และก้มหัวให้เล็กน้อยอย่างสุภาพ

ซึ่งวันนี้เค้าใส่สูท ผูกไท หล่อเต็มยศ และยื่นดอกกุหลาบช่องามนั้น ให้เธอ... และสายตาทุกคู่ ณ บริเวณนั้นต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว... พนักงานสาวยิ้มๆ และสะกิดมองเธอเป็นตาเดียว

ชมพูแทบจะก้าวขาไม่ออก... เกิดมายังไม่เคยมีชายหนุ่มที่ใหน มาทำสวีทเธอด้วยดอกไม้ช่อใหญ่ขนาดนี้

เอ็ดเวิร์ด หันมามองน้องชายชมพู ในเชิงเป็นคำถาม...ทำให้ชมพูได้สติ และรีบแนะนำน้องชายให้รู้จักอย่างเร็ว เพราะกลัวเอ็ดเวิร์ดเข้าใจผิด...

รู้สึกคืนนั้นเวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ชมพูรู้สึกมีความสุข

เพราะความโรแมนติกของเอ็ดเวิร์ค และความที่เค้าคุยสนุกสนาน ยิ้งเก่งนั่นทำ

ให้ชมพูได้แต่นั่งยิ้มสยามพิมพิลัย ฟังเพลิน

ทั้งสามคนก็ไปทานข้าวกัน จนกระทั่งดูแล้วเขาก็ไม่ได้น่ากลัวแต่กลับโรแมนติกเสียจนชมพู ขยิบตาให้น้อง และบอกให้น้องกลับไปได้แล้ว

”เมื่อไหร่แกจะไปเข้าเวรเสียที....ไอ้ร้อยเวรรรร..หา” ว่าแล้วชมพูก็ เตะขาน้องชายบอกให้ไปได้แล้ว ..แต่ท่านก็ยังเฉยอีก แถมพอได้เวลา ไล่ชมพูกลับบ้านซะงั้น เพราะเค้าสองคนจะไปต่ออีก เอ่ออออ ตกลงชมพูก็ต้องกลับบ้านโดยที่สองหนุ่มมาส่ง แล้วก็ออกไปลัลลา กันตามประสา..
วันรุ่งขึ้น เค้าโทรมาหาเธอตั้งแต่ลืมตาตื่น โดยที่ยังไม่ออกจากที่นอนด้วยซ้ำ

“ชมพูครับ.... วันนั้นมาทานข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อยสิครับ...ตื่นมาไม่มีเพื่อนเลย” เค้าอ้อนเธอ

แล้วเธอก็พาเด็กๆ สองสาวน้อย ไปรู้จักเค้า ไปว่ายน้ำในสระที่โรงแรม ใช้เวลาด้วยกัน สนุกสนาน เด็กๆ ก็ชอบเค้ามาก แม้จะคุยกันไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ แต่เค้าสามคนก็เข้ากันได้เป็นอย่างดี

ตลอดสิบวันนี้ เอ็ดเวิร์ด ต่างก็ใช้เวลากับชมพู เพื่อศึกษากันมากขึ้น

“ผมมีคอนโด อยู่พัทยา... และผมก็ตั้งใจที่จะไปนอนคอนโดของผม แต่เท่าใมผมต้องมานอนโรงแรมอีกเนี่ยยยยย” น้ำเสียงเค้าอ้อนเธอตลอดเวลา ทำให้เธอต้อง ค้อนเขาประจำ

“อ้าว แต่คุณมาเองนะ... ฉันไม่ได้บังคับคุณซะหน่อย” ...เธอแกล้ง ยอกย้อนเค้า...

“แต่มาก็ดีแล้วนี่คะ... เพราะถ้าไม่มาฉันก็คิดถึงคุณส่ะซี” เธออ้อนเค้ากลับ

ตลอดสิบวันที่เอ็ดเวิร์ดอยู่โรงแรมนี้ ชมพูได้ใช้เวลากับเค้ามากพอที่จะเกิดความรักใคร่ รู้สึกดีๆ ยิ้มได้แบบยิ้มออกมาจากใจ ตั้งแต่มีเอ็ดเวิร์ดเข้ามาในชีวิต ทำให้ชีวิตสีเทาของชมพู กลายเป็นสีชมพู อย่างง่ายดาย

พวกเขาใช้เวลา ทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ช็อปปิ้ง ท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ เอ็ดเวิร์ดเองก็ชื่นชอบชมพู แบบที่ผู้ชายคนหนึ่ง อยากจะหยุดชีวิต ณ วันนี้กับเธอ

ส่วนชมพูก็ชื่นชมเอ็ดเวิร์ด แม้จะยังไม่เคยพาเค้าเข้าใจ แต่ใจของเธอก็ต้อนรับเค้าเข้ามาแล้วเต็มหัวใจ

และเอ็ดเวิร์ดก็รู้และเข้าใจวัฒนธรรมไทย ดีทุกอย่าง เค้าสุภาพ สบายๆ ยิ้มเก่ง

เอ็ดเวิร์ด สูง 185 ในขณะที่ชมพูสูง 160

ชมพูรู้สึกว่า รูปร่างของเอ็ดเวิร์ดนั้น ดูดี สมส่วน ไม่อ้วน หุ่นแบบนี้เลย ที่สาวไทยทั้งหลายต่างใฝ่ฝัน(อันนี้ข้าพเจ้า ผู้เขียนวิจารณ์เอง เพราะดูจากรูปถ่ายแล้ว หนุ่มเอ็ดเวิร์ด หล่อได้ใจอีป้าลีสุดๆ กร๊ากกก วิจารณ์รูปร่างทะลุเสื้อผ้าเข้าไปถึงเนื้อในกันเลยทีเดียว หุหุ)

ชมพูสูงขนาดมาตรฐานสาวไทยแม้จะไม่ เท่าไซด์นางแบบ แต่เธอก็รูปร่างกระทัดรัด อรชร หุ่นเธอไม่อ้วน... (สวยเกินบรรยายค่ะพี่น้องผู้อ่าน ต้องขออภัยที่ไม่สามารถโชว์ให้เห็นได้ ว่าเธอสวยแค่ใหน)

จากนั้นผ่านไปสองเดือน... เอ็ดเวิร์ดกลับประเทศไปแล้ว

แต่ก็ยัง คุยกันทางเอ็ม โทรศัพท์หากันมั่ง เปิดกล้องคุยกันมั่ง ทุกๆวันผ่านไป คนทั้งสอง ต่างผูกพันธ์กันมากขึ้นๆ

เอ็ดเวิร์ดเองก็ตกหลุมรัก ชมพู สาวไทย ชีวิตธรรมดาๆ ไม่หวือหวาดั่งสาวกรุงเทพฯ หรือสาวพัทยา ที่เค้าเคยเห็นอย่างแน่นอน

และทุกครั้งที่เปิดแคมนั้น...เมื่อชมพูปวดท้องเมนส์ เอ็ดเวิร์ดก็จะเห็นตลอด ว่าอาการของเธอแย่แค่ใหน

แต่เค้าก็อยากจะเห็นเธอ นอนคุยกับเธอ และให้เธออยุ่นิ่งๆ บนเตยงอย่างเดียว แค่นี้เอ็ดเวิร์ดก็พอใจแล้ว

เพราะใจเค้าอยากจะดูแลสาวคนรักด้วยตัวของเค้าเอง...

เสียแฟน ให้สาวบาร์

2011-01-29T16:06:00.000+07:00

วันนี้ชมพูตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะลางานเอาไว้ เนื่องจากเธอต้องไปสนามบินสุวรรณภูมิ เพราะมีนัดกับเอ็ดเวิร์ด

ชมพูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ทั้งคืนเธอแทบจะนอนไม่หลับ ก็แน่นอนแหละเพราะนี่เป็นเดทครั้งแรกของเธอ

ที่จะต้องไปเจอกันตัวเป็นๆ ที่สนามบิน

ชมพูเอง ผ่านความล้มเหลวของชีวิตคู่มาอย่างยากลำบาก แต่ลูกสาวของเธอทั้งสองนั้นต่างเป็นกำลังที่ดีที่สุดสำหรับเธอ ในการดำเนินชีวิตหลังการหย่าขาดจากอดีตสามีคนไทย ที่ไม่เอาถ่าน แต่ลูกสาวของเธอที่น่ารักและหน้าตาสะสวยนั้น ก็ทำให้ชีวิตของเธอมีสุขตามประสาแม่ๆ ลูกๆ กันเสมอมา

ด้วยความเหงาทำให้ชมพูเองก็อยากจะเริ่มต้นใหม่ๆ แต่ประสบการณ์ที่เลวร้ายทำให้ชมพูไม่กล้าแม้แต่จะสบตาใคร

และด้วยสถานะความพร้อมของเธอ หน้าที่ระดับหัวหน้างานในบริษัทดัง ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะทำอะไรเสียหาย

ต่อภาพลักษณ์ตัวเอง รวมไปถึงครอบครัวผู้หลักผู้ใหญ่ที่เธอนับถือ...นี่แหละมั๊งที่เรียกว่า “กรอบแห่งประเพณีไทย”

หากแต่วันนี้... เอ็ดเวิร์ด...หนุ่มจากสแกนดิเนเวีย กลับทำให้ชมพูกระวีกระวาด เลือกชุดนั้น ลองชุดนี้ แล้วมองดูตัวเองในกระจก อย่างกับสมัยที่เธออายุ สิบห้า ก็ไม่ปาน

แต่แล้วก็ไม่มั่นใจสักที ต้องเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา... เสื้อผ้าที่กองพะเนินเทินทึก บนที่นอนหนานุ่ม กลับไม่มีชุดใหนถูกใจหล่อนแม้แต่น้อย...ทั้งๆ ที่ชมพูเองเป็นคนที่ง่ายๆ สบายๆ

หากแล้วก็เลือก เดรสสีดำเข้ารูป สั้นระดับเข่า คอไม่ลึก แถมออกแนวสุภาพเกินไปด้วยซ้ำ... เธอเกิดความไม่มั่นใจสักเท่าไหร่ หากจะยิบชุดสุภาพๆ ก็เกรงว่าเอดเวิร์ดจะคิดว่าเธอเป็นน้องโบ

หากจะยิบชุดทันสมัย ก็กลัวว่าสายตาประชาชีจะตัดสินเธอกลางสนามบินนั่น...

ก็เธอไม่เคยเดทกับหนุ่มต่างชาติมาก่อนนี่นา ...

ชมพูแวะรับเพื่อน ที่นัดแนะไว้แล้วเรียบร้อย ขับรถไปด้วยกัน

บ่ายสองกว่าๆ ท่ามกลางอากาศเร่าร้อน เดือน พ.ค.ของเมืองไทยนั้น เมื่อมองออกนอกกระจกของสนามบิน เห็นเปรวแดดเต้นระยิบระยับ ส่งผลให้ใจของชมพูร้อนลุ่มยิ่งกว่าแดดที่แผดเผาอยู่ด้านนอกนั้นก็ไม่ปาน

เพราะอีกไม่กี่นาที เอ็ดเวิดก็จะเดินออกมาแล้ว ใจเธอเต้นแรงสุดๆ

แม้จะคุยกันผ่านกล้อง เห็นหน้าค่าตาเวลาคุย เวลาที่เค้าเดิน ไปมา ระหว่างคุยผ่านกล้อง ตลอดสี่เดือนนี้ ไม่มีวันใหนที่จะไม่ได้คุยกัน

เอ็ดเวิร์ดเป็นหนุ่มนักออกแบบ มีธุรกิจรับออกแบบด้านวิศวะกรรมเป็นของตัวเอง ด้วยวัย 48 ที่ค่อนข้างจะหนุ่มและหล่อเหลา ทำให้ชมพูเองก็ขาดความมั่นใจไปไม่น้อย เมื่อเห็นโปรโฟล์ของคู่เดท...

และวันนั้นก็ได้เจอกัน ... ความตื่นเต้น ค่อยๆ ลดน้อย หายไป ในอีกสองชั่วโมงหลังจากนั้น...

เอ็ดเวิร์ด มีคอนโดฯ ที่หาดจอมเทียน ย่านพัทยา และเค้าก็มาเมืองไทยบ่อยๆ ปีละสอง หรือ สามครั้ง เห็นจะได้

(นี่แหละมั๊ง อีกเหตุผลหนึ่ง ที่ชมพูวางระยะห่างกับเอ็ดเวิร์ด เพราะหนุ่มหล่อแบบเค้าที่มาเมืองไทยบ่อยๆ เป็นบ้านหลังที่สองแบบนี้นั้นมักจะไม่ธรรมดา)

แล้วเค้าก็เอ่ยปากชวนเธอไปพัทยาด้วยกัน... แต่เธอก็ปฏิเสธเพราะ ส่วนตัวแล้ว ฝรั่งไปพัทยา สำหรับเธอนั้นไม่ค่อยจะรู้สึก ว่าเป็นเรื่องที่ดีสักเท่าไหร่นัก แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพราะชมพูเองกับเอ็ดเวิร์ด ก็คุยกันชัดเจนว่าควรจะเป็นแค่เพื่อน ต่อกันก่อน และให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินอนาคตจะดีกว่า

และวันนั้นชมพูก็กลับบ้านพร้อมเพื่อนสาว ให้เอ็ดเวิร์ด กลับคอนโดฯที่พัทยาคนเดียว

แต่เอ็ดเวิร์ดก็รายงานสถานการณ์กับชมพูตลอดเวลา ว่าทำอะไร ที่ใหน อย่างไร ...ทำให้ชมพูนึกขันอยู่ไม่น้อย ในการกระทำของเอ็ดเวิร์ด...เค้าไปพัทยาได้สามวัน...แต่ในสามวันนี้ เอ็ดเวิร์ดกลับไม่เป็นตัวของตัวเองซะงั้น...

พะวงแต่กับโทรศัพท์ ไม่ว่าจะกินจะนอน เช้า สาย บ่าย เย็น เอ็ดเวิร์ด เป็นต้องกด โทรศัพท์หาชมพูตลอดเวลา

“ชมพูครับ...(เค้าชอบเรียกเธอเป็นภาษาไทยแบบนี้เสมอ) วันนี้เพื่อนผมเดินทางมาจากบ้าน และผมได้ฝากของให้คุณด้วยนะ” เค้าโทรบอกเธอ

“อะไรนะคะ” เธองุนงง ว่าเค้าจะฝากอะไรมา

“เพื่อนผมเค้ามาพักที่โรงแรมนะ คุณช่วยไปรับของที่ผมฝากมาหน่อยได้มั๊ย ตอนหนึ่งทุ่มของวันนี้นะครับ” แล้วเอ็ดเวิร์ดก็วางสายไป

ชมพูเอง ก็สงสัยว่า ทำใมเอ็ดเวิร์ด ทำอะไรไม่ถามเธอก่อน

จะให้เธอไปเจอเพื่อนเค้าและรับของมา โดยไม่รู้สึกอะไรน่ะเหรอ ชมพูไม่กล้าไปหรอก ไม่รู้ว่าเค้าจะมองเธอยังไงด้วยซ้ำ

ตอนหกโมงครึ่ง..ชมพูก็โทรไปบอกเอ็ดเวิร์ดว่า

“ไม่นะคะ ฉันไม่กล้าไปพบเค้าหรอก และไม่รู้ด้วยว่าเป็นของอะไร ฉันไม่เคยต้องการอะไรจากคุณนะคะเอ็ดเวิร์ด”

เธอบอกเค้าไปตรงๆ และตะหงิดในใจเล็กน้อยว่า เค้าน่าจะถามเธอก่อนว่ายังไง ไม่ใช่ตัดสินใจเองแบบนี้

“ไปเถอะครับ... พลีสส”

...........................................................................................

เซ็กซ์ แบบที่ผู้หญิงต้องการ..และผู้ชายควรรู้!!!

2011-01-27T05:53:00.002+07:00

ฉันไม่รู้ว่า จริงๆแล้ว เหมาะสมแค่ใหนที่จ้องจะคุยแต่เรื่องนี้

เพราะคิดไปอีกทีมันก็ ไม่ต่างจากคนโรคจิต ที่หมกหมุ่นแต่เรื่องอย่างว่า...

แต่...คงไม่มีใครเถียงว่า เรื่องเซ็กซ์ เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่ง ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ต้องการในชีวิตคู่

หรือคุณว่าไม่จริง

ขอแยกออกเป็นสองกลุ่มนะคะ

คือ กลุ่มสาวๆที่ต้องการความสุนทรีย์ก่อนการมีเซ็กซ์ และ กลุ่มที่ต้องการความเร่าร้อนในทันทีทันใด

« กลุ่มแรกนี้ ต้องการความสุนทรีย์ ความโรแมนติก

นั่นหมายถึง พวกเราต้องการบรรยากาศที่โรแมนติก กุหลาบใต้เสียงเทียน เพลงเพราะๆ

และสายตาคุณที่แอบมองเธอแบบ ไม่จ้องตาซะทีเดียว บางครั้งก็ควรทำเอียงอายบ้าง ถ้าเธอจับได้ว่าคุณมองอยู่ เพราะบางครั้งผู้หญิงเรา แอบชอบคนขี้อายค่ะ

หรือทำให้เธอเกิดความผ่อนคลายก่อน แล้วจึงค่อยๆ กระดึ๊บไปเรื่องนั้น หลังดินเนอร์น่ะค่ะ

« กลุ่มที่ต้องการความเร่าร้อน...

กลุ่มนี้ เป็นลักษณะ ที่เจอหน้ากันปุ๊บแล้ว... เครื่องติดได้เลย... ยิ่งคุณเพิ่มความเร่าร้อน เธอยิ่งหลอมละลาย

แต่ผู้หญิงทุกคนนั้น สามารถ เป็นได้ทั้งสองกลุ่มนะคะ อยู่ที่สถานการณ์ค่ะ สลับกันไปมา

เอาล่ะค่ะ...มาเริ่มเกมส์กันเลยดีกว่า...

-จุดที่ควรพิถีพิถันในการเริ่มต้น นั้น คือ ซอกคอ ติ่งหู ซึ่งระหว่างนี้ คุณควร ลูบไล้แผ่นหลังของเธอ

และการเริ่มต้นควรเริ่มจาก ช้าๆ นุ่มนวล ให้เธอรู้สึกล่องลอย

(หากเป็นกลุ่มที่สองที่เธอต้องการเร่าร้อน คุณก็สัมผัสเธอแบบเร่าร้อนได้เลย)

-เนินอกอิ่ม สาวๆ ต้องการให้คุณ ประคับประคอง และไล่จูบอย่างนุ่มนวลแผ่วเบา

การสัมผัส ไม่ว่าจะมือ ลำแขนของคุณที่สัมผัสตัวเธอนั้น หรือ ปากจมูก ใบหน้าของคุณนั้น คุณต้องพึงระลึกเสมอว่า

ต้องนุ่มนวล หนักแน่น เชื่องช้า แล้วค่อย เร่าร้อน สลับไปมา

(เคยเห็นในวีดีโอหนังเอ็กซ์ทั้งหลายค่ะที่ผู้ชายสัมผัสเธอแบบ.... ยังไงล่ะ แบบ จึ๊ก จึ๊ก น่ะค่ะ

อาการเหมือน เวลาคุณไปนอนให้หมอนวดจับเส้นน่ะ

แล้วหมอนวด ดันจับคุณแล้วบีบเร็ว ปล่อยเร็ว น่ะค่ะ นั่นแหละ คือ อาการ จึ๊ก จึ๊ก)

สิ่งที่ควรทำก็คือ สัมผัส หนักแน่น เช่น ถ้าคุณจะกด ฝ่ามือลงไปที่แผ่นหลังของเธอระหว่างที่คุณกำลังจูบเธออย่างเร่าร้อนอยู่นั้น ก็ให้ลากฝ่ามือ แบบ ค่อยๆ หนักแน่นขึ้น

แล้วกดนิ่ง ลูบไล้ในน้ำหนักที่เท่าเดิม คือยังกดน้ำหนักมืออยู่ แล้วค่อยๆ ปล่อย

ถ่ายเทน้ำหนักมือออกมา ไม่ใช่ลูบๆ ผ่านๆ อันนั้นไม่สร้างความประทับใจค่ะ

-มาถึงการดูด... (อะฮ่า)

ตรงนี้สำคัญสุดๆ... การที่คุณจะใช้ปลายลิ้นสัมผัสเธอนั้น นอกจากคุณจะค่อยๆ ลากปลายลิ้น ลงไปบนผิวของเธอแล้วเนี่ย บางครั้ง ผู้หญิงต้องการให้คุณกดปลายลิ้น นิ่ง นาน แล้วค่อยๆ ปล่อย เพราะบางจุด เราไม่ต้องการให้คุณเพียงแค่ เขี่ยๆลิ้นไปมา...(จริงนะเออ)

แต่เราต้องการให้คุณทิ้งปลายลิ้นที่หนักแน่น เนิ่นนานอยุ่ตรงนั้น และค่อยๆ ดูดมัน

เช่น ยอดอก หรือ ต่อม คริสตอริส

อย่างยอดอกนั้น คุณเคย ดูดเธอให้ลึกเข้าไปข้างใน เท่าที่จะลึกได้มั๊ยคะ?

แบบดูดในหายเข้าไปครึ่งเต้า เลยน่ะค่ะ.... หากยังไม่เคย ไปลองซะ...เพราะผู้หญิงหลายคน รู้สึก ซาบซ่าน อย่างบอกไม่ถูก

และสุดท้าย... คริสตอริส...

หลายตำรา ชอบเขียนว่า “ใช้ปลายลิ้นเขี่ยอย่างรัวๆ ยิ่งความไวสูงเธอยิ่งชอบ” อื้ม...ก็ถูกค่ะ..

แต่คุณต้องไม่ลืมว่า ผู้หญิงเราต่างก็ต้องการ การที่คุณค่อยๆ จูบเธอตรงนั้น และเคลื่อนไหวอย่างหนักแน่น แต่เชื่องช้า และนั่นสามารถทำให้ผู้หญิงถึงจุดในปากของคุณเลยทีเดียว

เห็นหลายๆ คลิปวิดีโอในหนังเอ็กซ์ แล้วรู้สึกว่า (มันขัดใจป้าอย่างแรง เห็นแล้วหงุดหงิด)

การแสดงเซ็กซ์แบบนี้ อาจสร้างความเข้าใจให้ผู้ชายส่วนใหญ่คิดว่า ผู้หญิงต้องการแบบนั้นเป็นหลักแน่ๆ

แต่ในฐานะที่เป็นหญิงแก่คนหนึ่ง อยากบอกว่า... นอกจากจะใช้ความไวของปลายลิ้นคุณแล้วนั้น... การดูดอย่างเชื่องช้าและหนักแน่น ค่อยๆดึงคริสตอริสเข้าไปข้างในด้วย โพรงลิ้นและริมฝีปากแล้วนั้น ยังต้อง ค่อยๆ ปล่อยมันออกมา ซึ่งทำกลับไป กลับมาแบบนี้ นั่นเป็นการสตาร์ท ที่จะเอื้อมเส้นชัยให้เธอแล้วล่ะค่ะ...

และถ้าคุณ ดึงเอาคริสตอริสเข้าไปแล้วพร้อมกับดึงมันไว้แบบนั้นแหละให้คุณขยับริมฝีปาก เพื่อเกิดการเคลื่อนไหว ในขณะที่ลิ้นยังคงดึงเอาคริสตอรีสไว้แบบเดิม... (ลองดูดปลายนิ้วมือตัวเองสิคะ ว่าการดูดของคุณนั้นเป็นอย่างที่ป้าเขียนหรือเปล่า)

แล้วขยับริมฝีปากช้าๆ เร็วขึ้นๆ จนกระทั่งระยะหนึ่ง แล้วเริ่มช้าลง และเร็วขึ้นๆ ใหม่...

ใช้เวลาให้เธอเนิ่นนาน... แบบนี้แหละค่ะ..ที่เธอจะถึงเส้นชัยในปราการแรก ก่อนที่จะต่อเนื่องไปอีกหลายๆ รอบ ในการเคลื่อนไหวต่อเนื่องไป...

หลายคนดูดๆ เหมือนเด็กดูดนมขวด อันนี้ขอบอกเลยว่า ผู้หญิงเค้ารู้สึกได้ว่าคุณขาดความประณีต และเราก็ต้องการให้มันเป็นจังหวะจะโคน นิดนึง

เช่น ดูดช้า ๆ และเร่งเร้า เหมือนเวลาคุณขับรถเกียร์กระปุกน่ะค่ะ ก่อนที่คุณจะเปลี่ยนเกียร์ คุณควรส่งความเร็วให้รอบถึงระดับก่อน ไม่ใช่อยากจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนเลย ทั้งๆ ที่เร่งความเร็วปรื๊ดเดียว... หรือแม้กระทั่งบางคนก็เร่งเครื่องจนรอบถึงแล้วแต่ก็ยัง ลากให้เครื่องมันดังโดยที่ไม่ยอมเปลี่ยนเกียร์ง่ายๆ ซึ่งผู้โดยสารจะรู้ได้ ว่า นั่งๆ ไปหัวสั่นหัวคลอน และเครื่องยนตร์ขาดความต่อเนื่อง

และการดูด ไม่ใช่ดูดเอาเป็นเอาตาย ต้องให้จังหวะเธอนิดนึง ช่วงใหนช้า ช่วงใหนเร็ว

(ผู้หญิงหลายคนไม่กล้าบอกคุณนะ เพราะเพศหญิงถูกสร้างขึ้นมาให้เอียงอาย ยกเว้นป้านี่แหละที่นำมาเขียน จะด่าก็เชิญแสดงความเห็นได้เลย เสรีค่ะบล็อกนี้)

และในคลิปหนังเอ็กซ์ทั้งหลาย ตอนที่ผู้ชายเล่นเกมส์ คุณผู้หญิงหลายๆคน ก็ยังนึกในใจเลยว่า เออ... ผู้ชายคนนี้ เค้าไม่นุ่มนวลนะ

ความประณีตไม่เกิด บางคนใช้นิ้วมือ กระตุกคริสตอรีส แบบจังหวะถี่ๆ เพราะคิดว่าเธอชอบแบบนั้น...

อันนี้ผิดนะคะ อันที่จริงเมื่อถี่แล้วก็ต้องช้าๆ หนักแน่น ค่อยกด ค่อยปล่อย เป็นจังหวะไป

เทคนิค... หากคุณขี้เกียจ แนะนำให้ไปซุกที่เป้าหมายเดียวเลยค่ะ ไดเรคเลย

อย่าไป อารัมภบทนาน

ตรงเป้าตรงจุด และให้เวลาตรงนั้น ไม่ใช่ไปอ้อมโลก แล้วมาถึงเป้าหมาย กลับเงยหน้าขึ้นมาซะงั้น...เพราะเหนื่อยและเริ่มขี้เกียจ (คนเขียนเซ็งค่ะ ถ้าแบบนั้น )

มันจะดีแค่ใหนหากภรรยาคุณ เป็นคนที่โชคดีสุดๆ เมื่อคุณเป็นผู้ชายที่ประณีตและทำเซ็กซ์ให้เป็นศิลปะ ไม่ใช่สักแต่ทำ!!!!..............

ขอบคุณค่ะ (จบมันดื้อๆ นี่แหละค่ะ)
.....................................................................................................http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2010/11/blog-post_9697.html นิยาย อิโรติก (สาวลำดวน)

http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2010/12/blog-post_10.html อิโรติก (สาวช่อ)

เมื่อลูกของฉัน...ไม่มีพ่อ (ตอนจบ)

2011-01-23T14:37:00.000+07:00

อาจจะเป็นว่า ในหน้าของฉัน ที่แสดงออกนั้น เศร้าลงไปในถนัดใจก็เป็นได้

“อีกนานมั๊ยคะ” ฉันถามเค้า เบาๆ

“สองเดือนนี้แหละ .” เขาหยุดนิดหน่อย

“ผมถึง...กลับมาก่อนกำหนดเพื่อที่จะอยู่กับคุณให้มากขึ้น”

เขาเอาหัวมาชนที่หัวฉัน แล้วดึงไหล่ฉันให้เอนตัวไปผิงตัวเขา...

ถึงตอนนี้ฉันไม่ได้ ขัดขืนแต่อย่างใด... ใจฉันหล่นหายไปที่พื้น

รู้สึกเหมือนของบางอย่างได้หลุดลอยไปไกล

ณ ตอนนั้นฉันอธิบายไม่ถูก...รู้สึกว่า... ความสุขของฉันได้หายไปหลายปี...และพึ่งเริ่มจะกลับมามีความสุขอีกครั้ง...แต่ตอนนี้ มันทำท่าจะจะมลายหายไปอีกแล้ว

ฉันไม่พูออะไรอีกเลย... รู้สึกว่าใจฉันมันเศร้าเกินไป... หัวใจเขาที่เต้นอยู่ตรงนี้ ฉันได้ยินถนัดชัดเจน

เขาจูบที่ผมของฉันเบา... และถามฉันว่า...

“คุณสามารถ ย้ายไปอยู่ต่างประเทศได้หรือเปล่า” ฉันฟังแล้วก็ ใจชื้นขึ้นมา...เหมือนจะดีใจ

แต่เมื่อใจคิดไปถึงลูก... ใจฉันก็เหี่ยววูบลงไปอีก

“หลังจากอาทิตย์นี้แล้ว ผมต้องย้ายเข้าไปทำงานที่ กรุงเทพฯ จนกว่าจะถึงวันเดินทางกลับฝรั่งเศสนะ

“ไม่นะ”...ฉันเอ่ยประโยคแรก ออกไปอย่าง ยากเย็น... “แค่อาทิตย์เดียวเองเหรอ ที่คุณจะอยู่ที่นี่” ฉันถามเขา

“ใช่” เขาโอบกอดฉันไว้ แล้วดึงแขนของฉันให้ไปโอบรอบพุงใหญ่ๆ ของเขานั่น

ฉันทำตามอย่างว่าง่าย...

“คุณย้ายไปอยู่กับผมนะ...ที่กรุงเทพฯ”

“ผมจะรับผิดชอบคุณเอง ทุกอย่าง”

“ผมรักคุณนะ... รักคุณด้วยใจ”

และนั่นก็เป็นคำพูดประโยคเดียว ที่เปลี่ยนแปลงฉันทั้งชีวิต...

จนถึงปัจจุบัน....

..............................................................................................

ผู้เขียน...

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวค่ะ... ชีวิตที่ผ่านมารู้ศึกเศร้าไปด้วยค่ะ

แต่วันนี้ที่ผู้เขียนเห็น คือ..หนุ่มน้อย อายุ 17 แล้ว... และหล่อมากกกกก ผู้เขียนเห็นผ่านแคม เมื่อคุณแม่แนะนำและเค้าก็มายกมือไหว้ทางแคม บุคลิกภาพ อ่อนโยน (พูดไทยได้ชัดเจนค่ะ) เค้าหล่อจนผู้เขียนคิดในใจว่า นี่ถ้าอยู่เมืองไทย หนุ่มน้อยคนนี้ คงจะต้องไปเป็นนายแบบ หรือดาราแน่ๆ เลย (เขาสูง 185 ซม. ค่ะคุณผู้อ่าน)

ตอนนี้มีน้องๆ มาอีก สองคน หญิงหนึ่งและชายหนึ่ง เป็นลูกครึ่งที่น่ารักมากๆ และสามารถพูดไทยได้อย่างแจ่มแจ๋ว...

ที่แน่ๆ บ้านช่องใหญ่โตมโหฬารค่ะ...(ขออนุญาติบอกเถอะนะคะ เพราะมันมโหฬารจริงๆค่ะ) และเห็นบ้านที่เมืองไทยทางรูปถ่ายแล้วค่ะ... ปราสาทชัดๆ...อายยยย ผู้เขียนบรรยายไม่ถูกค่ะ

ถึงอย่างไรก็ตาม...ความสุขของเจ้าของเรื่องตอนนี้...ช่างเป็นเหมือนคำกล่าวที่ว่า

“เมื่อฟ้าหลังฝน งามตา” ฉันใดก็ฉันนั้นเลยค่ะ.. ขอบคุณค่ะ

เมื่อลุกของฉัน..ไม่มีพ่อ ตอน 8 (ก่อนจบ)

2011-01-23T14:36:00.000+07:00

เขาพาฉันไปทานข้าว ที่พัทยาปาร์ค... ซึ่งฉันไม่เคยไปมาก่อน...ด้วยความบ้านนอกของตัวเอง

ก็ไม่รู้ว่า ไอ้บุฟเฟ่ เนี่ย มันไปตักอะไรมากินก็ได้ (เค้าก็บอกแหละ แต่ไม่แน่ใจ)

ฉันก็ไม่ค่อยกล้าตักของดีๆ มากนัก เพราะไม่มั่นใจว่ามันฟรีจริงๆ หรือเปล่า (บ้านนอกจริงค่ะ พอไม่เคยมันก็ทำให้ไม่มั่นใจ)

แล้วขึ้นไปที่สูง ก็วิวสวยค่ะ แต่ฉันกลัวซะงั้น เพราะเหมือนพื้นมันหมุม ได้ทำให้รู้สึกว่าไม่ค่อยมั่นใจ...

รีบกินเสร็จก็อยากกลับบ้านซะงั้น... เขาก็ไม่ว่าอะไร

แต่ถามว่าทำใมอยากรีบกลับเร็วจัง...

“ฉันกลัว” ฉันตอบอย่างเชื่องช้า ด้วยเสียงเบามากกกกก

เขาหัวเราะกร๊ากกกก คงดูออกว่าฉันประหม่าล่ะมัง

“มาย เบบี๋” แล้วเขาก็เอื้อมมือมาจับหัวฉัน และบีบเบาๆ (ฝ่ามือเขาใหญ่มาก แค่จับหัวฉันก็เกือบครึ่งหัวไปแล้ว)

นั่นเป็นการสัมผัสตัวฉันครั้งแรก ฉันรู้สึกเขิน ในทันที และอึกอัก อย่างบอกไม่ถูก

เขาหัวเราะต่อ... แล้วบอกว่า งั้นเราไปฟังเพลงกันต่อดีใหม?

ฉันก็บอกว่า ก็ได้ค่ะ ถ้ามันไม่สูง

เขาก็หัวเราะอีก (คงจะหัวเราะในความบ้านนอกของฉันน่ะแหละ)

และเราก็มาถึง โรงแรมหนึ่ง ซึ่งต้องขับเข้ามาในซอย ...ตอนที่เข้ามามันลึกพอสมควร และเปลี่ยว ไม่ค่อยมีรถเลย... ฉันแอบมองหน้าเขา อยู่หลายครั้ง และนั่งตัวแข็งมาก

เขาก็หันมาบอกว่า ไม่น่ากลัว เป็นแค่โรงแรมติดชายทะเล ตรงนั้นมันมีบาร์ ที่นั่งดื่มได้ด้วย

ฉันก็ตระหนกนิดหน่อย เพราะเค้า บอกว่า มีบาร์

แต่เมื่อไปถึงแล้ว อ้อ มันสวยค่ะ เราเดินผ่านสระว่ายน้ำ ที่สวยมาก ออกแบบไว้สองข้างทางเดินเลยค่ะ

เป็นสระว่ายที่กว้างมาก และติดกับชายหาด ขาวสะอาด มองเห็น โค้งน้ำทะเล ตัวเมืองพัทยา สวยงามค่ะ

แล้วเราก็ไปนั่งบาร์ ที่หน้าบาร์ มีเก้าอี้นวมหุ้มด้วยผ้าฝ้ายสีขาวสะอาด ออกแบบเหมือนสำหรับนอนเล่นก็ได้

ดูแล้ว รู้สึกผ่อนคลายมากๆ ค่ะ

มีคนเล่นดนตรีสองคน เป็นชาวต่างชาติ และบาร์ที่มองเห็นเหล้าหลากหลายตระการตา

พนักงานที่มารับคำสั่ง ออเดอร์ นั้นจะ นั่งลงไป ไม่ยืนค้ำหัวแขก

ฉันรู้สึกว่า ผ่อนคลาย สบายๆ หายใจโล่ง..

แอบมองเขาที่คุยอยู่กับพนักงาน เค้ายิ้มๆ พูดจาอ่อนโยน และสุภาพมาก

พอเขาหันมามองฉัน

ฉันตกใจเล็กน้อย รู้สึกว่า ตัวเองอายที่เค้ารู้ว่าฉันแอบมองอยู่

อันที่จริงฉันเองก็ผ่านการมีลูกมาแล้ว...แต่ผู้ชายคนนี้เค้าเป็นฝรั่ง ทำให้ฉันเขินๆ อย่างบอกไม่ถูก

เขาสั่ง ค็อกเทลมาให้ฉัน (ซึ่งยอมรับตรงๆ ว่าตอนนั้นฉันไม่รู้จัก และนั่งเอ๋อ เมื่อเขาถามฉันว่า ฉันต้องการจะดื่มอะไร... และฉันตอบไม่ได้ ได้แต่อึกอักๆ)

เราสองคนนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ ฉันเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่รู้สึกได้เลยว่าเขาเองก็พยายามที่จะทำให้ฉันเข้า ไม่รำคาญหรือหงุดหงิด

ฉันรู้สึกได้ว่า เขาน่าอบอุ่น... ตลอดเดือนกว่ามานี้ เขาเสมอต้นเสมอปลาย ไม่ว่าจะเป็นการโทรหา

หรือ บางครั้ง สั่งอาหารมาส่งให้ที่บ้าน (เป็นอาหารจากทางร้านน่ะค่ะ) ... น่าอายนะคะจะว่าไปแล้ว เค้าคงรู้ว่าชีวิตฉันเป็นอยู่อย่างไร

แต่ ณ ตอนนั้น มันเป็นความใส่ใจดูแลจากเขา..ซึ่งฉันไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน...

“ผมคิดถึงคุณมากๆนะ” เขากล่าวออกมา แล้วเขาก็เอามือ มาตบข้างตัว เรียกให้ฉันไปตรงนั้น

ฉันมองงงๆ และทำหน้าประหลาดใจ ว่าทำใมเขาเรียกให้ฉันไปนั่งตรงนั้น...

ฉันก็เฉยๆ ทำหน้าไม่ถูก... อยากไปอยู่ใกล้ๆ เขา..อยากรู้ว่าร่างกายของเค้านั้นอบอุ่นแค่ใหน

แต่ฉันก็กระดากที่จะทำแบบนั้น.... ฉันทำหน้าเหร๋อ หรา

แล้วเค้าก็ลุกขึ้นมานั่งข้างๆ ฉัน แทน...

“คุณก็คิดถึงผมใช่มั๊ย” เขาถามฉันอีก แต่ฉันไม่ตอบ เพราะปากสั่นและตื่นเต้น ไม่รู้จะพูดอะไร

มือที่ถือแก้วเหล้าสวยๆ นั่น กำแน่นอย่างไม่รู้ตัว ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา เขาตัวใหญ่ ค่อนข้าง อ้วน แม้จะไม่มาก แต่ก็ท้วม เมื่อมานั่งข้างฉัน รู้สึกเลยว่า ฉันตัวเล็กลงไปถนัดตา

“ผมต้องย้ายกลับไปทำงานที่บ้านแล้วนะ...” เขาพูดเบาๆ

แต่ทำให้ใจฉันหยุดเต้นทันที....และหันมามองเขาตรงๆ

“บริษัทต้องการให้ผมไปทำงานที่ฝรั่งเศส เพราะที่เมืองไทยทุกอย่างลงตัวแล้ว” เขาเศร้าเล็กน้อย

เมื่อลูกของฉันไม่มีพ่อ...ตอน 7 (อินเลิฟครั้งใหม่)

2011-01-23T14:34:00.001+07:00

ณ เวลานั้น

ใจฉันสั่น..เพราะเขามองฉันยิ้มๆ ตลอดเวลา... รู้สึกเขินๆ สัญชาตญาน ทำให้รู้ว่า ผู้ชายคนนี้กำลังสนใจฉันอยู่

วันนั้น เขาให้คนเอารถโรงงานมาจอด เป็นรถกลางเก่ากลางใหม่ แล้วก็ขับรถของชั้นไปซ่อม

ฉันก็ยอมให้เค้าไปซะดื้อๆ แบบนั้นแหละค่ะ

แล้วเราก็นั่งทานข้าวกันต่อ...อีกหลายชั่วโมง ฟังเพลงไปด้วย

ตอนนี้ ภาษาอังกฤษของฉันเริ่มที่จะตอบเค้าได้บ้างเป็นบางคำ... (นึกถึงแล้วตลกมาก)

คืนนั้นผ่านไป...ด้วยความประทับใจเป็นที่สุด..ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่วันนี้ขอฉันได้เก็บเป็นความประทับใจแบบนี้ไปอย่างเนิ่นนานก็แล้วกัน

วันรุ่งขึ้นเค้าก็โทรมาหาฉัน และโทรบ่อยๆ เพียงแค่ถามว่า ตอนนี้เป็นยังไง ทำอะไรอยู่ อาจเป็นว่าเขารู้ว่าฉันพูดอังกฤษยังไม่ได้ ก็เป็นได้ เลยโทรมาเป็นถามประโยคสั้นๆ สองสามคำแล้วก็วาง

แต่โทร เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน... บางครั้งพ่วงบ่ายๆ เข้ามาด้วย ...

ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันรอโทรศัพท์จากผู้ชายคนนี้ ตลอดเวลา...

และเขาก็ไม่เคยลืม ที่จะโทรหาฉันเช่นกัน.....

ตอนนั้นเขาต้องกลับฝรั่งเศส...... หนึ่งเดือน

นั่นเป็นเวลาที่เศร้ามาก ฉันมองโทรศัพท์อยู่บ่อยๆ ใจคิดถึงเขาแล้วสิ...

อ้อ...ลืมเล่าว่าในวันที่เขามาเปลี่ยนรถให้ฉันนั้นเขาให้เงินฉันไว้ อีก เจ็ดพัน... แม้ฉันจะปฏิเสธก็ตาม เพราะฉันได้รับเงินจากเขามาแล้วสามหมื่นนั่นเอง..

.................................................................................

ตอนเที่ยงคืนแล้ว และฉันลืมปิดโทรศัพท์มือถือ

เขาโทรหาฉัน... บอกว่าคิดถึงฉัน

มันเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ง่ายๆ แต่ทำให้หัวใจฉัน ล่องลอยออกไปอย่างไรไม่รู้

เขาถามฉันว่า คิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า..
ฉันอายที่จะตอบออกไปมากๆ จนเขาถามอยู่สองครั้ง ฉันจึงตอบออกไปว่า

“ค่ะ...ฉันก็คิดถึงคุณเช่นกัน” แล้วเขาก็บอกว่า ขอบคุณ ขอบคุณมากนะ

ผ่านไปสามสัปดาห์... เขาก็กลับมา ซึ่งเขากลับมาก่อนกำหนด... ที่เคยบอกฉันเอาไว้

เขาบอกว่า...ทนคิดถึงฉันไม่ไหว...อยากกลับมา ซึ่งวันนี้เขาได้เอารถฉันที่ซ่อมเสร็จแล้ว มาคืนฉันด้วย

และให้พนักงานขับรถ มาขับรถของบริษัทกลับไป...

แต่ตัวเองก็ ขับรถของเขามา และบอกว่า เราไปทานข้าวกันที่พัทยาดีมั๊ย...

ฉันตกใจเล็กน้อย...เพราะฉันไม่เคยไปพัทยา... และไม่รู้ว่า ฉันจะเจออะไรตรงนั้น..

หน้าตาฉันคงประหม่า หรือวิตกกระมัง...

“เชื่อผมนะ..ไปแค่ทานข้าว ผมจะเทคแคร์คุณเป็นอย่างดี”

เขาหันไปบอกแม่ฉันว่า “ขออนุญาติพาฉันไปทานข้าว...” อ้าวเขาพูดไทยได้นี่นา

เขาบอกเขาพูดไม่ได้ แต่เขาถามเลขาฯ มาในประโยคนี้

แม่ฉันอนุญาติ และใจฉันก็คิดถึงเขาด้วยแหละ

จึงได้ตอบตกลง...

ฉันแต่งตัวธรรมดา กางเกงยีนส์ เสื้อยืด อย่างเคย...

และตอนนั้นเป็นเวลา สี่โมงเย็นแล้ว...

เขาพาฉันไปเดินห้างหนึ่ง...ก่อนที่จะไปพัทยา..

เขาพาฉันไปเลือกรองเท้ามีส้น คู่หนึ่ง 299 บาท... (ในตอนที่เดินอยู่นั้น คนมองเยอะมาก และฉันก็อายมากด้วย)

และเขาก็เลือกชุดราตรีสั้น สีดำ มาสองชุด บอกให้ฉันลอง แล้วเดินออกมาให้เขาดู

ฉันก็ทำตาม... (ก็ไม่รู้ว่าทำใมค่ะ แต่ฉันไม่กล้าปฏิเสธ และรู้สึกอายที่สาวๆ แถวนั้นมองเราสองคนและยิ้มๆ ตลอดเวลาเลย ฉันจึงอยากจะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด)

เมื่อลองชุดแล้ว..ก็เดินออกมาให้เขาดู...เด็กในร้านชมว่า สวยมากค่ะพี่

เป็นชุด สีดำคอเว้า และคล้องคอ... เปิดไหล่

ชุดที่สอง เป็นชุดสีดำ กระโปรงเข้ารูป เป็นแขนสายเดียว ที่รัดหน้าอกและลำตัวได้กำลังดี

น้องก็ชมว่า... ชุดนี้สวยกว่าค่ะพี่..เข้ารูปพอดีเลย พี่หุ่นดีมากค่ะ

เขาบอกว่า เอาสองชุดนะ แต่ให้ใส่ชุดนี้เลยในตอนนี้และ รองเท้าด้วย เราจะไปชุดนี้กัน

และเอาก็หันไปจ่ายเงิน

ฉันบอกเขาว่า เอาแค่ชุดเดียวพอค่ะ เพราะแค่ใส่ในวันนี้เท่านั้นเอง...

เขาก็ยิ้มๆ ไม่พูด แต่จ่ายตังค์ให้เด็กไป

.......................................................................................

เมื่อลูกของฉัน...ไม่มีพ่อ ตอน 6 (อุบัติเหตุรัก)

2011-01-22T00:06:00.001+07:00

เค้าพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ

เพราะเค้าเป็นต่างชาติ เอาล่ะสิ

เขาสวมหมวก ตัวสูงกว่าฉันเยอะ กางเกงขาสั้นรับรองพร้อมรองเท้าเดินป่า นั้น ทำให้เห็นเล็บท้าวของเค้าที่สะอาด

ฉันเงียบ... เมื่อ รปภ.เดินเข้ามา เงียบเพราะรู้สึกเคลียด เนื่องจากรถฉันไม่มีประกันนั่นเอง

และใครอีกหลายคนเดินเข้ามา เนื่องจากมันเป็นประตูทางออก เมื่อเกิดเหตุ รปภ.จะต้องย้ายทางออกไปอีกทางอย่างฉุกเฉิน เพราะรถเริ่มติด

ผู้ชายคนนั้นขอโทษฉันอยู่นับล้านครั้ง.... และพลเมืองดี ได้มาช่วยแปลให้

ว่าเขายินดีรับผิดชอบ

ถามว่ารถมีประกันหรือไม่... ฉันบอกไม่มี ซ่อมเองไม่ได้ ฉันตอบพร้อมทั้งอยากจะร้องไห้

เพราะฉันคงไม่มีเงินแน่ๆ....

แล้วเค้าก็ยินดีที่จะจ่ายเงินให้ในการซ่อมรถ... โดยที่เค้า ได้วางเงิน จำนวนสองหมื่น ไว้ตรงท้ายรถ...และให้นามบัตรเอาไว้ว่า ถ้าไม่พอให้ร้านติดต่อเค้าได้เลย

รถของเค้าไม่เป็นอะไรเลย..บุบแค่นิดเดียวแต่ไม่ถลอก แต่ตูดรถชั้นสิ ดูไม่จืด..ฝากระโปรงท้ายก็เปิดออกและปิดไม่ได้ด้วย

พลเมืองดีบอกว่า ให้เงินเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นกันไว้ก่อน... แล้วค่อยเอารถไปซ่อม เพราะดูอาการแล้ว น่าจะไม่ถึงสองหมื่นหรอก...

ฉันก็เชื่อค่ะ (ไม่รู้เหมือนกันว่าทำใมถึงเชื่อ) และฉันก็โอเค .... พร้อมเก็บนามบัตรเค้าเอาไว้ด้วย

และเขาก็ขอนามบัตรฉันไปเช่นกัน ... เรื่องในวันนั้นเลยจบลงแบบนั้น..

..................................................................................................

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น... (เป็นรุ่นที่ต้องแบกค่ะ อันใหญ่มาก)

ฉันก็รับ... กำลังปวดหัวเรื่องเงินไม่พอผ่อนรถ เนื่องจากเป็นหน้าฝน ทำให้ฉันขายของเปิดท้ายไม่ค่อยดีนัก

ฝรั่งคนนั้นนั่นเอง เขาคุยอะไรมาก็ไม่รู้ ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย...

จนมีเสียงผู้หญิงบอกว่า...

“พี่คะ หนูเป็นเลขาฯ ของนายนะคะ.. นายให้ถามว่า พี่ซ่อมรถไปแล้วหรือยัง”

ฉันก็ตอบไปว่า ยังไม่ได้ซ่อม ก็ใช้แบบนั้นแหละ เนื่องจากไม่มีรถใช้ระหว่างซ่อม

เธอก็ไปแปล...กับนายเธอ

“พี่คะ...สะดวกที่จะออกมาพบนายของหนูมั๊ยคะ... ไปทานข้าวที่ร้าน.... ในเมืองค่ะพี่”

เค้าจะเอารถพี่ไปซ่อม และจะให้รถบริษัทไปใช้ก่อน...

ฉันรู้สึกว่า คำนั้นเป็นประกาศสวรรค์.... ฉันรีบตอบรับทันที...

ฉันซื่อนะ...ต้องออกตัวก่อนแบบนั้น... ฉันเชื่อคนง่ายๆ ไม่ว่าใคร ถ้าฉันเห็นว่าคุณยิ้มๆ กับฉันแล้ว ฉันก็จะคิดว่าคุณเป็นคนดีเสมอ... เพราะหน้าตาคุณยิ้ม... นี่แหละค่ะ หลายคนถึงรักฉัน

และอีกหลายคนก็ว่าโง่... แต่ฉันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

......................................................................

ฉันไปถึงที่ร้าน ยืนเด๋อๆ อยู่ เพราะร้านนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มีโอกาสมานั่ง เคยแต่ขับรถผ่าน

เห็นไฟ สว่าง สวยงาม และได้แต่มอง เพราะคงไม่มีวาสนาจะได้มานั่งกินข้าวในบรรยากาศแบบนี้อย่างแน่นอน เพราะฉันคงไม่เงินที่จะมาทำแบบนั้น

ฝรั่งคนนั้น เดินมาหาฉัน... ร้องเท้าเงาวับ.. กางเกงสีดำ พร้อมซื้อเสื้อสีขาว ที่พับแขน ปลดกระดุม นั่น ทำให้เห็นว่า เค้าต่างจากวันที่ขับรถชนฉันมากมาย วันนี้เขาไม่ใส่แว่นสายตา

เขาดูเรียบร้อยมาก...ฉันยกมือไหว้เขา... และเขาก็ไหว้ตอบ..

ตอนนั้นตื่นเต้นมาก เนื่องจากฉัน รู้สึกว่า ตัวเอง ซอมอ ไม่เหมาะที่จะมานั่งร้านแบบนี้เลย

แต่คนข้างๆ กลับไม่ได้รังเกียจฉันแต่อย่างใด...

เลขาฯ ของเขาได้ยืนขึ้นและ ยกมือไหว้ฉัน..ก่อน แต่ดูแล้ว เธออายุ มากกว่าฉันอย่างแน่นอน..

น่าจะสามสิบขึ้น..แต่เธอสวยมาก เสื้อสูทของเธอและกระโปรง พร้อมรองเท้าส้นสูงนั่น ทำให้ฉันอายที่จะนั่งร่วมวงเป็นอย่างมาก เพราะฉันใส่รองเท้าแตะ และกางเกงยีนส์ ที่เป็นยี่ห้อตลาดนัด

เสื้อยืดธรรมดามาก

เมื่อต้องนั่ง เก้าอี้... ฉันบอกตรงๆ ว่าฉันทำตัวไม่ถูก แม้ว่าฉันจะทำงานเป็นพริตตี้เกิร์ลมาก่อน

แต่ฉันก็ไม่เคยใช้ชีวิตแบบนี้... และฉันก็เป็นเด็กบ้านนอกมากๆ

เค้าได้พูดคุยกับฉัน ทำให้ฉันไม่เคลียด... ภาษาอังกฤษของฉันไม่ได้เรื่อง แต่ก็เข้าใจเป็นส่วนน้อยมากๆ เพราะเรียนมาก็แค่ ตามระบบ (ทุกคนคงเข้าใจดีว่า เด็กไทยที่จบปริญญาตรีนั้น ไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษไปซะทุกคน)

ผ่านไปเป็นชั่วโมง...

เขาก็ถามไต่ตลอดเวลา โดยมีเลขาฯ เป็นคนล่าม

ฉันพึ่งรู้ตอนนี้ว่า เขาทำงานเป็นผู้จัดการโรงงาน แห่งหนึ่งในจังหวัดนี้

และเขามาอยู่เมืองไทย เมื่อห้าปีก่อน มีกำหนดกลับประเทศเขา ก็คือ ฝรั่งเศส ในอีกสองปีข้างหน้า

เลขาฯ ของเค้าก็ถามชั้น ถึงเรื่องส่วนตัว ไปเรื่อยๆ

ฉันก็ตอบตามความเป็นจริง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา..นอกจากจาก พูดโต้ตอบกับเลขาฯของเขาเท่านั้น ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ไม่มองเขา มีแต่หลบตา

เมื่อลูกฉัน....ไม่มีพ่อ... ตอน 5 (หมดรัก...ประกาศศึก)

2011-01-21T05:50:00.001+07:00

เมื่อออกรถได้สองอาทิตย์ ฉันก็บอกพี่นัตว่า ฉันจะไป..

ไม่ขออยู่แบบนี้...แน่นอนพี่นัตไม่ยอมอยู่แล้ว...

ในวันที่ฉันขนของออกจากบ้าน และพ่อกับแม่ฉันเมื่อรู้เรื่องราว เค้าก็ เดินทางมาหาฉันทันที

เราจึงออกไปเช่าบ้านอยู่กันใหม่... พ่อแม่ฉันไม่โกรธแต่เสียใจ ที่ฉันผ่านเหตุการณ์แบบนั้นมาได้อย่างไร... และเสียใจ ที่ฉันกับลูกต้องลำบากขนาดนี้

วันนั้นที่ฉันย้ายบ้านวันแรก..พี่นัตเป็นไมเกรน จนต้องเข้าไปนอนโรงพยาบาล แต่ฉันไม่ไปเยี่ยม ไม่สนใจ... บอกเพื่อนพี่นัตอย่างเดียวว่า... ฉันขอออกมาจากตรงจุดนั้น และออกตลอดไป

ฉันตกนรกมามากแล้ว อย่าให้ฉันต้องบาปไปกว่านี้อีกเลย

หลังจากนั้นฉันก็ไม่ติดต่อใดๆ กับใครข้างฝ่ายพี่นัตทั้งสิ้น ฉันยอมรับว่า ใจฉันแข็งมาก ไม่มีเยื่อใยแม้แต่น้อย

คิดถึงความผิดของตัวเอง... คิดถึงเหตุการณ์ที่โดดเดี่ยวตอนท้องแก่

และ ตอนคลอด

หลังคลอด

มันเจ็บปวด... นั่นล่ะนรก ในใจฉัน

.................................................................................

เหตุการณ์ผ่านไป สองปี... ระหว่างนั้นพี่นัตก็เฝ้าพยายามที่จะติดต่อกลับมา

มาหาลูก มาเยี่ยมลูก ซึ่งฉันไม่ให้มา ไม่ให้ติดต่อ เพราะใครต่อใครๆ ก็มองว่า นี่เหรอ ผัวเก่าพ่อของลูก และผัวของคนอื่นที่ฉันพยายามจะเอาผัวชาวบ้าน

ฉันของบอกเลยว่า ไม่เคยคิดแม้แต่น้อย ที่จะแย่งผัวของใคร... แต่วันที่รู้ว่าพี่นัตมีเมีย ก็คือวันที่ฉันท้องแปดเดือนแล้ว...

จนกระทั่งตอนนี้ ลูกฉัน ได้เจ็ดเดือน นั่นก็กินเวลาเนิ่นนานมากแล้ว ที่ฉันต้องถูกด่า ถูกว่า ถูกประนาม ว่าเป็นเมียน้อย

พี่นัตเองก็จน ไม่ใช่ว่าจะเลี้ยงดูฉันและลูก ให้อยุ่สุขสบายเมื่อไหร่...เมื่อออกมาจากจุดนั้นได้

แต่ฉันก็ยังโดนด่า โดนประนามว่า หลอกเอาเงิน หลอกเอารถ หลอกทุกอย่างให้พี่นัตล้มเหลว

ฉันได้เงินมาแค่ห้าหมื่น และรถฉันก็ต้องผ่อนต่อ.. ฉันบอกเลยว่า เงินห้าหมื่นนี้ มันจะมากหรือน้อยก็ตาม ฉันจะไม่ขอคืนพี่นัตตลอดไป... ใครจะว่าฉันเลวก็ตามเถอะ...ความเคียดแค้นมันฝังอยู่ในใจลึกๆ

ฉันทำงาน...ในบริษัท ซึ่งหลายครั้งที่พี่นัตมาปรากฏตัวในที่ทำงาน ในบ้าน ตามงานเลี้ยง

และมาเฝ้าฉัน เพื่อกันไม่ให้คนอื่นๆ ที่หมายปองฉันได้สมหวัง...

เราตามล้างแค้นกันอยู่แบบนี้ หลายปีมาก เพราะเราอยู่ในจังหวัดเดียวกันนั่นเอง

จากความรัก เป็นความเกลียดชัง... เพิ่มพูนขึ้น...

บางครั้งฉันไม่มีเงินติดตัว...และลูกไม่สบาย ต้องพาไปหาหมอ... และเป็นครั้งแรกที่ฉันเอ่ยปากขอให้พี่นัตช่วยเหลือ..เพียงแค่ห้าร้อยบาท..

แต่พี่นัตไม่มีให้... และพูดแดกดันฉันมา ว่า เอาไปห้าหมื่นนั้นยังไม่คืนเลย...

ถึงตรงนี้...ฉันกลั้นใจสุดๆ...โกรธตัวเองที่บากหน้าไปขอเงินแค่ห้าร้อยบาทเพื่อจ่ายค่ายาให้ลูกชาย...เค้ายังด่าฉันกลับมา...

ซึ่งนั่นเป็นการเปิดศึก...ระหว่างฉันกับพี่นัต อย่างโจ่งแจ้ง...

........................................................................

วันนั้นฉันมีเพื่อนชาย มากินข้าวที่บ้าน... พี่นัตมาจากใหนไม่รู้ เข้ามา พูดด่าเพื่อนชายของฉัน

ว่าจะมาเอาเมียชาวบ้าน... จนเกิดการชกต่อยกันขึ้น จนตำรวจมาข้ามทัพ และไปโรงพักทั้งคู่

เพื่อนชายฉันเหลืออด..กับพฤติกรรมของพี่นัต... เพราะเค้าไม่ช่วยเลี้ยงดูลูกแล้ว แต่ยังตามราวีฉันให้อับอาย ไปทั่ว คนทั้งบริษัทต่างก็นินทาฉัน ต่างๆ นาๆ

ฉันต้องอดทน อดกลั้นที่สุด... นอนร้องไห้ ตลอดเวลา...

ว่าทำใมชีวิตต้องเป็นแบบนี้ พี่นัตนอกจากจะมีเพียงเจตนา ที่จะทำให้อับอายแล้ว ก็ยังมีเจตนาที่จะไม่เลี้ยงและรับผิดชอบลูก ก็แหงแหละ เพราะพี่นัตไม่เคยรับผิดชอบมาแต่ใหนแต่ไรแล้ว

สองปีที่ผ่านมานี้ มันไม่ได้ทำให้ฉัน ชำระล้างตราบาป คราบของเมียน้อยได้เลย ทุกคนที่รู้เรื่องราว ต่างก็ประนามฉัน เสมือนว่า ฉันยังคงอยู่กับพี่นัต ทั้งๆ ที่เลิกไปสองปีแล้ว...

พี่สาวของพี่นัตก็โทรมาถามเรื่องเงินห้าหมื่นอยู่ตลอดเวลา... แม่เค้าก็โทรมาด่า เรื่องที่ทำให้พี่นัตต้องเป็นหนี้เป็นสิน...

สองปีผ่านไป ทุกคนก็รุมด่าฉันอยู่แบบนั้น....

จนกระทั่งวันหนึ่ง.... ฉันไปซื้อของที่ห้างแถวบ้าน

และขาออกกำลังรอคิว ยื่นบัตรจอดรถอยู่นั้น...

ท้ายรถฉันก็โดนชน ดังโครม..... ดีว่าใส่เบรกมือเอาไว้แล้ว...

ฉันตกใจสุดขีด ทุกคนหันมามอง และฉันก็ก้าวลงไปดู.... ก็เห็นรถคันหลัง บี้หน้าเข้ามาในตูดรถชั้น เสียโฉม ไม่มีชิ้นดี... ฉันหันไปมองคนขับด้วยดวงตาไม่เป็นมิตรอย่างแน่นอน

แล้วเค้าก็ก้าวลงมา ทำมือ สองมือห้ามทัพ อย่างคนขอโทษขอโพย...เค้าพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ

เพราะเค้าเป็นต่างชาติ

...............................................................................................................................

เมื่อลูกของฉัน....ไม่มีพ่อ ตอน 4 (หลอกเอาเงินก่อนชิ่งหนี)

2011-01-21T05:41:00.001+07:00

จนกระทั่ง ฉันเรียนจบในอีก ไม่กี่เดือนถัดมา และสามารถหางานได้ในทันที ฉันก็พาลูกมาอยู่ด้วย และจะเลิกกับพี่นัตในทันที

แต่พี่นัตไม่ยอมในครั้งแรก ฉันเองก็คิดว่า ถ้าฉันจะไป ฉันควรจะทำมาหากินให้ได้เสียก่อน ฉันจึงเริ่มวางแผน และหาทางหนีทีไล่ในตอนนั้น

นี่ถึงแม้จะทำงานเองแต่รายได้ก็ยังไม่พอ ฉันจึงอยากมีรถหนึ่งคันเพื่อที่จะ ทำงานเสริมไปด้วย

เราสองคนจึงได้ออกมาเช่าบ้านด้วยกันใกล้ที่ทำงานของพี่นัต

ในวันหยุดนั้น พี่นัตบอกว่า เมียพี่นัตจะมาเยี่ยมและจะมาค้างด้วย

ฉันก็ปฏิเสธไป และพี่นัตก็รับคำ

ฉันก็นึกว่า เค้าคงจะไม่มาแล้ว

แต่เมื่อพี่นัตเลิกงาน ก็ไปรับเมียที่ท่ารถ และพามาบ้านทั้งเมียและลูก ซะงั้น

เค้ามานอนค้างด้วยในห้องนอนห้องเล็ก

ฉันไม่รู้ว่าฉันยอมรับแบบนั้นได้อย่างไร และ เมียพี่นัตยอมรับแบบนั้นได้อย่างไร

ฉันรู้แต่เพียงว่า เมื่อฉันไปได้ฉันจะไป... และในเดือนนั้น พี่นัตกลับบ้านบ่อย ไม่ใช่แค่วันหยุด แต่พี่นัตกลับระหว่างสัปดาห์ด้วย

ทะเลาะกับฉันเรื่องเงิน เพราะฉันไม่ยอมให้เงินเดือนพี่นัตทั้งหมด เหมือนที่ผ่านมา

และฉันก็ต้องการเงินดาวน์รถ คนใหม่เพื่อไปขายของเปิดท้ายตามตลาดนัด ต่างๆ

นาทีนั้นฉันบอกตัวเองเลยว่า.... ฉันจะต้องไปจากจุดนี้ และฉันจะไม่ยอมไปแบบมือเปล่าอย่างแน่นอน ประสบการณ์ที่ผ่านมา สอนให้ฉันรู้ว่า ความรัก ความเสียสละ และไม่เคยเป็นภาระกับพี่นัตนั้นทำฉันเจ็บปวดเพียงใด ตอนนั้นในสายตาของฉัน ความรักไม่มีในโลก

มีแต่ความโง่เขลาของตัวเอง ที่คิดว่า เมื่อไม่เป็นภาระกับคนที่รักแล้ว เค้าจะรักเรา มีใจกับเรา มองเห็นคุณค่าของเรา... แต่เปล่า....พี่นัตทำกับฉันแบบตกนรกทั้งเป็น
................................................................

ลูกชายฉันนอนเล่นอยู่หน้าบ้าน และกระดึบไปมาตรงหน้าบ้าน ซึ่งบ้านเป็น ทาวเฮ้าส์ มีพื้นที่ปลูกต้นไม้นิดหน่อยแค่นั้นเอง....

ลูกฉันก็กระดึบๆ ไปเล่นขอบเสื่อ และขุ้ยเขี่ยพื้นดิน ตรงนั้น และแล้ว เค้าก็ถือ บางสิ่งขึ้นมา

ฉันตกใจแทบจะเป็นลม....

มันเป็น ไม้แกะสลัก เป็นรูปตุ๊กตาผู้ชายและผู้หญิง ตัวเล็กๆ สูงแค่ประมาณ สองนิ้วกว่าๆ แค่นั้น

แต่ตุ๊กตาสองตัวนั้น ถูกจับมัดหันหลังใส่กัน และพันด้วยสายสิญจน์ แน่นหนา...

คุณจะเชื่อหรือไม่นั้น ฉันเดาไม่ถูก... แต่สำหรับฉัน ซึ่งไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย

เมื่อมาเห็นกับตา นั่นทำให้ฉันแปลกใจ เพราะไม่รู้ว่า ตุ๊กตาอันนี้มันจะมาอยู่ในบ้านได้อย่างไร

เมื่อคิดได้ก็เดาออกทันทีว่า... อ๋อ ตอนที่เมียพี่นัตมานอนค้างที่บ้านนั่นเอง...

ฉันเข้าใจเขาอย่างมาก ว่าเค้าเจ็บปวดเพียงใด..มันไม่แปลกที่เค้าจะด่า ว่าฉันต่างๆนานา

แต่เหตุการณ์ตรงนั้นทำให้ฉันต้องรอเวลาที่จะไป... ฉันไม่เคยไปด่าว่าเมียพี่นัต

ครอบครัวพี่นัตเมื่อรู้เรื่องว่าฉันมีลูก และเอาลูกไปฝากยายแถวบ้านพี่นัตช่วยเลี้ยง

เค้าก็พากันโทรมาด่าฉัน

ทำใมฉันจะจำไม่ได้...

“มึงอยากจะมีลูก แต่ทำใมไม่เลี้ยง มึงไข่แล้วมึงก็วิ่งหนี ให้ลูกกูต้องส่งเสียแบบนี้เหรอ”

นั่นเป็นคำพูดของแม่พี่นัต ฉันไม่เคยไปแก้ตัวอยู่แล้ว ว่าเรื่องที่เค้ากล่าวหานั้นไม่จริง

แต่ฉันต้องอดทนมากๆ ตอนแรกที่ไว้ใจพี่สาวพี่นัตทุกอย่าง เล่าทุกอย่าง บัดนี้รู้แล้วว่า เธอคนนั้นทำร้ายฉันแค่ใหน เพราะพ่อของพี่นัต เป็นคนโทรมาคุยด้วยตัวเองว่า

“ปัญหาเป็นของเรา ถ้าเราไม่แก้ก็จะไม่มีใครช่วยเรา ส่วนจะให้เตี่ยรักเมียของลูกคนใหนมากกว่าเค้าก็ทำไม่ได้ เพราะเมียคนแรกของพี่นัต เค้าก็ไม่เคยไปตกแต่ง มีแต่รักกันเอง และท้องแล้วพามากราบไหว้

แต่ฉันไม่เคยไปไหว้ ...แต่เตี่ยก็รู้ว่าเราต้องทนและต้องเจอกับสภาพอะไร...

ดังนั้นเรื่องของเราเอง ต้องคิดให้ดีว่าจะเอาแบบใหน ถ้าจะอยู่ก็ต้องมาหาเตี่ย...

ถ้าไม่อยู่เราต้องจัดการชีวิตให้ดี เพราะตอนนี้ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว...และอย่าเอาเรื่องตัวเองไปคุยให้ใครฟัง มันไม่ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นมาหรอก...เพราะเราไม่รู้ว่าใครคิดอะไรแค่ใหน.”

นั่นเป็นคำสอนของเตี่ยพี่นัต ที่ฉันจำได้ดี จนวันตายก็จะไม่ลืม...

และเป็นคำสอนที่บอกให้ฉันรู้ว่า... ฉันต้องทำอะไร ต่อไปถึงจะเลี้ยงลูกได้คนเดียว

.....................................................................

เมื่อพี่นัตกลับมา ฉันเอาตุ๊กตาตัวนั้น มาให้พี่นัตดู ซึ่งพี่นัตไม่เชื่อหรอก ก็เหมือนฉันแหละที่ไม่เชื่อ แต่ฉันก็ได้เดินข้ามตุ๊กตาตัวนั้น และแผ่เมตตาจิตแล้วเรียบร้อย...แม้จะไม่เชื่อก็เถอะ

ซึ่งหลังจากนั้นพี่นัตก็เปลี่ยนไป... เป็นคนดีมากขึ้น และอยู่ติดบ้าน...ฉันไม่รู้เป็นเพราะอะไร

ในเดือนนั้นเอง ฉันบอกให้พี่นัตเอารถของพี่นัตไปเข้าไฟแนนซ์เพราะฉันจะเอาเงินห้าหมื่นมาดาวน์รถใหม่

และจะไปทำมาหากินให้มากขึ้น... ตอนแรกพี่นัตไม่ยอม... แต่ตอนหลังก็ยอม

เอาเงินมาให้ฉันห้าหมื่น... เมื่อออกรถได้สองอาทิตย์ ฉันก็บอกพี่นัตว่า ฉันจะไป..

.....................................................................................................................................

เมื่อลูกของฉัน..ไม่มีพ่อ ตอน 3 (คลอดลูก...อนาถา)

2011-01-21T01:34:00.002+07:00

เมื่อฉันเปลี่ยนเตียงไปนอน เตียงขึ้นขาหยั่ง.. พยาบาลชุดเขียว ก็บอกว่า อย่าเบ่งนะ ให้รอหมอก่อน

เค้าปิดปากปิดจมูก คลุมผม มองเห็นแต่ดวงตา และมือที่ใส่ถุงมือยางนั่น เอื้อมมาจับมือฉันไว้

และหมอก็มา แล้วหมอก็บอกให้เบ่ง ซึ่งคุณหมอจะพูดกับฉันตลอดเวลา หายใจเข้า เอ้า อื้ดดดด

พยาบาลก็จะมาช่วยเบ่ง ที่ข้างเตียง

“เจ็บนิดนึงนะ หมอจะฉีดยา จะไม่ได้ไม่เจ็บที่แผล” หมอส่งเสียง

ฉันรู้สึกว่า ที่หว่างขา ตรงเชิงกรานนั้น ลูกได้เคลื่อนมาปิด และ ลมเบ่งจะมีมาเป็นระยะ

เมื่อได้จังหวะ หมอก็จะบอกให้เบ่ง

“อ่ะ ลูกมาแล้วนะสาวน้อย ตอนนี้หมอจะช่วย เปิดแผลนะ” ฉันรู้สึกว่า เนื้อบริเวณนั้น ถูกกรีดด้วยมีด ดัง คลื้ดๆ

แต่ไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เพราะหมอได้ ฉีดยาชาไปก่อนหน้านี้แล้ว

“อ้าว เบ่ง อื้ดดด” หมอสั่ง ฉันก็ทำตาม

“เดี๋ยวหมอจะช่วยให้หัวลูกออกมาก่อนนะ “ ฉันรู้สึกว่าหมอใส่ อะไรบางอย่างเข้ามา ที่บริเวณหัวลูก (เป็นครีมคีบที่หัวลูก)

“เอ้า เบ่ง อื๊ด” “หัวออกมาแล้วนะ พักก่อน ตอนนี้ติดไหล่ลูกนะ เอา เบ่งอีกทีหนึ่ง อื๊ดดด”

ฉันทำตามอย่างว่าง่าย เพราะ มันเจ็บจากการที่มดลูกบีบตัว นั่นเอง เหงื่อจากใหนมากมายไม่รู้ แต่พยาบาล คอยเช็ดให้ตลอดเวลา

สุดท้ายฉันก็เบ่งให้ไหล่ลูกหลุดออกมา และ “พรวด” ออกมาอย่างง่ายด่าย ฉันรู้สึกตัวถึง ร่างกายน้อยๆ เคลื่อนตัวผ่าน ออกไป

หมอยกลูกให้ฉันดู ฉันยกหัวดูลูกชายของฉันที่ครบสามสิบสองประการ และมีคราบเลือดติดอยู่ ผมลูกดำขลับ

“ให้ผู้ช่วยหมอไปทำความสะอาดก่อนนะ ตอนนี้หมอจะเย็บแผลให้ก่อน” ฉันพยักหน้าเพราะ หมดเรี่ยวแรงจะตอบใดๆ

และรู้สึกได้ถึงการเย็บแผลที่ ดึงๆ ไหมเป็นระยะ ไม่เจ็บแต่ก็รู้สึกตัวทุกประการ และหมอก็พูดคุยด้วยตลอดเวลา ว่าหมอกำลังทำอะไรอยู่

ฉันได้ยินเสียงลูกร้องจ๊ากกก แว๊วววววว แว๊ววววววว เค้าจะร้องไม่เหมือนเด็กคนอื่นในนาทีแรกเกิด ฉันได้ยินแล้วยิ้ม

กับตัว เพราะเสียงลูกไม่เหมือนเสียงหนูน้อยที่พึ่งเกิดก่อนหน้านี้ไม่ถึง ยี่สิบนาที

และเมื่อหมอทำแผลเสร็จแล้ว ฉันก็เคลื่อนตัวมานอนที่เตียงเข็น พร้อมลุกน้อย ที่ถูกห่อด้วยผ้าอ้อมของโรงพยาบาล ที่ตอนนี้พยาบาล ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว และนำมาวางไว้ที่ หน้าอกและ บอกฉันว่า ให้ลูกดูดนมนะ จะได้กระตุ้นให้น้ำนมไหลออกมา

แล้วพยาบาลก็ขยับตัวลูกให้ปากน้อยๆ นั้นใกล้ๆ กับหัวนม และบอกให้ฉันประคองลูกไว้แบบนั้นเพราะให้ลูกได้ดูดนม

นาทีนั้นฉันลืมทุกอย่างในโลก นอกจากเด็กตัวน้อยๆ ในอ้อมแขน ที่นอนอยู่บนอกและพยายามอ้าปากด้วยสัญชาตญานของสัตว์ ที่ต้องอ้าปากเพื่อกินอาหาร ดูแล้วน่ารัก เหลือเกิน และฉันก็จะไม่มีทางลืมภาพนั้นได้เลย ตลอดชีวิต

ตลอดสามวันที่ฉันคลอดนั้น และได้พักฟื้นในห้องรวม

ผู้หญิงข้างเตียงฉันนั้นซึ่งเธอก็มาคลอดเช่นกัน ญาติเธอเยอะมาก ทั้งฝั่งเธอ และฝั่งสามี ต่างพากันมาแสดงความยินดีไม่หยุดหย่อน

ในขณะที่ฉันไม่มีญาติเลย ไม่มีเลยสักคน พี่นัตเองก็มาแค่ วันละ ชั่วโมงเดียว ก็รีบไป เพราะเหนื่อยที่จะต้องยืนๆ นั่งๆ มาอุ้มลูกแป๊บเดียว

ฉันน้ำตาตกมาก ยิ่งเห็น หญิงสาวข้างเตียง ที่อบอุ่นไปด้วยญาติของเธอ ต่างพูดคุยกันสนุกสนาน แต่ฉันกลับนอนน้ำตาไหลริน จนต้องรีบหันหลังให้เธอ

ความรู้สึกตรงนี้ ที่ฉันนอนกอดลูก มันเป็นความเศร้าที่สุดเท่าที่เคยมีมา..

และวันสุดท้ายที่อยู่โรงพยาบาล เมียพี่นัตกับพี่นัตก็มาเยี่ยมฉัน...

ฉันถามพี่นัตว่า พาเมียมาด้วยทำใม ฉันรันทดใจมากพอแล้ว พี่นัตก็ได้แต่บอกว่า เมียเค้าอยากมาเยี่ยม แต่ฉันบอกตัวเองตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าพี่นัตมีลูกเมียอยู่แล้วนั้นว่า ฉันจะต้องไปจากตรงนี้ให้ได้ และให้เร็วที่สุด ลูกของฉัน ก็จะเลี้ยงเอง

แต่ฉันก็คิดไว้ในใจเท่านั้น ยังไม่ได้จะเอ่ยอะไรในตอนนี้ เพราะฉันเองก็ช่วยเหลือตัวเองยังไม่ได้

และเมื่อลูกได้สองเดือน เค้าหน้าตาน่ารักมาก เหมือนลูกครึ่ง อาจเพราะพี่นัตนั้นหล่อเหลา ลูกฉันก็จมูกโด่ง ปากหนาได้รูป และผมดำขลับ และขนตายาวงอนนั้น ทำให้ละม้ายพ่อเป็นที่สุด... แต่ใจฉันอยากให้ลูกชายเหมือนแม่มากกว่า

เมื่อลูกครบสองเดือน ฉันก็บอกพี่นัตว่าจะกลับไปเรียนให้จบในเทอมสุดท้ายนี้

แต่ต้องการให้พี่นัตหาคนเลี้ยงลูก และพี่สาวพี่นัตก็แนะนำให้นำไปเลี้ยงที่บ้านยายคนหนึ่ง ซึ่งเคยเลี้ยงลูกพี่สาวมาก่อน

และยายคนนั้นเค้าก็ช่วยฉันมากกว่า ที่จะอยากได้ค่าจ้างจากพี่นัต

เพราะหลายครั้งที่เค้าสอบถามฉัน ว่าทำใมถึงได้มาเป็นเมียน้อยนายช่าง ฉันก็ร้องไห้ทุกครั้ง มันเศร้าสลด ยิ่งเห็นลูกน้อยด้วย ฉันก็ยิ่งเศร้าใจ

.................................................................................................................................

ตอน 4 อยู่ตรงนี้จ้า

http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2011/01/4.html

เมื่อลูกฉัน...ไม่มีพ่อ ตอน 2 (ฝันสลาย)

2011-01-20T22:25:00.002+07:00

ฉันตกใจมาก... ฉันบอกพี่นัต และแน่นอนพี่นัตดีใจมาก นั่นทำให้ฉันสบายใจระดับหนึ่ง แม้จะกังวลเรื่องท้องที่จะโตขึ้นมาอวดชาวบ้านก็เถอะ

พี่นัตบอกว่าให้ไปอยู่กับพี่นัตที่บ้านพักจนกว่าจะคลอด ซึ่งฉันก็เชื่อพี่นัต

ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรเลย จริงๆนะ ความเขลา ความโง่ ความมองโลกเพียงหัวแม่เท้า ความที่อยู่แต่ในกะลา ทำให้ฉันไม่รู้อะไรเลย

พี่นัตเองไม่เคยส่งเสียฉัน ไม่เคยให้เงิน นอกจากฉันจะเดือดร้อนจริงๆ พี่นัตถึงจะให้ฉันมา พันเดียว หรือ เจ็ดแปดร้อย

ใจฉันคิดแต่เพียงว่า ฉันมีความรัก ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่เป็นภาระแก่คนที่ฉันรัก เพราะพี่นัตเองก็ต้องกินต้องใช้

คือตอนนั้น ใจฉันคิดแต่เรื่องดีๆ อยากเสียสละ กับคนที่ฉันรัก อยากให้เค้ารู้ว่า ฉันรักเขาแค่ใหน และฉันก็อยากแสดงออกว่า ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่พี่นัตนอนด้วยแล้วจะต้องจ่ายเงิน เพราะฉันไม่ใช่อีตัว ...

วันนั้น...โทรศัพท์ดังนั้น... ฉันเอื้อมมือไปรับ... เป็นพี่สาวของพี่นัตเช่นเคย ที่โทรมาหาฉัน ถามสารทุกข์สุขดิบ ถามถึงหลาน

ฉันดีใจมากที่พี่สาวของพี่นัตใส่ใจฉัน แม้ว่า พ่อแม่ของเค้าจะยังไม่รับรู้ก็ตาม แค่นั้นฉันก็มีความสุขแล้วที่พี่สาวของพี่นัตถามถึง

พี่สาวบอกว่า ถ้าพี่นัตกลับมา ต้องโทรหาเค้าด้วย...ฉันก็รับคำ

เพราะพี่นัตนั้น จะต้องกลับบ้านทุกเสาร์อาทิตย์ แม้ฉันจะเหงาแค่ใหนก็ตาม ฉันก็ต้องเข้มแข็งเพราะอยากให้พี่นัตสบายใจ

ฉันต้องนอนคนเดียวตั้งแต่ คืนวัน ศุภร์ วันเสาร์ และ วันอาทิตย์ กว่าจะเจอพี่นัตอีกทีก็ หลังเลิกงานวันจันทร์โน่นแหละ

ฉันทนได้..เพราะครอบครัวพี่นัตก็สำคัญ และฉันก็เข้าใจดี ซึ่งตอนนั้นฉันได้แต่เอามือลูบท้องนูนๆ นั่น และคุยกับลูกในท้องว่า แม่เหงาแค่ใหน..

และวันนั้นเป็นวันอาทิตย์

พี่นัตกลับมา ฉันทำอาหารอยู่หลังบ้านแต่ได้ยินเสียงรถพี่นัตกลับมาฉันดีใจมาก... รีบเดินอุ้ยอ้ายออกไปหน้าบ้านทันที

พี่นัตมากับผู้หญิงคนหนึ่ง สูงประมาณ 155 ผมยาว ดูท่าทางจะแก่กว่าพี่นัต และจูงมือเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาด้วย

หน้าตาเค้าก็สวยดี ไม่ขี้เหร่หรอก สงสัยจะเป็นพี่สาวพี่นัต...แต่

“ปาป๊า ปาป๊า” เด็กคนนั้นเรียกพี่นัตแบบนั้น ฉันตกตะลึง ใจหายแว๊บ หวิวไปจนถึงท้องน้อย และลูกในทอ้งก็ดิ้น ขลุกคลัก

พี่นัตเดินมา บอกว่า นี่เป็นลูก และเมียพี่นัตนะ

ฉันถึงกับเข่าอ่อน จนต้องนั่งลง พี่นัตประคองฉันนั่ง หัวใจฉันแตกสลาย น้ำตาร่วงพรู เมียของพี่นัตไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่ยืนมอง เด็กน้อยที่มาด้วย ก็นิ่งตกใจเมื่อเห็นฉันจะล้มทั้งยืน

ฉันพูดอะไรไม่ออก... รู้แต่เพียงว่า หัวใจฉันหยุดเต้นไปแล้ว

พี่นัตขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ พี่นัตผิดเอง ฉันได้ยินเสียงพี่นัตพูดแว่วๆ ที่ข้างหู และจากนั้นก็ฟังอะไรไม่ได้ศัพท์

ฉันเอาแต่ร้องไห้ ดั่งจะขาดใจ โศกเศร้ายิ่งกว่าการสูญใดๆ ในชีวิตที่เคยผ่านมา

ลูกในท้องตอนนั้นก็แปดเดือนแล้ว

ฉันต้องรอจนคลอด...

วันนั้น อากาศร้อน.... และน้ำเดิน ฉันรอพี่นัตอยู่จนถึงเวลาเลิกงาน.. และบอกพี่นัตว่า ฉันน้ำเดินแล้ว

และฉันก็คลอด โดยที่ไม่เจ็บปวดมากนัก แต่อาการของคนเจ็บท้องคลอดนั้น มันจะเจ็บน่วงๆ และมีอาการเหมือนปวดอุจาระ ที่อยากจะเบ่งออก

ฉันนอนรอในห้องคลอด ที่มีคนนอนรอแบบเดียวกันกับฉันอีก สิบกว่าราย

และมีรายหนึ่งที่นอนเจ็บปวด ร้องครวญครางจะเป็นจะตาย จนพยาบาลประจำห้องคลอดต้องมาดุเป็นระยะ เพราะปากมดลูกเธอไม่เปิด

เธอร้องครวญครางมากๆ เห็นเธอแล้วก็สงสารจับใจ เพราะฉันเองไม่ได้ เจ็บแบบนั้น

ในนาทีที่ลูกจะมานั้น ฉันเรียกพยาบาล ซึ่งเค้าก็วิ่งมาตรวจปากมดลูกทันที และเคลื่อนย้ายฉันไปห้องคลอด

ลูกชายของฉันกำลังจะออกแล้ว และพยาบาลก็บอกว่า อย่าพึ่งเบ่งนะ ให้รอหมอก่อน เพราะฉันฝากพิเศษ เรื่องการเย็บแผล

เมือ่ไปถึงห้องคลอด ฉันก็มองเห็นผู้หญิงคนอื่นๆ อีก สองราย ที่นอนเตียงพาดขาหยั่ง ในท่าเบ่ง และมีรายหนึ่งที่คุณหมอ นั่งเย็บแผล มันเป็นภาพที่น่ากลัวมาก แม้ฉันจะเห็นแต่เพียงด้านหลังก็เถอะ

และเสียงเด็กแรกเกิดร้อง อุแว๊ ๆ นั่น สะกดความกลัวในนาทีแบบนั้นได้อยู่หมัด เพราะ เสียงอุแว๊นั่น ดุจดั่งเสียงสวรรค์ในนาทีแบบนี้
.....................................................................................................................................

ตอนสามอยู่นี่นะจ๊ะ

http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2011/01/3.html#more

เมื่อลูกของฉัน.....ไม่มีพ่อ (อีโรติก)

2011-01-20T08:22:00.003+07:00

ก่อนอื่นฉันต้องขอบคุณพี่ลี เจ้าของบล็อกนี้ที่ให้ใช้พื้นที่ในการระบายเรื่องราวของตัวเอง

ชีวิตฉันกว่าจะได้มาอยู่ฝรั่งเศสนี้ เรียกว่าล้มลุกคลุกคลาน ถลอกปลอกเปิก พอสมควร

ฉันเองเป็นคนจัดว่าหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่ด้วยความที่เป็นเด็กจากที่ราบสูงทำให้ฉัน ไม่ค่อยจะทันสมัยเท่าไหร่นัก

ฉันไม่ค่อยรู้จักสังคมเมืองหลวงว่าเค้าเป็นกันยังไง

เมื่อฉันจบ สายพาณิชย์ ฉันก็มาเรียนต่อ มหาวิทยาลัยในกรุงเทพ พร้อมหางานทำไปด้วย

และด้วยความที่ฉันพอจะหน้าตาดีและหุ่นสวยอยู่บ้าง มันก็ไม่ยากนักที่ฉันจะทำงานรับจ้าง รายวัน แบบที่เค้าเรียกกันว่า

“พริตตี้เกิร์ล” นั่นแหละค่ะ

ฉันต้องทำงานเปิดตัวสินค้าแล้วแต่ว่า จะได้งานใหนแต่ค่าแรงก็ได้ วันละห้าร้อยบาท ซึ่งในสมัยนั้นก็ถือว่าเยอะค่ะ แต่ก็ไม่ได้มีงานทุกวัน ทางสังกัดเรียกมาถึงจะได้งานค่ะ

ชีวิตของฉันก็ปกติดี เรียนและทำงานในวันหยุด อยู่หอพักหญิง ห้องรวมกับเพื่อนๆ อีก สามคน รวมเป็นสี่คนค่ะ

แต่ชีวิตก็ผกผัน...เมื่อวันหนึ่ง ได้เจอเพื่อนเก่า เธอชื่อ นางอึ่ง... เราเคยเรียนประถมมาด้วยกัน ไม่เคยเจอกันตั้งแต่จบประถม เลยได้นั่งคุยกันที่หน้าคณะฯ

วันนั้นนางอึ่งมากับแฟน ซึ่งเป็นรุ่นพี่เรียนอยู่อีกคณะฯหนึ่ง เราสองคนคุยกันแบบดีใจสุดๆ มีเรื่องเล่ามากมาย พร้อมเพื่อนคนโน้นคนนี้ที่ต่างก็ต้องถามถึง

และแฟนนางอึ่งก็ได้นัดเพื่อนเอาไว้ที่หน้าคณะฯ เมื่อถึงเวลา แฟนนางอึ่งจึงขอตัวไปพบเพื่อนและจะกลับมาตรงนี้ให้พวกเรานั่งคุยกันอยู่ที่นี่ก่อน

พอแฟนนางอึ่งกลับมา ก็มาพร้อมเพื่อนอีกสองคน ชื่อ พี่นัต และ พี่หวัง

พี่หวังนี่เป็นคนจังหวัดเดียวกันกับฉันและนางอึ่ง

ส่วนพี่นัต เป็นคนชลบุรี.... ฉันเองรู้สึกถูกชะตากับพี่นัตมาก และพี่นัตเองก็มองฉันอยู่บ่อยๆ จนฉันรู้สึกเขินๆ

หลังจากวันนั้น นางอึ่งก็เป็นแม่สื่อให้ฉันอย่างดี ความสัมพันธุ์ของฉันกับพี่นัตก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะฉันเองค่อนข้างจะซื่อ ไม่ค่อยรู้จักอะไรมากมายนัก ส่วนนางอึ่งเองก็พอๆ กับฉัน เพราะเราเป็นเด็กต่างจังหวัดด้วยกันทั้งคู่

เรื่องของฉันนั้น เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจาก กลุ่มเราได้ไปออกค่ายสร้างอาคารโรงเรียนให้เด็กต่างจังหวัด ที่ อ.อมก๋อย

พวกเราไปที่นั่น สองสัปดาห์ ระหว่างที่อยู่ที่นั่น ธรรมชาติ ที่สวยงาม เงียบสงบ แต่กลุ่มนักศึกษาแบบพวกเรา ก็อยู่กันอย่างสนุกสนาน ฉันกับพี่นัต เกิดความใกล้ชิดกัน จนเลยไปถึงความรัก

เมื่อกลับมาจากออกค่าย ฉันและพี่นัตก็มีอะไรกัน ด้วยความเต็มใจของฉันเอง

ฉันยอมรับว่า ฉันรักพี่นัตและ พี่นัตเองก็รักฉัน อีกไม่กี่เดือนพี่นัตจะจบการศึกษาและต้องกลับไปทำงานที่ชลบุรี

และช่วงเวลานี้แหละที่ทำให้หัวใจของฉันเรียกร้องพี่นัต อยากใกล้ชิด

เมื่ออยู่ใกล้ชิดก็เกิดการสัมผัส ดิ่งลึกลงไปถึง ความอยากรู้อยากลอง ที่นอกเหนือจากการโอบกอด สัมผัสร่างกายที่อุ่นๆ นั่น

ในขณะนั้น ฉันเองสองจิตสองใจ ไม่ใช่ว่าอยากจะง่ายกับพี่นัต แต่อารมณ์และสัมผัสนั้น มันใจสั่น เต้นระทึก ร่างกายไร้เรี่ยวแรง

ยิ่งตอนที่พี่นัตกอดจูบ ซอกคอ ลงต่ำลึก ไปพึงคอเสื้อนั่น ใจฉันยิ่งสั่นระทวย เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก อธิบายไม่ได้ว่าร่างกายมันเป็นอะไร รู้แต่ว่า ยิ่งพี่นัตพรหมจูบไปทั่วใบหน้า ลำคอ ติ่งหู และหน้าอกนั้น ร่างกายของฉัน ดุจดั่งล่องลอยไปไกลแสนไกล เกินกว่าจะบรรยายได้

ฉันเองได้ขอให้พี่นัตหยุด และดันพี่นัตให้ห่างออกไป แต่ยิ่งดันก็เหมือนพี่นัตยิ่งรัดแน่น กอดแน่น จูบหนักแน่น แบบหายใจติดขัด

สองมือที่ลูบไล้แผ่นหลังนั้น นุ่มลื่น ไล้ไปทั่วแผ่นหลังด้านในของเสื้อ...ฉันไม่รู้ว่า พี่นัตปลดตะขอเสื้อใน ตอนใหน

แต่รู้ตัวอีกที มือพี่นัตก็ประคองเต้า และใบหน้าก็ซุกที่ยอดอกนั่นแล้ว... ฉันหายใจระทวน รวยริน เหมือนว่าจะขาดใจอยู่รอนๆ อารมณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดมาก่อน มันวาบหวิว เหมือนตอนที่ดูหนังเรทอาร์

แต่การสัมผัสจริงแบบนี้มันหวาบหวิวยิ่งกว่าดูหนังเป็นใหนๆ

ใจหนึ่งก็อยากหยุด แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เมื่อพี่นัต จูบฉันต่ำลงไป ต่ำลงไปอีก

รู้สึกตัวว่า หัวใจได้หยุดเต้นไปแล้ว เมื่อพี่นัตได้จูบหนักๆ ลงไปตรงนั้น ผ่านกางเกงยีนส์ ความร้อนรุ่ม ฝัน ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้รู้สึกว่าความสุขรำไร ล่องลอยนี้ เหมือนสวรรค์ชั้นเจ็ด อย่างที่คนเค้าพูดถึง

ความอ่อนหวานของพี่นัต และความเร่งเร้าในบางจังหวะ ทำให้ฉันผ่านประสบการณ์ครั้งแรกนั้น อย่างนุ่ม ประทับใจ
...............................................................ต่อพรุ่งนี้นะจ๊ะ...................................................

http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2011/01/2.html ตอนสองนะคะ

โดนแบนจาก กูเกิ้ล แอดเซนส์

2011-01-13T21:56:00.001+07:00

เมื่อวานนี้ ฉันโดนระงับ บัญชีของ กูเกิ้ล แอดเซนส์
เหตุด้วยทำผิดกฏ กติกา...หลายอย่าง

- เขียนคำ เชิญชวนให้เกิดการคลิก ป้ายโฆษณา
- ร่วมด้วยช่วยกันคลิก ป้ายโฆษณา

อันที่จริง หากเราทำถูกต้องในกฏกติกา มันก็จะไม่ถูกแบนง่ายๆ ค่ะ ฉันมั่นใจแบบนั้นนะ

ซึ่งเมล์จากกูเกิ้ลที่ส่งมาอธิบายถึง สาเหตุที่ต้องระงับการลงโฆษณาในบล้อกของฉัน และรวมถึง บล็อกทุกบล็อกที่ฉัน ได้ลิ้งค์โฆษณาอยู่นั้น เค้าได้อธิบายว่า

เกิดจากการคลิกโฆษณาที่ไม่เป็นธรรม และเค้าจำเป็นต้องรักษาผลประโยชน์ของผู้ลงโฆษณากับกูเกิ้ล และปิดบัญชีของฉัน

ซึ่งนั่นก็เป็นธรรมดา เพราะความผิดของฉันก็คือว่า ให้เพื่อนทดสอบ คลิกป้ายโฆษณา ประมาณ 10 กว่าครั้ง... คือคลิกแล้วปิดเว็บโฆษณาอันนั้นเลย ประมาณนี้นะคะ

นี่คือเมล์ที่ทางกูเกิ้ลส่งมาอธิบาย... และนี่ก็เป็นข้อห้ามของ การทำธุรกิจ กับ กูเกิ้ล แอดเซนส์ อยู่แล้ว
หาก ฉันไม่ผิดในกรณีนี้ ก็จะไป ผิด ฐานใช้คำเชิญชวนให้เกิดการคลิกป้ายโฆษณาอยู่ดีนั่นแหละค่ะ....

แต่ฉันก็อยากจะบอกว่า..เดี๋ยวนี้ ฉันกลายเป็นคนเห็นโฆษณาที่บล็อกของใครเป็นไม่ได้ ต้องคลิกให้เค้าไปด้วย
เพื่อเค้าจะได้เกิดรายได้จากการทำบล็อก... เพราะรู้ดีว่า เจ้าของบล็อกนั้นๆ ไม่สามารถใช้คำเชิญชวนให้ผู้อ่านไปคลิกป้ายโฆษณาได้... ก็เอาเป็นว่า ก็บอกต่อๆ กันไปก็แล้วกัน

เพราะบางครั้งเราเข้าไปอ่านเว็บใครบางคน แล้วชื่นชอบ... แทนคำขอบคุณผู้เขียน ฉันก็จะคลิกป้ายโฆษณาให้เจ้าของบล็อกไปด้วย... เพราะมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร เนื่องจากเราเองก็ไม่ได้ไปเสียเงินตรงนั้น แค่คลิกแล้ว คนเขียนเขาเกิดรายได้...มันก็เป็นการแทนคำขอบคุณจากผู้อ่าน..ก็น่ารักดีค่ะในน้ำใจที่ต่างตอบแทนกันตรงนั้น

ถามว่า เมื่อโดนระงับการโฆษณา แล้วต้องทำเช่นไร.....

อันที่จริงก็สามารถที่จะ อุธรณ์ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นประโยชน์อันใด เพราะเค้าก็จะยังแบนบัญชีนั้นๆ ของเราอยู่ดี

ฉันจึงได้สมัครใหม่..ในนามเดิม แต่บล็อกที่นำไปสมัครนั้นเป็นคนละบล็อก ซึ่งวิธีนี้ อันที่จริงก็ไม่เกิดประโยชน์แต่อย่างใด เพราะชื่อเดิม และทางฐานข้อมูลของกูเกิ้ล เค้าก็มีอยู่แล้ว...แต่ฉันก็อยากลองทำดูไปยังงั้นแหละ ไม่ลองก็ไม่รู้อ่ะนะ

แต่หนทางสุดท้าย...นั้นก็ต้องสมัครใน คอมเครื่องอื่น อีเมล์อื่น ที่อยู่อื่น และ ในนามคนอื่น...
เมื่อสมัครได้แล้ว ก็นำโค๊ดโฆษณาหลังจากที่เค้าอนุมัติมาให้เรานั้น นำไปวางในบล็อกต่างๆ ที่มีอยู่
เหมือนเดิมค่ะ

ถามว่าเงินที่มีอยู่ก่อนถูกระงับนั้นเท่าไหร่ ก็ 50 เหรียญ ค่ะ ยังไม่เยอะ.... ซื้อมาม่าได้หลายห่ออยู่เหมือนกันแหละ แต่ก็น้อมรับความผิดทุกประการค่ะ...เพราะใจรู้ดีอยุ่ก่อนแล้วว่า เราทำผิดกติกา

อย่างไรเสีย...จะลองหาทางใหม่ๆ ในการนำโฆษณามาลงอีกครั้ง....

สู้ สู้ ค่ะ

บาปในใจของฉัน

2011-01-10T06:35:00.002+07:00

เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น... ฉันเองได้รู้จักกับสาวคนนี้ เห็นชัดเลยว่าเธอเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์มาก

โดยเฉพาะเวลาที่เธอยิ้มหรือหัวเราะ ในความเป็นธรรมชาตินั้นสร้างเสน่ห์ให้เธอยิ่งขึ้นไปอีก..ด้วยหน้าตาที่มองผ่านๆ นั้น ทำให้นึกถึงนักร้องสาว แอม เสาวลักษณ์ ยิ่งเวลาที่เธอยิ้ม..ละม้ายคล้ายกันยิ่งนัก...

เธอเป็นคนที่มีความมั่นใจสูงและยึดมั่นในจุดยืนของตัวเอง..แต่ว่าเรื่องของเธอนั้น มันช่างเป็นเรื่องที่เกินจะคาดคิด และหากเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับตัวฉันล่ะ ฉันจะทำเช่นไร ฉันจะดำเนินชีวิตอย่างไร...อื้ม...น่าคิดจริงๆ

..............................................................................................................

ฉันมองดูเวลา ตีสามกว่าแล้ว... นี่เป็นอีกหนึ่งคืนที่นอนไม่หลับ... ฉันไม่อาจจะข่มตาให้หลับลงได้
ฉันเป็นแบบนี้มานานหลายเดือนแล้ว ไม่คิดว่าอาการมันจะเรื้อรังขนาดนี้...ใช่สิ...เพราะคิดถึงแต่เรื่องของเค้า ครุ่นคิดแต่เรื่องของริชาร์ด มันปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมากลางดึกแบบนี้ทุกๆ คืน ...โอ้ววว หัวฉันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ... อาการปวดหัวรุนแรงขึ้นทุกขณะ...

ใจคิดถึง ริชาร์ด... ฉันคิดสะระตะแล้วว่า ฉันต้องหยุดความสัมพันธ์กับเขาเสียที..นี่ฉันปล่อยเวลาให้มันผ่านมาเนิ่นนาน เกินกว่า สองปีแล้ว.. มันนานเกินไป

ยิ่งนานวันฉันยิ่งเป็นทุกข์ เพราะรู้จักกับ ริชาร์ดมาห้าปีกว่า ในสามปีแรกนั้น ฉันยอมรับว่า เราสองคนพยายามคบหาดูใจกัน แต่ด้วยความที่เราเจอกันน้อยครั้งในแต่ละปีนั้น มันทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่ไปถึงใหน...ห่างเหินกระนั้นหรือ...หรือว่าเพราะสิ่งอื่นใด

แม้ว่า ริชาร์ดจะส่งเงินให้ฉันดาวน์บ้านที่เมืองไทยก็เถอะ... และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของเราสองคน

แต่ด้วยเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ ฉันกลับคิดว่า นี่มันเป็นความรักหรือเปล่านะ...หรือมันจะไม่ใช่ความรัก...ฉันใช้เวลาพิสูจน์มันมาเนิ่นนาน กระนั้นใจของฉันก็ยังไม่ได้คำตอบ

...................................................................................................

เมื่อห้าปีก่อน วันนั้นฉันไปช่วยงานที่ร้านอาหารไทยของรุ่นพี่ ทำให้คืนนั้นได้มีโอกาสทำความรู้จัก กับริชาร์ด หนุ่มวัยสี่สิบปลาย ริชาร์ดดูดีเชียวล่ะ เค้าใจดี อบอุ่น อ่อนโยน เป็นพ่อพระ ความอ่อนโยนของเขานั้นเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่นอย่างทั่วถึง ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่รู้ตรงนั้น

พวกเราทุกคนรู้กันดีว่าริชาร์ดนั้นเป็นคนจิตใจดี ด้วยความอบอุ่นของเขานั้น มันไม่ยากเย็นอะไรเลยที่ฉันจะยอมรับริชาร์ดเข้ามาในชีวิต... อีกทั้งความช่วยเหลือจุลเจือจากเขาทำให้ หลายอย่างในชีวิตฉันดีขึ้น...

แต่วิถีแห่งชีวิตของเราสองคนนั้น ไม่ได้สมบูรณ์แบบที่คู่อื่นๆ เขาเป็นกัน

นานๆ ที เราถึงจะได้เจอกัน เหมือนอะไรบางอย่างที่ขาดหายไป...

และนั่น คือความ ผิดพลาดอันใหญ่หลวง...ที่ฉันปล่อยให้มันเกิดเป็นช่องว่างระหว่างเรา...

................................................................................................

วันนี้บั๊ด ไปทำงานแต่เช้า...ฉันต้องอยู่บ้าน เพราะไม่รู้จะออกไปใหน... อยู่ฝรั่งเศสมาสองปี

ยังหางานทำไม่ได้ ภาษาฝรั่งเศสก็ยังไม่แข็งแรง... แม้ประสบการณ์ด้าน งานโรงแรมตลอดอายุงานของฉัน ก็ยังไม่สามารถจะหางานได้ง่ายนักในประเทศนี้

แต่ฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องหางานมากนักหรอก... บั๊ดทำงานสายการบิน.. ความที่เค้าน่ารัก

รูปหล่อ และอารมณ์ขัน ทำให้ฉันมีชีวิตชีวาเสมอที่อยู่ใกล้เขา ใช่ฉันมีความสุข

วันนั้น วันที่เขาขอฉันแต่งงาน... ฉันไม่ได้ลังเล ที่จะตอบตกลง... เพราะบั๊ด นอกจากหล่อ

แม้เค้าจะเด็กกว่าฉันหลายปีมากก็ตาม แต่มันไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับความรักที่บั๊ด มีให้แก่ฉัน...

ยิ่งนับวันบั๊ดก็ยิ่งรักฉันมากขึ้น เราเข้าใจกันดี...ฉันเองไม่เคยมีความลับกับบั๊ด

แม้แต่เรื่องริชาร์ด ก็เถอะ แต่บั๊ดก็ไม่ชอบที่จะรับรู้รับฟัง เพราะบั๊ดคิดว่า เมื่อแต่งงานกันแล้ว มันก็ควรจะไม่มีเรื่องของผู้ชายคนอื่นเข้ามากวนใจ ใช่....มันไม่ควร

............................................................................................

ร่วมสองปีกว่าที่ฉันแต่งงานกับบั๊ด...โดยที่ ไม่ได้บอกริชาร์ด...

สาเหตุที่ไม่ได้บอกเลิกริชาร์ดนั้น...เป็นเพราะว่าฉันไม่มีโอกาส ...

อาจเป็นว่าใจฉันไม่แข็งพอที่จะรับรู้ว่าริชาร์ดเสียใจ นี่มันเป็นบ้าอะไรนะ ฉันสับสนวุ่นวาย

หลายครั้งที่ฉันตั้งใจจะบอก แต่ริชาร์ดก็มีปัญหา เช่น เรื่องงาน เรื่องที่เค้าเสียขวัญกับเหตุการณ์ส่วนตัว... ทำให้ฉันอ้าปากไม่ออกสักที ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกไป ซ้ำเติมริชาร์ดได้

ครั้งที่แล้ว... ที่ฉันตั้งใจแน่ๆ แล้วว่า จะบอกเลิกกับริชาร์ด แต่ เรื่องงานที่ริชาร์ดแบกอยู่นั้น และระบายตูมออกมา มันก็ท่วมปากที่หนักอึ้งของฉัน ไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรออกไปอีก หลายครั้งที่เป็นแบบนั้น

ฉันยอมรับว่าแคร์ริชาร์ดมากมาย กลัวว่าเค้าจะรับไม่ได้

แต่เมื่อคิดให้ลึกลงไปแล้ว ในระยะเวลาหนึ่งปี นั้น เราเจอกันเพียงแค่ครั้งเดียวก็มี เซ็กซ์เหรอ ไม่ต้องพูดถึง บ่อยไปที่เราเจอกันแค่ ทานข้าวเที่ยง แล้วริชาร์ดก็ต้องขอตัวจากไป เพราะมีธุระสำคัญที่อื่นต่อ

ฉันต้องเดินคอตก สองมือล่วงกระเป๋า ก้าวเดินอย่างโดดเดี่ยวกลับบ้าน... นี่โชคชะตาเล่นตลกอะไรกันแน่

โชคชะตานำพาคนดีๆ อย่างริชาร์ดเข้ามาในชีวิตฉัน แต่โชคชะตาก็พราก ค่อนของชีวิตฉัน ให้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว แบบนั้นหรือ

....................................................................................................

ตอนที่ฉันจะมาฝรั่งเศสนั้นฉันบอกริชาร์ดว่า ฉันมีงานโรงแรม อยากจะมาทำงานสักพัก สาเหตุที่ไม่บอกไปตรงๆ เพราะคิดง่ายๆ เอาเองว่า ถ้าเวลาผ่านไป เราสองคนคงจะห่างออกไป และในที่สุด เวลาก็คงจะพัดพาให้เราสองคน ถอยห่างออกไปเรื่อยๆ

พร้อมด้วยครั้งนั้น ฉันไม่แน่ใจว่าริชาร์ด ต้องการอะไรกันแน่.... เขาต้องการครอบครัวเหมือนกับฉันหรือเปล่า หรือแค่ช่วยเหลือเกื้อกูลฉันให้มีชีวิตอยู่ได้ ไปวันๆ

แต่การมาฝรั่งเศสของฉันนั้น กลับกลายเป็นว่ามาแต่งงานกับบั๊ด...

ใช่....มันเป็นเรื่องแปลก ฉันก็แปลกใจตัวเอง ว่าปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ด้วยบุคลิกฉันแล้ว ฉันไม่ใช่คนโลเล แต่อย่างใด ฉันเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่ อายุ 18 ปี

แต่กับริชาร์ด ทำใมนะ.... ฉันกลับจมปลักอยู่กับ ใจตัวเองที่วนไปวนมา เหมือนคนตกนรก..

ทุกเดือนที่ผ่านไป..ฉันตั้งใจจะบอกริชาร์ด ว่าฉันได้คบหากับหนุ่มฝรั่งเศสแล้ว

ฉันอยากจะเอ่ยออกไปตรงๆ เพื่อใจฉันจะได้โล่งเสียที..

แต่ทุกครั้งที่ฉันได้ฟังเสียงของริชาร์ด ฉันต้องพ่ายแพ้ในความตั้งใจของตัวเองเสมอเลย...

น้ำตาหลั่งไหล... สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ...คำนี้มันช่างมีความหมายโดยตรงกับฉัน

ตอนนี้ ใจฉันตกนรก...

ผู้ชายที่แสนดีแบบนั้น... ฉันจะสรรหาคำใหนออกมา ทำลายความรู้สึกของเขาได้หนอ

มองหิมะโปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างนั่น...หากแต่ความเหน็บหนาวด้านนอกนั้น..กลับทำให้ฉันไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรด้วยเลย นอกจากความร้อนใจ ที่จะต้องรวบรวมความกล้าหาญทั้งหมด ที่มีและต้องบอกริชาร์ด ออกไป...

ขอคุณพระคุ้มครอง

แพรวภรณ์

..........................................................................................................

ผู้เขียน

ขอบคุณที่อนุญาตให้นำเสนอเรื่องราวของเธอ....

ฉันไม่รู้ว่า ความทุกข์ในอกของเธอนั้นมีมากแค่ใหน แต่ฉันก็ขอให้เธอเลือกในสิ่งที่ดีต่อชีวิตตัวเองและมีความสุขในการใช้ชีวิตต่อไป

ฉันเชื่อว่า ยังมีอีกไม่น้อย ที่หลายๆ คนยังตกอยู่ในสภาวะการณ์แบบนี้...

แต่ฉันก็ขอให้ทุกชีวิตดำเนินไปด้วย สติที่สมบูรณ์ ค่ะ

เมียฝรั่งหวังโกยเงิน

2011-01-04T22:14:00.003+07:00

วันนี้ได้อ่านกระทู้ของบ้านเลดี้ฯ เรื่อง ญ ไทยที่แต่งงานกับฝรั่ง.. ที่ทำตัวโอ้อวด

อันที่จริงกระทู้แบบนี้เห็นมาเยอะมาก... ไม่ว่าจะในพันทิป ,ที่อื่นๆ

หรือเราๆ กันเองที่ต่างก็พูดคุย แลกเปลี่ยนกันและกัน

คุณๆ คงได้เห็นว่ามีหญิงไทยเยอะแยะที่อยากคุยเรื่องราว ได้เงินจากสามีฝรั่ง ได้บ้านได้รถ และมีชีวิตที่ดีขึ้น หรืออะไรก็ตาม หลายคนก็สะอิดสะเอียนที่จะฟัง หลายคนก็เออๆ ออๆ ห่อหมกกันไป

หรืออีกหลายหญิงไทยที่แต่งงานกับฝรั่งต้องทำงาน พึ่งลำแข้งตัวเอง อยู่กันด้วยความรัก

ถ้าจะส่งเงินให้ทางบ้านก็น้ำพักน้ำแรงตัวเอง... ซึ่งก็เป็นเรื่องยินดีและภาคภูมิใจในตัวเธอเหล่านั้น...

แต่...ที่ผู้เขียนอยากจะมีมุมมองที่ต่างไปนิดก็คือ

แต่ละคนผ่านพื้นฐานชีวิตมาไม่เท่ากัน... สูญเสียมาไม่เท่ากัน และได้รับมาไม่เท่ากัน ... ฉะนั้นมุมมองการคิด การระวังตัว ก็คงจะไม่เหมือนกัน มันก็คงเป็นเรื่องธรรมดา..

อย่างเรื่องที่น้องๆ หลายๆ คน ที่เค้าอยากเล่า อยากบอก ด้วยความภาคภูมิใจว่า เค้าได้เงินจากสามีไปทำบ้านใหม่ ซื้อรถใหม่ ให้เงินพ่อแม่พี่น้อง หรืออะไรก็ดี... ฉันเองค่อนข้างยินดีกับเค้านะ.. ไม่เคยมองในแง่ที่ว่า เขาจะมาโอ้อวดอะไร เพราะหากมองพิจารณาให้ลึกลงไปแล้ว.. ชีวิตของเค้าอาจขาดความมั่นคง... อย่างบางคนรู้เช่นเห็นชาติของผู้ชายมาก่อน และเกิดการสูญเสียมาก่อนจากความรักง่ายหน่ายเร็ว

หรือ การที่ หญิงสาวบางคนหวังพึ่งสามีฝรั่งก็ด้วยเหตุผลเรื่องเงินเป็นประการแรก... แล้วถ้าถามว่า ฝรั่งไม่มีหัวใจเหรอ? อื้ม...ยังไม่น่าจะไปตัดสินเธอขนาดนั้นนะ

เพราะการที่ฝรั่งให้เงินเมีย ทำบ้านใหม่ ให้เงินครอบครัวเมีย... มันผิดตรงใหนคะ?

ฉันก็ไม่เข้าใจนะ เพราะเขาก็อยู่ด้วยกัน และรักกัน ...แล้วฝรั่งก็ให้เงินเมียเค้า นั่นก็เพราะเค้ารัก ไม่งั้นจะให้มาทำเบี้ยอะไร แต่เรากลับคิดไปว่า มันเป็นสิ่งที่ผิด... เหมือนหญิงคนนั้นมากอบโกย...ทั้งๆที่เค้าก็อยู่ด้วยกัน...รักกัน ปรนนิบัติต่อกัน.. วันนี้อยู่ไทยพากันเที่ยว พรุ่งนี้อยู่ ต่างประเทศต้องกลับมาทำงาน... มันแปลกตรงใหนเหรอคะ..มันก็ครอบครัวหนึ่ง

ตัวฉันกลับมองว่า .. รักอย่างเดียวไม่เคยพอ.. เพราะหญิงบางคนเขาต้องสูญหลายอย่าง หากเวลาผ่านไปแล้วเกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตขึ้น นั่นก็แปลว่าเธอเองก็ต้องหิ้วกระเป๋าใบเดิมกลับบ้าน.. ใช่สิ..ถ้าหลายคนพอใจว่า ในวันที่มาก็สื่อผืนหมอนใบ... จะให้กลับไปพร้อมสื่อผืนหมอนใบ มันจะเป็นไรไป..อันนั้นก็แล้วแต่คุณล่ะ แต่บางคนเค้าต้องลาออกจากงาน ต้องเสียโอกาสหลายอย่างในเมืองไทยไป จะให้เขากลับไปใช้ชีวิตยังไง ในเมื่อเวลามันได้ล่วงเลยผ่านไปแล้ว...

ส่วนหญิงที่มองว่า ภาคภูมิใจในการดิ้นรนของตัวเอง... ทำงานเก็บเงินใช้เงินตัวเองไม่พึ่งสามีฝรั่ง ฉันว่าก็เป็นหญิงแกร่งนะ น่าภาคภูมิใจ... และขอบอกเลยว่า สามีคุณโชคดีเป็นบ้า... ที่มาได้คุณ

หากสามีคุณไปได้คนที่นั่งงอมืองอตีนและขอเงินเค้าใช้.. ป่านนี้เค้าคงทิ้งหญิงคนนั้นไปแล้วละ.. เพราะ..ความสบายมันต่างกันนี่นะ... หญิงอีกคนไม่ต้องให้เงินก็หากินเองได้ พ่อแม่พี่น้องเธอก็หาเลี้ยงด้วยตัวเอง... สบายไปกว่านี้ไม่มีแล้วนะ.. แบบนี้ไม่รักคุณก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วอ่ะ

ส่วนตัวฉันนะ..การสร้างเนื้อสร้างตัว..ร่วมกันเป็นเรื่องที่ดี... หากแต่การแต่งงานกับฝรั่ง มันต้องมีเงื่อนไขหลายอย่าง แต่ละครอบครัวก็ไม่เหมือนกัน บางคนจดสัญญาก่อนแต่งแบบแฟร์ บางคนไม่แฟร์ หรือบางคนไม่จด...ซึ่งอันนี้มันก็ต่างแนวคคิดกันไป...และนั่นก็เป็นผลในอนาคตต่อคนสองคนอย่างแน่นอน... เพราะเวลาผ่านไป ยี่สิบปี หญิงอีกคนโชคดีที่สมบัติที่ร่วมสร้างกันมานั้นก็เป็นของเธอครึ่งหนึ่ง...ในขณะที่หญิงอีกคน ผ่านไปสิบปี ก็ได้แต่เงินตัวเองนั่นแหละที่หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง... ดังนั้นแล้วการที่เราจะไปว่ากล่าวใครสักคนนั้น ฉันมองว่า มันมีรายละเอียดปลีกย่อยเยอะ ฉันจึงไม่เห็นด้วยที่จะไปตัดสินเลยซะทีเดียว ว่าเธอคนนั้นปฏิบัติกับฝรั่งอย่างกับฝรั่งไม่มีหัวใจ...

เพราะบางคนทั้งรักสามีและต้องการความมั่นคงเผื่อวันข้างหน้า.. อันนี้ไม่แปลก..แต่จะแปลกที่ไปว่าเค้า ว่าขุดทอง...หรือว่าเสียหายมากกว่านั้นอีก..(เท่าที่เห็นนะ)

แต่ถ้าเค้ามาหลอกฝรั่งจริงๆ และประพฤติตัวแบบนั้นจริงๆ ...อันนั้นก็จะด่าจะว่า...ก็คงไม่มีใครห้าม

แต่บางคน เห็นเพื่อนมาเล่าเรื่องเงินที่สามีให้..ก็เก็บเอามาด่าเค้าในเว็บบอร์ดแล้วล่ะ...อื้มมมม

อีกมุมมองหนึ่ง... การที่ใครบางคนพูดว่าเงินจำนวน 50,000 บาทนั้น คุณคิดว่ามากหรือน้อย?

คำตอบคืออะไร.. นี่แหละที่อยากจะบอกสาวเอยทั้งหลาย..

ถ้าคุณไม่มีเงินเลย และชีวิตที่ผ่านมาก็ไม่เคยใช้เงินมากมายก่ายกอง.. คุณก็อาจจะมองว่า ห้าหมื่นมันก็เยอะ..

แต่ถ้าคุณใช้ห้าหมื่นบาท เป็นประจำอยุ่แล้ว คุณก็จะบอกว่า ไม่เยอะหรอก นิดเดียว...

หรือถ้าคุณเป็นคนที่ เงินผ่านมือเป็นล้านๆ คำตอบของคุณ ก็คือ ห้าหมื่นบาท มันเศษเงินมากๆ จิ๊บๆ ดินเนอร์มือ้หนึ่งๆ ก็เกินห้าหมื่นไปแล้ว

เห็นมั๊ยคะ.. ทุกคำตอบนั้นเกิดจากปูมหลังของชีวิตคุณทั้งนั้น..

เมื่อคุณไปตัดสิน ใครบางคนว่า... เค้าได้เงินจากสามีมาเป็นล้าน หรือ ห้าหกล้านนั้น.. คนบางคนก็คิดว่ามันเยอะมาก ชีวิตนี้ควรจะพอแล้ว ถ้าหล่อนยังอยากได้อีก ก็แปลว่า หล่อนไม่รู้จักคำว่าพอ...

แต่ถ้าเป็นหญิงอีกคนกลับบอกว่า

เออ ห้าล้านน่ะ ไม่พอหรอก... ยังสร้างความมั่นคงให้ชีวิตหนึ่งไม่พอเลย... นั่นเพราะปูหลังเธอต่างจากคนไม่เคยเห็นเงินล้าน... ในความคิดของผู้ชายฝรั่ง ก็เหมือนกันนะคะ การหยิบยื่นเงินล้านบาทให้ใครก็มีค่าไม่เท่ากันด้วยนิ..บางคนคิดว่าเยอะ..บางคนคิดว่านิดน้อย มีอีกเป็นร้อยล้าน หรือหลายสิบล้าน

ดังนั้นก่อนจะไปว่าอะไรใคร.. หรือเขียนกระทู้ ที่พันทิปหรือที่ใหนก็ดี... โปรดอย่าลืมว่า คนอ่านเค้ามีหลายรูปแบบ.. เค้าอาจเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย.. นั่นก็แล้วแต่คน... แต่สิ่งหนึ่งที่เค้าคิดก็คือ วิจารณ์คุณและความคิดเห็นของคุณเหมือนกันนะ แม้เค้าจะมาออกความคิดเห็นหรือไม่ก็ตาม

ส่วนตัวไม่ได้ว่าใครเจาะจง..เพียงแต่คิดขึ้นมาได้ว่า บางความคิดเห็นของเราเองนั้น..มันก็โชว์ปูมหลัง โชว์ความเป็นตัวตนของคุณเหมือนกันนะ...

ฝากให้คิดก็แค่นั้นค่ะ....

ขอบคุณมากค่ะ

จะทำอย่างไรเมื่อยางรถระเบิดขณะขับรถอยู่

2011-01-04T17:40:00.000+07:00

หลายท่านคงเคยได้รับเมล์นี้แล้ว... เพราะมันจะเวียนไปเวียนมา...
แต่ครั้งนี้ ที่ได้รับเมล์...รู้สึกว่า มันคงจะดีไม่น้อย หากว่า เราได้เน้นย้ำกันบ่อยๆ

เสียดายที่ไม่รู้ชื่อผู้เขียน เนื่องจากเป็นเมล์ส่งต่อกันมา ได้รับครั้งแรก ก็หลายปีก่อน...

ยังไงขอขอบพระคุณ ผู้เขียน...มา ณ ที่นี้ และขออนุญาติ นำบทความนี้มา วางที่บล็อกเลยนะคะ เพื่อเป็นประโยชน์ ต่อไป...
.........................................................................กรณีที่ 1 เมื่อยางรถระเบิดขณะขับรถยางระเบิดในขณะขับรถ มีข้อแนะนำให้ปฏิบัติดังนี้
1. มือทั้งสองต้องจับอยู่ที่พวงมาลัยอย่างมั่นคง
2. ถอนคันเร่งออก
3. ควบคุมสติให้ดีอย่าตกใจมองกระจกหลังเพื่อให้ทราบว่ามีรถใดตามมาบ้าง
สลับกันไปมา และในทำนอง ตรงกันข้ามหากระเบิดด้านขวาอาการก็จะกลับเป็นตรงกันข้าม
อุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นส่วนมากก็คือ หากขณะยางระเ บิดรถวิ่งอยู่ที่ความเร็วสูงมากๆ พอยางระเบิดขึ้นมารถก็จะกลิ้งทันที
ทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นการขับรถที่ใช้ความเร็วสูงๆ จึงมักจะแก้ไขอะไรในเรื่องนี้ไม่ได้
เพื่อเป็นการป้องกันอุบัติเหตุร้ายแรงที่จะเกิดขึ้น ในขณะขับรถ จึงไม่ควรขับรถเร็ว
( ความเร็วทีถือว่าปลอดภัยใน DEFENSIVE DRIVING คือ ความเร็วไม่เกิน 100 กิโลเมตร ต่อชั่วโมง)

กรณีที่ 2 เมื่อรถตกน้ำ
ในกรณีที่รถเกิดอุบัติเหตุแล้วตกลงไปในแม่น้ำ ลำคลองใดๆ ก็ตาม รถจะไม่ตกลงไปใน น้ำแล้วจมทันที เหมือนหิน ตกน้ำ
แต่จะค่อยๆ จมลงทีละน้อยๆ จนกว่าจะถึง พื้นล่างและในนาทีวิกฤตนี้
ควรตั้งสติให้ดี และ ป ฏิ บัติดังต่อไปนี้
1. ปลด SAFETY BELT ออกทุกๆคน รวมทั้งผู้โดยสารด้วย
2. อย่าออกแรงใดๆ เพื่อสงวนการใช้อากาศหายใจซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนจำกัด
3. ให้ยกส่วนศีรษะให้สูงเหนือระดับน้ำที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นในรถ
4. ปลดล็อกประตูรถทุกบาน
5. หมุนกระจกให้น้ำไหลเข้าในรถเพื่อปรับความดันในรถและนอกรถให้เท่ากัน
มิฉะนั้นท่านจะเปิดประตูรถไม่ออก เพราะน้ำจากภายนอกตัวรถจะดันประตูไว้
6. เมื่อความดันใกล้เคียงกันแล้วให้ผลักบาน ประตูออกให้กว้างสุด แล้วท่านก็ออกจากห้องโดยสารของรถได้
7. จากนั้นท่านอาจจะปล่อยตัวให้ลอยขึ้นเหนือน้ำตามธรรมชาติ หรือจะว่ายน้ำขึ้นมาก็ได้

ในกรณีนี้หากน้ำลึกมากๆ อาจจะมองไม่เห็นว่าทิศใดเหนือน้ำ ทิศใดใต้น้ำเพราะว่า มืดไปหมด
ไม่ควรใช้วิธีว่ายน้ำ เพราะอาจจะว่ายไปในทิศทางที่ไม่ขึ้นเหนือน้ำ กรณีเช่นนี้ควรปล่อยตัวให้ลอยขึ้นตามธรรมชาติ
หรือลองเป่าปากดูว่าฟองอากาศลอยไปในทิศทางใด ให้ว่ายน้ำไปในทิศทางที่ฟองอากาศลอยไป ก็จะไม่มีอาการหลงน้ำ
นอกจากนั้นก่อนออกจากรถหากท่านมีผู้โดยสารที่เป็นเด็กๆ อาจจะหนีบเด็กๆ นั้นออกมากับท่านได้อีกหนึ่งคน
ดังนั้นหากท่านปฏิบัติตามวิธีการเหล่านี้ ก็จะช่วยให้ชีวิตของท่านปลอดภัยได้ในยามคับขัน

4. แตะเบรกอย่างแผ่วเบาและถี่ๆ อย่าแตะแรงเป็นอันขาด เพรา ะว่า จะทำให้รถหมุน
5. ห้ามเหยียบคลัตช์โดยเด็ดขาดเพราะถ้าเหยียบคลัตช์รถจะไม่เกาะถนนรถจะลอยตัวและจะทำให้บังคับรถได้ยากยิ่งขึ้น
อาจเสียหลักเพราะการเหยียบคลัตช์เป็นการตัดแรงบิดของเครื่องยนต์ ให้ขาดจากเพลา
6. ห้ามดึงเบรกมืออย่างเด็ดขาด จะทำให้รถหมุน
7. เมื่อความเร็วรถลดลงพอประมาณแล้วให้ยกเลี้ยวสัญญาณเข้าข้างทางซ้ายมือ
8. เมื่อความเร็วลดลงระดับควบคุมได้ ให้เปลี่ยนเกียร์ต่ำลงและหยุดรถ
ข้อสังเกตเมื่อยางระเบิดคือ ไม่ว่ายางด้านใดจะระเบิดล้อหน้าหรือล้อหลังก็ตาม
เมื่อระเบิดด้านซ้าย รถก็จะแฉลบไปด้านซ้ายก่อน แล้วก็จะสะบัดกลับ และสะบัดไปด้านซ้ายอีกที

จากใจ ชายแปลงเพศคนหนึ่ง ตอนจบ

2010-12-30T03:13:00.002+07:00

เมื่อมาอยู่พัทยา โทมัสเที่ยวกระจาย อัพยา ปาร์ตี้กลุ่ม สนุกสนาน เขาเองไม่ได้สนใจที่จะรักษาตัวเองเท่าไหร่ เพราะเขาบอกให้ฉันหยุดบ่น เขาอยากขึ้นสวรรค์ก่อนตาย ไม่ใช่ตายแล้วไปขึ้นสวรรค์ เพราะเขาไม่แน่ใจว่า เขาจะได้ขึ้นสวรรค์หลังจากตายไปแล้วหรือเปล่า...

เพื่อนนอน ทั้งเกย์ ทั้งหญิงบาร์ หญิงไม่บาร์ โทมัส จัดให้เรียบ ฉันเองไม่มีอำนาจอะไรไปกะเกณฑ์มากนัก

แต่อารมร์ของฉัน ณ ตอนนั้น ทำได้เพียงเล่นยา ให้สุขไปวันๆ

ยอมรับว่า โทมัสใจป้ำ หน้าเบิ้ม กระเทยไทย หญิงไทยทั้งหลาย ต่างพากัน วิ่งกรูหาคนหว่านเงิน

แบบโทมัสกันกระเจิง มาตบกันหน้าบ้านและในบ้านก็บ่อยไป แต่โทมัสไม่เคยจะเคลียร์ ฉันเองบางครั้งไม่เห็นหน้าโทมัสเป็นอาทิตย์ ทั้งๆ ที่อยู่บ้านเดียวกัน

เพียงแค่สองเดือนกว่า โทมัสก็ขอลากลับบ้าน...

“ฉันคงไม่ได้กลับมาหาเธออีกแล้วนะชา ตลอดไปแล้วนะ” ใช่ โทมัสรักฉัน และโทมัสร้องไห้ แต่แค่เศษเสี้ยวนาทีเขาก็ปาดน้ำตาทิ้ง และสนุกสนานร่าเริงเหมือนเดิม... นั่นเป็นคำลาสุดท้าย..จากโทมัสคำลาในเมืองไทย ฉันรู้แล้วว่า โทมัสจะอยู่อีกไม่นาน เขาต้องการกลับไปตายที่บ้าน และเขาขอให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข

ฉันไปส่งโทมัสที่สนามบิน เราจากกันด้วยน้ำตา...ใครที่ผ่านไปมาคงคิดว่าเรารักกันปานจะกลืนกิน แต่หารู้ไม่ว่า ในการร้องไห้นี้ นั่นเพราะเราต้องจากกันชั่วชีวิต...

เราคุยกันทุกวัน ตลอดสามอาทิตย์ทางโทรศัพท์ และวันสุดท้ายที่ได้คุยกับโทมัส คือวันที่เขาโทรมาบอกว่า

“ชา..ผมเสียใจที่ไม่สามารถดูแลคุณจนถึงวันสุดท้ายของคุณได้..แต่ผมดีใจที่ผมได้รักคุณจนวันสุดท้ายของผม” ประโยคนี้ฉันร้องไห้ และจดจำไปจนวันสุดท้ายของชีวิตฉันเช่นกัน

แล้วจากนั้น ฉันติดต่อไปอีก เขาก็ไปอยู่โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว และเขานอนอยู่อีก สี่วันเขาก็จากฉันไปจริงๆ ฉันคิดถึงเขามาก จากวันที่เขาตาย ฉันแทบจะไม่กินอาหารเลย นอกจาก อัพยา สูบหรี่ ไม่อาบน้ำเป็นสองสามวัน... ใจฉันรอวันตายก็ว่าได้

ช่วงสองเดือนกว่าที่โทมัสอยู่พัทยานั่น ไม่มีใครรู้ว่าเราติดเชื้อ หากแต่มีอีกเป็นร้อยๆ ที่รับเชื้อจากโทมัสไป นั่นเป็นความล้มเหลวของเราสองคน และเป็นความล้มเหลวของสังคมที่วิ่งหา ไขว่คว้าแค่เพียงวัตถุที่โทมัสโปรยลงพื้นนั่น...

ดั่งเช่นคืนนั้น ....โทมัส เล่นยา...เขาวิ่งออกมาที่ห้องนั่งเล่น และในมือถือเงิน ห้าร้อย ปึกหนึ่ง ราวๆ สองหมื่นบาทได้ เขาเล่นเกมส์ โปรยมันลงมา ให้ มนุษย์คนไทยชีเปลือยทั้งหลาย สิบกว่าคน คลานมาแย่งเก็บเงิน ที่หล่นลงพื้นนั่น ในขณะที่โทมัส เปลือยกาย ยืนสูบบุหรี่ หัวเราะร่วน บนโต๊ะมุมห้องนั่น... ใช่สิ ทุกคนเมา..

มันเป็นภาพที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน... เหมือนโปรตวิ่งเก็บส่วนบุญก็ไม่ปาน...

น้องสาวฉันมารับไปอยู่บ้านเธอ... แน่นอนไม่มีใครรู้ในช่วงนั้นว่าฉันรับเชื้อ... ฉันบอกน้องสาวว่า ฉันต้องแยกภาชนะการกินทุกอย่างนะ เพราะฉันกินเจ.... อยู่ได้เพียงสองอาทิตย์ฉันก็ขอให้น้องมาส่งให้อยู่ที่พัทยาอีก เพราะฉันต้องเล่นยา... ตอนนั้นฉันติดและหลอนมาก

วันนั้นฉันวิ่งหนีไปที่โรงพัก บอกตำรวจว่ามีคนตามมาทำร้ายฉัน ....แต่นั่นมันเป็นจินตนาการของฉันแค่นั้นเอง มันคงไม่มีใครจะมาฆ่าฉันหรอก... กว่าฉันจะรู้ว่าฉันคิดไปเอง เขาก็จับฉันเข้าไปสงบใจในห้องขังเรียบร้อยแล้ว... ใช่ น้องสาวฉันมารับ...

จากนั้น ฉันก็ได้กลับบ้านร้อยเอ็ด...แม่ฉันและพี่สาวก็พาไป “ออกยา” ที่ขอนแก่น การออกยาคือ การรักษาคนที่ติดยาเสพติด...มันเป็นเหตุการณ์ที่ฉันจำได้ ไม่ลืม มันน่ากลัวและทรมานเหมือนมัจจุราช มาพรากเขาจิตวิญญานของคุณให้ออกจากร่างไป... ฉันกรีดร้องโหยหวนทุกค่ำคืน บางวันตลอดวัน... เป็นความเจ็บปวดของร่างกายที่ได้รับ...ไม่คิดว่า การออกยาจะเจ็บปวดทรมานได้ถึงเพียงนี้

จากนั้นอีกหนึ่งเดือนฉันก็ดีขึ้น...แต่ใครหลายคนก็คิดว่าฉันบ้า... ฉันก็รู้สึกว่า บางครั้งนี่หลงๆ ลืมๆ

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันเดินไปตลาด... และฉันก็กลับบ้านไม่ได้ เพราะหาทางกลับบ้านไม่เจอ จนมืดค่ำ ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม จนมอร์เตอร์ไซด์มาถามว่า ทำใมนั่งที่นี่นานแล้ว มาสิ จะไปส่งบ้าน

ฉันไม่รู้ว่าเขารู้จักบ้านฉันได้อย่างไร..แต่ฉันก็ถึงบ้าน แม่วิ่งมาหา พร้อมร้องไห้ ฉันก็ร้องไห้ แต่ไม่รู้ว่าร้องทำใม รู้แต่ว่าร้องไห้เหมือนแม่...

วันรุ่งขึ้น พี่สาวพาไปเต้นแอร์โรบิค... ใช่ ฉันชอบนะ ก็ฉันเป็นครูสอนเต้นนี่นา...

และวันนั้น...คนมารอเต้น เพลงก็เปิด แต่ครูไม่มา... ฉันจึงขึ้นไปบนเวที... และนำเต้น ..จนกระทั่งครูสอนเต้นมา ฉันจึงลงไปเต้นด้านล่าง..หลายคนงง... ใช่ฉันก็งง

พี่สาวฉันกลับไปเล่าให้แม่ฟัง...ต่างพากันขำกันใหญ่ที่ฉันขึ้นไปนำเต้น... ไม่รู้ขำทำใม

(ที่ขำเพราะคนบ้า ขึ้นนำคนไม่บ้าเต้น)

ห้าวันก่อนที่ฉันจาก... แม่มาอยู่เป็นเพื่อนที่โรงพยาบาล..ทุกวัน.. ป้อนข้าวฉันกอดฉัน

เวลาที่ฉันหนาวแม่ก็ลุกมากอดให้ความสุขกับฉัน... แม่ฉันร้องไห้ตลอดห้าวันนั้น...

ฉันไม่รู้ว่าแม่ร้องทำใม...เพราะฉันก็แค่นอนรอเวลา ฉันไม่เศร้าเลยแม้แต่น้อย มีแต่คุยสนุกๆ กับทุกคน..

โดยเฉพาะผู้ชายคนที่ฉันรัก...

(ผู้เขียน....ในช่วงห้าวันนี้คุณชา เธอละเมอตลอดเวลา ร้องหาโทมัส...หัวเราะคนเดียว แต่เหมือนคุยโต้ตอบกับบางคน และนั่นก็คือ โทมัส..คุณชาละเมอคุยกับโทมัส จนกระทั่ง วันสุดท้ายที่หมดลมในอ้อมกอดแม่)

นี่เป็นเรื่องราว เรื่องจริงทุกตอนที่เธอเล่าจากปากเธอก่อนที่สติเธอจะไม่สมบูรณ์ ...ฉันรักเธอเสมอคุณชา..พี่สาวที่แสนดีของฉัน...

ขอให้สู่สุขคติ...ลี
.....................................................................................................................................

เรื่องจริงที่เป็นคติสอนใจหญิงไทยเมื่อแต่งงานกับฝรั่ง เชิญตามคลิกค่ะ
http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2010/12/blog-post_11.html

เสียงที่กรีดร้องโหยหวนนั่น ทำเอาฉันขนลุกขนพอง ยิ่งเวลามืดสนิทแบบนี้ด้วย แต่ฉันก็ยังเกาะประตูโผล่หน้าอยู่ด้านหลังแม่เสี่ยวของแม่ฉัน ทั้งกลัวทั้งอยากเห็น >>>>>>

จากใจ ชายแปลงเพศคนหนึ่ง ตอน 3

2010-12-29T06:07:00.004+07:00

ในปีแรกที่ทำงานอยู่ที่นี่ ทั้งสนุก และเคลียด แต่ด้วยความใฝ่ฝันแล้วฉันอยากจะอยู่ตรงนี้ และเป็นดาว...

เมื่อมีความฝันมันก็ต้อง เปิดทางค้นหาทิศไปสู่ดวงดาว...

ด้วยอาชีพแบบฉันแล้ว ศัลยกรรมเป็นเรื่องกินทานข้าว..นั่นคือในทุกๆวัน ฉันต้องรับรู้ข้อมูลข่าวสาร ในชีวิตประจำกับการเสิรมสวยๆ งามๆ จะเสิรมจะตัดบางส่วน เพิ่มบางส่วนนั้น มันเหมือนที่แห่งนี้ถูกสาป

จากที่ไม่ค่อยอยากจะสนใจ..สมัยเป็นเกย์ควีน แต่เมื่ออยู่ตรงนี้แล้ว เส้นทางนี้ ถูกข้อมูลข่าวสารที่ใช้กินแทนข้าวทุกๆ วัน มันก็คล้อยตาม

นึกไปถึงวันที่เริ่มเข้าสู่วงการการโชว์ใหม่ๆ นี้ ฉันคิดว่า กระเทยเด็กๆ ทุกคน ต้องใฝ่ฝันอยากจะเสิรมหน้า ทำนม ตัดส่วนเกินเพิ่มส่วนขาดกันทั้งนั้นแหละ และทำที่ใหนอย่างไร ฉันคิดว่าพวกเรารู้แหล่งดีทีเดียว.... ฉันไม่ต้องเสิรมจมูก...เพราะจมูกโด่งมาแต่เกิดแล้ว ที่อยากทำคือหน้าอก และ สะโพก อยากให้มัน ผายเหมือนรุ่นพี่ๆ จังเลย มันดูสวย งดงาม เหมือนรูปปั้น

ชีวิตช่วงนี้ ฉันก็ทำงานโชว์เป็นตัวประกอบด้วยวัยแล้ว ยังมีโอกาสไปอีกไกล และจากอาชีพครูสอนเต้นแอร์โรบิคแล้ว ฉันไม่มีปัญหาเรื่องการหัดเต้น หัดโชว์ สักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของฉันก็เริ่มอีกครั้ง....

โทมัส... เรารู้จักกันวันนั้นฉันไปปาร์ตี้วันเกิดนังก้อย เพื่อนที่โชว์ และเราไปนั่งดื่มกันที่ผับ (เกรดต่ำ ขอโทษค่ะแต่เรื่องจริง)

ฉันเดาว่าคุณคงไม่รู้จักผับเกรดต่ำเป็นแน่แท้...

ผับเกรดต่ำก็คือ...คุณสามารถดริ๊งค์และเซ็กต์ในที่เดียวกันได้ และมีการเล่นยาได้ด้วย ซึ่งสมัยนั้นผับแบบนี้หาได้ไม่ยากหรอก ก็ไม่รู้ว่า ทำใมได้มาที่นี่ แต่นังก้อยสิ มันชอบมาอับยาที่นี่ (คนเล่นยาเค้าจะมีแหล่งซื้อที่ไว้ใจได้ ทั้งเรื่องราคาที่ไม่เอาเปรียบหน้าใหม่ กับเรื่องของตำรวจน่ะค่ะ)

วันนั้น...มีกระเทยจากใหนไม่รู้พาแขกมาด้วย หล่อมาก...เล่นเอาสาวๆ อย่างพวกเรา กรี๊ดกร๊าดดได้อีกเป็นปีๆ เลยแหละ พ่อคุณเอ๊ยยยยย

ฉันก็ไม่ได้ไปสนใจอะไรมากมาย กับแขกที่มีเจ้าของนักหรอก (ฉันตัวเล็ก และไม่กล้าไปมีเรื่องกับกระเทยด้วยกันหรอก ฉันออกแนวเงียบและยิ้มเก่งมากกว่า)

เมื่อสนุกพอใจแล้ว พวกเราก็ออกไปข้างนอกกัน..ตอนนั้น ตีสามแล้วมั๊ง

เดินๆ เฮฮากันตามประสา... แต่ฝรั่งรูปหล่อคนนั้นกลับเดินตามพวกเรามา... อีนังก้อยมันบอกว่า แขกมาติดเหยื่อ พวกเราก็หันไปมอง แน่นอน..กระเทยอย่างพวกเรานอกจากหุ่นดีแล้ว(ต้องใช้รูปร่างในการโชว์) ท่าเรียกแขกของเราก็ชั้นสูงแน่นอนค่ะ

เขาเดินเข้าสู่วงล้อมของพวกเราทันที... แน่นอนว่า ใครหน้าใหนก็มาคาบไปไม่ได้หรอก ด้วยวิถีแห่งอาชีพแล้ว พวกเราจะไม่ไปดึงแขกของใครกลางวงล้อม

แต่ผู้โชคดีคนนั้น...คือฉัน ที่เขามองสบตาไม่กระพริบ และตรงลิ่วมาสู่วงล้อมนั่นก็มาหยุดที่ฉัน... เขาถามคำเดียวว่า ขอไปด้วยคนได้มั๊ย...

ส่วนตัวฉันไม่สนใจ ฝรั่งเด็กหนุ่มๆ เพราะผ่านชีวิตมากับโรเบิร์ตแล้ว รู้สึกมีความสุขมากกว่าถ้าเป็นผู้ใหญ่..

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิง” ฉันบอกไปตรงๆ แล้วเขาก็ โอบกอดฉันทันที และบอกว่า “ขอบคุณครับ”...

หลังจากวันนั้นมา... ฉันก็มีเงิน ผ่าตัดเสริมนั่นนี่อย่างใจต้องการ... โทมัส ใจถึงและชอบการผจญภัยทุกรูปแบบ และเขาทำฝันเรื่องการเปลี่ยนรูปร่างของฉันให้เป็น “อีชา” คนใหม่อย่างน่าชื่นชมหลงไหล...

เขาขอให้ฉันเดินทางไปเยี่ยมเค้าที่เยอรมัน...ช่วงสองเดือนกว่านั้น ฉันยอมรับว่า มีความสุขที่สุด... ชีวิตที่เยอรมันมีแต่สนุกกับโทมัส... ฉันไม่คิดว่า ชีวิตผู้ชายคนหนึ่งที่มีอาชีพโชว์ จะทำให้หลายๆ คน ชื่นชอบและมองว่าเป็นดาราไปได้ขนาดนี้

เมื่อวีซ่าหมดอายุ โทมัสมาส่งฉันที่เมืองไทย..และทำเซอร์ไพรส์ฉันโดยการไปส่งที่บ้าน เพื่อรู้จักครอบครัวฉัน..และบอกกับพ่อกับแม่ว่า ต้องการจะแต่งกับฉัน...(ทั้งๆ ที่ยังไม่ขอฉันแต่งงานด้วยซ้ำ)

ใช่ค่ะ..ชีวิตมันน่าจะสมบูรณ์แบบ...แต่...

หลังจากที่โทมัสกลับไปแล้ว...เขาส่งจดหมายมาบอกว่า พบ เชื้อ เอดส์....

เขาไม่ได้บอกอะไรมากไปกว่านั้น...แค่นั้นฉันก็ตกใจสุดขีดแล้ว เราอายุยังน้อยด้วยกันทั้งคู่

ฉันเองยังไม่สามสิบ ส่วนโทมัส ก็แก่กว่าฉันเพียง สามปี

มันเป็นเมล์ที่คร่าชีวิตฉันได้ แบบล้มทั้งยืน... โอ้ คุณพระ... ฉันคิดว่าโทมัสเขารู้ดีว่าเชื้อน่าจะมาจากเขา เพราะเขาไม่ได้มาต่อว่าฉันแม้แต่น้อย

ส่วนลึกแล้ว ฉันห่วงเขามากกว่าตัวเอง สมัยนั้นบ้านเราไม่ยอมรับ โรคนี้กันหรอก ใครๆ จะกลัวคนติดเชื้อเอามากๆ ยิ่งกว่ากลัวผีบอป...เรียกว่า ถ้าเจอผีบอปอีหยิบ กับคนติดเอดส์ คนไทย พ.ศ.นั้นจะเลือกวิ่งหนีเอดส์ก่อนอันดับแรก

ฉันติดต่อโทมัสอยู่สองอาทิตย์ จึงสามารถติดต่อเขาได้... เขาขอโทษฉันที่พาชีวิตฉันมาหยุดตรงนี้... ใช่ฉันโกรธเพราะฉันดูแลตัวเองดีมาตลอด แต่วิถีชีวิตของโทมัสนั้น เค้าชอบสนุก แวกแนว

เรื่องบนเตียงไม่ต้องถามถึงนะคะ คุณๆ จะรับไม่ได้ซะเปล่าๆ

ฉันบอกให้โทมัสใจเย็นๆ เพราะคนติดเชื้อ ต่างก็สามารถมีอายุยืนยาวได้อีกหลายปีหากดูแลตัวเอง...

แต่โทมัสสิ..เขาคงยอมตายหากต้อง ใช้ชีวิตคนละแบบกับที่เขาเป็น...

เขามาหาฉันที่เมืองไทย และอยู่ด้วยกันอีกสองอาทิตย์ และเขาก็ลาออกจากงานแล้ว

เขาต้องการไปอยู่พัทยา... ฉันก็ตามใจเขา

ชีวิตที่พัทยาช่วงนี้แหละค่ะที่เป็นอีกหนึ่งช่วงสุดท้ายก่อน...ที่ฉันจะกลับสู่อ้อมอกแม่

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2010/12/blog-post_30.html ตอนจบ ค่ะ

จากใจ ชายแปลงเพศ คนหนึ่ง ตอน 2

2010-12-29T00:35:00.005+07:00

ฉันลืมเล่าไปว่า ฉันเป็นนักวิ่งประจำโรคเรียนสมัยประถม.. แต่พอจบประถมแล้ว ฉันก็ไปเรียนต่อ แค่ ม.หนึ่ง เท่านั้น ฉันก็หนีออกจากโรงเรียน และไปทำงานร้านอาหารกับเพื่อนๆ ที่พัทยา ... ตอนนั้นที่ไปน่ะ สนุกมาก จนกระทั่งพี่สาวของฉันมาลากตัวกลับบ้านเพื่อให้ไปเรียนต่อนั่นแหละ ฉันจึงได้เห็นโศกนาฏกรรมที่กระเทยรุ่นเด็กๆ ต่างร้องห่มร้องไห้กันใหญ่ เพราะต้องเกิดการจากลา...

ตอนนั้นฉันไม่อยากกลับไปเรียนต่ออีกแล้ว ก็เลยขอพี่สาว เลือกที่จะเรียนการศึกษาภาคพิเศษจนถึง ม.ปลาย และไปสอบเข้า มหาวิทยาลัย ราชภัฏ มหาสารคาม เอกพละ พอจบมาฉันก็เป็นครูสอนเต้นแอร์โรบิค...

และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของ ถนนสายกระเทย อย่างแท้จริง....

วงการแรกที่ฉันเข้าไปทำงานเลย คือ บาร์เกย์.... และฉันก็เป็นเกย์ควีน

ฉันมาทำงาน เดือนแรกผ่านไปด้วยความสนุกสนาน..ได้เงินมั่งกินมั่งเที่ยวมั่ง ก็สนุกๆไปตามเพื่อน...และตกเย็นฉันก็ไปสอนเต้นแอร์โรบิคที่ ห้างหนึ่งในพัทยา ตอนเย็น และกลับมาทำงานที่บาร์ช่วงสามทุ่ม จนกระทั่งบาร์ปิด (ก็เช้าทุกวันน่ะแหละ)

ผ่านเดือนที่สอง มาเพียง อาทิตย์เดียว..วันนั้นฉันขึ้นโชว์ เพราะไม่มีแขกมาให้ดักจับเท่าไหร่... และฉันก็ไม่ได้สนใจใคร นอกจากทำหน้าที่ของฉันและมองดูตัวเองในกระจกไป...

รู้สึกว่า ใครกำลังจ้องมองฉันอยู่จากมุมมืด และมองนานแค่ใหนแล้วก็ไม่รู้... ฉันพยายามจ้องมอง ก็เห็นเขาคนนั้น..ผู้ชายอายุ สี่สิบเห็นจะได้ ฝรั่งผิวขาวรูปหล่อ เขานั่งพร้อมกับเด็กในร้านขนาบข้างอีกสองคน เค้าเรียกฉันให้ไปเอาดริ๊งค์ ด้วยสายตาหวานพริ้ม ฉันยอมรับว่าชอบเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นสายตาคู่นั้น

แล้วเราก็นั่งคุยกันจนบาร์ปิด เขาก็ชวนฉันกลับบ้าน... เขาไม่ใช่นักท่องเที่ยวต่างประเทศ แต่เขาอาศัยอยู่ที่พัทยามาหลายปีแล้ว บ้านเขาหลังไม่ใหญ่แต่ก็เป็นบ้านเดี่ยวในเนื้อที่ 70 ตรว. ในหมู่บ้านจัดสรรค์แห่งหนึ่ง ที่จอมเทียน

โรเบิร์ต อยากให้ฉันมาอยู่ที่นี่และเลิกทำงานบาร์ซะ อยากให้กินเที่ยวกับเขาและอยู่เป็นเพื่อนเขา เนื่องจาก ขาของเขาเคยได้รับอุบัติเหตุ และดามเหล็กไว้ ทำให้เขาเดินไม่ปกติ แต่เขายินดีให้ฉันไปสอนเต้นได้เหมือนเดิม

และเราก็มาอยู่ด้วยกัน...ดั่งเช่นคู่รักคนอื่นๆ โรเบิร์ตพูดน้อย ยิ้มเก่งใจดี แต่ประหยัด เขาให้เงินฉันใช้และเก็บในธนาคารอีกก้อนหนึ่ง บอกว่า เป็นของขวัญในวันเกิด... และเอาไว้ใช้ยอมฉุกเฉิน

ในปีแรกที่อยู่ด้วยกัน เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น น้องสาวฉันมาเยี่ยมเราที่บ้านประจำเพราะเธออยู่อีกจังหวัดหนึ่ง ติดๆ กันนี่เอง หลังจากนั้นได้ไม่นาน โรเบิร์ตก็ชอบออกไปนั่งดื่ม ช่วงที่ฉันสอนเต้น.... หลายครั้งเค้าไปรับฉันจากสอนเต้นเสร็จก็ไปนั่งดื่มต่อ

แต่วันนั้น เขาไม่ไปรับ ... ฉันกลับมาเอง ไม่เห็นโรเบิร์ตอยู่บ้าน... ฉันคิดว่าเขาคงดื่มที่ใหนสักแห่งจนเพลิน ฉันนั่งรอจนตีสอง โรเบิร์ตก็กลับมาพร้อม เด็กหนุ่มจากบาร์เกย์ที่ใหนสักแห่งอีกสองคน

มาถึงก็เข้าห้อง และโรเบิร์ตบอกฉันว่า อยากจะมาคุยกันในนี้หรือเปล่า แต่ฉันเลือกที่จะนั่งดูทีวี

ตอนนั้นใจฉันสั่นระทึก..เพราะเราสองคนอยู่ด้วยกันด้วยความรักมาตลอด ไม่เคยมีบุคคลอื่น ย่างกรายเข้ามาแบบคืนนี้

เสียงปาร์ตี้ส่วนตัวในห้องนั้น ต่างสนุกสนาน จนถึงเช้า... และเด็กสองคนนั้นกลับไปแล้ว ฉันก็เข้าไปดูโรเบิร์ต...เห็นเขาเมายา อยู่ รู้สึกตกใจ เพราะโรเบิร์ตไม่เคยอับยามาก่อน ฉันเองผ่านเรื่องพวกนี้มานักแล้วสมัยที่ทำงานบาร์เกย์

จากวันนั้นผ่านไป โรเบิร์ตก็ เล่นยา บ่อยๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นคนละคน... ฉันสูญเสียโรเบิร์ตคนที่ฉันรัก และรักฉันไปแล้ว เพราะโรเบิร์ต เล่นยากับ กลุ่มเด็กหนุ่มที่มาจากบาร์เกย์ แทบทุกคืน...

จนวันหนึ่ง เขาก็พาเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในบ้าน... เด็กหนุ่มคนนั้นไม่เคยเคารพฉันเลย มองฉันเป็นเพียงของเก่าค้างปี ซึ่งหลายครั้งมีปัญหา ปากเสียงกัน โรเบิร์ตก็มักจะไม่ตัดสิน แต่หนีไปที่อื่นปล่อยเราเลิกรากันไปเอง

ฉันคิดว่าโรเบิร์ตหมดรักฉันแล้ว..ก็เลยขอแยกทางไป โรเบิร์ตให้เงินฉันมาก้อนหนึ่ง ให้ฉันได้ใช้จ่ายในระยะแรกที่ต้องหางานทำ... ฉันยอมรับว่าเสียใจมาก นอนร้องไห้ที่บ้านเพื่อนอยู่เป็นเดือนๆ เคยแวะไปหาโรเบิร์ตที่บ้านแต่ก็เห็นเขา ปาร์ตี้ยาที่บ้านทุกครั้ง...และเขาก็เมายาตลอด ไม่ว่าจะเวลาใหน..

ฉันจึงตัดสินใจ เดินจากไปจริงจัง... จนไปทำงานโชว์การแสดงสาวประเภทสอง กับเพื่อนที่อยู่ด้วยกัน ซึ่งเราเคยทำงานที่บาร์เกย์มาด้วยกัน แต่ตอนนี้เพื่อนฉันได้ผ่าตัดแปลงเพศ เป็นคุณดอกไปแล้วเรียบร้อย จากหน้าตาเกย์ขาวๆ ตอนนี้เป็นสาวอรชรเรียบร้อยแล้ว

ที่โชว์นี้ใครๆ ก็รู้จัก... แต่ขอ ละไว้ ณ ที่นี้ก็แล้วกัน

กระเทยทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ ต่างต้องขึ้นตรงกับเจ้ใหญ่ และนอกจากนั้นก็อยู่กันเป็นก๊กเป็นเหล่ามีหลายก๊ก ฉันเองอยู่คนละก๊กกับเพื่อน อยากจะบอกว่า การทำงานที่นี่ หน้าฉากที่สวยงามนั้น หลังฉาก มันนรกดีๆ นี่เอง

%%%%%%%%%%%%%%%% Tomorrow ja%%%%%%%%%%%%%%%%%

http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2010/12/blog-post_171.html ตอน สาม ค่ะ

จากใจ ชายแปลงเพศคนหนึ่ง

2010-12-28T04:57:00.002+07:00

สิ่งหนึ่งที่ฉันอยากจะทำ... ก่อนที่วันสุดท้ายของชีวิตจะมาถึงอันใกล้นี้
ก็คือ การนั่งรถกลับบ้านไปหาแม่ที่ร้อยเอ็ด... และอยู่ในอ้อมอกของแม่จนวันสุดท้าย

...ฉันชื่อชาตรี... แต่คนทั่วไปจะเรียกฉันว่า คุณชา...(กระแดะเรียกเนื่องจากให้เกียรติฉัน เพราะฉันเป็นพวกคนละสปีชี่กับพวกคุณ) และหลังจากนั้น ฝรั่งจะเรียกฉันว่า “ที” ที่แปลว่าชา

สมัยที่ฉันเป็นเด็ก เมื่อ สามสิบปีที่แล้ว กว่าที่ครอบครัวจะรู้ว่าฉันเป็น “อีแอบ” นั่นก็ หลังสิบขวบไปแล้ว แต่ฉันเองรู้ตัวเองตลอดเวลาตั้งแต่จำความได้ ว่าชอบอะไรและไม่ชอบอะไร

ณ พ.ศ.นั้น ประเทศไทยแลนด์ยังไม่อ้อแขนรับอีแอบเหมือนปัจจุบัน แต่ฉันก็โชคดีที่ครอบครัวยอมรับและไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด

เพราะคนทั่วไป...บอกว่าฉันฉลาดและมีเสน่ห์ เอาตัวรอด ฉันยิ้มหวานยิ้มเก่ง คำพูดหวาน พูดเพราะ คิ้วที่หนาได้รูปนั่น ทำให้ใบหน้าฉันน่ามองมากขึ้น แต่ฉันตัวเล็ก... ผิวคล้ำ...

ฉันมีน้องสาวลูกน้า.. ที่ห่างกันเพียง สามปี ...ตอนเป็นเด็กด้วยความคะนอง ฉันพาน้องสาวลูกน้า ไปเที่ยวตะลอนๆ ในวันหยุดแทบจะทุกหยุด เพราะเราถูกเลี้ยงมาด้วยกัน เนื่องจาก น้าสาวและสามีต้องไปค้าขายจังหวัดอื่น เลยทิ้งน้องสาวของฉันไว้ให้ ยายและป้าๆ ก็คือ แม่ฉันและ พี่สาวของแม่ฉัน (เริ่มงง ใช่มั๊ยล่ะ) ช่วยเลี้ยงดูเธอ ฉันกับน้องจึงสนิทกัน(อันที่จริงฉันมีพี่ชายแท้ๆ แต่เราไม่ได้สนิทกันมากนัก อาจเป็นว่า ฉันรู้สึกว่าเราคนละเพศ นั่นเอง)

หลายครั้งที่เราไปเล่นน้ำ ที่ใครๆ ก็เรียกที่นั่นว่า “บึงโดน” (โดน แปลว่า นาน ) และบึงโดนเป็น บึงขนาดใหญ่อยู่หลังวัดเหนือ... ซึ่งใช้เป็นที่ลอยอังคารมั่ง ลอยสะเดาะเคราะห์อะไรต่างๆ

แต่พวกเราเด็ก..ที่ซุกซุน ไปหาหอย หาปู ตามเพื่อนๆ ในอำเภอนั้น ... ทั้งๆที่ ครอบครัวเราก็สั่งห้ามนักหนาเพราะมีความเชื่อว่า ที่นั่นจะเป็นแหล่งรวมสิ่งชั่วร้ายที่ไม่มีชีวิตทั้งหลาย ซึ่งจะมีเด็กๆ ไปสังเวยบึงโดนนี่ทุกปีๆ ละ สองคน

และเราก็จะโดนตีหลังกลับมาถึงบ้านเกือบทุกครั้ง เพราะน้องสาวของฉันเธอโกหกไม่เป็น เพราะเธอซื่อและเด็กนั่นเอง...ทั้งๆ ที่กำชับเธอหนักหนาแล้วก่อนเข้าบ้าน (ตอนนั้นเธอ หก หรือเจ็ดขวบเห็นจะได้)

ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวใหญ่ ที่อยู่ในบริเวณบ้านเดียวกันกับ บ้านยาย คนในครอบครัวฉันบอกว่า ถ้าอยากรู้อะไรที่เป็นความจริง ให้ถามเอาที่น้องสาวฉัน... ใช่ เธอโกหกไม่เป็น ยันโตแหละ.. และเราก็จะถูกทำโทษแบบ ยืนกอดอก และตีก้นด้วยไม้เรียวไผ่... เรียงแถวโดนตีทีละคนกันเลยทีเดียว

วันนั้น.... ฉันกับน้องก็ไปเล่นน้ำ กับเพื่อนกลุ่มอื่นตามเคย.. สักพัก...น้าสาวฉัน เดินถือไม้เรียวมาตาม...

“ยืนอยู่ตรงนัน้แหละ ใส่เสื้อผ้า ทั้งคู่เลย” น้าใช้ไม้เรียวชี้มา ฉันและน้องรีบลนลาน

“ต่อไปนี้ สั่งห้ามเด็ดขาดว่าไม่ให้มาอีก... “ เด็กๆ แถวนั้น ต่างวิ่งมาดู ฉันกับน้องถูกตี

“ถ้าพาน้องมาอีก พวกสู(พวกเด็กๆ ทั้งหลาย) จำไว้ อย่าให้ไอ้เด็กสองคนนี้เล่นด้วยอีก ไม่อย่างนั้นจะ ตีให้หมดทุกคน และบอกพ่อแม่ของพวกสูทุกคนเลย” ฉันกลัวมาก เพราะน้าฉันดุกว่าแม่ฉันเป็นร้อยเท่า

แล้วเราสองคนพี่น้องก็ถูกตีต่อหน้าเด็กๆ คนอื่นๆ คนละ สิบที.. เป็นสิบทีที่เจ็บมาก ฉันน้ำตาไหล.. เจ็บจนจำได้ไปอีกหลายปี.. น้องของฉันไม่ต้องพูดถึง น้ำตาไหล ตั้งแต่ไม้แรกที่ถูกก้นฉันโน่นแล้ว ยังไม่ทันถูกก้นเธอด้วยซ้ำไป...

หลังจากวันนั้น เราก็เข็ดไปนาน ไม่ไปบึงโดนอีก... แต่พวกเราไปเดินเล่นที่ตลาดเช้า.. แต่ไปในเวลาที่เขาปิดตลาดแล้ว ก็จะมีแต่แคร่ และเศษหนังสือพิมมั่ง เศษถุงพลาสติกมั่ง ขวดน้ำมั่ง

ถามว่ามีอะไรให้เล่นเหรอ... โอ้..ที่นั่นเป็นเหมืองเพชรเหมืองพลอยสำหรับพวกเรา เพราะเมื่อเราไปขุดคุ้ยใต้แคร่ของแม่ค้าที่ใช้นั่งขายของในตอนเช้านั้น บางครั้ง พวกเราจะเจอเหรียญบาท เหรียญ ห้าสิบสตางค์ (สมัยนั้น เงินห้าสิบสตางค์ยังซื้อขนมได้ อย่าดูถูกเหมืองของฉันนะยะ)

แต่ถ้าวันใหนขุดได้เหรียญห้า โอ้วันนั้นเลิกงานเร็วค่ะ

หรือพวกขวดพลาสติก เราก็จะเก็บมันกลับมาชั่ง กิโลขาย.. น้องฉันชอบมาก... ไปด้วยกัน

บางทีขายได้ ห้าบาท ฉันแบ่งให้น้อง หนึ่งบาท เธอก็ดีใจสุดๆ แล้ว (ฉันรักน้องใช่มั๊ยล่ะ คุณคงคิดแบบนั้น ขอบใจ!!!! ... ฮึ...)

นั่นเป็นการเริ่มธุรกิจกับน้องสาว ที่แบ่งผลประโยชน์ได้ดีทีเดียว...

จากตลาดสด เราก็เดินขุ้ยเขี่ยไปเรื่อยๆ ... จนไปถึงร้านรับซื้อของเก่า ที่ต้นยาง เลยศาลาลอย (อีกฝั่งหนึ่งของบ้าน)

ปกติ เราจะผ่านบ้านหลังหนึ่งที่มีรั้วสูง เป็นรั้วใส่ตาเขี่ย ชนิดหนา เพื่อป้องกันหมาฝรั่ง พันธุ์ดุ ไอ้ขนยาวๆ ตัวสูงกว่าพวกเราฉันอีก ซึ่งมันไม่ชอบเด็กหรอก..มันจะเห่าจากในกรงของมันข้ามมาถึงเราที่เดินติดถนนโน่น ไกลนะ แต่เสียงมันดังมาก เหมือนมาเห่าอยู่ตรงหูนี่แหละ

น้องสาวฉันจะกลัว สุดๆ เมื่อมาถึงตรงนี้...

วันนี้ เอาพลาสติกไปขายเสร็จแล้ว.. และก็แบ่งเงินกัน (อย่างยุติธรรมเช่นเคย) เราสองคนก็เดินกลับมาทางเดิม

วันนี้น้องสาวฉันได้ สองบาทห้าสิบ... (ของฉันไม่ต้องมาอยากรู้หรอกย่ะ เดาเอาก็พอ) พวกเราต่างดีใจมาก และเดินกำเงินเหรียญนั่นไว้ในมืออย่างดีอกดีใจ ทั้งพี่ทั้งน้อง จะเอาไปอวดแม่

พอผ่านมาถึงประตูรั้วบ้านหมาฝรั่งนั่น ไม่รู้ว่า หมามันมาจากใหน แต่มันกระโจนมาทั้งตู มาติดลูกกรงประตูตรงที่เราเดินอยู่พอดี เสียงมันดังมาก ทำเอาฉันและน้องตกใจสุดขีด (คุณคงนึกอารมณ์ออก ที่หมากระโจนมาแบบเราไม่ทันเห็นน่ะ เสียงของมันสยองไปถึงก้นส่วนสุดท้ายเลยแหละ)

ปกติ หมาฝรั่งตัวนี้มันจะอยู่แต่ในกรง แต่วันนี้มันดันออกมาเดินอาบแดดซะงั้น

เสียงน้องสาวฉัน หวี๊ดดดด ขึ้นมา...

“วิ่ง วิ่ง วิ่งเร็ว “ฉันออกตัววิ่ง เพราะความตกใจ... วิ่งไประยะหนึ่ง ฉันชำเลืองมาดูน้อง

อ้าวไม่มีน้องนี่... หันกลับไปดู...เธอยังร้องหวี๊ดดดอยู่ตรงนั้น เสียงเธอกรีดร้องไห้ ดังแข่งกับเสียงหมา

ฉันตกใจมาก...นึกว่าเธอวิ่งตามฉันมา... แต่ไม่ใช่

ฉันวิ่งกลับไปดึงน้องมา...ด้วยความตกใจ มือที่กำเงินเหรียญด้วยความลิงโลดตอนนั้น บัดนี้ กำแต่แขนเล็กๆ ผอมๆ ของน้อง ลากออกมาจากตรงนั้น...ทั้งหกล้ม กลิ้งหลุนๆ ทั้งฉันและน้อง แต่เราก็ต้องรีบลุกหนีตายว่างั้น

พอผ่านไปไกลแล้ว นึกขึ้นได้...ว่าในมือไม่มีเงินแล้ว หันมาถามน้อง... เธอก็ทิ้งไปแล้วตั้งแต่ตอนตอนใหนก็ไม่รู้ เธอตอบทั้งยังร้องไห้ตัวสั่นอยู่

ฉันต้องกอดคอน้องให้ก้าวเดินต่อไป บอกว่าอย่าร้องไห้... อย่าร้องไห้

แต่ตัวฉันเองก็ร้องไห้ไปกับน้อง เรียกว่า ร้องไห้แข่งกันเลยก็ได้ ก็ฉันเสียดายเงินที่หามาได้ของวันนี้น่ะสิ ยังไม่เคยหาเงินได้มากเท่าวันนี้เลยก็ว่าได้ และเงินนั่นคงหล่นอยู่แถวๆ หน้าบ้านไอ้หมาฝรั่งนั่นแหละ...ฉันคงไม่กลับไปเก็บหรอก มันน่ากลัวจะตาย... คิดแล้วก็เดินกอดคอน้องสาว ร้องไห้แข่งกันกลับบ้าน...

%%%%%%%%%%%%%%%%%% ตัดไปพรุ่งนี้นะคะ %%%%%%%%%%%%
http://wwwlifeinfrance.blogspot.com/2010/12/blog-post_29.html ตอน 2 ค่ะ

รักกุ๊กกิ๊ก...เกาะตาฮิติ นิยายรัก ตอนจบ

2010-12-27T16:35:00.002+07:00

ลมเย็นๆ อากาศสดชื่นจากท้องทะเลแห่งตาฮิติ สร้างความหรรษาแก่หนุ่มสาวทั้งสาม
ยกเว้น อีวานร์เขาหงุดหงิดเมื่อเห็นภาพพอลและแก้วใสต่างหยอกล้อเล่นกัน รวมทั้งสเปียร์อีกด้วย

ตอนนี้อารมณ์อีวานเหมือนฟังเพลงคนละเพลงกับเพื่อนพ้อง

ชายหนุ่มแทบจะไม่พูดอะไรเลย นอกจากฟังเพื่อนๆ คุยอย่างสนุกสนาน

พอล ชวนแก้วใสลงไปเดินตรงท่าเรือเล็กๆ หลังบ้านนั่น

ที่ตาฮิติ จะมีท่าเรือเล็กๆ (เรียกว่าสะพานจะดีกว่ามั๊ง) เอาไว้จอดเรือส่วนตัว จะมีกันทุกบ้าน

ฟังแล้วบางคนบอกว่าเว่อร์... ก็เค้าโดยสารกันทางเรือเวลาข้ามเกาะกันอ่ะนะ และแทบจะมีเรือยอร์ชกันทุกบ้าน (ไม่ใช่ว่ารวยมาก แต่มันจำเป็นสำหรับวิถีชีวิตของคนแถบนี้) ส่วนรถยนต์ก็โดยสารภายในเกาะ ส่วนใหญ่ก็ เปอร์โย แหละ รถประจำชาติ

ข้างฝ่ายอีวานร์ เดินงุ่นง่าน เป็นไอ้เสือหน้าหยกติดกรง

แน่แหละ ก็ภาพสองหนุ่มสาวนั่น ดูสวีทกันเหลือเกิน หลายครั้งที่พอล จูงมือเธอเมื่อเดินบนก้อนหิน

“คุณไม่เดินลงไปล่ะอีวานร์” สเปียร์บอก

“ไม่ดีกว่า ผมว่าอยู่ที่นี่แหละ โอเคแล้ว ผมอยากนั่งดื่ม” แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ตรงระเบียงนั่น ทอดสายตามองโบราโบร่าตอนพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน

ใช่มันสวยงามมาก จะดีไม่น้อยหากมีใครสักคนมาเคียงข้างตอนนี้ แล้วเขาก็ชำเลืองสายตาไปที่หญิงสาวที่กำลังเดินกลับมาพร้อมชายหนุ่ม

“เฮ้อ...” เขาเผลอถอนหายใจ สเปียร์ทำเป็นไม่ได้ยิน นั่งอ่านหนังสือต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็แอบยิ้มน้อยๆ

เมื่อทั้งคู่มาถึง อีวานร์ก็เปิดฉาก...ทันที

“ทำใมวันนี้ บรรยากาศมันดูหวานๆ เหมือนมดจะไล่ตามน๊า” เขาพูด พร้อมกระดกเบียร์ เข้าปาก

“แน่นอนละ....โบราโบร่า อินเลิฟ” แก้วใสตอบกลับมา

“ตกลงเราสองคนจะ... “ พอล เว้นวรรค นิดหน่อย เล่นเอาหนุ่มอีกคน นั่งไม่ติด ว่าพอลจะพูดอะไรออกมา หรือว่าเธอตกลงปลงใจกับเขาแล้ว

แก้วใส ชิงเดินหนีไปห้องน้ำ แกล้งให้คนทั้งคู่ คิดกันเอาเอง

เมื่อเธอเดินกลับมา ชายหนุ่มก็คว้าเธอทันที ก่อนที่จะเธอออกไปนอกระเบียง

“แก้วใส... มันสนุกมามายหรือยังไงที่ปั่นหัวใครต่อใครเล่นแบบนี้” เขาดันเธอ ชิดผนัง และล็อคตัวเธอไว้ด้วย มือทั้งสองข้าง ที่ท้าวไว้กับกำแพงด้านหลังเธอ

เธอไม่ตอบ แต่เชิดหน้า คอตั้ง ทันที

“หูตึงหรือยังไง...” เขาคาดคั้น เพ่งมองดวงหน้าของเธอ ที่หมดจด จมูกนิด ปากบาง เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไป...ใกล้ เธอ...ใกล้เธอ จน...

“เป็นบ้าอะไรของคุณ นี่ปล่อยฉันนะ “ เธอดิ้น และผลักไสเขา

ใครบางคน ดึงไหล่เขาออกมา และตามด้วยใบหน้าเขาที่ปะทะกับอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะเซถลาล้มลงไปตามแรงปะทะนั่น

“ปลั๊ก” เสียงดัง พอลนั่นเอง เขาดึงอีวานร์ ตามด้วยหมัดหนักกำลังดี ปะทะใบหน้าหยกของไอ้เสือ

แล้วทั้งแก้วใสและสเปียร์ ต่างก็ไปยืนขนาบข้าง พอล และเอามือ ดันหน้าอกพอลเอาไว้

“เป็นบ้าอะไรของนาย” พอลตะคอก “ก็รู้ว่า....” พอลพูดไม่ทันจบ ไอ้เสือหน้าหยก ก็สวนกลับมา

“รู้ว่าอะไร.... ไม่มีทางหรอก ไม่ใช่นายคนเดียวแน่ ที่รักแกวน่ะ” อีวานร์ลืมตัว ทั้งเจ็บใบหน้า และเสียใจที่รู้สึกโดดเดี่ยว

“เราเป็นแฟนกัน อีวานร์...นายมีสิทธิอะไร” พอลถาม

สิทธิเหรอ...ใช่ เขามีสิทธิอะไร... อีวานร์นึกได้ แล้วก็ขยับพยุงตัวเอง ลุกขึ้นยืน แล้ว เดินออกไปจากตรงนั้น

“นายมันคนพวกใหนกันแน่อีวานร์... นายหวงก้างเหรอ...หวงทำใมในเมื่อนายเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับแกว” พอลถามไล่หลังมา

เขาหันกลับมามอง... “ทำใมฉันจะไม่คิด... ฉันรักผู้หญิงคนนั้น.." เขาชี้มือมาที่แก้วใส

"ฉันรักเธอ ...รักมานานแล้ว ใช่..มันฟังดูแย่ ที่ฉันรักเธอข้างเดียว...เธอไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำไป เธอรังเกียจฉันมาก ใช่มั๊ยแก้วใส” เขาพร่ำพรรณา และเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดมากไปกว่านั้น ถึงตอนนี้เขาเลือกที่จะพูดความจริง แล้วยอมเดินจากไป โดยที่ไม่มีอะไรค้างคาใจจะดีกว่า

ทุกคนหันมามองแก้วใส ว่าเธอจะพูดอะไร โดยเฉพาะสเปียร์...ที่เชียร์จน พอลต้องประกบมือเอาไว้ และพาเธอเดินออกไป ปล่อยให้สองคนคุยกันเอง

แก้วใสเดินไปหยุดต่อหน้าเขา มองเขาที่ดวงตาเศร้าสร้อยนั่น คอตก...หมดภาพสง่างามของได้เสือหน้าหยก

“ฉันไม่เคยรังเกียจคุณ... แต่ฉันไม่เข้าใจว่า ทำใมคุณต้องรังแกฉันตลอดเวลา ค่าของชั้นมันต่ำเกินไปสำหรับคุณเหรอ...ที่นึกอยากจะ... “ เธอเว้นวรรค และเอามือจับริมฝืปาก แล้วหลบตาเขา

เขาคว้ามือเธอทันทีทันใดด้วยความลิงโลด เมื่อเธออยู่ตรงหน้า ใกล้แค่เอื้อมถึง เอื้อมมือไปสิ อีวานร์ เธออยู่ตรงนี้แล้ว ใจเขาสั่ง
"มันไม่ใช่ความฝันใช่มั๊ย... คืนนั้นผมทำร้ายคุณ และ...." เขาหยุดเว้นวรรค

และดึงเธอเข้ามากอด..

“แกวผมขอโทษ .... ผมรักคุณ รักมากเหลือเกินคนดี” เขากอดเธอ... แน่น...แน่นเข้าไปอีก เหมือนกลัวว่าเธอจะหลุดลอยไปไกล

“คุณรักผมมั๊ยแกว” เขาเอียงหน้าลงมาถาม และบังคับให้เธอมองเขาตรงๆ

“แก้วย่ะ...ไม่ใช่แกว” เธอเลี่ยง...

เขาจูบเธอ...ไม่อยากรอฟังคำตอบแล้ว เขาอยากจูบเธอแบบนี้ ความโหยหาในอกตอนนี้ มันแตกโพล๊ะ ไม่เหลือคราบและเงื่อนไขใดๆ สำหรับอีวานร์

จากจูบที่อ่อนหวาน อ่อนโยนกลายเป็น เร่าร้อน กระหายที่จะสัมผัส ฝ่ามือที่ลูกไล้แผ่นหลังของเธอ ต้นคอ เล็กๆ สำหรับมือเขานั่น

ก้นงอนได้รูป... เขาฉุดเธอไปที่ห้อง ด้วยรู้ดีว่าทางเข้าห้องนอนเธออยู่ตรงใหน

แก้วใสก้าวตามเค้าอย่างว่าง่าย...เพราะรู้คำตอบดีว่า หัวใจเธอโหยหาเขาเพียงใด

เขาจูบเธอ ลดต่ำลงไป... สายตาเพ่งมอง และจูบแผ่วเบา อย่างทะนุถนอม ช่วงอก ได้รูป สวยงาม ดั่งปฏิมากรรม...ที่ตอนนี้ไร้ซึ่ง อาภรณ์ใดๆ ปกปิด

“อืมมม” เธอไม่รู้ว่าจะส่งเสียงอันใดได้...เมื่อเขา พรหมจูบเธอลดต่ำลงไป ในขณะที่มืออีกข้าง ยังคง ประคับประคองอกสวยได้รูปเอาไว้อย่างอ้อยอิ่ง เสมือนว่าไม่อยากจะละมือจากไปใหน

เธอหายใจติดขัด เมื่อใบหน้านั้นลดต่ำ ลงไปผ่านหน้าท้องนั่น
เธอต้องใช้มือประกบใบหน้าเขา หวังจะหยุดการเคลื่อนไหวนั่น แต่เขาก็ ซบลงไป น่านนาน.... อ่อนหวาน และเร่าร้อนตามมา

เขาเคลื่อนตัวมาหาเธอ... “คุณรักผมมั๊ยแก้วใส” เขาถามข้างหูของเธอ ปลุกให้เธอหลุดจากภวังค์ สวรรค์

“ฮื้อออออ “เธอยังคงหลับตา ไม่ตอบ...”พลีสสส บอกผมสิว่ารักผม แกว” เขาเคลื่อนไหวเข้ามาแนบแน่น

และหยุดเพื่อฟังคำตอบ..”วี...เจอ เต็ม... บู คู่(บ)” เธอตอบออกไป... และเขาก็จูบเธอแทนคำขอบคุณ...พร้อมทั้งเคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อน... หนักแน่น

ก่อนที่ฟ้าจะมืด... และดาวจะโผล่เต็มท้องฟ้า.... แต่สิ่งใดก็ไม่อาจจะหยุดรักของคนทั้งคู่ได้ เมื่อหัวใจเรียกร้องกันและกัน

...............................................จบค๊า....................................................................