ไม้ไผ่ (Bamboo) สร้างรายได้ดีกว่ายางพารา

ปลูกไผ่บงหวาน มีรายได้เฉลี่ยต่อไร่ 75,000 บาท

2011-09-24T21:49:00.000-07:00

ปลูกไผ่บงหวาน มีรายได้เฉลี่ยต่อไร่ 75,000 บาท

การปลูกไผ่เพื่อขายหน่อจัดเป็นรูปแบบเกษตรกรรมอินทรีย์และปลอดสารพิษ เนื่องจากมีการใช้สารเคมีน้อยมากหรือไม่ได้ใช้เลย นอกจากนั้นการปลูกไผ่ยังช่วยลดโลกร้อนได้ดีกว่าต้นไม้หลายชนิด อย่างกรณีของ คุณวรรณบดี และ คุณลำพึง รักษา เกษตรกร อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่

ซึ่งเริ่มจากการปลูกพืชผักและไม้ผลหลายชนิดและหนึ่งในนั้นคือปลูกไผ่บงหวาน เมื่อต้นไผ่บงหวานมีหน่อจำหน่ายได้ปรากฏว่าไม่เพียงพอต่อความต้องการของตลาด ด้วย ลักษณะเด่นอยู่ที่หน่อไผ่มีรสชาติหวาน สามารถกินเป็นหน่อไม้ดิบเหมือนผักสดและไม่ขมติดลิ้นเหมือนหน่อไม้ไผ่พันธุ์ อื่น ๆ นำไปประกอบอาหารได้หลากหลายเมนู อาทิ ต้มจิ้มน้ำพริก ผัดน้ำมันหอย ชุบแป้งทอด และต้มจืดกระดูกหมู เป็นต้น

ปัจจุบันรวมญาติพี่น้องขยายพื้นที่ปลูกไผ่บงหวานจำนวน 33 ไร่ คุณวรรณบดียังได้บอกถึงเทคนิคในการบริโภคไผ่บงหวานให้ได้รสชาติอร่อยจะต้อง ต้มน้ำให้เดือดแล้วค่อยใส่ไผ่บงหวานลงไปในน้ำเดือดเฉลี่ย 5-7 นาทีเท่านั้น นำมารับประทานได้เลยไม่ต้องต้มน้ำทิ้ง

ปัจจุบันเป็นที่สังเกตว่าในการปลูกไผ่บงหวานของสวนไผ่หวานเพชรน้ำผึ้งนั้นคุณวรรณ บดี ได้นำเมล็ดพันธุ์มาเพาะเมื่อ ปี พ.ศ. 2549 ลักษณะประจำพันธุ์เป็นไผ่ขนาดกลาง ลำต้นเมื่อโตเต็มที่มีความสูงเฉลี่ย 7-12 เมตร หน่อที่เก็บจากต้นที่เจริญเติบโตเต็มที่จะมีน้ำหนัก 4-5 หน่อต่อกิโลกรัม ระยะที่ใช้ปลูกระหว่างต้น 2 เมตร ระหว่างแถว 4 เมตร พื้นที่ 1 ไร่ปลูกได้ 200 ต้น ในเรื่องของการดูแลรักษาเพื่อที่จะผลิตไผ่บงหวานนอกฤดูนั้น ในแต่ละปีจะต้องมีการตัดแต่งต้นเก่าแก่ออกปีละ 1 ครั้ง ในช่วงเดือนพฤศจิกายนโดยนำไม้ไผ่ไปใช้ทำไม้ค้ำยันต้นไม้ผล ที่เหลือนำไปเผาเป็นถ่านไม้ไผ่เพื่อใช้ในครัวเรือน ส่วนใบและกิ่งไผ่ทิ้งไว้ในแปลงปลูกไผ่ เพื่อให้จุลินทรีย์ย่อยสลายกลายเป็นปุ๋ยให้กับต้นไผ่ต่อไป

ในช่วงฤดูฝนจะปล่อยให้หน่อไผ่แทงขึ้นเป็นลำ หนึ่งกอปล่อยให้ขึ้นเป็นลำเฉลี่ย 8-12 ลำ เพื่อเป็นลำแม่ที่จะให้หน่อในฤดูถัดไป ลำที่ขึ้นใหม่มามักจะแขนง ออกตามข้อ เกษตรกรจะต้องหมั่นตัดแขนงทิ้ง ด้วยสวนไผ่แห่งนี้มีการจัดการระบบการให้น้ำที่ดีสามารถให้น้ำได้ตลอดทั้งปี สามารถเก็บหน่อไผ่บงหวานได้ตั้งแต่เดือนมกราคม-พฤษภาคม ของทุกปีและขายจากสวนได้ราคากิโลกรัมละ 50 บาท สำหรับหน่อไผ่ที่ออกในฤดูระหว่าง เดือนมิถุนายน-ตุลาคม ขายจากสวนได้ราคากิโลกรัมละ 35 บาท สรุปได้ว่าในแต่ละปีคุณวรรณบดีจะเก็บหน่อไผ่บงหวานได้เกือบตลอดทั้งปีเว้น เฉพาะเดือนพฤศจิกายน-ธันวาคมเท่านั้น ในพื้นที่ปลูกไผ่บงหวาน 1 ไร่ จะมีรายได้จากการขายหน่อเฉลี่ย 75,000 บาท

ปัจจุบันสวนไผ่แห่งนี้ทางธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร จ.แพร่ ได้สนับสนุนให้เป็นศูนย์เรียนรู้ของเกษตรกรโดยทั่วไป.

ข้อมูลจาก

ไผ่บงหวานเมืองเลย

2011-09-09T12:17:00.000-07:00

ไผ่บงหวานเมืองเลย
เป็นพืชเศรษฐกิจตัวใหม่ที่สำคัญอีกชนิดที่น่าให้ความสนใจและจับตามองในวันนี้ด้วยรสชาติที่ผู้คนกำลังนิยมรับประทานและเป็นที่ต้องการของตลาด ลักษณะพิเศษของไผ่ชนิดนี้จะออกหน่อดกมาก มีความหอมกรุ่น เนื้อละเอียด ไม่มีเสี้ยน หวานมัน กรอบ อร่อยคล้ายยอดมะพร้าว รับประทานสดได้ ไม่มีขื่นเหมือนไผ่ชนิดอื่นๆ ประโยชน์ของไผ่บงหวานมีหลายอย่างเช่น ทางโภชนาการใช้ประกอบเป็นอาหารได้ทั้งประเภท แกง ผัด ต้ม ลำ ใช้ประโยชน์ในการทำเป็นเครื่องจักสาน ใช้สอยในครัวเรือน ใช้ ทำเป็นทีพักอาศัย เถียงไร่ เถียงนา ทำเป็นค้างในแปลงผัก หน่อนำมารับประทานได้ อีกทั้งให้ความร่มเงา ลดสภาวะโลกร้อนได้อีกด้วย

ไผ่บงหวาน มีชื่อพื้นเมืองว่า ไผ่หวาน หรือ ไผ่บงหวาน ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Bambusa Sp. ชื่อวงศ์ Gramineaeพบมากในทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะที่จังหวัดเลย จะพบไผ่หวานที่จัดว่ามีคุณภาพดีที่สุด เป็นไผ่ขนาดเล็กถึงขนาดกลางลักษณะกอหุ้มแน่น ลำต้นมักคดงอ เนื้อในตันไม่กลวงแตกกิ่งประมาณ 2-5 กิ่งตลอดลำ มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 3-5ซม. สูงประมาณ 5-7 เมตรหน่อของไผ่หวานมีลักษณะเล็ก หน่อมีสีเขียวหนักประมาณ 200-300กรัม

สวน ไผ่บงหวานคุณราตรี ได้ผลิตกล้า พันธุ์ไผ่บงหวาน ออกจำหน่าย ให้กับผู้สนใจ ปลูกเป็นสวนขนาดใหญ่ หรือปลูกแบบพอเพียงเพื่อบริโภคในครัวเรือน ทางสวนมุ่งหวังจะรักษาสายพันธุ์ท้องถิ่นดั้งเดิมเอาไว้อย่างเหนียวแน่น และกระจายสายพันธุ์ไปทั่วทุกภูมิภาค โดยส่งเสริมแก่ผู้สนใจนำไปปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวผลผลิต สร้างรายได้อย่างมั่นคง ได้รับความสนใจจากเกษตรกรทั่วไปเป็นอย่างมากในขณะนี้ และ เพื่อให้เกิดความคุ้มค่าต่อการลงทุนที่สุดทางสวนจึงใช้วิธี ขุดเพาะชำเหง้าแยกจากต้นแม่ที่ปลูกด้วยเมล็ดอายุเพียง 4 ปี เนื่องจากวิธีนี้ ไผ่บงหวานจะโต และออกหน่อได้เร็วกว่าวิธีการปลูกด้วยเมล็ดเป็นปีเลยทีเดียว มีอายุการเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ยาวนาน 50-60 ปี การรู้อายุต้นแม่ที่แน่นอนจะช่วย ประหยัดค่าใช้จ่าย เวลา และแรงงานได้มาก

การปลูกไผ่บงหวาน

ฤดูที่เหมาะสม ควรปลูกช่วงต้นฤดูฝน หรือราวเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม แต่หากมีระบบน้ำที่ดีและเพียงพอ ไผ่บงหวานสามารถปลูกได้ทั้งปี การเตรียมพื้นที่หากมีต้นไม้โตควรตัดโค่นไม้ใหญ่ออก เพราะจะไปแย่งอาหารจากไผ่ ถ้าได้พื้นที่ใกล้แหล่งน้ำจะดีมาก เพราะไผ่เป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก แต่ไม่ชอบน้ำขัง เริ่มโดยการไถดะ ไถพรวน ตากดินไว้สัก 7- 10 วัน เพื่อฆ่าเชื้อ แล้วขุดหลุมขนาด 30 x 30 x 30 เซนติเมตร ระยะห่างระหว่างหลุมขึ้นอยู่กับเกษตรกรต้องการดังนี้

2 x 2 เมตร จะใช้ต้นพันธ์ 400 ต้นต่อไร่
2.5 x 2.5 เมตร จะใช้ต้นพันธ์ 289 ต้นต่อไร่
3 x 3 เมตร จะใช้ต้นพันธ์ 169 ต้นต่อไร่ (แนะนำระยะนี้เหมาะสมที่สุด)
3.5 x 3.5 เมตร จะใช้ต้นพันธ์ 131 ต้นต่อไร่
4 x 4 เมตร จะใช้ต้นพันธ์ 100 ต้นต่อไร่
5 x 5 เมตร จะใช้ต้นพันธ์ 64 ต้นต่อไร่

วิธีการปลูก รองก้นหลุมด้วยดินที่ขุดขึ้นมาคลุกเคล้ากับปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก แล้วนำกล้า พันธุ์ไผ่ ลงวาง ฉีกถุงพลาสติกออก กลบดินจนพูนเมื่อดินยุบตัวแล้วจะเสมอกับพื้นที่ปลูกพอดี

การขยายพันธุ์

ไผ่บงหวาน สามารถขยายพันธุ์ได้ทั้งแบบอาศัยเพศ และไม่อาศัยเพศ ส่วนวิธีที่เหมาะสมนั้นขึ้นอยู่กับชนิด พันธุ์ และรูปแบบของการเจริญเติบโต สำหรับวิธีการขยาย พันธุ์ไผ่ ที่นิยมทำกันโดยทั่วไปนั้นมีอยู่ 5 วิธี คือ

1. การขยายพันธุ์โดยใช้เมล็ด มีวิธีการโดยการจัดเก็บเมล็ดไผ่แก่ที่ร่วงหล่นสู่พื้นดินซึ่งสร้างความมั่นใจได้ว่าเป็นเมล็ดแก่ที่แท้จริงนำไปเพาะโดยการหว่านลงในกระบะเพาะหรือแปลงเพาะที่เตรียมดินไว้แล้วรดน้ำทุกวัน ประมาณ7-10วัน เมล็ดจะเริ่มงอก ประมาณ 3-4สัปดาห์ย้ายกล้าลงชำในถุงพลาสติกขนาด 4”X9” ที่เตรียมดินใส่ไว้รดน้ำทุก2-3วัน ประมาณ2เดือน ก็สามารถนำไปปลูกได้

2. การขยายพันธุ์โดยแยกกอหรือเหง้า วิธีนี้ใช้ได้ผลกับไผ่ทุกชนิด โดยเฉพาะไผ่ที่มีโคนลำค่อนข้างหนา เช่น ไผ่รวก ไผ่เลี้ยง ไผ่หางช้าง อายุของเหง้าที่สามารถผลิตหน่อใหม่ได้ดีคือ เหง้าที่มีอายุ 1 - 2 ปี เนื่องจากตาของเหง้าที่มีอายุมากกว่านี้มักอ่อนแอไม่แข็งแรง การตัดควรตัดให้ตอสูงประมาณ 50 - 80 เซนติเมตร ทำการขุดเหง้าออกจากกอแม่เดิมโดยระวังอย่าให้ตาที่เหง้าเสียหายได้ เพราะตานี้จะแตกเป็นหน่อใหม่ต่อไป วิธีนี้ให้หน่อที่แข็งแรงและได้หน่อเร็วกว่าการขยายพันธุ์โดยการใช้กิ่งแขนงหรือลำ ทั้งยังเป็นวิธีการที่ทำให้ได้ต้นตรงตามสายพันธุ์เดิมมากที่สุด

3. การขยายพันธุ์โดยการใช้ปล้อง กิ่งตัดหรือใช้ลำ การขยายพันธุ์วิธีนี้นิยมใช้กับไม้ไผ่ชนิดที่ไม่ค่อยออกเมล็ด และเป็นไม้ไผ่ที่มีลำค่อนข้างใหญ่ เช่น ไผ่สีสุก ไผ่เหลือง ไผ่ป่า ไผ่ซางดำ เป็นต้น โดยทำการคัดเลือกลำที่มีอายุประมาณ 1-2 ปี เมื่อได้ลำที่ต้องการแล้ว นำมาตัดเป็นท่อนๆ โดยให้แต่ละท่อนมี 1-2 ข้อ ดังวิธีต่อไปนี้
ท่อนที่ใช้ 1 ข้อ จะตัดตรงกลางไม้ไผ่ให้ข้ออยู่ตรงกลาง ตัดให้ห่างจากข้อประมาณ 1 คืบ แล้วนำไปชำในแปลงเพาะชำ ให้ตาหงายขึ้น โดยระวังอย่าให้ตาเป็นอันตราย การชำควรให้ข้ออยู่ระดับดิน แล้วใส่น้ำลงในปล้องที่เหลือเหนือดินหรือวัสดุเพาะชำให้เต็ม
ท่อนที่ใช้ 2 ข้อ เมื่อทำการตัดให้มี 2 ข้อ แล้วเจาะรูตรงกึ่งกลางปล้องเพื่อหล่อน้ำ ทำการริดกิ่งที่ข้อโดยตัดออกให้เหลือเพียง 2 - 3 นิ้ว ระวังอย่าให้ตาที่ข้อปล้องแตกหัก นำไปวางในแปลงชำ โดยฝังลงดินหรือวัสดุเพาะชำประมาณครึ่งของลำ หรือใช้ดินกลบข้อให้มิด เหลือไว้เฉพาะที่น้ำหล่อเท่านั้น
การเพาะชำโดยวิธีการใช้ลำ สามารถชำในแปลงเพาะ ควรทำการปรับหน้าดินในกรณีที่เป็นที่ดอนที่น้ำท่วมไม่ถึง แต่ถ้าพื้นที่ลุ่มควรทำการยกร่องเพื่อมีการระบายน้ำดี หลังจากนั้นจึงทำการย่อยดิน ตากดินทิ้งไว้ 1-2 สัปดาห์หรือมากกว่านั้น ทำหลังคาทางมะพร้าวหรือบังแดด เมื่อชำเสร็จแล้วควรรดน้ำให้ชุ่มทันที หมั่นดูแลรดน้ำทุกวัน หรือวันเว้นวัน หลังจากนั้นประมาณ 2-4 สัปดาห์ จะพบหน่อและรากแตกออกมา ประมาณ 1-2 เดือน จึงทำการเลื่อยลำเก่าออก แล้วจึงย้ายถุงพลาสติกขนาดประมาณ 5 x 8 นิ้ว เพื่อให้สะดวกในการขนย้ายปลูก เมื่อต้นกล้าเจริญเต็มที่จึงค่อยๆ เปิดหลังคาที่คลุมไว้ออก จนกระทั่งสามารถเจริญได้ดีในที่กลางแจ้ง หลังจากนั้นประมาณ 6-8 เดือน กล้าไม้จะแกร่งเต็มที่ จึงทำการย้ายปลูกได้ อย่างไรก็ตามวิธีนี้ก็ยังไม่ค่อยนิยามากนัก เพราะใช้เวลาและเสียค่าใช้จ่ายมากกว่าวิธีใช้กิ่งแขนง และต้องตัดลำอายุ 1 ปี ซึ่งเป็นลำแม่ที่ควรเลี้ยงเอาไว้ เพื่อให้หน่อใหม่ในปีถัดไป นอกจากนั้นยังนิยมเก็บลำไว้ขายเพื่อประโยชน์อย่างอื่นด้วย

4. การขยายพันธุ์โดยการใช้กิ่งแขนง กิ่งแขนง คือกิ่งที่แตกจากตาบริเวณข้อต่อของลำ การขยายพันธุ์วิธีนี้เป็นที่นิยมกันมากที่สุดเพราะสะดวกรวดเร็วและสามารถตัดชำกิ่งแขนงได้มาก ความสำเร็จในการปักชำโดยใช้กิ่งแขนงขึ้นอยู่กับชนิดของไม้ไผ่ หากเป็นไม้ไผ่ที่มีรากอากาศบริเวณโคนกิ่ง เช่น ไผ่ตง จะมีความสำเร็จสูง ใช้กับไผ่บงหวานไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก และยังขึ้นอยู่กับการเลือกกิ่งแขนง คือ ปลายฤดูฝนช่วงเดือนกันยายนถึงตุลาคม ไปจนถึงได้ ก่อนทำการย้ายปลูกควรนำกล้าไม้ออกวางกลางแจ้งเป็นเวลา 1-2 เดือน เพื่อให้กล้าแกร่งเต็มที่ โดยปกติชาวสวนไผ่ตงมักทำการชำกิ่งแขนงในปลายฤดูฝนแล้วปลูกในต้นฤดูฝนปีถัดไป ซึ่งจะให้เวลาประมาณ 8 เดือน วิธีนี้ทำให้ได้กิ่งพันธุ์ที่แข็งแรงและเปอร์เซ็นต์การรอดตายสูง

5. การขยายพันธุ์โดยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ การเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อไม้ไผ่มีวัตถุประสงค์ในการผลิตกล้าไผ่จำนวนมากในระยะเวลาสั้น โดยมุ่งเน้นในการขยายพันธุ์ไม้ไผ่ที่ผลิตเมล็ดจำนวนน้อยหรือไม่สามารถผลิตเมล็ดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม้ไผ่เศรษฐกิจ เช่น ไผ่ตง และ ไผ่เลี้ยง อย่างไรก็ดีมีผู้ศึกษาการเลี้ยงเนื้อเยื่อไม้ไผ่ไว้หลายชนิด โดยเลี้ยงส่วนของคัพภะ ส่วนของใบอ่อนและส่วนของกิ่งอ่อนที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1-3 มิลลิเมตร ซึ่งถือว่าไม้ไผ่เป็นพืชชนิดหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในการขยายพันธุ์โดยวิธีนี้ หลังจากที่ได้กล้าไผ่จากการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อแล้วสามารถปฏิบัติต่อกล้าเช่นเดียวกับกล้าที่ได้จากการเพาะเมล็ด เนื่องจากมีขนาดใกล้เคียงกัน

การบำรุงดูแลรักษา การบำรุงรักษาให้เหมาะสมเพื่อให้ได้รับผลผลิตอย่างสม่ำเสมอ ดังนี้

1 . การให้น้ำ ปกติจะปลูกไผ่กันในฤดูฝนอยู่แล้ว เพราะประหยัดน้ำได้มาก อาจจะไม่ต้องให้น้ำเลยก็ได้ นอกจากฝนเกิดทิ้งช่วงนานๆ จึงให้น้ำช่วย แต่หลังจากหมดฝนแล้ว ผู้ปลูกต้องคอยรดน้ำให้เสมออย่าปล่อยให้ขาดน้ำนานๆ เพราะไผ่ในปีแรกนี้ยังไม่ค่อยแข็งแรงนัก อาจตายได้โดยง่าย หลังจากอายุเกิน 1 ปี ไปแล้ว ต้นไผ่จะแข็งแรงและทนต่อสภาพแห้งแล้งได้ดีขึ้น
2. การใส่ปุ๋ย ในช่วงปีแรก ไผ่สามารถใช้ปุ๋ยที่คลุกเคล้าไปกับดินปลูกได้พอ ในระยะปีต่อๆ ไป จำเป็นต้องมีการไถพรวนและใส่ปุ๋ย ในระยะนี้อาจจะเห็นว่าหน่อที่แตกจะมีขนาดค่อนข้างเล็กและจะมีขนาดโตขึ้นทุกๆ ปี ถ้าความชุ่มชื้นและดินอุดมสมบูรณ์ดีพอเพียง แต่ถ้าจะให้ผลรวดเร็วควรจะให้ปุ๋ยเร่งทำให้ไผ่เกิดหน่อปริมาณมากตลอดฤดูกาล หลังจากเก็บหน่อขายบ้างแล้ว จะทำการตัดแต่งกอและไถพรวนเพื่อกำจัดวัชพืช ปกตินิยมไถพรวนในช่วงเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน ก่อนที่ดินจะแห้ง เพราะถ้าดินแห้งจะไถพรวนได้ยาก
การใส่ปุ๋ยจะใส่ในช่วงเดือนมีนาคมถึงเมษายน ปุ๋ยที่นิยมคือปุ๋ยคอกเป็นหลัก ในอัตรา 4-6 กิโลกรัมต่อกอ หรืออาจใช้ปุ๋ยเคมีสูตร 13-13-21 ผสมกับปุ๋ยยูเรียสูตร 46-0-0 อัตรา 2ต่อ1 ใส่ปุ๋ยเคมีที่ผสมแล้ว4-6 กำมือต่อกอ รวมกับปุ๋ยคอก จะเร่งการออกหน่อ และหน่อมีคุณภาพดี เวลาใส่ปุ๋ยเคมีระวังอย่าให้โดนหน่อจะทำให้เน่าได้ ไผ่บงหวานจะเน้นปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักเป็นหลัก ไม่ควรใส่ปุ๋ยวิทยาศาสตร์เพียงอย่างเดียว จะทำให้ไผ่ทรุดโทรมเร็ว
3. การตัดแต่งกอและการไว้ลำ ไผ่บงหวาน เมื่อปลูกได้ประมาณ 1 ปี จะเริ่มแตกหน่อได้ประมาณ 8-10 ลำ ในระยะแรกนี้จะไม่มีการตัดหน่อเลย ปล่อยให้เป็นลำต่อไป การดูแลกอในช่วงนี้จะทำการตัดกิ่งแขนงเล็กๆ บริเวณโคนต้นที่ขึ้นเกะกะทิ้งไปเท่านั้น
เมื่ออายุ 2 ปี จะมีหน่อแทงขึ้นมาอีก 12-16 หน่อ ในปีนี้จะเริ่มตัดแต่งลำต้นที่เบียดชิดแน่น และคดงอรวมทั้งกิ่งแขนงเล็กๆออก หน่อที่ขึ้นมาเบียดชิดกันก็ตัดออกเช่นเดียวกัน หน่อที่เหลือปล่อยให้เป็นลำต่อไป เพราะฉะนั้นเมื่อสิ้นปีที่ 2 จะตัดแต่งให้เหลือเพียง 6-8 ลำต่อกอ หน่อที่ขึ้นมาหลังจากนี้ก็ตัดไปรับประทานหรือขายต่อไป

ไผ่บงหวาน เมื่ออายุ 2 ปี ก็มีหน่อพอที่จะตัดขายได้ ในการตัดหน่อนี้ควรจะตัดจากกลางกอก่อนแล้วขยายออกมารอบนอกกอ ซึ่งหน่อนอกๆ ต้องมีการรักษาไว้บ้างเพื่อให้เป็นลำแม่ โดยเลือกหน่อที่อวบใหญ่และอยู่ในลักษณะที่จะขยายออกเป็นวงกลมจะทำให้กอใหญ่ขึ้น มีหน่อมากขึ้นในปีต่อไป สะดวกที่จะเข้าไปดูแลรักษาและตัดหน่อ

การตัดแต่งกอนั้น ควรทำติดต่อกันทุกๆ ปีหลังการเก็บเกี่ยวในช่วงปลายฤดูฝนหรือประมาณเดือนพฤศจิกายนถึงมกราคม ซึ่งเป็นช่วงที่ไผ่ชะงักการเจริญเติบโตชั่วคราว การตัดแต่งกอหรือที่ชาวบ้างเรียกกันว่า ล้างกอไผ่ นั้นจะตัดแต่งกิ่งที่เป็นโรคและมีแมลง ลำที่ไม่ค่อยสมบูรณ์ และลำที่มีอายุตั้งแต่ 3 ปีขึ้นไปออก ตัดให้เหลือลำแม่ดีๆไว้ประมาณ 6-8 ลำต่อกอ ลำที่เหลือไว้นี้จะเป็นลำแม่ที่ค้ำจุนและบังลมให้ลำที่เพิ่งแตกใหม่ ลำที่ตัดออกนี้ให้ตัดติดดินหรือเหลืออยู่เหนือพื้นดินประมาณ 5 เซนติเมตร ไม่ให้เปลืองอาหารที่จะต้องส่งไปเลี้ยงลำพวกนี้อีก เพราะลำแก่ที่มีอายุตั้งแต่ 3 ปีขึ้นไปจะแก่และแตกหน่อได้น้อย
4 . การบังคับให้เกิดหน่อมากขึ้นในการบังคับให้ ไผ่บงหวาน แทงหน่อมากขึ้นตามฤดูกาลนั้น นอกจากการใส่ปุ๋ยและปฏิบัติดูแลตามปกติแล้ว การไถพรวนแปลง ไผ่บงหวานทั้งในระหว่างแถวและระหว่างต้น โดยทำการไถพรวนในช่วงฤดูแล้ง ประมาณเดือนตุลาคม-ธันวาคม เป็นการทำลายรากแก่เพื่อให้แตกรากใหม่ ดังนั้นในการไถพรวนการให้น้ำใส่ปุ๋ยคอก ปุ๋ยเคมี อย่างถูกต้อง จะทำให้ไผ่บงหวานออกหน่อเร็วและดก การทำให้ไผ่บงหวานออกหน่อได้ทั้งปี ทำได้เฉพาะแปลงปลูกที่มีแหล่งน้ำอย่างเพียงพอเท่านั้น

ไผ่ตงลืมแล้ง ทำความรู้จัก

2011-09-09T10:50:00.000-07:00

ไผ่ตงลืมแล้ง เป็น อาหารอย่างหนึ่งที่ได้รับความนิยมรับประทานมาแต่โบราณ โดยใช้หน่ออ่อน หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า หน่อไม้ไผ่ตง ซึ่งมีรสหวาน นำไปแกงกับเนื้อไก่ ปลา หรือเนื้อวัว นำไปต้มจืดกระดูกหมู (เมนูนี้นิยมกันมาก) แกงเปรอะ ต้มเป็นผักเคียงใช้จิ้มกับน้ำพริกกะปิ น้ำพริกน้ำปู๋ น้ำพริกแก๋ หรือปรุงอย่างอื่นอีกมากมาย รับประทานอร่อยมาก แต่ไผ่ตงที่พบเห็นและนิยมรับประทานกันเป็นประจำนั้น ส่วนใหญ่แล้ว เปลือกหุ้มหน่ออ่อน หรือ หุ้มหน่อไม้ไผ่ตง จะมีขนสีน้ำตาลแดงปกคลุมทั่วทั้งเปลือก ทำให้เวลาจะแกะเปลือกเพื่อเอาเนื้อในไปใช้ ประโยชน์เกิดอาการรำคาญ ผู้ซื้อรับประทานจึงต้องให้ผู้ขายแกะเปลือกให้

แต่ สำหรับ “ไผ่ตงลืมแล้ง” มีลักษณะพิเศษคือ เปลือกหุ้มหน่ออ่อน จะเกลี้ยงไม่มีขนปกคลุมเลย เวลาแกะเอาเนื้อในจึงสะดวกสบายมาก เป็นไผ่ตงที่มีหน่อตลอดปี แม้น้ำท่วมต้นก็ไม่ตายทนแล้งอีกต่างหาก จะแล้งขนาดไหนยังแทงหน่ออ่อนให้เก็บรับประทาน หรือเก็บขายได้ ตลอดปี จึงถูกตั้งชื่อว่า “ไผ่ตงลืมแล้ง” (ปกติฤดูแล้งไผ่ตงจะไม่มีหน่อ) นอก จากนั้น “ไผ่ตงลืมแล้ง” ยังเป็นหน่อไม้ที่มี กรดยูริกซึ่งเป็นสาเหตุทำให้เกิดโรคเกาต์น้อยมาก จึงสามารถรับประทานได้อย่างเต็มที่ และที่สำคัญเนื้อไม้ หรือลำไผ่ของ “ไผ่ตงลืมแล้ง” ยังเป็นไผ่ที่มอดไม่กินอีกด้วย เวลานำไปสร้างบ้านไม้ไผ่ หรือทำเฟอร์นิเจอร์ จึงมีความทนทานได้นานกว่าไม้ไผ่ชนิดใดๆ

ไผ่ตงลืมแล้ง เป็นพันธุ์นำเข้าจากประเทศอินโดนีเซียนานกว่า 5 ปีแล้ว อยู่ในวงศ์ GRAMINEAE เป็นไม้ยืนต้นตระกูลหญ้า ต้นสูงได้กว่า 20 เมตร ลำต้นตรง เป็นข้อหรือปล้อง ขนาดของลำต้นใหญ่ เนื้อไม้หนา ยอดอ่อน หรือ หน่ออ่อนมีเปลือกหุ้มสีเขียว ไม่มีขนตามที่กล่าวข้างต้น โผล่เหนือดินเรียกว่า หน่อไม้ ไผ่ตง เนื้อในรสชาติหวานกรอบอร่อยมาก ขนาดของหน่อโตเต็มที่มีน้ำหนักเฉลี่ยไม่น้อยกว่า 5-7 กิโลกรัมต่อหัว มีหน่อตลอดปี ขยายพันธุ์ด้วยหน่อ

การปลูก “ไผ่ตงลืมแล้ง” มีลักษณะทนต่อทุกสภาพอากาศ ทนแล้งได้ดี น้ำท่วมไม่ตาย ปลูกได้ในดินทั่วไป และมีหน่อให้เก็บรับประทาน หรือเก็บขายตลอดปี จึงเหมาะที่จะปลูกเป็นพืชครัวและพืชเศรษฐกิจเป็นอย่างยิ่ง สรรพคุณ ทางสมุนไพรของไผ่ตงทุกชนิด คือ ใบแห้ง ต้มน้ำดื่มขณะอุ่นเป็นยาขับปัสสาวะ ขับและฟอกโลหิตระดูเสียในสตรี แก้มดลูกอักเสบ แก้ร้อนในกระหายน้ำ ราก ขับปัสสาวะ และ แก้ไตพิการดีมากครับ.

แหล่งซื้อขายพันธ์ไม้ไผ่

2011-07-23T14:13:00.001-07:00

แหล่งซื้อขายพันธ์ไม้ไผ่

1. สวนไผ่นานาพันธุ์ จ.ปราจีนบุรี / ไผ่สีสุกสั่ง 300 ต้นๆ ละ 40 บาท / K.สายสุนีย์ 087-781-6752, 082-704-0245 / วันที่ 10-15 ส.ค. 53 จะไปเปิดบูทที่งานแสดงไผ่

2.สวนนาวาเอก จ.พิจิตร / ไผ่สีสุกสั่ง 300 ต้นๆ ละ 35 บาท / K.อนุรักษ์ 086-889-6650, 082-816-5780 / ฟรีค่าจัดส่ง

3. กรุงเทพฯ : (โทรสั่งจองล่วงหน้าครับ อาจหมด)
79/135 ซ.รามอินทรา 123 ถ.รามอินทรา เขตมีนบุรี
GPS พิกัด ละติจูด น.13.8158590 ลองกิจูด อ.100.7122669

สำนักงาน : 289/12 ม.เพอร์เฟค พาร์ค เขตมีนบุรี กรุงเทพฯ

โทร. 086-8896650 , 082-8165780 , 086-8989188

4. สวนไผ่โพธิ์พระยา จ.สุพรรณบุรี / ไม่มีไผ่สีสุกขาย แต่มีข้อมูลพันธุ์ไผ่ต่างๆ ที่ดีมาก ปรึกษาได้ / K.ประหยัด 084-219-0716

5. ไผ่ บงหวานเป็นพืชเศรษฐกิจที่น่าจับตามองอีกตัวหนึ่ง ซึ่งคุณลักษณะโดดเด่นของไผ่พันธุ์นี้คือ หน่อสามารถทานดิบได้โดยไม่ต้องต้ม มีรสชาดหวานกรอบ สนใจรายละเอียดเพิ่มเติมโทร 08-7322-9446 หรือ www.suansorapop.com สมบูรณ์

6. จำหน่าย กล้าพันธุ์ ไผ่ตงลืมแล้ง, ไผ่กิมซุง, ไผ่ตงไต้หวัน, ไผ่หม่าจู, ไผ่ซางหม่น, ไผ่ซางนวล,ไผ่ซางราชินี , ไผ่บงหวาน , ไผ่บงหวานหนองโดน , ไผ่หวานสีทอง , ไผ่เลี้ยงหวาน , ไผ่ข้าวหลาม , ไผ่ดำ , ไผ่หก , ไผ่ตงดำ , ไผ่น้ำเต้ายักษ์ ,ไผ่ไจแอ้นท์ , ไผ่จีนปักกิ่ง และมีไม้ไผ่ขายจำนวนมาก

ขายกล้าไม้ ยางนา , ตะเคียนทอง , มะฮอกกานี , พยุง , ประดู่ , ชิงชัน , กันเกรา , มะค่าโมง , คูณ , กระถินเทพา , พยอม ,เต็ง , รัง , แดง , กระบาก , สักทอง , มะตูม , มะรุม , ผักหวานบ้าน , ต้นยอ กล้าไม้ปลูกป่าหลายชนิด จำนวนมาก

ไม้ ผล : มะม่วงมหาชนก , มะม่วงเขียวเสวย , มะม่วงโชคอนันต์ , มะม่วงน้ำดอกไม้สีทอง , มะม่วงทองดำ , มะม่วงอกร่อง , มะม่วงหนองแซง , มะม่วงฟ้าลั่น , มะม่วงเพชรบ้านลาด , ขนุนจำปากรอบ , ขนุนทองประเสริฐ , ขนุนทวาย , มังคุด ,
ลองกอง , ทุเรียนหมอนทอง , ฝรั่ง ,น้อยหน่า , มะนาวแป้นพิจิตร , มะพร้าว

โทร. 086-8896650 , 082-8165780 , 086-8989188

แหล่งซื้อขายพันธ์ไม้ไผ่
http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=11817.0

สอบถามข้อมูล

http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19908.0

พันธุ์ไผ่ที่ควรปลูกแบ่งตามประโยชน์ใช้สอย

2011-07-23T14:06:00.001-07:00

กลุ่ม ที่ 1 ไม้ไผ่ที่ให้ผลผลิตหน่อสำหรับเป็นอาหาร ได้แก่ ไผ่ตง ไผ่บงใหญ่ ไผ่บงหวาน ไผ่รวก ไผ่ไร่ ไผ่หม่าจู ไผ่หวาน ไผ่ป่า ไผ่สีสุก ไผ่หก ไผ่รวกดำ ไผ่ซาง ไผ่เลี้ยงหวาน ไผ่ซางนวล ไผ่เม้งซ้น ไผ่ตงลืมแล้ง และไผ่ไต้หวัน

กลุ่ม ที่ 2 ไม้ไผ่ที่ให้ผลผลิตลำในการก่อสร้าง ทำฟาก เสา ค้ำยัน แผ่นสานไม้ไผ่ ไม้ไผ่อัด และเฟอร์นิเจอร์ ได้แก่ ไผ่ป่า ไผ่สีสุก ไผ่เลี้ยง ไผ่ตงหม้อ ไผ่ตงดำ ไผ่ตงดำ ไผ่ยักษ์ ไผ่บงใหญ่ ไผ่เป๊าะ ไผ่หก ไผ่ซาง ไผ่ซางนวล ไผ่ซางหม่น ไผ่ไร่ ไผ่ลำมะลอก ไผ่บาง ไผ่รวกดำ ไผ่หม่าจู ไผ่ตงลืมแล้ง และไผ่นวลราชินี

กลุ่ม ที่ 3 ไม้ไผ่ที่ให้ผลผลิตลำสำหรับทำเครื่องจักสานและหัตถกรรม ได้แก่ไผ่สีสุก ไผ่ซางนวล ไผ่ซาง ไผ่ป่า ไผ่รวกดำ ไผ่ไร่ ไผ่ข้าวหลาม ไผ่เฮี๊ยะ ไผ่ชี้ และไผ่นวล

กลุ่มที่ 4 ไผ่ที่เหมาะสำหรับใช้ลำทำเป็นภาชนะหุงต้มและปรุงอาหาร ได้แก่ ไผ่ข้าวหลาม ไผ่ป่า ไผ่สีสุก และไผ่ตง

กลุ่ม ที่ 5 ไม้ไผ่ที่ให้ผลผลิตลำที่เป็นวัตถุดิบในอุตสากรรมเยื่อกระดาษ ได้แก่ ไผ่เป๊าะ ไผ่ป่า ไผ่สีสุก ไผ่ซาง ไผ่ซางนวล ไผ่ตง ไผ่เหลือง ไผ่บงใหญ่ ไผ่หก ไผ่หม่าจู ไผ่บาง และไผ่บงดำ

กลุ่ม ที่ 6 ไม้ไผ่ที่นิยมปลูกเป็นไม้ประดับหรือนิยมปลูกตามบ้าน เพราะมีชื่อเป็นศิริมงคล ได้แก่ ไผ่ทอง ไผ่ดำ ไผ่น้ำเต้า ไผ่สีสุก ไผ่เลี้ยง ไผ่เหลือง และไผ่ข้าวหลาม

กลุ่ม ที่ 7 ไม้ไผ่ที่นิยมปลูกเป็นรั้ว หรือใช้ปลูกเป็นแนวกันลม และป้องกันตลิ่งพัง ได้แก่ ไผ่รวก ไผ่เลี้ยง ไผ่ป่า ไผ่สีสุก และไผ่บงดำ

เจาะจงลงไปอีกตามประโยชน์ใช้สอยนะคะ

อุตสาหกรรมประมงทะเล ได้แก่ ไผ่รวก
อุตสาหกรรมตะเกียบไม้เสียบอาหาร ได้แก่ ไผ่ซางป่า
อุตสาหกรรมจักสาน ได้แก่ ไผ่ซางนวล, ไผ่ซางหม่น, ไผ่ซางหวาน, ไผ่ซางป่า, ไผ่บง
อุตสาหกรรมหน่อไม้กระป๋อง ได้แก่ ไผ่ตง , ไผ่หก
อุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ ได้แก่ ไผ่ซางบ้าน,ไผ่ซางนวล, ไผ่ซางหม่น, ไผ่บงคาย, ไผ่เลี้ยง, ไผ่ตง, ไผ่หก, ไผ่ตงลืมแล้ง
อุตสาหกรรมไม้ปาเก้ ได้แก่ ไผ่ซางหม่น, ไผ่ซางนวล, ไผ่ซางบ้าน
อุตสาหกรรมกระดาษ ได้แก่ ไผ่ทุกชนิด เช่น ไผ่ตง, ไผ่หก, ไผ่หม่าจู, ไผ่ซาง ฯลฯ
ไผ่ เพื่อบริโภค ได้แก่ ไผ่ซางหวาน, ไผ่ซางหม่น, ไผ่ซางนวล, ไผ่เป๊าะ, ไผ่หม่าจู, ไผ่บงหวาน, ไผ่หก, ไผ่บง, ไผ่เลี้ยง, ไผ่ตงลืมแล้ง, ไผ่กิมซุง, ไผ่ตงหวานไต้หวัน

ปลูกไผ่รายได้ดีกว่ายางพารา

2011-07-23T13:54:00.000-07:00

ภาคใต้ตื่นปลูกไผ่ ชี้รายได้ดีกว่ายางพารา ปาล์ม, ข้าว, เฉลี่ยมีรายได้ประมาณ 15,000 บาท/เดือน จากการขายหน่อเท่านั้น ยังไม่นับส่วนอื่นๆ ขณะนี้ ลุย "ปลูกไผ่" ระบุ 2 ล้านไร่มีรายได้ถึง 2.4 ล้านล้านบาท กลุ่มปลูกไม้ไผ่เตรียมผลักดันตั้งโรงงานกลั่นน้ำมันมูลค่า 2 พันล้านบาท สามารถผลิตได้วันละ 6 แสนลิตร ทั้งดีเซล เบนซินและน้ำมันเครื่องบิน ตั้งได้ใน จ.สงขลา กำแพงเพชร และพิษณุโลก

นางขวัญใจ กลับสุขใส เจ้าของสวนไผ่ใน อ.ควนขนุน จ.พัทลุง และเหรัญญิกชมรมผู้ปลูกไผ่ภาคใต้ เปิดเผยว่า ขณะนี้ในพื้นที่ภาคใต้ตอนล่างมีการตื่นตัวปลูกไผ่กันมาก โดยเฉพาะพัทลุงปลูกแล้วประมาณ 500 ไร่ ขยายตัวประมาณ 20 เปอร์เซ็นต์/ปี ตอนนี้พัทลุงเป็นอันดับ 1 ของภาคใต้ที่ปลูกไม้ไผ่และขณะนี้ได้ขยายตัวไปยัง จ.สงขลา โดยได้ข้ามไปซื้อพันธุ์ไม้ไผ่กันจำนวนมากในแต่ละวัน ไม้ไผ่ใช้ได้ทั้งหมด ให้รายได้ประมาณ 15,000 บาท/เดือน โดยเฉพาะขายหน่อเท่านั้น ยังไม่นับส่วนอื่นๆ ซึ่งสร้างรายได้ดีกว่ายางพารามาก โดยจะให้รายได้ประมาณ 500-900 บาทต่อวัน และจะให้ผลผลิตตลอดปี

นายสัญญา วัชรพันธ์ ประธานชมรมไผ่สีทองภาคใต้ เปิดเผยว่า ตนเองปลูกไผ่ประมาณ 30 ไร่ โดยเป้าหมายในกลุ่มจะมีการปลูกไผ่ประมาณ 1 หมื่นไร่ ประมาณ 1 พันราย ในพื้นที่ จ.สงขลา และตอนนี้ได้ปลูกไปแล้วประมาณ 100 ราย เฉลี่ยปลูกประมาณ 5 ไร่/ราย โดยปลูกแบบธรรมชาติในนากุ้งกุลาดำที่ได้เลิกเลี้ยงไปแล้ว จะทยอยปลูกเพิ่มขึ้นตามลำดับเพื่อให้เกิดความมั่นคง โดยกลางปี 2556 จะสัมฤทธิผลสามารถป้อนไม้ไผ่เข้าสู่ตลาดได้ และภายใน 5 ปีจะเต็มพื้นที่เป้าหมาย ในระยะ 10 ปีจะทำการพัฒนาครบวงจร

นายมะนัด ละม้ายศรี เจ้าของสวนไผ่ประมาณ 30 ไร่ ประธานกลุ่มไม้ไผ่ 9 เปิดเผยว่า ไม้ไผ่ทั่วประเทศทั้งไผ่ป่าและปลูกเองมีประมาณ 5 ล้านไร่ โดยที่ปลูกเองประมาณ 2 แสนไร่ ไผ่จะให้รายได้ประมาณ 250,000-300,000 บาทต่อปี/ไร่ ดีกว่าทำนา 50 เท่า ให้ผลประโยชน์ตั้งแต่กิ่ง ต้น หน่อ ใบและกิ่งอ่อน ปลูกครั้งเดียวให้ผลผลิตได้ถึง 50 ปี ไผ่ให้พลังงานทดแทนเป็นชีวมวล 200-250 ตัน/ไร่ คิดเป็นเงินถึง 3 แสนบาท และสามารถผลิตน้ำมันดีเซล เบนซิน และน้ำมันเครื่องบินได้ สามารถสกัดน้ำมันได้ 50,000 ลิตร/ไร่/ปี ไผ่ประมาณ 10,000 ไร่ หากมีโรงงานอุตสาหกรรมกลั่นน้ำมันจะกลั่นได้ถึง 6 แสนลิตรต่อวัน แถมเหลือทำแก๊สและสามารถผลิตชีวมวลได้อีก 2.5 ล้านตัน

นายมะนัดกล่าวว่า ที่ อ.ระโนด จ.สงขลา มีโครงการปลูกไม้ไผ่ประมาณ 1 หมื่นไร่ จากฟาร์มกุ้งกุลาดำ ตรงนั้นหากมีเงินลงทุนสร้างโรงกลั่นน้ำมันประมาณ 2 พันล้านบาท ก็จะเกิดประโยชน์อย่างมหาศาล เพราะไผ่ 10 ไร่ให้ผลประโยชน์แก่เจ้าของสวนถึง 3 ล้านบาท/ปี โดยไม่เกิน 2 ปีก็จะประสบความสำเร็จ มีต้นไผ่ประมาณ 2 ล้านไร่สามารถทำรายได้ปีละ 2.4 ล้านล้านบาท แต่ต้องมี 3 โครงการคือ โรงกลั่นน้ำมัน โรงอุตสาหกรรมแก๊ส และโรงอุตสาหกรรมคาร์บอนกัมมันต์ ซึ่งในประเทศอเมริกาดำเนินการมาแล้ว 10 ปี และในประเทศสวีเดนก็ใช้ไม้ไผ่เป็นพลังงานเช่นกัน

นอกจากนั้นยังมีโครงการสร้างโรงไฟฟ้าที่มีศักยภาพกว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ เป็นโรงไฟฟ้าพลังน้ำสามารถผลิตได้ถึง 25 เมกะวัตต์ โดยใช้วัตถุพลังงานจากไม้ไผ่ ใช้พื้นที่ประมาณ 250 ไร่ ซึ่งในส่วนนี้เตรียมจดสิทธิบัตรไว้แล้ว

นายมะนัดกล่าวว่า ในกลุ่มขณะนี้มีโครงการสร้างโรงกลั่นลงทุนประมาณ 2 พันล้านบาท มีเนื้อที่ครบวงจรประมาณ 1 หมื่นไร่ พื้นที่ตั้งโรงงานอุตสาหกรรมน้ำมันประมาณ 500 ไร่ นอกนั้นจะทำเป็นนิคมปลูกไม้ไผ่ ขณะนี้แหล่งเงินกู้ต่างประเทศพร้อมให้กู้ทันที แต่ทางกลุ่มจะต้องมีเงินสดสมทบประมาณ 50 ล้านบาท สถาบันการเงินจึงจะให้
"โดยโรงงานอุตสาหกรรมกลั่นน้ำมันนำมาจากสหรัฐอเมริกา โรงงานอุตสาหกรรมแก๊สจากประเทศสวีเดน และโรงงานอุตสาหกรรมคาร์บอนกัมมันต์จากประเทศออสเตรเลีย ตอนนี้เงินสมทบยังขาดอยู่ หากนักลงทุนรายใดสนใจติดต่อประสานงานมาได้ แต่ที่สำคัญรัฐบาลน่าให้ความสนใจโครงการนี้มากกว่า เพราะเพลังงานทดแทนมีความสำคัญเร่งด่วน โดยให้กลุ่มกู้เงิน ซึ่งจะสามารถคืนเงินต้นและดอกเบี้ยได้เมื่อโครงการเสร็จภายใน 1 ปี" นายมะนัดกล่าว

ที่มา:ไทยโพสต์การค้าและการลงทุน

การปลูกไผ่

2011-07-23T13:12:00.000-07:00

ฤดูปลูก

ควร ปลูกตั้งแต่ฝนเริ่มตก จนถึงปลายเดือนมิถุนายน หากฝนทิ้งช่วง ควรให้น้ำช่วย แต่ในแหล่งที่สามารถให้น้ำได้ตลอดทั้งปี สามารถปลูกไผ่ได้ตลอดปี

การเตรียมพื้นที่

ควร เตรียมพื้นที่ไว้ตั้งแต่ฤดูแล้ง ซึ่งจะทำงานได้สะดวกสามารถลงมือปลูกได้ทันในต้นฤดูฝน โดยในพื้นที่ที่เป็นแอ่ง ที่ลุ่มน้ำขัง มีเนิน หรือมีตออยู่ในพื้นที่ต้องไถบุกเบิก กำจัดตอออกให้หมด ปรับสภาพพื้นที่ให้เรียบ แต่ถ้าเป็นพื้นที่ราบอยู่แล้ว แค่ไถพรวนกำจัดวัชพืชเท่านั้น

ระยะปลูก

ระยะปลูกที่เหมาะสมระหว่างต้น x ระหว่างแถว ขึ้นอยู่กับขนาดของไผ่และสภาพของดิน เช่น ไผ่ตง ระยะปลูก คือ 6-8 x 6-8 เมตร ในพื้นที่ 1 ไร่ จะปลูกไผ่ตงได้ประมาณ 25-45 ต้น ถ้าสภาพดินเลว ไผ่ไม่ค่อยเจริญเติบโต ควรใช้ระยะปลูกที่ถี่กว่าสภาพดินดี 

การเตรียมหลุมปลูก

หลุมที่ปลูกไผ่ควรมีขนาด กว้างxยาวxลึก ขึ้นอยู่กับชนิดของไผ่ เช่น ไผ่ตง ขนาดหลุมไม่น้อยกว่า 50x50x50 เซนติเมตร พร้อมทั้งใส่ปุ๋ยหินฟอสเฟต 1 กระป๋องนม (ประมาณ 300-500 กรัม) ต่อหลุม ผสมปุ๋ยคอกเก่าที่สลายตัวแล้ว 1 บุ้งกี๋ (ประมาณ 1 กิโลกรัม) และยาฆ่าแมลงฟูราดาน 1-1.5 ช้อนแกง (10-15 กรัม) คลุกเคล้ากับดินบนให้ทั่วแล้วกลบกลับคืนลงไปในหลุม ให้ระดับดินสูงกว่าเดิมเล็กน้อยเผื่อสำหรับดินยุบตัวภายหลัง 

การปลูก

ถ้า เป็นต้นกล้าไผ่ที่ได้จากการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ ควรเป็นต้นกล้าที่มีความสมบูรณ์ มีระบบรากฝอยแผ่กระจายและสมบูรณ์ไม่ขดม้วนงออยู่ก้นถุง สำหรับการคัดเลือกต้นกล้าไผ่ตงที่ได้จากการชำกิ่งแขนงนั้น ให้พิจารณาขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางและความสูงตามชนิดไผ่ ซึ่งมีสภาพแข็งแรงสมบูรณ์ ปราศจาก การทำลายของโรคและแมลงการปลูกควรนำต้นกล้าไปปลูกตรงกลางหลุมที่เตรียมไว้ ปลูกให้ลึกเท่ากับระดับดินเดิมแล้วพูนดินบริเวณโคนต้นให้เป็นเนินสูงขึ้น เล็กน้อย ใช้ไม้ปัก เป็นหลักผูกยึดต้นไผ่ เพื่อป้องกันลมโยก หลังจากนั้นต้องรดน้ำตามทันที เพื่อช่วยให้เม็ดดินกระชับราก นอกจากนี้ต้นไผ่ที่เพิ่งปลูกจะไม่ทนต่อแสงแดด และความร้อนสูง ต้องใช้ทางมะพร้าวหรือวัสดุอื่น ช่วยพรางแสงแดด จนกว่าต้นกล้าจะมีใบใหญ่และตั้งตัวได้แล้ว จึงค่อยปลดออก

ที่มา : กรมป่าไม้

ไม้ไผ่ (Bamboo) ไม้คู่วิถีคนไทย

2011-07-23T12:58:00.000-07:00

ไม้ไผ่ (Bamboo) เป็นไม้ประจำวิถีชีวิตอยู่คู่คนไทยมานาน เมื่อชุมชนไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ใดจะปลูกไม้ไผ่ไว้เป็นรั้วของหมู่บ้าน ต่อมาเมื่อชุมชนขยายใหญ่ขึ้นจะปลูกไผ่ไว้ริมทางหรือริมรั้วบ้านเพื่อใช้สอยเป็นที่อยู่อาศัย ฯล ใช้เป็นอาหาร ไม้ไผ่เป็นไม้โตเร็ว และสามารถใช้ประโยชน์ได้ทุกส่วน เช่น หน่อไผ่ (หน่อไม้)สามารถนำมาประกอบอาหารได้หลายชนิด อาทิ อุหน่อไม้ หมก ซุปหน่อไม้ ซึ่งเป็นอาหารยอดนิยมของคนไทย เมื่อไผ่มีอายุได้ประมาณ 1 ปี สามารถตัดมาทำข้าวหลามได้ เพราะเยื้อไผ่กำลังดีมีประโยชน์

เมื่อไม้ไผ่อายุได้ 2 ปี ก็สามารถนำมาจักสานเป็นเครื่องใช้ในการจับสัตว์น้ำ ประเภท ลอบ ไซ ฯลฯ เมื่อไผ่มีอายุมากขึ้นก็สามารถนำมาทำประโยชน์อย่างอื่น ๆ ได้ตั้งแต่ทำรั้วบ้าน พื้นบ้าน เรียกอีกอย่างว่า ฟาก (ฟาก หมายถึง การนำไม้ไผ่มาเจาะเอาปล้องออก แล้วตีแผ่ออกใช้ปูเป็นพื้นบ้าน แทนกระดาน เรียกว่า ฟาก) ฝาบ้าน ทำเล้าไก่ เล้าหมู ทำร้านให้ต้นบวบ แตง เป็นต้น

ปัจจุบันสามารถหาไม้ไผ่ได้บ้างตามชนบท และ home stay เพราะนิยมนำไม้ไผ่ไปทำพื้นบ้านฝาบ้าน เนื่องจากราคาถูกหาได้ง่าย และที่สำคัญข้อดีของพื้นบ้านฝาบ้านชนิดนี้คือจะโปร่ง ลมสามารถพัดผ่านได้ตลอด ทำให้เย็นสบายทั้งในฤดูร้อนและฝน แต่อาจจะไม่ดีนักในหน้าหนาวเพราะกันลมไม่ได้ และเวลาเดินเรือนที่ปูด้วยฟาก จะต้องค่อย ๆ เดิน เพราะจะมีเสียงดัง เนื่องจากการขยับตัวของไผ่ แต่ก็เป็นการสอนให้คนไทยมีกิริยามารยาทนุ่มนวลไปโดยปริยาย

จะเห็นได้ว่า ไม้ไผ่ สามารถทำประโยชน์ได้หลากหลายมากตั้งแต่งานโครงสร้าง เช่น สร้างบ้าน ไปจนถึงของใช้ในบ้าน เช่น ตะกร้ากระเช้า ภาชนะใส่เครื่องใช้ในครัว อุปกรณ์ตกแต่งต่าง ๆ จนถึงงานละเอียด ๆ เช่น จักสาน เพราะเนื้อไผ่มีความเหนียวสามารถเหลาให้เล็กได้เกือบเท่าเส้นผมทีเดียว และนี้เองคือประโยชน์ของไผ่มีมากมายมหาศาลกันเลยทีเดียว ผมแนะนำว่าถ้าใครมีพื้นที่เหลือในบ้านท่านควรที่จะปลูกไว้ซักกอครับเพราะนอกจากเป็นอาหารและทำเครื่องใช้ไม้สอยได้แล้ว ไม้ไผ่เขายังจะสร้างออกซิเจนให้ท่านได้เป็นอย่างดี มีต้นไผ่กอเดียวในบ้าน บ้านท่านจะร่มเย็นขึ้นมากที่เดียวครับ ไม่เชื่อลองดูครับ

ปัจจุบันพบว่าการใช้ผลิตภัณฑ์จากไผ่มีน้อยลง เพราะมีผลิตภัณฑ์จากเทคโนโลยี่สมัยใหม่เข้ามาทดแทน ส่วนใหญ่ทำจากพลาสติกที่หาซื้อได้ง่าย ทดทาน แต่ข้อเสียคือย่อยสลายได้ยากกว่า และนี่นับเป็นเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะโลกร้อน ดังนั้นปัจจุบันจึงได้มีการส่งเสริมและพื้นฟู ให้คนหันกลับมาใช้วัสดุจากธรรมชาติ เช่น ไผ่ ซึ่งจะช่วยลดภาวะโลกร้อนได้อยางมาก เพราะจากงานวิจัยพบว่า ต้นไผ่เป็นต้นไม้ที่สร้าง O2 ได้มากที่สุดในโลก และยังเป็นการช่วยอนุรักษ์และพื้นฟูภูมิปัญญาท้องถิ่น ช่วยให้คนคืนถิ่นกลับมาทำงาน ณ บ้านเกิดได้อีกมาก ตามที่ได้กล่าวแล้วว่า ไผ่ เป็นไม้โตเร็ว สามารถนำมาประกอบอาหารได้ในขณะที่เป็นหน่อไม้ เมื่อโตขึ้นสามารถนำมาทำผลิตภัณฑ์ ใช้ในครัวเรือน และออกจำหน่ายได้ ชาวบ้านแถบชนบททั่วไป รวมถึงชาวอำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ ยังคงใช้ภาชนะสานจากไม้ไผ่อยู่ อาทิ กระบุง ตะกร้า กระด้ง เป็นต้น

ความนิยมในไม้ไผ่ลดน้อยลงสวนทางกับกระแสจากทางฝั่งตะวันตก ที่ผลิตภัณฑ์ที่ทำจากไม้ไผ่ กำลังได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจากฝรั่งต่างชาติเพราะไม้ไผ่เมื่อได้รับการออกแบบอย่างดีจะมีทั้งเสน่ห์ และกลิ่นหอมของไม้ธรรมชาติทำให้น่าใช้น่าสะสม ดังนั้นตอนนี้แม้กระทั่งต่างประเทศเองก็กำลังปลูกเลี้ยงไผ่เป็นไม้เศรษฐกิจจำนวนมากแล้วทำไมคนไทยที่อยู่กับไผ่มาเกือบทั้งชีวิตจึงเพิกเฉยต่อมรดกและวัฒนธรรมท้องถิ่นของตัวเองได้เล่า

วิธีการขยายพันธุ์ไม้ไผ่ (รวม)

2011-07-23T12:55:00.000-07:00

การขยายพันธุ์ไม้ไผ่

โดย ทั่วไปการขยายพันธุ์ไผ่นอกจากการเพาะจากเมล็ดไผ่แล้ว จะทำการขยายพันธุ์โดยการแยกลำพร้อมเหง้า การปักชำส่วนของลำ การปักชำกิ่ง การแยกกอขนาดเล็ก และการตอนกิ่ง (โกวิทย์ และคณะ, ไม่ปรากฏปีที่พิมพ์) ไผ่สามารถขยายพันธุ์ได้ 5 วิธี (กิสณะ และสุพล, 2548) คือ การขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด เพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ แยกเหง้า ชำปล้อง และการขยายพันธุ์โดยการปักชำแขนง ซึ่งมีวิธีทำดังนี้

1. การเพาะเมล็ดไผ่ เมื่อหมดอายุขัยจะออกดอกและตาย สามารถนำเมล็ดไผ่ที่ได้ไปทำการเพาะต่อไปโดยวิธีการดังนี้

การเก็บเมล็ดพันธุ์

- เมล็ด ไผ่เมื่อแก่จัดจะร่วงลงพื้น ให้ทำความสะอาดหรือถางโคนต้นให้เตียน เพื่อความสะดวกในการรวบรวมเมล็ดไผ่ หรือใช้วัสดุหรือตาข่ายรองรับเมล็ดพันธุ์ไผ่ กรณีเขย่าต้นให้เมล็ดร่วงจากต้น

- รวบรวม เมล็ดพันธุ์ไผ่ที่ได้ ทำการฝัดด้วยกระด้งจะได้เมล็ดที่สมบูรณ์

- นำเมล็ดที่สมบูรณ์มาขัด นวดเอาเปลือกออกโดยใช้พื้นรองเท้าแตะฟองน้ำ ขัดนวดเมล็ดบนกระด้ง และฝัดเอาเปลือกออก

- นำเมล็ดที่ได้ไปผึ่งแดด ประมาณ 1 แดด จึงนำไปเพาะได้ เพื่อป้องกันแมลงและไม่ควรเก็บเมล็ดไว้เกิน 1 เดือน เพราะจะทำให้เปอร์เซ็นต์ความงอกลดลง

วิธีการเพาะกล้าไผ่

-เมล็ดไผ่ที่จะเพาะ ให้ขัดเอาเปลือกนอกออกก่อน เพื่อให้เมล็ดงอกเร็วและเติบโตอย่างสม่ำเสมอ

-นำเมล็ดไปแช่น้ำ 2 คืน หรือแช่เมล็ดด้วยน้ำอุ่นประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วแช่น้ำอีก 1 คืน

-นำเมล็ดขึ้นจากน้ำ แล้วห่อหุ้มเมล็ดด้วยผ้ารดน้ำให้ชื้นอยู่เสมอประมาณ 2 คืน เมล็ดจะเริ่มงอก

-นำเมล็ดที่เริ่มงอกไปลงแปลงเพาะที่มีขี้เถ้าแกลบผสมดินและทรายรองพื้นหนาประมาณ 4 นิ้ว หว่านเมล็ดแล้วกลบด้วยดินหนาประมาณ 1 เซนติเมตร คลุมแปลงด้วยวัดสุคลุมดิน เช่น หญ้าแห้ง และฟางข้าว

-ทำการย้ายกล้า ภายหลังจากการเพาะลงแปลงแล้วประมาณ 15 วัน ซึ่งต้นกล้าไผ่จะมีความสูงประมาณ 2-3 นิ้ว ย้ายกล้าที่แข็งแรงลงถุงเพาะและอนุบาลไว้ในเรือนเพาะชำ หรือในที่ร่มรำไร ประมาณ 6-8 เดือน ก็นำไปปลูกต่อไป

2. การเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ

เราสามารถใช้ต้นกล้าไผ่ที่ได้จากการเพาะเมล็ดมาเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ ซึ่งเป็นการนำต้นกล้ามาขยายพันธุ์ให้ได้ปริมาณมาก ๆ เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนต้นพันธุ์ ตลอดจนการแก้ไขปัญหาต้นพันธุ์ที่มาจากการเพาะชำกิ่งแขนงออกดอกและตาย เพราะกิ่งแขนงที่นำมาจากต้นแม่ที่มีอายุมากพร้อมที่จะออกดอกกิ่งแขนงนั้นจะ มีอายุเท่ากับต้นแม่ ฉะนั้นเมื่อต้นแม่ออกดอก กิ่งแขนงที่นำไปปลูกจะออกดอกตายด้วยเช่นกัน

3. การขยายพันธุ์โดยการแยกกอ เหง้า

การขยายพันธุ์วิธีนี้จะต้องคัดเลือกเหง้าที่มีอยู่ 1-2 ปี จะตัดให้ตอสูงประมาณ 50-80 เซนติเมตร แล้วทำการขุดเหง้ากับตอออกจากกอแม่เดิม โดยระวังอย่าให้ตาที่คอเหง้าแตกเสียหายได้ เพราะตานี้จะแตกเป็นหน่อต่อไป ส่วนหน่อขนาดเล็กที่ขุดขึ้นมา สามารถแยกกอไปปลูกได้เช่นกัน การขยายพันธุ์วิธีนี้จะได้เหง้าแม่ที่สะสมอาหารอยู่มากจึงมีอัตราการอดตาย สูงทำให้หน่อแข็งแรงและได้หน่อเร็วกว่าวิธีขยายพันธุ์โดยการใช้กิ่งแขนงหรือ ลำ ได้พันธุ์ตรงกับสายพันธุ์เดิม

4. การขยายพันธุ์โดยใช้ลำ

การขยายพันธุ์วิธีนี้จะต้องทำการคัดเลือกลำที่มีอายุประมาณ 1 ปี แล้วนำมาตัดเป็นท่อนๆ โดยให้แต่ละท่อนมี 1 ข้อ ซึ่งการใช้ท่อนตัด 1 ข้อ จะต้องตัดตรงกลางและให้รอยตัดทั้งสองห่างจากข้อประมาณ 1 คืบ และควรเป็นลำที่มีแขนงติดอยู่โดยจะต้องตัดให้แขนงเหลือยาวประมาณ 1 คืบ ด้วย จากนั้นจึงนำไปชำในแปลงเพาะชำ โดยวางให้ข้ออยู่ระดับดินและให้ตาหงายขึ้น ระวังอย่าให้ตาได้รับอันตราย แล้วใส่น้ำลงในปล้องไผ่ให้เต็ม และคอยเติมน้ำให้อยู่เต็มอยู่เสมอ

การเพาะวิธีนี้จะต้องหมั่นดูแลรดน้ำให้ความชุ่มชื่นอยู่เสมอหลังจากนั้นประมาณ 2-4 สัปดาห์จะพบหน่อและรากแตกออกมา เมื่อหน่อแทงรากแข็งแรงเต็มที่ ประมาณ 6-12 เดือน จึงทำการย้ายปลูกได้

5. การขยายพันธุ์โดยใช้กิ่งแขนงปักชำ

กิ่งแขนง คือ กิ่งที่แยกออกจากลำต้นไผ่ตรงบริเวณข้อ ซึ่งโคนกิ่งแขนงจะมีรากงอกเห็นได้เด่นชัด โดยมีการคัดเลือกดังนี้

-ให้เลือกรากของกิ่งแขนงที่มีสีน้ำตาลหรือน้ำตาลอมเหลืองและมีรากฝอยแตกจากรากแขนงแล้ว

-ให้เลือกกิ่งแขนงที่ใบยอดคลี่แล้ว และกาบหุ้มตาหลุดหมดแล้วเช่นกัน

-ให้เลือกกิ่งแขนงที่มีอายุ 4-6 เดือน ถ้าเป็นกิ่งค้างปียิ่งดี

ขั้นตอนในการปักชำกิ่งแขนง

เมื่อได้คัดเลือกกิ่งแขนงแล้ว ทำการตัดแยกกิ่งแขนงออกจากลำไผ่ จากนั้นตัดปลายกิ่งออกให้เหลือยาว 80-100 เซนติเมตร การปักชำควรจะทำในปลายฤดูฝนหรือในราวเดือนกันยายน-ตุลาคม ซึ่งเป็นช่วงที่มีกิ่งแขนงมาก โดยปฏิบัติตามขั้นตอนดังนี้

-ไถพรวนดิน แล้วควรตากดินทิ้งไว้ประมาณ 2 สัปดาห์ หรือมากกว่านั้น ทำการย่อยดินและปรับพื้นที่ให้สม่ำเสมอในกรณีที่พื้นที่เป็นที่ดอนน้ำท่วม ไม่ถึง และถ้าเป็นที่ลุ่มควรทำการยกร่องเพื่อให้มีการระบายน้ำได้ดี

-ขุดให้ลึกประมาณ 15 เซนติเมตร

-นำกิ่งแขนงปักชำลงในร่องให้ห่างกันประมาณ 15-20 เซนติเมตร กลบดินแล้วใช้เท้าเหยียบให้แน่น รดน้ำทันที หลังจากชำเสร็จแล้วทำหลังคาด้วยทางมะพร้าวเพื่อบังแดด หมั่นดูแลรดน้ำทุกวันหรือวันเว้นวัน

-หลังจากปักชำแล้วประมาณ 6-8 เดือน กิ่งแขนงที่ชำไว้จะแตกแขนงใบและรากที่แข็งแรงพร้อมที่จะย้ายลงปลูกในแปลงได้ การปักชำกิ่งแขนงอาจดำเนินการเพาะชำในถุงพลาสติกสีดำขนาด 8x10 นิ้ว สามารถเจริญเติบโตได้ดีเช่นกัน

ที่มา :กรมป่าไม้. 2541. การใช้ประโยชน์ไม้ขั้นพื้นฐาน. 168 น.

อุตสาหกรรมไม้ไผ่ พืชเศรษฐกิจ

2011-07-23T12:50:00.000-07:00

ในระดับอุตสาหกรรม ไม้ไผ่ใช้ทำผลิตภัณฑ์ได้หลากหลายประเภทตามประโชน์ใช้สอย ได้แก่

ไผ่อัด เป็นการผสมผสานด้านการใช้ประโยชน์ระหว่างไผ่กับกาว ทั้งนี้เพื่อเพิ่มความสวยงามและความทนทานของผลิตภัณฑ์แผ่นไผ่อัด ใช้ผลิตเครื่องเรือนต่างๆ และสำหรับการตกแต่งภายในอาคารบ้านเรือน และใช้เพื่อแทนไม้แบบก่อสร้าง ซึ่งมีสมบัติที่ดีคือเมื่อแห้งแล้วไม่ดูดน้ำทำให้สามารถนำมาใช้ทำแบบได้หลายครั้ง (6-8 ครั้ง มากกว่าไม้แบบเดิมซึ่งได้เพียง 2 ครั้ง)

ปี 2535 มี 4 โรงงาน คือ จังหวัดกาญจนบุรี 1 โรงงาน (หจก.อุตสาหกรรมไม้ไผ่ไทย) จังหวัดลำพูน 1 โรงงาน (หจก.นอร์เธินเอนเตอร์ไพร์สลำพูน) และที่กรุงเทพมหานครอีก 2 โรงงาน ไผ่อัดใช้ไผ่ซางนวล ไผ่ตง ซึ่งต้องมีลำไผ่ค่อนข้างโต ปล้องยาวและมีเนื้อหนา ไผ่นวลควรใช้ไผ่สดไม่มีขนตามลำต้น อายุประมาณ 2-3 ปี เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8 เซนติเมตร ความยาวประมาณ 8 เมตร ขึ้นไป ราคาประมาณ 13-15 บาทต่อลำ

เยื่อกระดาษไผ่ ไผ่เป็นพืชที่มีเส้นใยยาวมากจึงเหมาะสมต่อการนำไปใช้ทำกระดาษให้ผลผลิตเยื่อกระดาษสูงและได้กระดาษที่มีคุณภาพดี มีโรงงานที่ จังหวัดขอนแก่น (บริษัทพินิคซ์พัลพ์แอนด์เพเพอร์ จำกัด) ใช้ไผ่รวกและไผ่ป่าจำนวน 300,000 ต้นต่อปี ต้องใช้พื้นที่ในการปลูกไผ่ไม่น้อยกว่า 150,000 ไร่ แต่ส่งเสริมการปลูกได้เพียง 6,000 ไร่เท่านั้น (2535) (นอกจากนี้ยังใช้ปอและไม้ยูคาลิปต์เป็นวัตถุดิบด้วย) จังหวัดกาญจนบุรี (บริษัทสยามคราฟท์ จำกัด) รับซื้อไผ่ราคา 800 บาท/ตัน (นอกจากนี้ยังใช้ไม้ยูคาลิปตัสเป็นวัตถุดิบด้วย) จังหวัดพิษณุโลก ใช้ไผ่ทำกระดาษไหว้เจ้าส่งต่างประเทศ เป็นต้น

ไผ่รวกดัด เพื่อการส่งออกไม่มีการแปรรูปแต่อย่างใด เพียงแต่ผ่านกรรมวิธีบางอย่างเพื่อรักษาเนื้อไม้และแบ่งคุณภาพเท่านั้น โดยเสียภาษีการส่งออกเพียง 5 % ของราคาส่งออก (ไผ่ชนิดอื่น ๆ และไม้จะเสียภาษีการส่งออกถึง 40 % ของราคาส่งออก (2535)) ราคาไผ่รวกลำละ 0.70-1.50 บาท ขึ้นอยู่กับขนาดและความยาว ที่เหมาะสมควรมีอายุ 1 ปีขึ้นไปเพื่อให้การอาบน้ำยาป้องกันมอดและแมลงได้ผลดี ประเทศที่ส่งไป ได้แก่ ประเทศแถบยุโรป เช่น อิตาลี เยอรมัน ซึ่งส่วนใหญ่นำไปใช้ประโยชน์ในด้านการเกษตร ส่วนแถบตะวันออกกลางและปากีสถานนิยมนำไปใช้ประโยชน์ในด้านการสร้างบ้านเรือน เต้นท์ทหาร กระโจมที่พัก เป็นต้น

เข่งไผ่ เป็นผลิตภัณฑ์หัตถกรรมประเภทหนึ่งในระดับอุตสาหกรรมครัวเรือน โดยนำผิวของไผ่มาจักตอกเป็นเส้นแล้วนำมาจักสานขึ้นรูป ไผ่ที่ใช้คือไผ่รวกและไผ่นวล

ตะเกียบไผ่ ใช้ไผ่ซาง โรงงานผลิตมีที่ จังหวัดกาญจนบุรี (โรงงานเควีเอ็มเปเปอร์) และ จังหวัดลำปาง เป็นต้น เครื่องจักรทำตะเกียบมีการพัฒนาส่งเสริมโดยกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม (ราคาประมาณ 8 หมื่นบาท) ทั้งนี้เพื่อลดการนำเข้าเครื่องจักรจากไต้หวัน ญี่ปุ่น ไผ่ที่ใช้คือไผ่นวล ที่มีอายุ 2-3 ปีขึ้นไป และเป็นลำใหญ่มีเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ 8 เซนติเมตรขึ้นไป (จังหวัดกาญจนบุรี มีการนำไผ่จากพม่ามาใช้ด้วย)

ไม้จิ้มฟัน เป็นอุตสาหกรรมขนาดเล็ก ใช้ไผ่ซาง มีการผลิตที่ จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดลำพูน จังหวัดชัยนาท เป็นต้น (ไม้จิ้มฟันที่ผลิตมาจากไม้ปอ ไม้งิ้ว และยางพารา มีข้อเสียคือเปราะและหักง่าย)

ไม้ซีก เป็นการผ่าไผ่เป็นซีก ใช้ทำคอกสัตว์ หรือส่งโรงงานทำไม้จิ้มฟัน ตะเกียบ ไม้เสียบลูกชิ้น ไม้เสียบไก่ย่าง ไม้เสียบดอกไม้ เป็นต้น ไม้ซีกมี 2 ลักษณะ คือ ไผ่ผ่าซีก (จังหวัดลำปาง เรียกว่าไม้สะลาบ) โดยนำไผ่มาซอยตามยาวและตัดเป็นซีก แต่ละลำซอยได้ประมาณ 8-10 ซีก ตัดเป็นท่อน ยาวประมาณ 1-2.5 เมตร ขึ้นไป มัดหนึ่งมีไผ่ 50 ซีก โดยปกติไม้ซีก 1 มัด ใช้ไผ่ 2 ลำ ไม้ซีกอีกลักษณะหนึ่ง คือ ไม้ตะเกียบ เป็นไม้ซีกขนาดเล็ก ความยาวตั้งแต่ 30 เซนติเมตร ขึ้นไป ไผ่แทบทุกชนิดสามารถทำเป็นไม้ซีกได้ ส่วนใหญ่นิยมไผ่นวล

หัตถกรรมจักสานอื่นๆ ไผ่หลายชนิดใช้ทำหัตถกรรมเครื่องจักสานได้ ถือเป็นศิลปะพื้นบ้าน เพื่อใช้สอยในครัวเรือนของชีวิตประจำวัน เช่น กระด้งฝัดข้าว ตะแกรงร่อนข้าว ฝาชี กระบุง ตะกร้า กระจาด กระเป๋า ครุ เป็นต้น ไผ่สีสุก เป็นไผ่ที่นิยมใช้จักสานมากที่สุด โดยเลือกอายุ 2-3 ปี ซึ่งจักตอกได้ง่าย (ถ้าอ่อนเกินไปจะไม่ทนทาน ถ้าแก่เกินไปเส้นตอกจะหักง่าย) หัตถกรรมไผ่ที่ส่งออก เช่น มู่ลี่ กันแดด ที่ จังหวัดกาญจนบุรี หัตถกรรมไผ่ที่มีฝีมือประณีต ที่ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ใช้ไผ่นวล ซึ่งลำปล้องยาวถึง 1 เมตร มีเนื้อเหนียว หักยาก

ไม้ไผ่ พันธ์ที่ใช้ในงานจักสาน

2011-07-23T12:40:00.000-07:00

ไม้ไผ่ พันธ์ที่ใช้ในงานจักสาน

ไม้ไผ่ (ฺBamboo) เป็นวัตถุดิบจากธรรมชาติที่นิยมนำมาทำเครื่องจักสานกันแพร่หลายที่สุด เพราะมีทั่วไปแทบทุกภาคของประเทศ ไม้ไผ่ในประเทศไทยมีหลายชนิด แต่ละชนิดมีคุณสมบัติที่สามารถนำมาใช้ทำเครื่องจักสานได้ดีแตกต่างกันไป โดยที่นิยม คือ

ไม้ไผ่สีสีสุก นิยมนำมาทำเครื่องจักสานกันอย่างแพร่หลายทุกภาคของประเทศ เพราะมีผิวสวย เนื้อหนา และแข็ง ลำต้นตรง นำมาทำเครื่องจักสานและใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง
ไม้ไผ่ซาง เป็นไม้ขนาดกลาง ปล้องยาว เนื้ออ่อน ขึ้นทั่วไปในภาคเหนือ นิยมนำมาทำเป็นเครื่องจักสานได้ดี
ไม้ไผ่บงหรือไผ่ตง ไม้ขนาดใหญ่ ลำต้นตรง ไม่มีหนาม นำมาทำเป็นเครื่องจักสานได้ดี

ไม้ไผ่ที่ใช้เป็นวัตถุดิบทำเครื่องจักสานได้ยังมีอีกหลายชนิด แต่ละชนิดมีคุณสมบัติแตกต่างกันไป เช่น ไม้ไผ่หก ไม้ไผ่รวก ไม้ไผ่ ป้าว ไม้ไผ่เหล่านี้นำมาทำเครื่องจักสานได้มากมายหลายชนิด ตั้งแต่ทำเป็นภาชนะเครื่องใช้ต่างๆ เช่น กระบุง ตะกร้า กระจาด จนถึงทำเป็นเครื่องมือสำหรับ ดัก จับ ขัง สัตว์น้ำจำพวกตะข้อง กระชัง สุ่ม อีจู้ ฯลฯ เป็นต้น

ไม้ไผ่ สมุนไพรยาวิเศษ

2011-07-23T12:28:00.000-07:00

สรรพคุณ รักษาโรคไต คนเขมรเชื่อว่าน้ำมันจากลำต้นไผ่สามารถรักษาโรคหอบหืดได้ ส่วนที่เป็นหน่อรักษาโรคหนองใน โรคไต และโรคกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ในประเทศฟิลิปปินส์ชาวบ้านเชื่อว่า ไ่ผ่เหลือรักษาโรคดีซ่าน และรากไผ่รักษาโรคไต

ส่วนสำคัญของไผ่ที่ใช้เป็นยาคือ

ราก
ใบ

วิธีการ นำไปตากแห้ง โดยเฉพาะส่วนยอดอ่อนปลายสุดของใบที่กำลังม้วนอยู่ ถ้ากินสด ๆ จะมีรสหวาน นำไปตากแห้งแล้วชงแบบชาดื่มทุกวันจะทำให้ร่างกายแข็งแรง

วิธีการขยายพันธุ์ไผ่ กรณี :ไผ่ตง

2011-07-23T12:25:00.000-07:00

ไผ่ตง สามารถขยายพันธุ์ได้ 5 วิธี คือ การขยายพันธุ์ด้วยการเพราะเมล็ด การเพราะเลี้ยงเนื้อเยื่อ การแยกกอหรือเง้า การชำปล้อง และการปักชำแขนง

การขยายพันธุ์ไผ่ มี 5 วิธีดังต่อไปนี้

1. การเพาะเมล็ด

ไผ่ตงนั้นเมื่อแก่แล้วจะออกดอกและตาย ซึ่งปกติไผ่ตงจะเริ่มออกดอกในช่วงเดือนพฤศจิกายน – มกราคม โดยเมล็ดไผ่ตงจะเริ่มแก่และหล่นประมาณเดือนมีนาคม – เมษายน เกษตรกรสามารถนำเมล็ดไผ่ตงไปเพาะต่อโดยวิธีต่อไปนี้

การเก็บเมล็ดพันธุ์

เมล็ดไผ่ตงเมื่อแก่จัดจะล่วงลงพื้น เกษตรกรควรถางและกวาดโคนต้น เพื่อสะดวกในการเก็บเมล็ดไผ่ตง

คัดเมล็ดที่เสียออกเก็บไว้แต่เมล็ดที่สมบูรณ์

นำเมล็ดไผ่ตงมานวดและฝัดเอาเปลือกออก แล้วนำไปตากแดดประมาณ 1 วัน จึงนำไปเพาะได้ (ถ้าต้องการเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้เพราะควรคลุกด้วยสารเคมีเซฟวิน เอส-85 เพื่อป้องกันแมลงมารบกวนและไม่ควรเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้นานเกิน 1 เดือน

การเพาะกล้าไผ่ตง

เมล็ดไผ่ตงที่จะนำมาเพาะควรจะเอาเปลือกออกก่อนเพื่อให้เมล็ดงอกเร็วขึ้นและเติบโตอย่างสม่ำเสมอ

นำเมล็ดไผ่ตงไปแช่น้ำไว้ 2 คืน หรือแช่เมล็ดไผ่ตงในน้ำอุ่นก่อนประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วนำมาแช่น้ำทิ้งไว้อีก 1 คืน

นำเมล็ดไผ่ตงขึ้นจากน้ำแล้วนำมาห่อด้วยผ้า รดน้ำให้ชื้นอย่างสม่ำเสมอประมาณ 2 คืน เมล็ดไผ่ตงจะเริ่มงอก

นำเมล็ดไผ่ตงที่เริ่มงอกแล้วไปเพาะในแปลงที่มีขี้เถ้าแกลบผสมกับ ดินและทรายรองพื้นหนาประมาณ 4 นิ้ว หว่านเมล็ดและกลบด้วยดินหนาประมาณ 1 ซ.ม. คลุมแปลงด้วยฟางหรือหญ้าแห้ง

หลังจากเพาะเมล็ดไผ่ตง 15 วัน จะได้ต้นกล้าที่มีความสูงประมาณ 2-3 นิ้ว ให้ย้ายต้นกล้าที่แข็งแรงลงในถุงเพาะและอนุบาลไว้ในเรือนเพาะชำหรือในที่ร่ม รำไรประมาณ 6-8 เดือน จึงน้ำต้นกล้าไปปลูกและขยายพันะ์ต่อไป

2.วิธีการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ

การเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อเป็นการนำต้นกล้าที่ได้จากการเมล็ดมาขยาย พันธุ์ให้ได้ปริมาณมาก ๆ เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนต้นพันธุ์รวมทั้งการแก้ไขปัญหาต้นพันธุ์ที่มากจาก การเพาะชำกิ่งแขนงออกดอกและตายเพราะกิ่งแขนงที่นำมาจากต้นแม่จะมีอายุเท่า กับต้นแม่ ฉะนั้นเมื่อต้นแม่ออกดอก กิ่งแขนงที่นำไปปลูกก็จะออกดอกตายด้วยเช่นกัน แต่การเพราะเลี้ยงเนื้อเยื่อต้องอาศัยขั้นตอนและเทคนิคทางวิชาการมาก จึงควรเป็นหน้าที่ของหน่วยงานราชการหรือบริษัทเอกชนที่มีความชำนาญเป็นผู้ ดำเนินการผลิต

การเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ

3.การขยายพันธุ์โดยการแยกกอหรือเง้า

การขยายพันธุ์โดยวิธีนี้จะต้องเลือกเหง้าที่มีอายุ 1-2 ปี โดยตัดตอให้สูงประมาณ 50-80 เซนติเมตร แล้วทำการขุดเหง้ากับต่อออกจากกอแม่ แต่ต้องระวังอย่าให้ตาที่กอเหง้าแตกเสียหายได้ (เพาะตานี้จะแตกเป็นหน่อต่อไป) การขยายพันธุ์วิธีนี้จะได้เหง้าแม่ที่สะสมอาหารอยู่มาก จึงมีอัตราการรอดตายสูง ทำให้หน่อแข็งแรงและและได้หน่อเร็วกว่าวิธีขยายพันธุ์โดยการใช้กิ่งแขนงหรือ ลำ

4.การขยายพันธุ์โดยการชำปล้อง

การ ขยายพันธุ์โดยการชำปล้องจะต้องเลือกลำที่มีอายุประมาณ 1 ปี แล้วนำมาตัดเป็นท่อน ๆ แต่ละท่อนมี 1 ข้อ โดยจะต้องตัดตรงกลางท่อนให้รอยตัดทั้งสองข้างห่าจากข้อประมาณ 1 คืบ และต้องมีแขนงติดอยู่ประ 1 คืบ จากนั้นนำไปชำในแปลงเพาะชำ โดยวางให้อยู่ระดับดินและให้ตราหงายขึ้น และต้องระวังอย่าให้ตาได้รับอันตราย เพราะจะทำให้หน่อไม่งอก หลังจากนั้นเทน้ำใส่ปล้องไผ่ตรงให้เต็ม

การขยายพันธุ์ด้วยวิธีนี้ จะต้องหมั่นดูแลรดน้ำอย่างสม่ำเสมอและ ต้องคอยเติมน้ำใส่ให้เต็มปล้องไผ่เสมอ หลังจากนั้นประมาณ 2-4 สัปดาห์จะพบหน่อและรากแตกออกมา เมื่อหน่อและรากแข็งแรงเต็มที่ซึ่งจะใช้เวลาประมาณ 6-12 เดือน ก็ทำการย้ายปลูกได้

การชำปล้อง

5. การขยายพันธุ์โดยใช้กิ่งแขนงปักชำ มีการคัดเลือกดังนี้

ให้เลือกกิ่งแขนงที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1-1.5 นิ้ว

รากของกิ่งแขนงที่มีสีน้ำตาลหรือน้ำตาลอมเหลืองและมีรากฝอยแตกจากรากแขนงแล้ว

ให้เลือกกิ่งแขนงที่ใบยอดคลี่แล้ว และกาบหุ้มตาหลุดหมดแล้วเช่นกัน

ให้เลือกกิ่งแขนงที่มีอายุ 4-6 เดือน ถ้าเป็นกิ่งค้างปียิ่งดี

การคัดเลือกกิ่งแขนง
ขั้นตอนในการปักชำ กิ่งแขนง เมื่อได้คัดเลือกกิ่งแขนงแล้ว ทำการตัดแยกกิ่งแขนงออกจากลำไผ่ ตัดปลายกิ่งออกให้เหลือ 80-100 เซนติเมตร การปักชำควรจะทำในปลายฤดูฝนหรือในราวเดือนกันยายน-ตุลาคม ซึ่งเป็นช่วงที่มีกิ่งแขนงมาก มีขั้นตอนดังนี้
– เตรียมแปลงเพาะชำโดยการไถพรวนดิน ควรตากดินทิ้งไว้ประมาณ 2 สัปดาห์ ทำการย่อยดินและปรับพื้นที่ให้สม่ำเสมอในกรณีที่พื้นที่เป็นที่ดอนน้ำท่วม ไม่ถึง ถ้าเป็นที่ลุ่มควรทำการยกร่องเพื่อให้มีการระบายน้ำได้ดี
– ขุดร่องให้เป็นแนวเหนือ-ใต้ ลึกประมาณ 15 เซนติเมตร แต่ละร่องห่างกันประมาณ 30 เซนติเมตร เพื่อให้กิ่งแขนงได้รับแสงแดดทั่วทุกด้าน
– นำกิ่งแขนงปักชำลงในร่องห่างกันประมาณ 15-20 เซนติเมตร กลบดินแล้วใช้เท้าเหยียบให้แน่น รดน้ำทันที หลังจากชำเสร็จแล้วทำหลังคาด้วยทางมะพร้าวเพื่อบังแดด หมั่นดูแลรดน้ำทุกวันหรือวันเว้นวัน
– หลังจากปักชำแล้วประมาณ 6-8 เดือน กิ่งแขนงที่ชำไว้จะแตกแขนงใบและรากที่แข็งแรงพร้อมที่จะย้ายลงปลูกในแปลงได้ การปักชำกิ่งแขนงอาจดำเนินการเพาะชำในถุงพลาสติกสีดำขนาด 8×10 นิ้ว สามารถเจริญเติบโตได้ดีเช่นกัน

พื้นที่ป่าไม้ไผ่ในประเทศไทย

2011-07-23T11:48:00.000-07:00

ประเทศไทยมีพื้นที่ป่าไม้ไผ่อยู่ประมาณ 2,805,000 ไร่ ส่วนใหญ่อยู่ในเขตพื้นที่อุทยานแห่งชาติ และพื้นที่ป่าอนุรักษ์ จังหวัดที่มีป่าไผ่มากที่สุดคือ จ.กาญจนบุรี แต่ไม่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้เนื่องจากอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ จังหวัดที่มีการปลูกไม้ไผ่เป็นอุตสาหกรรมคือปราจีนบุรี ปัจจุบันมีความต้องการกล้าไผ่เพื่อใช้ในการปลูกสร้างสวนไผ่ในแต่ ละปีเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามกล้าไผ่ที่ผลิตได้ยังไม่เพียงพอกับความต้องการ ทางกรมป่าไม้ โดยสถานีเพาะชำกล้าไม้ ได้จัดให้มีการผลิตกล้าไผ่เพื่อแจกจ่ายให้กับผู้สนใจทุกปี แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2551 กรมป่าไม้ได้แจกกล้าไม้ไผ่ให้ชาวบ้านไปจำนวนหนึ่ง ประมาณ 250,000 กล้า ประกอบไปด้วยไผ่รวก ไผซางนวล ไผ่หก และไผ่ไร่

ปัจจุบันกรมป่าไม้ มีโครงการวิจัย พัฒนา และส่งเสริมการปลูก การจัดการ และการใช้ประโยชน์ไม้ไผ่อย่างยั่งยืน รวมถึงการพัฒนาผลิตภัณฑ์ไปสู่ความต้องการของตลาดและภาคอุตสาหกรรมอยู่ หลายโครงการ อาทิ การสร้างสวนรวมพันธุ์ไผ่ การขยายพันธุ์ การจัดการสวนไผที่มีศักยภาพสูงทางเศรษฐกิจ การตรวจสอบคุณสมบัติ ลักษณะโครงสร้าง การยืดอายุการใช้งานของไผ่แต่ละชนิด การพัฒนาผลิตภัณฑ์ไปสู่ภาคอุตสาหกรรม การวิจัยพัฒนาการผลิตไผ่อัดประสานเพื่องานประดิษฐ์กรรม ทำแผ่นไม้ประกอบจากไผ่เพื่อการก่อสร้าง การทำแผ่นถ่านไม้ไผ่อัดซีเมนต์ การใช้ประโยชน์จากน้ำส้มควันไม้จากไผ่เพื่อบำบัดน้ำเสีย การทำถ่านอัดแท่งจากเศษไม้ไผ่ การใช้ประโยชน์จากไบไผ่ การศึกษาการจัดการและเศรษฐกิจของการปลูกไผ่ เพื่อลดการใช้ไผ่จากป่าธรรมชาติ และเพิ่มพื้นที่ป่าเพื่อการรักษาสิ่งแวดล้อมอีกทางหนึ่งด้วย

ที่มา : หนังสือพิมพ์ข่าวสด

ถ่านไม้ไผ่ช่วยลดโลกร้อนได้

2011-07-23T11:45:00.000-07:00

ปัจจุบันพบว่าอุตสาหกรรมผลิตถ่านไม้ไผ่กำลังได้รับความนิยมจากเหล่าสาวกผู้รักสุขภาพ อันเนื่องจากผงคาร์บอนที่ผลิตได้จากถ่านไม้ไผ่นั้นมีความสามารถอย่างเห็นได้ชัดในการดูดซับกลิ่น ความชื้น สารพิษ สารเคมี ช่วยฟอกอากาศ และกำจัดแบคทีเรีย ช่วยปลดปล่อยประจุลบ และ อินฟราเรดคลื่นยาว ช่วยดูดซับรังสี ฯ และที่สำคัญสามาถช่วยในการการดูดซับในตรัสออกไซด์ ซึ่งเป็นก๊าซที่ไปทำลายชั้นโอโซนที่เป็นเกราะป้องกันรังสีอุลตร้าไวโอเล็ตของโลกมากที่สุดอีกด้วย

และเทคโนโลยีที่นำมาใช้กับไม้ไผ่ ปัจจุบันนั้นมีการพัฒนาก้าวหน้าขึ้นเป็นอย่างมาก ไม้ไผ่จึงไม่ได้เป็นเพียงแค่เท่าที่คนส่วนใหญ่รู้จักเท่านั้น ตัวอย่างเช่น ถ่านไม้ไผ่คุณภาพสูงที่ได้จากการเผ่าที่อุณหภูมิสูงประมาณ 1,000 องศาเซียลเซีย ด้วยเตาเผาที่มีประสิทธิภาพ มีความสามารถสูงในการดูดซับกลิ่น ความชื้น สารพิษ สารเคมี ช่วยฟอกอากาศ และกำจัดแบคทีเรีย ช่วยปลดปล่อยประจุลบ และ อินฟราเรดคลื่นยาว ช่วยดูดซับรังสี ช่วยให้ระบบไหลเวียนของเลือดดีขึ้น มีผลให้จิตใจแจ่มใส เบิกบาน ใช้ทำเครื่องสำอางรักษาผิว ทำสบู่รวมถึงใช้ทำถ่านกัมมันต์ (Activated Carbon) ซึ่งเป็นวัสดุคาร์บอนที่มีพื้นที่ผิวสูงมากเนื่องจากมีรูพรุนจำนวนมหาศาล มีความสามารถในการดูดซับคาร์บอนและในไตรเจนได้สูงมาก นอกจากนี้ถ่านไม่้ไผ่ยังถูกนำมาใช้เป็นองค์ประกอบในอุตสาหกรรมต่างๆ อีกมากมาย เช่น อุตสาหกรรมยา และเครื่องสำอาง ใช้ทำใส้กรองน้ำ ใส้กรองอากาศ ใช้ปรับปรุงบำรุงดิน และใช้ในการบำบัดน้ำเสีย เป็นต้น

เพราะฉะนั้นตอนนี้ท่านทั้งหลายเห็นด้วยหรือไม่ว่า เราควรจะมาช่วยกันปลูกไผ่คนละต้น คนละกอไว้ในบ้าน ปลูกไว้เป็นรั้วบ้านก็ได้ เอาไว้ใช้สอย เอาไว้เป็นอาหารและช่วยสร้าง O2 ให้กับบ้านและโลกเรา

ไม้ไผ่ (bamboo) ช่วยลดโลกร้อน

2011-07-23T11:35:00.000-07:00

ไม้ไผ่(bamboo) ไม่ใช่ต้นไม้ แต่เป็นพืชที่วิวัฒนาการมาจากพืชสกุลหญ้า และมีเนื้อไม้ให้ใช้สอยได้หลากหลาย เป็นพืชมหัศจรรย์ที่มีการเจริญเติบโตเร็วที่สุดในโลก บางชนิดโตได้ถึง 2 ฟุตต่อวัน หน่อไผ่ นำมาใช้ประกอบอาหาร ลำไผ่ ใช้เป็นวัสดุทดแทนไม้ นอกจากนี้จากงานวิจัยยังพบว่าเมื่อเปรียบเทียบการปลูกต้นไม้ชนิดอื่นและไม้ไผ่ในพื้นที่เท่ากันนั้น ไม้ไผ่จะสามารถช่วยลดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และสร้างก๊าซออกซิเจนให้ได้มากกว่า ต้นไม้ทั่วๆไปถึง 35 %

และการแก้ปัญหาสภาวะโลกร้อน ไม้ไผ่ ก็เป็นพืชที่ถูกจับตามองว่าจะสามารถช่วยแก้ไขปัญหาดังกล่าวได้เป็นอย่าง ดี ตามปกติแล้ว ต้นไม้ในป่าและในพื้นที่สีเขียวทั้งหลาย มีคุณสมบัติในการตรึงก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ไว้ก่อนที่ก๊าซนั้นจะลอยขึ้น ไปสะสมอยู่ในชั้นบรรยากาศ อันเป็นสาเหตุของการเกิดภาวะโลกร้อน แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน พื้นที่ป่าทั่วโลกถูกทำลายมากขึ้น ทำให้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์สามารถลอยขึ้นไปสะสมอยู่ในชั้นบรรยากาศได้ มากขึ้น เป็นเหตุให้พลังงานความร้อนถูกสะสมอยู่บนผิวโลก และในชั้นบรรยากาศเพิ่มขึ้น การปลูกต้นไม้เพื่อหวังที่จะให้ช่วยดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ต้อง ใช้เวลานานนับสิบปี ในขณะที่การปลูกไผ่นั้นใช้เวลาสั้นเพียงแค่ 3-5 ปี ในพื้นที่ที่เท่ากัน ป่าไผ่มีความสามารถในการดูซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และปลดปล่อยก๊าซ ออกซิเจนในอัตราที่สูงกว่าป่าธรรมชาติทั่วไป 30-35% นับว่าเป็นการช่วยลดภาวะโลกร้อนได้อย่างรวดเร็ว

ไม้ไผ่มีความหลากหลายทางชนิดพันธุ์สูง พบว่าทั่วโลกมีมากกว่า 80 สกุล มากกว่า 1,500 ชนิด กระจายอยู่หลายประเทศในเขตร้อนชื้น สำหรับประเทศไทยพบว่ามีไผ่ท้องถิ่นอยู่ 17 สกุล 72 ชนิด จัดว่าเป็นพืชมหัศจรรย์ ขึ้นได้ทุกพื้นที่ รวมถึงพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ไม้ไผ่บางชนิด เช่น ไผ่ซาง และไผ่ซางนวล พบขึ้นปะปนกับต้นสักในป่าผสมแบบผลัดใบ ไผ่บางชนิด เช่น ไผ่บงใหญ่ ไผ่เป๊าะ และไผ่ข้าวหลาม พบขึ้นในป่าดิบชื้น ในขณะที่ไผ่รวก มักขึ้นอยู่ทั่วไปในป่าเต็งรังจึงเป็นพืชที่เหมาะสมอย่างยิ่งในการสนับสนุน ให้ปลูกเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เพราะไม้ไผ่เป็นพืชที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เป็นไม้เบิกนำที่สามารถขึ้นได้บนพื้นที่ว่างเปล่า จึงสามารถช่วยปรับปรุงสภาพของระบบนิเวศน์ในบริเวณป่าที่ถูกทำลายได้ ในระยะเวลารวดเร็วเพราะมีระบบรากที่แผ่กว้าง ช่วยป้องกันการชะล้างและการกัดเซาะพังทลายของหน้าดินได้ดี โดยเฉพาะบริเวณริมคลองหรือริมตลิ่ง และยังช่วยปรับปรุงคุณภาพของดินให้ดีขึ้น อันเป็นที่มาของดินขุยไผ่ เป็นดินที่มีความอุดมสมบูรณ์สูง

ที่มา : หนังสือตั้งตัว ฉบับที่ 5

ไม้ไผ่ (Bamboo) สร้างรายได้ดีกว่ายางพารา

ปลูกไผ่บงหวาน มีรายได้เฉลี่ยต่อไร่ 75,000 บาท

ไผ่บงหวานเมืองเลย

ไผ่ตงลืมแล้ง ทำความรู้จัก

แหล่งซื้อขายพันธ์ไม้ไผ่

สอบถามข้อมูลhttp://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19908.0

พันธุ์ไผ่ที่ควรปลูกแบ่งตามประโยชน์ใช้สอย

ปลูกไผ่รายได้ดีกว่ายางพารา

การปลูกไผ่

ไม้ไผ่ (Bamboo) ไม้คู่วิถีคนไทย

วิธีการขยายพันธุ์ไม้ไผ่ (รวม)

อุตสาหกรรมไม้ไผ่ พืชเศรษฐกิจ

ไม้ไผ่ พันธ์ที่ใช้ในงานจักสาน

ไม้ไผ่ สมุนไพรยาวิเศษ

วิธีการขยายพันธุ์ไผ่ กรณี :ไผ่ตง

พื้นที่ป่าไม้ไผ่ในประเทศไทย

ถ่านไม้ไผ่ช่วยลดโลกร้อนได้

ไม้ไผ่ (bamboo) ช่วยลดโลกร้อน

สอบถามข้อมูล

http://www.kasetporpeang.com/forums/index.php?topic=19908.0