all of me

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΖΟΜΠΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΣΤΙΓΑ

2026-09-02T14:41:18.158+03:00

Δεν τα αναγνωρίζεις εύκολα.

Δεν έρχονται στη ζωή σου με σκοπό να σου κάνουν κακό. Έρχονται με ένα πρόβλημα, μια στενοχώρια, μια ανάγκη, μια ιστορία που θα σε αγγίξει. Κι εσύ, επειδή έχεις ψυχή, κάθεσαι και ακούς.

Και μετά ξανακούς.

Και ξαναδίνεις.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να τους δίνεις κομμάτια από εσένα.

Τον χρόνο σου, όταν εσύ δεν έχεις χρόνο. Την ηρεμία σου, όταν εσύ είσαι ήδη κουρασμένος. Τη δύναμή σου, όταν εσύ παλεύεις να κρατηθείς όρθιος.

Τους σηκώνεις όταν πέφτουν. Τους παρηγορείς όταν κλαίνε. Τους βρίσκεις δικαιολογίες όταν φταίνε. Τους λες «μην ανησυχείς» ενώ μέσα σου ανησυχείς κι εσύ.

Και εκείνοι φεύγουν λίγο πιο ανάλαφροι.

Εσύ όμως μένεις πίσω.

Με ένα βάρος που δεν είχες πριν.

Αυτό κάνουν τα συναισθηματικά ζόμπι. Δεν σου παίρνουν κάτι που μπορείς να δείξεις. Δεν υπάρχει ένα σημάδι πάνω σου για να πεις «εδώ μου πήραν την ενέργειά μου».

Απλώς, μετά από κάθε επαφή μαζί τους, νιώθεις λίγο πιο άδειος.

Και το χειρότερο είναι πως συνήθως βρίσκουν ανθρώπους που έχουν πολλή αγάπη μέσα τους.

Ανθρώπους που δεν αντέχουν να βλέπουν τον άλλον να πονάει. Που θα σηκώσουν το τηλέφωνο ακόμα κι όταν είναι εξαντλημένοι. Που θα αφήσουν στην άκρη τη δική τους στενοχώρια για να ακούσουν τη στενοχώρια κάποιου άλλου.

Κι όσο περισσότερο δίνεις, τόσο περισσότερο ζητούν.

Δεν τους φτάνει ποτέ.

Θέλουν κι άλλη προσοχή. Άλλη επιβεβαίωση. Άλλη κατανόηση. Άλλη υπομονή. Άλλη μια ευκαιρία.

Μέχρι που κάποια στιγμή κουράζεσαι.

Και λες:

«Δεν μπορώ άλλο.»

Και τότε αλλάζουν όλα.

Ξαφνικά είσαι αδιάφορος.

Αχάριστος.

Εγωιστής.

«Εσύ δεν ήσουν έτσι.»

Και εκεί, ίσως για πρώτη φορά, πρέπει να καταλάβεις την αλήθεια.

Δεν άλλαξες.

Απλώς άδειασες.

Άδειασες γιατί για πολύ καιρό έδινες χωρίς να παίρνεις. Έδινες χωρίς να σε ρωτήσει κανείς ποιος κρατάει εσένα όταν λυγίζεις.

Γιατί κι εσύ έχεις στιγμές που δεν είσαι δυνατός.

Κι εσύ έχεις βράδια που θέλεις κάποιον να σου πει «είμαι εδώ».

Κι εσύ έχεις δικαίωμα να κουραστείς.

Έχεις δικαίωμα να μη σηκώσεις το τηλέφωνο.

Έχεις δικαίωμα να μη λύσεις κανένα πρόβλημα.

Έχεις δικαίωμα να πεις:

«Σήμερα χρειάζομαι εγώ κάποιον.»

Και τότε φαίνονται όλα.

Φαίνεται ποιος σε αγαπούσε πραγματικά και ποιος αγαπούσε αυτό που του έδινες.

Γιατί ο άνθρωπος που σε αγαπάει δεν θα απαιτήσει να αδειάσεις για να γεμίσει εκείνος.

Θα καθίσει δίπλα σου.

Θα σε ακούσει.

Θα σε κρατήσει.

Και κάποια στιγμή θα σε κοιτάξει και θα σε ρωτήσει:

«Εσύ είσαι καλά;»

Κι αυτή η ερώτηση, όταν έχεις συνηθίσει να είσαι πάντα αυτός που αντέχει, μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις.

Γιατί τελικά δεν ζητούσες πολλά.

Μόνο να σε δει κάποιος.

Να θυμηθεί ότι πίσω από τον άνθρωπο που πάντα αντέχει, υπάρχει ένας άνθρωπος που κάποτε κουράζεται κι αυτός.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη, ίσως πιο ύπουλο.

Τα συναισθηματικά ζόμπι δεν παίρνουν πάντα χωρίς να δίνουν τίποτα.

Μερικές φορές σου δίνουν.

Και ίσως γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο να τα αφήσεις.

Σου δίνουν αγάπη. Σου δίνουν τρυφερότητα. Σου δίνουν θάρρος. Σου λένε μια αλήθεια που είχες ανάγκη να ακούσεις. Σου δείχνουν σεβασμό, ευγένεια, ενδιαφέρον.

Σου δίνουν εκείνη τη ζεστασιά που σε κάνει να πιστέψεις πως, επιτέλους, βρήκες έναν άνθρωπο που θα μείνει.

Και ακριβώς όταν αρχίζεις να νιώθεις ασφαλής, τα παίρνουν πίσω.

Απότομα.

Και μένεις να αναρωτιέσαι τι έκανες.

Ύστερα επιστρέφουν.

Και σου δίνουν λίγο.

Τόσο όσο χρειάζεται για να ξαναελπίσεις.

Κι όταν ξαναδεθείς, το παίρνουν πάλι.

Και επιστρέφουν ξανά, δίνοντάς σου αυτή τη φορά ακόμη λιγότερο.

Κι εσύ, επειδή θυμάσαι εκείνο το πρώτο συναίσθημα, εκείνη την πρώτη αγάπη, εκείνη τη στιγμή που ένιωσες ότι σε είδαν πραγματικά, περιμένεις.

Περιμένεις να ξαναγίνει όπως πριν.

Και αυτό είναι που σε κρατάει.

Όχι αυτό που σου δίνουν τώρα.

Αλλά η ανάμνηση αυτού που σου έδωσαν κάποτε.

Και κάπως έτσι αρχίζεις να ζεις με ψίχουλα, ενώ κάποτε σου είχαν στρώσει ολόκληρο τραπέζι.

Κάθε φορά που απομακρύνεσαι, σου πετούν λίγο φως για να γυρίσεις.

Κάθε φορά που πας να φύγεις, σου θυμίζουν γιατί έμεινες.

Και κάθε φορά που επιστρέφεις, παίρνουν από πάνω σου λίγο ακόμη.

Μέχρι που μια μέρα καταλαβαίνεις πως δεν περιμένεις πια αγάπη.

Περιμένεις απλώς την επόμενη μικρή δόση της.

Και τότε έρχεται η πιο δύσκολη στιγμή.

Η στιγμή που πρέπει να αποδεχτείς πως ίσως αυτό που αγάπησες δεν ήταν η καθημερινότητά σου μαζί τους.

Ήταν οι λίγες στιγμές που σου έδειξαν ποιοι θα μπορούσαν να είναι.

Και κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ζει περιμένοντας μια σπάνια καλή στιγμή για να δικαιολογήσει μια καθημερινή πληγή.

Η αγάπη δεν πρέπει να σε αφήνει συνεχώς να αναρωτιέσαι αν υπάρχει.

Ο σεβασμός δεν εμφανίζεται μόνο όταν κάποιος φοβάται ότι θα σε χάσει.

Η τρυφερότητα δεν πρέπει να είναι ανταμοιβή.

Και η παρουσία ενός ανθρώπου δεν πρέπει να μοιάζει με διακόπτη που κάποιος άλλος ανοίγει και κλείνει όποτε τον βολεύει.

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να κυνηγάς αυτό που σου έδωσαν κάποτε.

Να κοιτάξεις αυτό που σου δίνουν τώρα.

Και κυρίως, να κοιτάξεις εσένα.

Γιατί η ψυχή δεν αδειάζει μόνο όταν κάποιος της παίρνει.

Αδειάζει και όταν την κρατούν για πολύ καιρό σε αναμονή.

Γι' αυτό να προσέχετε τα συναισθηματικά ζόμπι.

Όχι γιατί πρέπει να τα φοβάστε.

Αλλά γιατί πρέπει να μάθετε να αναγνωρίζετε πότε η καλοσύνη σας γίνεται η τροφή κάποιου άλλου.

Να μάθετε να λέτε «ως εδώ».

Να μη νιώθετε ενοχές επειδή προστατεύετε τον εαυτό σας.

Να μη ζητάτε συγγνώμη επειδή κάποια στιγμή δεν μπορείτε να δώσετε άλλο.

Γιατί δεν είναι υποχρέωσή μας να σώσουμε όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Μερικούς μπορούμε μόνο να τους αγαπήσουμε.

Και κάποιους πρέπει να τους αφήσουμε να φύγουν.

Όχι επειδή δεν τους αγαπήσαμε.

Αλλά επειδή, κάπου στην πορεία, αρχίσαμε να χάνουμε εμάς.

Και κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσουμε πίσω στον εαυτό μας.

Να μαζέψουμε ό,τι σκορπίσαμε.

Να ξαναβρούμε την ηρεμία μας.

Να ξαναγελάσουμε.

Να ξαναγίνουμε εμείς.

Και τότε θα καταλάβουμε κάτι που ίσως αργήσαμε πολύ να καταλάβουμε.

Δεν χάσαμε έναν άνθρωπο.

Κερδίσαμε πίσω τον εαυτό μας.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται τελικά όλη η ουσία.

Να μη μετράς πόσα σου πήραν.

Να μη μετράς πόσα σου έδωσαν και πόσα σου ξαναπήραν.

Να κοιτάξεις μόνο τι απέμεινε από εσένα.

Κι αν κάποια μέρα κοιταχτείς στον καθρέφτη και αναγνωρίσεις ξανά τον άνθρωπο που ήσουν πριν αρχίσεις να παρακαλάς για λίγη αγάπη, λίγη τρυφερότητα, λίγη παρουσία, τότε θα ξέρεις πως έκανες το πιο δύσκολο πράγμα.

Σταμάτησες να ζητάς από κάποιον να σου δώσει πίσω αυτό που ο ίδιος σου είχε μάθει να σου παίρνει.

Και τότε δεν θα χρειάζεσαι πια να προστατεύεσαι από κανέναν.

Θα έχεις μάθει να προστατεύεις εσύ εσένα.

ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΙΑ ΚΑΘΑΡΑ

2026-03-24T19:11:00.002+02:00

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή που αρχίζεις να βλέπεις τους γονείς σου αλλιώς.

Όχι όπως τους είχες ανάγκη όταν ήσουν παιδί, αλλά όπως πραγματικά είναι.

Άνθρωποι. Με δικές τους ιστορίες, δικές τους πληγές, δικούς τους φόβους και έναν τρόπο να αγαπούν που δεν ήταν πάντα αυτός που χρειαζόσουν.

Και τότε ξεκινάει κάτι δύσκολο.

Μια εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που ένιωσες και σε αυτό που καταλαβαίνεις τώρα.

Γιατί ναι… υπήρξε αγάπη.

Υπήρξαν στιγμές που στάθηκαν δίπλα σου, που σε κράτησαν, που σε στήριξαν όπως μπορούσαν.

Υπήρξαν θυσίες που ίσως δεν είδες τότε.

Αλλά υπήρξαν και στιγμές που σε πλήγωσαν.

Στιγμές που τα λόγια έγιναν βαριά.

Που η κριτική έγινε τρόπος επικοινωνίας.

Που η σιωπή έγινε απόσταση.

Που ένιωσες ότι δεν φτάνεις, ότι κάτι μέσα σου είναι λάθος.

Και το πιο δύσκολο δεν ήταν αυτό που έγινε.

Ήταν ότι έμαθες να το θεωρείς φυσιολογικό.

Για χρόνια δικαιολογούσες.

Έλεγες «έτσι είναι».

«Δεν το κάνουν επίτηδες».

«Είναι οι γονείς μου».

Και μέσα σε αυτό, κάπου χάθηκες εσύ.

Μέχρι που μεγαλώνεις αρκετά για να σταθείς απέναντι στην αλήθεια.

Όχι με θυμό. Όχι με κατηγορία.

Αλλά με καθαρότητα.

Και η αλήθεια είναι αυτή:

η αγάπη υπάρχει… αλλά ο τρόπος μετράει.

Δεν φτάνει να αγαπάς κάποιον.

Σημασία έχει πώς τον κάνεις να νιώθει.

Και όταν κάτι σε πληγώνει ξανά και ξανά, δεν μπορείς πια να το αγνοείς.

Εκεί αρχίζουν τα όρια.

Όρια που δεν μπαίνουν εύκολα.

Γιατί δεν τα βάζεις σε αγνώστους.

Τα βάζεις σε ανθρώπους που σε μεγάλωσαν.

Και αυτό πονάει διαφορετικά.

Έχει ενοχές.

Έχει φόβο.

Έχει εκείνη τη σκέψη που σε κυνηγάει:

«μήπως είμαι άδικος;»

Αλλά μαζί με όλα αυτά, έχει και κάτι που δεν είχες πριν:

επίγνωση.

Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να δέχεσαι ό,τι σε διαλύει, μόνο και μόνο επειδή προέρχεται από τους γονείς σου.

Καταλαβαίνεις ότι το να αγαπάς δεν σημαίνει να αντέχεις τα πάντα.

Και αρχίζεις να λες μικρά «όχι».

Να κρατάς αποστάσεις όταν χρειάζεται.

Να μην εξηγείς ξανά και ξανά ποιος εισαι.

Να μην μπαίνεις σε κύκλους που σε πονάνε.

Και κάπου εκεί αλλάζει κάτι μέσα σου.

Δεν γίνεσαι σκληρός.

Γίνεσαι ξεκάθαρος.

Δεν παύεις να αγαπάς.

Απλώς σταματάς να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Κρατάς ό,τι καλό σου έδωσαν.

Αλλά αφήνεις πίσω ό,τι σε μικραίνει.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή, όσο δύσκολη κι αν είναι:

δεν είναι δική σου δουλειά να αλλάξεις τους γονείς σου.

Είναι δική σου ευθύνη να προστατεύσεις εσένα.

Και αυτό δεν σε κάνει κακό παιδί.

Σε κάνει ενήλικα.

Στο τέλος, η αγάπη δεν αποδεικνύεται με το πόσο αντέχεις τον πόνο.

Αποδεικνύεται με το πόσο σέβεσαι τον εαυτό σου μέσα σε αυτήν.

Και η πιο δύσκολη, αλλά και πιο αληθινή φράση που μπορείς να πεις είναι:

«Σας αγαπάω… αλλά μέχρι εκεί που δεν χάνομαι.»

ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΝΟΥΝ ΑΘΕΑΤΕΣ

2026-03-18T14:34:00.001+02:00

Υπάρχουν σκέψεις που δεν φαίνονται, στιγμές που περνούν απαρατήρητες, αλλά αφήνουν αποτύπωμα βαθύ μέσα μας.

Μικρές σπίθες φωτός που κανείς δεν βλέπει, κι όμως καθορίζουν τον τρόπο που νιώθουμε, που ζούμε, που αγαπάμε.

Άνθρωποι έρχονται στις ζωές μας για να δώσουν δώρα, με τρόπους που ίσως δεν καταλαβαίνουμε.

Δεν μένουν όλοι για πάντα. Κάποιοι φεύγουν ήσυχα, χωρίς κακία, χωρίς θυμό, αφήνοντας πίσω τους ό,τι έπρεπε να πάρουμε.

Και καταλαβαίνουμε, όσο περνάει ο καιρός, ότι αυτό το «φευγιό» είναι μέρος της ίδιας της ζωής μας.

Κρατάμε κοντά μας όσους μένουν.

Αυτούς που κάνουν κάθε στιγμή πιο φωτεινή, κάθε σιωπή πιο γεμάτη, κάθε χαμόγελο πιο αληθινό.

Αυτούς που δεν χρειάζονται εξηγήσεις, που καταλαβαίνουν χωρίς λόγια, που φέρνουν ζεστασιά και ηρεμία στις ψυχές μας.

Και υπάρχουν οι αναμνήσεις, οι φευγαλέες στιγμές που μας έμαθαν κάτι, μας άγγιξαν βαθιά και μας άλλαξαν, χωρίς να το καταλάβουμε.

Κάθε απουσία, κάθε «φεύγω» ήταν για να μας δώσει χώρο, για να καθαρίσει το μονοπάτι, για να ξέρουμε ποιοι πραγματικά αξίζουν να μένουν.

Όσοι έφυγαν, εύχομαι να έχουν καλό ταξίδι.

Όσοι μένουν είναι αυτοί που φέρνουν φως, που κάνουν τις καρδιές μας ζεστές, που γεμίζουν τις ζωές μας νόημα.

Με αυτούς, κάθε στιγμή γίνεται βαθιά, κάθε σκέψη αποκτά βάρος, κάθε συναίσθημα αξία.

Όσο μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε ποιοι έρχονται για λίγο και ποιοι μένουν για να μείνουν.

Και τότε καταλαβαίνουμε ότι οι αθέατοι, οι σιωπηλοί, αυτοί που δεν φαίνονται αλλά είναι πάντα εκεί, κάνουν τη διαφορά.

Αυτοί είναι οι πραγματικοί φρουροί των συναισθημάτων μας, αυτοί που κρατούν τις καρδιές μας ζωντανές, ασφαλείς, γεμάτες.

Στο τέλος, η ζωή είναι μια σειρά από αποχωρήσεις και παρουσίες, από δώρα που παίρνουμε και αφήνουμε πίσω.

Όσοι έφυγαν, ας πάνε στο καλό. Όσοι μένουν, είναι αυτοί που κάνουν τη ζωή να αξίζει να τη ζούμε, που κάνουν τις σιωπές μας να έχουν νόημα και τα χαμόγελά μας να ακτινοβολούν.

Και εμείς συνεχίζουμε, πιο δυνατοί, πιο καθαροί, πιο αληθινοί, γνωρίζοντας ποιοι πραγματικά αξίζουν να είναι δίπλα μας.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΣΤΙΣΜΕΣ

ΟΠΩΣ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ BERLIN

Οι δρόμοι του Berlino βρέχονται από τη βροχή και τα φώτα αντανακλώνται στα παράθυρα.

Οι σκιές περπατούν αθέατες, αφήνοντας πίσω τους ψιθυρισμένες αναμνήσεις.

Κάθε στιγμή μοιάζει με σκηνή ταινίας, όπου η σιωπή και το φως λένε όσα τα λόγια δεν μπορούν.

Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΨΥΘΙΡΙΖΕΙ ΜΕΛΩΔΙΕΣ

2026-03-10T14:09:00.000+02:00

Τα τραγούδια κυλούν μέσα σε κόσμους που αναπνέουν και ζουν, χωρίς χάρτες και όρια. Κάθε νότα σκάει στο έδαφος σαν φως που ξυπνάει τις σκιές των δρόμων, αγγίζοντας ψυχές που δεν ξέρουν ότι περιμένουν. Οι μελωδίες σχηματίζουν γέφυρες ανάμεσα σε καρδιές, ταξιδεύουν μέσα από πλατείες, σοκάκια, δέντρα και περάσματα που στριφογυρίζουν ανάμεσα σε βουνά και πεδιάδες, ανακαλύπτοντας νέες συνδέσεις σε κάθε γωνία.

Οι νότες φωτίζουν μονοπάτια που οδηγούν σε στέγες και ταράτσες, όπου τα συναισθήματα κυλούν μαζί με τον αέρα, ησυχάζουν μόνο όταν βρουν αντίλαλο και αφήνουν πίσω τους ίχνη φωτεινά σαν σημάδια για τις καρδιές που θέλουν να βρουν η μία την άλλη. Τα τραγούδια ψιθυρίζουν ιστορίες έρωτα, λαχτάρας και στιγμών που ζωντανεύουν μέσα στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας: ένα χαμόγελο σε έναν δρόμο, ένα φως που σκάει μέσα από ένα παράθυρο, μια σιωπή που γεμίζει νόημα.

Κύματα φωτός ταξιδεύουν ανάμεσα σε σκοτάδια και ήλιο, φέρνοντας στιγμές χαμόγελων, σιωπές και ανάσες που ξυπνούν μνήμες. Κάθε κύμα ήχου αγγίζει τα βάθη της ψυχής, και οι σκιές κινούνται με μορφή που δίνει η ζωή, δημιουργώντας κόσμους όπου οι καρδιές συναντιούνται ακόμα κι αν οι άνθρωποι δεν τους βλέπουν.

Τα τραγούδια συνεχίζουν να κυλούν ανάμεσα σε δέντρα, δρόμους και πεζοδρόμια, ανάμεσα σε ανθρώπους που περπατούν βιαστικά ή σταματούν για μια στιγμή. Σε στέγες που ακουμπούν στον αέρα, οι νότες γίνονται φως που ταξιδεύει σε καρδιές που έχουν ξεχάσει πώς να νιώθουν. Οι μελωδίες αγκαλιάζουν τη χαρά και τη λαχτάρα, δημιουργώντας χώρους όπου οι καρδιές μπορούν να βρουν ξανά η μία την άλλη, ακόμα και μέσα στο θόρυβο και τη σιωπή της πόλης.

Κάθε νότα είναι ένας δρόμος, κάθε μελωδία ένα ταξίδι. Τα φώτα περνούν ανάμεσα σε πλατείες, σοκάκια και δρόμους, αφήνοντας ίχνη αγάπης, λαχτάρας και μικρές στιγμές που κάνουν τις ψυχές να θυμούνται. Οι ήχοι αγγίζουν ό,τι είναι κρυφό· ξυπνούν μνήμες και πάθη που είχαν ξεχαστεί.

Ο έρωτας περπατά ανάμεσα στις νότες, φλέγεται μέσα στο φως και ταξιδεύει ανάμεσα στους κόσμους, όπου οι καρδιές βρίσκουν η μία την άλλη μέσα στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Κάθε αναπνοή γεμίζει τον αέρα με φως, και κάθε φως γίνεται μελωδία που αναζητά την ψυχή που θα την ακούσει.

Σε μονοπάτια φωτεινά, σε δρόμους γεμάτους ήχο και φως, οι καρδιές συναντιούνται ξανά και ξανά. Τα τραγούδια σβήνουν τη σιωπή και αφήνουν πίσω τους χρώματα που δεν έχουν όνομα, φως που δεν σβήνει ποτέ και συναισθήματα που αιωρούνται πάνω από τον χρόνο.

Οι μελωδίες γίνονται κύματα που περνούν μέσα από τις πόλεις, τα χωριά και τα βουνά, αγγίζοντας ανθρώπους που δεν ξέρουν ότι περιμένουν. Κάθε νότα είναι ένας δρόμος που οδηγεί στην καρδιά, κάθε μελωδία μια στιγμή όπου οι ψυχές συναντιούνται χωρίς λόγια.

Οι ήχοι και το φως ενώνονται, σχηματίζοντας ένα δίκτυο που ενώνει καρδιές, συναισθήματα και στιγμές. Οι μελωδίες δεν χρειάζονται φωνές για να υπάρξουν· κυλούν μέσα στην καθημερινότητα, μέσα στο θόρυβο των δρόμων, μέσα στο φως που περνάει από παράθυρα και μπαλκόνια.

Κάθε νότα γίνεται φως, κάθε φως γίνεται σύνδεση, κάθε σύνδεση αφήνει πίσω της έναν παλμό που θυμίζει ότι οι καρδιές μπορούν πάντα να βρουν η μία την άλλη, ακόμα και μέσα στο χάος και την καθημερινότητα του κόσμου. Τα τραγούδια ζουν ανάμεσα στους ανθρώπους, στις στιγμές και στις ψυχές, ταξιδεύουν μέσα στο φως της μέρας και της νύχτας, αφήνοντας πάντα πίσω τους ίχνη που δεν σβήνουν.

Και όπου περνούν, αφήνουν φως που αγγίζει τη γη, τους δρόμους, τα σοκάκια, τους ανθρώπους που περπατούν βιαστικά ή στέκονται για να πάρουν μια ανάσα, θυμίζοντας ότι οι καρδιές μπορούν να βρουν η μία την άλλη μέσα στον κόσμο που ζει και αναπνέει γύρω τους.

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΟΥ ΜΙΛΩ ΜΕ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ

ΝΑ ΤΟ ΠΩ....ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΠΩ

2025-10-29T13:46:00.006+02:00

Ένα παπόρι έρχεται, να το πω να μη το πω Κι είναι κοντά ν΄αράξει Και φέρνει της αγάπης μου, παλλαρέ παλλαρα-Αντρά, Ποκάμισο ν’ αλλάξει. Εγέρασά και δε μπορώ, να το πω να μη το πω τις νύχτες να γυρίζω Και τις ψηλομελαχρινές παλλαρέ δυο τρεις φορές να τις καλησπερίζω Βάλε φωθιά στο λύχνο σου να το πω να μην το πω να φέξει η κάμαρή σου Αντράς, κερά μου στέκεται να το πω να μην το πω ομπρός εις την αυλή σου Βρε Αφούση βρε Αντρα παλλαρέ παλλαρα-Αντρά .

Αντρέας Μαγκιώρος (όπως τον έλεγαν σύμφωνα με πραγματική μαρτυρία) έζησε στα μέσα του 1800. Κάποια στιγμή έφυγε από την Κάσο για ένα ταξίδι σε συγγενείς στη Κρήτη το οποίο του άλλαξε τη ζωή… κυριολεκτικά. Κουβάλησε στις πλάτες του ένα θλιβερό φορτίο – είδε, λένε, τον πατέρα του να σφάζεται από Τούρκους μπροστά στα μάτια του στην Κρήτη. Από τότε, κάτι μέσα του άλλαξε. ξεκίνησε με τον καιρό εκτός από εσωτερικά να αλλάζει και εξωτερικάΚρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι καπε'λα

Ο Αφούσης δίδασκε στην κάσο σίγα σίγα όμως έχανε τα λογίκα του ,κυκλοφορούσε με σκισμένα τζίν και τρύπια ρούχα Έφτιαχνε ιστορίες, γέμιζε τον τόπο με στίχους και γέλια, έλεγε «Εγώ, Αφούσης, παλλαρός;…» Και σε όποιον τον ρωτούσε ποιος είναι, απαντούσε πάντα «Ντροπή σας να ρωτήξετε τους άλλους να σας πούσι…Ούλοι σας θα γνωρίζετε εμένα τον Αφούση Κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες για τον Αντρά, μια αρκετά τρυφερή είναι αυτή για την αγάπη του με το Κατερινάκι, μια κοπέλα από την Κάσο που ήθελε να παντρευτεί. Η κατάστασή του όμως δεν το επέτρεπε και έτσι η οικογένειά της την πάντρεψε με έναν ναυτικό,ποτε δεν το ξεπεράσε αυτό καιμ πάντα ξεροστάλιαζε ε'ξω απο την πόρτα της με μαντινάδες...Πέθανε απο υ΄ψηλό πυερετό ,ο κόσμος που τον συνοδέυσε στην κηδεία του δεν είχε προηγούμενο

Η φράση «να το πω να μην το πω» συνδέεται με την αγάπη μέσα από το

δίλημμα και τον δισταγμό που συχνά τη συνοδεύουν. Ενώ η φράση προέρχεται από το παραδοσιακό τραγούδι της Κάσου, ο τρόπος που χρησιμοποιείται στους στίχους της δίνει μια βαθύτερη, ερωτική διάσταση.μια ερωτική εξομολόγηση,ένα ερωτικό μυστικό Η επανάληψη της φράσης «να το πω να μην το πω» συμβολίζει την πάλη ανάμεσα στην καρδιά και το μυαλό. Είναι η στιγμή που ο ερωτευμένος καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το συναίσθημά του, παίρνοντας το ρίσκο του , ή αν θα το κρατήσει κρυφό για να προστατευτεί και χάσει την αγάπη

Η μεγάλη μάχη: Καρδιά vs Μυαλό

Σε όλους μας έχει συμβεί. Να βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη απόφαση, και μέσα μας να γίνεται πόλεμος. Η καρδιά μας να φωνάζει "Ακολούθησέ με, κάνε την τρέλα!", ενώ το μυαλό μας να ψιθυρίζει "Σκέψου λογικά, σκέψου τις συνέπειες".

Είναι το αιώνιο δίλημμα, αυτό που κάποτε έγινε τραγούδι: «να το πω να μην το πω». Τι επιλέγουμε; Την ασφάλεια της λογικής ή το ρίσκο του έρωτα;

Καρδιά: «Αυτό είναι! Το ένιωσες; Κάνε το τώρα!»
Μυαλό: «Περίμενε. Έχεις σκεφτεί όλες τις παραμέτρους; Τις πιθανές συνέπειες;»

Γιατί τελικά, το πιο μεγάλο ρίσκο δεν είναι να κάνεις το λάθος. Είναι να μην ζήσεις ποτέ. Είναι να σιωπήσεις την καρδιά σου για πάντα, από φόβο για αυτό που θα πει το μυαλό.

ΝΑ ΤΟ ΠΩ...ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΩ??

Κρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι του, έξι-εφτά καπέλα μαζί – σημάδι απλά μιας δικής του… μόδας.. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei

τσι, ξεκίνησε με τον καιρό εκτός από εσωτερικά να αλλάζει και εξωτερικά…Τον έβλεπαν να περιφέρεται στους δρόμους ξυπόλυτος, με ένα τρύπιο παντελόνι που το βαστούσε ένα μάλλινο ζωνάρι και πουκάμισο ξεκούμπωτο. Κρατούσε πάντα ένα καλάθι στο χέρι, και στο πλευρό του δεν έλειπε ποτέ ο πιστός του σκύλος, ο Λεονταρής. Το σπίτι του ήταν μια σπηλιά. Στο κεφάλι του, έξι-εφτά καπέλα μαζί – σημάδι απλά μιας δικής του… μόδας.. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei

Αντρέας Μαγκιώρος (όπως τον έλεγαν σύμφωνα με πραγματική μαρτυρία) έζησε στα μέσα του 1800. Κάποια στιγμή έφυγε από την Κάσο για ένα ταξίδι σε συγγενείς στη Κρήτη το οποίο του άλλαξε τη ζωή… κυριολεκτικά. Κουβάλησε στις πλάτες του ένα θλιβερό φορτίο – είδε, λένε, τον πατέρα του να σφάζεται από Τούρκους μπροστά στα μάτια του στην Κρήτη. Από τότε, κάτι μέσα του άλλαξε. . Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/agenda-parallaxi/mousiki/na-to-po-na-min-to-po-o-afoysis-kai-i-mantinada-poy-den-svinei

τα λεμε τον αυγουστο

2025-08-05T13:47:00.002+03:00

Και ηρθε ο αυγουστος ο μηνας της μικρης αναπαυλας απο τον τρομακτικο φετινο χειμωνα

,ο μηνας γενεθλιων μου (48 ακουγεται και αυτο τρομακτικο )

δυσκολη η φετινη χρονια απο πολλες αποψεις

συναισθηματικα ,απωλειες ,ατυχηματα,αγωνιες ,φοβοι , νοσκοκομεια και παλι νοσοκομεια και δεν θελω να βλεπω αλλο γιατρους ....δυσκολη χρονια ,δυσκολος χειμωνας

και πως με τρομαζει που μεγαλωνω και μαζι και τα παιδια μου ,φοβαμαι μη χαθει η ανεμελια των 20 των 30

δεν με νοιαζει η ηλικια ,αλλωστε ειναι ενας αριθμος (λιγο μεγαλουτσικος βεβαια οχι ενταξει joke )

TAΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΗΡΘΑΝ ΣΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΑΣ

αυτα μου διδαξΑν τα εμποδια-δωρα μου

Τα άδεια βαρέλια κάνουν τον περισσότερο κρότο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Οι άδειοι, όσοι δεν έχουν ικανότητες, χαρίσματα, γνώσεις, πνευματικότητα κάνουν θόρυβο για να τους προσέξουν οι άλλοι.

Άπλωνε τα πόδια σου, όσο φτάνει το πάπλωμά σου / κατά το πάπλωμά σου.

Αν απλώσουμε τα πόδια μας πολύ και βγουν έξω από το πάπλωμα θα κρυώσουμε. Ανάλογα ισχύει και όταν προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα που δεν μας επιτρέπουν οι οικονομικές μας δυνατότητες, οι γνώσεις μας, γενικά οι ικανότητές μας.

Το να περπατάς με έναν φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως" .

Μην περπατάς πίσω μου, μπορεί να μην σε οδηγήσω. Μην περπατάς μπροστά μου, μπορεί να μην ακολουθήσω. Απλά περπάτα δίπλα μου και γίνε φίλος μου. – Albert Camus

Πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν βόλτα μαζί σου με τη λιμουζίνα, αλλά αυτό που θες είναι κάποιον που θα πάρει το λεωφορείο μαζί σου, όταν η λιμουζίνα χαλάσει. – Oprah Winfrey

αναμεικτα μια χαρα μια λυπη τα μαθηματα μου,ευπροσδεκτα ολα ομως

μεγαλωνω ε και?????

εμαθα να εκτιμω το δωρο της ζωης οσο το νούμερο των κεριών στην τούρτα μου αυξανεται , θα κουβαλώ 365 μαθήματα ζωής κι αυτό είναι κάτι που αξίζει να γιορτάζεται!

Μεγαλώνω και παύω να χρησιμοποιώ τη λέξη «λάθος». Δεν υπάρχουν λάθη, υπάρχουν επιλογές. Επιλογές που γίνονται εμπειρίες. Εμπειρίες ζωής. Προσπαθώ περισσότερο για το καθετί που επιθυμώ κι άλλες πάλι φορές έχω μάθει για ό,τι δε με επιθυμεί να μην προσπαθώ καθόλου.

Έμαθα -μάλλον η ζωή μου έμαθε- να μη με τσακίζει η προδοσία. Για την ακρίβεια είμαι πάντα πλέον προετοιμασμένη, την περιμένω.

γεννήθηκα πρώτη φορά πριν 48 χρόνια και ξαναγεννιέμαι κάθε χρόνο. Καλύτερη! Πιο δυνατή από χθες και λιγότερο σοφή από αύριο. Δε βιάζομαι όμως πια. Με ή χωρίς τακούνια την απολαμβάνω τη διαδρομή.

Δεν γκρινιαζω για την δυσκολη χρονια αφηστε με να αναπολω μονο για το καθε εμποδιο που περασα

για την καθε λυπη

για το καθε δωρο που πηρα

αφηστε με σε μια γωνια να αναπολω για τα χαμογελα και τις αγκαλιες

Νοσταλγία για το χθες που άφησε τα απομεινάρια του στο σήμερα, σημάδια που δεν σβήνουν, κάθονται σε μια άκρη του μυαλού και ανασύρονται με την πρώτη ευκαιρία. Με ή χωρίς τακούνια την απολαμβάνω τη διαδρομή.

ειναι αυγουστος και ειμαστε καλα..........

Αχ, Αύγουστε καλέ μου μήνα

Ο ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

2023-11-16T14:51:00.001+02:00

Γαλουχόμαστε από τα πρώτα μας κιόλας βήματα σ’αυτόν τον κόσμο στον «φόβο της αγάπης»…!

Υπό αυτήν την έννοια, τίποτα δεν μας τρομάζει περισσότερο από την πιθανότητα να αγαπηθούμε!…

Αυτό όμως που, στην πραγματικότητα, χρειαζόμασταν ως βρεφη και παιδιά, και φυσικά τώρα, ως ενήλικες, είναι αυτό που δεν λάβαμε ποτέ: την αγάπη στην αυτούσια, ανόθευτη μορφή της, όχι στην κακέκτυπη και κακοποιητική της διάσταση.Φοβόμαστε να πάρουμε πράγματα και συναισθήματα μας τρομάζει η εγκατάλειψη ,ο φόβος της εγκατάλειψης ειναι μεγαλύτερος απο κάθε είδους αγάπης ,στοργής και νοιαξίματος

Δεν γεννιόμαστε φοβισμένοι. Κάπου στην πορεία μαθαίνουμε το φόβο.

κάτι είδαμε στην πορεία της ζωής μας ,που μας τρόμαξε κάτι μας εξάνάγκασε να ζούμε με φόβο

και αντι να το κοιτάξουμε κατάματα και να το διώξουμε το κάναμε φίλο μας και πορευτήκαμε μαζί του

Κάποτε κάποιος μου είπε. Καλά η αγάπη, αλλά η αλήθεια βρίσκεται πέρα από αυτήν. Εκεί που δεν υπάρχει αγάπη ή φόβος. Εκεί που υπάρχει σιωπή και ηρεμία. Σωστό αυτό. Αλλά φτάστε πρώτα την αγάπη και περάστε μέσα από αυτήν σε κάθε κύτταρο της ύπαρξής σας προς εσάς, τους άλλους ανθρώπους, την φύση, την ίδια σας την ύπαρξη και μετά υπερβείτε την. Ας ζήσουμε την αγάπη πρώτα λοιπόν. Ας αγαπηθούμε και ας αγαπήσουμε, ας δεχτούμε την αγάπη χωρίς φόβο

Πως θα αφήσουμε ομως τους ευατούς μας και τις ψυχές μας να αγαπήσουν ?πως θα γαλουχηθούμε εκ νέου να μην φοβάται η καρδια μας ?

Μάθε με να αγαπώ χωρίς να φοβάμαι…

Μη με τρομοκρατείς με τις ανασφάλειες σου. Μη με περιορίζεις στον τρόπο με τον οποίο εκφράζομαι, μόνο και μόνο επειδή θες να εκφράζομαι με τον τρόπο που θέλεις εσύ. Μάτια μου, όσο κι αν το θέλουμε, δεν είμαστε ίδιοι.

Ομως αν αγαπήσεις πρ'ωτα εσένα πσο πιο εύκολο θα ειναι να μη φοβάσαι την εγκατάλειψη

πόσους ανθρώπους έχασες απο ανάσφαλεια και ποσους θα χάσεις ακομη αν δεν σταματήσεις τους γρίφους και αρχίσεις να ζείς

Μάθε με να αγαπώ χωρίς να φοβάμαι…και απο εμένα οτι θές

My Bullet journal,σκεψεις &αγαπημενα

2023-11-14T11:58:00.004+02:00

BULLET JOURNAL

Ο στόχος του είναι να σας βοηθήσει να οργανώσετε όλες σας τις υποχρεώσεις, τις λίστες, τις ανάγκες σας, πράγματα που έχετε να κάνετε, προθεσμίες που πρέπει να προλάβετε… έχετε όλα μαζεμένα και τακτοποιημένα. Όπως καταλαβαίνετε, είναι ένα σύστημα που καλύπτει τις δικές σας ανάγκες και τα θέλω. Έτσι μπορείτε να το φέρετε στα μέτρα σας και να το προσαρμόσετε όπως σας βολεύει καλύτερα.

Όλα ξεκίνησαν από τον Ryder Caroll, ο οποίος είναι ο πατέρας του Bullet Journaling (ή BuJo για συντομία) και εμπνευστής του συστήματος. Όταν ο Ryder Carroll ήταν σε αναζήτηση ενός συστήματος οργάνωσης, ήθελε κάτι απλό για να παρακολουθεί όλα όσα είχε να κάνει μέσα στην ημέρα του και τον μήνα. Ήθελε ένα τετράδιο για να αποθηκεύσει ό, τι ήταν σημαντικό στη ζωή του. Αλλά με οργανωμένο τρόπο. Το σύστημα έπρεπε να είναι ευέλικτο και να συγχωρεί όλα τα λάθη που ενδεχομένως έκανε. Ο Ryder πήρε αυτό που δημιούργησε (και ό,τι δούλεψε για αυτόν) και το μετέτρεψε στο σύστημα Bullet Journaling.

μετά από διάφορα που αγόρασα ,κατέληξα σε ένα που μου άρεσε περισσότερο από όλα
Όσες φορές προσπάθησα να κάνω πλάνο ημέρας η μήνα η με ότι θέλω να αγοράσω η να ψωνίσω πότε δεν το πετύχαινα ,οπότε βασιζόμουν πάντα στην μνήμη μου
Με αυτό το bullet journal που αγόρασα νοιώθω ότι έχω μια τάξη (εντάξει μη τα παραλέω προσπαθώ να μπω σε τάξη)

ΣΚΕΨΕΙΣ
Ενα βιβλίο που 'ηθελα πολύ αλλα και φοβόμουν ΕΙΝΑΙ αυτο

Ένα σκληρό και ταυτόχρονα εύθραυστο «παραμύθι» για δύο που απ’το πρώτο δευτερόλεπτο έμοιαζαν ένα.

Ο πρωταγωνιστής μας, προσπαθώντας να δημιουργήσει έναν βαθύτερο τρόπο επικοινωνίας με τη μούσα του, αποφασίζει να της γράφει αδιαλείπτως κάθε μέρα στο δικό τους χρόνο.

Μία ιστορία 365 ημερών βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

Το αγόρασα και διάβαζω αραία και που τις σελίδες του με φοβίζει αυτός ο έρωτας δεν ξέρω αν θα τον άντεχα

,πάλιοτερα τον απόζητησα αυτο τον έρωτα , αλλα όλο αυτό το συναίσθημα ηταν τοο much για εμένα

Μεγαλώνω και αρχίζω να φοβάμαι τον χρόνο που περνάει , δεν ξέρω ακριβώς τι φοβάμαι

τον θάνατο"η οτι δεν ε΄χω ζήσει οσα θα η΄θελα να ζήσω

Μεγαλώνω, μαμά, κι οι φίλοι λιγοστεύουν. Άρχισαν να μετριούνται σε όσους χαίρονται με τη χαρά μου και σπαράζουν περισσότερο κι από μένα με τη λύπη μου.

Νόμιζα πως οι φίλοι έχουν τη δύναμη να σε κρατάνε για πάντα παιδί – εκτός κι αν χαθούν. Και φοβάμαι, μαμά, εσύ το ξέρεις καλύτερα, ήταν πάντοτε ο εφιάλτης μου να μη με αγαπάνε όσοι αγαπώ.

Ειναι η περίοδος που θα ήθελα να είμαι παιδί ,να κουρνιάζω στην μαμά μου ,να φωναζω ΜΑΜΑ ΠΟΥ ΕΣΑΙ??ανα 5 λεπτα,και εκείνη με υπομονή να μου απαντάει στην κουζίνα αγάπη μου,εδω μωρό μου,

δίπλα σου κοριτσάκι μου ,ποσο μου λείπει αυτό το νοιάξιμο η ανεμελιά ,η αγκαλιά χωρίς όρια χωρίς δόλο χωρίς προυποθέσεις

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ

2 τραγούδια αγάπησα αυτον το μήνα

και παίζουν κάθε μέρα ίσως είναι και το Mood

Αν δεν έχεις δει θολά τα αυτοκίνητα
τις ταμπέλες να χορεύουν στον δρόμο
αν δεν είδες τα φανάρια ακίνητα
αν δεν έγειρες στου φίλου τον ώμο.

Αν δεν ένιωσες ποτέ το ξημέρωμα
να γυρίζει όλος ο κόσμος μαζί σου
αν δεν σου έπεσε ένα δάκρυ στο πάτωμα
δεν αγάπησες ποτέ στην ζωή σου,
αν δεν σου έπεσε ένα δάκρυ στο πάτωμα

δεν αγάπησες ποτέ στην ζωή σου.

επίσης στο ίδιο mood αλλα πολύ αγαπημένοοοο

Για στάσου λίγο μείνε εδώ να κοιταχτούν τα βλέμματά μασΚαινούρια γη κι έναν θεό να βρω για να στηρίξω τα όνειρά μασΓια στάσου λίγο πάρ' το αλλιώσ γίνε λιγάκι ειλικρινήσΕίμαι λιγάκι δύσπιστοσ μου λεσ μα εσύ δεν ξέρεισ ν' ανοιχτείσΓια στάσου λίγο μη μουτρώνεισ δε σου γκρινιάζω να χαρείσΜάθε λίγο να υποχωρείσ νιώθει η καρδιά μου τόσο μόνη

Έλα να γίνουμε ένα φωτιά στα φρέναΜην το κάνεισ θέμα που στο ζητάωΓιατί χωρίσ εσένα ζωή σαν ψέμαΔεν θέλω άλλο με μέτρο να σ' αγαπάω

Για στάσου λίγο τι φοβάσαι παλιέσ αγάπεσ μη κοιτάσΤο παρελθόν σου σε τρομάζει μα εγώ είμαι εδώ για να γελάσΜπορείσ να κλάψεισ και αν θεσ γι' αυτά που χάσαμε οι δυο μασΌταν μαλώνουμε λεπίδεσ οι στιγμέσ μετρώ στιγμέσ στο θάνατό μασΔύο αντίθετεσ φωνέσ συγκρουόμαστε μεσ στο θυμό μασΜα σ' αγαπάω και μ' αγαπάσ κι έτσι κυλάει τ' όνειρό μασ

Και αν σου φάνηκαν αυτοί οι μήνεσ πιο “τησ πλάκασ"Και αν φέρθηκα λιγάκι σαν μα άλλον εσύΤώρα είσαι αλλού είσαι αλλού καρδιά μου

Ασ' τουσ κανόνεσ σου σου τρώνε τα χρόνια σουΚαι χάνεισ τη στιγμή και τώρα εσύΣ' άλλον μιλάσ και άλλον φιλάσ όπωσ σ' το ‘μαθα εγώΜπροστά να κοιτάσ μια φορά μου ‘χεσ πει

ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙΣ

Aγαπημενα οκτωβρίου (in love with october}

2023-10-05T16:06:00.004+03:00

Aφού το ξεκίνησα ας συνεχίσω με τα αγαπημενα μου του οκτωβρίου

1)ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

καινούργιοοοοο

μερικών ωρών

,αυτος ο άνθρωπος εχει μια χροιά που σε ταξιδευει ,ενα βλεμα που σε κάνει να ερωτέυεσαι η να αναρωτιέσαι αν εχεις ερωτευτεί ποτε

Σαν μισό τσιγάρο καίει
στο τασάκι η ζωή του καθενός
άλλη μια αγάπη που 'χει γίνει στάχτη
και ανεβαίνει ο καπνός.
Σαν μισό τσιγάρο καίει
στο τασάκι η ζωή του καθενός
άλλη μια αγάπη που 'χει γίνει στάχτη
και ανεβαίνει ο καπνός.

Δεν έχω εγώ ποιο πάνω
ως το ταβάνι φτάνω
και ύστερα εκεί θα σκορπιστώ
μια φορά μωρό μου
στην στέγη αυτού του κόσμου

εσένα βρήκα ουρανό.

Πήγαμε και που δεν πήγαμε
όπου δυο άνθρωποι μπορούν μαζί να φτάσουν.
Ζήσαμε μα δεν ριζώσαμε
μείναν μετέωρα τα βουνά να μας κοιτάζουν.

Άδικο, θα ήταν άδικο
στο δηλητήριο να πιαστώ και να ακυρώσω ότι αγαπώ.
Άξιζε για όσο κράτησε
βλέπεις τα θαύματα θαμπώνουν στον καιρό.

δεν ξ.έρω γιατι αλλα οι στίχοι ακουμπάνε καθε ψυχή

2} το καθιερωμένο ταξίδι του μήνα ,αυτο τον μήνα φέυγουμε για καιρο{ε.ιπαμε η ζωή ειναι ταξίδια η ζωή ειναι μικρή ,η ζωή θέλει και απαιτεί να αγαπάς ς οτι κάνεις και αν δεν το αγαπάς να το συμπαθείς και αν δεν το συμπαθεις να φευγεις }, σε επόμενο θα εχω αναλυτικά για την Αίγυπτο

3}skincare

αχχχχ λατρευω αυτη την συνήθεια

αυτη την ρουτίνα την αγαπώ

ξεκινάω πάντα με καθαρισμο στο προσωπο μετα λοσιόν

πάντα ορο μάτια και face μετα ψεκάζω με ειδικό νερό

και μόλις στεγνώσει κρεμα

τα αγαπημενα μουRevitalizing Supreme+ Youth Power Creme

Advanced Night Repair Synchronized Multi-Recovery Complex

Rénergie H.P.N. 300-Peptide Cream

Lancôme Absolue Revitalizing Eye Cream 20ml

4)τα καινούργια slippers της ugg

μεγάλος έρωτας

δεν αρέσουν σε πολλούς εγω τα αγάπησα

το ιδιο και τα adidas

5)αγαπημενο μερος

https://nadicenter.gr/

πιλατες

Yoga

ηρεμία ,χαλάρωση και γυμναστικη

νύχια σε καφέ χρώμα

και το μεγάλο θερμός για νερό της stanley

ΕΕΕ να μη πούμε και ΓΙΑ ΤΟ το τατουάζ καρδουλα ,το εχω χρόνια αλλα παντα μου θυμίζει στα δυσκολα να σκέφτομαι με την καρδια

το μαλλί που μου έφτιαξε η αγαπημένη μου ναντια βανγκ

λεω να το υιοθετήσω για λίγο ακόμη

υπάρχουν άνθρωποι κι άνθρωποι.
Άνθρωποι που αγαπούν κι άλλοι που αγαπιούνται.

εχω και εγω τους αγαπημένους μου ανθρώπους που εχω καταλάβει ότι απο εδω και περα θα πρέπει να τους το κρατάω σαν φυλαχτό

Οι δικοί μου αγαπημένοι άνθρωποι ξέρουν τι θα πει να αγαπάς. Να προσφέρεις, να δίνεσαι, να στηρίζεις, να νοιάζεσαι.

Οι δικοί μου αγαπημένοι άνθρωποι ξέρουν να γελούν με την καρδιά τους.

Οι δικοί μου αγαπημένοι άνθρωποι ήρθαν από το πουθενά.

9}τελικά ολοι για ενα παραμύθι ζούμε την αλήθεια την ξέρουμε ,πίστεψε στο παραμύθι δεν πειράζει...και τι έγινε ζήσε τοσο οσο αντέχει η ψυχή σου ,όσο λαχταραειη καρδιά σου ,χωρις αναμονες ,προσδοκίες και σκέψεις

10) και εννοείται οτι υπαρχει και αλλο αγαπημενο τραγουδι

Last but no least

καποιος θα καταλαβει γιατι

I walked across an empty landI knew the pathway like the back of my handI felt the earth beneath my feetSat by the river and it made me complete

Oh, simple thing, where have you gone?I'm getting old, and I need something to rely onSo, tell me when you're gonna let me inI'm getting tired, and I need somewhere to begin

I came across a fallen treeI felt the branches of it looking at meIs this the place we used to love?Is this the place that I've been dreaming of?

Oh, simple thing, where have you gone?I'm getting old, and I need something to rely onSo, tell me when you're gonna let me inI'm getting tired, and I need somewhere to begin

And if you have a minute, why don't we goTalk about it somewhere only we know?This could be the end of everythingSo, why don't we go somewhere only we know?Somewhere only we know

Oh, simple thing, where have you gone?I'm getting old, and I need something to rely onSo, tell me when you're gonna let me inI'm getting tired, and I need somewhere to begin

And if you have a minute, why don't we goTalk about it somewhere only we know?This could be the end of everythingSo, why don't we go?So, why don't we go?

Ooh, oh-ohAh, oh

This could be the end of everythingSo, why don't we go somewhere only we know?Somewhere only we knowSomewhere only we know

i am in love with october

Ελπιδα tour

2023-09-18T23:49:00.003+03:00

Μια από τις ωραιότερες βραδιές εχτές στο Λυκαβηττό

Ένα κατάμεστο Λυκαβηττό στους ήχους του Κωνσταντίνου Αργυρού

Γιατί πάντα θα υπάρχει ελπίδα

Και όπου υπάρχει ελπίδα, υπάρχει αγάπη

Και όταν υπάρχει αγάπη κινείς γη και ουρανό για να επιτυχείς Ότι φτάνει το χέρι σου και ακόμη παραπανω

Και αν δεν μπορείς απλά χαμογελάς Γιατί έχεις προσπαθήσει

Αγαπημένα Σεπτεμβρίου

2023-09-08T10:57:00.007+03:00

Tα αγαπημένα μουυυυυυυυ

1.Αργυρος17/9 στο Λυκαβηττό .. απο τα πιο αγαπημένα τραγούδια,

(Θα έχεις μάθει πως περνώ ξέρω πως όλα σου τα λένε θα σου 'χουν πει πως αντιδρώ πως δεν μιλιέμαι. Θα έχεις μάθει δεν μπορεί πως ξαφνικά όλοι μου φταίνε είναι που μου 'λειψες πολύ κατάλαβέ με, κατάλαβέ με. Είναι που ακόμα σ' αγαπώ όσο παράξενο και να 'ναι οι αναμνήσεις μας βουνό με ξεπερνάνε.)

2.φλαφι κουβερτες χουχουλιαρικες και ενα ποτηρι κρασι στο χερι

3.περπάτημα και κουβέντα χωρις τελειωμό

4.guess sexy skin

δώδιμες νότες από κόκκινα μούρα, τουμπερόζα και καραμέλα Άρωμα: Λουλουδάτο, φρουτώδες αρωματικό mist. Νότες κορυφής: Ροζ γκρέιπφρουτ, Νερομέντα, Κόκκινα μούρα. Νότες μέσης: Άνθη ροδακινιάς, Τουμπερόζα, Γάλα αμυγδάλου. Νότες βάσης: Σανταλόξυλο, Καραμέλα, Ρούμι

. 5.φλάφυ φιόγκοι στα μαλλιά

6. σαμπό η αλλιως ξύλινα τσόκαρα

7.γυαλια μυωπίας

8.και αλλο αγαπημένο τραγουδι Όλο τον κόσμο γύρισα μα μόνο ετούτο ξέρω εγώ χωρίς εσένανε πονώ κ υποφέρω !!!

9.οι φακίδες που μου θυμίζουν ακομη άυγουστο

10.κρατήστε αυτους που επιμένουν να μείνουν στην ζωή σας ,είτε μια καλήμερα μια καληνύχτα ενα πως είσαι ,αυτοι που δεν ξέρεις τελικά αν σε νοιάζονται η οχι αλλα με κάτι μαγικό βρίσκουν τροπους να δείχνουν και να δίνουν παρών

welcome to rome

2023-09-05T14:55:00.003+03:00

Ταξιδια και παλι ταξιδια αυτη ειναι η κληρονομια μας περα απο τις αρχες που θα δωσουμε στα παιδια μας,τον σεβασμο και τις αξιες μεγαλο μερος της κληρονομιας μας ειναι τα ταξιδια που θα κάνουμε μαζί τους ,οι αναμνησεις που θα αποκτήσουν, η εξερεύνηση, το πάθος και η χαρά που θα αποκτήσουν για κάθε νέα πόλη που ανακαλύπτουν για πρώτη φορά Καπως ετσι ξεκινησε μετα την Γαλλια η σκεψη να παμε στην ρωμη ,ετοιμοιιιιιιι ! Έτοιμοι για αναχώρηση; ????????

Απο τι να ξεκινησω ,τα αξιοθεατα ,το φαγητο?το περπατημα(χασαμε απο 2 κιλα ο καθενας 25,000 βηματα την ημερα........νατασαααα ακους??)

απο τα ψωνια ??ωχ παναγια μου ποσες μαρκες ?ποσα ρουχα?καλλυντικα απο το κρασι και την μοτσαρελα? η το προσουτο

4 μερες ,νομιζω ηταν απο τις καλυτερες ,ρωμη και Γαλλια αν θα μπορουσα ομως να αγαπησω μια πολη αυτη ειναι η ρωμη i am in love with rome ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ #1 ΦΟΝΤΑΝΑ ΝΤΙ ΤΡΕΒΙ / FONTANA DI TREVI φοντάνα ντι τρέβι #2 Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ #3 PIAZZA NAVONA # 4 ΒΙΛΑ ΜΠΟΡΓΚΕΖΕ # 5 SPANISH STEPS, Ή ΑΛΛΙΩΣ ΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΣΚΑΛΙΑ #6 ΠΑΝΘΕΟΝ Υπάρχουν αυτά τα ταξίδια που δεν θα τα ξεχάσεις ποτέ…. Και που κάθε φορά που θα γράφεις για εκείνα, στο πρόσωπό σου θα έρχεται ένα μεγάλο χαμόγελο.Αυτη συνεβη με εμενα και την ρωμη 2η φορα που πηγα και την αγαπησα πιο πολυ ια dolce vita στη Ρώμη! Πλούσια ιστορία, σπουδαία μνημεία, ατελείωτα μουσεία, νόστιμη κουζίνα και ιταλικό ταμπεραμέντο! Η Αιώνια Πόλη που θα,σε μαγέψει και θα θές να την επισκεφθεις ξανά και ξανά. Έχει τόσα πολλά να προσφέρει, που κάθε φορά θα την ανακαλύπτεις από την αρχή

από την αρχή!

Συνηθίζουν να λένε πως για να νιώσεις την Ρώμη δεν φτάνει ούτε μια ζωή. το προσυπογραφω

Το καλοκαιρι μου

2023-08-18T02:48:00.001+03:00

το φετινό καλοκαίρι ταξίδεψα στα κυθηρα και στη μανη 12 μέρες πρώτη φορά έκατσα τόσο πολύ, έφαγα τόσο πολύ και ήπια πολύ μεσολαβησαν και τα γενέθλια μου ,46 λοιπον ,γεματα ,ομορφα χρονια ,με φιλους με τα παιδια μου ,46 χρονια που δεν εχω μετανιωσει για τπτ, κανω την δουλεια που αγαπω,εχω διπλα μου οσους αγαπω και οσοι εφυγαν τους θυμάμαι με αγαπη και κοιταω μπροστα στα καλύτερα που θα έρθουν εχουμε ολοι την υγεια μας και περιβαλομαι απο αγάπη κυθηρα μαγικο μερος με τρομερα νερα μανη την αγαπω ,όσες φορές και να πάω είναι Σάν πρώτη φορά γεμίσαμε μπαταρίες και ανυπομονώ για τα επόμενα ταξίδια καιρο is loading🥰🥰🥰 τα ταξιδια ειναι ζωή, εικόνες, αναμνήσεις, κληρονομια

Ποτε επιτελους θα γινει το αυτονοητο....???

2023-06-13T08:29:00.003+03:00

Πόσα όνειρα έκανα όταν τελείωσα το σχολείο και ήρθα αμέσως για δουλειά στο γραφείο που είχα περάσει σχεδόν όλη την εφηβεία μου! Στα 18 λοιπόν και αφού με τόση χαρά πέρασα στις πανελλήνιες εξετάσεις ξεκίνησα να κάνω αυτό που αγαπούσα και να το σπουδάζω κιόλας.. Τότε ήταν η εποχή του καρμπόν και της καρφίτσας ,η εποχή που μάζευες τόνους δηλώσεων, τους άφηνες στην εφορία μαζί με λίγο κουβεντούλα και υπομονή και έπαιρνες έτοιμες και διορθωμένες τις δηλώσεις σου πίσω . Η εποχή της εκκαθαριστικής που είχε προθεσμία, αλλά και πάλι δεν σε άγχωνε, δεν είχες τόσα πολλά στο μυαλό σου και διαφορετικά πράγματα να χειριστείς .Περνώντας τα χρόνια ήρθε η στιγμή που ήμουν έτοιμη να παντρευτώ, να κάνω οικογένεια και τότε ξεκίνησε το μαρτύριο για εμένα ,τότε κατάλαβα ότι το επάγγελμα που τόσο αγάπησα με άδειασε ,δεν με σεβάστηκε και το κυριότερο μου άνοιγε την πόρτα να φύγω… Με πολλές δυσκολίες ,άγχη ,είχε ήδη αρχίζει να αλλάζει και η ποιότητα στον τρόπο εργασίας μας η δουλειά γινόταν πιο απαιτητική.. Το 2009 τον Ιανουάριο γέννησα το πρώτο μου παιδάκι, ενώ σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης η δουλειά ακατάπαυστη ,πρωί απόγευμα ,μεσημέρι ακόμη και βράδια.. Τα προβλήματα υγείας πολλά ,ενέσεις ινσουλίνης ,ενέσεις ηπαρίνης άγχος αν θα προλάβω την δουλειά και φόβος αν θα πάνε όλα καλά με την γέννα.. Από το γραφείο στο μαιευτήριο και από μαιευτήριο στο γραφείο έτσι ήταν η ζωή μου για 2 χρόνια.. Τώρα ξεκινούν τα καλυτέρα γιατί γρηγορά γέννησα και το δεύτερο παιδάκι μου με τα ίδια θέματα υγείας χωρίς καμία άδεια, χωρίς να κάτσω ούτε μια μέρα , άλλωστε υπάρχει ασθένεια λογιστή; Όλα αυτά τα χρόνια τα παιδιά μεγάλωσαν στο γραφείο έπαιζαν ,κοιμόντουσαν , έτρωγαν ,σήκωναν τηλέφωνα για να με βοηθήσουν. Μετέπειτα ήρθαν και πιο δύσκολες εποχές , να λήγουν οι δηλώσεις τέλος Αυγούστου (γιατί ως γνωστόν ποιος λογιστής θέλει να κάνει διακοπές τον Αύγουστο ;)και κανείς να μην σέβεται το παιδί μου, την οικογένεια μου, το παιδί του κάθε λογιστή που περιμένει να τον δει 10 μέρες να κάνουν 10 μπάνια.. Εποχές covid που δουλεύαμε με 4 παιδιά στο γραφείο ,ένα σωρό πράγματα και βάρη στην πλάτη μας με ακατάπαυστα τηλέφωνα, νέα μέτρα, κάθε μια ώρα νέοι εγκύκλιοι και να που άκουσα κάπου να στηρίξουμε την οικονομία οι λογιστές ,πόσο άδικο, ποτέ κάνεις από όλους αυτούς δεν στήριξε εμένα όταν είχα ανάγκη, ούτε την μαργαρίτα.. Την Όλγα , την Ελίνα και πόσες άλλες γυναίκες που σχεδόν γέννησαν μέσα στο γραφείο τους.. Ξέρω πολλούς συναδέλφους με προβλήματα υγείας που είναι κάθε μέρα στα γραφεία τους, δεν μπορούν να λείψουν γιατί κάθε μέρα κάτι λήγει από υποχρεώσεις ,γιατί δεν έχει θεσπιστεί η «ασθένεια λογιστή», δεν υπάρχει πρόνοια από το κράτος , είναι το μόνο επάγγελμα διεθνώς που αν αρρωστήσεις θα πληρώσεις και πρόστιμο ή κάποιος από τους πελάτες -συνεργάτες σου θα σε αδειάσει γιατί δεν του έφτιαξες κάποιο επίδομα.. Πάντα είχα την απορία γιατί ο εκάστοτε υπουργός ,ή το οικονομικό επιμελητήριο δεν στηρίζει το αυτονόητο.. Την ασθένεια λογιστή… Γιατί πρέπει να πεθάνουμε πάνω στα γραφεία μας μη χάσουμε κάποια ημερομηνία ή κάποιο επίδομα, γιατί να μην μπορώ να χαρώ την εγκυμοσύνη μου, το μεγαλείο της γέννας των παιδιών μου ? Παρόλα αυτά αρνούμαι να μισήσω αυτή την δουλειά ,συνεχίζω να την αγαπάω ίσως όχι όπως τότε το μακρινό 1997, την αγαπάω με έναν άλλο τρόπο πιο ώριμο πλέον ,μπορεί και να τρέφω ελπίδες ότι κάτι θα αλλάξει στο κλάδο μας, από την άλλη ίσως είναι η ανάγκη μου να βοηθήσω και ας ξέρω ότι κανείς δεν θα βοηθήσει εμένα και όλους τους συνάδελφους μου από τους άμεσα εμπλεκομένους. Έμπρακτα δείχνουμε αλληλεγγύη ο ένας στον άλλο σε μια δύσκολη στιγμή , και κάπως έτσι νοιώθουμε μια μικρή ασφάλεια, για να συνεχίσουμε την μάχη σε έναν αγώνα που μας ρίξανε χωρίς όπλα !

αφιερωμενο....

2023-05-30T14:22:00.002+03:00

Στα λιμάνια της νιότης που όλο νιώθεις πως έφτανες Στις καινούργιες σου νίκες που σαν λάβαρα ανέμιζες Στης αγάπης τη δίνη που τα τρένα της έχανες Στης σιωπής την ειρήνη που μέσα σου έκανες Κι αφιερώνω σε σένα που όλο τρέχεις στο άγνωστο Κι ας απόμεινες μονός σ’ ένα κόσμο αδιάφορο Σε μια χαμένη ευτυχία που από λάθος προσπέρασες και σ’ έναν έρωτα αέρα που ποτέ δεν ξεπέρασες Κι αφιερώνω σε σένα που όλο τρέχεις στο άγνωστο Κι ας απόμεινες μόνος σ’ ένα κόσμο παράφορο Σε μια χαμένη ευτυχία που από φόβο προσπέρασες και σ’ έναν έρωτα αέρα που ποτέ δεν ξεπέρασες Στα μπουρίνια του Αυγούστου στο χειμώνα τις θύελλες Στα κομμάτια της μέρας που να αρπάξεις ήθελες Σαν στρατιώτης που μόλις το στρατόπεδο άφησε Χαιρετώντας μια πύλη τον κόσμο παράτησε Κι αφιερώνω σε σένα που παλεύεις με το άγνωστο Κι ας απόμεινες μόνη σ’ ένα κόσμο αδιάφορο Σε μια χαμένη ευτυχία που από λάθος προσπέρασες και σ’ έναν έρωτα αέρα που ποτέ δεν ξεπέρασες Κι αφιερώνω σε σένα που τρέχεις στο άγνωστο Κι ας απόμεινες μόνη σ’ ένα κόσμο παράφορο Σε μια χαμένη ευτυχία που από φόβο προσπέρασες και σ’ έναν έρωτα αέρα που ποτέ δεν ξεπέρασες Στο αφιερώνω…

συναισθηματικη ακυρωση

2023-02-22T12:07:00.002+02:00
Εαν νιώθεις κάτι τοτε ειναι ΑΛΗΘΙΝΟ κανείς δεν βιώνει την εμπειρία σου οπως εσύ ,κανεις δεν βλέπει την ζώη μέσα απο τα δικά σου μάτια Στην πραγματικότητα, σε πολλές περιπτώσεις η συναισθηματική ακύρωση είναι αποτέλεσμα μιας προσπάθειας να μας ενθαρρύνει κάποιος . Φράσεις όπως "Μην ανησυχείς", "ήρθε η ώρα να το ξεπεράσω", "σίγουρα δεν ήταν τόσο κακό", "υπερβολείς", "Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα" ή "δεν χρειάζεται να νιώθω έτσι " έχουν καλές προθέσεις, αλλά τελικά ακυρώνουν τα συναισθήματα που έχει το άλλο άτομο. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που κατηγορούν ο ένας τον άλλον ότι αισθάνονται έναν συγκεκριμένο τρόπο. Φράσεις όπως "Είσαι πολύ ευαίσθητος", "παίρνεις τα πάντα πολύ προσωπικά" ή "το δίνεις πάρα πολύ σημασία" Είναι παραδείγματα συναισθηματικής ακυρότητας κατά την οποία το άτομο που αναζητά κατανόηση και υποστήριξη επικρίνεται και απορρίπτεται. Κανόνας ειναι οτι δεν υπάρχουν άσχημα συναισθήματα. Εξάλλου, τα συναισθήματα δεν καθορίζουν τη συμπεριφορά μας. Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να νιώθει θυμό και στη συνέχεια να συζητά με κάποιον για το πώς μπορεί να αντιμετωπίσει με όμορφο τρόπο την κατάσταση ή να επιλέξει να φωνάζει σε κάποιον και να τον βρίζει. Το συναίσθημα είναι το ίδιο, ο θυμός όμως η πρώτη συμπεριφορά είναι υγιής, ενώ η δεύτερη δεν ειναι Μην αφήνεις κανεναν να οριζει και να ακυρώνει τα συναισθήματα σου ,ομως να θυμάσαι οτι η ελλειψη ορίων δεν είναι ευγένεια και η διαφωνία δεν είναι πρωσοπίκη επίθεση ,ο σχολιασμός των αλλων δεν ειναι συνδεση Για να απλλαγουμε απο την συναισθηματικη ακυρωση ας αναπτύξουμε την ενσυναίσθηση την ικανότητα μας να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, να κατανοούμε τα συναισθήματα και τις απόψεις του. να μην τον υποβιβαζούμε ,να νοιώσουμε τα άγχη του και τις φοβίες του τα τελευταία χρονια η ζώη με βοηθήσε να δω ανοιχτα και καθαρά Αυτα που θελει η ψυχη μου 1-ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΑΝ 2-ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΛΕΣ ΜΑΣ ΑΚΥΡΩΣΑΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ,μας ΑΓΝΟΗΣΑΝ ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΕΔΕΙΞΑΣΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ 3-απερριψα ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΜΕ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΝΙΩΘΩ 4-ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΝΕΞΙΤΗΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ Δεν είναι όλες οι σχέσεις ,σχέσεις ζωης ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ΣΤΟΧΟΙ 2023

2023-01-04T14:31:00.000+02:00
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑΑ 2023!!!!!!! Δεν θέλω πολλά μη μου πάρεις ομως τίποτα πίσω.. Κάθε χρόνια βάζω στο μυάλο μου στόχους που πότε δεν κάνω ετσι και φέτος θα βάλω ωραία ωραία τους στόχους μου και ποτε δεν θα τους υλοποιήσω....ΜΠΑ φέτος λεω να πρόσπαθησω εστω τα μισά 1)mindfulness Το mindfulness ή αλλιώς “ενσυνειδητότητα” είναι μια επιστημονικά τεκμηριωμένη πρακτική που εξασκεί την προσοχή μας στην παρούσα κατάσταση. Η πρακτική αυτή περιγράφεται ως η παρατήρηση των σκέψεων, των συναισθημάτων και των αισθήσεών μας στο “εδώ και τώρα”, χωρίς να τα κρίνουμε ως καλά ή άσχημα. Μέσω της παρατήρησης προκύπτει η επίγνωση και η καλλιέργεια θετικών συναισθημάτων, όπως της καλοσύνης, της συμπόνοιας και της ενσυναίσθησης. Το έχω ξεκινήσει εδω και 4 μηνες μετά απο μια δύσκολη κατάσταση που πέρασα και με εχει βοήθησει παρα πολυ,πλέον το κάνω μονη μου 2)πιλατες -γιογκα Βάζω σε πρόγραμμα να πήγαινω 2 φορες την εβδομάδα και μια cross training 3)να μην είμαι τοσο παρεμβατική στα παιδια μου ,να μην τα πιέζω ,να με αφήσουν οι φοβίες μου να χαρώ αυτη την ηλικία τους του γυμνασίου τα πρώτα καρδιοχτύπια τους ,τις χοροεσπερίδες τους ,τους καλούς και τους κακους βαθμούς τους 4)αυτό το ταξίδι στη βενετία που τόσο καιρό λεω φετος θα γίνει 5)να δημιουργήσω εγώ μια ωαραια χρονιά 6)– Το 2023 να ταξιδέψεις… στους κόσμους που έχεις ονειρευτείς, στους κόσμους που είναι προσδοκία ζωής είτε νοητά ειτε πραγματικά ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ ΦΕΤΟΣ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΤΕ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ Η ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΑΣ Κάθε χρονιά έρχεται μόνο μια φορά. Ζήσε την στο έπακρο και απόλαυσε την κάθε στιγμή. Ευτυχισμένο το 2023.

November rain

2022-11-29T22:26:00.006+02:00
και οσο αγαπώ τον χειμώνα, αλλο τοσο λημσμονω το καλοκαίρι
οσο σκέφτομαι τζακι ,κρασι και παρέα άλλο τόσο ονειρεύομαι την ξεκούραση και τα μπάνια Δυσκολος και περίεργος μήνας λιγο καταθλιπτικος και λίγο ανυπόμονος
και επειδη θελω να κρατησω ημερολόγιό απο ολους τους μηνες τον νοεμβριο οσο διασκεδασα ,τοσο ετρεξα και κουραστηκα οσο ηρεμησα αλλα τοσο χαθηκα σε σκεψεις Μπαίνει ο Δεκέμβριος ήρθε η ώρα να κάνω αυτό το ταξίδι που μου χρωστάω

νοεμβριος

2022-11-01T12:38:00.003+02:00

Νοέμβριος ο μήνας γιορτής ,1/11/ γιορταζει ο κοσμακος πάντα αυτή η μέρα είναι η αγαπημένη του ξεκινάει με χαρά και κερνάει παντού γλυκά
Στο σχολείο αν και γυμνάσιο φέτος πήγε cake pops,
μετα συνέχεια έχουν τα αρχαιά με αλλα γλυκά και τέλος η μπάλα (αφού δεν μου ζήτησε μπύρες στην μπάλα να πάει καλά είμαι ακομη )

Νοεμβριος ο μήνας των ταξιδιών ,πάντα αυτόν τον μήνα προγραμματίζω ένα σίγουρο ταξίδι με φιλες,φετος κανονίσαμε να πάμε βόρεια Ελλάδα και να μην αφήσουμε ξενυχτάδικο για ξενυχτάδικο, για Σαντορίνη ξεκίνησε η ιδέα Θεσσαλονίκη κατέληξε ,όπου υπάρχει νυχτερινή ζωή νομίζω το έχω μεγάλη ανάγκη να βγω με φίλες , να γελασω,να κάνω πράγματα χωρίς αγχος
Νοέμβριος ο μήνας που προγραμματίζουμε πάντα τα Χριστούγεννα που θα παμε ,με ποιους ,ποτέ θα στολίσουμε
Νοέμβριος ο μήνας που πάντα υπάρχει η γλυκιά νοσταλγία …............!!!! αλλα παντα υπαρχουν οι ανθρωποι μου να μου θυμιζουν την ουτοπια.........!!!!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ (PART1)

2022-10-14T12:43:00.006+03:00

Οκτώβριος ο μήνας με τις πολλαπλές διαταραχές ,
Μια κρύο μια ζέστη
Κάνει ζέστη ξαφνικά βρέχει
Τελειώνει η βροχή η θερμοκρασία ξεπετάγεται στους 40 βαθμούς κελσίου βουρρρ στην θάλασσα ,βουτάς και εκεί που απολαμβάνεις το μπάνιο σου ξαφνικά αστραπές
Σορτς με ζακέτα η παλτό, σαγιονάρα με κάλτσα
Ο μήνας που σε γεμίζει εικόνες , {χιόνια ,βουνό }
Τζάκι με καλή παρέα ,καλό κρασί και ένα πλατό τυριά
Ο μήνας που σου υπενθυμίζει ότι έρχεται ο χοντρουλής με την γενειάδα και ένα πακέτο μελομακάρονα στο χέρι
Ο μήνας που πάντα φτιάχνω μια λίστα με αγαπημένα τραγούδια
Κάθε χρόνο και άλλη που με σημαδεύει όλο τον χρόνο ,την ακούω κάθε μέρα και μου υπενθυμίζει τι να αφήσω πίσω, με τι να γελάω
Τα αγαπημένα

ANOTHER LOVE

kayleigh

my love

LET HER GO
(Well you only need the light when it's burning low Only miss the sun when it starts to snow Only know you love her when you let her go Only know you've been high when you're feeling low Only hate the road when you're missing home Only know you love her when you let her go And you let her go)

χωριστα

ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΠΑΣ

ΝΙΩΣΕ ΜΕ
(Πολλέσ φορέσ βαθιά αναρωτήθηκα
Τριγύρω οι άνθρωποι αν μ' αγαπούνεΓια ό, τι φαίνομαι ή αν αληθινάΓια ό, τι είμαι εγώ κοντά μου ζούνε
Κι όμωσ να που δεν ξέρωΠοιοσ εγώ κι υποφέρωΝιώσε με σώσε μεΚι ό, τι θεσ σ' το προσφέρω
Είναι στιγμέσ σιωπήσ που αναλογίστηκαΤουσ όρκουσ που 'δωσα γλυκιά μου εσέναΚαι με τα λόγια μου για μένα πείστηκαΤώρα δεν έχω πια φόβο κανένα
Κι όμωσ να που δεν ξέρωΠοιοσ εγώ κι υποφέρωΝιώσε με σώσε μεΚι ό, τι θεσ σ' το προσφέρω
Πολλοί ορκίστηκαν πωσ μ' αγαπήσανεΓιατί κατάλαβαν ποιοσ είμαι τάχαΚαι σαν τουσ πίστεψα μ' εγκαταλείψανεΑνάγκη μ' είχανε αυτό μονάχα)

Μη χανομαστε

2022-10-12T00:41:00.006+03:00
Η ουτοπία
πάω ένα βήμα μπροστά, αλλα δεν μπορώ να σε πιάσω ,να σου κρατήσω το χέρι
Άλλο ένα βήμα και σε χάνω
Όσο κάνω βήματα μπροστά εσύ είσαι πιο μπροστά από εμένα
Τόσο δίπλα μα τόσο μακρυά
Και όσο εσύ νομίζεις ότι δίνεις πάντα κάτι παραπάνω η ουτοπία είναι εκεί να σου θυμίζει πόσο λίγος είσαι
Διαβάζοντας τον «Ηλιθίο», όπως τον έπλασε ο Ντοστογιέφσκι, συναντά σε έναν διάλογο (του πρίγκιπα Μίσκιν και της Αγλαΐας Γεπάντσινας) την ακόλουθη φράση: «Θέλω να μπορώ να μιλάω, ας είναι και μ’ ένα μονάχα άνθρωπο, να του μιλάω για το καθετί, όπως κάνω με τον εαυτό μου».

προσωπικες οπτασιες

Η όαση
έχεις φτάσει στην πηγή και είσαι έτοιμος να πιεις νερό, η πηγή εξαφανίζεται ,δεν μπορείς να βγάλεις από το μυαλό σου ότι ήταν τόσο δίπλα σου και εσύ διψαγες τόσο πολύ
Όταν είσαι έτοιμος να μπεις επιτέλους στο μονοπάτι σου έχεις βρει τον δρόμο σου
Ο δρόμος δεν υπάρχει και
Το μονοπάτι ήταν όνειρο που χάθηκε
Το τέλος
Και ενώ είσαι έτοιμος να δώσεις ψυχή και σώμα
Ενώ είσαι στην κορυφή και έτοιμος να βάλεις την σημαία στο πιο ψηλό βουνό
Και να φωνάξεις νίκησα
Το Ψέμα είναι εκεί να σου θυμίσει, πόσο μάταια προσπάθησες
Να σου υπενθυμίσει την παρουσία του
Μη πιστεύεις ότι ακούς σου φωνάζει δυνατά
Η καρδιά μπορεί. Να ξεγελάσει την λογική
Αλλά για λίγο
Καλύτερα μια μπόρα παρα μια ζωή γεμάτη καταιγίδες
Παρόλαυτα η καρδιά επιμένει ,ανθρώπους που αγάπησες δεν μπορείς να τους ξε αγαπήσεις
Μη χανομαστε .....Να βλεπόμαστε....
Μη χανομαστε

ΜΑΤΩΝΟΥΝ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ...

2022-09-21T12:24:00.005+03:00

ΜΑΤΩΝΟΥΝ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ
Αισθάνομαι ασφάλεια όταν είμαι δίπλα σου!


• Είσαι ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί στη ζωή μου...


• Αισθάνομαι περήφανη για σένα....


• Όταν είμαι μαζί σου , δεν υπάρχει οποιοδήποτε άλλο μέρος στο κόσμο που θα ήθελα να βρίσκομαι...


• Ευχαριστώ.....


• Είσαι ο καλύτερος....!


• Σε σκέφτομαι συνέχεια...

• Μου λείπεις...

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ............!!

Λέξεις που θέλουμε να ακούσουμε ,λέξεις που σου κόβουν την ανάσα σε κάνουν να ζεις από την αρχή σε όποια ηλικία και να είσαι
άλλωστε η ηλικία είναι μόνο ένας αριθμός
Πόσες φορές τις ξεστομίσαμε και φάγαμε τις συνέπειες αμάσητες τις κατάπιαμε χωρίς νερό
και πόσες
τις ακούσαμε τόσο μελωδικά στα αυτιά μας ,χαρά και ανάταση ψυχής και ξαφνικά έρχεται η πτώση ...ήταν μόνο κούφιες λέξεις? Χωρίς πράξεις και ένα γιατί δεν απαντήθηκε ποτέ
και ένα γιατί που το ήξερες από την αρχή αλλά δεν μπορούσες να κάνεις πίσω
ένα γιατί που απαντήθηκε πολλές φορές αλλά εσύ αρνιόσουν να δεις την αλήθεια
γιατί έπρεπε...?
λόγω έλλειψης ....?
γιατί δεν υπήρξε ποτέ αληθινό συναίσθημα ?
λόγω έλλειψης...λόγω έλλειψης....λόγω έλλειψης
-έλλειψης ??τι τους έλειπε?(απορεί η καρδιά )
-συναισθηματική νοημοσύνη (πετάγεται η λογική)
-φεύγω τότε είμαι αποφασισμένη (είπε η καρδιά)
«
αντίο»…
Κι ήταν αυτή η αρχή μιας ζωής που δεν θέλω να ζήσω… χωρίς εσένα…

(σκέφτηκε η λογική και ταράχτηκε) αλλά δεν θα κάνω τίποτα για αυτό πως μπορώ να κάνω φοβαμαι ,πάντα οι άλλοι φταίνε για το πως με κάνουν να αισθάνομαι ,οχι εγώ
.Κατηγορείς άλλους για το πως σε κάνουν να αισθάνεσαι??(σκέφτηκε αμέσως η καρδιά)
Κάνεις γρήγορες υποθέσεις και τις τιμάς σθεναρά?
Κρατάς μνησικακίες ?δεν ξεχνάς ποτέ τα λάθη των άλλων ?κάθε φορά τα φέρνεις στο φως , σε κάθε διαφωνία

για λίγο χρειάστηκε να σκεφτεί η λογική η απάντηση ήταν ναι σε όλα
και τελικά τι? Έχω αυτό το σύνδρομο ?πως λέγεται έλλειψη συναισθηματικής νοημοσύνης
γέλασε δυνατά η καρδιά
-δεν είναι σύνδρομο είπε με γέλια στην λογική,
έλα και ψάξε με... ψάξε βαθιά μέσα μου και θα βρεις τις λύσεις
-μόνο αν ακουμπήσεις πάνω μου είπε η καρδιά θα μάθεις να ζεις..
θα μάθεις να αγαπάς χωρίς όρια , ας πληγωθείς θα ξανασηκωθείς ,θα ζήσεις με πάθος ..
ψάξε μέσα σου θα βρεις τις λύσεις

Αντίο»…
Κι ήταν αυτή η αρχή μιας ζωής που δεν θέλω να ζήσω… χωρίς εσένα…

Η αληθεια και το ψεμα

2022-08-30T12:59:00.000+03:00

Ένας θρύλος του 19ου αιώνα λέει ότι η Αλήθεια και το Ψέμα συναντήθηκαν κάποτε.
Το Ψέμα καλημέρισε την Αλήθεια της είπε «Ωραία μέρα σήμερα».
Η Αλήθεια για να βεβαιωθεί κοίταξε γύρω και τον ουρανό και όντως η μέρα ήταν ωραία. Περπάτησαν για λίγο ώσπου έφτασαν σε ένα μεγάλο πηγάδι γεμάτο νερό.
Το Ψέμα βούτηξε το χέρι του στο νερό και γυρίζοντας στην Αλήθεια της είπε «Ωραίο και ζεστό το νερό. Θες να κολυμπήσουμε μαζί»? Και πάλι η Αλήθεια ήταν καχύποπτη. Δοκίμασε όμως με το χέρι της το νερό και πράγματι ήταν ζεστό. Μπήκαν λοιπόν και οι δυο τους στο νερό και κολυμπούσαν για αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά το Ψέμα, βγήκε από το πηγάδι, φόρεσε τα ρούχα της Αλήθειας και εξαφανίστηκε. Η Αλήθεια θυμωμένη βγήκε γυμνή τρέχοντας παντού ψάχνοντας για το Ψέμα να πάρει τα ρούχα της.

Ο κόσμος που την έβλεπε γυμνή, γύριζε το βλέμμα του αλλού είτε από ντροπή είτε από θυμό.Η φτωχή Αλήθεια ντροπιασμένη γύρισε στο πηγάδι και χώθηκε εκεί για πάντα. Έκτοτε το Ψέμα γυρίζει ανενόχλητο ντυμένο σαν Αλήθεια ικανοποιώντας τα τερτίπια του κόσμου, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν θέλει να δει τη γυμνή Αλήθεια.
.
.
(Ο πίνακας με την Αλήθεια να βγαίνει από το πηγάδι είναι του Γάλλου Jean-Léon Gérôme 1896)

Ολα μοιαζουν καλοκαιρι❤️

2022-08-23T13:29:00.003+03:00

Θες
Από το κάρμα κάνεις δεν ξέφυγε....

Και ήρθε αυτό το καλοκαίρι να μου θυμίσει πράγματα που ήξερα αλλά είχα ξεχάσει
Πράγματα μικρά αλλά ταυτόχρονα τόσο μεγάλα
Για όλους έρχεται η ώρα που με ένα κλικ ,μια πρόταση ,μια φράση, μια εικόνα, ένα ταξίδι αλλάζει η ρουτίνα τους, η καθημερινότητα τους ,βλέπουν τι θέλουν και προπαντός τι δεν θέλουν...γιατί λίγο η πολύ όλοι ξέρουμε τι θέλουμε ...υγεία, χαμόγελα, λεφτά και έρωτα, λίγοι είναι αυτοί που αρκούνται στα μικρά όλοι οι υπόλοιποι ψάχνουν τα πολλά και χάνουν το νόημα
Το φετινό καλοκαίρι μου δίδαξε τι σημαίνει ήθος και σεβασμός, ενσυναισθηση και ηρεμία, λίγα λόγια και σωστά
Μπήκα στα 45 για εμένα αυτό ήταν το κλικ
Αυτό το νούμερο 45.....τα παιδιά μου που μεγαλώνουν και όσο δεν έχω δίπλα μου ανθρώπους που με σέβονται δεν μπορώ να τους διδαξω σεβασμό ήθος και ευγενεια να αγαπάνε χωρίς όρια αλλά να προστατεύουν τον εαυτό τους, ότι οι λέξεις που ξεστομιζουμε στους άλλους είναι πάντα ο καθρέφτης μας,οι λέξεις δεν γυρνάνε πότε πίσω και το συγνώμη δεν είναι πάντα η λύση ....
Τα 45 φέτος ήρθαν με πολλά δώρα..
Ολα μοιαζουν καλοκαιρι

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

2022-07-27T13:50:00.002+03:00

Ενα τραγουδι μπορει να αλλαξει το μισος
και να το κανει αγαπη και παλι μισος και τελικα να ισορροπησει σε νοσταλγια
Ενα τραγουδι μπορει να σε φερει κοντα και παλι μακρυα και τελικα να βρεθειτε στη μεση
Ενα τραγουδι μπορει να σε κανει να θυμωσεις και να γελασεις και τελικα να ηρεμησεις
Ενα τραγουδι μπορει να σε απολλαξει απο τυψεις και ενοχες και να σε κανει να δεις ρεαλιστικα
Ενα τραγουδι μπορει να σε κανει να μετανιωσεις και να σταματησεις να σκεφτεσαι εγωιστικα
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΓΡΑΦΤΕΙ.....ΕΡΩΤΑΣ Η ΤΙΠΟΤΑ
Ένα τραγούδι που δεν μπορεί να γραφτεί
ένα γιατί που δεν έχει απαντηθεί
ένας εγώ και περίπου τόσο εσύ
και μια άκρη που δεν μπορεί πια να βγει..
Ένα πότο χωρίς τελειωμό,
ένα τιμόνι χωρίς οδηγό
και μια πόρτα χωρίς το κλειδί
κι ένα παγκάκι και να ‘μαι πάλι εκεί..
μ ένα φεγγάρι κάπως μισό
κάτι μέσα βολτάρει νομίζω είμαι εγώ
Κι είναι η φωτιά απ’ το τσιγάρο
που μου καίει την ψυχή
να ένας στίχος που πρέπει να απαγορευτεί
μα εγώ θα κάνω ρεφρέν
τσαλακωμένο χαρτί
σ’ αυτό το τραγούδι
που δεν μπορεί να γραφτεί
Και κάποια λόγια που είπαμε στην αρχή
να στα θυμίσω μήπως μου ‘χεις ξεχαστεί
έρωτας η τίποτα ήταν η συμφωνία
ούρλιαξα αρκετά πάμε τώρα αφωνία
Κι ένα δίκιο που κάποτε είχα εγώ
κάπου το ‘χω βάλει και δεν μπορώ να το βρω

ΕΡΩΤΑΣ Η ΤΙΠΟΤΑ