دست نوشت

معلمهای من

2011-05-01T12:06:00.000-07:00

تک جمله: لیوان پر بهتر از خالیست اما ارزش لیوان به لیوان بودنش است زیرا گنجایش آب را دارد.

روز معلم مرا به یاد خانم زری دوست مدیر مدرسه ابتداییم می اندازد که توبیخ می کرد که گل نیاوردید و اگر می اورید به ضمیمه صاحب گل نباشد که از پس کودک گل دزد دویده است.

مدیرمان زن دوست داشتنی نبود از او خاطراتی به جز کتک زن هم مدرسه ای هایم بیاد نمی اورم اما او یکی معلمهای تاثیر گذار بود چون به من اموخت مثل او نباشم.

روز معلم مرا به یاد معلم کلاس چهارمم می اندازد که فکر می کرد چون وقت جواب دادن به سئوالات من من می کنم الکنم.

قصه معلمهای که دوستشان نداشتم نه کم است، اما معلمهای بسیار داشتم که به من انگیز درس خواندن دادند چون آنقدر وظیفه شناس و مهربان و تلاش گر بودند که هر کس از آنها درس می گرفت.

مثلاً خانوم حسن زاده معلم ریاضی راهنماییم هرگز فراموشش نمی کنم و تلاشش را نه برای اینکه به من ریاضی یاد داد بلکه برای هر دانش آموزش وقت صرف می کرد تا یاد بگیرد از یاد نمی برم.

در انتها همیشه دوست داشتم معلم نشوم، زیرا من هیچ گاه قدر زحمتهای معلمهایم را نمی دانستم برای همین چون برایم مهم بود که زحمتم نادیده گرفته نشود شغل معلمی را دوست نداشتم.

پی نوشت: برگشتم.

روز معلم مبارک.

اطلاعیه

2011-04-26T13:11:00.001-07:00

تا اطلاع ثانوی به علت فیلترینگ وبلاگم فقط در پرشین بلاگ می نویسم در صورت بر طرف شدن مشکل باز می گردم.

http://parshkooh.persianblog.ir/

عیدانه

2011-03-21T12:07:00.000-07:00

هنگام فرودین که رساند ز ما درود؟

بر مرغزار دیلم و طرف سپیدرود

کز سبزه و بنفشه و گلهای رنگ رنک

گویی بهشت آمده از آسمان فرود*

سر انجام بهار از راه رسید و ما به جشن نشسته ایم حالا چرا گذشت زمان را جشن می گیریم. اصلا این گذر ثانیه ها چه اهمیت دارد؟

در نظرم ما برای لحظات رفته و لحظات نیامده جشن می گیریم تا تاکید کنیم به اهمیت ثانیه ها و زمانها. دقت کرده اید عید ما دقیق در ثانیه خاصی رخ می دهد. همین اهمیت لحظه را در این جشن می رساند. ما جشن می گیریم تا بگوییم یک سال را با تمام خوشی ها و بدیها سر کردیم و امید داریم سالی با همه خوشی ها را رقم بزنیم این جشن امید به سالی خوب است.

به غیر از این آمدن بهار امدن فصل تغییر است فصل سرزندگی و دوباره متولد شدن شاید جشن نوروز از نگاهی جشن دوباره زاده شدند است.

همه حرفها را بگذارم و زمان را دریابم امسال سال نود است سال نو نود است دریابید لحظه ها را. سالی خوش و خرم برای همه ارزو می کنم سالی پر از امید پر از ثانیه های نیکو. سال نو نود را به همه شما تبریک می گویم.

ساقیا آمدن عید مبارک بادت و آن مواعید که دادی مرود از یادت

پی نوشت: دیروز نبودم رفته بودم پرشکوه تا قبل از سال نو به یاد آنها که دیگر در پیش ما نیستند باشیم.

پی نوشت مهم: در این عید یه سفر درپیش دارم خوشحال میشم حدس بزنید؟ لطفا این سئوال رو جواب بدین.

--------------------------------------------------------------------------------------

شاعر : بهار

چرا نیستم

2011-03-18T23:21:00.000-07:00

هستم ولی در حال خانه تکانی. گورخری منظورم یه خط در میان است لابه لایی کارها به اینترنت سر می زنم اما وقت تمرکز و نوشتن را ندارم.

پی نوشت: بلاگر هم کاملا فیلتر شد و من نمیتوانم برای وبلاگ قبلاً فیل.تر شده ام دیگر پست بگذارم. راستی شما فیل.تر شکن رایگان خوب نمی شناسید من شدیداً بهش محتاجم.

من و چاقی

2011-03-15T01:49:00.001-07:00

همیشه یه بحثی که در جمع خانومها وجود داره بحث رژیمه یه واقعیته که خانومها همیشه از چاقی و لاغریشون می نالند.

من خاطره ای خوبی از لاغری ندارم وقتی خیلی بچه بودم یعنی حدوداً یه بچه راهنمایی بودم برادرم فکر می کردم من مثل بچه های افرایقایی ممکنه از سوء تغذیه تلف بشم یه بشقاب پر و پیمون که یه مرد جنگی به راحتی نمی تونست بخوره رو میزاشت جلوم و با دقت برادانه ای سعی می کرد من همش رو بخورم ناهار و شام خوردن با علی یه کابوس بود چون علی می خواست با تمام لطف برادرانه اش خواهر لاغر مردنیش رو نجات بده دریغ از اینکه بپرسه می تونی این لطف رو تحمل کنی یا نه؟ خب این یه واقعیته ادمها به خصوص مردها بعد از یه مدتی از روی مد یه چیز در میان و میرن روی مد چیز دیگه. علی هم نمی دونم کی از این مد خارج شد. ولی کابوس لاغری واسه ما موند. خب راستش من هیچ وقت مشکل عمده ای در چاقی نداشتم شاید خیلی ها به طعنه لاغریم رو تو چشم ادم زدند ولی درباره چاقی هیچ وقت نکته ای نشنیدم.

سمیرا دوستم که همیشه دوست داشت رژیم بگیره ولی مطمئن هستم که هیچ وقت موفق نمیشه می گفت تو واسه ادمهای شکمو دوست خوبی هستی هر موقع ازت می پرسند چیزی می خوری جوابت مثبته. اما برای کسایی که رژیم می خوان بگیرند آفتی. با اینکه به قول سمیه اصفهانی من مثل مورچه دنبال شیرینی میرم اما سالها وزن ثابت رو تجربه کردم. حتی تا شیش ماه پیش.

از شهریور تا آبان امسال یعنی در دو ماه به خاطر بیماریم دچار افزایش وزن شدم و پنج کیلو به وزنم اضافه شد اون هم در مدت کم. شاید هنوز ادم چاقی نباشم اما بیماری من موجب شده سوخت و ساز بدنم پایین بیاد و این موجب میشه که وزنم افزایش پیدا کنه با مراجعه به دکتر الان کنترل شده است ولی ترس چاق شدن وجود داره.

بعد از سالها من هم تصمیم به رژیم گرفتم نه به خاطر لاغر شدن فقط نگرانی من از افزایش وزن مجدده اون هم بیمارگونه اما من که نمی تونم ببینم و نخورم پس تصمیم گرفتم تنبلی رو رها کنم و برم ورزش اینقدر امروز و فردا کردم که مثل گواهینامه نگرفتنم شده ثبت نام کردم ولی هنوز یه جلسه نرفتم. تا سرماخوردگی اومد به سراغم و توی این مدت که مریض شدم وزنم دو سه کیلو کاهش پیدا کرده. پریروز که رفتم کارخونه همه به من می گفتند کلی لاغر شدم.

حالا چرا اینقدر فک جنبوندم و درباره رژیم و لاغری حرف زدم من اعتقاد راسخی به رژیم نگرفتن دارم میگم آدم هر چی دلش می خواد بخوره اما اندازه. بازم جاده خاکی زدم می خواستم بگم واسه چی این همه حرف زدم این چند روزه این بردازاده فسقلی خودم گیر سه پیچ داده که این عمه من چاقه حالا خوبه همه عمه های محمد هم وزنند و توی این بین من شدم عمه چاقه. دنیا رو می بینید نه به اون پدر که فکر می کرد من یکی از قحطی زده های افریقایی هستم نه به این پسر که فکر میکنه من چاقم.

پی نوشت: دخلم در اومد همه پرده های خونه رو که کنده بودم امروز وصل کردم به اضافه اینکه قبل وصل کردن شیشه پنجره ها رو بردم توی حموم شسیتم.

نزدیکی های عید

2011-03-12T23:29:00.000-08:00

می خواهم امروز یک پست سه بخشی بنویسم:

بخش اول:

مرضیه دارد اقتصاد خرد می خواند و مجبور می کند من هم بخوانم. با هم که می رویم خرید می ایید حرفهای کتاب را در خیابان پیاده کند می گویید: "دقت کرده ای مردم قدرت خریدشان پایین امده؟" می گوییم: "کجا پایین امده پس این خیل عظیم جمعیت که از سر و کول هم بالا می روند و دارند از این دستفروشهای خیابان مطهری خرید می کنند کی هستند؟" می گوید: "چون درآمد واقعی مردم پایین است روی کرد به کالای پست بیشتر می شود نگاه کن ببین مردم چی می خرند جنس بنجول چینی بعد بگو." می بینم راست می گوید اقتصاد ضعیف را در خیابانهای شهر موقع عید به عیان می بینم.

بخش دوم:

حالا دو سه هفته ایست افتاده ایم به خانه تکانی دو هفته اتاق خوابها لخت بود و فرش و موکتش قالی شویی بود من هم هفته پیش پرده آشپزخانه را کندم دیروز هم پرده پذیرایی مامان هم تا دید من رفته ام کارخانه همان صبحی پرده اتاق خواب را با هر مشقتی بود در اورد ولی با این همه خانه شکل یه خانه عید را ندارد امیدوارم شب عید مثل هر سال نباشد باز هم خانه بتکانیم.

بخش سوم:

مریم دم عید می شود پاپانوئل و می رود برای همکارهایش کادو می خرد. امسال که رئیس است دیگر شدت این پاپانول بودنش بیشتر شده. تصمیم گرفته کار فرهنگی کند برای همین توی کتاب فروشی با صبر و حوصله کتاب انتخاب کرده برای منشی اش رفته "هزار و یک راه کشتن رییستان" را خریده برای حسابدارشان که شفتیست "تاریخ شفت" را خریده برای مهندس فنیشان که می خواهد برود کانادا کتاب کانادا خریده برای چند تا از خانومها کتاب طباخی گیلانی گرفته. برای هر کسی یک کتابی انتخاب کرده برای یکی از همکارها که اهل کتاب خواندن نیست می خواست کتاب ماهیگیری بگیرد دید ندارند رفت کتاب جاذبه های گردشگری گیلان خرید. ما هم که خود را الهه کادو پیچ کردن می دانیم همه کتابها را با پنج برگ کاغذ کادو پیچ کردیم خداییش اگر حجم کتاب را ببینید بعدا می فهمید من شق القمر کرده ام.

تجربیات یک بازی

2011-03-11T03:17:00.001-08:00

از دیروز افتاده ام روی مد بازی کردن. یک بازی آنلاین پیدا کرده ام جنگ خانها یه چیزی مثل تراوینه. دارم مملکت خودم را می سازم. معادن طلا و آهن و چوب بری و مزرعه ام را می سازم تصمیم گرفته ام در صلح و صفا به کشت و کار و زراعت به پردازم و کاری به کار دیگران نداشته باشند برای خودم دوستان مجازی ساخته ام که همه شان خودم هستم کسی را دعوت به بازی نمی کنم چون بعد می آیید فحشم میدهید بیکار بودی که وقت عزیزمان را گرفتی.

ولی این مملکت داری مجازی یک چیزهای یاد آدم میدهد باید صبور باشی تا ذخایرت خالیست نمی توانی دست به ساخت و ساز بزنی، باید مرحله به مرحله پیش بروی. مجبوری همه جا را هماهنگ بسازی نمی شود بروی یک راست کاخ بسازی باید از زیر ساختها شروع کنی از معدن و مزرعه و آهنگری در جامعه خودمان می شود معدن و صنعت و کشاورزی بعد آرام آرام جمعیت را افزایش دهی به مرحله ای برسی که بتوانی به همه خدماتی مثل درمانگاه بدهی. کلی این قلمرو سازی به آدم تجربه می دهد. آدم باید در بازی هم چیزهای جدی را ببیند و در چیزهای جدی دنبال بازی بگردد تا زندگی سخت نگذرد.

نیما زند کریمی برای شما می نویسد.

2011-03-09T01:03:00.000-08:00

نمی دانم تا به حال دچار یاس فلسفی شده اید یا نه؟ من امروز بد جور دچار چنین سرگشتگی شده ام. تصمیم گرفتم تمام کنم دیگر مدرسه نمی روم خسته ام کرده اند و شده ام کلاف سر درگم. به هر کس بگویم دغدغه ام چیست به ریش من می خندد. دغدغه ای از جنس زحمت دغدغه ای از جنس نیما زندکریمی بودن. وقتی کم می اورم دلم می خواهد سرم را به دیوار بغل دستم بکوبم. وقتی درس می گویم و کسی نمی شنود حرص می خورم. من زحمت می کشم و کسی کتاب ندارد ببیند دروغ می گویم یا راست می گویم. کسی که خودش را به خواب زده نمی توانی با کتک هم بیدارش کنی برعکس کسی که در خواب است. خسته ام به خاطر اینکه اگر با در و دیوار صحبت می کردم از انها صدا می امد اما از اینها نه. خسته ام حتی درد دلهای مرا نمی شنوند حس نیما را در قهوه تلخ درک می کنم. دنیای کوچکشان دارد خفه ام می کند فکر می کنم معلم بدی هستم شاید انها دانش اموزان بدی هستند. امروز برای اینکه سر کلاس می روم درس را حتما مرور کرده باشم ساعت پنج صبح بیدار شدم رفته ام مدرسه هشت و ده دقیقه است و سه نفر آمده اند بی کتاب و بی دفتر و بی علاقه. دغدغه شان رقص در اردو دیروز بود الکی خوشی. آنها عوض نمی شوند من هم که عوض نمی شوم بگذارم بروم شاید معلمی یافتند درس زندگی را به آنها داد من برای معلم بودن اینها ساخته نشده ام. خسته ام از فردا مدرسه نمی روم. امروز روز سختی برایم بود همه چیز روی اعصاب حساس من رژه می رفت دیگه دوست ندارم به مدرسه برگردم خسته ام شما بودید جا خالی نمی دادید؟ می دانم جا خالی نمی دادید چون یا می ساختیدشان یا بی خیالشان می شدید اما من نتوانستم از پسشان بر بیاییم تصمیم گرفتم بروم پی کارم شاید روحیه من به همان تدریس در دانشگاه می خورد نه مدرسه.

پی نوشت: خیلی حرف دارم ولی نمی توانم خوب بیان کنم.

مرثیه ای بر وبلاگم

2011-03-04T21:20:00.001-08:00

وبلاگ قبلیم رو دوست داشتم رنگ سبزش با قاصدکهای گوشه اون رو. با امکانات به روز رسانی وبلاگهای دوستانم که به راحتی اون گوشه بود با کلی امکانات جنبی دیگه مثلا عکس گذاشتن توش کار راحتی بود.

با بلاگر اونقدر راحت بودم مثل اینکه خونه شخصی خودمه. مثل خونه قبلی خودمون می موند که سی و دو سال توش زندگی کرده بودیم هر بدی داشت ما به چشم خوبی می دیدیم نه اینکه بی نقص بود بلکه ما بنده عادتیم عادت کرده بودیم به چهار دیوار آجری اون.

حالا من عادت کردم به چهار دیوار مجازی بلاگر و هنوز هم باورم نمیشه واقعا اون بلاگم رو فیل.تر کردند همش امیدوارم از خر شیطون پایین بیان از فیل.تر خارجش کنند یا من از خر شیطون پایین بیام و به این باور برسم که باید اسبابکشی می کردم.

راستی وقتی عادت می کنی فکر نمی کنی میشه روزی اون چیز نباشه. همون لحظه که حس کردی نیست میشکنی ترک بر می داری به باورت به نگاهت خدشه وارد میشه. این لحظه واقعا بده واقعا تلخه. مهم نیست اون چیز وبلاگ باشه یا آدم یا یه شی یا.... مهم این که ادم عادت کنه گاه بدون داشتن چیزهای که داره زندگی کنه. شاید فلسفه روزه در همینه، چیزی رو که داری رو امتحان کنی که نداشته باشی حالا چه حسی داری.

این همه حرف زدم که از دوستان بخوام یه قالب سبز خوشگل رو اگه می شناسند آدرسش رو به من بدن به اضافه گودری کردن لینکها رو اگه بلدند به من یاد بدن ممنون.

من خوبم

2011-03-02T11:30:00.000-08:00

من خوبم آری خوب خوبم هی ملالی نیست
اما گمانم که تو از من بهتری بانو*

قدیمها که ما بچه بودیم و رادیو گوش کردن مرسوم و جنگ بود و رزمنده ها در جبهه. گاهی گزارشگر می رفت در جمع رزمنده ها و آنها می گفتند: "من فلانی فلان آبادی سرباز انقلاب اعزامی از شهر بهمان سلامتی خود را به اطلاع خانوادهام می رسانم."

حالا من هم می خواستم بگم خدا رو شکر اوضاعم خوبه.

__________________________________________________________________

*شاعر: سید محمد علی رضا زاده

تولد

2011-02-28T23:17:00.001-08:00

"تولد آغاز است، آغازهایت نیکو."

امروز زاد روز تولد دو تا از بهترین دوستانمه. تولد یه آغازه. یه لحظه است برای شروع برای تکاپو کردن برای تغییر. تولد اولین لحظه برای شروع یک عمره. لحظه عجیبیه وقتی آدم چشمش رو وا می کنه و این دنیا رو می خواد تجربه کنه تازه باید سعی کنه باید دست و پا بزنه گریه کنه نفس بکشه زحمت بکشه تا بزرگ بشه. تولد چیز عجیبیه هیچ خاطره ای ازش نداری نه دردی رو به یاد میاری نه لذتی رو نه ترسی و وجدی رو، اما بعد از سالها وقتی عمر می گذره می فهمی چه روزی بود. تولد فقط زاده شدن یه بچه نیست گاه تولد یه فکر تولد یه جنبش تولد یه حرکت توی یه لحظه رخ میده یه لحظه سخت برای یه مادر اما یه لحظه عجیب برای فرزند. امروز از اون روزهاست امروز رو فراموش نکنید. یه روز عجیب رو.

الهام و فاطمه دوستان عزیزم تولدتون مبارک.

کابوس

2011-02-27T01:34:00.001-08:00

ساعت چهار صبح است از کابوس بیدار می شوم با اینکه بیدارم همه چیز کابوسه تب کرده ام. کابوسم به عینیت در آمدن سئوالات تحقیق در عملیات بود که با مرضیه کار کرده بودم در خوابم ضریب تابع هدف را به عینه میدیم محدودیتها را لمس می کردم و متغیرهای آزاد و کرندار را حس می کردم. و لابه لای اون همه x و a و b و c گیر کرده بودم. همه از صفحه کاغذ سر بلند کرده بودند و من نمی توانستم بهینه مسئله را حل کنم و به حرفهایم که به مرضیه می زدم می خندیدم که می گفتم بعد از مدتی روش دستت می آید و هر مسئله را به راحتی حل می کنی.

از دیروز ساعت چهار سرفه های گران و سر درد و تب و لرز به جانم افتاده دکتر رفتم جای شما خالی دو تا آمپول از یک آمپول زن ناشی دریافت کردم. کاری کرد نتوانم از نه سمت راست و نه از سمت چپ بنشینم. دکتر جان هم که از خطه سر سبز شرق گیلان است به خاطر این پسوند پرشکوه تمام ریشه و عشیره ام را در اورد.

حال فکر کنید اگر همه مسئله ها روی کاغذ به حقیقت تبدیل بشه اون موقع زندگی چه کابوس میشه؟

انسانهای آزاد

2011-02-25T09:09:00.000-08:00

آدمها همه اسیرند، محصورند، محصور خواسته هایشان، محصور داشتنها و نداشتنهاشان. آدمهای آزاد کمند آنها که برای هر حرکت اضافه لازم نیست از هزاران خطوط قرمزخود رد شوند و هزاران چیز اضافه را جابجا کنند.

بندهای نا محسوس بر پاهای افراد را می شود حس کرد وقتی چیزهای ساده ای می خواهی از آنها و آنها می خواهند انجام دهند و نمیشود. خواسته های ما با خیلی چیزها انطباق ندارد و این موجب می شود خیلی چیزها را نخواهیم با اینکه دوست داریم داشته باشیم این خطوط ممنوعه نانوشته گاه واجب است ولی گاهی اضافه و بی خود است وقتی دایره خواسته های ما را بی خود تنگ می کنند. گاه باید ذهن را از خطوط اضافه پاک کرد باید نشست و تصمیم درستی گرفت باید چارچوب بسته کادر زندگی را در هم پیچید.

راستی آدم محصور خواسته های دیگری باشد می تواند بر علیه این زندان بان شورش کرد کله پایش کند واز زندان آزاد شود، اما واویلا وقتی خودت زندانبان خودت باشی آنگاهست که نمی توانی به زندانبانت از گل نازکتر بگویی.

این روزها برای محصورها دعا می کنم که از بند رسته شوند.

روز مهندس

2011-02-24T00:23:00.000-08:00

مهندس فلکی راه دیر شش جهتی
چنان ببست که ره نیست زیر دیر مغاک

این شعر حافظ به مهندسان امروزی ربطی نداره هرچند ربطی نداره ولی کلمه مهندس که داره. امروز روز مهندسه برای همین به همه مهندسها به خصوص به این دو تا مهندس خونه ما تبریک میگم امیدوارم همیشه خوب و خوش و خرم زندگی کنند. برای همه مهندسها موفقیت آرزو دارم.

پی نوشت: شما هم مثل من فکر می کنید آدمهای که شغلهای مشابه دارند شبیه هم هستند؟ من به این نتیجه رسیدم شغل آدمها اونها رو شبیه می کنه به خصوص در اخلاق.

عکس آزادی

2011-02-22T08:20:00.000-08:00

این عکس آزادی است.(صنعت ایهام را دریابید.)

اخبار منطقه

2011-02-21T05:32:00.000-08:00

مامان از امروز که معمر قذافی فرار کرده پنج دقیقه پنج دقیقه اخبار منطقه رو می پرسه و میگه "حاکم دیکتاتور دیگه ای فرار نکرده؟" به مامان میگم "مگه فرار دیکتاتور مثل گل توی بازی فوتبال که هر پنج دقیقه ممکن یکی رخ بده!" ولی مامان حق داره بعد بن علی و مبارک و معمر قذافی باید انتظار فرار تک تک حاکمان دیکتاتور منطقه رو داشت! چه دیدید یک باره منطقه خاور میانه و جنوب آفریقا منطقه امنی برای آزادی بیان شد.

تهران در چند قسمت

2011-02-19T11:01:00.000-08:00

این پست چند قسمتیه:

قسمت اول قرار با یه دوست وبلاگی:

قرار بود وقتی بیام تهران یکی از دوستان وبلاگنویسم رو زیارت کنم که زمان به ما اجازه نداد و من سعادت زیارتشون نداشتم.

قسمت دوم رفتن به خونه بهترین دوستم:

تهران که میام بیشتر اوقات مزاحم الهام هستم الهام و آقای دکتر همسرشون همیشه مهربون و مهمان نوازند دو روز مزاحمشون بودم بد جور. امیدوارم همیشه خوشبخت و موفق باشند.

قسمت سوم دیدن یه هم اتاقی قدیمی:

امتحان دادم دارم از پله پایین میام یکی سلام می کنه به جا نمیارم معرفی می کنه متیرا هم اتاقی سال دوم منه. خیلی خوشحالم چقدر لاغر شده و من نتونستم تشخیص بدم قبول کنید به جز این کشف حجاب هم کرده بود و دیگه چادر نزاشته بود.

قسمت چهارم امتحان چطور بود:

رفتیم مثل منگلها امتحان بدیم ولی خداییش امتحان دانشگاه آزاد خیلی استاندارد بود دمشون گرم اگه بنده خدایی خونده بود حتما جواب میداد من هم هر چی یادم می اومد نوشتم کم بود می دونم قبول نمیشم ولی این امتحان انگیزه درس خوندن رو تو من زیاد کرد.

قسمت پنجم آقای که خواب بود:

یه آقا بغل دستم نشسته بود که همون اوایل خوابش برد خانومی که اومد کارت رو تطبیق بده نتونست بیدارش کنه یه مراقب مرد با تکون به سختی بیدارش کرد. بعد یه ربع هم رفت برگه اش رو بده بهش گفتند باید برگه آنالیز رو هم بگیره بعد جلسه رو می تونه ترک کنه.

قسمت شیشم من نقاشی می کنم:

هندسه هیچی یادم نبود چهارتا سئوال بود من هم چون هندسه بلد نبودم و دو ساعت وقت داشتم کلاس امتحان با محتوایات داخل اون رو نقاشی کشیدم. با داوطلبها و مراقبها و صندلی و غیره و ذالک.

قسمت هفتم یه ترم پایینی:

بغل دستم یه دانشجو استاد راهنمام نشسته بود احوال استاد رو پرسیدم گفت خوش اخلاق شده. ازش محال بود با تعجب مگه خبری شده؟ گفت دوباره رفته زن گرفته. خبر طلاقش رو داشتم ولی ازدواج مجددش رو نداشتم امیدوارم خوشبخت بشن و خوش اخلاق. همه این حرفها رو سر امتحان هندسه زدم.

قسمت هشتم یه جمعیت اندک:

30 یا 30 در نظر بگیرید من فقط یه جمعیت کم دیدم بگذریم.

قسمت نهم با یه دوست وبلاگی اشنا شدم:

دارم بر می گردم تو اتوبوس تک بعد اس ام اس دارم یه دوست وبلاگی به من اس ام اس زد از اینکه به طور حقیقی باهاش در ارتباطم خوشحالم براش ارزوی موفقیت می کنم.

در اولین فرصت عکس میدون آزادی رو میزارم.

چرا امتحان می کنم امتحان را؟

2011-02-15T21:19:00.000-08:00

یکی به من بگه واسه چی داری بلند میشی میری تهران داری هزینه می کنی که یه امتحان رو که نخوندی و می دونی احتمال قبولیت صفره رو امتحان کنی!

بیام دقیق بگم تصمیم دارم برای ادامه تحصیل در خارج اقدام کنم بعد میام دکترا دانشگاه آزاد میدم یکی به من بگه دلخوشی سیری چند واقعا سیری چند؟

می دونید جوابم به خودم چی آدم نباید همه تخم مرغ ها رو در یک سبد بزاره میگم هرگز نباید پلهام رو خراب کنم شاید خواستم برگردم شاید نظرم عوض شد.

گفتم امروز تهرانم ولی نیستم قصه اش طولانیست گفتم امتحان پنج شنبه است پس چهارشنبه بیایم تهران. کلاسم را تعطیل کردم و بلیطم را هم گرفتم به خیال خام اینکه پنج شنبه امتحان است اما ساعت چهار دیروز فهمیدم ای دل غافل چه می بینی امتحان جمعه است حالا دارم از مرخصیم فیض می برم می خواستم تا لنگ ظهر بخوام که مامان ساعت 7 صبح صدام کرد نمیخوای قرصت رو بخوری. من رو می بنید خوابم پرید اساسی.

منبع عکس:http://www.farheekhtegan.ir/content/view/19981/33

سکوت عاشقانه

2011-02-14T08:42:00.000-08:00

رفتم خیابان کاری داشتم که وسوسه شدم خودم را به معشوقم برسانم خودم را در آغوشش رها کنم و گریه کنم تمام روزهای نداشتنش را و بخندم با او به اندازه تمام روزها نبودنش. ترسیدم صدایم در نیامد که صدایش کنم که ترا می خواهم که معشوق تمام لحظه هایم تو هستی. چیز نگفتم اما همینکه اورا در چشمهای تک تک زنان و مردان خیابان می دیدم لبخند می زدم فهمیده بودم او در قلب همه زنده است.

وقتی می آمدم دست کلیدم را در دستم می فشردم دست کلیدم که عروسکی سبز داشت تا ترا به خاطرم آورد.

والنتاین

2011-02-13T19:40:00.000-08:00

امروز والنتاین است روز عاشق و معشوقها. من عاشق آزادیم امیدوارم روزی آن را در آغوش بگیرم. امروز والنتاین خیابانهای ایران است.

چرا آدمها مهاجرت می کنند؟

2011-02-12T08:54:00.000-08:00

مهاجرت عبارت‌است از جابه‌جایی مردم از مکانی به مکانی دیگر برای کار یا زندگی. مردم معمولاً به دلیل دور شدن از شرایط یا عوامل نامساعد دورکننده‌ای مانند فقر، کمبود غذا، بلایای طبیعی، جنگ، بیکاری و کمبود امنیت مهاجرت می‌کنند. دلیل دوم می‌تواند شرایط و عوامل مساعد جذب کننده مانند امکانات بهداشتی بیشتر، آموزش بهتر، درآمد بیشتر و مسکن بهتر در مقصد مهاجرت باشد.*

با تعریف بالا مهاحرت یعنی جابجایی از مکانی به مکانی دیگر. اما چرا مهاجرت می کنیم شاید همه انگیزه های بیرونی را می بینند کار را، درآمد بهتر را، مسکن بهتر و بهداشت بیشتر را و یا امنیت بیشتر را. اما چه عواملی من نوعی را از نظر ذهنی مستعد مهاجرت می کند. آدمها دلبسته زیستگاهشان هستند اما چطور می شود دل می کنند می روند به جایی که به ان تعلق ندارند شاید همه سختی ها را به جان می خرند تا دیگر در وطن خود نباشند.

بزرگترین دلیل رسیدن به این نقطه که باید بار و بندیلم را ببندم این است که فکر می کنید شما برای جای که زندگی می کنید بزرگید یا فکر می کنید اینجا دیگر جای شما نیست. وقتی به نقطه مورد نظر رسیدید دیگر سختی ها نمی تواند جلوی مهاجرت را بگیرد. شاید دلیل رسیدن به این نقطه فقر باشد یا زلزله و سیل یا جنگ باشد یا کمبود امنیت اجتماعی و سیاسی یا کمبود کار و مسکن و احترام باشد فرقی نمی کند باید به این نقطه برسی که اینجا دیگر جای تو نیست و باید بگردی آرمانشهرت را بیابی. هر چند می دانی هیچ شهری آرمانشهر نیست ولی شاید یک لحظه به آن آرزوهای همیشه گمشده ات برسی وقتی رسیدی ممکن است به این نتیجه برسی ارزشش را نداشت شاید برعکس به نتیجه مطلوب برسی بهترین راه را انتخاب کرده ای. مهاجرت یکی از تیرهای رسیدن به آرمانشهر است وقتی به این نتیجه می رسی وطنت هرگز آرمانشهر نمی شود یا نمی توانی بکنی.

-----------------------------------------------------------------------------------

*منبع ویکی پدیا

منبع عکس:http://consultant86.blogfa.com/page/mohagerat.aspx

22 بهمن

2011-02-11T09:29:00.000-08:00

دهه فجر مرا یاد تزیین می اندازد تزیین با فانوسهای کاغذی، کاغذهای رنگی. دهه فجر من را به یاد گروه سرود، گروه تئاتر، دیکلمه و روزنامه دیواری می اندازد. دو بار در سال اتفاق می افتاد برویم با مدرسه سینما یکی هفته معلم بود و دومی دهه فجر. من همیشه دهه فجر را دوست داشتم چون بلد بودم دیکلمه بخوانم در گروه سرود همیشه جای داشتم اما صدایم بلندتر از جمع بود پای ثابت روزنامه دیواری بودم. آن وقتها از تزیین مدرسه ها خوشم نمی امد چیز مزخرفی بودد اما فانوسهای کاغذی را دوست داشتم به خصوص انهای که می خریدیم چون فانوسهای دست ساختم آنقدرها شکیل نبود. دهه فجر که می شد درس خواندن سخت گیرانه نبود. همان بود که بچه ها دوست دارند. دهه فجر را با آهنگهای اتقلابی می شناسم سرودهایی که تنها ترانه هایی بود که در کودکی حفظ بودم.

امروز 22 بهمنه از انقلاب سی و دو سال گذشته چند سالی بیشتر از سن من. من در همین انقلاب بزرگ شدم مدرسه رفتم و درس خواندم. به من یاد داده بودند شاه بد بود مردم را سرکوب می کرد مالیات سنگین می بست مردم را بی دین کرده بود کسی که مخالف می کرد زندانی می شد سخت شکنجه اش می کردند شاه گاه مخالفانش را اعدام هم می کرد. به من یاد داده بودند دست نشانده بود یاد داده بودند که کابوس مردم بودا ین حرفها چیزهایی بود که به من یاد دادند نه فقط مدرسه که پدر می گفت که مادر می گفت. همه به انقلاب دل بسته بودند همه تغییر را می خواستند انقلاب برایشان تغییر بود که رخ نداد.

انقلاب راهش عوض شد یا یارانش عوض شدند چون من که بزرگ شدم نمی توانم عکس دوران ابتداییم را نشان بدهم زیرا بر دیوار مدرسه عکسی از یاری از انقلاب است که مطرود شد.

عکس نوشت: عکس اول عکس کلاس دوم منه که به مناسبت پیروزی انقلاب در مدرسه جشن گرفته بودند. عکس دوم هم عکس کلاس اول منه. به دیوار نوشته ها حتما توجه شود.

آن شد که نباید می شد.

2011-02-09T13:55:00.000-08:00

آن اتفاقی که نباید می افتاد افتاد وبلاگرم از دسترسم خارج شده ! حالا وبلاگی دارم که مردم کشورم و از آن مهمتر نویسنده آن که من باشم به آن دسترسی ندارند. به امید رفع فیل.تر!
-------------------------------------------------------------------------------
دیروز که این پست را نوشتم حالم اینقدر گرفته نبود ولی حالا شده ام مثل معتادی که مواد بهش نرسیده و از خماری می ناله. نمی تونم به راحتی برم گوگل ریدر نوشته دوستانم رو بخونم نمی تونم چیزی که نوشتم رو بخونم.
یکی به یه معتاد به وبلاگ نویسی کمک کنه!
تا رفع فیلتر در این آدرس می نویسم.
http://parshkooh.persianblog.ir/

تنبیهات من

2011-02-08T08:45:00.000-08:00

هفته پیش این در آن در زدم. تا نمونه سئوال برای دانش آموزهایم پیدا کنم تا انتهای ترم به مشکل بر نخوردند بعد از سرچ در اینترنت صد و پنجاه صفحه نمونه سئوال برایشان پیدا کردم همه را رفتم پرینت کردم. مرضیه گفت "می دانم دانش آموزانتان نمی روند کپی کنند." راست گفته بود از بین آنها فقط یک نفر کپی گرفت یکی هم برگه هایم را برد و نیاورد.

امروز بعد از کلاس عملی گفتم از نمونه سئوالات این پنج برگه را کپی کنید دیدم ناز می کنند یکی را فرستادم پنج تا کپی از آن بگیرد و پولش را من حساب کردم سر کلاس که آمدم برگه ها را دادم به دانش آموزانم یکی گفت "پول خانوم رو حساب کنید." من گفتم "نمی خواد ولی برگه ها رو باید به من پس بدید." دانش آموزم اصرار داشت که من باید پول را بگیرم و هر کس پول نداده دندش نرم باید بنویسد. پانصد تومان را گذاشت روی برگه های که جمع کرده بود. به او گفتم "نمی خواهم به کسی فشار بیاورم و هزینه ای به کسی تحمیل کنم"

دیدم نمی شود رفتم سر منبر و شروع کردم به صحبت کردن گفتم اهدافتان را مشخص کنید ببینید آیا درس خواندن به دردتان می خورد یا نه. گفتم "هدفتان را طوری انتخاب کنید اگر هفتاد سالتان شد افسوس زمان از دست رفته را نخورید." پرسیدم: "اهداف بلند مدتتان چیست؟" یکی گفت: "ادامه تحصیله میخوام دوم دانشگاه که رفتم برم سر یک شغل خوب بعد با یک شخص خوب ازدواج کنم." یکی گفت: "ببینیم چی پیش بیاد." یکی گفت: "ادامه تحصیل". یکی از همه جالبتر گفت. گفت "هدفم اینه که عید عروسی کنم بعد از اون هم هدفی ندارم." آقا مرا می بینید اهداف بلند مدتش مرا کشته بود حتی بعد از این ازدواج آرزوی دیگری ندارد حتی ارزوی مادرشدن یا مادر خوب شدن را ندارد. سقف کوتاه ارزوهایش واقعا دیوانه کننده است. گفتم "فردا که ازدواج کردید و بچه تان از شما خواست کامپیوتر را روشن کنید؟ نباید در بمانید برای اطلاعات عمومی هم شده درس بخوانید تا فرزندتان نگوید مادر نادانی دارند."

فکر می کنید جوابشان به این حرفم چی بوده؟ یکی گفت "می زنمش که جلوم در نیاد " یکی گفت "یه شوهر مهندس می کنم که اون بهش یاد بده."

انتهای حرفهایم که کلی نصیحت برای انتخاب راه درست زندگی بود گفتم سئوالی ندارید که یکی پرسید "خانوم بهتره که ازدواج کنیم یا درس بخونیم؟"

من هم گفتم "هر کدوم جایگاه خودش رو داره. من آدمهای زیادی دیدم که درس خوندند و ازدواج موفقی داشتند و همچنین آدمهای که ازدوج کردند و در درس موفق بودند. هیچ کدوم اون یکی رو نفی نمی کنه. نباید این اتفاق بیفته وقتی ازدواج کنید کتاب و دفترتون رو جمع کنید که تموم شد. ببینید درس خوندن کجای الویتهاتونه اگه راه رسیدن به هدفتون نیست درش رو تخته کنید خدا فکر رو داده تا بیندیشید پیرو نباشید مستقل باشید شما باید زنی باشید که پشتیبانهای زندگیتون رو ازش بگیرند در نمونه اگه پدرتون و مادرتون . برادرتون یا شوهرتون نباشه در نمونید."

بعد کلاس برگه با پول را برایم آوردند به خصوص سحر که اجحاف در حقم می دانست که کپی رو مجانی بچه ها دریافت کنند. گفتم "همیشه تنبیه با چوب نیست بلکه گاهی آدم تنبیه میشه این هم تنبیه بچه هاست تا شرمنده بشن بین بچه تقسیمش کن."

چند جمله

2011-02-05T13:40:00.000-08:00

بعضی وقتها می خواهم فریاد بزنم من چیزهایی برای گفتن دارم ولی دستی جلوی دهانم را می گیرد و می گوید منظورت حماقتهای برای انجام دادنست.

شب کنار پنجره اطراق کرده است می روم روبروی پنجره خودم را می بینم مثل اینکه که شب راستگوتر از روز است.

خسته ام چشمهایم خواب را طلب می کنند اما عقلم می گوید وقت کم است بیدار بمان.

هنرمندان وقتی محبوبند که مرده اند؛ برعکسشان سیاستمداران وقتی زنده هستند محبوند.