என்னுள்ளே...

வாடிவாசல்

2017-01-24T00:18:00.000+05:30

வாடிய பயிரை கண்டே
வாடிய என் தேசமிது;
வாடி வாசலுக்கு இன்று
ஒன்றாய் கூடியது.

வெற்று கூச்சலில்லை,
கூடியவர்களில் குழப்பங்களில்லை.
மொத்த உலகத்திற்கும்
மற்றுமொருமுறை உதாரணமானது
அறப்போருக்கு;
அண்ணன் தங்கை உறவுக்கு.

உலகத்தில் உள்ள மொத்த
உறவும் ஒன்றுசேர;
உலகமே உற்றுநோக்க;
உற்ற வாகைசூடும் நேரம்

கண்பட்டதோ இல்லை,
கயவர்களின் காழ்ப்புணர்ச்சி
கரை தாண்டியதோ,
கூடியிருந்த களத்தில்
களைகள் கூடின
கயமைகளை கட்டவிழ்த்தன.

வாகை சூடியும்,
வருத்தமே உயிர் மூச்சில்..

மறுதாய்

2013-07-21T03:09:00.000+05:30

புரியாமல் இல்லை, அறியாமல் இல்லை,
முடியாமல் தான்
நீ என் அருகிலோ
நான் உன் அருகிலோ
இருக்க முடியாதினால் தான்,
சில இல்லை பல வேளை
வார்த்தையால் சுடுகின்றேன் நான்!
உன்னை, பின் நீ வாடியதால் என்னை
சுடுகின்றேன் நான் !!

இப்பொழுதும் நம் கன்னம் உரசும்
ஸ்பரிசம் நிழலாடுது என் மனதில்
முழுவதுமாய் கொட்டி தீர்க்க முடியவில்லை என்னால்
இதுதான் பசலை நோய் என்றாரோ அந்நாள்
குறை ஒன்றும் இல்லையே இங்கு
என்று கேட்டால் நிறை ஆவேன் என் உயிர் வந்தால்
என்பது தவிர உரைக்க வேதொன்றும் இல்லை!!

மன்னிக்க வேண்டவில்லை, மண்டி இடவும் மனமில்லை!
எத்துனை நேரம் கையில் வெய்திருந்தாலும்
கீழ் இறக்கி வெய்தவுடன் வீல் என்று
அழும் குழந்தை நானடி !!
நான் அரும் பாடு பட்டு
கண்ட ணைத்த மறுதாய் நீயடி !!!

என் செய்ய போகிறோம் ?

2012-09-12T01:54:00.000+05:30

கடல் கடந்து வந்த பொழுது
காது கேளாதது போல் கண்ணயர்ந்தோம்
இடுப்பு வரை வந்த பின்னும்
யோசித்து மட்டுமே இருந்தால், இல்லாமல்
போவதற்கு நாட்கள் வெகுதூரம்
இல்லை என்பதே பொருள்

எங்கிருந்து கூவ ?

2012-08-14T21:55:00.003+05:30

காகித நாட்காட்டியின்
இன்னுமொறு நாளாய்
இன்று சுதந்திர நாள்.
இல்லை! இல்லை!!
விடுதலை நாள்.

சுதந்திரம் அன்னியம்
என்றொரு கூட்டம்;
இன்னும் விடுதலை
அடைய வில்லை
என்றொரு கூட்டம்;
இதற்கு நடுவே
என்ன நடந்தால்
எனக்கு என்ன?
என்றொரு கூட்டம்.

புயல் வேண்டாம்,
வெறும் தென்றலே போதும்
பக்கத்துக்கு வீட்டு
குப்பையை நம் வீட்டு
முற்றத்தில் சேர்க்க
என்று புரியாத
இப்பெருங் கூட்டத்தில்;
நான் எங்கிருந்து
கூவினாலும் உரைக்கபோவதில்லை
இந்நாள் வர பலபேர்
உயிரையும் அதற்கு
மேலானவையும் இழந்தனர் என்று.

நானும் அவைகளும்-9

2012-05-20T23:25:00.000+05:30

"டேய்...டேய்..." வேலனின் குரல் நிகழ் காலம் இழுத்து வந்தது.

வழக்கம்போல் தேநீர் கடையில் ஓசி தேநீர் குடித்துவிட்டு, அதற்கு பணம் தர, கனவில் இருந்தவனை ஏதோ கனடாவில் இருக்கிறவனை இங்கிருந்தே குப்பிடுபவன் போல் கத்தி அழைத்தான்.

மிதிவண்டியை பத்து மிதி மிதிச்சா, வீட்டுல அம்மா கையால் வைத்த அருமையான தேநீர் கிடைக்கும். அதைவிட்டுட்டு இங்க குவளையை சரியாய் கழுவியும் கழுவாத கடைல தேநீர் குடிக்கிறேன். இன்னைக்கு மட்டுமா, இன்றோடு சரியாக இரண்டு வாரம் ஆயிற்று. சரியாய் சொல்லுனும்னா அவ சிரிச்ச நாளில் இருந்து. அன்று அவள் என்னை பார்த்து சிரித்ததை பார்த்த வேலனின் யோசனை வழக்கம் போல் ஒரு யோசனை சொன்னான்.

"வகுப்பு முடிந்து அவள் வீடு செல்லும் பேருந்து ஏற தேனீர் கடையருகே நிற்பாள், அப்பொழுது நாமும் அங்கே நிற்போம், சமயம் கிடைக்கும் பொழுது நீ பேசிடு".

இதற்கு முன் அவன் யோசனைகள், விளைவுகளை விட பக்க-விளைவுகளை தான் கொடுத்துள்ளன. இருந்தாலும், வேறு வழி இல்லாததாலும், அவள் சிரிப்பு தந்த நம்பிக்கையாலும் நான் ஒத்து கொண்டேன்.

வாரமும் இரண்டு ஆயிற்று, வருமானமும் கடைக்காரருக்கு நன்றாய் ஆயிற்று, அவளிடம் நான் பேசத்தான் சமயம் கிடைக்கவில்லை.

இன்று கூட இரண்டு கடை தண்டி அவள் நின்று கொண்டு இருக்கிறாள். சாலையிலும் அதிக கூட்டமில்லை, பயத்தை தவிர்த்து அவளிடம் சொல்லிவிடலாமா?. நான் யோசித்த வேளையில் திடீரென்று பெரும் மழை வந்தது!!!

சாலையில் இருந்த சிறிது கூட்டமும் சிதறி ஓடியது, இருந்த ஐந்து, ஆறு கடைகளும் சிறிதாய் இருந்ததினால் மொத்தம் பத்து பேர் தான் அங்கு நின்று இருந்தோம். அதில் நான், வேலன், அவள், அவளின் மூன்று தோழிகள் அடக்கம். மற்ற ஐவரும் உள்ளூர் போல் தெரியவில்லை.

தேனீர் கடையில் ரேடியோ பாடியது,

"நீ பார்த்த பார்வைக்கு ஒரு நன்றி
நமை சேர்த்த...."

எனக்கு என்னமோ ஆனது, வேலனை பார்த்து விட்டு, அவள் இருக்கும் கடை நோக்கி நகர்ந்தேன்.

அப்பொழுது...

நானும் அவைகளும்-8

2011-09-27T21:26:00.000+05:30

ஒரு வாரம் அமைதியாய் கடந்தது.

அன்று புதன்கிழமை. எனக்கு மிகவும் பிடித்த நாள். முதல் வகுப்பே தமிழ்.தமிழாசிரியர் தமிழையும் சம கால நிகழ்வுகளையும் சரிவிகிதத்தில் கலந்து கட்டுவார். முதல் வகுப்பே இவ்வாறு இருந்தால், எனக்கு அன்று முழுவதும் உற்சாகமாய் இருக்கும். அதுமட்டுமல்லாது, என்றும் தமிழில் முதல் மாணவனாய் நான் இருப்பதால் தமிழ் ஆசிரியரின் செல்லம் எனக்கு அளவுக்கதிகமாகவே கிடைக்கும் வகுப்பு. ஆதலால் என்றுமே நான் ரொம்ப அலெர்ட்டாக இருக்கும் வகுப்பு.

தமிழ் ஆசிரியருக்கு ஒரு விசித்தர பழக்கம் உண்டு. வகுப்பிற்கு தான் கொண்டு வரும் புத்தகத்தை யாரிடேனும் கொடுத்துவிட்டு, அவர்கள் புத்தகத்தை வாங்கித்தான் பாடம் நடத்துவார்.

"வணக்கம் ஐயா ஆஆஆஆஆஆஆஆ" அனைவரும் சேர்ந்து கோரஸ் பாடினோம். ஆங்கில பள்ளியாய் இருந்தமையால் தமிழ் ஆசிரியரை மட்டும் இவ்வாறு வரவேற்கும் பொழுது, உள்ளுரே ஒரு இனம்புரியா உணர்வு கிளம்பி முகத்தில் சிரிப்பாய் வெளிவரும். ஒரு சில தமிழ் ஆசிரியர்கள் இந்த சிரிப்பை கேலி சிரிப்பு என்றெண்ணி, தங்களையும் மற்ற ஆசிரியர்கள் போல விளிக்க கட்டளை இட்டு இருந்தார்கள். பாவம் அவர்கள் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவே.

"வணக்கம் மா. இன்னைக்கு என்ன பாட்டு பெருசா இருக்கு. பாடம் கேட்க யாருக்கும் மனசில்லையா? அதெல்லாம் முடியாது, தேர்வுகள் நெருங்கிடுச்சு, நீங்க என்ன அழுதாலும் கண்டிப்பா இன்னைக்கு பாடம்தான்."

வகுப்பு எங்கும் அமைதி.

"என்ன பயந்துடிங்களா ? சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னேன். பரிட்சையை நினைத்து படித்தால் நல்லது தான். மார்க்கு வாங்குவே ஆனால் அடுத்த நாள் பாடத்தை மறந்துடுவே. மத்த எதை வேண்டும்னாலும் மறக்கலாம், ஆனால் தமிழை மறக்கலாமா ? அதனால தமிழ் படிக்கும் போது தேர்வுக்காக படிக்காதே, வாழ்கையில் காணப்போகும் பிரச்சனைகளுக்கு இது தான் தீர்வுன்னு நினைத்து படிங்க. சரிங்களா"

இதுதான் எங்கள் தமிழ் வாத்தியார்.

"சரிமா. இன்றைய பாடத்தை ஆரம்பிக்கலாம்" என்று கூறிக்கொண்டே கண்களால் புத்தகங்களை தேடினார்.

இரண்டாவது வரிசையில் இருந்த சீதாவின் புத்தகத்தை வாங்கினார்.

"இன்று செய்யுள் நடத்தலாம்" என்று கூறிக்கொண்டே தன் மேஜை அருகே சென்றார்.

அவரின் செய்யுள் நடைக்கு நான் ரசிகன் என்பதால் அவருக்கு முன்பே அந்த பகுதியை எடுத்து வைத்து, தயாராகி, அவரையே பார்த்து கொண்டு இருந்தேன். அனைவரும் அதே.

அப்பொழுதுதான் அது நடந்தது. சரியாய் சொல்லவேண்டும் என்றால், "அது விழுந்தது"

எங்க வகுப்பு சீனியர் என்னை விரட்டி விரட்டி வரையச்சொன்ன அந்த இளம் காதலர் படம், சீதாவின் புத்தகத்தில் இருந்து பிரிந்து, எங்கள் தமிழ் ஆசிரியர் மற்றும் எங்கள் வகுப்பினோர் அனைவரும் பார்க்க பார்க்க தரையில் அழகாய் விழுந்தது.

நான் மஞ்சளில் வரைந்த ரோஜா மட்டும், ரத்த சிகப்பாய் மாறி இருந்தது.

ஆசிரியர் சீதாவை பார்க்க, சீதா என்னை பார்த்து கொண்டு இருந்தாள்.

ஹே டண்ட டக்கா டண்டன் டண்ட டக்கா.....

நானும் அவைகளும் -7

2011-09-06T23:01:00.000+05:30

நான் செல்வதற்கு முன்பே எனது கணக்கு ஆசிரியை வந்துவிட்டார். என் நல விசாரிப்பிகளுக்காக அவர் பத்து நிமிடம் பாடத்தை நிறுத்த வேண்டியதாய் இருந்தது. இதனால் பலரின் ஆசிர்வாதங்களை ஏற்க வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்கு உள்ளானேன்.

கணக்கு ஆசிரியை முதல்வர் போல் இல்லை, கனிவாக தான் விசாரித்தார். இருந்தாலும் கடைசியாக அடுத்த வாரம் வரும் தேர்வை நியாபகடுத்தி கொஞ்சம் கிலியையும் கிளப்பினார். குறை கூற கூடாது அவர்தம் கடமையை சரியாக செய்கின்றார்.

எப்பொழுதும் கணக்கு ஆசிரியை பாடம் நடத்தும் பொழுது, அவர் கரும்பலகையுடனும் (அதாங்க Blackboard), நாங்கள் எங்கள் அருகில் உட்கார்ந்து இருபவனிடமும் பேசுவதே எங்கள் பழக்கம். சில சமயம் யாராவது தப்பித்து போய், அவனையே அறியாமல் பாடத்தை கவனித்தாலோ, இல்லை பாடத்தை ரொம்ப ரசித்து, தூங்கிவிட்டலோ அவனிடம் சாக்பீசால் பேசுவோம். (Chalkpiece - மன்னிக்கவும் இதற்கு சரியான தமிழ் வார்த்தையை என்னால் நினைவு கூற முடியவில்லை).

ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழ். அனைவரும் உன்னிப்பாக பாடத்தை மட்டும் கவனித்து கொண்டு இருந்தனர். இந்த புதிய பழக்கமும் , மருத்துவர் தந்த இனிப்பான மருந்தும் என்னை அரை தூக்கத்திற்கு அழைத்து சென்றன. மதிய உணவு வேலை உணர்த்தும் நிமித்தமாக அடித்த மணியே என் உறக்கத்தை கலைத்தது. மற்றவர்களுக்கு வெறும் நான்கு ஆசிரியர்கள் தான் வந்து போயிருந்தனர். என் மண்டைக்குள் நாற்பதிற்கும் மேலானவர்களும், நடு நடுவே Mr.பாகவதர் கூட வந்து போயிருந்தனர்.

ஒரு வாரம் அம்மாவின் பத்திய உணவினால் செத்துப்போன நாக்கை உயிர்பெற வழிதேடி, நண்பனிற்கு அழைப்பு விடுத்தேன், "இன்னைக்கு என்னடா உன்னோட மதிய ஸ்பெஷல்?" அவன் வீட்டில் பெரும்பாலும் முட்டைகளும், மசாலாக்களும் தான். என்றும் போல் இல்லாமல் பெரிதாய் சிரிக்க கூட இல்லாமல், வேண்டதவனுக்கு தருவது போல் உணவு பேழையை என்னிடம் நீட்டினான். புரியவில்லையா ? Lunch Box ஐ தான் நீட்டினான்.

"என்னடா நானும் பார்த்துகிட்டே இருக்கேன், யாரும் இன்றைக்கு என்னிடம் சரியாகவே பேசவில்லை. நீ என்னடான வேண்டாதவனுக்கு கொடுப்பது போல் எனக்கு தருகிறாய். உங்களுக்கு என்னதாண்ட பிரச்சினை? " நிஜமாகவே எனக்கு கோபம். அவனோட Lunch box ல தயிர் சாதம்!!!

"உனக்கு நிஜமாவே தெரியாதா?" தயிர் சாதத்தில் பாதியை ஒரு கையால் எடுத்து தன்னுடய தட்டில் வைத்துகொண்டே என்னை விசாரிப்பது என்னுடைய இன்னுமொரு உயிர் நண்பன். அவனக்கு தயிர் ரொம்ப இஷ்ட வஸ்து.

நாலு அடி தள்ளி உட்கார்ந்து "டேய், மறந்துடிங்களா? அவன் ஒரு வாரம் லீவு." அவர்களிடம் என் உண்மை நிலை உரைப்பவன் இன்னொரு உயிர் நண்பன். இவனுக்கு தயிர் என்றால் அலர்ஜி , அதனால் தான் அந்த நாலு அடி.

"ஆமாம்ல, நான் மறந்துட்டேன்டா. உன்னையும் சந்தேக பட்டுட்டேன்டா" இது தயிர் சாதம் கொண்டுவந்தவன் கூற்று.

"எனக்கு ஒன்றும் புரியலைடா, என்ன நடந்தது? என்ன சந்தேகம்?" வேற யாரு நாந்தான் கேட்டேன். மறுபடியும் காய்ச்சல் வருவது போல் இருந்தது, அவர்கள் பேசிய பேச்சு.

தயிர் காதலன் தான் விவரித்தான் "ஒன்றும் இல்லைடா, நம்ம வகுப்பில் ஒரு லவ் லெட்டர் கீழ் கிடந்தது. நம்ம வகுப்பாசிரியர் அதை எடுத்து படிச்சிட்டார். யார் யாருக்கு எழுதினதுன்னு தெரியலை. நான்கு நாலா எல்லாரையும் விசாரிச்சு பெண்டு கழட்டிட்டாங்க. யாருமே ஒத்துக்கில்லை. அதான் எல்லோரும் அடுத்தவனை சந்தேகமாகவே பாக்கிறாங்க."

ஏழாவது வகுப்பறையில் காதல் கடிதமா?

நானும் அவைகளும் - 6

2011-08-27T01:10:00.000+05:30

"நீங்களாவது புரிஞ்சிக்க மாட்டிங்களா? அடுத்த வாரம் காலாண்டு பரீட்சை, படிக்கறதுக்கு மெனக்கேட்டோ, பள்ளிக்கு வரோ பயந்தோ அவன் பொய் சொன்னால் நீங்க நாலு அடி வச்சு அனுப்பாம, ஒரு வாரம் கழிந்த பின்பு பொறுமையா கூட்டி வந்தா எப்படி? அப்புறம் பையன் மதிப்பெண் ஏன் கம்மியா இருக்குனு எங்க கிட்டயே கேட்பிங்க!! பள்ளில நாங்க நடத்துவதை வைத்து மட்டும் இல்லை, வீட்டுலயும் நீங்க நடந்துக்கிற முறைய பொறுத்துதான் அவன் மதிப்பெண் ஏறுவதும், இறங்குவதும்..........."

வாரத்தின் முதல் நாள், அலுவலகம் வந்து முதல் வேலையாய் இப்படி எதிராளியை பேச விடாமல் அறிவுரை வழங்கிக்கொண்டு இருப்பது வேறு யாரும் அல்ல, என் பள்ளியின் முதல்வரே தான். அவரின் பாகவதர் தலை அலங்காரமும் (Hairstyle!!!), பாக்கியராஜ் கண்ணாடியும் இன்று கூட என் சிம்மசொப்பனமே.

அவரின் முன்னே எதுவம் பேச முடியாமல், பக்கவாட்டில் நிற்கும் என்னை முறைத்தும், மனதிற்குள் அலுவலகத்துக்கு நேரம் ஆகுதே, பாகவதர் நம்பர் இரண்டு திட்டுமே (பி.கு. அவரின் மேலாளரும் பாகவதர் 'சிகை' மணியே) என்று நகட்டு சிரிப்புடன் நிற்பவர் வேறு யாரும் அல்ல, சாட்சாத் என் தகப்பானரே.

அவர் செய்த தவறு என்னை இந்த பள்ளியில் சேர்த்தது.

சரி நாம பத்து பதினைந்து வருடம் வேலைக்கு போன பின்பு கூட டை, ஷூ எல்லாம் போட்டது கிடையாது. இந்த பள்ளில பையனை சேர்த்தால் LKG-ல இருந்தே இதெல்லாம் போடுவான், பின்பு படிப்பு முடிந்தவுடன் டாக்டரோ, இன்ஜீனியரோ சீக்கிரம் ஆகிடுவான் என்பது அவர்கள் கனவு. அப்படிப்பட்ட பெரும் கனவு சுமக்கும் அவர்களை, பள்ளி நிர்வாகங்கள் மிக மோசமாக தான் நடத்துகின்றது. ஒரு வாரம் விடுப்பு, அதுவும் உடல் நிலை மோசமானதால் எடுத்த விடுப்புக்கு, பெரும் குற்றவாளியை விசாரிப்பதுபோல் நடத்தினர்.

பின்பு சுதாரித்த என் தந்தை, மருத்துவர் (பி.கு. எங்கள் ஊர் டாக்டர், வேறு யாரையும் குறிப்படவில்லை, அவங்கெல்லாம் வேறு பல பொட்டி தூக்குவதில் பிஸியாக இருந்த காலம்) தந்த மருந்து குறிப்பு சீட்டு, எனக்கு உண்மையாகவே உடல்நிலை சரியில்லை என்பதற்கான ஒப்புமை சீட்டு (இப்பவே கண்ணை கட்டுதே - Medical certificate ) என மருந்து, மாத்திரை தவிற்று!!! அனைத்தையும் முதல்வரிடம் ஒப்படைத்தார். அனைத்தையும் சரி பார்த்த பின்பே, இரண்டு கண்ணாடிகளுக்கு ஊடே தன் கண்களை என் மேல் பதித்து "இப்போ உடம்பு பரவால்லையா ? " என்றார், எங்கள் Mr. Strict.

இல்லைன்னு சொன்ன மட்டும் விடுப்பா கொடுக்க போறீங்க, போதும்பா உங்க விசாரணை கமிசன் என்று மனதிற்குள் கூறிக்கொண்டு. மண்டையை மட்டும் 'ஓகே' என்பதை உணர்த்துவது போல் ஆட்டினேன். பின்புதான் சிறிதாக சிரித்தார்.

இதற்குதானே காத்திருந்தோம் என்று நானும், அப்பாவும் அவரின் அறையை விட்டு வெளியே பிடித்தோம் ஓட்டம், நான் என் வகுப்பிற்கும், அவர் அவரின் அலுவலகத்திற்கும்.

நானும் அவைகளும் - 5

2011-08-05T22:29:00.000+05:30

பெருசா, ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு வரைய வேண்டிய படம் எல்லாம் இல்லை, line drawing தான்.

அழகா ஒரு சின்ன பையன் ரெண்டு கன்னமும் bubblyah, chubbyah, cuteah, அழகா tie எல்லாம் கட்டிகிட்டு, bubblyah frock போட்டுகிட்டு இருக்கிற ஒரு சின்ன பொண்ணுகிட்ட ஒரு ரோசாப்பூவ கொடுக்கிற மாதிரி, வெக்கத்தில கன்னம் சிவந்து, ரெண்டு பேர் கண்கள் கவிதை பாடினு, ஒரு பாரதிராஜா பட trailer-ae ஓடிட்டு இருந்துச்சு.

(உபயம்: ராஜ் டிஜிட்டல் பிளஸ் - அந்த timela எல்லாம் இதில் தான் நிறைய படம் பார்த்ததாய் ஞாபகம்)

மொத்ததில அந்த Greeting card ஒரு Master piece. ஆனா அந்த piece-ai இந்த piece கிட்ட எவன் கொடுத்தான்னு தெரியலை??? சரி அதெல்லாம் இப்போ யோசிச்சு என்ன பண்றது. திருவாளர். மதிப்புமிகு.சனி அவர்கள், shorts போட்ட ஒருத்தனை (பி. கு. அன்னைக்கு P.T. period, விளையாட்டு periodla shorts தான் போடுவோம்) , என் விலாசம் கொடுத்து அனுப்பி இருக்கிறார்னு தெளிவா தெரிஞ்ச பின்பு என்ன செய்யமுடியும் சொல்லுங்க.

வரைந்து கொடுக்க முடியுமானு கேட்டுருந்தால் வரைய முடியாதுன்னு சொல்லி இருக்கலாம். ஆனால் வரைந்து கொடுடா-ன்னு சொல்றவன்கிட்ட என்ன சொல்ல முடியும். சீனியர்க்கு சீனியர், பல வில்லககங்களை தன்னகத்தே கொண்டவர், வேற என்ன சொல்ல முடியும்.

"I am cornered your Honor".

Class- la வில்லன்னு form ஆகி இருந்தாலும், அந்த படம் வரைந்து கொடுக்கிற வரை, எனக்கு செம்ம கவனிப்பு. Tube ஐஸ் (இப்போ இந்த வஸ்து எங்கும் கிடைப்பது இல்லை), சமோசா, பரோட்டா (நன்றி:ஸ்கூல் கான்டீன்). இதனாலயே, ஒரு மணி நேரத்தில் முடிக்க வேண்டிய படத்தை ஐந்து மணி நேரம் கழித்து முடித்தேன்.(பொறுமையும், pocket money-யையும் இழந்துவிட்டார்கள்). வரைந்து முடித்த உடன், முப்பத்தி இரண்டு பற்களுடன் சிரித்து, என்னை முத்தமிட துரத்தியது தனி அத்தியாயம் !!!

ஓசில அதிகமா சப்பிட்டதாலோ, அவன் சிரிப்பை ரொம்ப பக்கத்தில் பார்த்ததாலோ , காரணம் எதுவும் இல்லாமல் அடுத்த நாளில் இருந்து எனக்கு கடும் காய்ச்சல். ஒரு வாரம் பள்ளிக்கு விடுமுறை கொடுத்து, complete Home rest.

ஒரு வாரம் கழித்து பள்ளி போன பின்பு தான் பெரும் அதிர்ச்சி...

இனி பெரும் காய்ச்சல்...

நானும் அவைகளும் - 4

2011-07-29T00:11:00.000+05:30

இனி 'பிளாஷ் பேக்' :

(தமிழில் இதற்கு என்ன வார்த்தை...உனக்கு தான் தமிழ் மேல் ரொம்ப பற்றே !!! அப்படின்னு எல்லாம் சொல்லி சண்டைக்கு வரக்கூடாது. இப்பவே சொல்லிட்டேன், நான் நடை (முறை) தமிழில் தான் சொல்ல முடியும், எழுத முடியும்; மாற்ற நினைக்கக்கூடிய பழக்கம்.)

நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு...

"டேய், எனக்கு ஒரு படம் வரைஞ்சு கொடுடா !!!"

"உனக்கா !!!??? "

நான்தான் அந்த ஓவிய சிகாமணி!!!, எதோ பெருசா வரைய தெரிஞ்சவன் அப்படி இப்படின்னு நினைக்காதிங்க, அந்த வகுப்பில் இருப்பவர்களை விட கொஞ்சம் நல்ல வரைவேன். வரைந்த படங்களை நண்பர்களுக்கு கொடுத்துவிடுவேன், சில நேரம் இலவசம், சில நேரம் பண்டமாற்றம்.

இன்று என் முன் நின்று படம் கேட்பவன், எங்கள் வகுப்பின் சீனியர். ஒரே வகுப்பில் எப்படி சீனியர் என்று நீங்கள் கேட்டால், உங்கள் பள்ளியில் ஏதோ கோளாறு என்றே நான் கருத வேண்டும். எங்கள் வகுப்பில் இரண்டு மூன்று சீனியர் பசங்க இருந்தார்கள், அந்த இரண்டு, மூன்று பேரை விட இவன் இரண்டு, மூன்று வருட சீனியர். அன்றே தகவல் உரிமை சட்டம் (RTI) இருந்திருந்தால், எங்கள் பள்ளி நிர்வாகத்தினிடம் மனு பெற்று விசாரணை செய்திருக்கலாம்.

மனு கொடுத்ததிற்கு எல்லாம் பதில் கொடுத்து விட்டார்களா என்ன? சரி அரசியல் வேண்டாம், கதைக்கு வருவோம்.

சீனியரிடம் நான் அதிகம் பேசியது கூட இல்லை. அவன்கிட்ட யார் என்னை பத்தி சொல்லி, உசுபேத்திவிட்டானு தெரியலை. வில்லங்கம் புடிச்ச இவன் என்ன வரைய சொல்ல போறனோ. முடியாதுன்னு சொல்லமுடியாது. வேற வழி இல்லை, அவன்கிட்டயே கேட்போம்.

"சரி என்ன வரையனும் ?"

"எவ்வளவு காசு செலவானாலும் சரி, நாளைக்கே வேண்டும்"

"காசெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம் டா, மொதல்ல என்ன வரையணும்னு சொல்லு" (கேட்டா மட்டும் கொடுக்கவா போறான் !!)

என்னிடம் ஒரு வாழ்த்து அட்டையை நீட்டினான்..புரியலையா Greeting Card.

பொறுமையாக அதை திறந்து பார்த்தால், அது ஒரு Valentine Card.

.....

.........

அதில் ஒரு சிறுவன் சிறுமிக்கு ரோஸ் கொடுத்து கொண்டு இருந்தான்.வில்லங்கம் starts....

நானும் அவைகளும் - 3

2011-07-21T21:29:00.000+05:30

அவளை மூன்று வருடத்திருக்கு பிறகு அன்றுதான் பார்த்தேன்.

தனி தமிழ் வகுப்பிற்கு தனியே செல்ல விரும்பாமல், ஒரு தோழனையும் அழைத்து வந்திருந்தேன். இழுத்து வந்திருந்தேன் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.

இனி(ய) தமிழின் மேல் பற்றில்லாத அவனை, அங்கு கற்க வரும் தமிழ் இனிகளின் பெயர் கூறி இழுத்தது தனி அத்தியாயம். தனியே தமிழ் வகுப்பிற்கு சென்றால் வரும் அவப் பெயர் துடைக்கவே இத்தனை பாடு.

இப்படி அரும்பாடு பட்டு இழுத்து வந்த நண்பனோடு வகுப்பு முடிந்து செல்கையில் தான், அவள் பார்த்தாள்..சிரித்தாள்..பெரும் பிரச்சினைக்குள் என்னை இழுத்தால்.(பின் குறிப்பு: எங்கள் இருவருக்கும் இடையே சுமார் 30 அடி தேசிய நெடுஞ்சாலை இருந்தது, அதில் 20க்கும் அதிகமானோர் இருந்தார்கள், என்பதை நான் பெரிதாக பொருட்படுத்த வேண்டுமா?? வேண்டாமா??? )

அவள் எனக்கு சாதாரண வகுப்பு தோழியாகவோ, அல்லது எனது முந்திய காலத்தினை சிறிது மிகைபடித்தி எனது நண்பனிடம் முன்பே கூறாமல் இருந்திருந்தால் (சரி விடுங்க, கொஞ்சம் சுவரியசித்திற்காக பெரிது படுத்திதான் கூறினேன் என்று வைத்து கொள்ளுங்களேன்!!!) அந்த சிரிப்பு என்னை ஒன்றும் செய்திருக்க முடியாது...

ஆனால் எனது வாழ்வின் முந்திய பக்கங்கள் வேறுமாதிரியானவை. முன்பு நடந்த விஷயங்கள் என்னை வேறு ஒரு முடிவுக்கு தள்ளியன.

நானும் அவைகளும் - 2

2011-06-13T20:38:00.000+05:30

காலம்: 2000

அன்று அவள் சிரித்தாள் !

சிரித்த காரணம் இன்று வரை புலப்படவில்லை. அங்கு நான் வந்த காரணம் அறிந்து சிரிப்பதற்கும் வாய்ப்புகள் கிடையாது . இதற்கு முன் நான் அவளை கண்டு மூன்று வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது.

ஆனாலும் அங்கு நான் வரும் காரணம் கொஞ்சம் கேலி சிரிப்பை தூண்டகூடிய விஷயம்தான். தமிழ்நாட்டில் தமிழுக்கு சிறப்பு தனி வகுப்பு, tuition சென்றால் யார் தான் சிரிக்கமால் இருப்பார்கள். நான் tuition சென்றது நான் தமிழில் தேராமல் இருந்ததால் அன்று, எனக்கு தமிழ் மிக பிடித்தால் எடுத்த முடிவு. (பின் குறிப்பு : தமிழ் என்பது தமிழ் மொழியையே குறிக்கும்). எனது தமிழாசிரியரின் அலட்சிய போக்கினால் வந்த விபரீத முடிவே, என் தமிழ் tuition.

எப்பொழுதும் போல் தனி தமிழ் வகுப்பு முடிந்து வெளியே வரும் சமயம் தான் அவளை கண்டேன்; அவள் சிரித்தாள். அவள் சாதாரணமாகவோ அல்லது நான் தனியே வரும் சமயமோ சிரித்திருந்தால் நான் அந்த முடிவை யோசனை செய்யாது இருந்திருப்பேன்.

இனி முடிவுகளும், விளைவுகளும்...

நானும் அவைகளும் -1

2011-04-30T16:38:00.000+05:30

சில சமயம்..இல்லை பல சமயம்...

என்ன ஆரம்பமே முரணா இருக்கா?

வாழ்க்கைல நான்...நான் மட்டுமா...நம்ம எல்லோரும் ஒரு விஷயத்தை முடிவு செய்யும் முன் இப்படி முரண்படறது சகஜம் தானே...

என்னடா மறுபடியும் கருத்து சொல்ல வந்துடியானு உங்க மனசு சொல்லறது கேக்குது.என்ன பார்த்த பல பேருக்கு ரொம்ப serious ஆன ஆளாகவே தெரியுது.நானும் அப்படி இல்லைன்னு பல தடவை நிருபிக்க முயற்சி செய்து தோற்கவே, மக்கள் கொடுத்த முகமூடியோடு உலாவ வேண்டிய நிர்பந்தம். என் பிராப்தம்.இப்போ நான் சொல்லவந்ததும் அதைப்பற்றி அல்ல.

நான் சில வேளைகளில் எடுக்கும் முடிவுகள், என்னை என்னவெல்லாம் செய்தன, எங்கெல்லாம் கொண்டுசென்றன என்பதை உங்களுடன் பகிர விரும்புகிறேன்.

இனி நானும் என் முடிவுகளும், சுருக்கமாய் "நானும் அவைகளும்"

நானும் அவைகளும்

2011-04-30T16:35:00.000+05:30

சில சமயம்..இல்லை பல சமயம்...

என்ன ஆரம்பமே முரணா இருக்கா?

இனி நானும் என் முடிவுகளும், சுருக்கமாய் "நானும் அவைகளும்"

தேடுதலும் தேடுதல் நிமித்தமும்

2011-04-23T20:38:00.000+05:30

தேடுதல் வேட்கையில்
திக்கற்று நிற்கையில்
உள்ளும் புறமும் ஒன்றென்று
முன்னொரு முனி சொன்ன
செய்யுள் தோன்றியது

உள்தேடுதல் தொடங்கி
பல ஞாயிறு கடந்தபின்
தேடியவை கிடைக்காமல்
தேவைகள் குறைந்தன
வெற்றிடமும் தோன்றியது

அமைதியும் அண்டி
வெற்றிடத்தை நிரப்பையில்
பார்வையும் நீண்டது
தெளிந்த பார்வையில்
தேடியவையும் தோன்றியது

தேடியவை தோன்றியபின்
மனம் தேர்ந்தெடுத்ததோ
முன் அரிதாய்
நான் தேடிய
பொருட்கள் அல்ல....

மனம்

2010-12-20T00:48:00.000+05:30

விரும்பி எடுத்த பயணத்திலே
விருப்புகள் ஊடே வெறுப்புகள்
அரங்கேற்றுவதும்;

கிடுகிடு பள்ளதினிடையே
முன்சென்ற நெடுஞ்சிகரம்
மறப்பதும் ;

நெடுஞ்சிகரம் தொட்டவுடன்
சமவெளி வருமென்று
தெரிந்தும் மறுப்பதும்

மனித மனதின் சாலச்சிறப்பு..

விதிவிலக்காய்

2010-09-07T20:46:00.000+05:30

ஒவ்வொரு பயணத்திடையும்
வளர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது
நகரங்கள்...
விதிவிலக்காய்
சில பிஞ்சு கரங்களை
வீதியில் தொலைத்துவிட்டு..

இடைவெளி

2010-08-18T02:34:00.000+05:30

மனதின் தேவைகளுக்கும்

அறிவின் தேடல்களுக்கும்

உள்ள இடைவெளியில்

தொலைந்துகொண்டிருகிறேன் நான்..

உயிர்

2010-07-16T19:10:00.000+05:30

யூதாசின் காலந்தொட்டே
மலிவாகிவிட்டது மகாத்மாக்களின்
உயிர் விலைகள்

காரணி

2010-06-13T19:56:00.000+05:30

நித்தம் சில நூறுமுறை
நான் மரிக்கவும்
பின் உயிர்க்கவும்
காரணியாகிவிட்டது
உன் நினைவுகள்

பிரபஞ்சம்

2010-05-01T00:35:00.000+05:30

நெடுநாள் தவமிருந்து
பெற்ற வரத்தினால்,
கடவுளிடம் கேட்டேன்
பிரபஞ்சத்தின் முதலும்
முடிவும் எதுவென்று;
சிரித்தபடியே சொன்னார்
ஒற்றை வரியில்
பெண்ணின் கண்ணீர் என்று...

இயலாமை

2010-04-27T18:39:00.000+05:30

நெளியும் புழுவின்
இயலாமையை ரசித்தது
சிறு பறவை;
பெருங் கழுகின்
கூர் பார்வை
தன் மீது வீழ்வதை
உணரும் வரை

ஏன் தோழி

2010-03-29T21:08:00.000+05:30

நிலைகெட்ட மனிதனாய்
நீர்த்து போனதால்
நில்லாமல் சென்றாயோ

நீயில்லாத இவ்வனத்தில்
நிச்சயமாய்
நின்றுகொண்டிருபேன்
நீ வருவாய் என...

ஓசை

2010-03-16T23:12:00.000+05:30

முந்தயநாளின் அழுகையா
அல்லது
புதியநாளின் உற்சாகமா
நாட்காட்டியின் தாள்
கிழிபடும் ஓசை...?

ரயில் பயணம்

2010-01-28T23:01:00.000+05:30

ஒருகை உள்ளோர்கள்
வேர்கடலை விற்க
இருகை உள்ளோர்கள்
தொங்கி கொள்ள
பெரும் சத்தத்துடன்
சுற்றி கொண்டிருந்தன
பெருநகரத்தின்
ரயில் சக்கரங்கள்...