ΕΟΣ (Eνωση Οπαδων για την Συσπείρωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς)

Το ΚΚΕ πτωχεύει με το άρθρο 99!...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Fri, 27 Jan 2012 17:11:36 PST

Όπως δημοσίευε το www.in.gr: " Αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα κατέθεσε σήμερα, σύμφωνα με πληροφορίες, η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Η ιστορική εκτυπωτική επιχείρηση του ΚΚΕ φέρεται να οδηγήθηκε στην έσχατη αυτή κίνηση λόγω των ασφυκτικών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει και των ληξιπρόθεσμων οφειλών που έχουν συσσωρευτεί. "

Η μετοχική σύνθεση της Τυποεκδοτικής Α.Ε., σύμφωνα με δημοσίευμα του "βήματος" είναι:

"Το 2010 το Κομουνιστικό Κόμμα Ελλάδος κατείχε 11.389.472 μετοχές (ποσοστό 99,40%), ο κ. Ιορδάνης Α. Μενεμενόγλου, επικεφαλής της επιχείρησης επί σειρά ετών, ο οποίος έχει ήδη αποχωρήσει, 22.916 μετοχές (ποσοστό 0,20%), ο κ. Στέφανος Λουκάς, διευθυντής του «Ριζοσπάστη» 22.916 μετοχές (ποσοστό 0,20%) και ο κ. Χρ. Καράτσαλος 22.916 μετοχές (ποσοστό επίσης 0,20%). Σύνολο 11.458.220 μετοχές.

Η εταιρεία δημιουργήθηκε το 1977 και σήμερα έχει στην κυριότητά της ένα συγκρότημα κτιρίων συνολικής επιφάνειας 19.907 τ.μ., το οποίο βρίσκεται στο Κρυονέρι Αττικής, κτισμένο σε οικόπεδο συνολικής επιφάνειας 33.419,00 τ.μ. και χρησιμοποιείται ως βιομηχανική μονάδα εκτυπώσεων τόσο του «Ριζοσπάστη» και των άλλων κομματικών εντύπων, όσο και εφημερίδων ή άλλων εντύπων άλλων επιχειρήσεων."

Ο κύκλος εργασιών και κέρδη (μετα φόρων) των επιχειρήσεων του ΚΚΕ σύμφωνα με τους ισολογισμούς τους από το 2004 έως σήμερα είναι:

(κλικ στον πίνακα για μεγένθυση)

Ο πίνακας είναι δανεισμένος το blog e-globbing.blogspot.com, όπου μπορείτε να διαβάσετε και ένα κείμενο υπεράσπισης της πολιτικής του ΚΚΕ, το οποίο τελικά μάλλον επιφέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια. Όμως για κάποιους καπιταλιστές φαίνεται πως όχι μόνον δεν είναι τίμιοι, αλλά ούτε και να κρυφτούν δεν τα καταφέρνουν...

Το "κώμα" της εργατικής τάξης όχι μόνον λειτούργησε ως ατομικός καπιταλιστής παρεμβαίνοντας στον ανταγωνισμό εκμεταλλευόμενο κρατικές επιχορηγήσεις και θαλασσοδάνεια, ακόμα και την πολιτική του ταυτότητα, αλλά έρχεται σήμερα να εφαρμόσει στην πράξη την πολιτική του μνημόνιου σε μια από τις πιο βάρβαρες και αντιλαϊκές εκδοχές της!...

To τελευταίο σημείο από την παρέμβαση Αλαβάνου εκ μέρους του ΜΑΑ στη 2η συνάντηση με οργανώσεις της Αριστεράς

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Fri, 27 Jan 2012 06:05:28 PST

Δέκατο : Ένα δεύτερο σημείο για «δουλειά στο σπίτι» είναι να σχηματοποιήσουμε τη σημερινή συζήτηση σε ελάχιστα σημεία ενός κοινά αποδεκτού προγράμματος. Στο σχολείο μαθαίναμε πως αν Α=Β και Β=Γ τότε Α=Γ. Το ΜΑΑ είναι εύκολο να καταλήξει σε κοινούς στόχους με δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους έχει ήδη βρει δυνάμεις τους ΣΥΡΙΖΑ. Μια γενική συμφωνία είναι δυνατή – εκτός αν κάποιοι από μας δεν την θέλουν. Μπορεί, λοιπόν μια ομάδα δύο – τριών συντρόφων από εδώ, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ, ΜΑΑ να μας παρουσιάσει τις ελάχιστες αυτές θέσεις. Τις περιμένουμε.

Ολόκληρη η τοποθέτηση και άλλες πληροφορίες από την συνάντηση στην ιστοσελίδα του ΜΜΕ, εδώ: H παρέμβαση Αλαβάνου εκ μέρους του ΜΑΑ στη δεύτερη συνάντηση με τις οργανώσεις απο τον ΣΥΡΙΖΑ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ

ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Thu, 26 Jan 2012 04:36:53 PST

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Σε διεθνή συνάντηση σωματείων βάσης και αντικαπιταλιστικών συλλογικοτήτων από πολλές χώρες της Ευρώπης, που έγινε στη Φραγκφούρτη το Δεκέμβρη 2011, ξεκίνησε μια προσπάθεια συντονισμού, με πρώτο βήμα τη διοργάνωση μιας «Πανευρωπαϊκής Ημέρας Δράσης ενάντια στον καπιταλισμό», στις 31 Μαρτίου. Η ημέρα θα περιλαμβάνει ταυτόχρονες δράσεις σε όλες τις χώρες, με την ένδειξη «Μ31».

Καλούμε όσους ενδιαφέρονται για αυτή την Πανευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης σε μια πρώτη ανταλλαγή πληροφόρησης και απόψεων, για τον προσδιορισμό των πιθανών δράσεων στην Ελλάδα και το συντονισμό-συνδιοργάνωση της συμμετοχής.

Ανοιχτή συνάντηση τη μεθεπόμενη Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου, στις 7:00 μμ, στο Πολυτεχνείο.

Επισυνάπτουμε το κείμενο-κάλεσμα που προτείνεται από τη διεθνή συνάντηση της Φραγκφούρτης.

Πληροφορίες μπορείτε, επίσης, να βρείτε στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης: http://march31.net

εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

http://efimeridadrasi.blogspot.com

Πρόταση για πανευρωπαϊκή ημέρα δράσης ενάντια στον καπιταλισμό (Μ31)

Η Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μήνες τώρα η δανειακή κρίση, η οποία είναι ταυτόχρονα και κρίση χρέους, οξύνεται. Σε συνεχείς (δια-) κυβερνητικές συσκέψεις αποφασίζονται νέα μέτρα, τα οποία έχουν ως στόχο να εξυγιάνουν τον καπιταλισμό. Αλλιώς, σύμφωνα πάντα με τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ, απειλούμαστε με κατάρρευση, ύφεση και περαιτέρω εξάπλωση της φτώχειας. Με τη βοήθεια αυτής της καταστροφολογίας επιβάλλονται ακραίες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα καθορίζουν την κοινωνία, αλλά και τις ίδιες μας τις ζωές για τις επόμενες δεκαετίες. Εκτός και αν αντισταθούμε!

Τα πρώτα χρόνια της κρίσης μάς έλεγαν ότι ο καπιταλισμός πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο. Οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις θα έπρεπε να αναλάβουν ένα μέρος του βάρους, για την δημιουργία του οποίου υπήρξαν άλλωστε συνυπεύθυνες. Κι όμως αυτή τη στιγμή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η Ευρώπη, τα κράτη-μέλη της καθώς και τα υποψήφια προς ένταξη κράτη ακολουθούν ένα δρόμο με ακόμη περισσότερο «ανταγωνισμό» συνοδευόμενο από προγράμματα περικοπών, ούτως ώστε να διασφαλίσουν την «εμπιστοσύνη», αλλά και τα κέρδη των αγορών. Έτσι όμως επιβεβαιώνουν την καταστρεπτική λογική του καπιταλισμού. Καπιταλισμός σημαίνει συνεχείς κρίσεις και φτώχεια, σημαίνει μια καθημερινότητα μπροστά στην οποία οι άνθρωποι φαντάζουν ανίσχυροι. Και όλα αυτά εν μέσω πρωτοφανούς ιδιωτικού πλούτου. Ας οργανωθούμε, λοιπόν, για μια καλύτερη κοινωνία!

Είναι το σύστημα!

Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση των προηγούμενων δεκαετιών όξυνε τον ανταγωνισμό τόσο μεταξύ των επιχειρήσεων, όσο και μεταξύ των κρατών. Όλες οι ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες απορρύθμισαν σε μεγάλο βαθμό τις αγορές τους. Κατάργησαν κοινωνικές παροχές, ιδιωτικοποίησαν δημόσια αγαθά, περιόρισαν τα δικαιώματα των εργαζομένων και ενέτειναν τον κοινωνικό έλεγχο, και όλα αυτά στο βωμό μιας όσο το δυνατόν πιο απρόσκοπτης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ακόμα και στην «κοινωνική» Ευρώπη οι ζωές μας γίνονται ολοένα και πιο αβέβαιες, ενώ οι κοινωνικές ανισότητες μεγαλώνουν. Στις επονομαζόμενες «αναπτυσσόμενες αγορές» υπάρχει ήδη μια συνεχής κοινωνική κρίση: εξαγορές και αδίστακτη εκμετάλλευση με κρατική κάλυψη, με στόχο την «εθνική ανάπτυξη», μια ανάπτυξη που βαίνει προς αποκλειστικό όφελος των λιγοστών προνομιούχων. Ο νεοφιλελεύθερος μετασχηματισμός των περασμένων δεκαετιών προκάλεσε μεταξύ άλλων και υπερθέρμανση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Είτε πρόκειται για εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, είτε για την αγορά ακινήτων, είτε για τα χρηματιστηριακά παράγωγα, οι κερδοσκοπικές φούσκες σκάνε η μία μετά την άλλη. Υπεύθυνη γι’ αυτήν την κατάσταση δεν είναι η υποτιθέμενη απληστία και διαφθορά μιας μικρής ελίτ, όπως πιστεύουν πολλοί/ές. Υπεύθυνη είναι η καθημερινή λογική του κέρδους, μια λογική που κυριαρχεί πάνω σε όλους/ες μας, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Συντρίβοντας το καθεστώς της ΕΕ

Το 2011 η ευρωπαϊκή δημοσιονομική και νομισματική κρίση κλιμακώθηκε. Κάποια κράτη βρίσκονται λίγο πριν την χρεωκοπία και θέτουν έτσι σε κίνδυνο ακόμη και το ευρώ. Σε μια πρώτη ανάγνωση αυτά τα κράτη «ζούσαν πάνω από τις δυνατότητες τους». Η αλήθεια είναι όμως ότι απλώς προσπάθησαν να βάλουνε μπρος τη μηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσω δανεισμού. Έκαναν αυτό που κάνουνε όλοι, απλώς με λιγότερη επιτυχία. Η υποστήριξή τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με νέα δάνεια ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ γίνεται υπό επαχθείς ορούς. Ο δραστικός περιορισμός των χρεών στην Ευρώπη έχει ως στόχο «να καθησυχάσει τις αγορές», πάντα όμως εις βάρος των μισθωτών, των ανέργων και των φοιτητών∕ φοιτητριών. Από την άλλη το ιδιωτικό κέρδος δεν πρόκειται να υποστεί μείωση. Αντίστοιχη κατάσταση κυριαρχεί και στις υπό ένταξη χώρες της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ευρώπης, στις οποίες η ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν επιβάλει εκτεταμένα προγράμματα περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων. Όλα αυτά τα μέτρα λαμβάνονται με στόχο να στηρίξουν το καθεστώς της ΕΕ, που βρίσκεται σε κρίση, καθώς και τις κυρίαρχες οικονομίες της κεντρικής Ευρώπης. Έτσι οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας μπορούν και προωθούν σχεδόν ανενόχλητες τα συμφέροντα τους παρά τις επιμέρους πολιτικές διαφορές μεταξύ τους.

Χωρίς αμφιβολία σε πολλές χώρες υπήρξαν ευρείες αντιδράσεις, αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες προέκυψαν ώστε να ξεπεραστεί η πολιτική αδράνεια. Μέχρι στιγμής όμως, ακόμη και οι μαζικές απεργίες μείνανε δίχως αποτέλεσμα. Τα μεγάλα εθνικά συνδικάτα υποστήριξαν σε τελική ανάλυση την κρατική πολιτική της εκάστοτε χώρας κι έτσι δεν υπήρξε μια ουσιαστική διεθνής αλληλεγγύη ανάμεσα στα διάφορα σωματεία. Αν είναι λοιπόν να αλλάξει κάτι, θα πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας.

Μπορούμε καλύτερα

Η ευρωπαϊκή πολιτική επίλυσης της κρίσης είναι τόσο απρόβλεπτη, όσο απρόβλεπτες ήταν ανέκαθεν οι συνέπειες του καπιταλισμού για τις ζωές μας. Διότι μια ακόμη πιο δραστική μείωση των κρατικών δαπανών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική σταθερότητα εξίσου με μια ανάπτυξη βασισμένη στα χρέη. Στον καπιταλισμό δεν υπάρχει σίγουρη λύση, αλλά μόνο συνεχείς κρίσεις. Αξίζει άραγε να χαραμίζουμε έτσι τις ζωές μας; Ας αγωνιστούμε καλύτερα όλοι μαζί ενάντια στις επιταγές της αγοράς και ας οργανωθούμε επιτελούς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η ευρωπαϊκή μέρα δράσης ενάντια στον καπιταλισμό στις 31. Μαρτίου 2012 είναι ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Ταυτόχρονες διαδηλώσεις σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα αποτελέσουν κάτι παραπάνω από ένα απλό σημάδι αντικαπιταλιστικής αλληλεγγύης. Ήδη αναπτύσσεται διάλογος και συνεργασία σε διεθνές επίπεδο. Προσκαλούμε κάθε πρωτοβουλία που έχει στόχο την ανθρώπινη χειραφέτηση να συμμετάσχει σε αυτήν τη διαδικασία. Πρέπει να οργανωθούμε έξω από κρατικούς θεσμούς και να προετοιμαστούμε για έναν χρονοβόρο αγώνα. Μπορεί η κρίση να επηρεάζει με διαφορετικούς τρόπους τις χώρες μας, ο στόχος μας όμως είναι κοινός: δεν θέλουμε να σώσουμε τον καπιταλισμό, αλλά να τον ανατρέψουμε. Αντιστεκόμαστε στις διάφορες «πολιτικές εθνικής στρατηγικής», καθώς και τον εθνικισμό. Ο αγώνας ενάντια στην συνεχιζόμενη περικοπή των κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων είναι μεν σημαντικός, πρέπει όμως να βλέπουμε και πιο πέρα. Πρέπει να ξεφορτωθούμε επιτέλους τους καταστρεπτικούς καταναγκασμούς του καπιταλισμού και των πολιτικών θεσμών του. Μόνο έτσι θα γίνει πραγματικότητα το διαδεδομένο αίτημα για «αληθινή δημοκρατία».

Πέμπτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 25 Jan 2012 12:58:33 PST

Αναδημοσίευση από τα "ΕΠΙΚΑΙΡΑ"

Η πρώτη πολιτική έρευνα της VPRC για το 2012, που δημοσιεύουν τα «Επίκαιρα» την Πέμπτη, καταγράφει...

Δημοσκόπηση ΣΟΚ: Ραγδαίες αλλαγές στην πολιτική σκηνή ραγδαίες αλλαγές στην πολιτική σκηνή και στους πολιτικούς συσχετισμούς.

Η πτώση του ΠΑΣΟΚ, που συνεχίζεται αμείωτη και με έντονους ρυθμούς, φέρνει το κόμμα στην πέμπτη θέση της πρόθεσης ψήφου, πίσω από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Δημοκρατική Αριστερά.

Συγκεκριμένα, η ΝΔ συγκεντρώνει ποσοστό 30,5%, η Δημοκρατική Αριστερά 13%, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ από 12,5% και το ΠΑΣΟΚ 12%, ανοίγοντας την ψαλίδα με τη ΝΔ στις 18,5 ποσοστιαίες μονάδες!

Ο ΛΑΟΣ συγκεντρώνει 6% , οι Οικολόγοι 3%, ενώ Δημοκρατική Συμμαχία, Αρμα Πολιτών και η Χρυσή Αυγή κινούνται στο 2,5%, ενώ 1% συγκεντρώνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η ανατροπή αυτή είναι ιλιγγιώδης για τα πολιτικά χρονικά της Μεταπολίτευσης. Ένας μεγάλος ιστορικός κύκλος φαίνεται να κλείνει, αφού, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, αποσύρεται από το επίκεντρο της πολιτικής σκηνής και ο δικομματισμός. Η ραγδαία πτώση του ΠΑΣΟΚ αφήνει τη ΝΔ μόνη της ως «ισχυρό πόλο» του κομματικού συστήματος, εξαιρετικά αδύνατη, όμως, σε επίπεδο εκλογικής επιρροής, που πεισματικά αρνείται να υπερβεί το όριο του 33% των προηγούμενων –καταστροφικών γι’ αυτή– εκλογών.

ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ παλεύουν ισοδύναμα αυτή τη στιγμή για τη δεύτερη θέση, που θα τους φέρει σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ταυτόχρονα, ο κατακερματισμός του κομματικού συστήματος είναι τέτοιος, που δεν αποκλείεται η επόμενη Βουλή –η Βουλή της νέας Μεταπολίτευσης, όπως φαίνεται– να είναι επτακομματική, οκτακομματική ή ακόμη και εννεακομματική!

Η κατάρρευση δε της εικόνας της κυβέρνησης Παπαδήμου (δείκτης δυσαρέσκειας από την κυβερνητική πολιτική 92%) έχει συμπαρασύρει επίσης σε πτώση τον ΛΑΟΣ.

Η συνέχιση της τρικομματικής συνεργασίας φαίνεται να «καταδικάζει» εκλογικά τα τρία σημερινά κυβερνητικά κόμματα.

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ και του Πανελλήνιου Άρματος Πολιτών, η σταθερότητα του ΚΚΕ και η δημοσκοπική επανεμφάνιση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και δεν συγκλίνουν σε ενιαίο πολιτικό σχέδιο για τη χώρα, αποτελούν σοβαρό παράγοντα ανισορροπίας του υφιστάμενου συστήματος.

Το πτώμα του ευρωκομουνισμού στην υπηρεσία του υπαρκτού σταλινισμού!...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 25 Jan 2012 08:33:32 PST

την εποχή που η εργατική τάξη ανέτρεπε τον υπαρκτό κομμουνισμό...

Με αφορμή τα 20 χρόνια από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, πρόσφατα προβλήθηκε σε πολλά ηλεκτρονικά μέσα της αριστεράς το άρθρο του Π. Μαυροειδή “Κομμουνισμός: Παρελθόν και μέλλον στην αυγή και στη δύση του 20ου αιώνα”. Με αφορμή ένα άλλο γεγονός - τα 30 χρόνια από το πραξικόπημα του Γιαρουζέλσκι - θα επιχειρήσουμε μερικές κριτικές παρατηρήσεις για αυτό το άρθρο.

Το κείμενο του Π. Μαυροειδή αναπαράγει σε μεγάλο βαθμό μια κριτική δανεισμένη από τον ευρωκομουνισμό και από άλλους χώρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην Δύση, τροτσκιστικής κυρίως απόκλισης, κριτική που είχε γίνει πριν από μισό αιώνα! Στην χώρα μας από την εποχή της διάσπασης του 68, το ΚΚΕ εσωτερικού, το κόμμα του Λ. Κύρκου, δήλωνε από τότε ότι "ο πόθος της δημοκρατίας δεν σβήνει εύκολα σε κανένα λαό" και είχε καταδικάσει την επέμβαση των σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία και την υποταγή στο καθοδηγητικό κέντρο του ΚΚΣΕ όχι μόνον των σοβιέτ της ΕΣΣΔ, αλλά και των κομμουνιστικών κομμάτων της Δύσης. Γιαυτό ζητούσε την ανεξαρτησία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος από την Μόσχα. Ήδη το κομμουνιστικό κίνημα στη χώρα μας μετά την συμφωνία της Γιάλτας και το μοίρασμα του κόσμου είχε αντιληφθεί στο ίδιο του το πετσί τα όρια της “διεθνιστικής αλληλεγγύης” της μεγάλης μητέρας του κομμουνισμού...

Όλες οι θέσεις και οι απόψεις που προβάλει το κείμενο, είναι προϊόντα ενός διαλόγου που έχει γίνει`και έχει εξαντληθεί εντός της αριστεράς από τον προηγούμενο αιώνα. Τι λοιπόν καινούργιο φέρνει αυτό το κείμενο; Η επιλεκτική προβολή σήμερα κάποιων από αυτές τις απόψεις υπηρετεί μια πολιτική σκοπιμότητα. Πρόκειται για μια παρέμβαση με γνώμονα τις συζητήσεις και τον διάλογο που γίνεται στο χώρο του ΚΚΕ για αυτά τα ζητήματα. Γιαυτό εξάλλου μερικά κρίσιμα συμβάντα, τα οποία είναι δυνατόν να αποτελέσουν σημείο ριζικής σύγκρουσης με τον χώρο του ΚΚΕ και των συνοδοιπόρων του, εξοστρακίζονται. Ας δούμε μερικά απ' αυτά.

1. Ήταν ιμπεριαλιστική χώρα η ΕΣΣΔ;

Ο Π. Μαυροειδής, ο νέος Λ. Κύρκος που θέλει να ενώσει την υπόλοιπη αριστερά με το ΚΚΕ, γράφει:“Η διεθνιστική διάσταση της Οκτωβριανής επανάστασης και των μπολσεβίκων, έδωσε σταδιακά τη θέση της σε μια “κρατική” αντίληψη για τις διεθνείς σχέσεις. Η ΕΣΣΔ είχε βεβαίως έναν αντιιμπεριαλιστικό ρόλο, όχι όμως από τη σκοπιά της ανάπτυξης και εξάπλωσης των κοινωνικών επαναστάσεων, αλλά από τη σκοπιά της διαμόρφωσης μιας “προστατευτικής υγειονομικής ζώνης” γύρω της και της διαμόρφωσης ισορροπιών που θα διευκόλυναν έναν αυξανόμενο οικονομικό και πολιτικό ρόλο της στο παγκόσμιο σύστημα.”

Σήμερα, ο Περισσός θα μπορούσε να την ενσωματώσει στα κομματικά του ντοκουμέντα την παραπάνω πρόταση. Όμως η ιστορική πραγματικότητα είναι μακριά από τις πολιτικές ισορροπίες που εξυπηρετεί το κείμενο: Η Σοβιετική ένωση ήταν στην κορυφή μιας άλλης ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ανταγωνιστικής με αυτή του δυτικού καπιταλισμού. Ο ιμπεριαλισμός δεν καταγράφεται κυρίως στις ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις σε άλλες χώρες όπως την Ουγγαρία το 56, στην Τσεχοσλοβακία το 68 κλπ, αλλά στην οικονομική εκμετάλλευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ αλλά και καπιταλιστικών χωρών του τρίτου κόσμου με τις οποίες είχε αναπτύξει τις ίδιες σχέσεις ιμπεριαλιστικής εξάρτησης με αυτές που ισχύουν στον δυτικό καπιταλισμό. Γιαυτό εξάλλου ήταν πολύ εύκολη η μεταπήδηση χωρών από την μια ιμπεριαλιστική αλυσίδα στην άλλη χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτερες κοινωνικές ανατροπές που σχετίζονται με τον τρόπο παραγωγής και την ταξική κυριαρχία. Το παράδειγμα της Αιγύπτου επί της εποχής του Νάσερ είναι χαρακτηριστικό.

2. Δύο συμβάντα που σφράγισαν τον υπαρκτό κομμουνισμό.

α. Το πρώτο οδήγησε σε μία ήττα και αφορά στην μεγάλη προλεταριακή πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα. Εκεί τέθηκαν τα προβλήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και αναδείχτηκαν με μαζικούς όρους τα ζητήματα των σχέσεων του κόμματος με τις λαϊκές μάζες, η ταξική πάλη μέσα στο κόμμα, ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας και της λαϊκής συμμετοχής και της αυτενέργειας των λαϊκών μαζών, η ταξική φύση της επιστήμης αλλά και τεχνικών όρων των παραγωγικών διαδικασιών. Όλη αυτή η κρίσιμη θεματολογία που αφορά σε δομικά χαρακτηριστικά της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, απουσιάζει από την οπτική προσέγγιση του αρθρογράφου. Προσέγγιση, η οποία περιορίζεται στο γνωστό και κενό πλέον περιεχομένου: "σοσιαλισμός ίσον σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός"...

β. Το δεύτερο συμβάν αφορά μια νικηφόρα ανατροπή από την εργατική τάξη ενάντια στον υπαρκτό κομμουνισμό. Πρόκειται για το κίνημα της "Αλληλεγγύης" στην Πολωνία. Το κίνημα αυτό έχει ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό, το οποίο το κάνει μοναδικό: Είναι το μόνο - σε Ανατολή και Δύση - καθαρά ταξικό εργατικό κίνημα που οδήγησε τελικά σε μια κοινωνική ανατροπή. Τότε, στο Ανεξάρτητο-Αυτοδιαχειριζόμενο Συνδικάτο Αλληλεγγύη συμμετέχουν δέκα εκατομμύρια εργάτες, το 80% του συνολικού εργατικού δυναμικού της Πολωνίας. Οι εργάτες αρχίζουν να διεκδικούν με απεργίες και άλλες μορφές πάλης όλο και περισσότερα δικαιώματα σε επιχειρησιακό, τοπικό, περιφερειακό και εν τέλει πανεθνικό επίπεδο. Για ενάμισι ολόκληρο χρόνο, από το καλοκαίρι του 1980 μέχρι το Δεκέμβρη του 1981, η Πολωνία βρέθηκε σε ένα καθεστώς διπλής εξουσίας: Από τη μια πλευρά το “σοσιαλιστικό” καθεστώς του στρατηγού Γιαρουζέλσκι με τη στήριξη της ΕΣΣΔ και από την άλλη εκατομμύρια εργάτες που μέσα σε λίγους μήνες κατάφεραν μέσα από ένα τεράστιο δίκτυο εργοστασιακών επιτροπών να επιβάλουν έλεγχο όχι μόνο στα κατειλημμένα εργοστάσια, αλλά και σε ολόκληρους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Το κίνημα αυτό σφράγισε την ρήξη της εργατικής τάξης με τον υπαρκτό κομμουνισμό, παρ' όλο που ο ίδιος ο Γιαρουζέλσκι 2008 δήλωνε πως: “Ο κόσμος πιστεύει ότι στην Πολωνία η Αλληλεγγύη έριξε τον κομμουνισμό. Όμως ξεχνούν ότι η Αλληλεγγύη ήταν σοσιαλιστικό κίνημα με έντονα λαϊκίστικο χαρακτήρα...”.

Διαβάσαμε και ξαναδιαβάσαμε το κείμενο για να μπορέσουμε να βρούμε απάντηση σε ένα ερώτημα που βασανίζει σήμερα όσους στρατεύονται στην υπόθεση του κομμουνισμού: αν το σχέδιο της “σοσιαλιστικής” οικοδόμησης όπως αυτό προσδιορίστηκε από την Οκτωβριανή επανάσταση παραμένει και σήμερα ορθό; Απάντηση δυστυχώς δεν βρήκαμε. Αν κάποιος αναγνώστης την ανακαλύψει, τότε ευχαρίστως θα την δημοσιεύσουμε αυτή την ανακάλυψη και θα τον επιβραβεύσουμε με δώρο το βιβλίο του Αlain Badiou “Η κομμουνιστική υπόθεση”.

Τελειώνοντας θα επαναλάβουμε μερικά ερωτήματα, όπως τα είχαμε διατυπώσει στο κείμενό “Ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” ή ο “υπαρκτός κομμουνισμός” κατέρρευσε με την διάλυση του Ανατολικού Μπλόκ;”

Τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν οικοδομήθηκαν από “κομμουνιστές”; Σε αυτή την μορφή “σοσιαλιστικής” μετάβασης δεν ταυτίστηκαν τα “κομμουνιστικά” κόμματα με το Κράτος; Αυτά τα “κομμουνιστικά” κόμματα δεν κατέρρευσαν και αυτά μαζί με τα καθεστώτα; Το “κομμουνιστικό κόμμα” δεν είναι η πιο αντιπροσωπευτική έκφραση του “υπαρκτού κομμουνισμού”; Μήπως λοιπόν προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από το δακτυλάκι μας κάνοντας διάκριση μεταξύ του “υπαρκτού σοσιαλισμού” και του “υπαρκτού κομμουνισμού” για να στηρίξουμε πράγματα που έχουν ήδη πεθάνει;

Αν σήμερα θέλουμε να υπερασπιστούμε και να επαναθεμελιώσουμε την Κομμουνιστική Ιδέα, το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να απορρίψουμε ολοκληρωτικά τον “υπαρκτό κομμουνισμό” και κυρίως με τις μορφές που λαθροβιώνει γύρω μας στους χώρους της Αριστεράς!

οι ειδήσεις σε 1'

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 24 Jan 2012 22:30:02 PST

Του Γιώργου Πρασσά

1. Είναι τελικά γεγονός : οι Έλληνες δεν διαβάζουν

2. Δημόσια δαπάνη η κηδεία ενός ακόμα ευπατρίδη της πολιτικής : τα έξοδα δεν έγινε εφικτό να καλυφθούν από τα αναδρομικά που είχε ζητήσει προ του μοιραίου (η γνωστή κρατική γραφειοκρατία)

Δημοσία δαπάνη

3. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους :

4. Επιτέλους ελεύθερο το επιχειρείν στην τελευταία σοβιετική δημοκρατία της ευρώπης : πουλάω ρεύμα αλουνού, πουλάω την εταιρεία σε fund (sic), χρωστάω 200 μύρια, βγάζω κι ανακοίνωση ότι μου χρωστάνε:

Hellas Power και Energa «φεσώνουν» ΔΕΗ και ΔΕΣΜΗΕ

5. Ούτε ένα σαρδάμ στην ομιλία του τέως, κι όμως...

δεν σέβεστε τίποτα πια;

Yπάρχει λύση!

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 24 Jan 2012 08:58:07 PST

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012 και ώρα 6:00 μμ,

ο Αλέκος Αλαβάνος

θα βρεθεί στην Ανοιχτή Αγορά της Κυψέλης

για να συζητήσει με τους κατοίκους της περιοχής, τις οικονομικές , πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας και τις θέσεις του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

Παρέμβαση στην ομιλία Σημίτη - Cohn-Bendit στο Βερολίνο

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 24 Jan 2012 06:41:16 PST

Δελτίο τύπου

Χτες, Δευτέρα 23/1/2011 το ίδρυμα Heinrich-Böll των Γερμανών Πρασίνων διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα “Η Ελλάδα στην κρίση; Πώς μπορεί η Ελλάδα να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στην Ευρώπη;”. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε ημερίδα με ομιλητές τους Κώστα Σημίτη και Daniel Cohn-Bendit.

Ο Κ. Σημίτης περιορίστηκε στο να καταγγείλει ως λαϊκιστές όσους αμφισβητούν τον μονόδρομο του Μνημονίου. Επέρριψε αποκλειστικά την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που τον διαδέχτηκε και καταλόγησε ανεπάρκεια σε όσους διαπραγματεύτηκαν τους όρους του Μνημονίου με τους δανειστές, την “ισχυρή πλευρά”, όπως τους χαρακτήρισε. Δεν αμφισβήτησε τους στόχους και τις μεθόδους του Μνημονίου. Αντίθετα, ανέπτυξε την άποψη πως οι στόχοι του θα μπορούσαν να έχουν επιτευχθεί, αν λαμβανόταν υπόψη εκ των προτέρων η συνεχής αλλαγή των ευρύτερων παγκόσμιων οικονομικών δεδομένων. Αναλώθηκε στο γνωστό εκβιαστικό ψευδοδίλημμα “ευρώ ή δραχμή – αποχώρηση ή παραμονή στην Ευρωζώνη” αποφεύγοντας να ασχοληθεί με την ουσία της χρηματοπιστωτικής κρίσης ως παράγωγο του οικονομικού ιμπεριαλισμού.

Ο Daniel Cohn-Bendit αφού άσκησε κριτική στην επιλογή των ισχυρών της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία) να ακολουθήσουν τιμωρητική στάση και πολιτική απέναντι στην Ελλάδα. Προέταξε ένα κακέκτυπο αλληλεγγύης, η οποία όμως δεν αμφισβητεί την δομή της Ευρωζώνης, μιας αλληλεγγύης με όχημα ιδιωτικές επενδύσεις και δήθεν ανάπτυξη που δίνει όπως έχει αποδειχθεί πλήρη στήριξη στην κερδοσκοπία και τη λεηλασία δημόσιου πλούτου από τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η ομάδα Real Democracy Now! Berlin/GR πραγματοποίησε παρέμβαση με στόχο να καταδείξει τις ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού και των κυβερνήσεών του αναφορικά με την δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, επιμένοντας στο θέμα της διαφθοράς και την ευθύνη συνεργατών του κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του (Siemens, Ferrostahl).

Ο Κ. Σημίτης αρνήθηκε να απαντήσει στην παρέμβαση.

Η ενέργεια αυτή της ομάδας Real Democracy Now! Berlin/GR βρήκε θετική απήχηση στο ακροατήριο και προκάλεσε το ενδιαφέρον ανταποκριτών του ξένου τύπου.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης, η ομάδα μοίρασε στο ακροατήριο το παρακάτω κείμενο:
http://wp.me/p1BmDF-7b (ελληνικά)
http://wp.me/p1BmDF-79 (γερμανικά)

Real Democracy Now! Berlin/GR
www.realdemocracynowberlingr.wordpress.com

ΣΤΗΝΟΥΝ ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΕΔΩΛΙΑ Οι αγανακτισμένοι δικάζουν τα «αρπακτικά» των αγορών

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 23 Jan 2012 22:30:02 PST

Οι Βρετανοί ακτιβιστές ευελπιστούν ότι η δημοσιοποίηση επιβαρυντικών στοιχείων κατά του «1% της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ» θα προκαλέσει την παρέμβαση της πραγματικής Δικαιοσύνης

Η Γκόλντμαν Σακς, η Λόιντς και η Βασιλική Τράπεζα της Σκοτίας είναι ανάμεσα στους χρηματοπιστωτικούς και τραπεζικούς ομίλους που πρόκειται να οδηγηθούν στο εδώλιο του κατηγορουμένου...

Τουλάχιστον αυτός είναι ο στόχος της ειδικής Εγκληματολογικής Μονάδας Ερευνας (Occupy Criminal Investigation Unit) τους κινήματος Occupy London, η οποία συστάθηκε με μοναδικό σκοπό τη συλλογή επιβαρυντικών στοιχείων κατά του «1% της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ». Την ώρα που τα βρετανικά δικαστήρια αποφασίζουν το ένα μετά το άλλο την εκκένωση των υπό κατάληψη χώρων και κτιρίων του κινήματος «Καταλάβετε το Λονδίνο», το «Εθνος της Κυριακής» συνομίλησε με τους ακτιβιστές της βρετανικής πρωτεύουσας και τα ιδρυτικά μέλη της OCIU, οι οποίοι επιβεβαίωσαν πως ετοιμάζονται να περάσουν στη «δεύτερη φάση» δράσης προ(σ)καλώντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ένα «ιδιαίτερο» μπρα ντε φερ.

Πρώτο βήμα για την OCIU, η οποία ιδρύθηκε πριν από περίπου 3 εβδομάδες και μετράει 10 μέλη που στην πλειονότητά τους έχουν εργαστεί σε εταιρείες οικονομικών συμβούλων, ασφαλιστικές και τράπεζες, ήταν η συλλογή του υλικού που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί στις λεγόμενες «εικονικές δίκες του 1%».

Οι «δίκες» θα στηθούν στις υπό κατάληψη δικαστικές αίθουσες στην Ολντ Στριτ, με τη συμμετοχή επαγγελματιών δικηγόρων αλλά και ενός συνταξιούχου δικαστή.

Εφαλτήριο
Οι «δίκες» αυτές αναμενόταν να στηθούν αυτό το Σαββατοκύριακο στις υπό κατάληψη δικαστικές αίθουσες (Magistrate's Court) στην Ολντ Στριτ, με τη συμμετοχή επαγγελματιών δικηγόρων αλλά και ενός συνταξιούχου δικαστή που επέστρεψε στις δικαστικές αίθουσες για χάρη του κινήματος Occupy.

Παρά το γεγονός ότι οι εικονικές δίκες δεν έχουν νομική ισχύ, αναμένεται να χρησιμοποιηθούν ως εφαλτήριο για τη δημοσιοποίηση δεσμευτικών επιβαρυντικών στοιχείων κατά ορισμένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία -σύμφωνα με τα μέλη της ειδικής ομάδας- ενδέχεται με τη σειρά τους να προκαλέσουν την παρέμβαση της πραγματικής δικαιοσύνης.

Οπως εξήγησε στο «Εθνος της Κυριακής» η 28χρονη Νεφίσα -μία από τους ιδρυτές της OCIU που προτού προσχωρήσει στο «αντίπαλο στρατόπεδο» είχε περάσει και από την εταιρεία-κολοσσό Deloitte-, οι πρώτες υποθέσεις με τις οποίες έχει καταπιαστεί η ειδική ομάδα αφορούν τα «πλαστά κέρδη» και τις «μαύρες τρύπες» που εμφανίζουν μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι (τους οποίους οι φορολογούμενοι καλούνται να διασώσουν) και τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους προέρχονται από διάφορους ?πληροφοριοδότες? που εργάζονταν σε καίριες θέσεις του συστήματος. Χαρακτηριστική υπόθεση στην οποία δίνεται ιδιαίτερη σημασία αυτές τις ημέρες είναι το «μυστηριώδες» έλλειμμα ύψους περίπου 20 δισ. λιρών που εμφανίζει η Βασιλική Τράπεζα της Σκοτίας, η οποία ανήκει κατά 80% στο Δημόσιο!

Οπως διευκρινίζει η Νεφίσα, τα πρώτα δείγματα του έργου της ειδικής ομάδας αναμενόταν να παρουσιαστούν στις «εικονικές δίκες», αλλά αυτό δεν είναι παρά μόνο η αρχή. «Αυτές οι δίκες αποτελούν μια γεύση -και μια προειδοποίηση- για το πόσα στοιχεία είμαστε ικανοί να συλλέξουμε κατά των εγκληματιών αυτών» επισημαίνει η Νεφίσα προσθέτοντας πως «η ομάδα θα συνεχίσει να εργάζεται ώστε να παραπεμφθούν στην... πραγματική δικαιοσύνη όσοι έχουν εκμεταλλευτεί το σύστημα ζημιώνοντας τους πολίτες».

Τέλος, όπως επισημαίνουν μέλη του Occupy London που πλέον έχουν μεταφέρει την πλειονότητα των συναντήσεών τους στην "Τράπεζα Ιδεών" (σε ένα υπό κατάληψη κτίριο της τράπεζας UBS), η ειδική ομάδα έχει στόχο να προχωρήσει σε καίριες παρεμβάσεις σε πολλούς τομείς πέραν του οικονομικού εγκλήματος.

Οπως μας εξήγησαν, ήδη συλλέγονται πληροφορίες που έχουν στόχο να αμφισβητήσουν -μεταξύ άλλων- την αποτελεσματικότητα της νομοθεσίας που αφορά στην ενδοοικογενειακή βία αλλά και στις μεθόδους με τις οποίες κυβερνητικοί αξιωματούχοι αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες για εγκλήματα πολέμου.

ΓΚΟΡΝΤΟΝ ΚΕΡ
Ο τραπεζίτης που έγινε... ακτιβιστής

Σε πρόσωπο-κλειδί για την έκβαση των εικονικών δικών αλλά και για την περαιτέρω πορεία της Εγκληματολογικής Μονάδας Ερευνας του κινήματος Occupy London έχει εξελιχθεί ο Γκόρντον Κερ. Πρόκειται για τον πρώτο «πληροφοριοδότη» -και τον μοναδικό, του οποίου η ταυτότητα ήταν γνωστή μέχρι χθες- που προσχώρησε στο κίνημα εγκαταλείποντας την υψηλόμισθη θέση του σε επενδυτική τράπεζα. Σύμφωνα με τους συντονιστές της ειδικής ομάδας, ο Κερ είναι ένας από τους βασικούς «μάρτυρες κατηγορίας» και οι γνώσεις του πρόκειται να χρησιμοποιηθούν τόσο στις δίκες όσο και μελλοντικά για τη στοιχειοθέτηση των υποθέσεων που αφορούν στους τραπεζικούς ομίλους και στις μεθόδους τους. Ο Κερ εργαζόταν στη «Λόιντς» προτού παραιτηθεί αποκαλύπτοντας τις -σύμφωνα με τον ίδιο- «όχι μόνο ανήθικες, αλλά παράνομες τεχνικές που συχνά παραβιάζουν τα καταστατικά των ίδιων των εταιρειών», στις οποίες προσφεύγουν οι τράπεζες για τη δημιουργία κέρδους.

ΜΕΛΙΝΑ ΧΑΡΙΤΑΤΟΥ
xaritatou@pegasus.gr

Aνακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγυης και Ανατροπής σχετικά με τις προτάσεις για τα ναρκωτικά

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 23 Jan 2012 16:00:24 PST

Aνακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγυης και Ανατροπής σχετικά με τις προτάσεις για τα ναρκωτικά

Η προώθηση της εκκρεμούσας πρότασης νόμου για τα ναρκωτικά με ρυθμίσεις που περιλαμβάνουν την αποποινικοποίηση των χρηστών σήμερα συναντά την σθεναρή αντίσταση και πίεση εντός της κυβέρνησης Παπαδήμου της ΝΔ και του ΛΑΟΣ. Είναι αντιρρήσεις που προέρχονται από τις παραδοσιακές αντιλήψεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς.

Όπως είχαμε τοποθετηθεί και την εποχή που πρωτοείδαν το φως της δημοσιότητας οι προτάσεις αυτές η αποποινικοποίηση της χρήσης και του χρήστη καθώς και η ανάληψη της ευθύνης από το δημόσιο σύστημα υγείας της παροχής των θεραπευτικών μεθόδων απεξάρτησης είναι στοιχειώδη μέτρα κατακτημένα στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης εδώ και δεκαετίες, κατακτήσεις των κοινωνιών και των κινημάτων και έπρεπε να είχαν παρθεί προ καιρού. Η δίωξη και η φυλάκιση του χρήστη ουσιών δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα των ναρκωτικών και οδηγεί στον άδικο εγκλεισμό στις φυλακές εξαρτημένους ανθρώπους ως κοινούς εγκληματίες.

Αποτελεί ασφαλώς προφανή αντίφαση και υποκρισία η εξαγγελία ενός τέτοιου μέτρου την ίδια ώρα που η κυβερνητική πολιτική κατεδαφίζει το κράτος πρόνοιας και συστηματοποιεί την περιστολή της δημοκρατίας και των λαϊκών και εργατικών κατακτήσεων. Σκληραίνει δηλαδή τους κοινωνικούς όρους που οδηγούν τον κόσμο και κυρίως την νεολαία στα αδιέξοδα και την απελπισία και αποτελούν υπόβαθρο της εξάπλωσης των ναρκωτικών.

Ωστόσο δεν είναι σωστό στο όνομα της επιβεβλημένης, γενικής και σκληρής αντιπολιτευτικής γραμμής ενάντια στις κυβερνήσεις του μαύρου μπλοκ και της τρόικας η αριστερά να σταθεί εχθρικά και να καταψηφίσει τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις που αποτελούν στοιχειώδη αστικό εκσυγχρονισμό στην κατεύθυνση των απαιτήσεων των σχετικών κινημάτων και της συντριπτικής πλειοψηφίας των αριστερών προσεγγίσεων παγκοσμίως.

Όχι στην κυβέρνηση του μαύρου μπλοκ – όχι στο σάπιο πολιτικό σύστημα εξουσίας με πυλώνες το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ – ναι στην αποποινικοποίηση των χρηστών ουσιών

Αθήνα 23 Ιανουαρίου 2012

Η συμπόρευση του ΚΚΕ με το ΛΑΟΣ και με άλλες συντηρητικές δυνάμεις, δεν μπορεί να κρυφτεί, όσο και αν προσπαθεί ο "ριζοσπάστης", όπως στο δημοσίευμα:
Ξεκίνησε η συζήτηση για το νομοσχέδιο της ναρκω-κουλτούρας

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ στήριξαν το νομοσχέδιο διάδοσης των ναρκωτικών,

ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. διαφώνησαν

Την κατηγορηματική διαφωνία του με πλούσια επιχειρηματολογία ανέπτυξε το ΚΚΕ

«Ιμπεριαλιστική αλυσίδα» και θεωρίες «εξάρτησης»

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 23 Jan 2012 02:01:09 PST

Η ιστοσελίδα aformi, με αφορμή το βιβλίο των Γιάννη Μηλιού και Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου, "Ιμπεριαλισμός, χρηματοπιστωτικές αγορές, κρίση", πήρε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη από τον Γιάννη Μηλιό, την οποία για τη διευκόλυνση της παρακολούθησης την διαίρεσε σε τρία μέρη.

α. Θεωρίες για τον ιμπεριαλισμό

β. «Ιμπεριαλιστική αλυσίδα» και θεωρίες «εξάρτησης»

γ.Νεοφιλελευθερισμός, οικονομική κρίση και Ευρωπαϊκή Ένωση

Όλη συνέντευξη είναι εδώ:

Συνέντευξη με τον Γιάννη Μηλιό για τον ιμπεριαλισμό

Από αυτή την συνέντευξη παρουσιάσουμε παρακάτω το (β) μέρος, το οποίο αναφέρεται στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, καθώς και ένα σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο:

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο για την ιμπεριαλιστική αλυσίδα:

Η δομή της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας έχει ένα διπλό αποτέλεσμα.

Από τη μια πλευρά, η ιμπεριαλιστική αλυσίδα αποτελεί το πεδίο συγκρότησης διαφορετικών, συχνά αντιφατικών και οπωσδήποτε άνισων σε ισχύ, εθνικών στρατηγικών. Οι στρατηγικές αυτές συνδέονται με τα συμφέροντα του κάθε ιδιαίτερου συλλογικού κεφαλαιοκράτη και αλληλοσυμπληρώνουν την «εσωτερική λειτουργία» του κράτους (συμβάλλοντας πολλές φορές – όπως επεσήμανε σωστά και ο Βέμπερ – στην οργάνωσης της αστικής ηγεμονίας). Οι στρατηγικές αυτές δεν θ’ αμφισβητήσουν ποτέ ριζικά τις παγκόσμιες διαδρομές των εμπορευμάτων και των κεφαλαίων, δηλαδή την καπιταλιστική «φύση» της διεθνούς σφαίρας. Απλά θα διεκδικήσουν
διαφορετικές εκδοχές των όρων με τους οποίους θα πρέπει να παιχτεί το παιχνίδι. Άλλωστε, η παγκόσμια αγορά είναι σύμφυτη με την κεφαλαιακή σχέση, συμβάλλοντας δραστικά στην αναπαραγωγή της. Πρόκειται για ανταγωνισμό ανάμεσα σε διαφορετικά εθνικά συνολικά κεφάλαια, ο οποίος οπωσδήποτε έχει και μία ισχυρή πολιτική πλευρά. Μάλιστα, στο βαθμό που η στρατιωτική ισχύς συμπυκνώνει και εγγυάται την όποια πολιτική ισχύ, ο ανταγωνισμός αυτός μετατρέπεται και σε στρατιωτικό ανταγωνισμό. Τα κράτη διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αυτόνομοι φορείς κυριαρχίας το πεδίο της οποίας επεκτείνεται και εκτός συνόρων. Με την έννοια αυτή, η ερμηνεία του ιμπεριαλισμού που προτείνουμε εδώ «αγκαλιάζει» τη δυναμική των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, προσδιορίζοντας τους όρους μέσα στους οποίους εκδηλώνονται, οι οποίοι τελικά πάντα υπόκεινται στην εξέλιξη των ταξικών ανταγωνισμών.

Από την άλλη, το σύνθετο παιχνίδι στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας είναι αναδραστικό επάνω στους κρίκους. Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με την άλλη όψη του ίδιου πάντα νομίσματος. Μία έννοια δανεισμένη από την ανάλυση του Άνταμ Σμιθ θα μας βοηθούσε ενδεχομένως να περιγράψουμε καλύτερα τη διαδικασία αυτή (όταν ενσωματωθεί κατάλληλα στο μαρξικό πλαίσιο).

Πρόκειται για την έννοια του αόρατου χεριού.’² Οι άνισοι κρίκοι της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας μοιράζονται καταστατικά ένα στρατηγικό συμφέρον: την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας. Οι γεωπολιτικές ή οικονομικές αντιπαραθέσεις, όσο και εάν οξυνθούν, δεν πρόκειται ποτέ να καταλήξουν από μόνες τους στην αναίρεση της σταθεράς αυτής. Η αλυσίδα θα πρέπει ν’ αναπαραχθεί ως καπιταλιστική. Το κάθε κράτος, οριοθετώντας μια στρατηγική στη διεθνή αρένα, δηλαδή σ’ ένα πεδίο ρευστών συσχετισμών, συμβάλλει τελικά στην αναπαραγωγή του καπιταλισμού συνολικά. Δηλαδή, επιδιώκοντας το «εθνικό» συμφέρον, αναπαράγει τον καπιταλισμό ως σταθερή σχέση εξουσίας.

Όπως ακριβώς η κοινωνία και η οικονομία δεν αποτελούν απλό συν-άθροισμα ατομικών πρακτικών,¹³ έτσι και η ιμπεριαλιστική αλυσίδα δεν θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ως «άθροισμα» ή αποτέλεσμα των πράξεων εξατομικευμένων κρατών, αλλά ως το πεδίο της διευρυμένης αναπαραγωγής της καπιταλιστικής εξουσίας – πάντα καθοριζόμενο σε «πρώτη» και σε «τελευταία» ανάλυση από την ταξική πάλη όπως αυτή εκτυλίσσεται στο εσωτερικό κάθε άνισου κοινωνικού σχηματισμού.

Όλα αυτά θα γίνουν πιο κατανοητά με τα σχόλια των επόμενων παραγράφων. Επειδή ο χαρακτήρας της αλυσίδας είναι σύνθετος και ανισομερής, συχνά το εθνικό συμφέρον των καπιταλιστικών υπερδυνάμεων «απορροφά» και «ενσωματώνει» καθήκοντα κρίσιμα για την αναπαραγωγή της παγκόσμιας τάξης. Π.χ. στις μέρες μας είναι συνηθισμένο να χαρακτηρίζεται ο ρόλος των ΗΠΑ αυτοκρατορικός εξαιτίας αυτού ακριβώς του γεγονότος. Έτσι, θα πρέπει να πάρουμε αποστάσεις από δύο διαφορετικές θεωρητικές και πολιτικές υπερβολές. Δεν υπάρχει παγκόσμια αυτοκρατορία που «ελέγχει» τις κρατικές δομές, αλλά ούτε οι ΗΠΑ αποτελούν μία τέτοια. Βέβαια, οι τελευταίες, για μια σειρά από λόγους, εκφράζουν μια διεθνή πολιτική δύναμη¹⁴ που περνάει και μέσα από την ικανότητα του στρατιωτικού τους μηχανισμού και η οποία είναι απαραίτητη για τη διευρυνόμενη αναπαραγωγή των μακροπρόθεσμων συμφερόντων όλων των αστικών τάξεων του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Η δυτική συμμαχία, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ΗΠΑ, υπερασπιζόμενη τα ιδιαίτερα εθνικά συμφέροντα των συγκεκριμένων συνολικών-κοινωνικών κεφαλαίων διαμορφώνει την ίδια στιγμή ένα ηγεμονικό σχέδιο για όλα τα καπιταλιστικά κράτη. Η μοναδική πραγματική «αυτοκρατορία» είναι η ιμπεριαλιστική αλυσίδα στο σύνολο της.

Η έννοια της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας λειτουργεί συμπληρωματικά με τις μαρξικές έννοιες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και του συνολικού-κοινωνικού κεφαλαίου, επεκτείνοντας την ερμηνευτική «εμβέλεια» της μαρξικής προβληματικής χωρίς να την αναιρεί ή ν’ αντιτίθεται σ’ αυτή, όπως συμβαίνει με τις προσεγγίσεις της υποκατανάλωσης, του μονοπωλιακού καπιταλισμού, του παγκόσμιου καπιταλισμού, της αυτοκρατορίας κ.λπ.

6 μήνες χωρίς διάσπαση ήταν πολλοί

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sun, 22 Jan 2012 15:41:08 PST

Του Γιώργου Πρασσά

1. Ότι θες να μάθεις για την διάσπαση στην ΚΟΕ :

Ρήγμα στο εσωτερικό της ΚΟΕ

Αγεφύρωτο το ρήγμα στην ΚΟΕ

2. Το άρθρο της σημερινής "εποχής" δεν εντοπίστηκε ηλεκτρονικά (το 'ριξε στο φαί ο Α.Σ. σε κεντρική ταβέρνα...)

3. Το καφενείο των φιλάθλων στα σχόλια εδώ :

Όλοι στην Παναττική Απεργία της 17 Ιανουαρίου 2012

Συνέντευξη του Αλεκου Αλαβάνου στον Αντ1 11-1-2012

4. Όλα τα mail :

Όλη η αλληλογραφία της φράξιας των 22 που διέσπασε την ΚΟΕ

σας έφεξε πάλι...

Το ΝΑΡ στην ουρά του ΚΚΕ;

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sun, 22 Jan 2012 01:27:41 PST

ολίσθημα "σημαιοφόρου"...

Έκπληξη μας μας προξένησε η ανάγνωση του άρθρου του Π. Μαυροειδή “Η αναγκαία ‘πρόταση εξουσίας’ της αριστεράς και η γελοιογραφία της” , του οποίου μια συντομευμένη μορφή δημοσιεύεται στο σημερινό ΠΡΙΝ. Η έκπληξη αφορά στην άνευ όρων προσχώρηση στην γραμμή του ΚΚΕ. Τον τελευταίο καιρό, ιδιαίτερα μετά την περίοδο που οξύνθηκε η σύγκρουση του αντιεξουσιαστικού χώρου με το ΚΚΕ, το ΝΑΡ είχε κάνει κάποιες κινήσεις πολιτικής προσέγγισης προς το χώρο του ΚΚΕ, μερικές από τις οποίες έχουμε επισημάνει σε προηγούμενα κείμενά μας. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Στην 3η εθνική κατηγορία που παίξει το ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει αντίστοιχα προβλήματα με αυτά που έχει το ΚΚΕ στην 1η εθνική από τον χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΜΑΡ.

Δημοσιεύουμε ένα ενδεικτικό απόσπασμα, με τις υπογραμμίσεις όπως ακριβώς είναι στο κείμενο. Ακριβώς αυτές οι υπογραμμίσεις καταγράφουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την πλήρη ταύτιση με την γραμμή του ΚΚΕ. Το ίδιο το κείμενο είναι τόσο αποκαλυπτικό που δεν χρειάζονται πρόσθετες ερμηνείες και σχόλια:

Εδώ απαιτείται η τόλμη. Η αριστερά πρέπει να θέσει τη δική της συνολική πολιτική διέξοδο. Την δική της πρόταση εξουσίας για το λαό. Αυτή αναγνωρίζεται εύκολα από τον κόσμο του αγώνα. Τρία είναι τα στοιχεία της, με βάση και τα προηγούμενα.

Πρώτον, πρέπει να υπάρξει ανατροπή κυβέρνησης, τροϊκανής χούντας και σάπιου πολιτικού συστήματος.

Δεύτερο, να ηγεμονεύσει ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, στο πλαίσια μιας άλλης πορείας έξω από την ΕΕ και σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό.

Τρίτο, ο εργαζόμενος λαός, πρέπει να είναι οργανωμένος, σε νέες κοινωνικές και πολιτικές μορφές που θα επιβάλλουν τη θέληση του και θα οργανώνουν δημοκρατικά την κοινωνία και τις σχέσεις της.

Η ‘’αριστερή κυβέρνηση’’, αποτελεί τη γελοιογραφία της πρότασης εξουσίας της αριστεράς. Υποδηλώνει είτε την αφέλεια, είτε το σκόπιμο αποπροσανατολισμό.

Όμως θα μπούμε στον πειρασμό να σχολιάσουμε μια άλλη παράγραφο, στο τέλος του κειμένου, η οποία αποκαλύπτει που πραγματικά βρίσκονται οι ελπίδες του συγγραφέα. Μήπως στο κίνημα στο μαζικό κίνημα, στις λαϊκές συνελεύσεις των γειτονιών, στο εξεγερσιακό φρόνημα του λαού που καταγράφτηκε στις πλατείες, στις μεγάλες διαδηλώσεις και τις παρελάσεις; Όχι βέβαια! Οι ελπίδες βρίσκονται στην κρίση των άλλων, των διπλανών μας:

Αναπτύσσονται διεργασίες κρίσης στους χώρους της κοινοβουλευτικής αριστεράς ή/και του δημοκρατικού ‘’πατριωτικού χώρου’’, με δυνατότητες θετικών επανατοποθετήσεων, ειδικά σε ότι αφορά τη Λυδία λίθο που ακούει στο όνομα “στάση απέναντι στην έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ’’.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτή θέση, το κείμενο δεν την εξηγεί. Όμως όποιος έχει παρακολουθεί την στάση και τις ομιλίες των εκπροσώπων του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε διάφορες εκδηλώσεις που υποτίθεται ότι γίνεται διάλογος ανάμεσα στις δυνάμεις της Αριστεράς, έχει πάρει μια γεύση από τους μονολόγους προπαγάνδας της αυτής της “αντικαπιταλιστικής” γραμμής...

Την κρίση που βλέπει ο συντάκτης του κειμένου εμείς δεν την βλέπουμε, ίσως γιατί είμαστε μύωπες. Αν θεωρεί ότι η παρέα του Π. Λαφαζάνη στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η παρέα του Κ. Παπουλή στο ΜΑΑ, οι οποίες συμπορεύονται με τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το ευρώ και την ΕΕ, όπως και το γεγονός ότι η Χ. Καραμάνος κρατάει σε καμιά διαδήλωση το πανώ της “πρωτοβουλίας ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ”, ότι καταγράφουν “διαδικασίες κρίσης” σε αυτούς τους χώρους, μάλλον είναι μακριά νυχτωμένος. Το ίδιο λάθος το επαναλαμβάνει, διπλά μάλιστα, για το ΕΠΑΜ. Πρώτα απ' όλα γιατί το ονομάζει δημοκρατικό “πατριωτικό χώρο”. Και δεύτερο γιατί οι εκκαθαρίσεις που γίνονται εκεί από ένα πυρήνα πρώην κουκουέδων - που σήμερα κινούνται κάπου ανάμεσα στον Π. Καμμένο, το ΛΑΟΣ και την “χρυσή αυγή” - δεν έχουν τίποτα το θετικό, ούτε για την δημοκρατία, ούτε για την αριστερά...

πατήρ Παΐσιος: Θα πέσει μεγάλη πείνα στην Ελλάδα

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sun, 22 Jan 2012 02:20:38 PST

πατήρ Παΐσιος: Θα πέσει μεγάλη πείνα στην Ελλάδα

Παρέλαση 25η Μαρτίου με προσκλήσεις για να αποφύγουν λαϊκές αντιδράσεις!

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sat, 21 Jan 2012 15:07:42 PST

(παρέλαση χωροφυλάκων με ...ποδήλατα)

Ανακοίνωση της ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Η «Λαοπρόβλητη» κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, σύμφωνα με τα γκάλοπ, των οποίων κανείς φυσικά δεν αμφισβητεί την εγκυρότητα και ο πρωθυπουργός-υπάλληλος των τραπεζών, που η συντριπτική πλειοψηφία επιθυμεί να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το-εθνοσωτήριο έργο του, πάλι σύμφωνα με τα γκάλοπ, αποφάσισε τον εκσυγχρονισμό της χώρας και στο επίπεδο των παρελάσεων.

Τέρμα πια στις άναρχες διαδικασίες και στην εθελοντική συμμετοχή.

Πλέον θα γίνουν και σε αυτό το επίπεδο οι απαραίτητες τομές, όπως αρέσκεται να λέει ο υπουργός λαϊκής χρεωκοπίας Ευ.Βενιζέλος.

Σύμφωνα με την αρθρογραφία, τα όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη την 28η Οκτωβρίου φαίνεται ότι πόνεσαν πολύ και τώρα η κυβέρνηση Παπαδήμου παίρνει τα μέτρα της!!!

Εξάλλου, δεν περνά μέρα που οι πολιτικοί των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ να μην γεύονται την λαϊκή οργή, ανεξάρτητα τον αριθμό των Ματατζήδων και των μπράβων που κινητοποιούν.

Με έγγραφό της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης, δύο μήνες πριν από τη παρέλαση (!) καθορίζονται πόσα και ποια άτομα θα βρεθούν στη παρέλαση! Οκτακόσια άτομα με ονομαστικές (!!!) προσκλήσεις θα κάθονται απέναντι από την εξέδρα των επισήμων!

Με κατεπείγουσα διαταγή της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Υποστήριξης Στρατού (ΑΣΔΥΣ), σχεδιάζεται προστατευτική ανθρώπινη ασπίδα 800 αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων με τις οικογένειες τους.

Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ! Πρόκειται για ένα ακραίο αστυνομικό μέτρο πλήρως εναρμονισμένο με τον σύγχρονο Κοινοβουλευτικό Ολοκληρωτισμό! Ένα μέτρο που έρχεται να θυμίσει στους παλαιότερους τις Γιορτές της Χούντας των Συνταγματαρχών και να μετατρέψει τις παρελάσεις σε μιλιταριστικό θέαμα, σε ένα μιλιταριστικό ακροατήριο πλήρως ελεγμένο, σε ένα περιβάλλον ακραίας αστυνομικής βίας και ελέγχου!

Το έγγραφο με ημερομηνία 20 Δεκεμβρίου 2011 εστάλη από τη Διεύθυνση Δημοσίων Σχέσεων και Εθιμοτυπίας της ΑΣΔΥΣ προς τους άμεσα ενδιαφερομένους, δηλαδή Αρχηγείο Ελληνικής Αστυνομίας, ΓΕΕΘΑ, ΓΔΑΕΕ, ΓΕΣ, ΓΕΑ, Πυροσβεστικό Σώμα κ.λπ. Διαβάστε τι γράφει:

1. Οι προσκλήσεις θα είναι ονομαστικές και οι κάτοχοι τους θα παρακολουθήσουν την παρέλαση όρθιοι σε ειδικό χώρο απέναντι από τον Άγνωστο Στρατιώτη.

2. Για την παραλαβή των προσκλήσεων (16 έως 23 Μαρτίου 2012), που θα είναι ονομαστικές, θα πρέπει να αναφέρονται οπωσδήποτε στην αποστολή των αποδεικτικών στοιχείων ονοματεπώνυμο ενδιαφερομένων καθώς και η σχέση που έχουν μεταξύ τους (στέλεχος υπηρεσίας, σύζυγος, τέκνο μέλους κ.λπ.). Δηλαδή κανονικό φακέλωμα.

3. Η είσοδος στον συγκεκριμένο περιφραγμένο χώρο για την παρακολούθηση της παρέλασης θα πραγματοποιείται από καθορισμένο σημείο (σαν πόρτα μπαρ ή νυχτερινού καταστήματος δηλαδή). Εκεί άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. «θα ελέγχουν την είσοδο, με αντιπαραβολή πρόσκλησης - Δελτίου Ταυτότητας - και ονομαστική κατάσταση ΑΣΔΥΣ», όπως αναφέρεται επακριβώς στο εν λόγω έγγραφο.

4. Οι αποδέκτες των προσκλήσεων παρακαλούνται να αναφέρουν στην ΑΣΔΥΣ ως τις 2 Μαρτίου 2012 τον αριθμό των προσκλήσεων που επιθυμούν, υποβάλλοντας ταυτόχρονα και τα ονοματεπώνυμα αυτών που θα παρακολουθήσουν την παρέλαση καθώς και τη σχέση τους με την υπηρεσία (βαθμός, μονάδα όπου ανήκει, σύζυγος, τέκνο στελέχους ή μόνιμου υπαλλήλου κ.λπ.).

Νομίζουμε ότι πλέον γίνεται σε όλους συνείδηση ότι οι μέρες της πραξικοπηματικής κυβέρνησης Παπαδήμου λιγοστεύουν.

Καθώς όμως η κοινωνική λεηλασία γενικεύεται, η εκμετάλλευση-καταπίεση της εργατικής τάξης και της νεολαίας απογειώνεται, ο κόσμος της εργασίας συνειδητοποιεί ότι πλέον υπάρχει μόνο ο δρόμος της εξέγερσης.

Τα ακραία αστυνομικά μέτρα ολοκληρωτικού χαρακτήρα αποδεικνύουν ότι και ο ταξικός αντίπαλος το γνωρίζει καλά.

Η ώρα της γενικευμένης κοινωνικής σύγκρουσης πλησιάζει..

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437

Diktiospartakos.blogspot.com

της εθνικής συμφιλίωσης

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Fri, 20 Jan 2012 16:32:01 PST

Του Γιώργου Πρασσά

- η δημοκρατία σιδερόφρακτη
(προσεχώς;)

1- σε στέρεες βάσεις
η λαϊκή ανταλλακτική οικονομία

2- οι "φτάνει πια" της ΕΡΤ (παλιό σύνθημα της Ντόρας)

«Φτάνει πια» από 127 δημοσιογράφους της ΕΡΤ

Σε κείμενό τους τονίζουν ότι «χρειάζεται μια ανοιχτή και λειτουργούσα δημόσια ραδιοτηλεόραση»

μια απάντηση σ' αυτούς

ΕΡΤ: «Βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο...»*

κι άλλη μια απάντηση σε άλλον

http://ergazomenoialter.blogspot.com/2012/01/blog-post_17.html

3- ένα επίκαιρο κοινωνικό μήνυμα

4- το έθνος ηνωμένον μεγαλουργεί

(επιγραφή της χούντας στις γέφυρες της αιτωλοακαρνανίας που ταξίδευα παιδί)

Η ευσεβής πατριωτική συμμορία του Βορρά

ΥΓ

είπα για έθνος και θυμήθηκα:

Μπροστά στις εκλογές τι;

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Fri, 20 Jan 2012 08:38:19 PST

Δεν έχουμε την πολιτικά λαθεμένη άποψη για αποχή από τις εκλογές, όπως είχε το ΚΚΕ/ΕΑΜ το 46. Πιστεύουμε ότι και στο επίπεδο των αστικών θεσμών, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση, θα πρέπει να δίνονται αυτές οι μάχες και να καταγράφεται η λαϊκή βούληση.

Θα προτιμούσαμε μέσα από μια διαδικασία λαϊκών συνελεύσεων να αποφασιστεί μια εκλογική κάθοδος και να βγει μια λίστα υποψηφίων που θα δεσμεύονται από τις αποφάσεις των λαϊκών συνελεύσεων και θα είναι άμεσα ανακλητοί απ' αυτές. Όμως αυτό, αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα δεδομένα, δεν φαίνεται μια ορατή διέξοδος που θα έδινε απάντηση στο ερώτημα: τι να ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές.

Να ψηφίσουμε τότε ως λύση ανάγκης κάποιο κόμμα της Αριστεράς και να γίνουμε μετά κοψοχέρηδες; Ούτε και αυτή η προοπτική μας ενθουσιάζει. Οι κομματικοί μηχανισμοί της αριστεράς δεν δείχνουν σημάδια ότι είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάποιες στοιχειώδεις υπερβάσεις που να καταγράφουν ότι κάτι κινείται στο χώρο της αριστεράς προς διαφορετική κατεύθυνση απ' ότι συμβαίνει μέχρι τώρα. Οι δύο μεγάλοι σχηματισμοί το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρονται πρώτιστα πως θα επιβιώσουν κοινοβουλευτικά και πως θα αποκομίσουν κομματικά οφέλη από την κρίση του πολιτικού συστήματος, κρίση η οποία όμως διαπερνά και αυτούς. Αν σκεφτεί κανείς ότι χωρίς την κρατική επιχορήγηση όχι μόνον ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΚΕ κινδυνεύουν να διαλυθούν την άλλη μέρα, αντιλαμβάνεται το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα σε διακηρύξεις και όρους ύπαρξης αυτών των μηχανισμών. Οι 35 απολύσεις από τις κομματικές επιχειρήσεις του ΚΚΕ τον τελευταίο χρόνο δείχνουν ακριβώς με τον πιο ωμό τρόπο τις αντιφάσεις, τα αδιέξοδα αλλά και τα όρια των πολιτικών της παραδοσιακής αριστεράς.

Αλλά και η άλλη αριστερά που προσπαθεί να διαχωριστεί απ' αυτή, τελικά αναπαράγει τις ίδιες πολιτικές. Όσο και να δηλώνει αποστασιοποίηση από τις κοινοβουλευτικές και θεσμικές πρακτικές της παραδοσιακής αριστεράς, τελικά συγκροτείται και αναπαράγεται με τους ίδιους ακριβώς όρους. Οι εκλογές και οι εκλογικές διαδικασίες αποτελούν τον βασικό ιστό της δράσης της. Το Μέτωπο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕΡΑ) μπροστά στις εκλογές ιδρύθηκε, όπως και η μετεξέλιξή του, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και το εκλογικό αποτέλεσμα είναι αυτό που δίνει ελπίδα ή οδηγεί στην εξαφάνιση παρόμοια εγχειρήματα. Αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είχε ένα καλό αποτέλεσμα (για την γ' εθνική κατηγορία βέβαια αναφερόμαστε, γιατί εκεί παίζει) στις περιφερειακές εκλογές, σήμερα δεν θα υπήρχε. Η ιστορία έχει επαναληφθεί πολλές φορές και κινδυνεύει να επαναληφθεί για μια ακόμα φορά. Μόνο που τώρα το μέτρο δεν θα είναι αν πήρε το ΜΛ ή κάποια άλλη οργάνωση της αριστεράς περισσότερους ή λιγότερους ψήφους. Το μέτρο σε αυτή την κατηγορία είναι τώρα οι ψήφοι της “χρυσής αυγής”...

Ίσως υπήρχε μια μικρή ελπίδα, αν αυτές οι δυνάμεις της αριστεράς - που αυτοπροσδιορίζεται πέρα από τους δυο κοινοβουλευτικούς μηχανισμούς του ΚΚΕ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με κορμό της δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΑ - επιχειρούσαν μια υπέρβαση στην κατεύθυνση επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας της αριστεράς με άλλους όρους απ' αυτούς με τους οποίους το επιχειρούν σήμερα. Προφανώς μια τέτοια προοπτική θα ήταν πρώτα και κύρια σε σύγκρουση με τις πολιτικές πρακτικές των δύο κυρίαρχων δυνάμεων της Αριστεράς, του ΚΚΕ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως μια τέτοια προοπτική - που ίσως οδηγούσε αυτή την αριστερά στην βουλή - έχει κοντά ποδάρια. Πρώτα απ' όλα ένα μεγάλο μέρος αυτών των δυνάμεων είναι εγκλωβισμένο σε αδιέξοδες παναριστερές και πανεθνικές πολιτικές αναζητήσεις, αναζητήσεις που ήδη διεκπεραιώνονται με υλικούς όρους σαφώς καλύτερα από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την ΔΗΜΑΡ ως το ΕΠΑΜ και την ΣΠΙΘΑ. Στα πλαίσια αυτών των αναζητήσεων ένα κομμάτι ερωτοτροπεί με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως οι οργανωμένες δυνάμεις του ΜΑΑ) και ένα άλλο με το το ΚΚΕ (κυρίως οργανωμένες δυνάμεις από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με πρωτοστάτη το ΝΑΡ). Επίσης εμπόδιο είναι και ο κομματικός πατριωτισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία θεωρεί ότι δεν διαπραγματεύεται την πολιτική της πλατφόρμα μπροστά στις εκλογές. Απλώς την προπαγανδίζει όπως ο Χριστός τον θείο λόγο: “όποιος θέλει πίσω μου ελθεί. ”...

Μετά απ' όλα αυτά το “κόμμα των πειρατών” ή κάτι παρόμοιο που δεν κουβαλάει την σκουριά και την σαπίλα της αριστεράς από τον προηγούμενο αιώνα, ίσως αποκτά μια σημαντική θέση ανάμεσα στις εναλλακτικές απαντήσεις στο ερώτημα τι να ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές...

Άγνωστοι έκαψαν το «Άπαρτο Κάστρο», σύμβολο του αγώνα της Κερατέας κατά του ΧΥΤΑ

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Thu, 19 Jan 2012 20:44:06 PST

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του "Μετώπου ΑΑ"

της ΑΛΚΜΗΜΗ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ.

Αργά το βράδυ της Δευτέρας, άγνωστοι εμπρηστές έκαψαν το «Άπαρτο Κάστρο» στην Κερατέα, το στέκι που φιλοξένησε επί μήνες την αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας κατά των ΧΥΤΑ. Εκεί μαζεύονταν όλοι οι κάτοικοι και όσοι συμπαραστέκονταν στον αγώνα τους, εκεί γινόντουσαν οι γενικές συνελεύσεις, οι εκδηλώσεις και τα φεστιβάλ αντίστασης κατά των σχεδίων των μεγαλοεργολάβων και των κυβερνητικών υπηρετών τους, εκεί τοιχοκολούνταν όλες οι ανακοινώσεις και τα δημοσιεύματα για τον ηρωϊκό αγώνα της Κερατέας κι εκεί μαζεύονταν όλοι κοντά στις φουφούδες τις κρύες νύχτες του πολεμικού χειμώνα για να συζητήσουν τα τεκταινόμενα.

Πρόκειται για μια εγκληματική ενέργεια που έγινε τώρα που τα φώτα της δημοσιότητας για την Κερατέα έχουν σβήσει, και για ένα γεγονός που σοκάρισε όλους όσους συμμετείχαν σε κείνο τον αγώνα. Πρόκεται προφανώς και για μια τρομοκρατική ενέργεια, με σκοτεινούς στόχους εκφοβισμού που προοινωνίζει άσχημα πράγματα για το τι μέλλει γενέσθαι, παρόλο που οι κυβερνητικοί διαβεβαιώνουν ότι το θέμα ΧΥΤΑ στην Κερατέα έχει λήξει. Σίγουρα πρόκειται για μια εκδικητική και πολιτικά εμπρηστική πράξη…

Ωστόσο οι κάτοικοι είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν την τρομοκρατία να τους λυγίσει. Έτσι καλούν σε συγκέντρωση την Κυριακή στις 11πμ.στο μπλόκο. Ενδεικτική ήταν και η απάντηση ενός κατοίκου όταν έμαθε το γεγονός: «Ε, και τι έγινε; Θα το ξαναφτιάξουμε», δείχνοντας ταυτόχρονα προς το μέρος της καρδιάς του. Εκεί βρίσκεται ούτως ή άλλως το «ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ», στις καρδιές όλων μας, όπως και ο λόφος του «ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟΥ», που κάποια παιδιά τον έκαναν ΙΕΡΟ σύμφωνα με τους συνομιλητές - αντιπάλους μας. Αυτά τα δύο μέρη συμβολίζουν τον τίμιο αγώνα, τις θυσίες, μα πάνω απ' όλα τη νίκη των κατοίκων της Κερατέας. Τα δοκάρια θα στηθούν ξανά, οι τοίχοι θα γεμίσουν με τις εικόνες του αγώνα και η συντροφιά θα συνεχίσει να μαζεύεται γύρω απ' την ξυλόσομπα...

Ο Δήμος Λαυρεωτικής με ανακοίνωσή του «καταδικάζει την επίθεση που δέχθηκε χθες το βράδυ το ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ, σύμβολο του αγώνα των κατοίκων της Κερατέας που αντιστάθηκαν σθεναρά, με θάρρος και αυτοθυσία για να προστατεύσουν τη γη τους από τα σχέδια των μεγαλοεργολάβων. Το ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ δεν ήταν τα ξύλα, τα χαλίκια και οι καρέκλες αλλά ο λαός της Λαυρεωτικής που το έχτισε, που ύψωσε τη φωνή του απέναντι στην άνανδρη επίθεση που δέχτηκε… και που κάθε ημέρα που περνάει είναι έτοιμος να χτίσει κι από ένα ΑΠΑΡΤΟ ΚΑΣΤΡΟ φύλακα του τόπου του. «Να πιστεύουμε σε εμάς και σε αυτά που καταφέραμε...»

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει τον εμπρησμό, αργά το βράδυ της Δευτέρας 16/1, του «Άπαρτου Κάστρου», που είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του. Στην ανακοίνωσή του αναφέρει: «Εκτός από σύμβολο του σκληρού και πολύμηνου αγώνα του λαού της Κερατέας, για να μην εγκατασταθεί η χωματερή στο Οβριόκαστρο, το κτίσμα του «Άπαρτου Κάστρου», στο χώρο του πρώην μπλόκου του ΒΙΟ.ΠΑ., αποτελούσε όλο αυτό το διάστημα, κι ένα ζωντανό χώρο συνάντησης και πραγματοποίησης συζητήσεων και συνελεύσεων των κατοίκων. Η ενέργεια αυτή, που έχει σαφώς, χαρακτήρα τρομοκράτησης του λαού της Κερατέας, έρχεται ύστερα κι από την εκ νέου, έκφραση της πρόθεσης της νέας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ, για την εγκατάσταση χωματερών σε Γραμματικό και Κερατέα και την απόρριψη από το ΣτΕ, των προσφυγών των Δήμων Κερατέας και Γραμματικού, ενάντια στην εγκατάσταση ΧΥΤΑ. Ο λαός της Κερατέας, όμως, δε πρόκειται να τρομοκρατηθεί! Θα συνεχίσει και θα εντείνει το δίκαιο αγώνα του, μέχρι την επίτευξη τελικής νίκης.

Το «Άπαρτο Κάστρο», σύμβολο αγώνα!

Η τρομοκρατία δε θα περάσει!

Όχι στην εγκατάσταση του ΧΥΤΑ στην Κερατέα!»

Όταν η ΔΕΗ "θέλει", υπάρχουν τρόποι να πληρωθεί μόνο η αξία του ηλεκτρικού ρεύματος ΧΩΡΙΣ το χαράτσι...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Thu, 19 Jan 2012 11:15:51 PST

Μπορούμε να πληρώσουμε το ρεύμα και όχι το χαράτσι στην ΔΕΗ Κερατσινίου στην Π.Ράλλη. Πώς γίνεται αυτό; Πηγαίνουμε στο γραφείο που είναι υπεύθυνο για επιστροφές, διακανονισμούς κ.α. (είναι το πρώτο που βλέπουμε μπροστά μας από την είσοδο) και τους λέμε ότι θέλουμε να πληρώσουμε το λογαριασμό χωρίς το χαράτσι. Η/Ο υπάλληλος μας εκδίδει ένα έντυπο σαν τις φωτογραφίας.με αυτό το έντυπο πηγαίνουμε στο ταμείο όπου πληρώνουμε το ποσό που μας έχουν γράψει χειρόγραφα πάνω στη σφραγίδα (ελέγχουμε ότι αντιστοιχεί στην οφειλή μας χωρίς το χαράτσι). Πάνω στο ίδιο έντυπο μας τυπώνουν την ένδειξη εξοφλήθηκε μαζί με την ημερομηνία και τον κωδικό συναλλαγής:

Και η ΔΕΗ Κηφισιάς δέχεται να πληρωθεί μόνο η αξία του ηλεκτρικού ρεύματος ΧΩΡΙΣ το χαράτσι. Όμως μας πληροφορεί ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π. Ε. ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ σε ανακοίνωσή του, ύστερα από την επιτυχημένη παρέμβαση – συγκέντρωση διαμαρτυρίας που διοργανώθηκε από το Δ. Σ. του Συλλόγου μας στις 19 – 12 – 2011 έξω από τα γραφεία της ΔΕΗ Κηφισιάς, με τη μαζική παρουσία φορέων και συλλογικοτήτων της περιοχής (Δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, επιτροπές πολιτών ενάντια στο μνημόνιο και στα χαράτσια, κινήματα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ κ. ά.) το τοπικό υποκατάστημα της ΔΕΗ Κηφισιάς δέχεται πλέον να πληρώνουν σ’ αυτό οι καταναλωτές της περιοχής ΜΟΝΟ την αξία του ηλεκτρικού ρεύματος, ΧΩΡΙΣ το χαράτσι.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Συλλόγου, όπως και άλλες πληροφορορίες σχετικά με αυτό το χαράτσι και πως να μην το πληρώσετε χωρίς να σας κόψουν το ηλεκτρικό ρεύμα στο blog "Πολίτες ενάντια στα χαράτσια"

"ένα φάντασμα πλανιέται"...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 18 Jan 2012 02:05:32 PST

Το Κοινωνικό/Πολιτιστικό Κεντρο Βύρωνα καλεί όλους και όλες, Πέμπτη 19 Ιανουαρίου στις 8 μμ στη Λαμπηδόνα (εντός του άλσους Αγίας Τριάδας) όπου θα πραγματοποιηθεί συζήτηση με τον Ευτύχη Μπιτσάκη για τον σοσιαλισμό. Αφορμή για αυτή την συζήτηση είναι η παρουσίαση του βιβλίου του "ένα φάντασμα πλανιέται" το οποίο επανεκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΚΨΜ και πραγματεύεται τα αίτια της κατάρρευσης των χωρών του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού".

Ενημέρωση από συνάντηση κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Μετώπου ΑΑ

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 17 Jan 2012 08:40:00 PST

Πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου η συνάντηση κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Την συζήτηση που έγινε άνοιξε από την πλευρά του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής ο Α. Αλαβάνος.

Σε ανακοίνωση του ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΑ που εκδόθηκε για αυτή την συνάντηση, μεταξύ άλλων αναφέρονται τα παρακάτω:

Συμμετείχαν εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ (Π. Λάμπρου), των Ενεργών Πολιτών (Ε. Καρακώστα), της ΔΕΑ (Α. Νταβανέλος), του ΔΗΚΚΙ (Π. Μαντάς), της ΚΟΕ (Ε. Φινάλης), της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ (Α. Δραγανίγος), της ΑΡΑΝ (Χ. Τουλιάτος), της ΑΡΑΣ (Δ. Σαραφιανός), της Κομμουνιστικής Ανανέωσης (Α. Βερναδάκης), της ΑΠΟ (Γ. Σαπουνάς) και ο Χ. Καπάταης περιφερειακός σύμβουλος της Ελεύθερης Αττικής. Παραβρέθηκε επίσης αντιπροσωπεία της ΑΚΕΠ (Μ. Γρηγοριάδης) καθώς και μέλη των αντιπροσωπειών των οργανώσεων, του Μετώπου Αλληλεγγύης και ανένταχτοι αγωνιστές /στριες.

Στην συζήτηση διαπιστώθηκε η κοινή θέση για την ανάγκη μετωπικής συμπαράταξης της αριστεράς και του εργατικού και λαϊκού κινήματος παρότι με διαφορετικές προσεγγίσεις και προϋποθέσεις. Η συζήτηση θα συνεχιστεί σε νέα συνάντηση με θέμα τις προγραμματικές θέσεις για μια μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς, την Τρίτη 24 Ιανουαρίου.

Στη συνέχεια παρουσιάζουμε σε video τις τοποθετήσεις των ομιλητών:

Η 1η συνάντηση των λαϊκών συνελεύσεων Αθήνας και Πειραιά

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 16 Jan 2012 22:00:04 PST

(αναδημοσίευση από την λαϊκή συνέλευση Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου)

Το απόγευμα του Σαββάτου 14 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε στο Πάντειο πανεπιστήμιο η συνάντηση των λαϊκών συνελεύσεων της Αθήνας και του Πειραιά, ύστερα από σχετικό κάλεσμα της λαϊκής συνέλευσης των γειτονιών μας. 40 λαϊκές συνελεύσεις και κάτι περισσότερα από 450 άτομα συμμετείχαν στη συνάντηση, η οποία σε πρώτη φάση ήταν πετυχημένη, διαμορφώνοντας παράλληλα προοπτικές για τη συνέχεια.

Στο πρώτο μέρος της συζήτησης έγιναν αυτοπαρουσιάσεις των συνελεύσεων ώστε να επιτευχθεί μία πρώτη γνωριμία μεταξύ μας και ακολούθησε το δεύτερο μέρος, των προτάσεων σχετικά με «τον βαθμό και τον τρόπο συνάντησης των συνελεύσεων». Κοινή συνισταμένη όλων των συμμετεχόντων ήταν η συνάντηση να επαναληφθεί και έτσι ορίστηκε ως νέα ημερομηνία το Σάββατο 11 Φλεβάρη του 2012, στις 4 το απόγευμα, στο Πάντειο πανεπιστήμιο.

Ουγγαρία: μια άκρως "διδακτική ιστορία"...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 16 Jan 2012 14:34:07 PST

Αν έχει κάποιος σκύλο που δεν είναι ράτσα ουγγρική θα φορολογείται! Η κυβέρνηση Ορμπάν είπε : «Αν οι πολίτες έχουν καθαρόαιμο ουγγρικό σκύλο εξαιρούνται της φορολογίας. Διαφορετικά, οι φορολογούμενοι, αναλόγως την περίπτωση, επιβαρύνονται από 20 έως 66 ευρώ».

(από τις πρόσφατες ειδήσεις από την Ουγγαρία)

Για τα ημίαιμα ο νόμος δεν προβλέπει φορολογία, διότι μάλλον θα πηγαίνουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης...

Πολύ μελάνι έχει χυθεί για να καταδείξει τις ομοιότητες της κρίσης στην χώρα μας με την Αργεντινή. Όμως, υπάρχει ένα παράδειγμα στην γειτονία μας, το οποίο αν και είναι αρκετά διδακτικό για τον κούφιο αντιιμπεριαλισμό, συστηματικά αγνοείται. Το παρακάτω κείμενο που το αναδημοσιεύουμε από το blog “Το όπλο της κριτικής (και η κριτική των όπλων)...” το αφιερώνουμε εξαιρετικά σε εκείνους τους αριστερούς αναλυτές, όπως ο Γ. Δελαστίκ που σταθερά εκτιμούν με λάθος τρόπο τα πράγματα...

Ουγγαρία: μια άκρως "διδακτική ιστορία"...

Εν αρχή ήσαν τα γεγονότα της άνοιξης και του καλοκαιριού του 2010 που δημιούργησαν νέα δεδομένα στην πολιτική σκηνή της Ουγγαρίας. Μετά από τέσσερα χρόνια «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης, στα οποία η χώρα συνήψε υποδουλωτικό δάνειο ύψους 25 δις. ευρώ από το ΔΝΤ για να «εξυγιάνει» τα δημοσιονομικά της μεγέθη – με τις γνωστές από την ελληνική εμπειρία επιπτώσεις για τα λαϊκά στρώματα – στις εκλογές του Απρίλη του 2010 οι «σοσιαλιστές» υπέστησαν αληθινή πανωλεθρία και στην κυβέρνηση αναδείχθηκε το δεξιό κόμμα του Βίκτορ Όρμπαν (ομογάλακτο της ΝΔ του κυρίου Σαμαρά, δηλαδή) με ποσοστό 52,8%(!), ενώ και το φιλοναζιστικό ακροδεξιό κόμμα «Γιόμπικ» (απόγονοι του περιβόητου συνεργάτη των SS, Χόρτι) απέσπασε το 17,6%(!!) των ψήφων και κατετάγη τρίτο με ελάχιστη, κάτω του 3%, διαφορά από τους δεύτερους Σοσιαλιστές. Με μια συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, η δεξιά είχε λυμένα τα χέρια να εφαρμόσει την πολιτική των προεκλογικών της δεσμεύσεων, που έκαναν λόγο για απεμπλοκή από το ΔΝΤ, ένα εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας, αύξηση(!) του ελείμματος και στοχευμένη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και, γενικότερα, τέλος στις «θυσίες χωρίς αντίκρυσμα» για τον ταλαίπωρο Ουγγρικό λαό, που είχε τραβήξει τα πάνδεινα από τους «σοσιαλιστές σωτήρες» και την «αλληλεγγύη» των ΕΕ-ΔΝΤ το προηγούμενο διάστημα.

Ο «επαναστάτης» πρωθυπουργός…
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Όρμπαν πήρε τα μέτρα που υποσχέθηκε. Στις πιέσεις των «εταίρων» της ΕΕ και του ΔΝΤ για νέα μέτρα ύψους 1 δις. ευρώ προκειμένου να εγκρίνουν την εκταμίευση της «επόμενης δόσης» του δανείου (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…), πιέσεις που δικαιολογήθηκαν με το ότι το έλλειμμα του 4% έπρεπε να πάει στο …3,8% το 2010 και 3% το 2011 (τη στιγμή που ο μέσος όρος της ΕΕ είναι κάπου στο 6.8% και το χρέος στο 78,7% του ΑΕΠ, έναντι 78,3% της Ουγγαρίας το 2009), η κυβέρνηση απάντησε με άρνηση να πάρει νέα μέτρα λιτότητας και με την επιβολή:

1. Έκτακτης εισφοράς 0,45% στο τζίρο (κι όχι στα κέρδη) των τραπεζών, για τρία χρόνια, η οποία απέφερε έσοδα περίπου 450 εκ. ευρώ

2. Έκτακτης φορολογίας 5,2% στα συναφθέντα συμβόλαια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, με απόδοση περίπου 135 εκ. ευρώ και

3. Έκτακτης φορολογίας μέχρι 6% στο σύνολο των χρηματιστηριακών και λοιπών χρηματοπιστωτικών εργασιών, μέτρο που απέφερε άλλα 110 ε. ευρώ.

Υποσχέθηκε, επίσης, να μειώσει τη φορολογία για τις μικρές επιχειρήσεις με μικτά κέρδη ως 1,8 εκ. ευρώ στο 10%. Στη συνέχεια, προχώρησε στην εθνικοποίηση του συνόλου των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, ενώ συγχρόνως με τροποποίηση του Συντάγματος που πέρασε από τη Βουλή θεσπίστηκε το φιορίνι ως το εθνικό νόμισμα, πράγμα που σημαίνει ότι η αλλαγή του νομίσματος και η είσοδος στο ευρώ θα απαιτεί συνταγματική αναθεώρηση και δε θα είναι μια απλή υπόθεση.

Οι επικεφαλής της ΕΕ και του ΔΝΤ – όπως ήταν επόμενο – προχώρησαν στη διακοπή της καταβολής των δόσεων του δανείου και σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν προβλήματα στη κυβέρνηση, έχοντας ως κύριο εκφραστή των επιλογών τους στο εσωτερικό της χώρας, τον επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Ουγγαρίας. Η κυβέρνηση προχώρησε στην αντικατάστασή του, όπως και πολλών άλλων αξιωματούχων – πολιτικών και τεχνοκρατών – της προηγούμενης κυβέρνησης, παράλληλα με τη φιλολογία περί «εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία», για να επιμεριστούν ευθύνες στους «σοσιαλιστές» για την διακυβέρνηση της προηγούμενης περιόδου – σας θυμίζει μήπως κι αυτό τίποτε;

Περιττό να πούμε ότι ο «αντάρτης» Όρμπαν έγινε «σύμβολο αντίστασης» στην Τρόικα – που αλλού; – στη χώρα μας, βοηθούντων ορισμένων γνωστών «αριστερών» (ο θεός να μας φυλάει…) σαν τον Γ. Δελαστίκ, ο οποίος «ξεσάλωσε» στα άρθρα του [1, 2], καλώντας να βαδίσουμε «στο δρόμο που χάραξε η Ουγγαρία»(!!!), εμφανίζοντας την κυβέρνηση Όρμπαν ως παράδειγμα «εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας» απέναντι στα «κελεύσματα» ΕΕ-ΔΝΤ.

…όλη η αλήθεια για την «επανάστασή» του…
Φυσικά, δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από τον «επαναστάτη-ποπολάρο» Όρμπαν, που λίγο ακόμα και θα του έκαναν εικόνισμα με …φυσεκλίκια χιαστί οι εγχώριοι θιασώτες του «άλλου μίγματος πολιτικής» (και καλά ο Σαμαράς, να το καταλάβουμε, αλλά ο Δελαστίκ που το «παίζει» κι «αριστερός»;;; η κατάντια δεν έχει τέλος…). Επειδή, όμως, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα και ο λαός και οι εργαζόμενοι πρέπει να ξέρουν την αλήθεια – κι ως γνωστόν η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ψέμα – το νόμισμα έχει και την άλλη όψη του, που δυστυχώς είναι και η μόνη πραγματική…

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Όρμπαν δεν ακύρωσε ΚΑΝΕΝΑ από τα μέτρα της προκατόχου της π.χ. το πάγωμα των μισθών στο δημόσιο, την περικοπή του 13^ου μισθού και του δώρου Χριστουγέννων, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης από τα 62 στα 65, την αύξηση του ΦΠΑ από το 20 στο 25%, τη μείωση των επιδομάτων τέκνων, ασθενείας, αναπηρίας κλπ., τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών στα ταμεία από το 32% στο 27% και πάει λέγοντας. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά επιπλέον υπήρξε ρητή δέσμευση από την κυβέρνηση προς την ΕΕ και το ΔΝΤ ότι θα συνεχιστούν οι «διαρθρωτικές αλλαγές» προκειμένου να γίνει η Ουγγαρία «μια από τις πιο ανταγωνιστικές οικονομίες της Ευρώπης», σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Όρμπαν, κ. Ματόλσι. Αξίζει να σημειωθεί ότι μειώθηκε και έγινε ενιαίος (στο 16%) ο φορολογικός συντελεστής φυσικών προσώπων, δηλαδή κατάργησε την αρχή της προοδευτικότητας στη φορολογία εισοδήματος – πλούσιοι και φτωχοί θα πληρώνουν το ίδιο(!!!).

Για να μην έχει, δε κανείς την παραμικρή αμφιβολία για το πώς εννοεί η κυβέρνηση της Ουγγαρίας αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές, ιδού τα μέτρα που πήρε [3, 4]:

· Διπλασίασε το χρόνο δοκιμαστικής εργασίας από τους 3 στους 6 μήνες,

· Κατάργησε το δικαίωμα των συνδικάτων να διαπραγματεύονται μέσω των ΣΣΕ τις εργασιακές σχέσεις και την οργάνωση του χρόνου εργασίας,

· Μείωσε το ελάχιστο όριο ηλικίας για το οποίο το κράτος εγγυάται την εκπαίδευση του νέου, από τα 18 έτη στα 16(!),

· Μείωσε το χρόνο επιδότησης της ανεργίας από τους 9 μήνες στους 3(!)

· Θέσπισε τη δυνατότητα …ενοικίασης(!) ανέργων σε ιδιωτικές εταιρείες, ειδικά για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, με αμοιβή μικρότερη του κατώτατου εθνικού μισθού.

Το πιο ανατριχιαστικό, όμως, δεν το είπαμε ακόμα. Ξέρετε πως υλοποιήθηκε η κυβερνητική εξαγγελία για νέες θέσεις εργασίας; Με το φασιστικής έμπνευσης πρόγραμμα (που είχε ακόμα και το ίδιο όνομα «εθνικό σχέδιο εργασίας» με εκείνο που είχε ένα ανάλογο πρόγραμμα της φασιστικής κυβέρνησης του 1930) δημιουργίας …στρατοπέδων εργασίας ανέργων!!! Ναι, καλά διαβάζετε. Στα πλαίσια του …arbeit macht frei α-λα ουγγαρέζα, περίπου 300 χιλιάδες άνεργοι (!) θα μετακινούνταν από διάφορες περιοχές της χώρας και θα εξαναγκάζονταν (για να μη λιμοκτονήσουν από την πείνα εκεί που έμεναν) σε βαριά σωματική εργασία(!) σε έργα υποδομών (ρητά αναφέρονται οι κατηγορίες έργων: κατασκευή ή επισκευή φραγμάτων, δρόμων, ποδοσφαιρικών γηπέδων, εκσκαφή τάφρων κλπ.), διαμένοντας σε …τροχόσπιτα(!!) υπό την επίβλεψη, ούτε λίγο-ούτε πολύ, συνταξιούχων αστυνομικών(!!!) – έτσι, να μην τεμπελιάζουν και τα «περήφανα γερατειά» της κρατικής καταστολής – με αμοιβές 104 ως 178 ευρώ το μήνα, δηλαδή κάτω από τον κατώτατο μισθό που είναι περίπου 285 ευρώ. Μοιάζει δύσκολο να το πιστέψει κανείς, ιδού όμως με τι λόγια περιέγραψε ο υπουργός Εσωτερικών Σάντορ Πίντερ το …θεάρεστο αυτό έργο: «Εμείς δε μιλάμε για παρακολούθηση, αλλά και (sic!) για καθοδήγηση, διαχείριση και οργάνωση. Το να τοποθετήσει κανείς 300 χιλιάδες ανθρώπους στο πρόγραμμα εργασίας είναι μια περίπλοκη ιστορία που απαιτεί ακριβώς τις ικανότητες που έχει η αστυνομία» [4]. Και για να εμπεδώσουμε, προφανώς, τον …εκσυγχρονιστικό χαρακτήρα του προγράμματος, ο πρωθυπουργός Όρμπαν – αυτός, ντε, ο «επαναστάτης»… – μας «εξήγησε» ότι «στο μέλλον τα φράγματα δε θα κατασκευάζονται με τις μεθόδους του 2000, αλλά με …το χέρι […] με τσάπα και φτυάρι»(!!!). Και μιλάμε για ένα πρόγραμμα που, στο μέγιστο της εφαρμογής του, θα μπορεί να αφορά ως και 800 χιλιάδες ανθρώπους το 2015…

Από τα παραπάνω, εύκολα συνάγεται το απλό και κατανοητό συμπέρασμα ότι ο «τσαμπουκάς» του Όρμπαν προς την ΕΕ μόνο τα συμφέροντα του λαού του δεν υπηρετούσε. Αντίθετα, ήταν από την αρχή ως το τέλος ενταγμένος στην προσπάθεια – από έναν λίγο διαφορετικό δρόμο – να θωρακιστούν τα κέρδη της ουγγαρέζικης αστικής τάξης και να διασφαλιστεί μια καλύτερη θέση της στο πλαίσιο των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αξίζει να σημειωθεί, για να γίνει κατανοητό το τι θέλουμε να πούμε, το γεγονός ότι το 80% των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που δρουν στην Ουγγαρία είναι γερμανικοί και αυστριακοί (κυρίως) οίκοι. Αξίζει επίσης να σημειωθεί κάτι που πέρασε στα "ψιλά" του Τύπου, τις τελευταίες βδομάδες: τη συνάντηση, δηλαδή, κορυφής των χωρών της ΕΕ που είναι εκτός ευρώ, με πρωτοβουλία της Μ. Βρετανίας, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων και οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης Τσεχία, Ουγγαρία, η Βουλγαρία κλπ. Στη σύνοδο επικράτησε έντονο αντιγερμανικό κλίμα, επειδή οι χώρες της ευρωζώνης με πρώτη τη Γερμανία έχουν την τάση να λειτουργούν ως κλειστό κλαμπ και να αντιμετωπίζουν τα θέματα της ΕΕ ως αποκλειστικά δική τους υπόθεση. Επειδή δύσκολα μπορώ να φανταστώ την Αγγλία να παραπονιέται πως την ...καπελώνει η Γερμανία, είναι μάλλον φανερό τι είδους σκοπιμότητες εξυπηρετούν τέτοιες κινήσεις - στις οποίες, για να γυρίσουμε στο σημερινό θέμα μας, η Ουγγρική κυβέρνηση συμμετείχε με μεγάλη προθυμία. Ποιος πλήττεται από όλα αυτά, επομένως, είναι μάλλον προφανές. Ε, δε θέλει και πολλή σκέψη για να βρει κανείς ποιος ωφελείται…

…και το θλιβερό (για κάποιους) τέλος της «δουλειάς»…

Ο λαός μας λέει, σοφά, «κάθε θαύμα τρεις ημέρες, το μεγάλο τέσσερις». Κάπως έτσι έγινε και με το περίφημο «αντάρτικο» του κ. Όρμπαν. Αφού, λοιπόν, προσπάθησε να κάνει «παιχνιδάκια» στους γερμανούς ιμπεριαλιστές – για λογαριασμό ποιος ξέρει(;;;) τίνος (βρε τι μου θυμίζει, βρε τι μου θυμίζει πάλι…) – διαπίστωσε ότι οι τελευταίοι δεν ήταν και τόσο διατεθειμένοι να του «χαριστούν». Έτσι, αφού είδε μέσα σε λίγους μήνες το φιορίνι να υποχωρεί κατά 20% και το κόστος δανεισμού της χώρας του να ανεβαίνει στα ύψη (υπολογίζονται σε περίπου 4 δις. ευρώ οι ανάγκες για φέτος), θεώρησε πλέον ότι η «δουλειά είχε γίνει» και πρόσφατα [5] ανακοίνωσε ότι θα επιδιώξει μια νέα συμφωνία με το ΔΝΤ, ώστε το τελευταίο να «εγγυηθεί την οικονομική και χρηματοοικονομική κυριαρχία της Ουγγαρίας».

Θλιβερό τέλος, αλήθεια, για τον κύριο Δελαστίκ και διαφόρους άλλους «αναλυτές» που είχαν αφελώς (;) σπεύσει να μας πλασάρουν τον κύριο Όρμπαν ως μοντέλο «αντιμνημονιακού» ηγέτη. Ακόμα και ο κύριος Σαμαράς – φρονίμως ποιών – απέφυγε το προηγούμενο διάστημα να ταυτιστεί με τα έργα και τις ημέρες του ομογάλακτού του, μιας και ολοφάνερα δείχνει και τι σημαίνει το να χειροκροτείς τις πολιτικές που στηρίζουν τη μια μερίδα του κεφαλαίου ενάντια στην άλλη, ή το να συντάσσεσαι με τον ένα ιμπεριαλιστή ενάντια στον άλλο. Δεν περιμένουμε και καμία αυτοκριτική, βέβαια, από τους διαφόρους Δελαστίκ αυτής της χώρας. Λίγη τσίπα, ίσως, ώστε την επόμενη φορά να είναι λίγο πιο προσεκτικοί βρε αδελφέ…

ΠΗΓΕΣ:

[1] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=11119001

[2] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=22044997

[3] http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6417796&publDate=3/9/2011

[4] http://greekddl.com/foroum/66/378384------.html?limit=14&start=14

[5] http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=326836

∆ώστε κόκκινο µελάνι στους διαδηλωτές της Wall Street!

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 16 Jan 2012 04:55:28 PST

Ένα κείμενο του ΣΛΑΒΟΙ ΖΙΖΕΚ από τους "The New York Times".

Αναδημοσίευση από το "ΒΗΜΑ"

Τι µας έµαθε το κίνηµα των καταλήψεων από τη Νέα Υόρκη ως τη Μαδρίτη

Σκεπτόµενος τις διαµαρτυρίες του κινήµατος «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και τις ανάλογες εκδηλώσεις κατακραυγής σε ολόκληρο τον κόσµο, θυµήθηκα ότι πριν από µερικά χρόνια ο βρετανός συγγραφέας Τζον Μπέργκερ έγραψε ότι «τα πλήθη των ανθρώπων έχουν απαντήσεις σε ερωτήµατα που δεν έχουν τεθεί ακόµη...

Τα ερωτήµατα δεν έχουν τεθεί ακόµη επειδή το να τα θέσουµε απαιτεί λέξεις και έννοιες που ακούγονται σαν αληθινές, και αυτές που χρησιµοποιούνται τώρα για να κατονοµάσουν γεγονότα κατάντησαν κενές νοήµατος:

∆ηµοκρατία, Ελευθερία, Παραγωγικότητα κ.λπ. Με νέες έννοιες τα ερωτήµατα θα τεθούν γρήγορα, επειδή η Ιστορία συνεπάγεται ακριβώς µια τέτοια διαδικασία θέσεως ερωτηµάτων». Ας αρχίσουµε να ρωτάµε.

Οι διαδηλωτές του «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» και οι οπαδοί τους έχουν τις απαντήσεις. Στην πραγµατικότητα έχουµε βοµβαρδίσει τους διαδηλωτές µε ερωτήσεις, αλλά όχι ακόµη µε τις σωστές ερωτήσεις.

«Μα τι θέλετε;» τους ρωτάµε. «Ποια είναι τα συγκεκριµένα αιτήµατά σας;». Αυτό είναι το αρχέτυπο ερώτηµα που θέτει ένας άνδρας αφεντικό σε µια υστερική γυναίκα, µια σκηνή από ηµέρες που έχουν παρέλθει: «Ολο γκρίνια και παράπονα είσαι – ξέρεις τι θες πραγµατικά;».

Μια τέτοια ερώτηση στοχεύει ακριβώς στον αποκλεισµό της αληθινής απάντησης. Στην ουσία λέει «Πες το µε τους δικούς µου όρους ή βούλωσέ το!». Είναι ένα ερώτηµα που, στην πραγµατικότητα, αποτρέπει τη διαδικασία της µετάφρασης µιας ατελούς διαµαρτυρίας σε συγκεκριµένο σχέδιο.

Οι διαδηλωτές του «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» εφιστούν την προσοχή σε δύο σηµεία-κλειδιά. Πρώτον, ότι το παγκόσµιο καπιταλιστικό σύστηµα έχει καταστροφικές επιπτώσεις: Σκεφθείτε τα εκατοντάδες δισεκατοµµύρια που χάθηκαν εξαιτίας της αχαλίνωτης χρηµατοπιστωτικής κερδοσκοπίας. ∆εύτερον, ότι η οικονοµική παγκοσµιοποίηση υπονοµεύει, σταδιακά αλλά ανελέητα, τη νοµιµοποίηση των ∆υτικών δηµοκρατιών. Μεγάλες οικονοµικές συναλλαγές που εξαρτώνται από διεθνείς παίκτες δεν µπορούν να ελεγχθούν από δηµοκρατικούς µηχανισµούς, οι οποίοι εξ ορισµού περιορίζονται σε εθνικά κράτη. Κατά συνέπεια, οι θεσµικές δηµοκρατικές µορφές είναι όλο και πιο ανίκανες να εννοήσουν τα ζωτικά συµφέροντα του λαού. Η ουσία των διαδηλώσεων της Γουόλ Στριτ είναι η εξής: Πώς θα επεκτείνουµε τη δηµοκρατία πέραν της κρατικής-πολυκοµµατικής πολιτικής µορφής της, η οποία είναι καταφανώς ανί σχυρη όταν έρχεται αντιµέτωπη µε τις καταστροφικές επιπτώσεις της οικονοµικής ζωής;

∆εν υπάρχει έλλειψη αντικαπιταλιστικού φρονήµατος σήµερα. Υπάρχει πληθώρα κριτικής για τη φρίκη του καπιταλισµού: Βιβλία, εις βάθος δηµοσιογραφικές έρευνες και τηλεοπτικές ειδήσεις βρίθουν επιχειρήσεων που µολύνουν ανελέητα το περιβάλλον µας, διεφθαρµένων τραπεζιτών που συνεχίζουν να παίρνουν παχυλά µπόνους, ενώ οι τράπεζές τους διασώζονται µε δηµόσιο χρήµα, µαγαζιών εκµετάλλευσης του ανθρώπινου µόχθου, όπου παιδιά δουλεύουν ατέλειωτες ώρες.

Αυτό που κατά κανόνα δεν αµφισβητείται είναι το δηµοκρατικόφιλελεύθερο πλαίσιο του αγώνα εναντίον αυτών των καταχρήσεων. Ο ρητός ή υπονοούµενος στόχος µιας τέτοιας κριτικής είναι να εκδηµοκρατιστεί ο καπιταλισµός, να επεκτείνουµε τον δηµοκρατικό έλεγχο στην οικονοµία µέσω πίεσης από τα ΜΜΕ, κοινοβουλευτικών εξεταστικών επιτροπών, πιο αυστηρής νοµοθεσίας, εντίµων αστυνοµικών ερευνών και ούτω καθεξής.

Αλλά ποτέ, µα ποτέ, δεν αµφισβητούµε το δηµοκρατικό θεσµικό πλαίσιο του κράτους δικαίου. Αυτή είναι η ιερή αγελάδα που ακόµη και οι πιο ριζοσπαστικές µορφές του ηθικού αντικαπιταλισµού – σκεφθείτε το φόρουµ του Πόρτο Αλέγκρε, το κίνηµα του Σιάτλ – δεν τολµούν να αγγίξουν.

Πάρτε για παράδειγµα την ισπανική εκδοχή των διαδηλωτών του κινήµατος «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ», τους Ιndignados (τους «Αγανακτισµένους»). Απορρίπτουν ολόκληρη την πολιτική τάξη, Αριστερά και ∆εξιά, ως διεφθαρµένη και ελεγχόµενη από τη λαγνεία για εξουσία. Και όµως, οι «Αγανακτισµένοι» απευθύνουν τα αιτήµατά τους για αλλαγή σε ποιον; Οχι στον ίδιο τον λαό: οι «Αγανακτισµένοι» δεν λένε (προς το παρόν) ότι κανένας δεν θα φέρει την αλλαγή αν δεν τη φέρει ο ίδιος ο λαός, ότι (για να παραφράσουµε τον Γκάντι) ο ίδιος ο λαός πρέπει να γίνει η αλλαγή την οποία θέλει να δει. Τα αιτήµατά τους απευθύνονται προς αυτούς που έχουν τον έλεγχο – ακριβώς προς εκείνους εναντίον των οποίων διαµαρτύρονται.

Ο Μαρξ δεν πίστευε στην τοποθέτηση του ερωτήµατος περί ελευθερίας στην πολιτική σφαίρα καθαυτή.

∆εν θα συµφωνούσε µε τον τρόπο µε τον οποίο οι δυτικοί θεσµοί αποτιµούν συνήθως τους βαθµούς της ελευθερίας όταν θέλουν να κρίνουν µια χώρα: Γίνονται ελεύθερες εκλογές; Είναι ανεξάρτητοι οι δικαστές; Είναι ο Τύπος ελεύθερος από κρυφές πιέσεις; Γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώµατα;

Το κλειδί για την πραγµατική ελευθερία, πίστευε ο Μαρξ, βρίσκεται στο «απολιτικό» δίκτυο των προσωπικών σχέσεων, από την αγορά ως την οικογένεια. Είναι ψευδαίσθηση να περιµένεις ότι µπορεί κάποιος να αλλάξει αποτελεσµατικά τα πράγµατα µέσω της «επέκτασης» της δηµοκρατίας. Οι ριζοσπαστικές αλλαγές θα έπρεπε να γίνονται εκτός της σφαίρας των νοµικών δικαιωµάτων. «Η δηµοκρατική ψευδαίσθηση», η αποδοχή θεσµικών δηµοκρατικών µηχανισµών ως της µοναδικής, της «σωστής» δύναµης για αλλαγή, απλώς αποτρέπει τη ριζοσπαστική αλλαγή.

Στα µέσα Απριλίου του 2011 οι ειδήσεις µετέδωσαν ότι η κυβέρνηση στην Κίνα είχε απαγορεύσει ταινίες και τηλεοπτικές σειρές µε θέµα ταξίδια στον χρόνο και εναλλακτικές θεωρίες περί Ιστορίας, καταγγέλλοντας ότι εισάγουν επιπολαιότητα σε σοβαρά ιστορικά ζητήµατα. Οι Κινέζοι θεωρούν άκρως επικίνδυνη ακόµη και τη µυθοπλαστική δραπέτευση στην εναλλακτική πραγµατικότητα.

Στη φιλελεύθερη ∆ύση δεν έχουµε ανάγκη από τέτοιες ρητές απαγορεύσεις. Η ιδεολογία ασκεί τόση εξουσία επάνω µας ώστε µας εµποδίζει να παίρνουµε στα σοβαρά εναλλακτικές αφηγήσεις της Ιστορίας. Αυτολογοκρινόµαστε. Υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που δεν θα τις θέταµε ποτέ.

Σε ένα παλιό ανέκδοτο, που αποδίδεται συχνά στην αποθανούσα Λαϊκή ∆ηµοκρατία της Γερµανίας, ένας γερµανός εργάτης βρίσκει δουλειά στη Σιβηρία. Γνωρίζοντας ότι λογοκριτές θα διαβάζουν όλη την αλληλογραφία του, λέει στους φίλους του: «Ας βάλουµε έναν κώδικα: αν ένα γράµµα που σας στέλνω είναι γραµµένο µε κανονικό µπλε µελάνι, ό,τι γράφω είναι αλήθεια. Αν είναι γραµµένο µε κόκκινο µελάνι, είναι ψέµατα».

Υστερα από έναν µήνα, οι φίλοι του λαµβάνουν το πρώτο γράµµα, µε µπλε µελάνι: «Ολα είναι υπέροχα εδώ: τα µαγαζιά είναι γεµάτα, το φαγητό µπόλικο, τα διαµερίσµατα µεγάλα και µε καλή θέρµανση, τα σινεµά δείχνουν ταινίες από τη ∆ύση, υπάρχουν πολλά ωραία κορίτσια πρόθυµα για ερωτικές σχέσεις – το µόνο πράγµα που δεν έχουµε είναι κόκκινο µελάνι».

Αυτή δεν είναι η κατάστασή µας σήµερα;

Εχουµε όλες τις ελευθερίες που θέλει κανείς – το µόνο πράγµα που λείπει είναι το κόκκινο µελάνι.

Αυτό που σηµαίνει η έλλειψη κόκκινου µελανιού σήµερα, είναι ότι οι όροι που χρησιµοποιούµε για να προσδιορίσουµε τις συγκρούσεις γύρω µας – «πόλεµος κατά της τροµοκρατίας», «δηµοκρατία και ελευθερία», «ανθρώπινα δικαιώµατα» – δεν ανταποκρίνονται στη νέα πραγµατικότητα. Προκαλούν σύγχυση στην αντίληψη που έχουµε για την κατάσταση, αντί να µας επιτρέπουν να στοχαζόµαστε γι’ αυτή.

«Νιώθουµε ελεύθεροι» επειδή µας λείπει η γλώσσα για να αρθρώσουµε την ανελευθερία µας.

Ας δώσουµε κόκκινο µελάνι στους διαδηλωτές.

© 2011 The New York Times

Ο σλοβένος πολιτικός φιλόσοφος και κριτικός Πολιτισμού Σλαβόι Ζίζεκ είναι ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνας στη Σλοβενία, καθηγητής στο European Graduate School στην Ελβετία και επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ.

Όλοι εναντίον… SOPA

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 16 Jan 2012 04:24:30 PST

Tην Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012, θα γίνει ένα γίνει ένα συμβολικό μπλακ-άουτ στο διαδίκτυο από εκατομμύρια σελίδες σε ολόκληρο τον κόσμο. Αίτια γι’ αυτό ο περιβόητος νόμος SOPA.

Τα αρχικά SOPA (Stop Online Piracy Act) αντιστοιχούν σε ένα νομοσχέδιο το οποίο συζητείται στις ΗΠΑ από τον Οκτώβρη και αν θα περάσει θα αλλάξει το Internet όπως το γνωρίζαμε. Το πρόβλημα με αυτό το νομοσχέδιο είναι ότι δεν άφορα μόνο την Αμερική άλλα όλο τον κόσμο. Αν εγκριθεί, θα έχουν το δικαίωμα να κλείσουν οποιοδήποτε site. Για παράδειγμα, αν ανεβάσετε ένα video στο Youtube όπου απλά τραγουδάτε ένα τραγούδι, τρώτε 5 χρόνια φυλακή γιατί δεν έχετε το copyright.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του νομοσχεδίου οποιοσδήποτε κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων θα μπορεί με μία απλή εισαγγελική παραγγελία να υποχρεώνει όλους τους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους της χώρας να διακόπτουν εντελώς την πρόσβαση σε ιστοσελίδες, που υποστηρίζεται ότι εμπλέκονται με παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και καταχωρητές ονομάτων χώρου, παρόχους φιλοξενίας και άλλων υπηρεσιών προς αυτές να διακόπτουν κάθε συνεργασία.

Η δημιουργία μαύρης λίστας ιστοσελίδων και διαδικτυακών τόπων, που καταγγέλλεται ότι παραβιάζουν το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας, η εισαγωγή σε αυτή δίχως την πρότερη έκδοση απόφασης δικαστηρίου και η ταχεία διακοπή πρόσβασης, το βάρος σε έξοδα και ενέργειες για την επαναφορά της οποίας θα πέφτει στον πλέον εγγεγραμμένο στη λίστα αυτή.

Υπάρχουν αρκετές εταιρίες που υποστηρίζουν αυτό το νομοσχέδιο. Όλες οι εταιρίες του Hollywood βρίσκονται στο παρασκήνιο, πράγμα αναμενόμενο αν σκεφτείτε τη μεγάλη μείωση στο τζίρο τους εξαιτίας της πειρατείας. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι έχουν δηλώσει ως υποστηρικτές εταιρίες όπως η Sony, η Nintendo, η ΕΑ, καθώς επίσης και οι Microsoft και η Apple.

Ποιοι έχουν δηλώσει κατά του νομοσχεδίου; Όλος ο υπόλοιπος κόσμος, από τις μεγάλες εταιρίες που έχουν ως κύριο παράγοντα το Internet, μέχρι τον καθημερινό χρήστη που αξιοποιεί την ελευθερία λόγου που του προσφέρει. Μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Google, το Facebook, το Twitter και η Mozilla έχουν δηλώσει δημόσια ότι βρίσκονται κατά του νόμου αυτού.

Περισσότερα για το θέμα:

Πως μπορούμε να μετέχουμε όλοι στο stopSOPA

Χάνει υποστηρικτές ο αντιπειρατικός νόμος SOPA