ΕΟΣ (Eνωση Οπαδων για την Συσπείρωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς)

Ροχάλα του ΤΑΡΕΚ ΑΛΙ στην πολιτική γραμμή του ΝΑΡ...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 30 May 2012 07:45:36 PDT

Ο Ταρίκ Αλί μιλώντας χθες στο πλαίσιο της προφεστιβαλικής εκδήλωσης του ΝΑΡ «Αναιρέσεις», δήλωσε ότι οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται αντιμέτωποι με μία πολύ κρίσιμη απόφαση, καθώς όπως είπε, «αυτό που θα συμβεί στην Ελλάδα δεν έχει συμβεί ακόμα σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα». Παράλληλα, τόνισε πως στις εκλογές της 17 Ιούνη η Αριστερά θα πρέπει να κερδίσει γιατί αν χάσει η κατάσταση θα χειροτερεύει συνεχώς, ενώ τόνισε πως αν ζούσε στην Ελλάδα θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ, ενώ διερωτήθηκε απευθυνόμενος προς το αμφιθέατρο για το ένα όλοι θα συμφωνούσαν με μια τέτοια προοπτική.

από προφεστιβαλική εκδήλωση των Αναιρέσεων 2012 στη Θεσσαλονίκη

Υπενθυμίζουμε ότι στην χώρα μας ο Ταρίκ Αλί είχε έρθει στο 4ο Ευρωπαϊκό Φόρουμ (μια ματιά [εδώ]), την μήτρα που γέννησε τον ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο σνόμπαραν τότε οι ΝΑΡίτες... Αναμένουμε πως θα παρουσιάσουν τις θέσεις του τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τι θα σκαρφιστούν να πουν. Ένα πρώτο δείγμα μπορείτε να βρείτε εδώ: VIDEO- O Tariq Ali προτείνει ΣΥΡΙΖΑ, έξοδο απο το ευρώ και την ΕΕ - Μια διάψευση και ορισμένες επισημάνσεις

Ανοιχτή συζήτηση ΣΥΡΙΖΑ με Ζίζεκ την Κυριακή

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 29 May 2012 07:16:54 PDT

Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους στοχαστές, ο ριζοσπάστης διανοητής Σλαβόι Ζίζεκ θα μιλήσει την Κυριακή σε ανοιχτή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ Την Κυριακή το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ με ομιλητές τον Σλαβόι Ζίζεκ και τον Αλέξη Τσίπρα.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Σλοβένος φιλόσοφος δήλωσε τη στήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ με άρθρο που δημοσίευσε χθες στο διαδίκτυο λέγοντας χαρακτηριστικά πως "το να σωθεί η Ελλάδα από τους αυτόκλητους σωτήρες της, θα σωθεί και η ίδια η Ευρώπη".

Delirium Tremens αλλά και ο Άγιος Φοβέρα Θέλει…

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 29 May 2012 04:05:02 PDT

Αναδημοσίευση από το —opsifanis

Ο Σύριζα τα βάζει με τα ισχυρά τηλεοπτικά κανάλια και ο κ. Παπαδάκης θα χάσει τη δουλειά του.

Αλλά παρ’ όλα αυτά οι επιχειρηματίες προτιμούν Σύριζα για να χρεωκοπήσουν ανώδυνα διότι μια κεντροδεξιά κυβέρνηση θα «ισοπεδώσει περισσότερο το λαό» ενώ «μια κυβέρνηση Σύριζα θα διαχειριστεί καλύτερα την κατάσταση γιατί θα δυσκολέψει το λαό να παλεψει». (http://www2.rizospastis.gr/)

Δείτε κι αυτό:

(Παπαρήγα στον Παπαδάκη)!!!

«Και με συγχωρείτε κ. Παπαδάκη, έχουμε δύο τρία στοιχεία τα οποία δεν τα είχαμε δει σε καμία εκλογική μάχη. Η κρατική τηλεόραση, αυτή τη στιγμή, έχει γίνει τηλεόραση κατά 80% του ΣΥΡΙΖΑ». «Κόντρα», «Αυριανή», από λάτρεις του Σαμαρά – καλά, από κωλοτούμπες ο χώρος δεν το συζητάω… – από λάτρεις του Σαμαρά μετά τις εκλογές γίνονται… Εγώ δεν λέω ότι είναι ειλικρινείς φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η κρατική τηλεόραση. Δε μιλάω για διαπλοκή αυτή τη στιγμή, δεν κατηγορώ κανένα για διαπλοκή, ούτε για ανταλλάγματα και τέτοια. Και έρχεται καπάκι χτες ο ΣΥΡΙΖΑ και λέει το εξής πράγμα, τα βάζει με τα ισχυρά τηλεοπτικά κανάλια - εμείς, να καταργηθεί και η ιδιωτική τηλεόραση… (πω-πω-πω ντροπή!!!!)

– Ε, μην το λέτε, θα χάσω τη δουλειά μου…

– Εχετε δίκιο. Θέλω να πω, τρόπος του λέγειν, για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαστε φίλοι των επιχειρηματικών ομίλων που έχουν κανάλια. Κι εμείς, ξέρετε, είμαστε ο φτωχός συγγενής αυτών των καναλιών. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Και το γαϊτανάκι του ΣΕΒ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ για τη μετενέργεια κλπ»

Αλλά διαβάστε κι αυτό:

«Κόμμα που λέει ότι ριζική αλλαγή στην Ελλάδα, οποιαδήποτε ριζική αλλαγή -όχι οποιαδήποτε, εννοούμε προς τα εμπρός, όχι αντιδραστική αλλαγή- θα γίνει στη Δευτέρα Παρουσία, δεν μπορεί να εμπνεύσει κίνημα.»

Επειδή όμως ο λαός δεν έχει αποφασίσει ακόμα «τη ριζική αλλαγή» ο μόνος ρεαλισμός είναι «ένα κίνημα που δυσκολεύει, ματαιώνει», όπως εξηγεί με διαύγεια και σαφήνεια η κ.Παπαρήγα

« (..) το ΚΚΕ λέει ότι ο λαός πρέπει να βάλει πλώρη για ριζική αλλαγή. Ο λαός σήμερα δεν το έχει αποφασίσει και το ΚΚΕ δεν έχει δικαίωμα να του το επιβάλλει. Δεν μπορεί όμως να του κρύψει αυτήν την προοπτική και να του πει, κοίταξε, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα γερή… Εμείς λοιπόν τι του λέμε; Εμείς του λέμε ότι στις 18 του Ιούνη, μπροστά σου έχεις τις εξής εκδοχές:

Είτε κούρεμα 80 – 90%, που σημαίνει νέα μνημόνια, γιατί οι πιστωτές δεν θα εγκαταλείψουν τα λεφτά που ήθελαν να πάρουν και να μη βάλουν άλλα μέτρα στην Ελλάδα. ‘Η ευρωομόλογο, με αντάλλαγμα οι γερμανικοί μονοπωλιακοί όμιλοι – μόνο τότε θα συμφωνήσει η Μέρκελ – να διεισδύσουν ακόμα περισσότερο στα Βαλκάνια και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. ‘Η θα έχουμε το Geuro, ένα ευρώ όπου στην Ελλάδα θα είναι δραχμή, αλλά θα έχουμε ευρώ και θα έχουμε αξιοπρέπεια, όπως λέγεται, ή θα πάμε και στη δραχμή. Και το ευρώ, έξω, το χρέος μας θα είναι σε άλλη αξία υπολογισμένο.

Από τα πράγματα λοιπόν, δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος εντός της ΕΕ. Τι υπάρχει; Ενα κίνημα που δυσκολεύει, ματαιώνει. Αυτός είναι ο ρεαλισμός σήμερα.»

Φυσικά αυτό το κίνημα είναι αποκλειστική ιδιοκτησία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ όλοι οι άλλοι που κάνουν απεργίες και διαδηλώσεις είναι εγκλωβισμένοι στην παγίδα του Σύριζα. Και όπως έχει αποδειχτεί άλλωστε «δυσκολεύουν» και «ματαιώνουν» μόνο οι ΚΚέδες, φυσικά Εσείς στο Σύνταγμα εμείς στην Ομόνοια, φυσικά χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι, πάντα κόσμια, με τη συνοδεία τροχονόμου, γιατί τους βλέπουν οι Αστοί και τρέμουν. Η Λαγκάρντ, η Μέρκελ και άπασα η οικουμένη φοβάται τη «ριζική ανατροπή» του ΚΚΕ και το «Σύμφωνο της Βαρσοβίας» και παθαίνουν «ματαίωση» όλα τα χαράτσια και οι μειώσεις μισθών.

Πάντως τα Κανάλια κινδυνεύουν από το Σύριζα. Ας προσέξει ο κ. Παπαδάκης μη χάσει τη δουλειά του.

Απεργία στα MME, ευκαιρία για ενημέρωση

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 28 May 2012 22:29:49 PDT

Του Γιώργου Πρασσά

Τι θυμάται κανείς όταν δεν έχει "ειδήσεις"...

1. Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη

2. Εργολάβοι συνειδήσεων

3. Μεταλλεία Χαλκιδικής μια πονεμένη ιστορία…

4. Τα ΜΜΕ του ελληνικού στόλου

(για τον Ψυχάρη αγοράστε κανά unfollow...

για τον υιό Ψ., πρόξενο, σύμβουλο, βουλευτή, ένα video που έδειχνε το μέλλον...)

Μετά τους “αριστερούς” οικονομολόγους πλησιάζει η ώρα των “αριστερών” ψυχιάτρων!

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 28 May 2012 14:45:48 PDT

Διαβάζοντας το άρθρο “Αγριεύει η κατάσταση ” του Γ. Δελαστίκ στο ΠΡΙΝ το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό μας ήταν η φράση “Που πας ρε Καραμήτρο;” από το γνωστό ανέκδοτο. Το γιατί θα το αντιληφθείτε διαβάζοντας τέσσερα χαρακτηριστικά αποσπάσματα που παρουσιάζουμε παρακάτω:

1. “Η λύσσα με την οποία προσπαθούν οι Γερμανοί να βγάλουν πρώτο κόμμα τη ΝΔ του «κωλοτούμπα» Αντώνη Σαμαρά, συνεπικουρούμενοι από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ελληνική αστική τάξη σύσσωμη, δεν οφείλεται στο ότι φοβούνται τον Τσίπρα ως πρόσωπο ή τον ΣΥΡΙΖΑ ως «επαναστατικό» κόμμα της Αριστεράς. Ξέρουν με ποιους έχουν να κάνουν, ξέρουν ότι έχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες να τους καθυποτάξουν και να τους ενσωματώσουν, καθώς ο συσχετισμός δυνάμεων είναι συντριπτικά υπέρ του Βερολίνου. Ένα κόμμα άλλωστε που έχει ως θεμελιώδεις άξονες της πολιτικής του την παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ, είναι εξ ορισμού παιχνίδι στα χέρια των Γερμανών.”

Φαίνεται πως αυτοί οι Γερμανοί είναι τουλάχιστον βιτσιόζοι, αν όχι τρελοί! Εδώ δεν φοβήθηκαν ολόκληρη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σιγά μην φοβηθούν τον ξενέρωτο τον Τσίπρα... Αφού λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά που απειλεί να φτιάξει κυβέρνηση στην Ελλάδα είναι παιχνίδι στα χέρια των Γερμανών, ενσωματώσιμη και χειρίσιμη από την ΕΕ και το ΔΝΤ, θα πρέπει κατεπειγόντως να βρούμε κάποιους ειδικούς επιστήμονες, ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές, για να εξηγήσουν αυτές τις παράλογες και αποκλίνουσες συμπεριφορές των Γερμανών...

2. “Όλη αυτή η κρισιμότατη αναμέτρηση θα διεξαχθεί πάνω σε ένα εκρηκτικά υπονομευμένο υπόβαθρο που θα απειλεί ανά πάσα στιγμή να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Το υπόβαθρο αυτό είναι η δραματική κατάσταση στην οποία έχουν οδηγήσει το σύνολο των επιχειρήσεων και εν γένει την ελληνική οικονομία τα επαίσχυντα μνημόνια του Γιωργάκη, του Βενιζέλου και του Σαμαρά. Αν δώσουμε βάση στα όσα μαθαίνουμε για την κατάσταση της οικονομίας, τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα ώστε δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η χώρα θα αποφύγει τη χρεοκοπία τους επόμενους μήνες, ακόμη και αν οι δοσίλογοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ κατορθώσουν τελικά να σχηματίσουν κυβέρνηση!”

Το υπόβαθρο λοιπόν δεν είναι η κατάσταση του λαού που πεινάει και κινδυνεύει να χάσει εκτός από το μισθό του και την σύνταξή του αλλά και την όποια ατομική ιδιοκτησία έχει, αλλά η κατάσταση του επιχειρηματικού κόσμου! Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ότι Γιωργάκης, ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς είναι κακοί ως καπιταλιστές και ύποπτοι ως πράκτορες των Γερμανών, των πολυκλαδικών μονοπωλίων και των αγορών. Αυτά τα ζητήματα εξάλλου έχουν προλάβει και μας τα έχουν εξηγήσει κάποιοι “αριστεροί” οικονομολόγοι και δεν χρειάζεται να καταφύγουμε εδώ σε ψυχαναλυτές και ψυχιάτρους για να αντιληφθούμε την σημασία τους. Και εμείς οι αφελείς που νομίζαμε ότι είμαστε ότι μόνον οι εργαζόμενοι πληρώνουν την κρίση χρέους του ελληνικού κράτους και ότι οι καπιταλιστές κερδίζουν απ' αυτή, οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας μπροστά σε αυτές τις συνταρακτικές αποκαλύψεις και να εκφράσουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γ. Δελαστίκ γιατί μας άνοιξε τα μάτια και κατέδειξε πως και οι Έλληνες καπιταλιστές, που υποφέρουν και αυτοί τα πάνδεινα από την κρίση, είναι αδέρφια μας και θα πρέπει να προχωρήσουμε ενωμένοι ενάντια στους εχθρούς του ελληνικού έθνους και κράτους.

3. “Υπάρχει πληθώρα μέτρων που μπορούν να θωρακίσουν αποτελεσματικά το νέο εθνικό νόμισμα και την ελληνική οικονομία, υψώνοντας ανυπέρβλητα εμπόδια και φραγμούς στους ξένους κερδοσκόπους και στους Έλληνες καπιταλιστές που θα επιχειρήσουν να δράσουν υπονομευτικά. Τα μέτρα αυτά προϋποθέτουν βεβαίως ολομέτωπη σύγκρουση με θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ, όπως είναι η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και η μετατρεψιμότητα των νομισμάτων”

Και οι αποκαλύψεις συνεχίζονται αναζητώντας εθνοσωτήριες πολιτικές. Αντιμέτωπους θα έχουμε τους “ξένους κερδοσκόπους” και όχι βέβαια όλους αυτούς τους Ελληνάρες που έχουν βγάλει τα ευρώ τους στο εξωτερικό και περιμένουν την επιστροφή στην δραχμή και στην υποτίμηση που θα την συνοδέψει για να κερδοσκοπήσουν ασύστολα αφού θα αποκτήσουν μέσα σε μια νύχτα πολλαπλάσια αγοραστική δύναμη στο εσωτερικό της χώρας. Η βίαιη αναδιανομή του πλούτου που θα γίνει μέσα από αυτή την διαδικασία θα είναι πολλαπλάσια από την αναδιανομή που έγινε πριν μερικά χρόνια με την φούσκα του χρηματιστηρίου. Πως θα κερδίσουν οι εργαζόμενοι τα απολεσθέντα από “τις τις πολιτικές που θα βάλλουν φραγμό στην ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και την μετατρεψιμότητα των νομισμάτων” δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε, αλλά άμα το λέει ο Δελαστίκ, έτσι θα είναι...

4. “Χρεοκοπία και δραχμή με κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα σηματοδοτήσουν απόλυτη εξαθλίωση του λαού, οπότε είναι πιθανότατη η δημιουργία συνθηκών επαναστατικής κρίσης, προϋποθέσεων δηλαδή κοινωνικής επανάστασης. Η Αριστερά –και εδώ βεβαίως εννοούμε την αντικαπιταλιστική και την κομμουνιστική– οφείλει ταχύτατα να προετοιμαστεί για μια τέτοια πρωτοφανή κρίση και ταυτόχρονα ευκαιρία. Οι καιροί ου μενετοί...”

Είναι φανερό ότι οι συστημικοί του ΣΥΡΙΖΑ σιγά μην μπορούν να εκμεταλλευτούν τέτοιες μεγάλες ιστορικές ευκαιρίες! Αυτά είναι κόλπα δύσκολα μόνον για τα τζιμάνια της “αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής” Αριστεράς. Μόνο που την αντισυστημική εκμετάλλευση της εξαθλίωσης του λαού την έχει κερδίσει για την ώρα τουλάχιστον η “χρυσή αυγή”- με αναμφισβήτητη υπεροχή μάλιστα - και όχι οι ομοϊδεάτες και συνοδοιπόροι του Γ. Δελαστίκ. Και ως προς αυτό το σημείο είναι πράγματι ορθός ο τίτλος του άρθρου: “Αγριεύει η κατάσταση”

Θέλουν να μας κάνουν όλους "τσιγγάνους"!

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 28 May 2012 04:22:39 PDT

Ας πάρουμε για παράδειγμα την οικονομία των Παπούα: το δημοσιονομικό της πλεόνασμα κυμαίνεται περίπου στο 0,70% του ΑΕΠ, η ανεργία στο 1,8%, το δημόσιο χρέος είναι μόλις 26% του ΑΕΠ ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης του ΑΕΠ κυμαίνονται στο 7%. Τα στοιχεία αυτά φαντάζουν ονειρικά και είναι σίγουρο πως η Ελλάδα θα 'σκότωνε' για να τα κάνει δικά της. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Παπούα διαμορφώνεται στα 2500 δολάρια κάτι που καθιστά τους κατοίκους της χώρας πάμπτωχους.

(από το άρθρο: Είναι η οικονομία των Παπούα το νέο μοντέλο για την Ελλάδα;)

η συνέχεια σε ένα κείμενο που γράφτηκε τον Σεπτέμβρη του 11, εδώ : Η Αριστερά του “Ραν Ταν Πλαν” και του “Plan B”

H ψήφος ανοχής στο Σύριζα, η αριστερά του καπιταλισμού και η αναζήτηση της χαμένης αυτονομίας

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 28 May 2012 02:31:40 PDT

Του Αθανάσιου Γεωργιλά

Πριν από οποιαδήποτε εισαγωγή, απαραίτητο είναι να κάνουμε μαζί τις εξής 2 παραδοχές:

α) Όλοι, μέσα στα πλαίσια του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος, έχουμε γίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποδέκτες του προβληματισμού της ψήφου στο Σύριζα, εντούτοις όμως όλοι προσπαθούμε να κρατήσουμε το θέμα αυτό εκτός του δημοσίου διαλόγου ή απλώς το «κουκουλώνουμε». Πολλοί ήδη ψηφίσαν και ακόμα περισσότεροι θα ψηφίσουν στις εκλογές της 17ης Ιουνίου και αυτό είναι γεγονός.

β) Η ψήφος καθόλου δεν αποτελεί ζήτημα προσωπικής επιλογής του καθενός ( αντιεξουσιαστή ), αποτελεί κρίση εντός του κινήματος και αδυναμία του για ένα πολιτικό με συνεκτικό και υπεύθυνο τρόπο όραμα και αντίστοιχο πράττειν. Η αποσιώπηση και η έλλειψη κριτικής - για άλλη μια φορά αυτή η ιδιότυπη συντεχνιακή ομερτά - καθόλου δεν βοηθά στο ξεπέρασμα του προβλήματος, του οποίου τα αίτια είναι βαθιά ριζωμένα στο χρόνο, το αντίθετο τα διογκώνει και με τον τρόπο αυτό μετατρέπει το αντιεξουσιαστικό κίνημα όλο και πιο σταθερά, από αυτό που θα όφειλε να είναι, σε ένα κίνημα «lifestyle της άρνησης», σε μία δεξαμενή ψηφοφόρων του Σύριζα.

Μόνο θέμα ιδεολογίας;

Η ουσία του προβλήματος μακάρι να περιοριζόταν στα πλαίσια μιας ιδεολογικής διαμάχης περί καθαρότητας και συνέπειας αξιών. Αν το ζήτημα ήταν αυτού μόνο του περιεχομένου δεν θα έπρεπε να μας απασχολήσει και καθόλου. Πράγματι υπάρχουν περιπτώσεις όπου και στο παρελθόν, και αλλού, αλλά και στο μέλλον θα πρέπει συγκροτημένα και ρητά να συμμετέχουμε ως ψηφοφόροι στην εκλογική διαδικασία, ή και να συνδιαμορφώσουμε ως αντιεξουσιαστές ένα κοινοβουλευτικό πρόγραμμα. Αλλά αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει μόνο μέσα στα πλαίσια μίας διαλεκτικής της πάλης του κοινωνικού ανταγωνισμού και μέσα από καθαρούς πολιτικούς στόχους και στρατηγικές και κυρίως θα πρέπει να υπάρχει από πριν ένα επαναστατικό υποκείμενο το οποίο να θέτει τους όρους και τους στόχους του. Με τον τρόπο που γίνεται τώρα, άτακτα και υπάκουα μαζί, στην πράξη δεν κάνει τίποτα άλλο από το να δικαιώνει την επιλογή προσέγγισης του Σύριζα προς το αντιεξουσιαστικό κίνημα. Μία επιλογή η οποία είχε ήδη ξεκινήσει από τον Αλέκο Αλαβάνο και την οποία, παρά τις προσωπικές τους κόντρες, με συνέπεια συνεχίζει και ο Αλέξης Τσίπρας. Ήταν ήδη από το χειμώνα του 2006 και τα πρώτα «φοιτητικά» που ο Σύριζα διεκδίκησε ( χωρίς να ρωτήσει κανένα και χωρίς να τον ορίσει και κανείς ) το ρόλο του εκπροσώπου του κινήματος στο κοινοβούλιο, τα ίδια και με χυδαίο τρόπο έκανε στις πλάτες του κινήματος των κρατουμένων απεργών πείνας τον Νοέμβριο του 2007 και τα ίδια στη συνέχεια προσπαθώντας στο έπακρο να κεφαλαιοποιήσει όλη την νεολαιίστικη εξέγερση του 2008.

Με αυτό στο νου, ( της αυτόκλητης εκπροσώπησης και της εκλογικής ενσωμάτωσης ) έπραξε εν μέσω κρίσης ιδιαίτερα με τα κινήματα πολιτικής ανυπακοής και τα κινήματα «γειτονιών». Αναπάντεχος σύμμαχος του σε αυτό το έργο στάθηκε ο ίδιος ο αντιεξουσιστικός χώρος με τη στάση περιφρόνησης που επέδειξε απέναντι στο σύνολο αυτών των «μικροαστικών κινημάτων». Έτσι αντί οι πλατείες του περσινού καλοκαιριού να σημάνουν την απαρχή μιας επαναστατικής διαδικασίας στην κοινωνία με: ομοσπονδία συνελεύσεων, σύνταγμα συμβατό στην άμεση δημοκρατία, αλλαγή του πολιτειακού, δημιουργία κοινωνικών αντιδομών, κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία1, το όλο γεγονός και έτσι όπως εξελίχθηκε ( εκουσίως και ακουσίως από μέρους του αντιεξουσιαστικού κινήματος ) είχε ως τελικό αποτέλεσμα την εκτόνωση της «αγανάκτησης» του πλήθους σε «ηρωικές» συγκρούσεις και ατελείωτες πορείες κάτι που ηθελημένα και συνειδητά μεθόδευσε ο Σύριζα. Όλος εκείνος ο αυθορμητισμός του καλοκαιριού περισσότερο ως κληρονομιά έχει αφήσει μια μαθησιακή εμπειρία του «τι να μην κάνουμε» άλλη φορά που θα βρεθούμε σε παρόμοιες καταστάσεις παρά ένα κίνημα χειραφέτησης και ανατροπής.

Σύριζα: Η αριστερά του καπιταλισμού.

Ο Σύριζα είναι ένα κόμμα που υπόσχεται πολλά και προσφέρει τίποτα, η μέχρι τώρα πορεία του το καταδεικνύει ως ένα κατά βάση καθαρά σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με πολιτικό λόγο που στο περιεχόμενο του απηχεί «ένα αριστερό παλαιοκεϋνσιανισμό αναμειγμένο με πολλή σοσιαλδημοκρατία και λενινιστικό κρατισμό»2, και δεν θα μπορούσε ποτέ ως τέτοιο να υφαρπάξει την ψήφο ενός τόσου μεγάλου κομματιού του αντιεξουσιαστικού κινήματος αν πρώτα το ίδιο το κίνημα δεν βρισκόταν σε αδιέξοδο. Το αντιεξουσιαστικό κίνημα βρίσκετε διαρκώς αντιμέτωπο με την απουσία πολιτικής ταυτότητας. Η σκιά των αντιθέσεων της Α΄Διεθνούς το βαραίνει ακόμα, και σε άγνοια του, και εξακολουθεί να βρίσκεται μετέωρο ανάμεσα στην Μπακουνική, την Μαρξιστική και την Προυντονική θεωρία χωρίς όμως να έχει ξεδιαλύνει τα νήματα που οδηγούν πολλές φορές αυτές τις θεωρίες, τόσο κοντά τη μια με την άλλη, αλλά με τα οποία υφαίνονται στην πραγματικότητα τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους δρόμοι και επιλογές.

Στο γενικό μούδιασμα των ημερών όλες οι προσδοκίες για «φυγή από την πραγματικότητα» έχουν εναποτεθεί στο Σύριζα φτάνοντας ακόμα και στο εξωπραγματικό σημείο να τον παραλληλίζουν με το «Παπανδρεικό έπος του 80» όμως χωρίς να λογαριάζουν ότι στην πρόσφατη ιστορία των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων πάντα την θητεία μιας κυβέρνησης ανίκανης να εκπληρώσει τις μικροαστικές υποσχέσεις της ακολούθησαν κυβερνήσεις ακραίες είτε νεοφιλελεύθερες είτε δεξιές. Ποια θα είναι πραγματικά η τύχη μιας «αριστερής» κυβέρνησης έτσι όπως την υπόσχεται ο Σύριζα; Η προσκόλληση του στην Ευρώπη δεν είναι τίποτα άλλο από την εμμονή του στην οικονομία της ανάπτυξης. Η σταθερότητα στο ευρώ, η μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος, η ανάπτυξη της οικονομίας, η εξασφάλιση των θέσεων των δημοσίων υπαλλήλων, η κρατικοποίηση των ΔΕΚΟ, η φορολόγηση με κοινωνική δικαιοσύνη είναι οι ίδιες ακριβώς υποσχέσεις πού έκανε τα προηγούμενα χρόνια και το ΠΑΣΟΚ. Μήπως βιάστηκαν όσοι είδαν στο πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα «μια τάση για αλλαγή προοπτικής και διάθεση ενός νέου προσανατολισμού και ένα «κλίμα» το οποίο απαιτεί συμμετοχή στη σοβαρότητα και στην υπευθυνότητα»3; Πριν βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα από τις εκλογές ας ρίξουμε μια ματιά ποιες και σε ποιο βαθμό πραγματικές διεργασίες γίνονται στην κοινωνία και να μην αγνοήσουμε εδώ ένα θεμελιώδες ζήτημα υψίστης σημασίας το οποίο απασχόλησε έντονα τους επαναστάτες4 που έζησαν όλες εκείνες τις μεγάλες στιγμές αλλά και μεγάλες ήττες του γερμανικού εργατικού επαναστατικού κινήματος το 1918-20: ότι η πορεία του κοινωνικού μετασχηματισμού έχει διαλεκτική σχέση με την πορεία της συνείδησης, είναι ίδια η πορεία της σχέσης επανάστασης/κράτους, η οποία ορίζεται, με την σχέση επανάστασης/συνείδησης.

Αν σήμερα λοιπόν οφείλουμε να αναζητήσουμε μια «τάση» και ένα «κλίμα» αυτό θα πρέπει να γίνει εντός των διεργασιών και των αντιφάσεων του κοινωνικού κινήματος και όχι δια της θέασης των εκλογικών αποτελεσμάτων που τόσο εύκολα σήμερα μπορούν να δώσουν μια «προοδευτική» κυβέρνηση και το ίδιο εύκολα αύριο να δώσουν μια συντηρητική. Αν στην πραγματικότητα που διαμορφώνουν οι εκλογές υπάρχει μια τάση για να καταγραφεί αυτή δεν είναι άλλη από την τάση διεξόδου του καθεστώτος από την κρίση στην οποία έχει περιέλθει. Αυτός είναι, και μόνο ως τέτοιος θα μπορούσε να είναι, και ο ρόλος του Σύριζα: Ως διασώστης του καθεστώτος. Αν για κάποιους είναι ο Σύριζα «αριστερά», και μάλιστα με κεφαλαίο το Α, αυτή τότε δεν άλλη από την Αριστερά του καπιταλισμού και τίποτα περισσότερο. Εκεί που οφείλουμε λοιπόν να συμμετέχουμε κάπου με σοβαρότητα και υπευθυνότητα δεν είναι στο ψευδεπίγραφο δίλημμα «δεξιά ή αριστερά» ( ένα από τα τόσα άλλα διλήμματα), αλλά στη καθημερινή δημιουργία των κοινωνικών δομών άμεσης δημοκρατίας και πολιτικής αυτονομίας - με όρους έξω και αδιάφορα από την «κεντρική πολιτική σκηνή».

Τι δεν είμαστε; Τι να γίνουμε.

Για την ώρα υπάρχει στα σπάργανα ένας κόσμος σε αυτονομία. Τα κοινωνικά κέντρα, οι καταλήψεις, οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί, οι συνελεύσεις γειτονιών, οι κολλεκτίβες, οι αστικές καλλιέργειες και οι αγροτικές κοινότητες, οι δομές κοινωνικής οικονομίας, τα δίκτυα συνεργασίας και οι κοινότητες αλληλεγγύης, οι συλλογικότητες που υπερασπίζονται τα κοινά είναι ήδη ένας κόσμος που αν συγκροτηθεί πολιτικά και ξεπεράσει τους σκόπελους της ενσωμάτωσης δεν έχει ανάγκη από καμία «αριστερή» κυβέρνηση για να εδραιωθεί και καμία δεξιά κυβέρνηση να φοβηθεί. Είμαστε εμείς που δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για να περάσουμε από τις διασκορπισμένες δομές στην ομοσπονδοποιημένη αυτονομία. Ας αναλογιστούμε, χωρίς να αντιγράφουμε, καθώς τα πεδία σύγκρισης είναι πάντα προβληματικά, όσα ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Λιερός σε μια από τις ομιλίες του4 για τρείς περιπτώσεις από την λατινική Αμερική.

α) Την ιδεολογική καθαρότητα που επέλεξαν οι Ζαπατίστας στο Μεξικό, καθαρότητα η οποία μπορεί να διέσωσε τους ίδιους από οποιαδήποτε ενσωμάτωση στο πολιτικό κατεστημένο αλλά τους απομόνωσε από όλη την υπόλοιπη μεξικάνικη κοινωνία.

β) Το Βολιβιανό παράδειγμα του Εβο Μοράλες, όπου μέσα από τα ίδια του τα σπάργανα το κίνημα ανέδειξε μια ιδιότυπη περίπτωση ινδιάνου Βοναπάρτη.

γ) Το παράδειγμα του MST στην Βραζιλία και στην σχέση «αγάπης & μίσους» με το PT αριστερό κόμμα της Βραζιλίας. To MST μπορεί πράγματι και διαπραγματεύεται την ανοχή του σε μια αριστερή κυβέρνηση αλλά αυτό το κάνει μόνο μετά από δεκαετίες σκληρής δημιουργίας και έχοντας ήδη εγκαθίδρυση την δική του «δυαδική εξουσία» με πολιτική αυτονομία στην παραγωγή, πρόνοια, υγεία και εκπαίδευση.

Ας το πούμε άλλη μια φορά αφού δεν ήταν αρκετό μέχρι τώρα.

Αντί να ελπίζουμε άδικα ότι οι εκλογές θα αλλάξουν την ζωή μας ας την αλλάξουμε εμείς.

Ακόμα μια φορά λοιπόν:

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ

----------------------

1 Γιώργος Κολέμπας: «Τα χαρακτηριστικά της τοπικοποιημένης συλλογικής, κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας» http://topikopoiisi.blogspot.com/p/blog-page_8926.html

2 Κώστας Λάμπος: «Η λαική επανάσταση της 6ης Μάη και το Σοκ του Σύριζα» www.epithesh.blogspot.com

3 Αντιεξουσιαστική Κίνηση: «Δύο τρεις κουβέντες για τις εκλογές» http://www.babylonia.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=7788:dyo-treis-koubentes-gia-tis-ekloges-antieksousiastiki-kinisi&lang=en

4 Karl Korsch: Marxismus und Philosophie/1923 5 Γιώργος Λιερός: Ηχογραφημένη ομιλία στο τριήμερο κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας στο Μικρόπολις 21/4/2012 http://micropolis-socialspace.blogspot.com/2012/05/2.html

Το μέλλον της Ευρώπης κρίνεται στην Ελλάδα

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Mon, 28 May 2012 02:14:50 PDT

Αναδημοσίευση από τα "ΕΝΘΕΜΑ"

της Ελένης Βαρίκα, του Μικαέλ Λεβύ και του Ετιέν Μπαλιμπάρ

μετάφραση: Ελένη Καλαφάτη

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση χωρίς προηγούμενο, τουλάχιστον μετά το τέλος της γερμανικής Κατοχής το 1944: βίαιη μείωση των μισθών και των συντάξεων. ανεργία των νέων στο 50%. Χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, μικρά εμπορικά καταστήματα, εφημερίδες, εκδοτικοί οίκοι. χιλιάδες επαίτες και άστεγοι στους δρόμους. υπερβολικοί και αυθαίρετοι φόροι, επανειλημμένες περικοπές μισθών και συντάξεων. μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και δόλια καταβύθιση των δημόσιων υπηρεσιών (υγεία, εκπαίδευση) και της κοινωνικής ασφάλισης. Οι αυτοκτονίες πολλαπλασιάζονται. Και ο κατάλογος των αδικημάτων του «Μνημονίου» δεν έχει τελειωμό.

Αντίθετα, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές και η Εκκλησία (ο πιο μεγάλος ιδιοκτήτης γης), αυτοί, δεν φορολογούνται. Αποφασίζεται η μείωση όλων των κοινωνικών δαπανών αλλά κανείς δεν αγγίζει τις γιγαντιαίες «αμυντικές» δαπάνες: υποχρεώνουν την Ελλάδα να συνεχίσει να αγοράζει στρατιωτικό υλικό εκατομμυρίων ευρώ από αυτούς τους ευρωπαίους προμηθευτές που είναι επίσης –καθαρή σύμπτωση– εκείνοι που απαιτούν την πληρωμή του χρέους (Γερμανία, Γαλλία).

Η Ελλάδα έχει γίνει ένα εργαστήριο για την Ευρώπη. Εκεί δοκιμάζονται πάνω σε ανθρώπινα πειραματόζωα οι μέθοδοι που στη συνέχεια θα εφαρμοστούν στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία και ούτω καθ’ εξής. Οι υπεύθυνοι αυτού του πειράματος, η τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ΔΝΤ) και οι συνεταίροι τους των ελληνικών κυβερνήσεων, δεν ανησυχούσαν: έχει δει κανείς ποτέ ινδικά χοιρίδια, ποντίκια εργαστηρίου, να διαμαρτύρονται για ένα επιστημονικό πείραμα; Θαύμα! Τα ανθρώπινα πειραματόζωα εξεγέρθηκαν: παρά την άγρια καταστολή που ασκείται από μια αστυνομία σε μεγάλο βαθμό διαβρωμένη από τους νεοναζί, οι οποίοι στρατολογήθηκαν τα τελευταία χρόνια, οι γενικές απεργίες, οι καταλήψεις των πλατειών, οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες δεν έχουν σταματήσει εδώ κι ένα χρόνο. Και τώρα, αποκορύφωμα της αυθάδειας, οι Έλληνες μόλις ψήφισαν ενάντια στη συνέχιση του «πειράματος», μειώνοντας στο μισό την εκλογική δύναμη των κυβερνητικών κομμάτων και τετραπλασιάζοντας τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν χρειάζεται να ανήκει κανείς στην ριζοσπαστική Αριστερά για να δει πόσο καταστροφικές είναι οι νεοφιλελεύθερες συνταγές της τρόικας. Ο Πωλ Κρούγκμαν, βραβείο Νόμπελ Οικονομίας, δεν παύει να το λέει: πώς μπορείς να «εξυγιάνεις τα δημοσιονομικά» της Ελλάδας αν γονατίσεις τη χώρα, αν επιτείνεις την ύφεση, η οποία, προφανώς, δεν μπορεί παρά να μειώσει τα έσοδα και να προκαλέσει ελλείμματα στον προϋπολογισμό; Σε τι, λοιπόν, χρησίμευσαν τα «γενναιόδωρα» δάνεια της Ευρώπης και του ΔΝΤ; Μα, για να πληρωθεί… το χρέος προς τις τράπεζες, έστω και αν η χώρα φορτώνεται με καινούριο χρέος. Οι «ειδικοί» της τρόικας έχουν θρησκεία τους τον καπιταλισμό (Β. Μπένγιαμιν, 1921): μια θρησκεία της οποίας οι θεότητες –οι χρηματιστικές αγορές με τα απρόβλεπτα, αυθαίρετα και παράλογα θεσπίσματά τους– απαιτούν θυσίες (ανθρώπινες).

Κάνοντας ουσιαστικά την αυθαιρεσία, την αδιαφάνεια και τον φόβο τρόπο διακυβέρνησης, μια τέτοια πολιτική βίαιης υποδούλωσης ενός λαού δεν μπορούσε παρά να προκαλέσει αντιδράσεις οργής, σύγχυσης, θυμού. Ένα τμήμα αυτού του θυμού κατευθύνθηκε προς μια αποτρόπαιη ρατσιστική, αντισημιτική και ξενόφοβη δύναμη, την Χρυσή Αυγή. Ωστόσο, οι «αγανακτισμένοι» έδωσαν στην μεγάλη πλειοψηφία τους τη στήριξή τους, για πρώτη φορά μετά το 1958, στην ριζοσπαστική Αριστερά. Αυτή η Αριστερά είναι βαθιά ευρωπαϊκή. Δεν έχει καμιά πρόθεση να εγκαταλείψει το ευρώ, αλλά αρνείται κατηγορηματικά το Μνημόνιο που επέβαλε η τρόικα και αποδέχτηκαν οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων: του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια εκείνης της «εθνικής ενότητας», μαζί με τη Νέα Δημοκρατία και την άκρα Δεξιά. Προτείνει συγκεκριμένη εναλλακτική πολιτική, ρεαλιστική και άμεσα εφαρμόσιμη: μορατόριουμ για το χρέος, που θα συνοδεύεται από διεθνή λογιστικό έλεγχο που θα εξακριβώσει τη νομιμότητά του. κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών. κατάργηση των αντικοινωνικών μέτρων τα οποία πήραν οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν το Μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη στήριξη ενός ευρέος φάσματος δυνάμεων που εντάσσονται στο ρεύμα της δημοκρατικής Αριστεράς, των κοινωνικών κινημάτων, των αγανακτισμένων, των εργαζομένων που αγωνίζονται, των δικτύων υποστήριξης των μεταναστών, των φεμινιστικών ομάδων, ομάδων που εντάσσονται στο queer κίνημα, των οικολογικών κινημάτων, πέτυχε να γίνει η δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας. «Δεν ήξεραν ότι ήταν αδύνατο, επομένως το έκαναν», θα έλεγε ο Μαρκ Τουαίν.

Μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση θα διεξαχθεί τον Ιούνιο. Ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν τη ριζοσπαστική Αριστερά στην πρώτη θέση. Για εμάς, είναι σαφές ότι το μέλλον της Ευρώπης παίζεται στην Ελλάδα. Οι εκπρόσωποι του χρηματιστικού κεφαλαίου, ο Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο ή ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το έχουν καταλάβει και γι’ αυτό απειλούν τους Έλληνες με κάθε είδους αντίποινα, αν τολμήσουν να μην ψηφίσουν τους υποψήφιους που εγκρίνουν οι τράπεζες και το ΔΝΤ. Η νέα γαλλική κυβέρνηση, που οχυρώνεται πίσω από μια φρόνιμη σιωπή, θα έπρεπε να διαβεβαιώσει δυνατά και καθαρά, ότι θα σεβαστεί τις αποφάσεις του ελληνικού λαού, και ότι θα απορρίψει κάθε πρόταση απομάκρυνσης της Ελλάδας από την Ευρώπη ή την Ευρωζώνη.

Είναι επείγον να υποστηρίξουμε την ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά, να ενισχύσουμε τη δημοκρατική, αντιφασιστική και ενωτική ορμή που την ωθεί. Βρίσκεται, αυτή την στιγμή, στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα για να ελευθερώσουμε την Ελλάδα, και κατά συνέπεια την Ευρώπη, από τον εφιάλτη της νεοφιλελεύθερης λιτότητας.

Το μέλλον της Ευρώπης κρίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Το κείμενο των Etienne Balibar, Michaël Löwy και Ελένης Βαρίκα είναι προσιτό στο http://blogs.mediapart.fr/edition/les-invites-de-mediapart/article/230512/l-avenir-de-l-europe-se-joue-en-grece

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ενός ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΗ στην Αριστερή Κριτική των Κομμουνιστών

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sun, 27 May 2012 12:47:42 PDT

Αναδημοσίευση από το —opsifanis

Του Κ.Η.

"Αντιλαμβάνομαι ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι απομονωμένο, μολονότι έχει δύναμη και επιρροή στους εργάτες.

Τους βλέπω ως εν δυνάμει συμμάχους. Φυσικά δεν θα μπορούσα να πείσω κανένα μέλος του κομμουνιστικού κόμματος ότι οι θεωρίες μου είναι σωστές. Δεν το επιχείρησα καν….

…Δεν έχω καμία στρατηγική για μια βαθιά κοινωνική επανάσταση αλλά μόνο για φάσεις, για στάδια. Όμως πιστεύω ότι κυρίως η επανάσταση θα γίνει με εκείνη τη μεγάλη εξεγερμένη μάζα, την ασυμβίβαστη, που δεν έχει καθόλου ώριμη πολιτική συνείδηση. Εννοώ την ταπεινή και εξεγερμένη μάζα του λαού, εκείνη τη μεγάλη μάζα που έχει τη δύναμη να κάνει την επανάσταση , που είναι ο αποφασιστικός παράγοντας της επανάστασης. Πιστεύω ότι πρέπει να οδηγηθεί στην επανάσταση και ότι πρέπει να οδηγηθεί σταδιακά. Δεν κηρύσσω το σοσιαλισμό ως άμεσο στόχο…

Κάνω εκστρατεία ενάντια στην αδικία, τη φτώχεια, την ανεργία, τα ψηλά ενοίκια, το ξεκλήρισμα των αγροτών, τους χαμηλούς μισθούς και την ανηλεή εκμετάλλευση που έβλεπες παντού. Μια απλή καταγγελία, μια πρόβλεψη και ένα πρόγραμμα για το οποίο ήταν πολύ προετοιμασμένος ο λαός…"

Τα λόγια αυτά είναι του Φιντέλ Κάστρο από το βιβλίο ο Φιντέλ και η Θρησκεία.

Το ΚΚ της Κούβας ασκούσε δίκαιη και σωστή αριστερή κριτική στον Κάστρο που τότε ήταν ένας «μικροαστός» ρεφορμιστής.

Προτού οι συγκυρίες τον μετατρέψουν σε μαρξιστή λενινιστή ο Κάστρο δεν ήταν καν αρκετά Αντιαμερικανός και παρότι σήμερα ακούγεται σουρεαλιστικό οι Κομμουνιστές της εποχής εκείνης τον θεωρούσαν λίγο πιο αριστερό από τον Ανδρέα Παπανδρέου και εξίσου τυχοδιώκτη οπορτουνιστή ύστερα από την επίθεση της 26 Ιούλη στο στρατόπεδο της Μονκάδα.

Οι ευνοϊκές ιστορικές συγκυρίες δεν συμβαίνουν κάθε μέρα, ούτε μας περιμένουν για πολύ καιρό.

Ίσως μια φορά κάθε 30 χρόνια...

Η χρόνια, μακρόχρονη εξαθλίωση και φτώχεια δεν οδηγεί υποχρεωτικά στον παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο και από ήττα σε ήττα μπορεί να περάσει η ζωή μας μέσα στη φρίκη.

Αν φάμε τώρα τη γερή κατραπακιά αύριο ίσως κάποιος Χίντεμπουργκ μας απαλλάξει από τους "σοσιαλφασίστες" και παραδώσει τη Χώρα στους Εθνικιστές.

Τέλος ας σκεφτούμε και τα λόγια του Ευτύχη Μπιτσάκη: Λοιπόν; «Ενότητα μέσα στη διαφορά» (Λένιν). Η σημερινή κρίση αποτελεί μια ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά. Αλλά, πολυδιασπασμένη, θα βρει τη δύναμη να υπερβεί τον σημερινό εαυτό της; Η δική μας Αριστερά καταφέρνει να κερδίζει τις μάχες και να χάνει τον πόλεμο: 1944,1974. Και σήμερα; Το ΚΚΕ, χωρίς στρατηγική, χωρίς πολιτική συμμαχιών, μόνο, άσπιλο και αμόλυντο, ονειρεύεται ένα άλμα στο κενό: από το σήμερα, στη λαϊκή οικονομία και εξουσία. Επανάσταση, λοιπόν, χωρίς συμμάχους, με στόχο δύο ψευδοέννοιες: λαϊκή οικονομία και λαϊκή εξουσία. Φυσικά ακούγεται και η λέξη σοσιαλισμός, αλλά κάτι, σαν «τον σσοσιαλισμό που γνωρίσαμε».

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μια ενωτική πολιτική χωρίς επεξεργασμένη στρατηγική και χωρίς μια ριζική τομή από τη σοσιαλδημοκρατική παράδοση. Η ανένδοτη στάση της «εξωκοινοβουλευτικής» Αριστεράς είναι άξια σεβασμού, αλλά επικαλούμενη συνεχώς την «ανατροπή, την επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση» δεν κάνει πολιτική. Δεν γίνεται δημιουργός γεγονότων. Δεν συμβάλλει στο ξεπέρασμα του σημερινού κατακερματισμού.

Λοιπόν; Ας θυμηθούμε τον Μάρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι, τη θεωρητική και πρακτική παράδοση της οργανικής συσχέτισης της στρατηγικής με την τακτική: επιμονή στο συγκεκριμένο στρατηγικό στόχο (στην περίπτωσή μας, στον σοσιαλισμό) και ευλυγισία στην κοινή δράση, στις ουσιαστικότερες συγκλίσεις, στην κατάκτηση της οργανικής ενότητας της Αριστεράς, η οποία δεν θα αποκλείει την ποιοτική πολυμορφία.

Τι έλεγε ο Λένιν: Συνεργαστείτε σε ένα, σε δύο, σε τρία σημεία. Συνεργαστείτε μ' αυτούς που θα σας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργαστείτε με τους ρεφορμιστές. Συνεργασίες στις «κορυφές», σε αντιστοιχία με την κίνηση των μαζών.

Υγειονομική βόμβα είναι το μνημόνιο κι ο ρατσισμός: Ανοιχτή συζήτηση

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sun, 27 May 2012 12:08:28 PDT

Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά Δικαιώματα

Το τελευταίο διάστημα, ο όρος "υγειονομική βόμβα" έχει γίνει μέρος του λεξιλόγιου της εξουσίας. Είτε πρόκειται για τους μετανάστες είτε για τις εκδιδόμενες γυναίκες, οι αρμόδιοι υπουργοί παρουσιάζουν τις πιο επισφαλείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ως πολύ σοβαρές απειλές για την υγεία του "κανονικού" μέσου όρου της κοινωνίας. Πέρα όμως από τα λόγια, οι κυβερνώντες προχωρούν σε ενέργειες που παραβιάζουν κατάφωρα την ιατρική δεοντολογία και κουρελιάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, η συμμετοχή γιατρών του ΚΕΛΠΝΟ στα αστυνομικά αποσπάσματα, καθώς και η διενέργεια ιατρικών πράξεων χωρίς τη συγκατάθεση του ασθενούς, εύλογα ανακαλούν στη μνήμη τις πρακτικές του φασισμού. Οι ίδιοι ακριβώς που μέσω των μέτρων του Μνημονίου διαλύουν το ΕΣΥ κι εμποδίζουν την πρόσβαση μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας, επιχειρούν να λιντσάρουν τα θύματα της πολιτικής τους, μετατρέποντας τα σε αποδιοπομπαίους τράγους της κρίσης.

Θέλοντας να δούμε τα πράγματα πέρα από την οργανωμένη διαστρέβλωση της κρατικής προπαγάνδας, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα οργανώνει ανοιχτή συζήτηση στην ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20) τη Δευτέρα 28/5/2012 στις 7:00 με θέμα:

Υγειονομική Βόμβα είναι το Μνημόνιο και ο Ρατσισμός

Τη συζήτηση ανοίγουν οι:

Όλγα Κοσμοπούλου, γιατρός, μέλος της Αριστερής Ριζοσπαστικής Συσπείρωσης Ιατρών,

Τασία Χριστοδουλοπούλου, δικηγόρος μίας εκ των προφυλακισμένων οροθετικών γυναικών,

Αγγέλικα Ψαρά, δημοσιογράφος και συγγραφέας

Γιάννα Κούρτοβικ, μέλος του Δικτύου

Μακάρι με ένα “Άντε γαμήσου, ρε μαλάκα!” να ξεμπερδεύαμε...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sat, 26 May 2012 16:23:12 PDT

Σήμερα σας προτείνουμε να δείτε δυο video από έναν αστό οικονομολόγο τον Γ. Γλυνό, στήριγμα του πολιτικού συστήματος όχι μόνο σε θεωρητικό αλλά και σε πρακτικό επίπεδο ως σύμβουλου των τελευταίων πρωθυπουργών της χώρας. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν συγκρίνουμε αυτά που λέει ένας απ' αυτούς που έχουν εμπλακεί άμεσα στους χειρισμούς της οικονομικής πολιτικής της χώρας με αυτά που προβάλλονται ως προπαγάνδα αυτής της πολιτικής από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς αλλά και με την κριτική που ασκεί η αριστερά μέσω των “αριστερών” οικονομολόγων της. Στο πρώτο video επισημαίνουμε τις παρατηρήσεις για την παγκοσμιοποίηση και την σχέση της αγοράς (και όχι των αγορών) με τα κράτη της ΕΕ:

14/9/2011

Το δεύτερο video (προς το τέλος) έχει ενδιαφέρον για την απομυθοποίηση ενός ιδεολογήματος που έχει γίνει μάλιστα και πολιτικό πρόσταγμα στα προεκλογικά προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (το ΚΚΕ δεν έχει πέσει σε αυτή την παγίδα). Πρόκειται για την περίφημη παρέμβαση την οικονομία στην κατεύθυνση της “παραγωγικής ανάπτυξης”. Αυτό το ιδεολόγημα χρησιμοποιείται από αριστερές πολιτικές δυνάμεις για να προσδώσει ένα αντικαπιταλιστικό άρωμα σε διαχειριστικές πολιτικές της καπιταλιστικής οικονομίας.

25/5/2012

Βέβαια, όταν ένας αντίπαλος αποδομεί τον πολιτικό μας λόγο, δεν ξεμπερδεύουμε ούτε με ένα “Άντε γαμήσου, ρε μαλάκα!”, ούτε προσθέτοντας αφελείς υπότιτλους... Για να καταλάβετε το τι εννοούμε ρίξτε μια ματιά εδώ: Γ. Γλυνός, για τα λεφτά τα κάνεις όλα

Χρειαζόμαστε νέα συνθήματα: Τι θα γινόταν αν η Ελλάδα έπαιρνε το δρόμο της Αργεντινής;

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sat, 26 May 2012 14:35:23 PDT

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "ΔΡΑΣΗ"

Του Λεωνίδα Οικονομάκη

Με την Αριστερά έτοιμη να αναλάβει την κυβέρνηση στην Ελλάδα, καλά θα κάνουμε να θυμηθούμε πώς ο Kirchner σκότωσε τους πικετέρος και έσωσε τον καπιταλισμό στην Αργεντινή.

(Πρέπει να το διαβάσετε ακούγοντας το τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα «Τα παιδιά μες στην πλατεία»)

"Θα έρθει μια νύχτα μαγική, όπως ακριβώς συνέβη στην Αργεντινή

Και τότε, ας δούμε ποιος θα μπει στο ελικόπτερο πρώτα! "

Αυτό είναι ένα από τα συνθήματα που οι άνθρωποι στην πλατεία φώναζαν κατά τη διάρκεια του καυτού καλοκαιριού του 2011. Ήταν μια αναφορά στην απόδραση με ελικόπτερο του προέδρου της Αργεντινής Fernardo de la Rua από την Casa Rosada -το Προεδρικό Μέγαρο- το Δεκέμβριο του 2001, εν μέσω αιματηρών διαδηλώσεων και βίαιης καταστολής από την αστυνομία.

Λόγω της ομοιότητας της κοινωνικο-πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα σήμερα και την Αργεντινή το 2001-'02, το εν λόγω σύνθημα εκφράζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, που απευθύνεται στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας, το οποίο οι αγανακτισμένοι ονειρεύονται να διώξουν. Με αυτό το άρθρο, θα ήθελα να κάνω μια πρόταση προς την πλατεία: «Ας βρει διαφορετικά συνθήματα!» Γιατί αν κολλήσουμε στο «ελικόπτερο», φοβάμαι ότι πρόκειται να κερδίσουμε μια μάχη, στην καλύτερη περίπτωση, αλλά να χάσουμε τον πόλεμο. Ακριβώς όπως έγινε στην Αργεντινή.

Οι πικετέρος

Οι πρώτοι που εξεγέρθηκαν στην Αργεντινή, ήδη από τη δεκαετία του 1990, ήταν οι λεγόμενοι πικετέρος. Το κίνημα των ανέργων, πολλοί από τους οποίους ήταν θύματα των ιδιωτικοποιήσεων που έκανε ο Μένεμ, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει το οδόφραγμα ως τακτική (και αργότερα τον αποκλεισμό σε λεωφόρους, γέφυρες, σούπερ μάρκετ, καθώς και σε κυβερνητικά κτίρια) προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά , και οικονομικά προβλήματα της χώρας.

Ωστόσο, το κίνημα των πικετέρος ποτέ δεν κατάφερε να κινητοποιήσει τις μάζες ή να εξασφαλίσει την υποστήριξη της μεσαίας τάξης στην πρόκλησή τους προς το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας· τουλάχιστον όχι μέχρι το λεγόμενο corralito: την απαγόρευση αναλήψεων μετρητών πάνω από 250 πέσος την εβδομάδα (1000 ανά μήνα) που επέβαλε η κυβέρνηση του De la Rua και ο υπουργός Οικονομικών Domingo Cavallo.

Μόνο αφότου έπαψαν να έχουν πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους οι μεσαίες τάξεις -οι κυρίες με τις κατσαρόλες και οι συνταξιούχοι που μπορεί να θυμάστε από την τηλεόραση- κατέβηκαν στους δρόμους. Και ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που τα πράγματα πήραν επικίνδυνη τροπή για το σύστημα.

Σε ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου και της ομάδας του, Εξάντας, υπάρχει μια συγκλονιστική σκηνή: εν μέσω διαμαρτυριών ενάντια στο coralito, ανάμεσα σε κραυγές που αναφέρονταν στους κλέφτες στο Κοινοβούλιο (σας θυμίζει κάτι, Έλληνες συμπατριώτες μου;), φαίνεται ένας ηλικιωμένος, πιθανώς συνταξιούχος, ο οποίος κοιτάζει την κάμερα και φωνάζει:

«Τώρα αγωνιζόμαστε; Τώρα που μας πήραν την τσέπη; Καλωσόρισες coralito, είναι μία φάση πέραν της συνειδητότητας. Εάν αυτό είναι ό,τι χρειάζεται για να βγουν οι άνθρωποι στους δρόμους, καλωσόρισες coralito ... τα πρόβατα έχουν επαναστατήσει. Η επανάσταση της φάρμας των ζώων.»

Είχε δίκιο. Και το σύστημα το ήξερε.

- «Que se vayan todos!» φώναζαν στην Αργεντινή.

- «Να φύγουν όλοι!» φώναζαν στις πλατείες στην Ελλάδα.

Και η δυσαρέσκειά τους στόχευε σε παρόμοιες κατευθύνσεις: οι Αργεντινοί διαμαρτύρονταν εναντίον του ΔΝΤ για το χρέος και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που απαιτούσε, αλλά και εναντίον του πολιτικού κατεστημένου της χώρας που θεωρούνταν διεφθαρμένο. Οι Έλληνες, από την πλευρά τους, διαμαρτύρονται εναντίον της τρόικα για το χρέος και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που απαιτεί, καθώς και εναντίον του πολιτικού κατεστημένου της χώρας τους, το οποίο χαρακτηρίζεται από διαφθορά, νεποτισμό, και πελατειακές σχέσεις. Και υπάρχει κάτι ακόμη που έχουν κοινό οι Αργεντινοί και οι Έλληνες: και οι δύο άρχισαν να αμφισβητούν το κυρίαρχο οικονομικό μοντέλο ως τέτοιο: τον καπιταλισμό.

Και αν στην Ελλάδα οι πλατείες έχουν μόλις αρχίσει να μαθαίνουν πώς να «αναπνέουν ελεύθερα», να αυτοοργανώνονται, να αποφασίζουν και να δρουν από κοινού, στην Αργεντινή, τα πράγματα είχαν γίνει πιο επικίνδυνα για το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Οι πικετέρος άρχισαν να συντονίζονται μεταξύ τους, να καταλαμβάνουν χώρους εργασίας και να ιδρύουν συνεταιρισμούς για τη διαχείρισή τους (δείτε το The Take των Naomi Klein και Avi Lewis για μια θαυμάσια εικόνα αυτού του εναλλακτικού συστήματος «σοσιαλισμού της βάσης»), ενώ παράλληλα άρχισαν να πειραματίζονται με οικονομικά συστήματα που βασίζονται στον αντιπραγματισμό, ή άμεση ανταλλαγή.

Οι πικετέρος, επίσης, άρχισαν να λειτουργούν κοινόχρηστες κουζίνες, πήγαν στις συνελεύσεις γειτονιάς, και δρομολόγησαν συνεργατικές προσπάθειες για τη λειτουργία φούρνων, συνεργείων κατασκευών, και βιβλιοθηκών. Σύμφωνα με τον Benjamin Dangl, στο Dancing with Dynamite, η διαδικασία αυτή γέννησε περισσότερα από 200 διευθυνόμενα από εργαζόμενους εργοστάσια και επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα, με περισσότερους από 15.000 εργαζόμενους σε αυτούς τους συνεταιρισμούς, σε διάφορους τομείς. Όλα αυτά έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του ενός χρόνου της μεταβατικής κυβέρνησης του Eduardo Duhalde.

Και τότε ήρθε ο Kirchner...

Το καλοκαίρι του 2002, ο Eduardo Duhaldo παραιτήθηκε μετά την επιστροφή του Nestor Kirchner, ως δημοφιλής διάδοχός του. Ανακοινώθηκαν εκλογές, και οι κύριοι ανταγωνιστές ήταν ο Carlos Menem, ο άνθρωπος που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον αντιπροσώπευε την κρίση της Αργεντινής, και ο Nestor Kirchner, πρώην κυβερνήτης της επαρχίας Santa Cruz - η μόνη επιλογή για την Αριστερά.

Ο Menem κέρδισε τον πρώτο γύρο, αλλά, βλέποντας ότι θα ήταν σχεδόν αδύνατο να νικήσει τον Kirchner στον δεύτερο γύρο, αποχώρησε. Και έτσι, ο Nestor Kirchner εξελέγη πρόεδρος της Αργεντινής, με το μικρότερο ποσοστό που πήρε ποτέ εκλεγμένος πρόεδρος: απλώς 22% των ψήφων.

Μετά την εκλογή του, ο Kirchner αρνήθηκε να εφαρμόσει τους όρους του ΔΝΤ, οι οποίοι περιλάμβαναν περαιτέρω περικοπές των κοινωνικών δαπανών και συρρίκνωση του ρόλου του κράτους στην οικονομία, ενώ παράλληλα ανακοίνωσε ότι θα καταβάλει στους ιδιώτες πιστωτές της χώρας 30 σεντ για κάθε δολάριο που τους όφειλε, χρησιμοποιώντας την αποτελεσματική απειλή της ολικής αθέτησης πληρωμής του χρέους. Φυσικά, εξόφλησε το ΔΝΤ στο ακέραιο, αλλά αρνήθηκε να συνεχίσει να λαμβάνει δάνεια (και εντολές) από αυτό.

Επιπλέον, ο Kirchner εισήγαγε πολιτικές που αύξησαν τον κατώτατο μισθό, προστάτευσαν τα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνδικάτων, και επέκτειναν τα προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης σε περισσότερους ανέργους και εργαζόμενους στον άτυπο τομέα της οικονομίας. Αύξησε τις δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση και τη στέγαση, και έθεσε όρια στις τιμές των πρώην κρατικών επιχειρήσεων που ιδιωτικοποιήθηκαν από τον Menem. Επιπλέον, η κυβέρνηση Kirchner έλαβε σταθερή θέση όσον αφορά τη δίωξη των εγκληματιών που ενέχονταν στη δικτατορία 1976-83.

Και φυσικά, ο Kirchner δεν έκρυψε τις προθέσεις του, που ήταν να σώσει το κράτος της Αργεντινής από την κατάρρευση και να ανοικοδομήσει το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα, αντιστρέφοντας τα ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα που είχαν πάρει οι προηγούμενες κυβερνήσεις και αντικαθιστώντας τα με έναν πιο ανθρωπιστικό ή κοινωνικό δημοκρατικό προσανατολισμό.

Τα μέτρα του Kirchner έφεραν τη μεσαία τάξη από τους δρόμους πίσω στο σπίτι - στην ομαλότητα που ζητούσε. Παράλληλα, ενώ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί (και δεν πρέπει να υποτιμηθεί) ότι αυτό σίγουρα βοήθησε τη μεσαία και τις χαμηλότερες οικονομικές τάξεις να σταθούν ξανά στα πόδια τους, θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι τα μέτρα Kirchner έπαιξαν σαφώς αποφασιστικό ρόλο στην αποσυσπείρωση των κάποτε ισχυρών κοινωνικών κινημάτων της χώρας.

Μερικοί ηγέτες των πικετέρος συνεργάστηκαν και τους δόθηκαν κυβερνητικές θέσεις, ενώ ορισμένες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών έλαβαν κρατικές επιδοτήσεις. Όσοι επέμειναν στην αντίστασή τους αντιμετωπίστηκαν με αστυνομική καταστολή, απομόνωση, και αποκλεισμό από τη δημόσια σφαίρα.

Τα υπόλοιπα ήταν ζήτημα χρόνου. Σύντομα, τα ριζοσπαστικά πειράματα στην άμεση δημοκρατία και τη ζωή πέρα από τον καπιταλισμό έχασαν την ορμή τους, δίνοντας τη θέση τους στον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» του Kirchner (ο οποίος, δεν έχει σημασία πώς καλύπτεται, παραμένει καπιταλισμός, αν και ελαφρώς πιο ρυθμιζόμενος από το κράτος). «Με άλλα λόγια», όπως συνοψίζει ο Benjamin Dangl, «ο Kirchner μοίραζε ψίχουλα, όταν αυτό που πολλοί απαίτησαν ήταν επανάσταση.»

Ποιο δρόμο για την Ελλάδα, σύντροφοι;

Κατά κάποιον τρόπο, οι προκλήσεις που αντιμετώπισαν οι πικετέρος δεν ήταν κάτι καινούργιο. Σε όλη την ιστορία, τα κοινωνικά κινήματα σε όλο τον κόσμο έχουν έρθει αντιμέτωπα με ένα αιώνιο και προφανώς δυσεπίλυτο δίλημμα: πώς να επιφέρουν διαρκή κοινωνική αλλαγή; Ενώ μερικοί έχουν επιλέξει έναν επαναστατικό δρόμο για την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας, άλλοι επέλεξαν τον εκλογικό δρόμο προς την ανάληψη της κρατικής εξουσίας. Άλλοι εξακολουθούν να επιλέγουν να αγνοούν εντελώς το κράτος και να οικοδομούν εναλλακτικούς θεσμούς άμεσης δημοκρατίας και αυτόνομης αυτοδιαχείρισης από τη βάση.

Μπροστά στις ελληνικές εκλογές, και ενάντια στο σκηνικό του ευρύτατα διαδεδομένου ενθουσιασμού σε όλη την Ευρώπη σχετικά με την αναμενόμενη εκλογική νίκη της «ριζοσπαστικής» Αριστεράς, ίσως θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τι συνέβη σε άλλα μέρη του κόσμου όταν η Αριστερά απαντά στο αιώνια δίλημμα που αντιμετωπίζουν τα κοινωνικά κινήματα με την καθοριστική επιλογή της «κοινοβουλευτικής πορείας» προς την κρατική εξουσία.

Ίσως τότε θα είμαστε σε θέση να απαντήσουμε στην ερώτηση των James Petras και Henry Veltmeyer: «Γιατί τα κοινωνικά κινήματα χάνουν πάντα από την εκλογική θεσμική πολιτική άπαξ και η κεντροαριστερά αναλαμβάνει τη διοίκηση;» Και ίσως τότε, επιτέλους, συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να βρούμε νέα συνθήματα για να διαφυλάξουμε τις ελληνικές πλατείες από το να πέσουν θύμα στην ίδια μοίρα με αυτή που έπληξε τους πικετέρος της Αργεντινής.

Υ.Γ. 1: «... αν καταφέρουμε να γίνουμε ισχυροί, με την οικοδόμηση ενός κόμματος, ή παίρνοντας τα όπλα, ή κερδίζοντας στις εκλογές, τότε δεν θα είμαστε διαφορετικοί από όλες τους άλλους ισχυρούς στην ιστορία.» (John Holloway, Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία).

Υ.Γ. 2: Το ροζ κύμα φθάνει στις ακτές της Ευρώπης;

Μετάφραση: Κ.Χ.

Το πρωτότυπο κείμενο

νοσταλγώντας τις μέρες της στάζι

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Sat, 26 May 2012 12:11:21 PDT

Του Γιώργου Πρασσά

«Συριζικοί» …

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Fri, 25 May 2012 14:01:20 PDT

Την εποχή που οι Μακεδόνες ενέτασσαν στην επιρροή τους την μία μετά την άλλη τις ελληνικές πόλεις (πλην ΚΚΕ, ε …, συγγνώμη, πλην Λακεδαιμονίων, ήθελα να πω), ένας σπουδαίος ρήτορας, ίσως ο μεγαλύτερος της αρχαιότητας, ο Δημοσθένης, προσπάθησε να αποτρέψει την «συμμαχία» της Αθήνας με το Μακεδονικό βασίλειο. Για τον σκοπό αυτό εκφώνησε λόγους, μοναδικούς σε τελειότητα και ρητορική δεινότητα, που έμειναν γνωστοί στην Ιστορία ως «Φιλιππικοί», επειδή έβαλε κατά του Φιλίππου Β’, βασιλέα των Μακεδόνων.

Ένα αντίστοιχο είδος λόγου, προφορικού και γραπτού, έχει αρχίσει να ανθεί εσχάτως στην χώρα μας, την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας: οι «Συριζικοί». Διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, δημόσια πρόσωπα ακόμα και αξιωματούχοι ξένων χωρών αισθάνονται την υποχρέωση να αρθρώσουν, ο καθείς από την πλευρά του, τον δικό του «Συριζικό». Άνθρωποι που επί τόσα χρόνια δεν έβλεπαν τίποτα, που ξύπνησαν από τον λήθαργό τους όταν το πολιτικό σύστημα άρχισε να τρίζει επικίνδυνα, που δεν είχαν υποβάλει παρά μικρής κλίμακας ενστάσεις για την πραγματικότητα που διαμορφωνόταν βαθμιαία γύρω μας, επιστρατεύουν όλη τους την οξυδέρκεια, όλη την ρητορική τους ικανότητα, για να μας πείσουν για τα μύρια όσα μας περιμένουν αν ο κόσμος κάνει το λάθος και ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Αν είχε καθιερωθεί φυσικό μέγεθος για την κατανάλωση φαιάς ουσίας ανά μονάδα χρόνου ανά εύρος θέματος, μπορεί να καταγραφόταν για τους «Συριζικούς» επίδοση άξια για το βιβλίο Γκίνες.

Επειδή όμως η εκφώνηση και η συγγραφή «Συριζικών» γίνεται ανοργάνωτα (δηλαδή, όπως ακριβώς δουλεύει το ελληνικό κράτος), θεωρώ ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες να αναλάβει κάποιος οργανισμός την εποπτεία τους, Ο οργανισμός αυτός θα καθορίσει το πλαίσιο ανάπτυξης «Συριζικών», ενώ ενδεχομένως να μπορέσει να εξασφαλίσει για την λειτουργία του κοινοτικά κονδύλια. Άλλωστε τα συμφέρονται που λυμαίνονται τα ΜΜΕ (στα οποία θάλλουν οι «Συριζικοί») έχουν αναπτύξει, εδώ και τριάντα χρόνια, αξιοζήλευτη τεχνογνωσία στο ξεκοκάλισμα κοινοτικού χρήματος. Επιπλέον έχουν κάθε λόγο να θέλουν να παραχθούν «Συριζικοί» υψηλής ποιότητας, αφού έτσι θα μπορέσουν να συνεχίσουν απερίσπαστοι την λεηλασία του κοινοτικού χρήματος και τα χρόνια που έρχονται.

Ακόμα θα μπορούσαν να αθλοθετηθούν και βραβεία για την συγγραφή «Συριζικών» (π.χ. βραβείο «Πρώτου Φιλιππικού», βραβείο «Ολυνθιακού», βραβείο «Δεύτερου Φιλιππικού» κ.λπ.). με συγκεκριμένο θέμα και για σαφώς προσδιορισμένο κοινό (ή «τάργκετ γκρουπ» όπως μας έχει μάθει το μάρκετινγκ να το λέμε).

Ένας τελείως ενδεικτικός κατάλογος θεμάτων θα μπορούσε να είναι ο παρακάτω,

1.   Ο ΖΥΡΙΖΑ θα επιτρέψει την πολυγαμία.
         (Τάργκετ γκρουπ: Γυναίκες, το άλλο μισό του ουρανού, κατά τον σύντροφο Μάο.)
2.   Ο ΣΥΡΙΣΑ θα εφαρμόσει την «σαρία».
         (Τάργκετ γκρουπ: Ισλαμοφοβικοί, ινδουιστές και νεοφιλελεύθεροι.)
3.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναστείλει την εφαρμογή των νόμων του Κέπλερ. Η αναρχία θα επικρατήσει στο ηλιακό σύστημα.
         (Προαπαιτούμενα: Πτυχίο Φυσικών Επιστημών ή ισότιμος τίτλος σπουδών αναγνωρισμένος από το ΔΙΚΑΤΣΑ.)
4.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόσει το πενθήμερο στους παπάδες. Πως θα γίνονται οι λειτουργίες τις Κυριακές;
         (Τάργκετ γκρουπ: Το ποίμνιο της εκκλησίας. Νις μάρκετ: «Νέο-ορθόδοξοι».)
5.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα απαγορεύσει το διαζύγιο.
         (Τάργκετ γκρουπ: Ζευγάρια που είναι έτοιμα να χωρίσουν.)
6.   ΣΥΡΙΖΑ: Η αριστερά του κεφαλαίου.
         (Δικαίωμα συμμετοχής: Μόνο μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ.)
7.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα απαγορεύσει την ψυχανάλυση.
         (Τάργκετ γκρουπ: Φροϋδικοί.)
8.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα επαναφέρει το πολυτονικό.
         (Τάργκετ γκρουπ: Μαθητές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης και αγράμματοι δημοσιογράφοι.)
9.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόσει την φωνητική ορθογραφία.
         (Τάργκετ γκρουπ: Φιλόλογοι, άνθρωποι των γραμμάτων και βαρήκοοι.)
10.   Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει την άλγεβρα του Boole. Δεν θα υπάρχει λογική στον κόσμο. Δεν θα δουλεύουν οι υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα.
         (Τάργκετ γκρουπ: Μαθηματικοί, νεοθετικιστές, λογικοί άνθρωποι και κάτοχοι κινητών τηλεφώνων.)

Το γεγονός ότι στον παραπάνω κατάλογο υπάρχουν αντιφατικά θέματα, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Άλλωστε ένας ρήτορας, μπορεί να ξεδιπλώσει τις ικανότητές του εξίσου άνετα τόσο για να μας πείσει για ένα πράγμα, όσο και για το ακριβώς αντίθετό του (άσε που οι δυνατοί ρήτορες μπορούν να μας πείσουν ότι και τα δύο μπορούν να ισχύουν ταυτοχρόνως).

Στον παραπάνω κατάλογο, καθώς και σε όποιον άλλο ήθελε διαμορφωθεί, η λέξη «ΣΥΡΙΖΑ» μπορεί να αντικατασταθεί άνετα με την λέξη «Τσίπρας» ή με την λέξη «Χ», όπου Χ συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να μειώνεται στο ελάχιστο η ρητορική ικανότητα που απαιτείται για την ανάπτυξη του θέματος.

Ας ελπίσουμε ότι η ελληνική πολιτεία θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί το πλούσιο δυναμικό που έχει συσσωρευτεί για την συγγραφή «Συριζικών». Και, γιατί όχι, να πουλήσει την τεχνογνωσία που θα αναπτυχθεί στο εξωτερικό (κάτι που θα έχει ως άμεση συνέπεια και την ανατίμηση του «Geuro»).

Ν. Δ. Συριζαίος

από το http://tvxs.gr/news/blogarontas/themata-gia-syrizikoys

ΔΗΣΟΚ vs ΠΑΣΟΚ;

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Fri, 25 May 2012 01:34:07 PDT

Φαίνεται πως το κείμενο μας “Φώτη βάστα γερά!”, όπου υποστηρίζαμε ότι τα εκλογικά δεδομένα της 6ης Μάη δείχνουν πως ο πραγματικός νέος Αντρέας Παπανδρέου δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας αλλά ο Φώτης Κουβέλης βρήκε απήχηση στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που συμμετέχουν στην ΔΗΜΑΡ και ανέλαβαν πρωτοβουλίες για αυτοδιάλυση των δύο κομμάτων και την δημιουργία ενός νέου κόμματος από τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Ήδη έχουν γίνει οι πρώτες συζητήσεις και μάλιστα προτάθηκε από κάποιους φανατικούς υποστηρικτές αυτής της πρότασης η ονομασία ΔΗΣΟΚ.

Βέβαια, με το όνομα ΔΗΣΟΚ (Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα) στις ευρωεκλογές του 2004 είχε κατέλθει συνδυασμός με επικεφαλής τον Γιώργο Σκαρβελάκη και είχε πάρει ποσοστό 0,22% και 13.627 ψήφους (δηλαδή 240 ψήφους πάνω από το ΜΕΡΑ). Στις εφημερίδες εκείνης της εποχής διαβάζουμε:“ Κίνηση αμφισβήτησης της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζουν, σύμφωνα με πληροφορίες, στελέχη του κόμματος. Μάλιστα δεν αποκλείεται η ίδρυση νέου πολιτικού σχηματισμού από τους κόλπους του ΠΑΣΟΚ. Στην ίδρυση νέου κόμματος προσανατολίζονται πρώην βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Επικεφαλής της κίνησης φέρεται ο πρώην βουλευτής της Β' Αθηνών Θεόδωρος Κατσανέβας, ενώ πρόταση έγινε και στον Γεράσιμο Αρσένη, ο οποίος όμως αρνήθηκε. Το όνομα αυτού, “Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα.”

Για να μην υπάρχει θέμα με την πατέντα του ΔΗΣΟΚ, το νέο κόμμα δεν θα ονομαστεί “Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα” αλλά “Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα”...

Ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Fri, 25 May 2012 00:57:07 PDT

Αναδημοσίευση από το Να Είσαστε Ρεαλιστές, Πραγματοποιήστε το "Αδύνατο"

Λοιπόν:

Ξεκινάμε από τα βασικά που όμως ΟΛΗ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, μέσα στη μακαριότητα της νομιμότητας των (πολλών) μεταπολιτευτικών χρόνων τα έχει ρίξει βαθιά στο χρονοντούλαπο.

ΑΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΥΠΟΤΕ ΑΛΛΑΓΗ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ.

Επομένως τι "Κυβέρνηση της Αριστεράς" και τρίχες. Η πραγματική Εξουσία βρίσκεται αλλού, και η ως άνω "Κυβέρνηση" δεν θα μπορεί πρακτικά ν' αλλάξει ούτ' ενα "και" στο Μνημόνιο.

Πρέπει κανείς να επιχαίρει γι' αυτό, επειδή θα την "πατησει" ο ΣΥΡΙΖΑ αν γίνει "Κυβέρνηση" ή να εύχεται να υπερψηφιστεί το "Μαύρο Μέτωπο" ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ Δηλ. η Αριστερά σύμπασα στη δεδομένη συγκυρία ν' αποφύγει "τα δύσκολα"; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ.

Οι Εκλογές της 6ης Μάη καταδείξανε οτι (επί τέλους) η Λα'ι'κή πλεοψηφία καταδικάζει το Δικομματισμό. Αυτή η τάση πρέπει να επιβεβαιωθεί ασχέτως του τι αυτό θα σημαίνει επί της ουσίας των πραγμάτων-Κυβέρνηση Μνημόνια κλπ-(Μάλλον τίποτα).

Στο βαθμό που το Μαύρο Μέτωπο έχει λυσσάξει, η Δεξιά συσπειρώνεται κι ετοιμάζεται γι' αντεπίθεση, η Μέρκελ κ' σια βγάζουν αφρούς, του Ολλαντρέου συμπεριλαμβανόμενου, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ Η ΨΗΦΟΣ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.

Πέρα από "Κυβερνητικές" αυταπάτες που τελικά θα σπείρουν απογοήτευση. Ας δείξουμε ως λαός ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΑΛΛΟ, βρε αδελφέ.

Συμβαίνει αυτήν την τάση να την εκφράζει ο (εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών) ΣΥΡΙΖΑ.

Γιά τους Αριστερούς σήμερα: Δεν υπάρχει ΚΚΕ δεν υπάρχει ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν υπάρχουν ΜΛ, λευκό ή αποχή.

Το μόνο που υπάρχει είναι ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ κι αυτό το εκφράζει στη δεδομένη συγκυρία η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ.

Να ξεκαθαρίσω: ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΨΗΦΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. Ως πολιτικός χώρος είναι αρκούντως απεχθής. ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΨΗΦΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ, στην Ελλάδα κ' στην Ευρώπη. ΔΥΣΤΥΧΩΣ αυτήν τώρα την εκφράζει η υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ. Ταύτα κ' μένω αφήνοντας γι' άλλους τις ονειρώξεις για Κυβερνηυικά Μεγαλεία.

“Καλωσορίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κόλαση της εξουσίας”

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Thu, 24 May 2012 02:03:13 PDT

"...Χρόνια λέμε ότι το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά, πράγμα που και το ίδιο πλέον διατυμπανίζει. Το ΚΚΕ είναι κόμμα για τον εαυτό του. Σταθερό σε όλα, ακόμα και στα ποσοστά του, έξω από κάθε κοινωνική διεργασία και συνθήκη. Το γιατί θέλει να είναι ισχυρό μόνο αυτό το ξέρει, αφού και με 5% και με 10% την ίδια δουλειά με τους ίδιους ανθρώπους θα κάνει εξίσου καλά.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο Σύριζα ο οποίος είχε ενσωματώσει ό,τι ριζοσπαστικό είχε αναδυθεί τα τελευταία χρόνια αλλά προτίμησε να αναδείξει την εύκολη και ψευδεπίγραφη πόλωση. (μνημόνιο-αντιμνημόνιο)..."

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι που χαράσσεται εδώ και τρία χρόνια. Τις συγκρούσεις του 2008 τις διαδέχτηκε ο δημόσιος διάλογος των πλατειών απ’ το τεράστιο ποτάμι της κοινωνίας. Τον Δεκέμβρη το κράτος απαξίωνε τη ζωή δολοφονώντας έναν 15χρονο, το καλοκαίρι του 2011 η ζωή απαξίωνε το κράτος αναπνέοντας ελεύθερο αέρα στις πλατείες παρά και ενάντια στην κηδεμονία του.

Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας μπήκε σε ημερήσια διαβούλευση δημιουργώντας ένα τεράστιο ρήγμα στον τοίχο της αντιπροσώπευσης. Ο δρόμος άνοιξε, όμως το ερώτημα παραμένει, ποιος θα τον περπατήσει.

Οι μηχανισμοί διαχείρισης της εξουσίας έχουν φτάσει πλέον στη ριζική αυτοαναίρεσή τους, μιας και αδυνατούν όχι μόνο να διασφαλίσουν το κοινωνικό συμβόλαιο και την ομαλή λειτουργία της ζωής αλλά δεν δείχνουν και καμιά προοπτική διεξόδου στο σήμερα. Ο δομικός χαρακτήρας της κρίσης συμπαρασύρει όλο το ιδεολογικό εποικοδόμημα στο οποίο έχει στηριχθεί η καπιταλιστική συναίνεση. Όλες οι υποσχέσεις του συστήματος για ευτυχία, ευημερία και ασφάλεια έχουν πλέον πέσει στο κενό. Τα ιδεολογήματα της διαρκούς και αέναης ανάπτυξης συντρίβονται αφού προηγουμένως συνέτριψαν κάθε πλαίσιο νοήματος.

Οι εκλογές κατέδειξαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όχι μόνο την κρίση ενσωμάτωσης εκπροσώπησης αλλά και το τέλος του δικομματισμού και της συνακόλουθης «μεταπολίτευσης». Αυτό το «ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ» των εκλογικών αποτελεσμάτων αποκαλύπτει το «ΕΙΝΑΙ» μιας βαθύτερης κοινωνικής διαδικασίας που είχε χρόνια δημιουργηθεί με τη μετατροπή της ζωής σε καταναλωτική μανία και αυτό με την ορθολογική μεθοδικότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλά ελληνικά. Αποτέλεσμα, το σπάσιμο του κοινωνικού δεσμού, η απονοηματοδότηση θεσμών (κοινωνικών και πολιτικών), η αποδιοργάνωση των σημασιών και η απόδραση του νοήματος.

Πλήρης δηλαδή κυριαρχία της εξατομίκευσης, του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο.

Πολιτικά, αυτή η κατάσταση εκφραζόταν μέσα από την κατάρρευση των κομμάτων και των κομματικών ρόλων, πράγμα που υποδαυλιζόταν μέσα από συνεχείς αγώνες κοινωνικούς και πολιτικούς, με αποκορύφωμα το Σύνταγμα όπου δρομολογήθηκε η συντριβή της εκπροσώπησης χωρίς επιστροφή. Για να πούμε όμως την αλήθεια, η αποστοίχιση του κόσμου από τα κόμματα, τόσο εδώ αλλά κυρίως στην Ευρώπη, έχει επιτελεστεί πολλά χρόνια τώρα με την κυριαρχία του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο, με την κυριαρχία δηλαδή της οικονομίας και των καπιταλιστικών συγκροτήσεων πάνω στο κράτος και την πολιτική (ως μέθοδος διαχείρισης).

Στο Σύνταγμα η Αριστερά στο σύνολό της επέλεξε το εύπεπτο λαϊκίστικο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο προκειμένου να έχει ρόλο αντί της αυτοθέσμισης-αυτοοργάνωσης μιας νέας κοινωνικής οργάνωσης. Το ψευτοδίλημμα αυτό πέρασε, αλλά θα το βρει μπροστά της και ίσως αποτελέσει μια ήττα μεγαλύτερη από όσο μπορεί να φανταστεί ο οποιοσδήποτε.

Το μνημόνιο δεν δημιούργησε την κρίση αλλά αποκάλυψε το βάθος της που το ξεπερνούσε. Θα μπορούσε να την αποκαλύψει και μια σφαλιάρα όπως έγινε και τον Μάη του ’68 στη Γαλλία.

Δεν ήταν μόνο ότι η οικονομία κατέρρευσε μέσα από τον δανεισμό, ήταν ότι από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα η ελληνική κοινωνία έπεσε με τα μούτρα στον καταναλωτισμό, στην ιδιώτευση, στην απαξίωση του συλλογικού, στο εύκολο κέρδος, στην ασφάλεια της επιδότησης, στην καταστροφή της γεωργίας και των γεωργικών προϊόντων, στον συντεχνιασμό, στα πελατειακά και κομματικά προνόμια, στη μετατροπή της παιδείας σε εργαλείο της οικονομίας, στις κρατικοδίαιτες δημόσιες σχέσεις του εμπορευματοποιημένου πολιτισμού. Στην ανάπτυξη για την ανάπτυξη και στην αντίστοιχη εργασία που προέκυπτε από αυτήν, έναντι οιουδήποτε τιμήματος έναντι του ανθρώπου, των τοπικών κοινωνιών και της φύσης δημιουργώντας συνθήκες απεριόριστης καταστροφής σε ένα περιορισμένο περιβάλλον. Στην ταύτιση της πολιτικής με την κομματική συντεταγμένη και την κρατική εξουσία, υποκαθιστώντας την άμεση συμμετοχή με τη γενικευμένη αντιπροσώπευση. Μ’ όλα αυτά τα ζητήματα το σχέδιο για κυβέρνηση της Αριστεράς θα βρεθεί αργά ή γρήγορα αντιμέτωπο, και οι απαντήσεις εδώ έχουν να κάνουν με άλλες διαδικασίες, με άλλου είδους διαβουλεύσεις, με άλλα υποκείμενα που είναι πέρα από παράγοντες και συμφωνίες μεταξύ κομματικών και συνδικαλιστικών επιτελείων.

Οι εκλογές, πέραν της ενθουσιώδους συμμετοχής του κόσμου να μην βγει κανένας αυτοδύναμος, ανέδειξαν την τάση για αλλαγή προοπτικής και διάθεση ενός νέου προσανατολισμού και ένα «κλίμα» το οποίο απαιτεί συμμετοχή στη σοβαρότητα και στην υπευθυνότητα. Διαλύθηκε κάθε κεντρώο ψευδεπίγραφο και η Αριστερά πήρε θέση απέναντι στη καθαρή ΔΕΞΙΑ που συγκροτήθηκε σε μέτωπο.

Χρόνια λέμε ότι το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά, πράγμα που και το ίδιο πλέον διατυμπανίζει. Το ΚΚΕ είναι κόμμα για τον εαυτό του. Σταθερό σε όλα, ακόμα και στα ποσοστά του, έξω από κάθε κοινωνική διεργασία και συνθήκη. Το γιατί θέλει να είναι ισχυρό μόνο αυτό το ξέρει, αφού και με 5% και με 10% την ίδια δουλειά με τους ίδιους ανθρώπους θα κάνει εξίσου καλά.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο Σύριζα ο οποίος είχε ενσωματώσει ό,τι ριζοσπαστικό είχε αναδυθεί τα τελευταία χρόνια αλλά προτίμησε να αναδείξει την εύκολη και ψευδεπίγραφη πόλωση. (μνημόνιο-αντιμνημόνιο)

Η επικέντρωση στο μνημόνιο διευκόλυνε την προεκλογική ατζέντα του. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη μετατόπιση της συζήτησης σ’ ό,τι πιο στενό κι αποσπασματικό μπορούσε να συμβεί μετά από τις τεράστιες κινητοποιήσεις των δυο τελευταίων χρόνων, με αποκορύφωμα το κίνημα των πλατειών και το εύρος των ζητημάτων που τέθηκαν μέσα σ’ αυτές.

Εδώ τρεις βασικοί παράμετροι έπαιξαν ρόλο: α) η απουσία από την κεντρική πολιτική σκηνή των διάσπαρτων κινήσεων κοινωνικών αντιδομών οριζόντιας ευθύνης και διαβούλευσης για ζητήματα που αφορούν στην παραγωγή, στην ενέργεια, στα κοινωνικά αγαθά, έναντι της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, β) η μετατόπιση της κριτικής στον καπιταλισμό της καταστροφής και της εξαίρεσης και του πρακτικού του ξεπεράσματος, έναντι των μέτρων του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης και γ) του πολιτειακού ζητήματος, έναντι του δικομματισμού και των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Όμως τα ζητήματα αυτά είχαν τεθεί επί τρεις μήνες στις πλατείες, παρούσας της Αριστεράς, και άνοιξαν ένα ρήγμα που καμιά εκλογική αναμέτρηση δεν μπορεί να κλείσει ούτε να υποκαταστήσει.

Να επισημάνουμε και κάτι ακόμη. Το κόκκινο χαλί της εξουσίας είναι ξεφτισμένο, η παταγώδης και επεισοδιακή έκπτωση της αξίας των θέσεων, των αξιωμάτων, των βουλευτών και των ειδικών ενυπάρχει σε κάθε βήμα για όποιον το περπατά. Τα έδρανα της βουλής χαμήλωσαν και με ευκολία τα καβάλησαν τύποι σαν τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο.

Η μαγεία της εξουσίας, του ηγέτη, του προγράμματος, της λαοθάλασσας, αποτύπωσαν τα μεγέθη τους σ’ όλη την προεκλογική περίοδο και σ’ όλες τις συγκεντρώσεις. Οι θεσμοί του κράτους βασιλεύουν αλλά δεν κυβερνούν.

Αυτή η ρευστότητα συντομεύει τους χρόνους της κοινωνικής ανοχής και της αντοχής στον αποκλεισμό και την εξαίρεση. Για αυτό, περισσότερο επικαιροποιείται το σταυροδρόμι ανάμεσα στην κοινωνική επανάσταση και τη βαρβαρότητα παρά στη μεταρρύθμιση.

Η άνοδος του Σύριζα δεν είναι φυσικά αποτέλεσμα της αριστεροποίησης του κόσμου, της αφομοίωσης των αριστερών προταγμάτων του Σύριζα από τους ψηφοφόρους συνέπεια ανόδου των οργανώσεών του, των μετωπικών σχημάτων στο εργασιακό, στο πανεπιστήμιο και αλλού (αυτά πλέον για συντήρηση είναι), αλλά αποτέλεσμα ενός πολιτικού προγράμματος που, διαμέσου της ανάθεσης, καλείται από τους ψηφοφόρους να υλοποιήσει. Και μάλιστα όχι όλου του προγράμματος αλλά ενός μέρους του που αντιλήφθηκαν οι ψηφοφόροι την τελευταία βδομάδα και μετατράπηκε σε ρεύμα εκλογικό. Έστω και με αυτό τον τρόπο θα ανοίξουν ζητήματα, έστω και με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος ψήφισε Αριστερά και θα ξαναψηφίσει και θα επιλέξει τον Σύριζα για κυβέρνηση ή αξιωματική αντιπολίτευση. Στα υπόψη ότι το Σύνταγμα φέρθηκε με γαλαντομία εκτός από τον Σύριζα και σε κάποιους άλλους τύπους εθνοκεντρικούς. Με την ίδια ακριβώς διαδικασία. Τη θεαματική δηλαδή ή της αποστάσεως.

Επέλεξε ακόμη και σχηματισμούς που βρίσκονται στον απόκοσμο της κοινωνίας και εκτός διαφωτισμού. Τη Χρυσή Αυγή, μια εκδοχή βαλκανικού ναζισμού με ιστορικό μπαγκράουντ τον ταγματασφαλιτισμό και τον δωσιλογισμό ενισχυμένου βέβαια με σύγχρονα φοβικά σύνδρομα απέναντι στους ξένους.

Καλωσορίζουμε λοιπόν τον Σύριζα στην κόλαση της εξουσίας.

Από τη μεριά μας, συμμετέχουμε ήδη και θα συμμετέχουμε στο διάλογο που διεξάγεται μέσα από τους αγώνες που έγιναν και συνεχίζονται να γίνονται. Πολλά έχουν γίνει με δική μας υπαιτιότητα και θα συνεχίσουν να γίνονται και αυτοί οι αγώνες που προτείνουμε είναι στο πυρήνα τους κοινωνικοί και πολιτικοί μέσα από την αυτοοργάνωση και όχι μέσα από την ανάθεση.

Μόνο που το πρόταγμά μας δεν ταυτίζεται με την άλλη όψη του παραδοσιακού που στην καλύτερη εκδοχή του διεκδικεί το «όλα για όλους» ωσάν αυτά τα “όλα” να είναι εκτός κρίσης και αξίες καθαυτές, που απλώς πρέπει να τις μοιραστούμε. Το νέο αντιστάθμισμα είναι οι αντιδομές του «όλοι για όλα», δηλαδή οι δομές της επανανοηματοδότησης της ίδιας της ανθρώπινης ζωής στο σύνολο των δραστηριοτήτων της, που ενσταλάζεται μέσα στις λόγω-έργω διαδικασίες του αμεσοδημοκρατικού προτάγματος. Είναι η ανάδυση ενός νέου κοινωνικού πράττειν, συλλογικού, αμοιβαίου, αλληλέγγυου και συμμετοχικού που απαξιώνει τους μεσάζοντες, τους σωτήρες και τις πρωτοπορίες.

Οι προτάσεις εξόδου όπως αποτυπώθηκαν στο πανελλαδικό της ΑΚ και προτάσεις μέσα από την κωδικοποιημένη εμπειρία της δράσης που έχουμε αναδείξει είτε μόνοι μας είτε με άλλους:

ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, Η ΑΠΟΜΕΓΕΘΥΝΣΗ (ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ), Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΩΝ ΘΕΣΜΙΣΕΩΝ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, συγκροτούν μια νέα προοπτική ενός νέου προσανατολισμού για την επαναδημιουργία των κοινωνικών δεσμών. Η νέα συλλογική συνείδηση ενάντια στον κρατισμό και στην καπιταλιστική εξατομίκευση.

Με την κοινωνία και όχι για την κοινωνία για τα παρακάτω:

1. ΝΕΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΘΕΣΜΙΣΗ (ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟΝΟΜΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ) - ΘΕΣΜΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2. ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΕΦΤΑΣΕ ΝΑ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙ ΣΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ

3. ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ (ΤΡΙΕΤΗΣ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΡΑ)

4. ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΕΓΕΘΥΝΣΗΣ.
- ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΑΣ.
- ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ, ΣΤΟ ΚΙΛΚΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ.

5. ΚΟΙΝΑ ΑΓΑΘΑ (ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΝΕΡΟ, ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ) – ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

6. ΕΠΑΝΑΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΥΣ ΕΥΕΛΙΚΤΟΥΣ ΜΙΚΤΟΥΣ (ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ - ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ) ΑΓΡΟΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΣΠΟΡΩΝ

7. ΜΙΚΡΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ

8. ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

9. ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ

ΑΝΤΙΔΟΜΕΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΤΟΥ

Όλες οι αποφάσεις και η υλοποίηση τους από τις οριζόντιες συνελεύσεις των από τα κάτω

Το τρίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Thu, 24 May 2012 00:43:12 PDT

Αναδημοσίευση από το "περγάδι"

της Rosaria Rita Canale

Το μοντέλο της οικονομικής πολιτικής με το οποίο οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί την πιο πιστή εφαρμογή –ένας μη οικονομολόγος, βλέποντας τις σημερινές εξελίξεις θα τις θεωρούσε παράλογες – των θεωρητικών συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε το κυρίαρχο οικονομικό παράδειγμα .Τα συμπεράσματα αυτά μπορεί να συνοψιστούν στο ότι δημόσιες δαπανες και ανάπτυξη δεν έχουν άμεση σχέση και ότι ένας πιθανά ενεργός ρόλος της νομισματικής πολιτικής δεν πρέπει να επηρεάζει το επίπεδο κατανομής των εισοδημάτων.

Οικοδομήθηκε, έτσι, ένα θεσμικό καθεστώς που επηρέασε με διαφορετικούς τρόπους πολλές χώρες με προηγμένες η μη οικονομίες, με βάση: 1) το διαχωρισμό δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής, 2) δημοσιονομικές πολιτικές στα πλαίσια ενός ευρύτερου σχεδίου περιστολής των δημοσίων δαπανών, 3) μια νομισματική πολιτική με αποκλειστικό στόχο τη σταθερή διατήρηση της αύξησης των τιμών.

Στην Ευρώπη, στη συνέχεια, προστέθηκαν και δύο στοιχεία που καθιστούν την ήπειρο μια περίπτωση εντελώς ιδιαίτερη: 1) η ενιαία νομισματική πολιτική, 2) μια δημοσιονομική πολιτική η εφαρμογή της οποίας ανατίθεται στα κράτη μέλη με βάση την αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία.

Το μοντέλο αυτό έχει δείξει - όπως αναφέρει και ένας επιστήμονας ο οποίος ασφαλώς δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ετερόδοξος [1] –τα όρια του, κατά την αντιμετώπιση καταστάσεων όπως στην οικονομική κρίση του 2007.

Το μοντέλο βασίστηκε σε δύο αμφιλεγόμενες υποθέσεις οι οποίες σε περιόδους κρίσεων, και μάλιστα οικονομικές, σχηματίζουν ένα σχήμα οξύμωρο: α) τη ντετερμινιστική φύση του οικονομικού συστήματος δηλαδή την αυθόρμητη τάση του οικονομικού συστήματος προς συνθήκες ισορροπίας της πλήρους απασχόλησης του παραγωγικού δυναμικού και της εργασίας (πλην ενός ποσοστού ανεργίας τριβής), και β) την ικανότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών να προβλέψουν τις μελλοντικές τάσεις της οικονομίας.

Ως προς την πρώτη υπόθεση, για να εξεταστεί η λειτουργία του οικονομικού συστήματος και οι διαδικασίες ρύθμισης του δεν είναι υποχρεωτικό να λάβουμε υπόψη αναταράξεις συστημικής φύσης, που πλήττουν δηλαδή με τον ίδιο τρόπο όλες τις χώρες. Ετσι, με βάση αυτή τη λογική, για να υπάρξει σύγκλιση προς την πλήρη απασχόληση δεν έχουμε παρά να εγγυηθούμε την ευελιξία της αγοράς εργασίας και αντιστρέφοντας το συλλογισμό αυτό, η ανεργία οφείλεται στην ακαμψία της αγοράς.

Σύμφωνα με τη δεύτερη υπόθεση - γνωστή και ως υπόθεση της αποτελεσματικότητας της αγοράς (efficency market hypothesis) - οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι ικανές να αποτιμούν ανά πάσα στιγμή τους κινδύνους που εμποδίζουν την υπερβολική συσσώρευση χρέους, τόσο δημόσιου όσο και ιδιωτικού, προβλέποντας την μελλοντική αξία των οικονομικών δραστηριοτήτων και αποτιμώντας επομένως, την αξία μετοχών και ομολόγων.

Η κρίση, εξ ορισμού είναι αντίθετη με τις αγαθές προθέσεις και των δύο υποθέσεων και έκανε γλήγορα αισθητή την παρουσία της σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από τους ισολογισμούς των τραπεζών και, στη συνέχεια με ένα δεύτερο κύμα, με τη μείωση της πίστωσης και την έλλειψη συνολικής ζήτησης.

Η κρίση ανέδειξε και την ολοένα και δυσμενέστερη θέση ορισμένων χωρών προς κάποιες άλλες και έτσι έγινε προφανές ότι το μοντέλο της οικονομικής πολιτικής είχε σχεδιαστεί με τρόπο μη ισορροπημένο. Μη ισορροπημένο ως προς κάποιες χώρες και μη ισορροπημένο ως προς το ρόλο της νομισματικής πολιτικής την οποία η δημοσιονομική υπηρετεί, αντί να τη διαχειριζόμαστε αυτόνομα.

Οι λεγόμενες χώρες των PIIGS ή GIPSI ανάλογα με το πως θέλει κανείς να τις αντιμετωπίσει, είτε ως «ζώα» είτε «φυλετικά» - δεν διαθέτουν τα αναγκαία εργαλεία γεφύρωσης των διαφορών ανταγωνιστικότητας, των ελλειμμάτων των τρεχουσών συναλλαγών και του κόστους δανεισμού, παρά μόνο όσα πλήττουν την εγχώρια ζήτηση μέσω της περικοπής των μισθών και τη μείωση του ρόλου του δημόσιου τομέα στις οικονομικές δραστηριότητες. Τα εργαλεία όμως αυτά, σε περιόδους κρίσης, μπορεί να οδηγήσουν σε ακόμα χειρότερες καταστάσεις από τους λόγους που θέλουν να υπηρετήσουν.

Το μέγεθος,επομένως, των ελλειμμάτων και η αύξηση των spreads δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα των αδυναμιών και όχι η ίδια η αιτία (αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι λόγος χρέους / ΑΕΠ της Ισπανίας είναι μικρότερος από της Γερμανίας, και παρ’ όλα αυτά η Ισπανία θεωρείται μια περιφερειακή χώρα) .Τίθεται έτσι, σε λειτουργία ένας αυτοτροφοδοτούμενος μηχανισμός, αφού όσο περισσότερο μειώνεται το ΑΕΠ, τόσο περισσότερο μεγαλώνει το έλλειμμα, τόσο περισσότερο αυξάνεται το χρέος και τόσο περισσότερο οι χώρες των PIIGS αναγκάζονται να εφαρμόσουν προγράμματα δημοσιονομικής πειθαρχίας και “προοδευτικών“ μεταρρυθμίσεων [2] στην αγορά εργασίας προκειμένου να ανταποκριθούν στα αιτήματα της Ε.Ε.

Οι χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες λόγω της έλλειψης μιας νομισματικής πολιτικής κάτι που θα μπορούσε να τις βοηθήσει - μιας και οι συνεχείς ενέσεις ρευστότητας στον τραπεζικό τομέα δεν έκαναν το χρήμα φθηνότερο αλλά ούτε και σταθεροποίησαν τα επιτόκια των τίτλων του δημόσιου χρέους – ανεξάρτητα με το προπατορικό αμάρτημα τους, φορτώνουν τους κατοίκους τους με δυσβάστακτα βάρη, κάτι που κατά πάσα πιθανότητα θα αποδειχθεί μάταιο.

Αν όμως αυτό το μοντέλο οικονομικής πολιτικής έχει δείξει τα όριά του και αυτή η πορεία δεν είναι δυνατό να συνεχιστεί για πολύ ακόμα, μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει καμία συμφωνία για το ποιο θα πρέπει να είναι το μέλλον της ηπείρου.

Σε πολλούς ωριμάζει η ιδέα ότι εμμένοντας σ’ αυτή την κατεύθυνση το σχέδιο της νομισματικής ένωσης τελικά θα αποτύχει, και ότι, αντί να υποστούν τις συνέπειες από ένα τόσο υψηλό κοινωνικό κόστος θα ήταν προτιμότερο να δοθεί αυτονομία κινήσεων στις εθνικές οικονομικές πολιτικές. Αυτό θα είχε το πλεονέκτημα ότι θα μεταφερόταν και πάλι σε ένα δημοκρατικό μηχανισμό η δυνατότητα λήψης των αποφάσεων κάθε μεμονωμένης χώρας. Η θέση αυτή φαίνεται να κερδίζει έδαφος και μεταξύ αυτών που βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση και πιστεύουν ότι χάνουν από τις ανεπάρκειες των χωρών της περιφέρειας.

Σε ένα άλλο μέτωπο συντάσσονται όσοι πιστεύουν ότι ο άλλος δρόμος για την οικοδόμηση της νέας Ευρώπης είναι η πολιτική ένωση της. Η πραγματική ανωμαλία της Νομισματικής Ένωσης είναι πράγματι η αναντιστοιχία της με ένα ενιαίο κράτος, από το οποίο προκύπτει η αδυναμία αντιμετώπισης των κρίσεων σαν κοινά προβλήματα.

Αν θέλουμε να αποφασίσουμε ποιος δρόμος είναι ο καλλίτερος, αυτό δεν μπορεί να γίνει αν δεν τεθεί πρώτα ένα νέο "τρίλημμα" [3] οικονομικής πολιτικής, που διατύπωσε με μεγάλη σαφήνεια ο Rodrick (2011): παγκοσμιοποίηση, δημοκρατία και αυτονομία διαχείρισης της οικονομικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο δεν συμβιβάζονται. Αν οι αγορές παγκοσμιοποιούνται τότε η δημοκρατία μπορεί να ασκηθεί σε ένα επίπεδο ευρύτερο από το εθνικό, οπότε η διαχείριση της οικονομικής πολιτικής δεν θα πρέπει να γίνεται αυτόνομα. Δημοκρατία και αυτονομία οικονομικής πολιτικής δεν συμβιβάζονται με την παγκοσμιοποίηση.

Αν αποδεχτούμε την παγκοσμιοποίηση και θέλουμε η οικονομική πολιτική να ασκείται αυτόνομα, τότε θα πρέπει να αποποιηθούμε τη δημοκρατία. Με άλλα λόγια, η παγκοσμιοποίηση μειώνει τη διαπραγματευτική ισχύ των εθνικών δημοκρατιών και οδηγεί προοδευτικά την οικονομία σε φτωχοποίηση. Το φαινόμενο αυτό, μπορεί να πάρει και αντίθετο προσανατολισμό, προς αυταρχικές επιλογές. Επομένως, θα πρέπει να υπάρξει μια αντιστροφή της τάσης της τρέχουσας οικονομικής και πολιτικής στρατηγικής, προς ένα επίπεδο πολύ πιο ευρύ από το εθνικό δηλαδή να επαναπροσδιοριστούν οι κανόνες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Ένα προβληματικό, όμως, ευρωπαϊκό σχέδιο, που θα οξύνει την κρίση, αντί να την αντιμετωπίζει, μπορεί να σπρώξει ορισμένες χώρες να αναζητήσουν λύσεις σε εθνικό επίπεδο, σε μια προσπάθεια να σώσουν την οικονομία τους αλλά και τη δημοκρατία τους από την κρίση.

Βιβλιογραφία
Arestis,P.(2009) Η νέα συναίνεση στην μακροοικονομία: μια κριτική αποτίμηση: G. Fontana & Μ. Setterfield (επιμ.) Μακροοικονομική Θεωρία και Μακροοικονομική Παιδαγωγική (Houndmills: Palgrave Macmillan).
Bini Smaghi Λ. (2011), Κανόνες και θεσμοί οικονομικής πολιτικής σε περιόδουςκρίσης, Φόρουμ Νομικών Οικονομικών Υποθέσεων για ΗΠΑ-ΕΕ, Ρώμη, 15 Σεπτεμβρίου.
De Grauwe,P. (2011), Η ΕΚΤ ως ύστατος πιστωτής.
De Grauwe,P. (2011) "Η διακυβέρνηση μιας εύθραυστης Ευρωζώνης," CEPS Έγγραφο εργασίας, αρ. 346, Μάιος.
De Grauwe, P. (2011), Η ανακεφαλαιοποίησητων τραπεζών της Ευρωζώνης: ρίχνοντας νερό σε ένα βαρέλι δίχως πάτο, Οκτώβριος Σχόλια CEPS.
Π. Κρούγκμαν (2010), Χρέος, απομόχλευση και παγίδα ρευστότητας.
Obstfeld, Μ. (1995), «Διεθνής κινητικότητα του κεφαλαίου στη δεκαετία του 1990, στο PB Kenen, εκδ., Κατανοώντας την αλληλεξάρτηση: Τα μακροοικονομικά της ανοικτής οικονομίας. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Rodrick, D. (2011) Το παράδοξο της παγκοσμιοποίησης: Η δημοκρατία και το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, WW Norton, Νέα Υόρκη και Λονδίνο.
De Grauwe ,P. (2011), Ο φονταμενταλισμός του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, CEPS σχόλια Σεπτέμβριος.

[1] Bini Smaghi (2011). Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα για να δικαιολογήσει την ανάγκη παρέμβασης της νομισματικής πολιτικής σε περιόδους μεγάλων κρίσεων με εργαλεία πέρα από τα συνηθισμένα .

[2] Παραδόξως, όσοι είναι αντίθετοι με την επιστροφή στο παρελθόν λόγω της υποστήριξης τους σε κάποιες "μεταρρυθμίσεις" θεωρούνται "συντηρητικοί" ... με μία διαστρέβλωση του νοήματος των λέξεων που φαίνεται πια πως την έχουμε συνηθίσει.
[3] Το παλιό τρίλημμα της οικονομικής πολιτικής ή ασυμβίβαστη τριάδα (Obstfeld 1995) αναφέρει ότι: σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία , τέλεια κινητικότητα κεφαλαίων και χρήση της νομισματικής πολιτικής, για την επίτευξη εσωτερικής ισορροπίας, είναι πράγματα ασυμβίβαστα.

Στα βήματα του Γκέμπελς

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 23 May 2012 13:01:47 PDT

Του Γιώργου Πρασσά

1 - Νέα αθλιότητα του Μπουμπούκου : Στα βήματα του Γκέμπελς

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1401968

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=397448066960514

2 - Όταν τα λόγια γίνονται πράξεις

Σαμαράς: Πρέπει να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας

Χρυσή Αυγή: Δικαιώθηκε ο αγώνας των κατοίκων της Πάτρας

3. - Το άδοξο τέλος μιας κορυφαίας πολιτικής συμμαχίας

Οι μπαγάσηδες του Ε.ΠΑ.Μ.

4 - Κάτω τα χέρια από τον Γιάννη Πρετεντέρη

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : Ο ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ ΣΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΑΚΗ!

(περισσότερα εδώ : http://wonderjlawwall.blogspot.com/)

5 - Αλήτες, ρουφιάνοι

ΥΓ

Μη μασάς από διλήμματα

Με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 23 May 2012 12:39:23 PDT

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 23/05/2012

Με διαστρεβλώσεις, συκοφαντίες και απροκάλυπτα ψέματα κλιμακώνουν την επίθεση τους στο ΣΥΡΙΖΑ και τον ελληνικό λαό τα ισχυρά διεθνή κέντρα. Σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό πολιτικό σύστημα της διαφθοράς και της υποτέλειας. Από το G8 μέχρι την καθιερωμένη πλέον καθημερινή παρέμβαση του Σόιμπλε, που συμπληρώθηκε από τις υποδείξεις του νέου Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών Λ. Φαμπιούς, το μοτίβο είναι κοινό: «Εφαρμογή του Μνημονίου».

Ο ξένος παράγοντας προσπαθεί απεγνωσμένα να στηρίξει τα κόμματα του Μνημονίου, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, το Σαμαρά και το Βενιζέλο. Έτσι, ο Γάλλος Πρόεδρος Φ. Ολάντ έφθασε να αρνηθεί τη συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα -τάχα λόγω πρωτοκόλλου- αλλά πρόθυμα συναντήθηκε με τον Ευ. Βενιζέλο. Τι θυμίζει άραγε αυτή η διπλότητα;

Προς όλους αυτούς, το μήνυμα της 6ης Μάη ήταν ηχηρό. Κι ας κάνουν τους άνετους. Στην πραγματικότητα φοβούνται. Φοβούνται ότι πλησιάζει το γκρέμισμα του ειδικού καθεστώτος και της Τρόικα. Φοβούνται ότι από την Ελλάδα μπορεί να σταλεί ένα μήνυμα ελπίδας σε όλο τον πλανήτη. Γι’ αυτό και δεν τηρούν καν τα προσχήματα στο δημόσιο λόγο τους, καταρρακώνοντας κάθε έννοια Ανεξαρτησίας και Λαϊκής Κυριαρχίας της χώρας μας.

Οι Μνημονιακές δυνάμεις και όλο το σάπιο πολιτικό σύστημα, όλοι αυτοί που έμαθαν να ζουν στη δουλοπρέπεια και στην εξάρτηση, καλοδέχονται αυτές τις μεθοδεύσεις. Όχι όμως ο ελληνικός λαός που με το ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη γραμμή, μπαίνει σε μια νέα πορεία:

Αξιοπρέπεια, Αντίσταση, Πραγματική Δημοκρατία, Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Προχωράμε με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις.

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

ΜΠΡΑΒΟ ΤΣΙΠΡΑ!

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 23 May 2012 10:41:25 PDT

Αναδημοσίευση από το ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Δε θα έγραφα ποτέ «μπράβο Αλέξη», γιατί δεν τον νιώθω και δικό μου άνθρωπο. Αλλά το «Μπράβο Τσίπρα», το λέω εντελώς σοβαρά όπως θα το έλεγα για κάποιον ποδοσφαιριστή που έβαλε ωραίο γκολ σ’ ένα αγώνα ποδοσφαίρου που τον παρακολουθώ επειδή δεν έχω να κάνω κάτι καλύτερο.

Έχω βαρεθεί τα «καλά παιδιά». Τα «υπάκουα παιδιά». Τα «ξενέρωτα παιδιά». Μακάρι χίλιες φορές να αποδειχθεί ότι ο Τσίπρας είναι το τσογλάνι που λένε ότι είναι. Έναν τσόγλανο χρειάζεται αυτή η χώρα.

Τον χρειαζόμαστε για να αναστατώνει τους μαλακοπίτουρες σαν τον Σκανδαλίδη, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Βγήκαν οι λουλούδες και οι τριπλοσάγονοι να δηλώσουν τον αποτροπιασμό τους για τους χαρακτηρισμούς Τσίπρα στον Ολάντ «και μάλιστα μέσα στο ίδιο του το σπίτι».

Ξέχασαν όλοι αυτοί οι άθλιοι γυμνοσάλιαγκες που σήμερα μιλούν για «αγενή, αφελή και επικίνδυνο Τσίπρα», ότι επέτρεψαν στον Όλι Ρεν και στον Στρος Καν να μπουν μέσα στο σαλόνι του δικού μας σπιτιού, τη Βουλή, και να μας μιλήσουν με τον πλέον ταπεινωτικό τρόπο.

Ξέχασαν ότι αυτές οι δουλάρες του πολιτικού υποκόσμου έφεραν το ΔΝΤ στην Ευρώπη να δίνει εντολές και να κουμαντάρει καταστάσεις. Ξέχασαν αυτές παρθενοπιπίνες ότι άφησαν τους κλητήρες της Τρόικας να μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και να δίνουν διαταγές.

Τότε, ούτε ο Σκανδαλίδης, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος ένιωθαν θιγμένοι. Θίχτηκαν επειδή ο Τσίπρας είπε ότι ΙΣΩΣ ο Ολάντ να γίνει Ολαντρέου κι επειδή αποκάλεσε μαντάμ τη Μέρκελ. Σιγά ρε σκλάβες της Αυλής! Η Μέρκελ, όσο και να τη γλείφετε για να σας στηρίξει με τρομοκρατικές δηλώσεις και απειλές εναντίον μας, όλοι ξέρουμε ότι είναι πιο απωθητική κι από βουβωνοκήλη.

Όσο για τον Ολάντ, είναι μια μετριότητα που υπό κανονικές συνθήκες και μπροστά στα μεγέθη πραγματικών ηγετών, μοιάζει με δημαρχούκο μικρής πόλης στη γαλλική επαρχία. Επειδή τους προσκυνάτε εσείς οι κομπλεξάρες, δε σημαίνει ότι θα τους προσκυνήσουμε όλοι.

Ναι, μου αρέσει που ο Τσίπρας ανάγκασε μέχρι και την ψηλολαίμα Λαγκάρντ να χάσει την ψυχραιμία της και να προχωρήσει σε κινδυνολογικές «προειδοποιήσεις» προς τους Έλληνες σχετικά με το τι πρέπει να ψηφίσουν.

Μ’ αρέσει που ο Τζήμερος φαίνεται σα λεκές από ξερατό πάνω σε κουστούμι Armani, μπροστά στον Τσίπρα. Μ’ αρέσει που ο Κουβέλης μοιάζει σαν ο προπάππους του που λέει ιστορίες για τους Βαλκανικούς πολέμους. Μ’ αρέσει που ο Βενιζέλος χάνει την ψυχραιμία του μόλις βλέπει τον Τσίπρα κι ο Σαμαράς επιτέλους ξεβρακώθηκε και ύψωσε όλο το φασιστικό του ανάστημα για να καταλάβουμε όλοι πόσο λίγος είναι σαν αρχηγός και πόσο πουλημένος σαν πολιτικός.

Μακάρι ο Τσίπρας να μη νιώσει πάλι ενοχές επειδή αρέσει στον κόσμο αυτό το γραψαρχίδικο στυλάκι του. Έτσι την πάτησε και την προηγούμενη φορά που συμμαζεύτηκε ως συνταξιούχος μικροαστός όταν τον «κατηγόρησαν» ότι συμφωνούσε με τις δυναμικές αντιδράσεις των αγανακτισμένων πολιτών.

Μακάρι να συνεχίσει μέχρι τις εκλογές και μετά τις εκλογές, έτσι άνετος και ακομπλεξάριστος να παίζει το παιχνίδι με τους δικούς του όρους. Να πηγαίνει στην Ευρώπη και να τον κάνουν ήρωα οι κακόμοιροι ηγετίσκοι αρνούμενοι να τον συναντήσουν. Διότι αν το έκαναν στο Σαμαρά και στο Βενιζέλο θα έδειχναν ότι τους φτύνουν, τους υποτιμούν. Όταν το κάνουν στον Τσίπρα, δείχνουν απλώς το φόβο τους.

Βαρέθηκα να δηλώνω ότι δεν ψηφίζω. Βαρέθηκα να εξηγώ τους λόγους. Δε γουστάρω να μου την πέφτουν οι στρατευμένοι και οι πωρωμένοι. Δε γουστάρω να απολογούμαι σε κανέναν για τους λόγους που «κράζω χωρίς να προτείνω». Τα έχουν προτείνει άλλοι τα όσα πιστεύω και το έχουν κάνει πολύ καλύτερα. Ούτε να χειραγωγήσω θέλω, έστω κι έναν άνθρωπο που με διαβάζει, ούτε να πείσω κάποιον για οτιδήποτε. Μακάρι να μπορούσα να πειστώ εγώ για πολλά πράγματα.

Κι ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς, οι κομματικοί τους στρατοί, οι στόκοι κάθε πολιτικοϊδεολογικού χώρου, υπάρχει περίπτωση να με πείσουν για κάτι. Αν συνεχίσουν όλοι μαζί να την πέφτουν στον Τσίπρα, να δείχνουν τόσο έντονα την ενόχλησή τους για την ύπαρξή του, να επιμένουν στις προβοκάτσιες εναντίον του, μπορεί να με πείσουν να πάω να τον ψηφίσω.

Κι αν το κάνω εγώ, σημαίνει ότι θα έχουν πείσει και άλλους να το κάνουν. Όχι επειδή μας αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επειδή μας αρέσουν τα τσογλάνια που ρίχνουν κλωτσιές στα σάπια. Δε θέλει και πολύ να γυρίσει το μυαλό του ανθρώπου, ειδικά όταν τον εκνευρίζουν εκείνοι που σιχαίνεται.

Εκδήλωση για το αγροτικό και διατροφικό ζήτημα στο Συν Αλλοις

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 23 May 2012 07:45:42 PDT

Το Σάββατο, 26 Μάη στις 6 μ.μ., διοργανώνουμε στο χώρο του Συν Αλλοις (Νηλέως 35, Θησείο - χάρτης) μια εκδήλωση για την τροφή και τη γεωργία. Θα ξεκινήσουμε με την προβολή του ντοκιμαντέρ "Fresh" και στη συνέχεια θα ακολουθήσουν εισηγήσεις από τον Γιώργο Κολέμπα, οικο-γεωργό στο Πήλιο και τον Νίκο Καρρά, βιοκαλλιεργητή στις Ρίζες Τρίπολης.

Πιο αναλυτικά, το πρόγραμμα της εκδήλωσης:

Προβολή του ντοκιμαντέρ “Fresh”, Άννα Σοφία Τζόουνς, ΗΠΑ 2009 (Διάρκεια 72')

To ντοκιμαντέρ FRESH δίνει το λόγο στους αγρότες και διανοούμενους που αγωνίζονται για ένα διαφορετικό διατροφικό σύστημα στις Η.Π.Α. Βιώνοντας την ραγδαία βιομηχανοποίηση της γεωργίας, έχουν όλοι έρθει αντιμέτωποι με τις συνέπειές της: τη μόλυνση της τροφής, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, την εξάντληση των φυσικών πόρων και τη θανατηφόρα παχυσαρκία. Χτίζοντας υγιείς και βιώσιμες εναλλακτικές, προσφέρουν ένα άλλο όραμα για το μέλλον της τροφής μας και του πλανήτη μας.
http://www.freshthemovie.com/

Εισηγήσεις:

Οι συνέπειες της υφιστάμενης αγροτικής πολιτικής στην ελληνική ύπαιθρο – Εναλλακτικοί δρόμοι
Γιώργος Κολέμπας - Οικο-γεωργός στο Πήλιο, πρώην εκπαιδευτικός. Συγγραφέας των βιβλίων “Τοπικοποίηση” και “Κοινωνικοποίηση”.
http://topikopoiisi.blogspot.com/

Πρακτικοί τρόποι βιολογικής & ομοιοδυναμικής καλλιέργειας – Πρόταση ζωής
Νίκος Καρράς – βιοκαλλιεργητής, Ρίζες Τρίπολης

Θα ακολουθήσει συζήτηση και ανταλλαγή εμπειριών. Σας περιμένουμε!

Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας – Συν Αλλοις
Νηλέως 35, Θησείο
210-3456681
www.synallois.org

Ευλογία η επιστροφή στη δραχμή για την Ελλάδα

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Wed, 23 May 2012 08:34:32 PDT

Μην τρομάζετε, δεν πρόκειται για δήλωση του Π. Λαφαζάνη ή στελέχους της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς η παρακάτω παράγραφος:

"Ευλογία η επιστροφή στη δραχμή για την Ελλάδα - Θα εκτοξευθεί η χώρα!

Η Ελλάδα θα εκτοξευτεί αν αλλάξει το νόμισμά της και υιοθετήσει μια εθνική νομισματική μονάδα η οποία θα είναι σημαντικά υποτιμημένη σε σχέση με το ευρώ".

Η παραπάνω δήλωση ανήκει στον επικεφαλή του δεύτερου αερομεταφορέα που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, στον διευθύνοντα σύμβουλο της Rynair, Μάικλ Ο' Λίρι, ο οποίος μιλώντας στο δίκτυο Bloomberg. χαρακτήρισε "ευλογία η επιστροφή της χώρας στην δραχμή", αφού θα εκτόξευε τις τον τουρισμό - και όχι μόνο - στην Ελλάδα.

Όπως τόνισε, στο ενδεχόμενο ενός "Grexit", «ο τουρισμός θα ήταν από τους κλάδους που θα "πετούσε" στην Ελλάδα και θα είχαμε μία "εισβολή" τουρισμού με τεράστια κέρδη για την χώρα, διότι όλα θα γίνονταν πολύ φτηνότερα».

Το πιο σημαντικό είναι η άποψή του σε ότι αφορά την περίοδο προσαρμογής της χώρας από το ευρώ σε μια εθνική νομιμσατική μονάδα: Δύο εβδομάδες, μόλις! «Βέβαια», τόνισε, «η διαχείριση θα ήταν δύσκολη τις πρώτες δύο εβδομάδες», αφού θα ήταν άγνωστο εάν «τα αεροδρόμια θα χρέωναν σε δραχμή ή σε ευρώ». «Είμαι βέβαιος ότι θα χρέωναν σε ευρώ» είπε ο Ο' Λίρι και θεωρεί ότι χρονικά, εκεί θα περιοριζόταν η ζημιά.

Ερωτηθείς για το εάν η Ryanair έχει κάποιο σχέδιο για την περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει σε εθνική νομισματική μονάδα και εγκαταλείψει το ευρώ, ο Ο' Λίρι απάντησε ότι «Δεν υπάρχει κάποιο εναλλακτικό σχέδιο, αφού είναι απόλυτα θετικό για τα επιχειρηματικά σχέδια των αερογραμμών, αλλά και όλου του τουρισμού και των εξαγωγών της Ελλάδας το να επιστρέψει η χώρα σε εθνική νομισματική μονάδα.Είμαστε η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρία στην Ελλάδα και θα έκανε καλό στις δουλειές των αεροματαφορών, εάν η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ και υιοθετούσε την δραχμή ή κάποιο άλλο υποτιμημένο νόμισμα» δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας.

Για την πολιτική οξυδέρκεια της "αντικαπιταλιστικής" αριστεράς...

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 22 May 2012 22:11:25 PDT

Ακριβώς ΠΡΙΝ δυο μήνες γράφαμε:

Όμως, η "αντικαπιταλιστική" αριστερά ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με τον Δημήτρη Καζάκη. Την Τετάρτη 21/3/ 2012 ο Π. Μαυροειδής, (Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της Ε. Ε.και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) μαζί με τον Δ. Καζάκη θα είναι οι ομιλητές εκδήλωσης στο Μαρούσι με θέμα: "ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ : ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ Ε. Ε." Το εθνικό νόμισμα δεν ενώνει μόνον τον Γιάννη Τόλιο με τον Ιφικράτη Αμυρά, όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο δημοσίευμά μας, αλλά και τον Π. Μαυροειδή με τον Δ. Καζάκη...

Η εκδήλωση στο Μαρούσι δεν έγινε τότε, επειδή όπως δηλώθηκε από τους οργανωτές ο ένας ομιλητής είχε γρίπη, και ανακοινώθηκε ότι θα επαναληφθεί σύντομα. Αν και πέρασαν δυο μήνες από τότε, ακόμα περιμένουμε να γίνει αυτή η εκδήλωση... Για αυτά τα ζητήματα έχουμε αναφερθεί αναλυτικά τον τελευταίο καιρό. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε ένα το κείμενο που είχε γραφτεί ΠΡΙΝ ένα μήνα εδώ: Τα είχαμε πει... και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα...

Θα εμπιστευόσασταν ως αριστεροί τις αναλύσεις για το καπιταλισμό και τις στρατηγικές τους απέναντι στο κεφάλαιο και την ΕΕ, όταν δεν μπορούν να αντιληφθούν τι γίνεται δίπλα τους;

requiem for a dream ?

noreply@blogger.com (Ένωση Οπαδών της ΣΥΡΙΖΑ) — Tue, 22 May 2012 14:43:35 PDT

Του Γιώργου Πρασσά

1. Νέος ελληνικός φιλελευθερισμός - (α) φταίει το κόμμα, όχι εσύ, άλλαξέ το :

2. Νέος ελληνικός φιλελευθερισμός - (β) στιγμές του ευρωπαϊκού πολιτισμού :

Ο Τζήμερος απαιτεί από το Μάνο να διώξει το Βαλλιανάτο

Ομοφοβία Ξανά: Τζήμερος διαγράφει Βαλλιανάτο μέσω facebook!

οικονομία και ανάπτυξη

3. Μικρά προβλήματα στις μεραρχίες, από τις μεγαλειώδεις κινήσεις του στρατηγού :

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - 22/05/12

Ρέκβιεμ για ένα όνειρο

4. Μπετόν η εθνική άμυνα :

Συστρατεύεται με τη ΝΔ ο Γιώργος Ανατολάκης

5. Κι ένα μήνυμα αγάπης, από ένα επάγγελμα που κινδυνεύει με εξαφάνιση :

ΥΓ

Διασώστε τα παλαιά βιβλία :

Το Μικρό Πορτοκαλί Βιβλίο