بغل دستی

اول فرودین هشتاد و نه

2010-03-21T20:22:00.001+03:30

اصلا مهم نیست که اینا رو بخونی. اصلا مهم نیست که چی فکر می کنی درباره ی من. اصلا مهم نیست و نمی خوام باشه. الان نمی خوام باشه.
امروز روز اول سال جدیده. سالی که قرار گذاشتم بهترین های تا امروزم رو توش داشته باشم. ولی گند زدم به روز اولش. اولش خوب بود. صبح خوب بود. یه عالمه انرژی داشتم به خاطر خواب دیشب. ولی الان که ساعت هفت و بیست و پنج عصر رو نشون میده، دارم بالا میارم. همه ی این زندگی رو می خوام بالا بیارم بریزم توی دستشویی همه ی این زندگی نکبت رو که هیچی نداشته برام جز دلتنگی. دلتنگی برای روزهای رفته، برای سالهای نیومده، برای همه چی و هیچ چی که بهم داده.
به همه چی حسودیم می شه. به همه ی اونایی که باهاتن. به همه ی اونایی که ممکنه باهاشون حرف زده باشی و تبریک گفته باشی سال نو رو بهشون. به هر کسی که یه ارتباطی داشته باهات، این چند روز، که دوری، دور دوری....
لعنتی عزیز! دلم گرفته، حوصله ندارم، اعصاب ندارم، هی به خودم تلقین می کنم که همه چی خوبه. داره بهت خوش می گذره، مشکلی نیست، خوبی، روبراهی.... تو خوبی، روبراهی، من چی؟ من کی خوب می شم؟
کی میای؟ کی برمیگردی؟ دو هفته ی دیگه؟ دووم میارم به نظرت؟ من که می میرم تا اون وقت. نمی میرم؟ قد میده عمر این دستها که می لرزن و این صدای بغض کرده به دیدن دوباره ی تو؟ به شنیدن صدات حتی؟
شبها، ظهرها، هر وقت که بخوام بخوابم، زوم می کنم روی یکی از عکسهات که روی گوشیم دارم. گوشی رو می چسبونم به لپم و باهات حرف می زنم. عکسهات مهربونن، از تو مهربون ترن. باهاشون میشه همه حرفی زد. گفت دوستت دارم، عاشقتم حتی! مهربونن. رو ترش نمی کنن. اخم نمی کنن. نمی ترسم ازشون، که بگم دوستت دارم و فرار کنن یه وقت. برن و بترسن از دوست داشتن. از عاشقی، از با یکی دیگه همراه شدن. عکسهاتو دوست دارم. بیشتر از تو حتی. اونام دلشون دیگه می سوزه برام، برای من دیوونه ای که عاشق تو شدم الکی الکی. بی اونکه بدونی، بی اونکه بهت گفته باشم حتی. دوستت دارم خوب! اصلا تو نمی فهمی، تو خری، به من چه!
چرت و پرت زیاد گفتم. نه؟ تو که قرار نیست بخونی اینا رو. اینجا مال خودمه، بذار زار بزنم همه ی دلتنگیهام رو. تو برو، خوش بگذره بهت عزیزکم. از ته دل میخوام خوش باشی.
راستی، این چند وقت که نبودی، یه دوست تازه پیدا کردم. با بد و بیراه گفتنهای من شروع شد و جواب ندادنهای اون. الان مهربون شدم باهاش، صداش دیگه مثل روزهای اول حرصمو در نمیاره. این روزا آروم تر حرف میزنه، میدونه چقدر زودرنج شدم، میدونه زود اشکم در میاد، برای همین صداشو میاره پایین و آروم تر از همیشه میگه: دستگاه تلفن همراه مشترک مورد نظر، خاموش است

بپرس

2010-02-26T17:31:00.000+03:30

حالم را بپرسید شوالیه عزیز!

این‌جا، زنی نشسته است که دل بسته به این تصاویر خسته از زل زدن. زل می‌زنم به چهره‌تان،‌ دلم می‌خواهد جادوگری باشم که به خواب فرو می‌بردتان. خوابی که هیچ بوسه‌ای، چاره‌ی رها شدن از آن نباشد. جادوگری باشم که شما را به قلعه‌های تاریک و ترسناک آخر دنیا ببرد. جایی که هیچ بوسه‌ بر لبی، نتواند نجاتتان دهد.

دلم می‌خواهد طلسمتان کنم. طلسم کنم که هیچ زنی عاشقتان نشود و آن‌قدر می‌ترسم که عاشقم نشوید، که طلسم‌تان کنم تا همه‌ی عمر در خواب باشید. می‌دانم که خوابیدن را دوست دارید.

طلسمتان می‌کنم و می‌روم در رویای روزهای دور آینده، که طلسم را می‌شکنم و شما بیدار می‌شوید چشم در چشم من و من تنها زن دنیام. تنها زنی که می‌شود عاشقش شد.

آخ! یادم نبود. قبل از شکستن طلسم دسته جارویم را پنهان می‌کنم. شما که عاشق جادوگرها نمی‌شوید!

حالم را بپرید شوالیه عزیز. حالم بد است این روزها...

من و آدم های دور و برم 1

2010-02-25T19:43:00.000+03:30

مدت زیادی نگذشته از زمانی که همکار شدیم. کارمان مرتبط نیست، ولی ارتباطمان زود برقرار شد. از معدود آدم‌های شرکت است که احترام من را برمی‌انگیزد. با یک اتفاق بامزه متوجه شدم فامیل یکی از دوستهایم است و از همان دوست شنیدم که یکی دو سال پیش ازدواج کرده و زندگی‌اش شش ماه بعد به طلاق رسیده است.

تقریباً هر روز حدود ساعت یازده،‌سری به اتاقم می‌زند. اگر کسی نباشد، یا آدم خودمونی‌ای باشد دور و برمان، می‌گوید:‌ چی داری بخوریم؟ (عادت من است که هر چند اهل بسکوییت خوردن نیستم، ولی کشوی قفل‌شواَم، شبیه سوپر مارکت‌هاست) و من می‌گویم: چی می‌خواید؟ مثلاً می‌گوید بسکوییت فرخنده کنجدی، یا کلوچه لاهیجان!، یا از اون پسته‌ها نداری؟ یا آجیل استوایی‌ت تموم شد؟ و سهمیه روزانه‌اش را می‌گیرد و می‌رود.

بعد مثلاً می‌خواهد جبران کرده باشد، کلوچه اهوازی می‌آورد برایم. یا از آن گزها که یک بار گفتم عاشقشانم.

یک روز، انگار به سرش زده باشد، زل زد توی چشمهام. گفت: زن من می‌شی؟

به همین بی‌مزگی به خدا!

خنده‌م گرفت. با همان خنده گفتم: گمشو بیرون.

گفت: جدی‌ می‌گم به خدا.

گفتم: آدم شدی و یاد گرفتی چه جوری خواستگاری کنی، بیا تا بهت بگم نه!

گفت: که چی بشه؟ آدم بشم که بشنوم نه؟

گفتم: که نمونی توی خماری. لطف می‌کنم بهت.

هنوز شماره‌ام را نداشت. دو ماهی بود که همکار شده بودیم. یعنی از من شماره‌ام را نگرفته بود. یک شب زنگ زد. گفت: چرا فرار می‌کنی و منو باور کن و من دوستت دارم و وقتی هر روز میام و ازت خوراکی می‌گیرم حس خوبی دارم و انگار دارم با خانومم حرف می‌زنم و حس من از اول بهت این‌جوری بود و تو خیلی مهربونی و من می‌خوام این آدم مهربون مال خودم باشه و...

گفتم: من مال هیچ‌کی نیستم. مال هیچ‌کی هم نمی‌شم.

گفتم: تو خوبی. مهربونی. لطف داری که در مورد من اینجوری فکر می‌کنی.

گفتم: من آدم زندگیم رو خودم باید انتخاب کنم. من تو رو انتخاب نکردم. یعنی اونی نیستی که من انتخاب کنم.

گفتم: دست از سر کچل من بردار.

ـــــــ

هنوز دست از سر کچلم برنداشته. دیروز بهش گفتم: من یه نفر رو دوست دارم. تو رو خدا ولم کن. بذار به درد خودم بمیرم. گفت: چند وقته می‌شناسیش؟ می‌دونه؟ بهش‌ گفتی؟ گفته بهت که دوستت داره؟

گفتم: اونقدرها نیست که عاشقشم انگار. ولی انگار همیشه بوده. همونیه که توی خوابهام دیدم. تنها مرد قد بلند این هشت ساله که ازش بدم نیومده. تنها مردیه که موهاش این‌همه کوتاهه و من دلم خواسته مو‌هاش رو ببوسم. تنها مردیه که چشمهاشو بوسیدم. تنها مرد این سی سال زندگیه که دلم برای نیم ساعت باهاش بودن پرپر می‌زنه. تنها مردیه که ازش نترسیدم. تنها مردیه که دست گذاشتم روی پاش وقتی رانندگی می‌کرد. تنها مردیه که می‌خوامش...

به خودم که آمدم، دیدم یک دل سیر درد دل کرده‌ام. اما سبک نشدم. بغض کرده بود. گفت: خوش‌حالم که حس خوبی داری. ولی کاش، یه ذره از این حس رو به من داشتی، اون وقت دنیا رو به پات می‌ریختم...

بهش نگفتم که من از مردی که بترسد، خوشم نمی آید. نگفتم مرد زندگی من باید مرد باشد. نباید بترسد از این‌که اول زندگی‌اش را، خودش را، روحش را نشانم بدهد، نباید بترسد از این‌که بگوید یکی دو سال پیش، شش ماه زندگی مشترک داشته، نخواهد اول بله را بشنود و دل آدم را که به دست آورد، اسرار مگو را بگوید. نگفتم مرد باید مرد باشد....

نگفتم مرد زندگی من نباید بیاید به من بگوید خانه دارد، ماشین دارد، دارد شرکت فلانی و شرکا را راه می‌اندازد. نگفتم نباید رقم حساب بانکی‌اش را رو کند برایم. نگفتم من سال‌ها پیش، با همسری که دوستش نداشتم حدود یک‌سال در یک اتاق، در یک خانه با دو خانواده‌ی دیگر زندگی کردم. نگفتم اگر همسرم را دوست داشته‌ باشم می‌توانم در یک اتاق دوازده‌ متری با شوق زندگی‌ کنم.

نگفتم من نمی‌خواهم همسرم دنیا را به پایم بریزد، که در توان هیچ مردی نیست. نگفتم مرد زندگی من فقط قول بدهد مهربان و دوست داشتنی باقی بماند، کافی‌ست برایم. قول بدهد شانه‌هایش همیشه حامی‌ام باشد، حس امنیتم خط‌ خطی نشود دیگر چیزی نمی‌خواهم.

گفتم: برو دنبال زندگیت. آدم زندگی من نیستی....

ـــــ

امروز ساعت یازده، دوباره آمد. گفت: چی داری بخوریم؟

چای سبز

2010-02-25T12:06:00.000+03:30

میدونی دیگه نتونستم چای سبز بخورم؟ به نظرمن هم مزه ی حمام میده

2010-02-25T10:23:00.000+03:30

نیمی از کلوچه‌ام را با گرمی چای، فرو می‌دهم.. فکر می‌کنم به رد دستهای تو بر تنم. فکر می‌کنم به بوسه‌ای که بر چشمهایت جا گذاشتم. به چشمهایت فکر نمی کنی، اما... جای دستهای تو درد می‌کند.

اینه حال من بی تو

2010-02-24T21:20:00.000+03:30

در کل آدمی نیستم که وقت بیماری، بساط آه و ناله‌ام گرم باشد. خیلی که درد داشته باشم، پتو را می‌کشم روی سرم و گوشه‌اش را تا جایی که بشود، تا می‌کنم و گاز می‌گیرم و گریه می‌کنم. حتی سیزده ـ چهارده سال پیش که ناخن پایم را کشیدم (کشیدند) وقتی بی‌حسی‌اش تازه تمام شده بود و آقای برادر دقیقا محل جراحی را لگد کرد، فقط آرام گریه کردم که کسی از خواب عصر، بیدار نشود। البته وقتی خون‌ریزی به میزان لازم رسید، یک نفر بیدار شده بود که به دادم برسد.

دیشب و امروز عصر اما، به حالم که دقت می‌کنم، می‌بینم هر چند دقیقه یک‌ بار، یک آخ آرام و کش دار می‌گویم. این یعنی وضع روحی، همراه با جسمم، به هم ریخته و آشفته است. این آخ گفتن، همراه که می‌شود با هم آمدن پلک‌ها و مچاله شدن و گونه به شانه مالیدنم، یعنی درد دارد کار خودش را می کند و من بی مقاومت، استقبال می‌کنم.

از آن دردهاست که به کالبدت ربطی ندارد. خودش راهش را بلد است.

2010-02-23T21:42:00.000+03:30

داشتم پیاده می‌شدم. مانده بود نوک زبانم. نمی‌شد بگذرم از کشف بزرگم و به زبان نیاورمش. گفتم: «دیدی دارم خداحافظی می‌کنم و گریه نمی‌کنم؟ بزرگ شدم.» نگاهم کرد و مهربان گفت: «تو بزرگی!»

قدم بلند شد. دستم به آسمان رسید. سر انگشتهای خدا، خیلی نرم بود.

جایی که اینجا نیست

2010-02-23T12:02:00.000+03:30

چشمهایم را می‌بندم। فکر می‌کنم چقدر دلم می‌خواهد اینجا نباشم. به اینکه کجا باید باشم فکر نمی‌کنم. فقط می‌خواهم اینجا نباشم. دلم جایی را می‌خواهد با حس خوبی، که اینجا نمی‌شود داشت. الان باید در ساحل نشسته باشم، با یک بسته چیپس مثلا. باید در کافه نشسته باشم با یک ماگ بزرگ هات چاکلت یا کاپوچینو شاید. باید جای دیگری باشم. در اتاق خودم، روی هر کدام از دو تا طبقه‌ی تختم که دلم بخواهد، پایین دنج است و می شود با آرامش کتاب خواند و چای نوشید. طبقه ی بالا اما حالم را خوب می کند با آن همه عروسک ولو شده روی تخت.

الان اینجا نباید باشم. دلم برای عروسکهایم تنگ شده. برای چنگیز، برای پیمان، صنوبر، شروین، خاله قورباغه، منصور، هوشنگ، برای دو تا قورباغه آویزان از نرده‌های تختم دلم تنگ شده. باید یکی باشد که دستم را بگیرد، با من بیاید تا امور اداری، یک برگه مرخصی بدهد دستم و بایستد بالای سرم تا برگه را پر کنم و از پنج ـ شش نفر برای دو سه ساعت مرخصی، امضا بگیرم. بعد تا من زنگ بزنم آژانس بیاید دنبالم و بروم جلوی در بایستم به انتظار، پهلو به پلهوی من باشد و تا خیالش راحت نشده که من یک جایی هستم که دلم می‌خواهد آنجا باشم، آرام نگیرد.

من الان نباید در این شرکت باشم. چون ممکن است منگنه را توی چشمهای رییسم فرو کنم.

2010-02-22T21:53:00.000+03:30

دانشگاه رفتن من، آن هم اولين روز شروع کلاس‌ها، باعث تعجب هم‌کلاسي‌ها شد!

اين روزها، يک مسئله به شدت روي اعصاب منه. اين‌که هنوز نمي‌دونم با اين آقا چي‌کار کنم؟ احمقانه است. من همه‌ي تئوري‌ها رو در مورد اين آدم، در عمل به کار بردم. هر راهي که به نظرم رسيده، ولي جواب نمي‌ده لامذهب. نه با جانم و عمرم، نه با قهر و غضب، نه با آرامش و منطق، نه با زور.... با هيچي، اين آدم از زندگي من بيرون نمي‌ره. يه جوري مثل کنه مي‌چسبه بهم که مي‌خوام شوتش کنم اون سر دنيا! ولي مثل بومبرنگ برمي‌گرده و بيشتر اعصابم بهم مي‌ريزه. چند بار بهش گفتم تو براي من يه دوست معمولي هستي و من هيچ حس ويژه‌اي بهت ندارم. چند باري بهش گفتم که من فقط وقتي آژانس لازم دارم بهت زنگ مي‌زنم که بياي دنبالم. چند بار مثل دو تا آدم بزرگ، با هم حرف زديم که هر کدوم از ما بايد بره دنبال زندگي خودش. بهش گفتم تا وقتي به هر بهونه‌اي مي‌خواي من رو ببيني، نمي‌توني تصميم درستي بگيري براي زندگيت. بهش گفتم که اصلا مرد زندگي من، آدم زندگي من تو نيستي. هر بار که خواستگار داشتم، با اين‌که مي‌دونستم قبولشون نمي‌کنم ولي در جريان قرارش دادم و گفتم دارم فکر مي‌کنم و هر بار ديدم که چه جوري فرو مي‌ريزه و به چه آب و آتشي مي‌زنه که....دلم براش مي‌سوزه. دلم مي‌سوزه وقتي مي‌بينم چه تلاشي مي‌کنه براي راضي نگه داشتن من و نمي‌دونه که همين زور زدن‌ها و تلاش‌هاش، من رو دورتر مي‌کنه. بدم مياد وقتي يه چيزي مي‌گم و مي‌گه: چشم سرورم! راستش حالم بهم مي‌خوره. بدم مياد وقتي موقع سلام و احوال‌پرسي دستاش مي‌لرزه و لپ‌هاش قرمز مي‌شه بعد از پنج سالي که از آشناييمون مي‌گذره. اصلا توي يه فازهاييه که فاز من نيست. از من خيلي دوره. هر چيزي که داره من دوست ندارم و هر چيزي رو که نداره، پر رنگ مي‌بينم.اين‌که اين رابطه کاملا کات نشده، شايد يه قسمتش برمي‌گرده به اين‌که، اون من رو هر جوري که هستم، هر جوري که باشم، تاييد مي‌کنه. هيچ ايرادي نمي‌گيره. هيچ بهونه‌اي نمي‌گيره. شايد يه قسمتي از من، به تاييد شدن نياز داره، و داره با دست پس مي‌زنه و با پا پيش مي‌کشه که از دستش نده. شايد ته دل من، يکي نگهش داشته توي‌ آب نمک. شايد مي‌ترسم اگه نباشه هيچ کس من رو اين‌جوري تاييد نکنه.واقعيت اينه که اگه اون تنها مرد عالم هم باشه، مرد زندگي من نيست. همين الان هم بياد بگه داره امشب ازدواج مي‌کنه، خوشحال مي‌شم. يعني از اين‌که شرش کم مي‌شه خوشحال مي‌شم. از اين‌که بره دنبال زندگيش از ته دلم راضي‌ام. کسي هست که حس من رو درک کنه؟ مي‌دونم که حالا حالاها باهاش درگيرم. امشب بهش گفتم بعد از عيد با بچه‌ها مي‌ريم مالزي، تايلند يا شايد دبي. مي‌گه مهمون من به شرط اين‌که با من بياي. من: ببخشييييييييييييييييييييييييييييييييييييييد!!!!! من با تو بيام چي‌کار؟ من با دوستام بهم خوش مي‌گذره....و بغض و اشک توي چشماش! که دلم مي‌خواد با کله برم تو ماشين جلويي! يعني اگه بهش بگم من تو فکرم يه پس‌انداز بکنم که با يکي که باهاش بهم خوش مي‌گذره برم کيش مثلا، سکته مي‌کنه در جا!خسته شدم از دستش.

2010-02-22T13:14:00.001+03:30

یکی از کارهایی که دوست ندارم انجام بدم، اضافه کردن لینک به وبلاگه. می‌دونم که اگه این کار رو همین امروز انجام ندم، به این راحتی انجام نمی‌شه.
پ.ن: سه بار لینک گذاشتم و پرید. اما اصلا اعصابم بهم نریخت. عجیب و شیرین!
قالب وبلاگ رو خیلی دوست دارم. دو ساعتی وقت گذاشتم تا این رو پیدا کنم و عکس بالا، با قالب مچ بشه.

2010-02-22T07:55:00.000+03:30

هر بار که به هر دلیلی، نوشتن در یه صفحه ی جدید رو شروع می کنم، هیجان دارم.