Knitted Republic

Stop? O warunkach pracy w manufakturach odzieżowych i przyszłości przemysłu odzieżowego.

2013-05-07T03:21:00.000-07:00

Nie było mnie tu prawie miesiąc. Szybko minęło. Nie wiem czy odczułam szczególny niedobór pisania. W sumie w międzyczasie udało mi się opublikować coś na Confashion i powstawał artykuł do najnowszego Slow.

Nie chcę, by ten blog umierał. W końcu jego prowadzenie to moja mini-pasja. Jednak czasem staram się ograniczać czas spędzany przed komputerem, przy telefonie, a zastępować go cennymi minutami z książką czy na spacerze. Dzisiaj przeczytałam, że nastolatkowie nie są w stanie wytrzymać 15 minut nie robiąc wielu rzeczy w jednym momencie (multitasking!). Takie dane mnie przerażają. Co więcej, na mojej skrzynce znalazł się e-mail od koleżanki studiującej kulturoznawstwo z ankietą o moich preferencjach dotyczących najnowszych technologii. Wczoraj na zajęciach rozmawialiśmy o najnowszym wynalazku Google i ich okularach, które w stanie są inwigilować świat. Zatem widzicie, że pojawiły się powody, żeby nie tyle zaprzestać, co chociaż na chwilę wyhamować z ilością godzin spędzaną w wirtualnym świecie.

Dziś chcę poruszyć temat "dokąd zmierza świat?", a właściwie "dokąd zmierza tak dochodowy przemysł mody". Inspiracją do tych rozmyślan stała się tragedia w Bangladeszu, gdzie zawaliła się fabryka odzieżowa i przez co zginęło prawie 600 osób. Mi przeszły ciarki.

Ostatnio miała również miejsce premiera książki "Etyka w modzie, czyli CSR w przemyśle odzieżowym" autorstwa Magdaleny Płonki. Coś ma się na rzeczy. Płonka pisze, że:

1-6% światowego zużycia słodkiej wody przypada na produkcję bawełny
40-50 tys. ton farby przemysł tekstylny wypuszcza do wody rocznie
potrzeba 125 skalpów gronostajów do uszycia jednego futra
8 tyś. litrów wody potrzebne jest do wyprodukowania pary skórzanych butów.

Jednak, uważam, że nie należy skupiać się tylko na, ostatnio tak popularnej, społecznej odpowiedzialności biznesu, bo coraz większa liczba firm prowadzi taką politykę. Przeanalizujmy chociażby przypadek szwedzkiego H&M'u. Oni od lat, proponując "The Swedish Model of Business" próbują łączyć elementy socjalizmu (w tym ochronę środowiska) i kapitalizmu (generować zyski). Oba cele spełniają, tworząc między innymi kolekcję "Conscious" (1. miejsce w wykorzystywaniu organicznej bawełny), a także dofinansowują UNICEF oraz są bardzo dochodowi prowadząc 2800 sklepów na 49 rynkach i zatrudniając 104,000 pracowników.

Uwagę powinno zwracać się również na to, co dzieje się w fabrykach, bo tragedia, która wydarzyła się w Bangladeszu to nie pierwsza tego rodzaju, ani nie ostatnia. Odkąd popularny stał się sourcing (kompleksowa strategia przedsiębiorstwa definiująca, w jaki sposób i przez kogo obsługiwane będą poszczególne procesy biznesowe, bądź obszary funkcjonalne firmy) i offshoring (przeniesienie wybranych procesów biznesowych przedsiębiorstw poza granicę kraju przy zachowaniu tej samej grupy klientów, którego celem jest obniżenie kosztów), narastają nowe problemy. Owszem, kupujemy ubrania o niższych cenach, firmy więcej zarabiają, dzięki taniej sile roboczej, ale łamane są prawa człowieka. W USA dziś importuje się 95% odzieży, a w latach 60. importowało się niewiele ponad 5%. Wśród aktualnie największych eksporterów w przemyśle tekstylnym wymienia się Chiny, Bangladesz, Indie, Wietnam, Kambodżę, Pakistan oraz Egipt. Kraje takie jak Indonezja, Japonia, Korea Południowa, Malezja, Filipiny czy Sri Lanka zmniejszają dominację. W przeszłości, przed wygaśnięciem MFA (The Multi Fiber Agreement) w 2004 roku, królowały takie rynki jak Kanada Meksyk, CAFTA, UE, Tunezja, Maroko czy Tajlandia.

Niedawno ruszyły negocjacje skupiające się na stworzeniu strefy wolnego handlu pomiędzy USA a Unią Europejską. Gdyby doszło do porozumienia byłby to największy tego rodzaju rynek na świecie.

Wracając do tych praw człowieka... Firmy przenosząc się między innymi do Azji przyczyniają się do spadku cen produktów, co jest bardzo korzystne dla konsumentów, a co się z tym również wiąże osiagają większe dochody, bo zaoszczędzają na kosztach budując manufaktury poza krajem. Tracą na tym rynki lokalne (na przykład ten w USA, gdzie już prawie nie ma manufaktur odzieżowych). Niestety takie nieszczęścia jak te w Bangladeszu, zmuszają nas do refleksji nad stanem tego przemysłu. W tamtejszych fabrykach nie spełnia się podstawowych wymogów, ale nie chodzi już o same warunki sanitarne, ale pracującym tam ludziom nie zapewnia się minimalnych stawek wynagrodzenia (które mają zapewnić byt pracownikowi i jego rodzinie), do pracy zmusza się małe dzieci, nie normuje się godzin pracy, dyskryminuje się ich. Z badań wynika, że coraz więcej osób jest w stanie kupić droższe ubrania, gdy tylko zostaną wyprodukowane w sposób humanitarny. Jeżeli nadal nie wierzycie jak wygląda praca w takich fabrykach, polecam obejrzeć film "Chiny w kolorze blue".

Dlatego uważam, że świat powinien się zastanowić jak rozwija handel międzynarodowy, ze szczególnym skupieniem na przemyśle odzieżowym. Przyszedł na to dobry czas - masakra w Bangladeszu i wybory nowego dyrektora generalnego Światowej Organizacji Handlu.

To dokąd zmierza moda (i jej produkcja)?

Zdjęcie to kadr z filmu "Chiny w kolorze Blue".

Twofold: o tym jak zestawiać nowoczesność z tradycją.

2013-04-10T02:31:00.003-07:00

Założę się, że nieraz stawaliście przed wyzwaniem godzenia Waszych przyzwyczajeń z czymś, co Was po prostu silnie zaskoczyło. Mimo wszystko, większość z nas uwielbia ten dreszczyk emocji, gdy wchodzimy w nieznane. Chociaż warto wtedy mieć przy sobie coś, co przypomina o przeszłości, jakąś ulubioną rzecz.

Podobny problem objawił się przed Jessicą Warner. Młoda, przedsiębiorcza Australijka zdążyła już mieszkać w Sydney, Tokio, Hong Kongu i Nowym Jorku, a także ukończyć studia na the Australian National University oraz na Fashion Institute of Technology. Doświadczenie zdobyła między innymi w Muzeum Guggenheim'a w NYC oraz w The Brooklyn Academy of Music. Zwiedziła już tyle miejsc i z każdego chciała wynieść coś nowego, jednocześnie nie zatracając jego jedynego w swoim rodzaju klimatu.

Zainspirowana swoimi doświadczeniami, szczególnie tymi, które doktknęły ją podczas pobytu w Japonii w 2007 roku, kiedy zachwyciła się pracującymi tam projektantami tkanin, którzy łączyli nowoczesne wzory z technikami tkania z dawnych lat, w marcu 2013 roku otworzyła własną firmę - Twofold.

Marka działa wyłączenie online i specjalizuje się w sprzedaży akcesoriów z nowoczesnych materiałów z duszą, bo wykonanych w sposób tradycyjny. Jessica przyznaje, że projekty, które wykorzystuje pochodzą z jej podróży. Dziewczyna uwielbia małe, niezależne butiki i odkrywanie lokalnych artystów.

Od dnia otwarcia strony internetowej nie minęło wiele czasu, ale wiadomo już, że bestsellerami są szal Arrow Feather od NUNO, torba Azuma od Kyototo i jedyna w swoim rodzaju chusta "oya" od Rumisu.

Po więcej zajrzyjcie na: http://www.twofoldstyle.com.

Z MMC: o modzie słów kilka.

2013-03-24T02:27:00.001-07:00

Studio MMC to marka Ilony Majer i Rafała Michalaka, absolwentów łódzkiej Katedry Ubioru Akademii Sztuk Pięknych, którzy ciężką i kreatywną pracą osiągnęli silną pozycję na polskim rynku mody. Na swojej stronie internetowej podkreślają, że "MMC to prostota i puryzm formy zamkniętej w ultranowoczesnej tkaninie." Ich twórczość została doceniona w roku 2009, kiedy otrzymali tytuł Projektanta Roku podczas gali Doskonałość Mody organizowanej przez Twój Styl. Ich kreacje wybierają osoby ze świata kultury. Ich ubrania ozdabiają szafy coraz większej ilości kobiet. I ja ich podziwiam, więc byłam zaszczycona, gdy zgodzili się opowiedzieć mi o początkach swojej kariery i jej rozwoju, a także o tym jak w ich opinii kształtuje się obraz polskiej mody.

Duet w składzie Ilona Majer i Rafał Michalak kojarzy cały polski świat mody. Jak to się stało, że postanowiliście pracować razem i udaje się Wam współdziałać tak harmonijnie już od prawie 17 lat?

To rzeczywiście przedziwne, że nam się to udaje... :) Może to zasługa tego, że o tej współpracy zadecydował kompletny przypadek. Zostaliśmy zatrudnieni, będąc jeszcze na studiach, do przygotowania dużej kolekcji. Początkowo spoglądaliśmy na siebie z dużą nieufnością. Studia artystyczne kształcą indywidualistów konkurujących ze sobą, a tu nagle zostaliśmy wybrani z dużej grupy studentów przez ludzi kierujących się niewiadomo jakim kluczem, do stworzenia spójnej kolekcji. Z perspektywy czasu można powiedzieć, że zostaliśmy rzuceni na głęboką wodę, bo oprócz przyspieszonego kursu funkcjonowania w rzeczywistości projektowania dla przemysłu, pogodzenia tego z ostatnim, kluczowym rokiem studiów, musieliśmy się jeszcze „dogadać”... i właśnie ta historia zadecydowała o naszej przyszłości, bo ku naszemu zaskoczeniu ta współpraca okazała się bardzo udanym przedsięwzięciem.

Tego typu projekty nie były na porządku dziennym życia studenckiego. Jednak udało się nam stworzyć wspólną, spójną wizję kolekcji i nie pozabijać się przy tym... :) Doprowadziliśmy to do całkiem udanego końca i zostaliśmy jednym z pierwszych duetów projektanckich.

Skąd pomysł na nazwę marki MMC?

Jest to po prostu skrót naszych nazwisk.

Pamiętacie kim była Wasza pierwsza klientka?

Jedną z pierwszych klientek była Kinga Rusin. Przeprowadzała wywiad z Jane Seymour, to było zaraz po pierwszej publikacji w Twoim Stylu. Zabawne jest to, że kiedy Jane zobaczyła płaszcz Kingi, powiedziała, że też chętnie by sobie taki kupiła. To był dla nas duży komplement... :)

Jakie były kulisy przygotowywania Waszego pierwszego pokazu?

Nasz pierwszy wspólny pokaz odbył się podczas studiów na ASP, dopiero się „docieraliśmy”. Wiadomo, że pokazy potrzebują dużego budżetu, chyba niemożliwym jest zrobienie go na własną rękę. Jak stawialiśmy pierwsze kroki, to zawsze mogliśmy liczyć na pomoc znajomych.

Jakie są Wasze odczucia podczas pokazywania się na FashionPhilosophy Fashion Week Poland? Bardzo różnią się od tych, które towarzyszą podczas Lisbon Fashion Week?

Podczas Fashion Week w Lizbonie panuje duże rozprężenie. Mają zupełnie inny sposób organizacji.. Na pewno byliśmy dużo mniej zestresowani niż podczas Fashion Week w Łodzi, co pewnie wynika z tego, że tutaj pokazujemy kolekcje przed „naszymi ludźmi”, naszymi klientami. Przed pokazem cały czas zastanawiamy się „czy się spodoba”, „czy nic się nie stanie”... Ale kiedy ostatnia modelka schodzi z wybiegu, to przychodzi cudowne uczucie ulgi.

Co Was najbardziej inspiruje? Zdarza się, że spieracie się o to, jaki powinien być ogólny zamysł kolekcji?

Każdy ma trochę inną wizję kolekcji, ale to chyba buduje siłę naszej marki. Z jednej strony wzajemnie uzupełniamy swoje pomysły, a z drugiej każdy ma inne spojrzenie, więc czasem musimy pójść na kompromis. Naszym najczęstszym powodem sprzeczek i jednocześnie inspiracją, są tkaniny. Dla nas pierwszy etap wyboru tkanin jest najważniejszy. Oboje staramy się znaleźć te najlepsze i najciekawsze, dlatego też na tym etapie często dochodzi do sporów.

Jeżeli mielibyście wybrać jedną ulubioną rzecz z ostatniej kolekcji byłaby to... Umielibyście porównać ją do dzieła sztuki bądź miejsca?

W tej kwestii jesteśmy jednogłośni – siatkowa kolekcja. Łączy sport i elegancję, to jest nasz faworyt w tym sezonie. Ciężko jest nam porównać ubrania do sztuki. Moda jest bardziej użytkowa i przemijająca.

Myśleliście kiedyś o rozszerzeniu kolekcji czy pozostaniecie przy idei tworzenia dla kobiet?

Cały czas o tym myślimy. Nie chcemy jednak wprowadzać całej męskiej kolekcji. Zastanawiamy się raczej nad wpływem i inspiracją modą męską i stworzeniem linii bardziej unisex’owej.

Jaka jest Wasza opinia na temat polskiego rynku mody? Ukończyliście ASP w Łodzi, znacie to miasto i również postrzegacie je jako polską stolicę mody?

Nie do końca. W Łodzi jest organizowany Fashion Week, ale serce polskiej mody jest w Warszawie gdzie jest o wiele większe grono odbiorców. W Łodzi dobrze jest stawiać pierwsze kroczki, jak np. studia, jednak dalszy rozwój w tej branży ma większe powodzenie w Warszawie. To tutaj mieszczą się redakcje gazet, showroomy, styliści.. Co nie zmienia faktu, że dla nas Łódź zawsze będzie miała szczególne znaczenie, bo to tam się wszystko zaczęło.

Serdecznie dziękuję za rozmowę i życzę kolejnych sukcesów!

Dziękujemy!

http://mmcstudio.pl/

Première Vision/TexWorld

2013-03-14T15:00:00.000-07:00

Luty to prawdziwa gratka dla koneserów mody w Paryżu. W dniach od 12 do 14 lutego 2013 roku odbywał się tam najbardziej prestiżowy targ materiałów Première Vision, natomiast w dniach od 12 do 15 lutego równie znany, lecz skupiający się na masowym rynku TexWorld.

Première Vision zlokalizowany był w Parc d’Expositions w Paryżu. W godzinach od 9 do 18.30 targi odwiedziły tysiące kupców, projektantów, ludzi z branży mody, by podziwiać trendy na sezon wiosna/lato 2014. Stoiska rozstawione były w pięciu różnych halach: Zoom, ModAmont, Indigo & Expofil, LeCuiraParis oraz Première Vision. W każdej z nich znajdowało się tzw. “Forum General”, gdzie można było podziwiać najważniejsze trendy. Dominowały przede wszystkim soczyste barwy, geometryczne i kwieciste nadruki oraz materiały w paski. Na wiosnę/lato 2014 będziemy nosić również materiały innowacyjne – mikrofibry, a także najwyższej jakości wełny i bawełny. Targi reprezentowane były przez wiele krajów, a dominowali przede wszystkim przedstawiciele Chin, Korei Południowej, Francji, Włoch oraz Turcji.

Równocześnie, w Paryżu, niedaleko stacji Le Bourget odbywał się TexWorld – targ materiałów, w którym uczesniczą producenci, których rynkiem docelowym jest klient masowy. Wydarzenie miało miejsce w dwóch halach, podzielonych na sekcje według gatunku materiału – bawena, wełna, denim, jedwab itp. Podobnie jak podczas Première Vision, sprzedawcy pochodzili głównie z krajów azjatyckich. Trendy prezentowane na TexWorld pokrywały się z tymi na Première Vision, jednak kupcy oglądali materiały znacznie tańsze oraz co często się z tym wiąże – nieco słabsze jakościowo.

Miło było również zobaczyć polską reprezentację wsród kupców biorących udział w obu tych wydarzeniach.

Ach te rozmiary!

2013-03-11T08:22:00.001-07:00

Jesteśmy szczęśliwcami - żyjemy w czasach, kiedy wszystko stało się dostępne, możemy wybierać i przebierać wśród produktów, które przez rozwój technologii, a tu na myśli mam głównie Internet, w ciągu kilku dni mogą znaleźć się pod naszymi drzwiami, a do tego wszystkiego potrzeba tylko paru kliknięć.

Z moich obserwacji wynika, że coraz więcej osób kupuje w zagranicznych sklepach internetowych, między innymi w tych amerykańskich. J.Crew, Madewell, Banana Republic czy Shopbop niestety jeszcze nie mają swoich siedzib w Polsce, ale przygotowali dla nas atrakcyjną ofertę ze stałą opłatą wysyłkową i specjalnym podatkiem, który gwarantuje, że na granicy nasza paczka nie zostanie oclona. Co więcej, istnieje możliwość płacenia polską kartą, a my - zwariowani fashioniści lub nawet osoby, które po prostu śledzą modę od czasu do czasu, lubimy być oryginalni i chcemy kupować rzeczy marek, które nie są aż tak powszechne. Pragniemy się wyróżniać i tu moi drodzy czytelnicy jestem przekonana, że się ze mną zgodzicie. Przy korzystnym kursie dolara chyba nie ominiemy takiej okazji, a co więcej niektóre marki zachęcają nas do transakcji nawet we własnej walucie! (Bądź co bądź, tu czasem ukryty jest haczyk, więc zawsze z uwagą wczytujcie się w regulamin...)

Ostatnio dostałam e-maila z zapytaniem o rozmiarówkę amerykańską... I tym wątkiem się dzisiaj zajmę, bo przecież zamawiając z tak odległego kraju, nie chcielibyśmy otrzymać ubrań w złym rozmiarze...

U naszych przyjaciół z USA damska rozmiarówka zdecydowanie różni się od tej, do której jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce. Owszem, znajdą się tam standardowe XS, S, M, L czy XL. Ale najczęściej używanym systemem jest ten od 0 - 16. Większość sieciówek i private labels preferują te rozmiary.

Dlatego przygotowałam tabelki, które zamieszczane są też na większości stron amerykańskich sklepów internetowych.

Kupując części garderoby, takie jak t-shirty, koszule, swetry, kardigany, marynarki, kurtki, płaszcze sukienki czy spódnice powinniście sugerować się poniższą tabelką:

Warto też pamiętać, że rozmiar M, do którego wymiarów jesteście przyzwyczajeni w Polsce, w Ameryce jest nieco większy. Zatem proponowałabym Wam wybieranie rozmiaru mniejszego niż ten standardowy.

Sprawa z dolnym partiami garderoby, w tym przede wszystkim spodni, również nie jest aż tak skomplikowana.

Jeżeli jesteście całkiem niscy (mniej niż 162 cm) szukajcie rzeczy z metką P (petite). Wtedy proporcje będą dla Was korzystniejsze. Osoby wysokie (ponad 178 cm) powinny wybierać rzeczy z metką z literą T (tall). W końcu spodnie nie będą miały dla Was za krótkich nogawek - wiem z doświadczenia ;-)

Co do obuwia...

Istnieją również czasem tak niezbędne połówki tych rozmiarów.

Z dodatkami na szczęście nie ma problemu ;)

Mam nadzieję, że powyższe wskazówki nieco rozwieją Wasze dylematy i wszystko, co zamawiacie będzie leżało na Was jak ulał!

Tymczasem... Udanego internetowego szaleństwa internetowego!

Karolina Zmarlak

2013-03-05T10:11:00.002-08:00

Po raz kolejny będzie o projektantce, o której już dawniej wspominałam. W zeszłym roku miałam okazję uczestniczyć w pokazie "Matador", autorstwa Karoliny Zmarlak, który odbywał się w nowojorskim Soho House.

I mimo że minął już ponad rok, o Zmarlak w Polsce wciąż słyszy się niewiele, a to genialna kreatorka, o czym przekonacie się po obejrzeniu jej kolekcji na sezon S/S13 i PreFall13, jeżeli nie wierzycie mi na słowo. Zmarlak wyemigrowała z Krosna do Stanów Zjednoczonych w wieku 10 lat. Ukończyła Fashion Institute of Technology na Wydziale Projektowania, praktykowała u tak wielkich nazwisk jak Carolina Herrera i Theory, uczestniczyła w Nowojorskim Tygodniu Mody. Dziś młoda projektantka ma już własne atelier w sercu Garment District przy Dwudziestej Piątej Ulicy. Nic tylko zazdrościć - talentu i ambicji. Cieszy też fakt, że z sezonu na sezon jej kolekcje są coraz ciekawsze, coraz bardziej inspirujące, po prostu coraz lepsze. Zmarlak jest dla mnie doskonałym przykładem osoby, która sięgnęła po "American Dream" i pokazała jak wiele mogą osiągnąć imigranci w USA, nawet w tak niestabilnym i pełnym wyzwań przemyśle, jak przemysł mody.

To, co Zmarlak zaproponowała na zbliżającą się wiosnę i lato jest piękne, ale to, co zaprojektowała na jesień całkowicie mnie urzekło. Niektórzy może myślą, że twórczość Zmarlak jest zbyt minimalistyczna, zbyt uboga w kolory. Ja jestem przeciwnego zdania - designerka bawi się formą i gra ograniczoną paletą barw i doskonale jej to wychodzi. Ma jasno określony "target market" i wie do kogo chce trafiać, a jej sztuka (bo moda to dla mnie sztuka) jak najbardziej do mnie przemawia. Zmarlak ma styl.

Pani Karolino, Warszawa czeka na podbój!

www.karolinazmarlak.com

Anna Pitchouguina F/W 2013/2014 Collection

2013-03-01T04:20:00.000-08:00

O Annie Pitchouguinie już u mnie słyszeliście. Jednak, może przypomnę co nieco... To absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi oraz Międzynarodowej Szkoły Kostiumografii i Projektowania Ubioru w Warszawie. Praktykowała u samego Dereka Lama w Nowym Jorku, a teraz pracuje nad własną linią w Londynie.

Dwa sezony temu przeglądałam kolekcję projektantki na Cloudmine i... pokochałam jej styl. Od tego czasu śledzę jej twórczość i nadal nie przestaje mnie zaskakiwać, a podobno w modzie już było tyle, że trudno o coś niebanalnego i kreatywnego. Nieprawda. Nie z Anną.

Kolekcja na jesień/zimę 2013/2014 jest bardzo w stylu Pitchouguiny. Kobieco, ale wygodnie. Ze szczyptą inspiracji wschodnioeuropejskiej. Weną dla kreatorki były jedne z najbardziej prestiżowych targów tkanin odbywające się w Paryżu - Premiere Vision. Sourcing materiałów pobudził wyobraźnię i przyczynił się do powstawania idei niezbędnych do stworzenia kolejnych (tak pięknych!) projektów. Uważam, że efekt jest bardzo owocny i myślę, że chyba się ze mną zgodzicie...

Co jeszcze u Pitchouguiny uwielbiam? Oprócz ciekawych krojów zawsze stawia na jakość. Tkaniny pochodzą z Włoch i Francji, jedwab często z Wielkiej Brytanii, a "puszyste" elementy prosto z Rosji. I tam też, w małej lokalnej fabryce, ubraniom z metką Pitchouguina nadaje się osobistego charakteru i ręcznie doszywa się detale. Uważam, że to największa zaleta marki projektantki - jej kolekcje po prostu mają duszę.

Wracając do kolekcji... Prezentuje wszystko, co najlepsze w sezonie F/W 2013/2014. Kobieta Pitchouguiny ma coś z nowoczesnej "dandyski", niby jest klasyczna, ale i ekscentryczna. I te cudowne aplikacje na rękawach i miękkie kołnierze. Plus czerwona szminka... Zdecydowanie jestem na TAK, choć wiem, że to nie linia, na którą zdecydowałaby się każda z nas.

Sesja zdjęciowa: East London, De Beauvoir, 63Sun Studios. Fotograf: Lucie Eleanor. Modelka: Amelie Phythian. Makijaż: Aga Pro Mua. Asystenci: Julia Wagner i Emanuele Copioli.

www.pitchouguina.com

O tym co łączy NET-A-PORTER z Harper's Bazaar.

2013-02-27T01:01:00.000-08:00

Czy zastanawialiście się kiedykolwiek co wspólnego ma jeden z najlepszych internetowych butików z modą z górnej półki, założony w 2000 r. przez Amerykankę Natalie Massenet z najstarszym (bo wydawanym od 1867 roku w USA) magazynem podejmującym tematykę mody - Harper's Bazaar? Te nazwy kojarzy każdy pasjonat mody, a ostatnio głośno u nas szczególnie o HB, bo 14 lutego 2013 r. miała miejsce jego polska premiera.

Otóż, i jedna, i druga firma chce rozszerzać swoją działaność. NET-A-PORTER planuje zawojować media, mimo tych kryzysowych dla prasy czasów i założyć własny (drukowany, bo jego wersja online już istnieje) magazyn na początku 2014 roku. Planują być konkurencją dla Vogue, Elle czy właśnie wyżej wspomnianego Harper's Bazaar.

Natomiast HB w październiku 2012 roku otworzył własny butik internetowy pod patronatem prestiżowego domu towarowego Saks Fifth Avenue. Można w nim kupować ubrania promowane na łamach miesięcznika. Niestety wysyłka dostępna jest tylko na terenie Stanów Zjednoczonych.

Ciekawe czykiedyś na przykład takie polskie Mostrami zaskoczy nas własnym pismem, a Harper's Bazaar Polska postanowi wkroczyć na rynek sprzedaży internetowej? Co myślicie?

The Edit, NET-A-PORTER

ShopBAZAAR

Brand DNA, czyli o tym jak ważna jest tożsamość marki.

2013-02-22T09:34:00.002-08:00

Twoje ulubione perfumy Dior'a kojarzą ci się z tamtą fantastyczną imprezą w październiku, z kolei smak pomarańczy przypomina ci o zbliżających się świętach Bożego Narodzenia, a zapach świeżo skoszonej trawy wskazuje, że już niedługo upragnione lato... Tak, jesteśmy skonstruowani w ten sposób, by zmysły pomagały nam wracać do wspomnień. Pierwsze wrażenie często jest tym, które zapada w naszej pamięci i które... tak ciężko zmienić.

Dlatego między innymi tak ważne dla danej marki jest to... jak się prezentuje. Fachowcy nazywają to "brand DNA", które nie jest niczym innym niż tożsamością marki.

Dlatego przygotowałam listę rzeczy, o której każdy projektant powinien pamiętać:

1. Na początek warto sobie zapisać (i owe przemyślenia w ciekawej formie zamieścić na swojej stronie internetowej), dlaczego stworzyliśmy naszą markę, jaki jest jej cel i co ją wyróżnia - taka nasza mini "misja" (w końcu po coś chyba robiliśmy badania rynku i ocenialiśmy konkurencję, i wiemy, dlaczego tak działamy).

2. Tak jak i w życiu, i w biznesie warto mieć wizję - plan na za 5, za 10 i za 15 lat... i nie zapominajmy, żebyśmy nie odbiegali zbytnio od tego, co zawarliśmy w punkcie 1.

3. Rynek docelowy, czyli klienci, którzy najczęściej będą u nas kupowali. Ich demografia, psychografia, co lubią robić, ich zainteresowania... a wszystko po to, by tworzyć produkty, które chętnie będą zgarniać z półek.

4. Ciekawa nazwa marki... nic nie jest gorszą reklamą niż nazwa, która nie odzwierciedla tego, co firma reprezentuje. Jak można nazwać firmę odzieżową "National Export Corporation"? Tak, zdarzają się takie kwiatki...

5. Logo - interesujące, przyjemne dla oka, nawet kontrowersyjne. Pojawia się na naszych wizytówkach, stronie internetowej, Facebooku, Twitterze itp. itd. A poza tym chroni wartość intelektualną naszej marki, jeżeli mowa o kwestiach prawnych.

6. Visual Merchandising, na które składa się też wyżej wspomniany znak handlowy, a ponadto wygląd siedziby naszej firmy, naszego butiku, okna wystawowe... Wszystko musi mieć swoje ręce i nogi, wyglądać atrakcyjnie, wzbudzać ciekawość, zachęcać, INSPIROWAĆ.

7. Produkt - musi odpowiadać standardom zawartym w punkcie 1-6. On też charakteryzuje naszą markę.

Powyższa instrukcja nie gwarantuje sukcesu, ale może być pomocne... To taka mała recepta na triumf. Jeżeli stworzymy coś, co pokochamy całym naszym sercem i to będzie naszą pasją, to na pewno się uda!

Trend Forecast F/W 2014/2015

2013-02-18T09:55:00.000-08:00

Wizyta w siedzibie Trade Union (Edelkoort Inc.) w Paryżu była na tyle owocna, że nam - studentom Fashion Institute of Technology, aktualnie przebywającym na wymianie studenckiej w Instytucie Polimoda, udało poznać się prognozowane trendy na sezon jesień/zima 2014/2015.

Domyślam się, że wszyscy są teraz skupieni są na pokazach mody, które przedstawiają kolekcje o rok młodsze niż inspiracje, które Wam pokażę, ale jako pasjonaci mody powinniście być zainteresowani także dalszą przyszłością...

Prognoza na sezon jesień/zima 2014/2015 nosi nazwę...

PLAN B.

BABY BLUSH BLOOD BURGUNDY BUCOLIC BULBOUS BRIGHT BONBON

Ciekawe czy będzie bardziej trafna niż niekiedy ta meteorologiczna... :) Jak myślicie... skąd Lidewij Edelkoort mogła czerpać wenę?

Hart, Schaffner & Marx

2013-02-05T05:26:00.003-08:00

Brytyjskiego agenta 007 ubiera Brioni, jeden z najlepszych włoskich krawców. Natomiast o oficjalną garderobę pierwszego w historii prezydenta-Afroamerykanina - Barack'a Obamy - dba marka Hart, Schaffner & Marx.

Jeżeli ktoś uważa, że prezencja amerykańskich biznesmanów odbiega od tego, co prezentują ci europejscy, to po części ma rację, ale oznacza to także, że nie zapoznał się jeszcze z ofertą Hart, Schaffner & Marx.

Sklep został założony przez dwóch braci Harrye'go i Max'a Hart w 1872 roku w Chicago przy State Street i początkowo nosił nazwę Harry Hart and Brother. Z upływem czasu firma ewoluowała aż dziś szczyci się tym, że ubiera samego prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Amerykanie są narodem stosunkowo konserwatywnym, i to nie tylko w kwestiach ubioru. Jednak, warto zauważyć, że USA to kraj tak różnorodny i tak rozległy, że nie możemy przypisywać wszystkich do jednej kategorii. Na Wschodnim Wybrzeżu królują spodnie khaki i marynarki klubowe w odcieniach granatu czy butelkowej zieleni, przy bardziej oficjalnych okazjach mężczyźni wybierają trzy częściowe garnitury i muchy. Podczas pierwszych miesięcy mojego pobytu na Nowym Kontynencie bawiły mnie za krótkie spodnie moich profesorów. Z czasem dowiedziałam się, że to styl amerykańskiego krawiectwa, bowiem nogawki spodni obcinane są pod kątem prostym, a nie jak to tradycyjnie robi się w Europie - pod skos. Niestety, w większości kraju, szczególnie w Środkowej Ameryce i na Południu mężczyźni noszą marynarki o co najmniej dwa rozmiary za duże i spodnie o kształcie nadto... workowatym.

Hart, Schaffner & Marx starają łączyć się wszystko, co Amerykanie kochają najbardziej - klasykę i wygodę, a do tego dodają szczyptę stylu, której u naszych przyjaciół zza oceanu czasami brakuje.

Pocieszam się faktem, że prezydent Obama zawsze prezentuje się rewelacyjnie i lansuje rodzimą markę Hart, Schaffner & Marx.

Wygląda na to, że Michelle i Barach Obama to najlepiej ubrana para prezydencka wszechczasów!

Scotch & Soda: Maison Scotch

2013-01-30T09:37:00.001-08:00

Scotch & Soda tworzy swoje kolekcje z myślą o każdym. Ich misją jest sprawianie, by ludzie zakochiwali się w ich ubraniach i by nosili je z radością. Co więcej, rzeczy z metką Scotch & Soda promują wysoką jakość i dbałość o szczegóły, przy okazji nadto nie zawyżając cen. Inspiracją marki jest moda z przeszłości, przez co ich ubrania mają w sobie szczyptę vintagowego szyku, ale projektanci podkreślają, że tak naprawdę odnajdują wenę dzięki wspaniałości świata, który ich otacza.

Firma na rynku działa od lat 80., jednak ta, z którą obcujemy współcześnie wystartowała nieco ponad dekadę temu. Siedzibą Scotch & Soda jest Amsterdam. W tym mieście trzech właścicieli połączyło swoje doświadczenie oraz miłość do mody, by stworzyć markę, która ubrała i dziewczynę z sąsiedztwa, i czarującego dandysa.

Scotch & Soda posiada 50 sklepów na całym świecie, a swoje rzeczy można znaleźć w 7000 punktach sprzedaży, także przez Internet. Właściciele "brandu" są zwolennikami komunikacji internetowej - energicznie prowadzą bloga i działają na portalach społecznościowych.

Jednym słowem... Scotch & Soda to klasyka wielu wariantów, ale także młodość i świadomość przyszłości. Tak łatwo się w nich zadurzyć. Do współpracy zapraszają ludzi z różnych środowisk, ludzi, którzy mają reprezentować społeczeństwo. Tworzą globalnie i... dla nas.

Materiały pochodzą ze strony internetowej: http://www.scotch-soda.com.

Pitti Filati and Vintage Selection. Fashion Fun in Florence.

2013-01-26T06:42:00.001-08:00

We Florencji trawa weekend, który rozpieszcza wszystkich sympatyków mody. W dniach od 23 do 27 stycznia odbywa się Vintage Selection 21. Natomiast od 23 do 25 stycznia miał miejsce Pitti Filati.

Vintage Selection 21 to swego rodzaju targ mieszczący się w budynku przy stacji Leopolda. Możemy tam znaleźć prawdziwe oldschoolowe perełki. Louis Vuitton, Chanel, Hermes czy Gucci należą do jednych z nielicznych marek, których rzeczy znalazły się na stoiskach Vintage Selection 21. Jednak, nie trzeba być miłośnikiem ubrań z drugiej ręki, by zakochać się w atmosferze imprezy. To świetne miejsce, by przypomnieć sobie stylistykę mody z dawnych lat, poszukać inspiracji. Dlatego, oprócz poszukiwaczy nietuzikowych torebek, sukienek czy biżuterii, znajdziemy projektantów i nawet prognostyków trendów. Mi szczególnie podobał się klimat eventu... W końcu chyba już przekonaliście się, że uwielbiam muzykę lat 80., a tutaj mogłam słuchać się w największe hity tej dekady. Ponadto, zachwyciła mnie różnorodność produktów i oryginalność ludzi, którzy się pojawili na ów targu. Po prostu, jeżeli kiedyś odwiedzicie słoneczną Toskanię, to musicie pojawić się na Vintage Selection 21. Polecam!

Natomiast, dla profesjonalistów, ludzi z branży organizowany jest we Florencji trade show, tzw. B2B (Business to Business), Pitti Filati, gdzie przedstawiane są trendy wyrobów z dzianiny. Zatem, Knitted Republic, nie mogła pominąć wspomnienia takich wydarzeniu! Jest to mniejszy targ w porównaniu z White, Premiere Vision czy D&A; choć bardzo profesjonalny. Może dzianiny nie są najbardziej pożądanym materiałami, ale Włosi kochają wyroby z wełny czy kaszmiru! Ten rynek jest tu największy w całej Europie, jeżeli nie na świecie... Udało mi się zamienić kilka słów z firmą Natural Fantasy, a także Filati Power. Współpracuję one z takimi brandami, jak J.Crew, Eileen Fisher, Zegna, Dolce&Gabanna... Wyobraźcie sobie, że najwyższej jakości kaszmir potrafi kosztować aż 180 euro za kilogram!

Poniżej kilka zdjęć, żebyście mogli odczuć modową florencką gorączkę!

Fashion Industry 101

2013-01-22T14:13:00.001-08:00

Jestem studentką. Jestem studentką mody. Jestem oceniana przez społeczeństwo. Jestem prześwietlana przez moich kolegów z uczelni. Jestem poddawana stereotypom.

Wczoraj siedząc na zajęciach z interkulturowej komunikacji, dzieliliśmy sie obserwacjami dotyczącymi tego jak jesteśmy postrzegani. Słowa profesora mówiące, że przemysł mody jest, przynajmniej psychologicznie, jednym z najtrudniejszych do przetrwania, zapadły w mojej głowie. Znajomi z grupy dodali jeszcze, że są niedoceniani przez swoich rówieśników, uważani za niepoważnych czy nawet mniej inteligentnych, padło nawet określenie, że należą do swego rodzaju "fashion camp".

Nie zaprzeczam, że na moim uniwersytecie zdarzają sie przypadki iście niebanalne - dziewczyny studiujące modę, bo po prostu kochają zakupy. Meżczyznom niehomoseksualnym też ciężko przetrwać, bo nieustannie wystawiani są na nieprzyjemne komentarze. A jak juz studentowi mody uda się zdobyć przepustkę do tego hermetycznego świata i zostanie zatrudniony jako praktykant, wcale nie chwyci Pana Boga za nogi. Wręcz przeciwnie... Stanie się zwykłym pionkiem "przynieś, podaj, pozamiataj". Student mody na swojej drodze spotka również wiele kreatywnych osób, z wielkim talentem i jeszcze większym ego. Ludzi niemałego sukcesu, a także ludzi, którzy mają problem z komunikacją, i zostali zamknięci w pociągu bez biletu do "raju". Pracując w modzie jest się przecież tak zdystansowanym i oschłym jak Anna Wintour, nie ma się czasu na rodzinę i jedyną rzeczą, o ktorą się dba są markowe metki.

Tak, to takie środowisko. Jednak, jak wszędzie znajdzie sie miejsce dla ludzi wartościowych, nietuzinkowych charakterów, którym udało przejść się tą niełatwą drogą bez zawodowego wypalenia. Na pewno to zadanie trudne do wykonania, aczkolwiek możliwe. Kluczem do wszystkiego jest komunikacja i zaciskanie zębów, czyli asertywność.

Jeżeli modę sie kocha, to nie stawia jej sie ponad wszystko. Tak, moda to wciąć coć utylitarnego, coś tak błahego, ale z drugiej strony to zjawisko pasjonujące miliony osób na całym globie. To przemysł multikulturowy i bardzo dochodowy, a wiadomo, że tam gdzie pieniadze, pojawiają sie konflikty.

Mimo wszystko, wciąż będę bronić tej dziedziny. Doceniać menedżerów, kupców, projektantów, fotografów, blogerów, stylistów i redaktorów. Bo nigdy wcześniej nie spotkałam jednostek tak ciekawych, kreatywnych, posiadających obszerną wiedzę, działających z taką pasją. I ludzi, którzy tak jak wszyscy... szukają w życiu szczęścia, miłości i nieco spokoju.

Where to shop? Online "DEPARTMENT STORES"

2013-01-10T13:01:00.001-08:00

Kto by kiedyś pomyślał, że modę, i to nie tylko casualową, ale i wysoką, będzie można przeglądać i kupować w Internecie? Na pewno nie ja. Rok milenijny przyniósł wiele zmian i moda wspięła się na wyższy poziom - zaczęła sprzedawać się online, przez co stała się popularniejsza i lepiej dostępna.

Biznes e-commerce sukcesywnie się rozwija i ma coraz więcej sympatyków. Szybka wysyłka, bezpieczna płatność i możliwość zwrotu zmniejszają obawy przed dobraniem złego rozmiaru czy fasonu. Nie ukrywam - ta wirtualna forma zakupów jest moją ulubioną. Może i nie mam możliwości zobaczenia ubrania na żywo i poczucia jego faktury, ale za to unikam kolejek i tłumów, oszczędzam czas, a to dla mnie osobiście jest ważniejsze.

Na świecie butiki internetowe stały się popularne już ponad dekadę temu, w Polsce funkcjonują od niedawna. Trzy lata temu miałam problem, by znaleźć sukienkę na studniówkę od polskiego projektanta online. Dziś nie ma już z tym problemu. To uświadomiło mi, jak wielki krok Polska poczyniła w świecie mody. Niszczymy przeszkody. Trzymajmy tak dalej, a ja zapraszam Was do zapoznania się z listą moich ulubionych internetowych portali, gdzie można kupować rzeczy sygnowane nazwiskami najlepszych kreatorów.

NET-A-PORTER zdecydowanie należy do jednych z moich ulubionych butików online. Mimo że nie mogę pozwolić sobie na ów modowe rarytasy, przeglądanie strony to czysta przyjemność. Ubrania od znanych projektantów przechodzą solidną selekcję stylistów NET-A-PORTER, strona jest przejrzysta i można znaleźć na niej wszelkie niezbędne informacje. Do zalet firmy należą także szybka przesyłka i zawsze perfekcyjnie zapakowane zamówienie. Jak powstał NET-A-PORTER? Założony został przez Amerykankę, Natalie Massenet, absolwentkę UCLA, redaktor gazety WWD i The Tatler. W roku 2000 narodził się NET-A-PORTER, 10 lat później właścicielka zainicjowała jego męską wersję... MRPORTER. Wkrótce planują wkroczyć na rynek prasy z własnym magazynem.

LUISAVIAROMA jest sklepem, który istnieje również fizycznie i znajduje się przy Via Roma we Florencji. Działalność internetową rozpoczęli na początku XXI wieku. Wyjątkowo podoba mi się ich system, a mianowicie w sklepie znajduje się wielki telebim dotykowy, na którym można oglądać rzeczy i spośród nich wybierać, nie wszystkie są eksponowane na półkach. Produktów przecenionych nie można dostać we florenckiej siedzibie firmy, natomiast w ich outlecie, która zlokalizowany jest poza miastem. LUISAVIAROMA oferuje sprzedaż online w lokalnej walucie, co jest bardzo korzystne.

ASOS... Ach, kto nie zna tego sklepu! Również swoje początki zaliczył w roku 2000. Przez ostatnią dekadę twórcom portalu udało się nawet wykreować własną markę, w relatywnie niższych cenach. ASOS sprzedaje rzeczy, które aktualnie są bardzo trendy, ale wybiegają też z modowymi nowinkami. Funkcjonują już na wszystkich kontynentach. Jedyną wadą jest to, że niektóre z produktów, które proponują można kupić na innych stronach taniej, ale jestem przekonana, że jako bywalcy wirtualnych galerii handlowych dobrze o tym wiecie!

Ostatnio u którejś z polskich blogerek, o ile się nie mylę u Kasi z Efektów Ubocznych, przeczytałam, że to polskie NET-A-PORTER. I pod tą tezą się podpiszę. Minimalistyczny interfejs, najlepsze polskie marki, ciekawe propozycje z kolekcji, szybka wysyłka. Co tu dużo mówić - jestem na TAK!

Założycielką tego internetowego butiku jest Agata Zych - Zielińska, jedna z kobiet aktywnych w świecie mody, jedna z kobiet, która najbardziej w tej dziedzinie podziwiam. Kiedyś udało mi się nawet przeprowadzić z nią krótki wywiad... Na pewno kiedy zaczynała, a niecałe dwa lata temu, bo 1 kwietnia 2011r., nie było łatwo. Jednak niezmiernie cieszę się, że cały pomysł nie okazał się tylko primaprilisowym żartem. FULL OF STYLE jest godny polecenia. Współpracują ze świetnymi polskimi projektantami, a co więcej promują nie tylko projekty mainstreamowe. Brawo za autorskie zdjęcia sesjowe! Trzymam za nich kciuki w dalszym rozwoju!

A Wy gdzie najchętniej kupujecie?

Must See: Fashion Movies

2013-01-07T15:17:00.001-08:00

"The Seven Year Itch" ("Słomiany Wdowiec"), 1955.

Film autorstwa Billy'ego Wilder'a. Wart uwagi ze względu na przepiękne kostiumy. W końcu Marilyn Monroe to jedna z najbardziej czarujących kobiet drugiej połowy XX wieku, ulubienica samego Salvatore Ferragamo.

"Breakfast at Tiffany's" ("Śniadanie u Tiffany'ego), 1961.

Blake Edwards wyreżyserował film na podstawie powieści Truman'a Capote'a, który stał się klasykiem. W główną rolę Holly Golightly wciela się kolejna stylowa aktorka XX wieku - Audrey Hepburn. Po obejrzeniu... diamenty staną się przyjacielem każdej z pań, a już najlepiej te w charakterystycznym niebieskim pudełeczku od Tiffany'ego.

"Blow Up" ("Powiększenie"), 1966.

Michelangelo Antonioni to geniusz kamery. "Powiększenie" to dramat, gdzie bardzo dobra fabuła trzyma widzów w napięciu. Oprócz samej akcji rozwiązywania zagadki zwróćcie uwagę na kostiumy, kostiumy i jeszcze raz kostiumy. Bajeczny powrót do lat 60.

"Legally Blonde" ("Legalna Blondynka"), 2001.

Elle Woods, studentka zarządzania w branży mody na UCLA. Piękna, popularna i bardzo różowa, ale jak się okazuje niezwykle zdolna i ponad przeciętnie inteligentna, bo zostaje absolwentką prawa Uniwersytetu Harvard'a. Może nie jest to film najwyższej klasy, ale mi się podoba!

"The Devil Wears Prada", ("Diabeł Ubiera się u Prady"), 2006.

Filmowa Miranda to aluzja do Anny Wintour, redaktor naczelnej amerykańskiego Vogue'a. "Diabeł Ubiera się u Prady" przedstawia świat prasy modowej i uchyla rąbka życia w redakcji. Nieco przejaskrawiona rzeczywistość, ale jednak odrobinę prawdziwa. Na podstawie książki Lauren Weisberger.

"Sex and the City" ("Seks w Wielkim Mieście"), 2008.

Chyba nie ma kobiety, która nie widziałaby choćby jednego odcinka "Seksu w Wielkim Mieście". Film jest wisienką na torcie całej serii tego serialu. Moim zdaniem nieco gorszy niż telewizyjne epizody, ale i tak warty uwagi. Te cztery kobiety zawojowały Manhattanem. A Sarah Jessica Parker zawsze wypada genialnie, tak uważam.

"Confessions of a Shopoholic" ("Wyznania Zakupoholiczki"), 2009.

Tym razem lekko i przyjemnie, ale z przesłaniem. Pokochamy ten film, bo w końcu każda z nas ma w sobie coś z zakupoholiczki... To ile par butów kupiłyście w ciągu ostatniego miesiąca?

"The September Issue", 2009.

Dokument. Życie Anny Wintour, idolki wielu kobiet ze świata mody i nie tylko, za kulisami. Jaka naprawdę jest królowa i jak wygląda przygotowywanie największego, wrześniowego numeru amerykańskiego Vogue'a dowiecie się po zapoznaniu z "The September Issue".

A Wy, co dorzucilibyście do tej listy?

Kierunek ZAKUPY!

2013-01-06T06:22:00.001-08:00

Słynna amerykańska aktorka, Marilyn Monroe, powiedziała kiedyś, że "Pieniądze szczęścia nie dają. Dopiero zakupy". Coś w tym jest. Czasami poziom naszych endorfin potrafi drastycznie skoczyć w momencie, gdy nabędziemy coś pięknego, co sprawia nam radość, w co po prostu... dobrze zainwestujemy.

Jednak, doświadczenia zakupowe bywają różne. Od kilku lat obserwuję jak ta czynność wygląda w Stanach Zjednoczonych, jak kupuje się w Europie Zachodniej i w Polsce. Nie należę do zwolenników rozgraniczania danych regionów świata, ale pewne różnice są na tyle namacalne, że trudno nie podciągać danych krajów pod odmienne kategorie, nawet w tak prozaicznej sprawie jak... zakupy.

W USA polityka dotycząca obsługi klienta znacznie odbiega od tej preferowanej w Europie. Traktowani są oni raczej jak goście i już od przekroczenia progu danego sklepu witani są szerokim uśmiechem. Praktycznie każdy klient może liczyć na pomoc w poszukiwaniu produktu czy rozmiaru. Niezależnie od tego czy wchodzi się do popularnej sieciówki jaką jest Gap, czy do lepszego sklepu, takiego jak Michael Kors, można liczyć na jednakową asystę (bez względu na to czy akurat wygląda się "wyjściowo" czy ma się na sobie zwykłe jeansy i uggi).

Pamiętam, że na początku pobytu na Nowym Kontynencie przeszkadzało mi, że przy kasie pytano się o mój kod pocztowy czy e-mail. Podczas studiów nauczono mnie, że pomaga to w budowaniu bazy danych, odkrywaniu preferencji klienta itp. I tak też jest, e-maile od sklepów dostaję zazwyczaj z rzeczami, które niemalże idealnie wpisują się w mój gust. Jednak, warto zauważyć, że jeżeli przy kasie nie macie ochoty zdradzać swojej prywatności, możecie po prostu odmówić odpowiedzi, bez ponoszenia żadnych konsekwencji.

Ponadto, to, że cena na metce danego produktu wynosi $30, nie oznacza, że to kwota, którą ostatecznie zapłacicie. Podatek doliczany jest bowiem dopiero przy kasie. Amerykani częściej też płacą kartą i rzadko kiedy możemy zobaczyć informację, że tego rodzaju transakcja może zostać dokonana dopiero od określonej sumy.

Podczas pobytu na studenckiej wymianie we Florencji, od pierwszych dni informowano nas, że we Włoszech termin "customer service" nie istnieje. Na początku, jak to ja, podchodziłam do tej idei nieco sceptycznie, ale już po kilku miesiącach przekonałam się, że faktycznie obsługa klienta na Półwyspie Apenińskim wypada miernie. Można poczuć się ignorowanym.

Podobnie jest w Polsce. Odwiedzając sklepy nienależące do najtańszych, czasami odnosi się wrażenie, że jest się intruzem. Często każdy element stroju potencjalnego klienta jest skrupulatnie analizowany. Czasem markowa torba potrafi stać się dostępem do "bramy ubrań klasy high-end". (Koncept absurdalny, aczkolwiek tak prawdziwy!)

Szczerze, strasznie tego nie lubię. Osobiście preferuję swobodę. Cenię możliwość oglądania rzeczy nawet takich, na które mnie nie stać. W końcu kiedyś może będę w stanie sobie na nie pozwolić, a uraz do danego sklepu pozostanie.

Długo rozmyślałam z czego wynikają te różnice. Początkowo myślałam, że może z faktu, że sprzedaż komisowa jest w Stanach tak rozpowszechniona i popularna. Każdy sprzedawca walczy o zaufanie klienta. Chociaż później stwierdziłam, że taka forma występuje też w Europie. Później zastanawiałam się nad samymi konsumentami - w końcu psychografia ludzi w USA jest zupełnie inna niż tych w Europie. Myślę, że na Starym Kontynencie nie lubimy być atakowani przez sprzedawców, ale nadal czujemy się onieśmieleni wizytą w sklepach z rzeczami nie na naszą kieszeń. W USA klient lubi czuć tę pomoc, często doradzić się. Tam też bardziej niż gdziekolwiek popularny jest zawód personal shopper'a. To kolejny aspekt mody, który ociera o dziedzinę socjologii.

Tak jak dany kraj charakteryzuje kultura polityczna, tak możemy wyróżnić kulturę podejścia do zakupów.

Podsumowując w Ameryce, dużo swobodniej, bardzo pomocnie, z pełną otwartością. W Europie, panują bardziej sztywne zasady, swego rodzaju selekcja, a klient jest niezależny.

Bądź co bądź, generalnie Europejczycy ubierają się lepiej, ale skończmy z tą arogancją i stańmy się w kwestiach modowych bardziej liberalni ;)

A Wy co myślicie? Jakie są Wasze preferencje?

Zdjęcia pochodzą ze strony: www.allposters.pl

Victoria's Secret w Polsce!

2012-11-30T12:42:00.001-08:00

Pod koniec lipca 2012 roku, kolejna europejska stolica doczekała się otwarcia jednej z najbardziej popularnych marek bielizny i kosmetyków na świecie. Victoria's Secret ma już dwa butiki w Warszawie - w Złotych Tarasach oraz Galerii Mokotów.

Piszę o tym dopiero teraz, bo niedawno udało mi się przegzaminować ekspendientkę VS w Złotych Tarasach. Nie, nie wspominam o tym, by ponarzekać na niewiedzę sprzedawczyni - wręcz myślę, że była solidnie przygotowana, choć nie potrafiła wyjaśnić, czemu polityka sklepu jest taka, a nie inna...

Victoria's Secret to marka amerykańska, która na tamtym rynku zaistaniała już ponad trzy dekady temu - pod koniec lat 70. Generalnie przyjęło się, że Amerykanie lubią działać na dużą skalę i podobnie ich sklepy są raczej sporych, jak nie gigantycznych rozmiarów. Tak samo jest z Victoria's Secret - marka posiada wiele linii bielizny, takich jak Very Sexy, Angels by Victoria's Secret, Fabulous by Victoria's Secret, Incredible by Victoria's Secret czy uwielbiane przez licealistki i studentki Victoria's Secret PINK, a ponadto ubrania (bardzo popularne piżamy lub dresy), akcesoria i kosmetyki. Victoria's Secret raz do roku organizuje także show - pokaz, w którym uczestniczą najbardziej pożądane modelki świata. To wydarzenie, które może konkurować oglądalnością z samym Superbowl (finałem amerykańskiej ligi futbolu).

Wracając do taktyki VS w Polsce - można tam kupić kosmetyki (co z perspektywy merchandisera wydaje się uzasadnionym krokiem, w końcu na te produkty nakłada się największą marżę), akcesoria (podobny powód jak z kosmetykami) oraz majtki (głównie z linii Very Sexy i Pink)..., co wydaje się być dziwne, bowiem kobiety decydując się na zakup bielizny, najczęściej zamierzają wzbogacić się o cały komplet. Co do cen? Do najtańszych one nie należą - ok. 50zł za figi. Co więcej, niestety nie ma popularnej w Stanach promocji - 5 par w cenie $25. Ceny w Polsce klasyfikują markę raczej wśród kategorii bielizny ekskluzywnej, podczas gdy amerykański VS celuje raczej w klientów pochodzących z klasy średniej.

Warto zauważyć, że VS nie jest bezpośrednim oddziałem amerykańskiej VS na Polskę, a franczyzą popularnej firmy Alshaya - operatorem franczyz głównie na Bliski Wschód, północną Afrykę, Rosję, Turcję i inne kraje europejskie. Dlatego pewnie, póki nie zostaną osiągnięte dane wyniki sprzedaży, możemy zapomnieć, że w naszych szufladach znajdzie się nowy biustonosz zakupiony w sklepie VS w Polsce.

Mało która zagraniczna odzieżowa korporacja decyduje się otworzyć swój flagship store u nas w kraju.

Z niecierpliwością czekam jak będzie rozwijać się VS i kiedy doczekamy się butików poza Warszawą ;) Wygląda na to, że prestiż VS przyciąga klientów i liczba sprzedaży na razie jest całkiem imponująca.

Well, not too long ago, in the end of July 2012 first Victoria's Secret store was opened in Poland. So far they have two locations in Warsaw - in two shopping malls called Złote Tarasy and Galeria Mokotów. Last week I had a chance to visit one of them and I decided to talk about the business for a little with the sales representative. I was satisfied with her overall knowledge but she wasn't able to explain to me one of my biggest concerns about the strategy of the store.

The place is rather smaller than the ones in the US which is pretty obvious to me because Polish market is not as large as the American one. However, it's not the point - I don't expect huge, three-storeys place as it's usually in the US. Going back to the product categories - they sell cosmetics (which seems pretty relevant cause there is always the highest mark-up on them), as well as accessories (similar reason to the one with cosmetics) and panties... To be honest, as a future merchandiser I was rather astonished by this choice. I think that women always aim to buy a set - a matching bra with a matching pair of underwear. Taking about prices, they are higher than in the US (around $16 for a pair of panties) and there is no buy 5 for $25 promotion which makes the brand rather higher-end than middle-class market as it tends to be in the US.

The answer to my doubt might be the fact the VS in Poland is not a direct store controlled by VS United States but only a franchise operated by famous company called Alshaya that takes care of the Middle Eastern, Northern African and European retail market. I'm pretty sure that they won't expand the product categories until they reach certain sales as it's probably stated in the contract.

All in all, I'm glad we have another American brand on the local market and I'm looking forward to seeing how it's going to develop. It seems like the brand image of VS is persuasive in Poland and the sales are going good.

80s Devil Ads

2012-11-10T03:32:00.001-08:00

Lata 80. to nie tylko dekada muzyki New Romantic, Madonny, Michaela Jacksona i... Martensów. To dziesięcolecie, w którym moda postawiła olbrzymi krok do przodu. To prawdziwy rozkwit promowania marek i ich produktów... w sposób całkiem kontrowersyjny jak na tamte czasy.

W 1980 roku bardzo popularny stał się denim... Modni nie chcieli nosić już tylko klasycznych Levisów 501, więc jeansowy świat podbiły też takie marki jaki Gloria Vanderbilt, Jordache, Gap i Calvin Klein.

Największym szokiem dla odbiorców był sposób, w jaki firmy zaczęły reklamować swoje rzeczy. Pierwszy raz zaczęto pokazywać nagie ciało, kontrowersje budziło też zatrudnianie bardzo młodych modelek - Calvin Klein do swojej kampanii reklamowej zaangażował młodziutką, piętnastoletnią Brooke Shields.

Nic zatem dziwnego, że fashioniści ubrani w nowiutkie jeansy podśpiewywali sobie "Like a Virgin"...

1980s was not only a decade of New Romantic, Madonna, Michael Jackson and Martens shoes but a moment when fashion has significantly moved forward as well. This time was a renaissance of fashion advertising and controversial commercials.

As of the 80s denim was getting more and more popular. Fashionistas didn't want to wear only classic 501 Levis so the jeans' world was conquered by brands like Gloria Vanderbilt, the Jordache, Gap and Calvin Klein.

Definitely the audience was shocked with what was presented to them. The way of advertising has become very unusual - people were not afraid of showing the naked body and some issues arouse when brands started hiring very young models for their campaigns - as an example Calvin Klein signed a contract with a very young, 15-year-old Brooke Shields.

Thus, there's nothing weird about the fact that trendsetters wearing their brand new denim pants were having fun singing "Like a Virgin"...

Reklamy są własnością intelektualną danych marek.

Fashion Philosophy raz jeszcze.

2012-11-05T14:17:00.001-08:00

Słynne Women's Wear Daily wprawdzie dodało wzmiankę na temat Polskiego Tygodnia Mody, ale nadal jesteśmy wymieniani wśród tych... dziwnych miejsc, gdzie prezentuje się modę. Co o tym myślę, już pisałam. Chociaż dobrze, że łódzki streetstyle poszedł w świat.

Recenzje z pokazów pozostawię większym specjalistom. Jak zawsze podkreślam, ci zajmujący się stroną biznesową tej działki, lepiej odnajdują się w cyfrach i negocjują sprzedaż produktów. Dlatego tak świetnym miejscem dla buyerów jest Showroom mieszczący się w miasteczku Fashion Philosophy.

Na pierwszy rzut oka przypomina zachodnie trade shows. Ostatnim, na który udało mi się dostać to White Milano Show w stolicy włoskiej mody. Łódzki Showroom nieco przypominał mi tamten w Mediolanie, szczególnie wnętrzem (śnieżnobiałe ściany), bo, jeżeli chodzi o rozmiar, to u nas nie działa się jeszcze z takim rozmachem. A i osoby tam przesiadujące nie były zbyt rozmowne. Przyzwyczaiłam się do zadawaniu wielu pytań dotyczących kolekcji, produkcji, licencji itd., a tu czasem ciężko było wyciągnąć odpowiedź. Nie widziałam też form zawierania transakcji, nie spotkałam zbyt wielu kupców. Jednak, muszę przyznać, że stoiska były zorganizowane profesjonalnie, wyglądały estetycznie. Szczególnie spodobał mi się układ Zalando i Łukasz Jemioł Basic. Jedyna rada - następnym razem trochę więcej entuzjazmu - w końcu to ma się sprzedawać!

A co tam jeszcze było, sami możecie spojrzeć...

Łukasz Jemioł Basic

2012-10-30T12:18:00.000-07:00

Świeżo, lekko, zabawnie. W piątkowy wieczór Fashion Philosophy Fashion Week Poland, z pięciominutowym opóźnieniem, absolwent łódzkiej ASP, Łukasz Jemioł, przedstawił przyjemną kolekcję Basic. Dominowały szarości, biele, znalazło się odrobinę czerni i oliwki. Wygodne, wykonane z wysokiej jakości naturalnych materiałów ubrania typu casual.

Już dawno powtarzałam, że takie kroje powinny stać się domeną polskiej mody. W tym kierunku poszedł właśnie Jemioł ze swoją linią Basic. Podobnym torem podążają Nenukko, a nawet Robert Kupisz. Dzianiny powinny stać się czymś, z czym kojarzy się polskich kreatorów. Już nie raz udowodnili, że ready-to-wear w casualowej odsłonie to nasza działka, że działamy na tym polu profesjonalnie. Po raz kolejny potwierdził to Jemioł. Kolekcja bardzo poprawna. Takie rzeczy powinny stać się fundamentem garderoby każdego człowieka.

Co więcej, sam pokaz bardzo udany. Trwający około 4 minut wybieg miał na celu wprawianie widowni w dobry nastrój. Tak też było. Wszyscy się uśmiechali i dobrze bawili. Lekka, popularna muzyka. Modele reprezentujący różny przedział wiekowy, a nawet różne pochodzenie potwierdzali, że Jemioł pragnie, by jego klientela była jak najszersza. Projektant chce docierać do wielu pokoleń, nie skupia się na jednej niszy. I dobrze, bo tego typu ubrania mają swoich zwolenników wśród przedstawicieli różnej demografii.

Bardzo podobało mi się, że outfity z kolekcji było można zakupić bezpośrednio po pokazie w Showroomie, gdzie znajdowało się stanowisko Łukasz Jemioł Basic. Nawet jeżeli ktoś nie miał zamiaru wzbogacać swojej szafy o nowości z kolekcji Jemioła, to można było przyjrzeć się strojom, poczuć ich fakturę, co jest również ważnym czynnikiem przy ocenianiu mody.

Brawo!

Filozoficznie o Fashion Philosophy.

2012-10-29T15:24:00.001-07:00

Przybyłam, zobaczyłam i jak dla mnie Fashion Philosophy Fashion Week Poland, mimo wszystko, zwyciężył. Ostatni raz brałam udział w tym wydarzeniu w maju 2010 roku, czyli całe pięć edycji temu, jako wolontariusz. Tym razem udało mi się "awansować" i udać się tam z akredytacją medialną.

Co do tego "awansu"... Fashion Philosophy przyjmuje więcej gości niż się spodziewałam. Przed pokazami, szczególnie przed Designer Avenue, kolejki są przeogromne, a w tym tłumie można zobaczyć cały przekrój ludzi i... nie tylko ludzi. Co więcej, czasem panował taki chaos, że na pokazy wchodziły osoby, które nawet nie miały zaproszenia. Więc jak to jest z otrzymywaniem przepustki do świata mody?

Jednak nie piszę po to, by narzekać. Dużo zmieniło się na plus. Polski Tydzień Mody, mimo że nadal nie trwa siedmiu dni, nabrał szlifu. Do pełnego blasku może jeszcze trochę brakuje, ale jest lepiej. Gdyby przymknąć oko na braki w organizacji, to naprawdę jest przyzwoicie. Wybiegi zaaranżowane były profesjonalnie, oprawa wizualno - muzyczna też nie zawodziła. Może nikt nie zwraca uwagi na takie elementy, ale ja uważam, że to istotne. Może i byłoby pozytywniej, gdyby usprawniono recepcję i obsługa nie kręciłaby się chaotycznie tu i ówdzie, ale po co narzekać, gdy na Fashion Philosophy prezentuje się coraz więcej i coraz zdolniejszych projektantów? Ktoś mógłby tu zarzucić, że nasi "najwięksi" kreatorzy nie uczestniczą w Fashion Philosophy... Przecież ich nie zmusimy, by przedstawiali swoje kolekcje w Łodzi. Może i sprawiałoby to, że Polski Tydzień Mody byłby bardziej spójny, ale z drugiej strony... może Fashion Philosophy to coś innego niż wierna kopia największych światowych tygodni mody, gdzie pokazują się wszyscy giganci?

Nadal podtrzymuję zdanie, że Showroom to bardzo dobry projekt. Przypominał mi trochę White Trade Show odbywający się w Mediolanie czy międzynarodowy D&A. To przede wszystkim miejsce dla buyerów i merchandiserów, ale i dziennikarze powinni skusić się na rundkę. Jedyna uwaga to to, że mogłoby tam być ciut bardziej entuzjastycznie. Ale to za rok.

Co do mediów właśnie... Press Room z niebieskimi pufami... przyjemny pomysł. Miało być przytulnie i komfortowo. Pomieszczenie to było nieco zbyt ciemne, za mało miejsca, by rozstawić swój sprzęt. Można ulepszyć.

Miłym zaskoczeniem jest też obecność zagranicznej prasy w Łodzi. Może tylko trochę zmartwił mnie fakt, że dziennikarz z Kopenhagi przy śniadaniu chętniej rozmawiał ze mną o ostatnim pokazie Kenzo niż o jakimkolwiek innym odbywającym się u nas...

Myślę, że Fashion Philosophy powinien zmierzać tę ścieżką, którą obrał na początku. Jego zadaniem winno być promowanie mody polskiej i młodych talentów. Do tego szczypta sztuki i fotografii na poziomie. Przyjęło się, że Fashion Philosophy to najważniejsza impreza w branży. Pewnie i tak, dlatego powinien wziąć na siebie tę ogromną odpowiedzialność i promować modę jako coś bardziej wartościowego niż sam blichtr i modę jako pasję wielu ludzi, którzy tak naprawdę nie chcą przynależeć do tego hermetycznego światka, a rozwijać swoje zainteresowania.

Beyond Fashion.

2012-10-25T11:02:00.002-07:00

Ruszyła już SIÓDMA edycja Fashion Philosophy Fashion Week Poland. Impreza odbywa się w dniach od 24 do 28 października w Łodzi na terenie Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej przy ul. Tymienieckiego 22/24, a także w zabytkowym kompleksie Księży Młyn. Nieliczne pokazy będę miały miejsce w Andel’s Hotel.

Co zmieniło się na Fashion Philosophy od jego ostatniej, majowej odsłony? Nawiązano współpracę z agencją IMG Fashion, która w dużym stopniu angażuje się w organizację Nowojorskiego Tygodnia Mody. Zainicjowano także projekt - „salon” w Andel’s Hotel. We wnętrzach pokojów pokazywane będą projekty Agaty Wojtkiewicz, Michała Szulca, Natalii Jaroszewskiej, Macieja Zienia czy MMC Studio Design. To idealne miejsce dla spotkań z mediami i buyerami.

W tym roku zbudowano wiele wybiegów, byśmy mogli podziwiać imponującą liczbę prawie… 120 pokazów. Ów maraton ma swój początek dziś, w czwartek 25 października. W ramach Designer Avenue („dojrzalszych kreatorów) zobaczymy ponad 30 kolekcji, takich projektantów jak AGA POU, AGATA WOJTKIEWICZ, AGNIESZKA ORLIŃSKA, ANNA PONIEWIERSKA, BERENIKA CZARNOTA, EWA KOZIERADZKA, GRZEGORZ KASPERSKI, HYAKINTH, JUSTYNA CHRABELSKA, KAMILA GAWROŃSKA-KASPERSKA, KĘDZIOREK, ŁUKASZ JEMIOŁ BASIC, MALDOROR, MAŁGORZATA DUDEK, MICHAŁ SZULC, MMC STUDIO, MONIKA BŁAŻUSIAK, NATALIA JAROSZEWSKA, NENUKKO, ORSAY, POLYGON, P&V, PROJECT ZOA., ROBOTY RĘCZNE, TOMAOTOMO by Tomasz Olejniczak, PIOTR DRZAŁ, POLYGON, PTASZEK, SOLAR, WIOLA WOŁCZYŃSKA.

Wybieg Off Out Schedule (młodsi krawcowie) trwający przez cztery dni (od 25 do 28 października) jest miejscem prezentacji kolekcji takich projektantów jak ANNISS, ALEKSANDRA CHABEREK, BOŻENA ŚLAGA, EMILIA JANKOWSKA, GUTOWSKI EWERT, HERZLICH WILLKOMEN, IMA MAD, JANKOWSKA & HERUSS, JAKUB PIECZARKOWSKI, JOANNA STARTEK, MAŁGORZATA KNOPIK – SKIBIŃSKA, MARTA SINIŁO, MAGDALENA KUBALAŃCA, MISSHI NAKAMISHI, MONIKA BŁOTNICKA, OLA BAJER, OLGA MIELOSZYK, PAULINA PLIZGA, THUNDER BLOND.

Warto też wspomnieć, że w tym roku w roli specjalnego gościa zaprezentuje się Nuno Baltazar, portugalski designer.

Jednak Fashion Philosophy nie powinno kojarzyć się wyłącznie z pokazami mody. Stałe miejsce w repertuarze Łódzkiego Tygodnia Mody zdobył Showroom projektantów. To wyjątkowe miejsce, gdzie można napić się kawy, porozmawiać, a przede wszystkim obejrzeć czy nawet zakupić dzieła kreatorów. Showroom stworzono na wzór zachodnich Concept Store, gdzie każdy ma poczuć się komfortowo.

Myślę, że ciekawą inicjatywą jest również LET THEM KNOW – cykl szkoleń kierowany zarówno do profesjonalistów, jak i pasjonatów branży modowej. W tym roku spotkania poprowadzi między innymi Justyna Eidrigevicius – Kasprzycka, założycielka Fashion&Co, jedynej filii francuskiej agencji prognozującej trendy NellyRodi oraz Stefan Siegel – twórca portalu Not Just a Label.

Fashion Philosophy nie zapomina również o pasjonatach sztuki. Będziemy mieli możliwość podziwiać dzieła młodych twórców, takich jak: duet Łukasz Dziewic & Magdalena Pankiewicz, Aga Stodolska, Kinga Wasilewska, Marcin Kosakowski, Monika Jelińska, Małgorzata Turczyńska, Michał Polak, Daniel Jaroszek, Tomasz Chudziński i Paulina Wierzgasz. Odbędzie się także wystawa fotografii Mikołaja Komara – redaktora naczelnego KMAG. Jako że polskie Elle obchodzi swoje osiemnaste urodziny, będzie okazja do odświeżenia sobie osiemnastu najlepszych fotografii, które ukazały się w tym magazynie. Co więcej, w Muzeum Kinemtografii zorganizowano wystawę prac Rona Kedmi, pochodzącego z Izraela, fotografującego dla takich tytułów jak GQ i Vogue. Ponadto, ze strony www.fashionweek.pl dowiedziałam się, że we wnętrzach Mebloteki przy ul. Piotrkowskiej 138/140 na powierzchni 60 m² zaaranżowano przestrzeń mieszkania w ramach wystawy „Miss Onomono’s & Mister Yellow’s eco home”.

Podsumowując, Fashion Philosophy Fashion Week Poland to polskie centrum mody. Z roku na roku zauważam jak ta, zapoczątkowana nieco ponad 3 lata temu, idea się rozwija. Cieszę się, że tym razem osobiście będę miała okazję przyjrzeć się temu projektowi. Wierzę, że Polska ma szansę stać się jednym z krajów, gdzie moda definiowana jest jako coś bardziej wartościowego niż samo ubranie – jako zjawisko, które inspiruje tak dużą grupę ludzi na całym świecie. Za duży plus akcji uważam również, że łączy artystyczny aspekt mody z biznesowym. Fashion Philosophy to nie tylko skupisko projektantów, modelek i dziennikarzy, ale i merchandiserów. Łódź rozwija się dzięki takim wydarzeniom. W tym samym czasie w mieście trwa także Łódź Design Week. Nie pozostaje mi napisać już nic innego niż… trzymajmy kciuki!

Źródło informacji: www.fashionweek.pl

P.S. Nowa grafika na moim blogu to efekt współpracy z utalentowaną studentką warszawskiej ASP, Darią Solak. Daria to również autorka bloga www.subiektywnieosztuce.blogspot.com. Jeszcze raz serdecznie dziękuję!

A publika drży.

2012-10-18T00:51:00.001-07:00

Na hasło: "Harper's Bazaar w Polsce" wśród zwolenników mody i dziedzin pokrewnych, zapanowała euforia. Nowy, światowy tytuł na rodzimym rynku - nic zatem dziwnego, że towarzyszyły temu ogromne emocje. Nie tak dawno opublikowano tak zwaną "zerówkę" - numer pilotażowy, ekskluzywny, bo niedostępny dla szerszej publiczności. Wtedy nie tyle ekscytacja opadła, co zaczęły narastać kontrowersje wokół magazynu. Moje aktualności Facebookowe ( a głównie śledzę modowe wątki) zalała fala komentarzy wszelkiej maści. Wywiady, opinie, wpisy, zdjęcia... Ogólnie jeden wielki zamęt. Dlaczego?

Nie zamierzam zabierać tutaj głosu w sprawie pisma. Wolę podzielić się subiektywną teorią dotyczącą przemysłu mody w Polsce.

Mam wrażenie, że w ciągu ostatnich trzech lat, biznes modowy w Polsce bardzo się rozwinął. W 2009 roku doczekaliśmy się pierwszego, prawdziwego modowego wydarzenia, a mianowicie Fashion Philosophy Fashion Week Poland, który z roku na rok zdobywa coraz większą popularność. Powstały także internetowe butiki oferujące rzeczy polskich kreatorów, moim ulubionym jest Full of Style. Dzięki nim ubrania spod ręki rodzimych designerów stają się powszechniejsze. Pisząc o ewolucji w modzie nie mam na myśli tylko i wyłącznie ciągłego doskonalenia się polskich projektantów, ale i liczbę zagranicznych marek, które otwiera się w kraju. Gap, American Eagle Outfitters, Victoria's Secret, Bath&Body Works, COS to niektóre marki, które stały się u nas dostępne. Jednak należy pamiętać, że zagraniczne sklepy działają często na zasadzie licencji bądź franczyzy, a nie faktycznej siedziby firmy. Niewątpliwie polski rynek jest pionierski, niedoszlifowany, można tu wiele stworzyć. Jesteśmy młodą demokracją, dopiero od dwudziestu trzech latach działamy w erze kapitalizmu. Nie wiem czy modę można porównywać z polityką... ale na jej rozkwit pewnie będzie trzeba czekać niekrócej niż na osiągnięcie stabilnego systemu politycznego. Nie ma u nas wielkiej krawieckiej tradycji. Owszem, kobiety żyjące w komunistycznych czasach potrafiły tworzyć cuda z niczego. Wtedy inspiracją mogły być kolekcje Barbary Hoff, założycielki słynnego Hofflandu. O tym jak kobiety radziły sobie w tych socjalistycznych czasach można przeczytać w książce "FashionEast: The Spectre that Haunted Socialism". Autorką jest Djurdja Bartlett, wykładowca London College of Fashion. Nie ma czego ukrywać - nie mamy solidnych fundamentów czy tak wypracowanego rzemiosła jak Francuzi (Chanel), Włosi (Elsa Schiaparelli) czy nawet Anglicy (Mary Quant). Amerykanie, mimo braku solidnego warsztatu, również dotrzymują kroku dzięki ciężkiej pracy, kreatywności i inwestywaniu w jedną formę - ready-to-wear. Calvin Klein czy Ralph Lauren zbudowali swoje imperia, często bazując na licznych umowach-licencjach.

Współczesny świat domaga się innowacji, wciąż poszukuje się czegoś nowego. Dlatego Kopenhaga uchodzi za miasto, gdzie można podziwiać wspaniałą modę uliczną, Szwedzi wkroczyli w świat mody dzięki H&M (która planuje ekspansję w roku 2013 z nową marką & Other Stories), hiszpański Inditex, z Zarą na czele również zawojował masowym rynkiem. Wydaje mi się, że by zabłysnąć w tym nieco hermetycznym świecie ubrań i dodatków, należy mieć konkretną wizję. Nie należy nikogo naśladować, a raczej stwarzać warunki do pracy, które początkowo mogą wydawać się niemożliwe do zrealizowania. Nie łudźmy się - wątpię, byśmy w najbliższym czasie wypromowali polskiego giganta na miarę Gucci czy Michael'a Kors'a. Mimo to, mamy w kraju wiele talentów, które zasługują na aplauz. Podziwiam założycielki Loft37, które z konkretnym biznesowym planem zdobyły uznanie u pasjonatów obuwia. Stylista fryzur Robert Kupisz też czaruje swoimi kolekcjami. Godna podziwu jest też kariera Krzysztofa Stróżyny. Powinniśmy cieszyć się, że Nasi kształcą się poza Polską, w krajach, gdzie mają bogatsze doświadczenie akademickie w dziedzinie mody. Ważne tylko, by potem wracać i aplikować zdobytą wiedzę w ojczyźnie. Podobnie było z Justyną Eidrigevicius-Kasprzycką, która ukończyła podyplomowe studia zarządzania modą na Institut Francais de la Mode w Paryżu. Otworzyła firmę konsultigową, będącą wyłącznym partnerem francuskiej agencji NellyRodi, zajmującą się badanie trendów. Olga Nieścier to kolejna Polka, która kształciła się w Polimoda International Institute of Fashion Design&Marketing, by potem zostać dyrektorem programowym w Polsko-Włoskim Instytucie Designu i Managementu VIAMODA oraz wykładowcą wspomnianego Instytutu Polimoda. Od lat inspiruje mnie także praca dziennikarki i stylistki - Alicji Kowalskiej, autorki bloga www.alicjakowalska.com.

Wracając do magazynów... Ceny pism niejednokrotnie ustalają zaporowe ceny dla większości Polaków. Dlatego moda postrzegana jest jako coś luksusowego. Właściwie to mnie to nie zaskakuje, bo w końcu to coś utylitarnego, nie zaliczającego się do podstawowych potrzeb, więc może być uważane jako coś zbędnego. Chociaż wierzę, że i tak świadomość tego jak wyglądamy uległa znacznej poprawie w ciągu ostatniej dekady. Nastąpiło to szczególnie w momencie, gdy zaczęto otwierać u nas popularne sieciówki.

Tak jak już zaznaczyłam - na pewno dojdziemy do momentu, kiedy torebka Prady nie będzie już dla Polki tylko złudnym marzeniem. Do osiągnięcia takiego efektu potrzeba czasu i profesjonalizmu. Dlatego wykorzystajmy swoją kreatywność i nie narzekajmy, że nie narodził się u nas drugi Christian Dior. Postawmy na indywidualność.

If you're going to San Francisco...

2012-10-14T09:33:00.000-07:00

Widząc tak ubrane osoby, zaczynam budzić w sobie wiarę, że komercja nie opanowała całego świata, że kapitalizm nie zawładnął wszelkimi rozumami, że wciąż istnieją osoby na wskroś romantyczne, lubiące zagłębiać się w poezji. Nie wiem czy taka właśnie jest Sophie z San Francisco, której styl mnie oczarował, ale na pewno kojarzy mi się z taką ideą rzeczywistości.

Ciepłe jesiennie barwy połączone z czernią to to na co postawiła Sophie. Oprócz tego podoba mi się zabawa fakturami - filc, bawełna, skóra, sztruks, zamsz... Powrót do przeszłości czy może tylko aura Florencji?

Palazzo Strozzi, Florencja

Spotlight: Wszelkie odcienie mandarynki zestawione z czernią.