ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍

ചില കഷ്ണങ്ങള്‍ .......

2016-05-14T11:53:00.002+04:00

''മന സാന്നിധ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏതു
ചതുപ്പിലും കാലുറപ്പിച്ചു നില്ക്കാൻ കഴിയും.
മനസ്സ് ഉറപ്പില്ലാത്തവനാണ് ചെറിയൊരു
വഴുതലിൽ അടിതെറ്റി വീണുപോകുന്നത്.''

കാലങ്ങളായി അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന
എന്റെ ജീവിത ചര്യകൾ ,
പൊറുക്കി ,അടുക്കി വെച്ചു
അടക്കും ചിട്ടയും വരുത്തുവാൻ ഇനിയുമെത്ര കാലമെടുക്കും...

അവഗണയുടെയും ആക്ഷേപ്പത്തിന്റെയും നാളുകള്‍
വിട്ടകന്നു പോയിരിക്കുന്നു
കൃത്യനിര്‍വഹണത്തിന്റെയും കൃത്യവിലോപത്തിന്റെയും
ഇടയിലെ ആത്മസംഘര്‍ഷത്തോട് കലഹിച്ചു പടിയിറങ്ങി പോന്നു
ഭാരങ്ങളോഴിഞ്ഞ മനസിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ
മറ്റൊരു തീരം തേടിയിറങ്ങാനായി
പാതയോരത്തെക്ക്
പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി നിന്നു........

കഴിഞ്ഞു പോയ കാലങ്ങള്‍
കൊഴിഞ്ഞു പോയ വസന്തങ്ങള്‍
നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സൗഹൃദങ്ങള്‍
എല്ലാം ഒരു ചെറു നൊമ്പരമാണിന്ന് ......

പ്രതിക്കൂല സാഹചര്യങ്ങളോട്
പൊരുതി നേടുന്ന വിജയമാണ് ഏറെ ആസ്വാദ്യകരം

ചില പഴയക്കാല ഓര്‍മ്മകള്‍ മധുരതരമാണ്.
മറ്റു ചിലത് കയ്പ്പ് രസം നിറഞ്ഞതും.
ഓര്‍മ്മകളിലധികവും കലര്‍ന്നിരിക്കുന്നത്
കയ്പ്പ് രസം തന്നെയാണ് ,
എങ്കിലും മധുരമൂറുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍
തന്നെയാണ് മനസിലെന്നും

കപട ആദര്‍ശവാദി.....
===================

ജനങ്ങളോട് പറയും ;
പ്രശസ്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല,
അധികാരം ആവിശ്യമില്ല ,
സ്ഥാനമാനങ്ങളില്‍ നോട്ടമില്ല
എങ്കിലും ഉള്ളില്‍ കൊതിക്കും
നല്‍കിയില്ലെങ്കില്‍ രഹസ്യമായി പരിഭ്രമിക്കും.
മനസിനുള്ളില്‍ പിരുപിറുക്കും
ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലിട്ട് പുകയ്ക്കും
ആരുമറിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പായാല്‍
പാരവെച്ച്,എല്ലാം ഭസ്മാക്കും.

ഇവള്‍ അഫ്രാഹ് .

2015-12-18T20:44:00.001+04:00

ഇവള്‍ അഫ്രാഹ് .ഇവളോടുള്ള പ്രകടിപ്പിച്ചു മതിയാകാതെ വരുമ്പോള്‍ അപ്പുടു ,ജംബുടു ,അംബുടു എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ വിളിക്കും.ഇത് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകള്‍ അഫ്രാഹ് .കല്യാണം കഴിഞ്ഞ നാള്‍ മുതലേ എന്റെ വലിയൊരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഒരു മകള്‍ വേണം എന്നത്.പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കാണ് ഉപ്പാനോട് ഏറ്റവും സ്നേഹം എന്ന് പലരില്‍നിന്നും കേട്ടറിഞ്ഞതായിരുന്നു അതിനു കാരണം.കുടുംബത്തില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പൊതുവേ കുറവായിരുന്നതിനാല്‍ ആദ്യത്തെ രണ്ടും ആണ്‍കുട്ടികളായപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നേരിയൊരു ആശങ്ക ഉണ്ടായെങ്കിലും അടുത്ത പ്രാവിശ്യം ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ തന്നു അള്ളാഹു അനുഗ്രഹിച്ചു .അല്‍ഹംദുലില്ലാഹ്....
കേട്ടറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെല്ലാം നേരായിരുന്നു .ഒരു മകളില്‍ നിന്നുമുള്ള സ്നേഹം ഞാന്‍ വേണ്ടുവോളം അനുഭവിക്കുന്നു.ഞാന്‍ കൊഞ്ചിച്ച് വഷളാക്കിയത് (ഭാര്യയുടെ കമ്മന്റ്) കാരണം ഞാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ ഒന്നും അനുസരിക്കില്ല.ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ ''കട്ടി'' യോടെ ആയിരിക്കും.ഇണക്കവും പിണക്കവും അവള്‍ക്ക് ദോസ്തിയും കട്ടിയുമാണ് .ഉറക്കമുണര്‍ന്ന് എന്നെ ആദ്യം കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ അവള്‍ പറയുക "കട്ടി വിത്ത്‌ യു " എന്നായിരിക്കും.ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴുള്ള തല്ലുകൂടലും ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഒരിക്കലും ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റില്ല.
പലപ്പോഴും ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു നോക്കും നമ്മള്‍ മക്കളെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചിട്ട് എന്നെങ്കിലും ഈ സ്നേഹമൊക്കെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിന്റെ നന്ദി , സംരക്ഷണത്തിന്റെ കരുതല്‍ ഇതൊക്കെ ഇവര്‍ നമ്മുക്ക് തിരിച്ചു നല്‍കുമോ എന്ന്.അപ്പോള്‍ മുമ്പില്‍ തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് എന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ മുഖമായിരിക്കും .ഇവരെ ഞാന്‍ എത്രമാത്രം ''കെയര്‍ '' ചെയ്യുന്നുണ്ട് .ഇല്ല ,അവര്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു അംശംപോലും നല്‍കാന്‍ എനിക്കാവുന്നില്ല .അവരുടെ അരികത്തിരുന്നു അവരുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ മെനക്കെടാറില്ല .ജീവിത പ്രയാസങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവരുടെ ആവിശ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിയാനോ കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്യാനോ നമ്മുക്കാവുന്നില്ല.അപ്പോള്‍ എന്റെ മക്കളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് നീതിക്കേടല്ലേ .സല്‍സ്വഭാവികളായ മക്കള്‍ ഉണ്ടാവുക എന്നത് തന്നെ വലിയൊരു സൗഭാഗ്യമാണ് .നാടിനും വീടിനും ദീനിനും നല്ലത് ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കണമെന്നതാണ് പ്രാര്‍ത്ഥന

പാവം പ്രവാസി.....

2015-12-18T20:37:00.001+04:00

--------------------------
വീട് കാക്കെണ്ടവന്‍ പ്രവാസി
നാട് നോക്കെണ്ടവന്‍ പ്രവാസി ,
ദുരിതത്തിലും , ദുരന്തത്തിലും സഹായങ്ങളുമായി ഓടി എത്തേണ്ടവന്‍ പ്രവാസി ,
അവന്‍ ഒരു പെപ്സി കൂടുതല്‍ കുടിച്ചു പോയാല്‍ ധൂര്‍ത്ത്,
ഒരല്പ സമയം ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരുന്നുപ്പോയാല്‍ പാഴാക്കി കളയുന്ന സമയത്തിന്റെ കണക്കെടുപ്പ്
കൂട്ടുക്കാരെയൊക്കെ ഒന്നിച്ചു കണ്ട സന്തോഷത്തില്‍ ഒന്നുറക്കെ സംസാരിച്ചു പോയാല്‍ ,ചിരിച്ചു പോയാല്‍ അഹങ്കാരം , അല്ലാഹുവിനെ മറന്ന കളി.

പുറമേ ഉള്ളവരല്ല ,

പ്രവാസി പ്രവാസിക്ക് മേല്‍ വരിഞ്ഞു കെട്ടുന്ന ബന്ധനങ്ങളുടെ ചങ്ങലകള്‍ .
സംഘര്‍ഷ ഭരിതമായ മനസിനകത്ത് നൂലാമാലകള്‍ ,എങ്ങനെ ഹരിച്ചാലും ഗുണിച്ചാലും ശരിയാത്ത കണക്കുകള്‍, മനസിനെ മഥിക്കുന്ന മനോവേദനകള്‍ ഒന്ന് ഷെയര്‍ ചെയ്യാന്‍ പോലുമാകാത്ത ജീവിത സാഹചര്യങ്ങള്‍
കണക്കു പുസ്തകത്തിലെ അക്കങ്ങള്‍ ഉറക്കത്തില്‍ പോലും പേടിപ്പിക്കാന്‍ എത്തുപോള്‍ ആഘോഷിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ പോയിട്ട് ശരിക്കൊന്ന് ഉറങ്ങി കളയാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടാത്ത പ്രവാസി .
ദാനം ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ , ധര്‍മ്മം ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവരോട് ആരും ഒന്നും ചോദിക്കില്ല.പക്ഷെ പ്രവാസി എല്ലാത്തിനും പടച്ചവനോട്‌ കണക്ക് പറയേണ്ടവന്‍.ബന്ധുക്കളും മറ്റും ഒത്തുകൂടുന്ന നാട്ടിലെ കല്യാണങ്ങളും സല്‍ക്കാരങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രവാസി ജോലിയും റൂമിനും അപ്പുറത്തെക്കുള്ള ലോകം തേടിപ്പോയാല്‍ ആഡംബരം.
ലീവില്ലാത്തവന്റെ , നാട് കാണാത്തവന്റെ , ഒന്ന് പരിഹരിച്ചു നല്‍കുമ്പോള്‍ ഇരട്ടിയായി പിറകെ വരുന്ന സഹായാഭ്യര്‍ത്ഥനകളുടെ ഉത്തവാദിത്വങ്ങളും ചുമരിലേറി നടക്കുമ്പോള്‍ പ്രവാസി നീ അറിയുക ,
ചിരിക്കുവാന്‍ നിനക്ക് സമയമില്ല,
കളിച്ച് കളയുവാനും .....
നിന്റെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി അല്‍പ സമയം നീക്കി വെക്കുവാനും .....

മടുത്തു ,ഇനിയെങ്കിലും മതിയാക്കൂ ......

2015-12-18T20:26:00.000+04:00

നാട്ടില്‍ കവലയില്‍ ഇറങ്ങി നടക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ് ഇന്ന്.മത നേതാക്കളുടെ സ്റ്റേജ് കെട്ടിയുള്ള കലാപരിപാടികള്‍ പൊടിപൊടിക്കുന്നു.ഇന്ന് ഒരു വിഭാഗം സ്റ്റേജ് പ്രോഗ്രാം നടത്തിയാല്‍ അതിനു മറുപടി കൊടുക്കുവാന്‍ പിറ്റേന്ന് മറുഭാഗം സ്റ്റേജ് കെട്ടും.അതിന്റെ പിറ്റേന്ന് മറ്റൊരു വിഭാഗം.സഭ്യതയുടെയും മര്യാദയുടെയും അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ ലംഘിച്ചു നേതാക്കള്‍ സ്റ്റേജുകളില്‍ നിറഞ്ഞാടുമ്പോള്‍ മനുഷ്യ കുലത്തിനാകമാനം മാര്‍ഗദര്‍ശനവുമായി വന്ന ഒരു ആദര്‍ശത്തിന്റെ അനുയായികളാണോ ഇവരെന്ന് ഒരു അവിശ്വാസി പോലും ചിന്തിച്ചു മൂക്കത്ത്‌ വിരല്‍ വെച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ ലജ്ജിച്ചു തലത്താഴ്ത്തുകയെ നിര്‍വ്വാഹമുള്ളൂ.അഞ്ച് നേരവും നിസ്കരിക്കുകയും റംസാനില്‍ കൃത്യമായി നോമ്പനുഷ്ടിക്കുകയും പ്രസക്തവും അപ്രസക്തവുമായ ഒരു സാധാരണ വിശ്വാസി ചെയ്യാത്ത ഇബാദത്തുകള്‍ മുടക്കമില്ലാതെ നിര്‍വ്വഹിക്കുന്ന ഇസ്ലാമിനെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ പാണ്ഡിത്യം ഉള്ളവര്‍ തന്നെയാണ് ഇതിനൊക്കെ നേതൃത്വം നല്‍കുന്നത് എന്നതാണ് ഖേദകരമായിട്ടുള്ളത്.ഇനി സോഷ്യല്‍ മീഡിയകള്‍ തുറന്നാലോ ,ഭരണിപ്പാട്ടിനെ പോലും നാണിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള പോസ്റ്റര്‍ യുദ്ധമാണ് എങ്ങും.ശത്രുവിനോട് പോലും മാന്യമായി പെരുമാറാന്‍ പഠിപ്പിച്ച ഒരു പ്രവാചകന്റെ അനുയായികള്‍ക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇത്രമാത്രം അധപതിച്ചു പോകാന്‍ കഴിയുന്നു എന്നോര്‍ത്ത് അന്താളിച്ചു പോകുന്നു.മനസിനെ മുറിവേല്‍പ്പിക്കുന്നതും വിദ്വേഷം വളര്‍ത്തുന്നതുമായ ഇത്തരം പോസ്റ്ററുകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന സമയം വേറെ നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നാശിച്ചു പോകുന്നു.

ഈ പോര്‍ വിളികളെ കുറിച്ചും കവല പ്രസംഗത്തെ കുറിച്ചും ഇവരോട്‌ ചോദിച്ചാല്‍ ഇവര്‍ പറയും ,തെറ്റ് കണ്ടാല്‍ തിരുത്തി കൊടുക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന്.എന്നിട്ട് ഇവിടെ ആരെങ്കിലും തെറ്റ് തിരുത്തിയതായി ആര്‍ക്കും ഒരറിവുമില്ല.ഇവര്‍ സ്വയം തെറ്റിന്റെ പുതിയ പുതിയ പടുക്കുഴികളിലെക്ക് പതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ല.എങ്ങോ കിടന്ന മുടി ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നു വെള്ളത്തിലിട്ട് കുടിച്ചില്ല എന്ന കാരണത്താലോ ,അത് സൂക്ഷിച്ചു വെക്കാന്‍ വേണ്ടി പള്ളി പണിതില്ല എന്ന കാരണത്താലോ ആരും അന്ത്യനാളില്‍ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടാനോ ,ആ കുറ്റത്തിന് നരക ശിക്ഷയ്ക്ക് പാത്രമാകാനോ പോകുന്നില്ല.പിന്നെയെന്തിന് ഈ കോലാഹലം?.അത് വ്യജമുടിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവിശ്യംകാര്യം പറഞ്ഞു മനസിലാക്കിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം എന്നല്ലാതെ ,എതിരാളികളെ സത്യാവസ്ഥ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക എന്നതിലുപ്പരി അവരെ അപമാനിക്കാന്‍ വീണു കിട്ടിയ അവസരമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നത് ഇസ്ലാമിന്റെ ധാര്‍മികതയ്ക്ക് യോജിച്ചതല്ല.എല്ലാവരെയും എല്ലാ കാര്യവും പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തി കൊടുക്കാന്‍ കഴിയില്ല.എത്ര തെളിവുകള്‍ നല്‍കിയാലും സത്യം മനസിലാക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കത്തവരോട് അല്ലെങ്കില്‍ തെറ്റുകളില്‍ നിന്നും പരമാവധി മാറിനില്‍ക്കാന്‍ തയ്യാറാകാവത്തവരെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നതില്‍ വേറെ എന്തെക്കൊയോ ദുരുദ്ദേശമാണ് ഉള്ളത്.അപമാനിക്കലും കുത്തി നോവിക്കലും ഏറ്റവും വെറുക്കപ്പെട്ട സംഭവമാണ്.നിങ്ങള്‍ നല്ലതെന്നു കരുതി ചെയ്യുന്ന ഇത്തരം പ്രവര്‍ത്തികളില്‍ ഒരുപ്പാട് തിന്മകള്‍ ഉണ്ടെന്നു മനസിലാക്കുക.വാദങ്ങളില്‍ ജയിക്കാനല്ല ഹൃദയങ്ങളെ ജയിക്കാനാണ് റസൂല്‍ (സ അ)ശ്രദ്ധിച്ചത്.

സംവാദങ്ങളിലും എതിരഭിപ്രായങ്ങളിലും നമ്മുക്ക് ഇമാം ഷാഫിഇയെ മാതൃകയാക്കാം.ഇമാം ഷാഫിഇ യുടെ ശിഷ്യന്‍ മുസനി ഓര്‍ക്കുന്നു.''ഹദീസിന്റെ റാവിമാരില്‍ ഒരാളെ കുറിച്ച് 'കള്ളനാണയങ്ങള്‍ ' എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്‌ ഷാഫിഇ കേള്‍ക്കാനിടയായി.ശഫീഇ എന്നെ തിരുത്തി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:അബു ഇബ്രാഹിം !നിങ്ങളുടെ വാക്കുകളെ വസ്ത്രം ധരിപ്പിക്കൂ.മനോഹരമായി അവതരിപ്പിക്കൂ.അയാള്‍ കള്ളനാണ് എന്നല്ല നിങ്ങള്‍ പറയേണ്ടത്‌ ,അയാളുടെ ഹദീസ്‌ ശരിയല്ല,അത് കൊള്ളില്ല എന്നേ പറയേണ്ടൂ.ഫലം ഒന്ന് തന്നയല്ലേ.''

പ്രസംഗങ്ങളിലും പോസ്റ്ററുകളിലും എതിരാളികളെ മാന്യമായും മാതൃകാപരമായും നമ്മള്‍ സമീപ്പിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.ആദര്‍ശ സമൂഹം എന്ന വിശേഷണം വാക്കുകളില്‍ മാത്രം പോര.പ്രവര്‍ത്തികളിലും വേണം.സംഘടനാപ്പരമായ ചെറിയ ചെറിയ വിയോജിപ്പുകള്‍ക്കുമപ്പുറം സമുദായത്തില്‍ നീറുന്ന ഒരുപ്പാട് പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.അതൊക്കെ പരിഹരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഭിന്നമായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ മാറ്റി വെച്ച് ഒരു ഐക്യപ്പെടലിന്റെ സാധ്യതയെ കുറിച്ച് നമ്മള്‍ ആലോചിക്കണം.

സമീറിന്റെ വിസ്മയ ലോകത്തേക്ക് സ്വാഗതം

2015-12-18T20:23:00.001+04:00

============================

മേല്‍പ്പറമ്പ് നയാ ബാസറിലെ അനാര്‍ കോംപ്ലക്സില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സിയാ പെറ്റ് വേള്‍ഡിലേക്ക് സ്വാഗതം.വര്‍ണ്ണ മത്സ്യങ്ങളുടെയും കൗതുകം തോന്നിക്കുന്ന വളര്‍ത്തു മൃഗങ്ങളുടെയും ഈ വിസ്മയ ലോകത്ത് നിങ്ങള്‍ എത്തിപ്പെട്ടാല്‍ അവയില്‍ ചിലതൊക്കെ സ്വന്തമാക്കാന്‍ കൊതിക്കാതിരിക്കില്ല.ഒരു പെറ്റ് ഷോപ്പ് ,അതും നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ അല്പം പ്രയാസമുണ്ട്.പക്ഷെ കൈനോത്ത് മുഹമ്മദിന്റെ മകന്‍ സമീറിന്റെ ഈ വിസ്മയ ലോകത്ത്‌ എത്തിയാല്‍ നമ്മുടെ സംശയങ്ങളെല്ലാം മാറി കിട്ടും.ഇത് വെറും തട്ടിക്കൂട്ടലല്ല .ലോകത്ത്‌ പറയപ്പെട്ട പല അലങ്കാര മത്സ്യങ്ങളും ഇവിടെ ലഭ്യമാണ്.പ്രത്യേകതകള്‍ ഏറെയുള്ള മുയലുകളും പ്രാവുകളും കോഴികളുമൊക്കെ നമ്മുക്ക് കൗതുകം നല്‍കുന്നു.

പിരാനയെ അറിയില്ലേ ?.ആള് ഭയങ്കരനാണ്,കൂട്ടത്തില്‍ കൂടിയലെന്നെ ഉള്ളൂ.കടലില്‍ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് ഇവന്‍റെ വര്‍ഗക്കാര്‍ മാത്രമേ ഉള്ളുവേത്രേ.ഇവര്‍ക്കിടയില്‍ പെട്ടുപ്പോയാല്‍ പിന്നെ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ നമ്മളെ അപ്രത്യക്ഷമാക്കി കളയും.ടിയാന്റെ പേരില്‍ ഹോളിവുഡ് സിനിമയും ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്.ജോയിന്റ് ഗോരാന്‍ ,ഓസ്കര്‍ ,ഗോള്‍ഡെന്‍ ഫിഷ്‌ ജെല്ലി ഫിഷ്‌,ഇങ്ങനെ പോവുന്നു അലങ്കാര മത്സ്യങ്ങള്‍.പാശ്ചാത്യര്‍ക്കിടയില്‍ നാണംകുണുങ്ങി കൊണ്ട് നമ്മുടെ സ്വന്തം മിസ്‌ കേരളയും ഉണ്ട്.ഫ്രില്‍ ബാക്ക് പ്രാവ് ,അമേരിക്കന്‍ പ്രാവ് ,മയില്‍ പ്രാവ്‌ ,പ്രാവിലും ഉണ്ട് തനി നാടന്‍ പ്രാവ്‌ ,കന്യാസ്ത്രീ എന്നാണാവളുടെ പേര്.ഇറ്റാലിയന്‍ റാബിറ്റ്,ഗിനി കോഴി ,കൊച്ചിന്‍ പാണ്ട ,ലവ് ബേര്‍ഡ്,പിന്ചെസ്‌ ബേര്‍ഡ് ഇങ്ങനെ പോകുന്നു സിയാ പെറ്റ് വേള്‍ഡിലെ കൗതുക കാഴ്ചകള്‍ . കണ്ടാല്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സ്വന്തമാക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹം തോന്നും .പക്ഷെ സൂക്ഷിച്ചു വേണം ,കൈ പൊള്ളും.ഇവരൊക്കെ നിസാരക്കാരാണെന്നു വിചാരിക്കേണ്ട. വില കേട്ടാല്‍ അല്‍പ്പമൊന്ന് വിയര്‍ക്കും . അഞ്ഞൂറ് രൂപ്പ മുതല്‍ പതിനെട്ടായിരം രൂപ്പ വരെ വില വരും ഈ കൗതുക ജീവികള്‍ക്ക്.‌.പക്ഷെ ആവിശ്യക്കാര്‍ ഉണ്ടെന്നാണ് ഉടമസ്തന്‍ സമീര്‍ പറയുന്നത്. പുറംനാടുകളില്‍ നിന്നും ഒരുപ്പാട് പേര്‍ അന്വേഷിച്ചു വരുന്നു.

അലങ്കാര മത്സ്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ട അക്വേറിയം സമീര്‍ തന്നെ നിര്‍മ്മിച്ച്‌ നല്‍കുന്നു.ഏതു വലുപ്പത്തിലുള്ള അക്വേറിയവും നിര്‍മ്മിച്ച്‌ നല്‍കാന്‍ കഴിയുമെന്നാണ് സമീര്‍ പറയുന്നത്.നാടന്‍ ഇഷ്ടമല്ലെങ്കില്‍ ഇംപോര്‍ട്ട് ചെയ്ത അക്വേറിയയവും ലഭ്യമാണ്.പക്ഷെ അല്പം വിലകൂടുതലാണ്.അക്വേറിയയത്തില്‍ നല്ല ഫില്‍റ്റര്‍ ഉപയോഗിച്ചാല്‍ ഒരു വര്‍ഷം വരെ വെള്ളം മാറ്റേണ്ട ആവിശ്യവും വരുന്നില്ല.ഇവയ്ക്ക് വേണ്ട ഭക്ഷണങ്ങളും മറ്റും ഇവിടെ ലഭ്യമാണ്.

ചെറുപ്പം മുതല്‍ തുടങ്ങിയതാണ് അലങ്കാര മത്സ്യങ്ങലോടും കൗതുക ജീവികളോടുമുള്ള നാടന്‍ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ സമീറിന്റെ പിരാന്ത്. ചെറുപ്പത്തില്‍ തോട്ടില്‍ നിന്നും പിടിച്ച മീനുകളെ ഭരണിയിലാക്കിയായിരുന്നു തുടക്കം.സമീര്‍ വളരുംതോറും ഭരണികളുടെയും പ്രാവിന്റെയും മുയലിന്റെയും കൂടുകളും കൂടി കൂടി വന്നു.വീട്ടില്‍ ഇവയൊക്കെ തട്ടി നടക്കാന്‍ വയ്യാതായപ്പോള്‍ വീട്ടുക്കാര്‍ പരാതിപ്പെടാനും വഴക്ക് പറയാനും തുടങ്ങി.അപ്പോഴാണ്‌ നയാ ബസാറില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു ഷോപ്പ് വില്‍ക്കാനുണ്ടെന്ന വിവരമറിഞ്ഞത്.രണ്ടാമതൊന്നു ആലോചിച്ചില്ല.കട സ്വന്തമാക്കി മീനുകളെയും മൃഗങ്ങളെയും അങ്ങനെ തന്നെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് കുടിയൊഴിപ്പിച്ചു.വീട്ടുക്കാരുടെ പൂര്‍ണ്ണ പിന്തുണ സമീറിന്റെ ഈ നീക്കത്തിന് ലഭിച്ചു.വെറുമൊരു നേരമ്പോക്കിനുമപ്പുറം സമീറിന്റെ ഹോബി ഒരു വരുമാന മാര്‍ഗമായി മാറിയപ്പോള്‍ വീട്ടുക്കാര്‍ക്ക് സന്തോഷമായി.

അലങ്കാര മീനുകളെ വളര്‍ത്തുന്ന രീതിയും മറ്റും പഠിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ചെന്നയിലെ പ്രസസ്ഥമായൊരു ഫാമില്‍ പോയി ഒരാഴ്ചയോളം ക്ലാസ്സില്‍ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട് സമീര്‍.ഇതിനെ കുറിച്ചുള്ള ഏതു സംശയത്തിനും ആധികാരികമായി സമീര്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഉത്തരം നല്‍കും.വ്യത്യസ്തമായൊരു മേഖല തെരഞ്ഞെടുത്ത സമീര്‍ കാണുന്നവരില്‍ വിസ്മയം ഉളവാക്കുന്ന ഈ ലോകത്ത് സംതൃപ്തനാണ്.ഗള്‍ഫ്‌ സ്വപനം കണ്ടു നടക്കുന്ന പുതുതലമുറയ്ക്ക് മാതൃകയാവുകയാണ് സമീര്‍ .മനസ്സ് തുറന്നു വെച്ച് നോക്കിയാല്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരുപ്പാട് വ്യത്യസ്ത മേഖലകള്‍ ചുറ്റുമുണ്ടെന്ന് സമീര്‍ നമ്മുക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നു.എം പി എല്‍ താരം മജീദ്‌ ഡീഗോയുടെ അനുജന്‍ കൂടിയായ സമീര്‍ താന്‍ ഹോബിയായി കൊണ്ട് നടന്ന മേഖല തന്നെ തന്റെ ജീവിത മാര്‍ഗമായി മാറിയതിന്റെ ത്രില്ലിലാണ്

സ്നേഹമുള്ള സിംഹം . (അതാണ്‌ പിതാവ് )

2015-08-26T22:46:00.002+04:00

സര്‍ക്കസ് തുടങ്ങി കുറച്ചു നേരമായാതെയുള്ളൂ.റിംഗില്‍ വിവിധ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ കൊണ്ടലങ്കരിച്ച വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ കലാകാരന്മാരും കാരികളും ഓരോന്നായി സര്‍ക്കസഭ്യാസങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.വളയങ്ങളും തീപന്തങ്ങളും ചാട്ടങ്ങളുമൊക്കെയായി പ്രകടനങ്ങള്‍ക്ക് കൊഴുപ്പ് കൂടി കൊണ്ടിരിക്കെ കൂടാരത്തിന്റെ കവാടത്തിനു പുറത്ത് ഏതോ കശപിശയുടെ കലപില ശബ്ദം.റിംഗിലെ പ്രകടനം കണ്ടു അത്ഭുതമൂറി നിന്ന മനസിന്റെ ശ്രദ്ധ പുറത്തെ കശപിശയില്‍ പതിഞ്ഞത്,അതിലേതോ ഒരു ശബ്ദ തരംഗം തലച്ചോറിലെ ശബ്ദ സെല്‍ അതിവിദഗ്ദമായി പിടിച്ചെടുത്തു സ്കാന്‍ ചെയ്തു തിരിച്ചറിഞ്ഞു അപായ സൂചന മനസിലേക്ക് കൈമാറിയപ്പോഴാണ്.ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വിവരങ്ങള്‍ ലഭിച്ചയുടനെ മനസില്‍ ത്വരിതഗതിയില്‍ ചില രാസ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ഫലമായി ഉണ്ടായ ന്യൂനമര്‍ദ്ദത്താല്‍ ഉത്ഭവിച്ച ഒരു മിന്നല്‍പിണര്‍ മനസ്സില്‍ നിന്നും അതിവേഗം ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചു നെഞ്ചുംകൂട് തകര്‍ത്തു പുറത്തേക്കെവിടെയോ ചീറിപഞ്ഞു പോയി,ശൂന്യതയില്‍ അപ്രത്യക്ഷമായി ....

റിംഗില്‍ കുള്ളന്മാരായ കോമാളികള്‍ വന്നതും കാണികള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു വശംക്കെട്ടതൊന്നും ഞാനറിഞ്ഞില്ല.സര്‍ക്കസ് കൂടാരത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളില്‍ ഊഞ്ഞാലാടുന്ന പെണ്‍കൊടികളില്‍ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞു ആലോചനകള്‍ ആഫ്രിക്കന്‍ വനാന്തരങ്ങളിലെ ഊടുവഴികളിലൂടെ കാടുക്കയറി പോയി.തലച്ചോറിന്റ നിഗമനങ്ങളൊന്നും സത്യമാകരുതേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനകളൊന്നും , അപായ സൂചന കിട്ടിയതു മുതല്‍ അപകട സൈറന്‍ മുഴക്കി കൊണ്ട് ചടപടാ ഇടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിനു തീരെ ആശ്വാസം നല്‍കിയില്ല.തലമണ്ടയും മനസും നിരന്തരമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കൊണ്ട് സ്ഥിതിവിവരങ്ങള്‍ വിലയിരുത്തി കൊണ്ടിരിക്കെ സാഹചര്യ സമ്മര്‍ദ്ദത്താല്‍ ശരീരത്തിന് വിറയലും പനിയും പിടിക്കപ്പെടുകയും വിയര്‍പ്പുത്തുള്ളികള്‍ അങ്ങിങ്ങായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഹൃദയത്തിന്റെ പെരുമ്പറ തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടിരിക്കെ മനസ്സില്‍ ആറാട്ടുമേളം തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഇനിയങ്ങോട്ട് എന്താണ് നടക്കാന്‍ പോകുന്നത് എന്നോര്‍ത്ത് ഭയന്ന് വിറച്ചു കൈയും കാലും മോഹോനിയാട്ടവും കുച്ചുപ്പുടിയും ഒന്നിച്ചാടുന്നു.

നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം കൈയ്യില്‍ വെളിച്ചവുമായി നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ഒരു രൂപ്പം കൂടാരത്തിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചു. പിന്നാലെ വേറെയും രണ്ടു പേര് കൂടി.കൈയില്‍ ടോര്‍ച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നയാല്‍ ഗാലറിയില്‍ ഇരിന്നിരുന്ന കാണികളുടെ മുഖത്തേക്കടിച്ചു ആരെയോ തിരയാന്‍ തുടങ്ങി. അതുവരെ കഥയൊന്നും അറിയാതെ സര്‍ക്കസ് ആസ്വദിച്ചിരുന്ന കൂട്ടുക്കാര്‍ക്ക്‌ അപ്പോഴാണ്‌ അപകടം മണത്തത്.അവരുടെ മുഖം എന്നിലേക്ക് തിരിയുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.ഭയവും സങ്കടവും കാരണം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവരുടെ മുഖഭാവം തിരിച്ചറിയാന്‍ എനിക്കായില്ല.ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച കണ്‍പ്പോളകളുടെ ശുശിരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ മുഖത്ത് വെളിച്ചം വന്നു വീഴുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.''ഇതാ ,ഇവിടെയുണ്ട് " എന്ന് അയാള്‍ വിളിച്ചു പറയുന്നു.പിടിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഇനി രക്ഷയില്ല എന്ന് ബോധ്യമായതോടെ ആഞ്ജ ലഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ ഗാലറിയുടെ മരപ്പടികള്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,പിന്നാലെ സുഹൃത്തുകളും.....

അന്നത്തെ സിനിമകളിലെ പ്രധാന വില്ലന്മാരില്‍ ഒരാളായ ഒമ്നി വാന്‍ ഞങ്ങളെയും കാത്തു പുറത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അനുസരണയുള്ള കുഞ്ഞാടുകളെ പോലെ പിന്നില്‍ നിന്നും തുറന്നു തന്ന വാതിലിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ അതിനുള്ളില്‍ കയറി ഇരുന്നു.ഞങ്ങളെയു വഹിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.അവര്‍ മൂന്നു പേരും മുന്‍ഭാഗത്താണ് ഇരിക്കുന്നത്. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ അവര്‍ പരസ്പരം എന്തൊക്കയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങളെ എവിടെയാണ് ഇവര്‍ കൊണ്ട് പോകുന്നത്?.ഇവര്‍ ഞങ്ങളെ എന്ത് ചെയ്യാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?.ഏതായാലും എനിക്ക് കൊടിയ പീഡനം നേരിടേണ്ടി വരുമെന്നുള്ള കാര്യം ഉറപ്പാണ്.അതോര്‍ത്തപ്പോള്‍ തന്നെ എന്റെ കൈയും കാലും വീണ്ടും വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അങ്ങനെയുള്ള ദുരിതങ്ങളൊന്നും നേരിടേണ്ടി വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.എന്നാലും ഈ ദുഷ്ടന്മാര്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാതിരിക്കോ?.ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഇത്തിരി ചോദ്യങ്ങളുമായി ആ മൂവര്‍ സംഘത്തെ ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി നിരീക്ഷിച്ചു.

ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ വിന്‍ഡോക്ക് അരികിലായി ഇരിക്കുന്ന കഷണ്ടിക്കയറിയ ആളെ നിങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചോ ?.അയാളുടെ വട്ടമുഖത്തിനു എന്റെ അതേ ചായയാണ്.അതാണ്‌ നാട്ടുക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ പട്ടം എന്ന ഓമനപ്പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന എന്റെ ഉപ്പ.വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് ഉപ്പാന്റെ സുഹൃത്ത് പുതിയാപ്ല (ഹസ്സന്‍ച്ചാന്റ അമ്മോശന്‍ ) നടുവില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ഇയാളാണ് ടോര്‍ച്ചുമായി കൂടാരത്തില്‍ ആദ്യം കയറി വന്നു ലൈറ്റ്ടിച്ചു ഞങ്ങളെ പിടിക്കൂടിയത്.ഞങ്ങളുടെ പറമ്പില്‍ കുടിയിരിക്കുന്ന ഈ ബീരാന്ച്ചയാണ് ഇവരുടെ ശിങ്കിടി.

ഇരുട്ടിനെ ഭയപ്പെടുതാനാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുമാറു ഒരു പ്രത്യേക താളത്തില്‍ മുരണ്ടുകൊണ്ടു ഓംനി വാന്‍ എനിക്ക് അജ്ഞാതമായ വഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടു പോയി കൊണ്ടിരിക്കെയാണ് എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ റിവേര്സ് ഗിയര്‍ ഇട്ടു ഇന്നത്തെ മധ്യാഹ്നത്തിലേക്ക് പിന്നോട്ട് പാഞ്ഞത്.

ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്.......

സ്കൂള്‍ അവധിക്കാലം കളിച്ചും കറങ്ങിയും മടുത്തു വിരസമായി മാറിയപ്പോഴാണ് കൂട്ടുക്കാരില്‍ ആരോ ''തിരുവോകൊളി''യില്‍ വന്നിരിക്കുന്ന സര്‍ക്കസിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞത്.തിരുവോകൊളി കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നെങ്കിലും കേട്ടപ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സര്‍ക്കസ് കാണാന്‍ പോകാന്‍ ആശയായി.തീരുമാനമൊക്കെ വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.എല്ലാവരും അവരവരുടെ വീട്ടിലേക്കു ഓടി.എന്റെ എ ടി എം മെഷിന്‍(ഒരു സോഷ്യല്‍ മിഡിയ പ്രയോഗം ) ആയ ഉമ്മയുടെ പാട്ടയില്‍ കൈയിട്ടു വാരുന്നതിനിടയില്‍ ഉമ്മാനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.
''ഉപ്പാനോട് പറഞ്ഞിറ്റ് പോയാ മതി അബെ .''
ഒരുതരി എതിര്‍പ്പ് പോലും ഉമ്മാന്റെ ഭാഗത്ത്‌ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത എന്നില്‍ ഉമ്മാന്റെ ഈ പ്രതികരണം സര്‍ക്കസ് എന്റെ മോഹത്തിന് മേല്‍ കരിനിഴലാണ് വീഴ്ത്തി.ഉപ്പാനോട് ചോദിക്കാന്‍ പോകുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത് സര്‍ക്കസ് എന്ന വര്‍ണ്ണാഭമായ സ്വപനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ്.ഏതോ വഴിക്ക് പോകുന്ന വഴക്കിനെ ചോദിച്ചു വാങ്ങേണ്ടല്ലോ!! .
''ഉമ്മാന്നെ പറഞ്ഞിറ് ''
എന്നും പറഞ്ഞു പൈസയും എടുത്തു ഞാനോടി ,കട്ടക്കാലിന്റെ ഇറക്കതിലേക്ക്.അപ്പോഴും ഉപ്പാനോട് പറയാതെ പോകേണ്ട എന്ന് ഉമ്മ പിന്നില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു കൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുന്‍നിശ്ചയിച്ചത് പ്രകാരം കട്ടക്കാലിലെ പാറക്കല്ലില്‍ ഓരോരുത്തരായി എത്തി കൊണ്ടിരിരുന്നു.ഹംസ ,അഷ്‌റഫ്‌ ,മുനീര്‍ ,അക്കു .....അങ്ങനെ ആറേഴുപ്പേര്‍ .രണ്ടു ബസ്സുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി തിരുവകൊളി എത്തി.നാലുമണിക്കുള്ള ഷോ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഏഴു മണിക്കുള്ള അടുത്ത ഷോ ക്ക് കയറാമെന്ന് തീരുമാനമായി .അതുവരെ കൂട്ടിലടച്ച മൃഗങ്ങളെ കൌതകത്തോടെ നോക്കി ആശ്ചര്യപ്പെട്ടും സര്‍ക്കസ് കൂടാരത്തിന്റെ പുറമെടിയില്‍ മനംമയങ്ങിയും അവിടെയുള്ള തട്ടുക്കടയിലെ ഓംലറ്റ്ന്റെയും മറ്റ് സ്പെഷ്യല്‍ വിഭവങ്ങളുടെയും രുചി നുണഞ്ഞും സമയം പോക്കി.സര്‍ക്കസ് കൂടാരത്തിന്റെ പുറത്തു സ്ഥാപ്പിചിരിക്കുന്ന പരസ്യ ബോര്‍ഡിലെ സര്‍ക്കസ് അഭ്യാസങ്ങളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കി മതിമറന്നു ഏറെനേരം നിന്നു.അവിടം നിറയെ കൌതുകങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളുമായിരുന്നു.ആലീസിന്റെ വണ്ടര്‍ ലാ പോലെ..........

''ജോറ് ഏട്ത്തെ ധൈര്യത്തില് ഈ രാത്രിയില്‍ ഇത്ര ദൂരതൊക്കെ പോന്നത്.എട്ടു മണി കയിഞ്ഞെങ്കില്‍ ബസ്സില്ല .പിന്നെ എങ്ങനെ മടങ്ങീറ്റ് ബെര്ന്നത് ''
ഉപ്പാന്റെ ശബ്ദം.ഉപ്പാനെ ശരി വെച്ച് കൊണ്ട് മറ്റു രണ്ടു പേരും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു.ഞാന്‍ തലയുയര്‍ത്തി കൂട്ടുക്കാരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.വളരെ ആശ വെച്ച് കാണാന്‍ പോയ സര്‍ക്കസ് പൂര്‍ത്തിയക്കാന്‍ കഴിയാതെ പാതിവഴിയില്‍ എന്തോ കളഞ്ഞ ആരുടെയോ മുഖഭാവമായിരുന്നു അവര്‍ക്ക്.എനിക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ആയിരുന്നെങ്കിലും ചില യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയയിരുന്നു മനസ്‌ .തിരിച്ചു വരുന്നതിനെ കുറിച്ച് ഈ യാത്രയ്ക്ക് പ്ലാന്‍ ഇട്ടതു മുതല്‍ ഇതുവരെ ഞങ്ങള്‍ ആലോചിരുന്നില്ല.എട്ടു മണിക്ക് ശേഷം ബസ്സില്ലാത്ത കാര്യവും ഞങ്ങള്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു .തട്ടുക്കടയില്‍ നിന്നും തട്ടിവിട്ട പുഴുങ്ങിയ മുട്ടയും ഓംലെറ്റും സര്‍ബത്തും ഓക്കേ തിരിച്ചു വരാന്‍ ബസ്സ് ടിക്കറ്റുനുള്ള ബാലന്‍സ് പോലും ബാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്.

ക്ലാവ് പിടിച്ച ഒരു കൊമ്പോണ്ടിനകത്തു ഓംനി വാന്‍ പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ മതിലിനു മുകളില്‍ സ്ഥാപ്പിചിരിക്കുന്ന ബോര്‍ഡിന്റെ മുകളിലുള്ള ബള്‍ബിന്റെ നേര്‍ത്ത വെളിച്ചത്തില്‍ ഞാനത് വ്യക്തമായി വായിച്ചു.
''ബേക്കല്‍ പോലിസ് സ്റ്റേഷന്‍.''
സാധാരണ നിലയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ പെടുന്നനെ ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങി.കൈ കാലുകള്‍ വിറക്കാന്‍ പോലും ശേഷിയില്ലാതെ നിശ്ചലമായി.ആവിശ്യമായ പ്രവര്‍ത്തനോര്‍ജ്വം ലഭ്യമാകാതെ വന്നപ്പോള്‍ മസ്തിഷ്കം ആലോചനയും മതിയാക്കി.മുമ്പിലിരിക്കുന്ന മൂന്നു വില്ലന്മാരും പുറത്തിറങ്ങി.അവരെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു പുറത്തിറങ്ങി വന്ന പോലിസ്ക്കാരനോട് പുതിയാപ്ല എന്തോ കുശുകുശുക്കുന്നു.എല്ലാം കേട്ടുക്കഴിഞ്ഞു തലയാട്ടി പോളിസ്ക്കാരന്‍ നേരെ വന്നത് ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കാണ്.പിന്നിലെ ഡോര്‍ തുറന്നു ആ പോലിസ്ക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു.
"എല്ലാവരും ഇറങ്ങിക്കെ,ജയിലിലെ ഗോതമ്പ് ഉണ്ട തിന്നാലെ നിങ്ങളൊക്കെ പടിക്കുകയുള്ളൂ.''
എന്താണ് സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നത് എന്നറിയാതെ പേടിച്ചു വിറച്ചിരിക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ അറവുമാടുകളെ പോലെ വാനില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി പോലിസ് സ്റ്റെഷനിലേക്ക് നടന്നു.

പോലിസ് സ്റ്റേഷനകത്ത് ടേബിളിനു മുകളില്‍ കൈയ്യില്‍ ലാത്തിയുമായി എസ് ഐ ഇരിപ്പുണ്ട്.ഒരു മൂല കാണിച്ചു അവിടെ പോയി കുത്തിയിരിക്കാന്‍ ഏമാന്‍ ആജ്ഞാപ്പിച്ചു.ഓരോരുത്തരും എസ് ഐ യെ മറിക്കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ എസ് ഐ കൈയിലിരിക്കുന്ന ലാത്തി മേശേമേല്‍ ശക്തിയായി അടിക്കും.അതിന്റെ പ്രകമ്പനത്തില്‍ മനസ്സോന്നും കിടുങ്ങി പോകും.ഹംസാന്റെ ഊഴമെത്തിയപ്പോള്‍ അടിയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ വിറച്ചു പോയ ഹംസ "എന്റുമ്മാ '' എന്ന് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് ഓടിപ്പോയി മൂലയില്‍ കുത്തിയിരുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍,അവന്റെ പിന്നിലായിരുന്ന ഞാന്‍ തിക്കട്ടി വന്ന ചിരി പുറത്ത് വിടണോ വേണ്ടയോ എന്നറിയാതെ പകച്ചു നിന്നു.

പുറത്തു ബാലന്‍ കെ നായരുടെയും ടി ജി രവിയുടെയം ഉമ്മറിന്റെയുമൊക്കെ അട്ടാഹാസങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാം.ഒരുപറ്റം നിരപരാധികളായ കുട്ടികളെ ജയിലില്‍ പിടിച്ചിട്ട് സന്തോഷം പങ്കു വെക്കുന്നതായിരിക്കും.നിരപരാധികളെ കള്ളക്കേസില്‍ കുടുക്കാന്‍ കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്ന നിയമപാലകര്‍ വില്ലന്മാരുമായി കഥകള്‍ പറഞ്ഞു രസിക്കുകയാണ് .മൂലയില്‍ കുത്തിയിരുന്നു കഥനകഥയിലെ നായകനെ പോലെ ഞാന്‍ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കൂട്ടി . പന്ത്രണ്ട് ,പതിമൂന്നു വയസ് കാലയളവിനുള്ളില്‍ ഇതാദ്യമായിട്ടാണ് പോലിസ് സ്റ്റേഷനില്‍ കയറുന്നത്.ഇത്രയും കാലം മനാഭിമാനത്തോടെ മാത്രമേ ജീവിചിട്ടുള്ളൂ.ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം എല്ലാം പോയില്ലേ.കുറ്റം ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും പോലിസ് സ്റ്റേഷന്‍ കയറേണ്ടി വന്നിലെ.ഇനി ജീവിച്ചിരിന്നിട്ടു എന്ത് കാര്യം.ചിന്തകള്‍ വീണ്ടും ആഫ്രിക്കന്‍ കാടുകളില്‍ തന്നെ...!!!

പുറത്തു വര്‍ത്തമാനം നിലച്ചു.എസ ഐ അകത്തു കയറി വന്നു.ഞങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരെ വിളിച്ചു ചുവന്ന മാഷിയുള്ള പേന തന്നു വെളുത്ത പേപ്പറില്‍ ഒപ്പിടാന്‍ പറഞ്ഞു.എല്ലാവരും ഒപ്പിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എസ്സ് ഐ പറഞ്ഞു ''നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ ചുവന്ന മാഷിയിലാണ് ഒപ്പിട്ടിരിക്കുന്നത്.അതായത് ,നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള അവസാന വാണിംഗ് ആണിത്.ഇനി വീട്ടില്‍ പറയാതെ സര്‍ക്കസിനോ സിനിമയ്ക്കോ പോയി എന്ന് പരാതി ലഭിച്ചാല്‍ പിന്നെ ജയിലില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല.കേസെടുക്കും ജ്യാമില്ലാ കേസ്.ജാമ്യം എന്ത് കുന്ത്രാണ്ടമാണെന്ന് മനസിലായില്ലെങ്കിലും ആ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമായിരിക്കുമെന്നു വിശ്വസിച്ചു ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഒരേ താളത്തില്‍ തലയാട്ടി.

തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഓംനി വാനിന്റെ അകത്തളം നിശബ്ദമായിരുന്നു.പക്ഷെ ,നേരിടേണ്ടി വന്ന അപമാനത്താലും സങ്കടത്താലും എന്റെ മനസു പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നു.കുനിഞ്ഞ ശിരസുമായി മനസ് വീണ്ടു മല ,സോറി കാട് കയറാന്‍ പോയി.ഞാന്‍ കാരണം ,എന്റെ ഉപ്പ കാരണം എന്റെ കൂട്ടുക്കാര്‍ക്ക്‌ എന്തൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ സഹിക്കേണ്ടി വന്നു.സര്‍ക്കസ് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.പോരാത്തതിന് പോലിസ് സ്റ്റെഷനിലും കയറേണ്ടി വന്നു.ദേഷ്യവും സങ്കടവും തിക്കട്ടി വന്നു കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു .കൂട്ടുക്കാരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനാവാതെ ഞാന്‍ തലതാഴ്ത്തി തന്നെയിരുന്നു.

കൂട്ടുക്കാരെയെല്ലാം അവരവരുടെ വീടുകളില്‍ കൊണ്ട് വിട്ടതിനു ശേഷം ഞങ്ങളെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടിറക്കി പുതിയ്പ്ല പോയി.വാതില്‍ തുറന്നു അകത്തു കയറിയപ്പോള്‍ മേശേമേല്‍ ഉമ്മ എനിക്കായി വിളമ്പി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണ പാത്രങ്ങള്‍ കണ്ടു. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ അനുഭവിച്ച മാനസിക പിരിമുറുക്കങ്ങള്‍ കാരണം ആവിശ്യത്തില്‍കൂടുതലായി ഊര്‍ജ്വം വേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ വയറ്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതിനെയെല്ലാം അതിവേഗം ദഹിപ്പിച്ചു ശരീരം കടത്തി കൊണ്ട് പോയിരുനത് കൊണ്ട് നല്ല വിശപ്പ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിനെയൊന്നും ഗൗനിക്കാതെ മുറിയില്‍ കയറി കട്ടിലില്‍ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു.ഉപ്പ അകത്തു കയറി വാതിലടക്കുന്നതിന്റെയും ബാത്രൂമില്‍ പോകുന്നതിന്റെയുമൊക്കെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുറിക്കകത്ത് കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം.പിന്നെ കട്ടിലില്‍ ആരോ ഇരിക്കുന്നു.ഒപ്പം തലയിലും പുറത്തും തലോടലിന്റെ കരസ്പര്‍ശം.
''വാടാ,തുന്നിറ്റ് ഉറങ്ങ്‌''
ഉപ്പാന്റെ മൃദുവായ ക്ഷണം .
''നിക്ക് ബാണ്ട''
അപമാനിക്കപ്പെട്ടത്തിന്റെ സങ്കടവും പ്രതിഷേധവും ഉണ്ടായിരുന്നു നിഷേധത്തില്‍ !.
''സാരമില്ലെടാ.....നിങ്ങോ മടങ്ങി ബരാന്‍ കയ്യാതെ എന്തെങ്കിലും ആയിപോകുമെന്നു കരുതിയല്ലേ ഉപ്പ കൂട്ടാന്‍ വന്നത്,ബാടാ അപ്പം തുന്ന്.''
''നിക്ക് ബാണ്ടാന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.''
സര്‍വ്വ സങ്കടവും ദേഷ്യവും ആവാഹിച്ചു ഞാന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.ഉപ്പ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു,ഞാന്‍ ഉപ്പാനെയും ഇറുക്കി പിടിച്ചു ഏങ്ങലടിച്ചു.എല്ലാ സങ്കടവും ദേഷ്യവും കണ്ണുനീരില്‍ അലിഞ്ഞു നേര്‍ത്ത് ഇല്ലാതായി.ഉപ്പ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്തു ഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പില്‍ കൊണ്ട് പോയിരുത്തി.തേങ്ങാപ്പാലില്‍ മുക്കിയെടുത്ത പത്തിരി നല്ല കോയി ചാറില്‍ മുക്കി ഉപ്പ എന്റെ വായില്‍ വെച്ചു തന്നു.അപ്പോള്‍ അതിനു സ്നേഹത്തിന്റെയും സംരക്ഷണത്തിന്റെയും സ്വാദായിരുന്നു......

കുനിയാത്ത ശിരസ്സ്

2015-08-08T16:52:00.000+04:00

==================

ഭാര്യയ്ക്കൊപ്പം കാറുമേടിച്ചു കൊണ്ട് കാസരഗോട് പോകുമ്പോള്‍ പണി നടക്കുന്ന ചളയന്കോട് ബ്രിഡ്ജിനു താഴെയുള്ള കുന്നു കയറി കഴിഞ്ഞയുടനെ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ നിയമം ലംഘിച്ചു എന്റെ ലൈനില്‍ കയറി വന്നു നിന്നു.ഞാനൊന്ന് ചെറുതായി വെട്ടിച്ചു മുന്നോട്ടു പോയാല്‍ നല്ല വഴിയിലൂടെ ഓട്ടോറിക്ഷയ്ക്ക് താഴോട്ടിങ്ങാം. അപ്പോഴേക്കും ട്രാഫിക് നിയമം ലംഘിച്ചു വന്ന ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരനോടുള്ള എന്റെ ധാര്‍മിക രോഷത്തിന്റെ തെര്‍മോമീറ്റര്‍ അപകട മേഖലയിലേക്ക് പൊങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഞാന്‍ ഗ്ലാസ്‌ തുറന്നു ഉച്ചത്തില്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി കൈ കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ ആക്ഷന്‍ കാണിച്ചു .അപ്പോഴാണ്‌ ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരന്‍ തലപ്പുറത്തിട്ട് സൈഡിലൂടെ പോയിക്കൂടെ എന്ന് ആംഗ്യത്തിലൂടെ ചോദിച്ചത്.ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരനെ കണ്ടതോടെ ജാള്യതയും ചമ്മലും കാരണം വഴിമാറി വണ്ടിയുമെടുത്ത് ഞാനവിടെന്നു മുങ്ങി.നാലാം ക്ലാസ് വരെ എന്നോടൊപ്പം പഠിച്ച അന്നത്തെ എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു ആ ഓട്ടോറിക്ഷ ഓടിച്ചിരുന്നത്.അവനു എന്നെ മനസിലായിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്നറിയില്ല.ഉണ്ടെങ്കില്‍ എന്നെ കുറിച്ച് എന്തായിരികും ധരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക.മോശമയതല്ലാതെ നല്ലതായിട്ടൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല.''അറബികള്‍ എപ്പോ ആട്ടിയോടിക്കുമെന്നറിയാത്ത ദുബായിയും ഒരു തുക്ക്ട കാറുമൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന ബലത്തില്‍ ഇവന്റെയൊക്കെ അഹങ്കാരം കണ്ടില്ലേ'' ,എന്നൊക്കെ ആയിരിക്കും. അവന്‍ പിറുപിറുത്തിട്ടുണ്ടാവുക.

അവിടെ വെച്ച് അങ്ങനെയൊരു സീന്‍ ഉണ്ടാക്കിയതിലും അവനോടു ശബ്ദം സംസാരിച്ചതിലും എനിക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും വന്നു.''ഞാന്‍ അത്രത്തോളം സംസ്കാരമില്ലാത്തവനായി പോയല്ലോ '' എന്നോര്‍ത്ത് എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ്‌ തോന്നി.പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പള്ളിയില്‍ നിന്ന് പുറത്ത് കടക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ പെട്ടു. ഞാന്‍ ഒരുപ്പാട്‌ ചെറുതായി പോകുന്നത് പോലെ.ജാള്യത മറയ്ക്കാം കഴിയുന്നില്ല.കാണാത്തത് പോലെ തലയും താഴ്ത്തി നടന്നു.സലാം പറഞ്ഞു കൈയും കൊടുത്തു സൗഹൃദം പുതുക്കി അന്നത്തെ സംഭവത്തിനു ക്ഷമാപ്പണവും നടത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര മഹത്തരമായ നടപ്പടിയാകുമായിരുന്നു അത്.

''ഹൃദയത്തില്‍ കടുമണിയോളം അഹങ്കാരമുള്ളവര്‍ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ കടക്കുകയില്ല '' എന്ന് നബി വചനം.അത്രയെങ്കിലും അഹങ്കാരം ഇല്ലാത്തവര്‍ ഇക്കാലത്ത് ഉണ്ടാകുമോ?.നമ്മുടെ ഒരു പ്രവര്‍ത്തി കൊണ്ട് ഒരാള്‍ക്ക് വിഷമം ഉണ്ടായി എന്നറിഞ്ഞാല്‍ പോലും ക്ഷമാപണം നടത്താന്‍ നമ്മുടെ ശിരസ്സിന്റെ ഭാരം നമ്മളെ അനുവദിക്കുന്നില്ല. സുഹൃത്തിന്റെ അശ്രദ്ധ കൊണ്ടോ മറ്റോ വരുന്ന തെറ്റ് മറക്കാനോ പൊറുത്തു കൊടുക്കാനോ ഈ തലക്കനം കൊണ്ട് നമ്മുക്ക് കഴിയുന്നില്ല. വന്നുപ്പോയ തെറ്റിന്റെ വാലില്‍ പിടിച്ചു വട്ടം കറക്കി നിരന്തരമായി ശല്യം ചെയ്യുന്നു,വേട്ടയാടുന്നു.

ഒരു ക്ഷമാപ്പണം കൊണ്ട് നമ്മുക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടുമായിരുന്നത് ആ നല്ല സുഹൃത്തിനെയായിരുന്നു.ഇന്നത്തെ പ്രശ്നം നാളെ ഒരു പ്രശ്നമേ അല്ലാതായി മാറുന്നത് പോലെ ,സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ വാശിയും വൈരാഗ്യവും അലിഞ്ഞില്ലാതാവണം.കുനിയാത്ത ശിരസ്സും കൊണ്ട് നമ്മുക്ക് സ്വര്‍ഗപ്രവേശനനം സാധ്യമല്ല എന്നോര്‍ക്കണം .

ഒരു നല്ല അയല്‍ക്കാരന്റെ വിയോഗം (അനുസ്മരണം )

2013-12-28T08:25:00.002+04:00

അപ്രതീക്ഷിതമായ അമ്ബാചാന്റെ വേര്‍പ്പാട് ഒരു പ്രദേശത്തെ തന്നെ ദുഖതിലാഴ്ത്തി കളഞ്ഞു.പ്രത്യേകിച്ച് അയല്‍ക്കാരായ ഞങ്ങളെ.ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ നഷ്ടപെട്ടത് നന്മയും സ്നേഹവും മനസ്സില്‍ നിറച്ചു വെച്ച ഒരു അയല്‍വാസിയെ ആണ്. ദുബായില്‍ നിന്നും വരുമ്പോഴൊക്കെ അദ്ദേഹം ഇങ്ങോട്ട് വന്നു കുശലാന്വേഷണം നടത്തുമായിരുന്നു .സ്നേഹപ്പൂര്‍വ്വം ഏതാനും വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് ഉപദേശങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും നല്‍കും.സൌഹാര്‍ദപരമായൊരു അയല്‍പ്പക്ക ബന്ധം നിലനിര്‍ത്താന്‍ അദ്ദേഹം എന്നും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

ഞാനദ്ദേഹത്തെ അവസാനമായി കാണുന്നത് നാട്ടിലെത്തിയ പിറ്റേ ദിവസം വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്നു ഉപ്പയുമായി സംസാരിചിരിക്കുന്നതാണ്.എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ വാത്സല്യം കൊണ്ട് വിടര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയുംമായി പതിവ് പോലെ അമ്ബാച്ച വിശേഷങ്ങള്‍ തിരക്കി.ഏതാനും ദിവസത്തെ അവധിക്കു വന്ന എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട്‌ കൂടുതല്‍ സംസാരിചിരിക്കാന്‍ സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.അന്ന് അനാരോഗ്യത്തിന്റെ ഒരിറ്റ് ലാഞ്ചന പോലും പ്രകടമാക്കാത്ത അദ്ദേഹത്തോട് അന്ന് കുറച്ചും കൂടി സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത് ഇപ്പോള്‍ മനസിലൊരു ചെറിയൊരു നൊമ്പരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.നമ്മുടെ കണ്മുന്നില്‍ നിന്നും ആര് എപ്പോള്‍ അപ്രത്യക്ഷമാവുമെന്നു തീരത്ത് പറയാന്‍ കഴയാത്തത് കൊണ്ട് ആരെയും അവഗനിക്കാതിരിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം.

സംസാരത്തിനിടയ്ക്ക് ഉപ്പ ,തന്റെ അസുഖവിവരങ്ങള്‍ പങ്കിടുന്നതിനിടയ്ക്ക് ഉപ്പാക്ക് മൊബൈല്‍ നമ്പരും കൊടുത്തു അമ്ബാച്ച പറഞ്ഞത്രേ “സുഖമില്ലാതായാല്‍ ഏതു പാതിരാത്രിക്കും എന്നെ വിളിച്ചോ “ എന്ന്.പക്ഷെ അത് പറഞ്ഞു രണ്ടു ദിവസത്തിനകം തന്നെ ലോക സൃഷ്ടാവിന്റെ വിളിയുമായി വന്ന മരണത്തിന്റെ മലാഖയോടൊപ്പം അദ്ദേഹം യാത്രയായി,നമ്മുടെയൊന്നും വിളിക്കേല്‍ക്കാത്ത മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക്‌. .വിഷമങ്ങള്‍ ഉള്ളിലൊളുപ്പിച്ചു വെച്ച് ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ചിരിച്ചു നടന്ന അമ്ബാച്ച എന്ന അയല്‍ക്കാരന്റെ വിയോഗം അയല്‍പക്ക ബന്ധനങ്ങള്‍ സോഷ്യല്‍ മീഡിയകളിലേക്ക്‌ പറിച്ചു നടപ്പെടുന്ന ഈ കലിയുഗത്തില്‍ വലിയൊരു നഷ്ടം തന്നെയാണ്.

വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍ പള്ളിയില്‍ ആദ്യമെത്തുന്ന ,എല്ലാ വക്തിനും ഇമാമിന്റെ തെട്ടുപിറകില്‍ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്ന അമ്ബാച്ച ഇല്ലാത്ത പള്ളിയങ്കണം ഇനി കുറെ നാളത്തേക്കെങ്കിലും മൂകമായിരിക്കും.അല്ലാഹുനിറെ ഭവനത്തിന് വേണ്ടിയും തന്നെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന ചെറിയ ചെറിയ കാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ മുഴുകിയും അസുഖബാധിതയായ ഭാര്യയെ ശുശ്രൂഷിച്ചു വരികയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.അമ്ബാചാന്റെ വേര്‍പ്പാട് വലിയ നഷ്ടമായി ഭാവിചിരിക്കുന്നത് എന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരല്‍തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി നടന്നിരുന്ന പെരക്കിടാവിനാണ്.ഉപ്പപ്പാന്റെ വേര്‍പ്പാട് മൂലം വേദനിക്കുന്ന ആ പിഞ്ചു മനസിനെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍ വിങ്ങലായി തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.

നല്ലൊരു അയല്‍ക്കാരനായി ,അല്ലാഹുവിന്റെ വീടിനും നാടിനും ഗുണങ്ങള്‍ മാത്രം ചെയ്യുന്ന നന്മകള്‍ മനസില്‍ സൂക്ഷിച്ചു ജീവിച്ച ഒരാളായിരുന്നു നമ്മുടെ അമ്ബാച്ച. നന്മയും കാരുണ്യവും നിറഞ്ഞ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തങ്ങള്‍ പടച്ചതമ്പുരാന്‍ സ്വീകരിക്കുമാറാകട്ടെ ,മരിക്കുവോളം അല്ലാഹുവിന്റെ ഭവനം തന്നെ കൊണ്ടാവും വിധം പരിപാലിച്ച അദ്ദേഹത്തിന് സ്വര്‍ഗ്ഗ പൂങ്കാവനത്തില്‍ മണിമാളിക അല്ലാഹു നല്‍കുമാറാക്കട്ടെ.ആ നല്ല മനുഷ്യന്റെ നല്ല അയല്‍ക്കാരന്റെ ഓര്‍മകള്‍ക്ക്‌ മുംബില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ നീട്ടിയ കൈകളുമായി .......

മഅദനി എന്നില്‍ അന്നും ഇന്നും

2012-12-18T20:40:00.000+04:00

ചെറുപ്പത്തില്‍ മഅദനിയുടെ പ്രസംഗങ്ങള്‍ ഏറെയൊന്നും ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല.എന്നാല്‍ അപൂര്‍വ്വമായെങ്കിലും കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ സിരകളില്‍ ചോരയോട്ടം വര്‍ധിക്കുകയും മാനസികാവസ്ഥ വല്ലാത്തൊരു തലത്തിലേക്ക് എത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു.കേട്ടുക്കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പൂര്‍വ്വ സ്ഥിതിയില്‍ ആവുകയും അവയിലെ പൊള്ളത്തരവും അപകടാവസ്ഥയെയും കുറിച്ചുള്ള വിചാരങ്ങളല്ലാതെ അതിനപ്പുറം ഒരു വികാരം എന്നിലുണ്ടാക്കാന്‍ അതിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.കാരണം ,ആക്രമണ സ്വഭാവമുള്ള ആശയങ്ങളോടും നിലപാടുകളോടും എനിക്കന്നെ യോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഞാന്‍ കേട്ട മഅദനിയുടെ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ ഏറെയും മഅദനി ലക്‌ഷ്യം വെച്ചിരുന്നത് കേരള പോളിസുക്കാരെയായിരുന്നു.അത്എന്തിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന് ഇന്നും എനിക്ക് മനസിലായിട്ടില്ല.ഉത്തരേന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെന്ന പോലെ വര്‍ഗീയ വാത്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല കേരള പോലിസ്‌ അന്നും ഇന്നും .മഅദനിയുടെ ആക്രോശങ്ങളും ആക്ഷേപ്പങ്ങളും കേട്ട് കൊണ്ട് മഅദനിയുടെ പരിപ്പാടിക്ക് പോലിസുക്കാര്‍ കാവല്‍ നിന്നു.

ഇന്ന് കാലവും കഥയും മാറി. പത്തു വര്‍ഷത്തെ കാരാഗൃഹ വാസത്തിനു ശേഷം നിരപാധിയാണെന്ന് വിധി വന്നപ്പോള്‍ ആ വലിയൊരു നീതി നിഷേധത്തെ കുറിച്ച് എല്ലാവരും വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചു.പ്രതിയോഗികള്‍ തയ്യാറാക്കിയ തിരകഥയ്ക്ക് അനുസൃതമായി അദ്ദേഹം വീണ്ടും ജയിലലടക്കപ്പെട്ടു.അതും ആദ്യത്തെ പോലത്തെ തന്നെ വിചാരണ തടവുക്കാരനായി.മാറിയ ജീവിത സാഹചര്യത്തില്‍ അമ്പതോ അറുപ്പതോ വര്‍ഷക്കാലം നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു പുരുഷായുസിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം തെളിയിക്കപ്പെടാത്ത കുറ്റത്തിന്റെ മേല്‍ തടവറയില്‍ ഇടുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതൊരു ഭരണകൂട ഭീകരത തന്നെ.സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ ആശ്വസിക്കാന്‍ വക നല്‍കുന്ന ഒരുപ്പാട് വിധികള്‍ ഇന്ത്യന്‍ കോടതികളില്‍ നിന്നും വന്നിട്ടുണ്ട്.പ്രത്യേകിച്ചും സുപ്രീം കോടതിയില്‍ നിന്നും.പക്ഷെ ,രോഗം കൊണ്ട് വലയുന്ന,കുറ്റം ഇനിയും തെളിയിക്കപ്പെടാതെ വര്‍ഷങ്ങളായി ജയിലില്‍ കഴിയുന്ന മഅദനിയുടെ നേരെ സുപ്രീംകോടതി പോലും കണ്ണടച്ച് കളയുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാണ് എന്ന് മനസിലാവുന്നില്ല.

മഅദനിക്ക് നീതി ലഭ്യമാക്കാന്‍ ജന പിന്തുണ കുറഞ്ഞ സംഘടനകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറെക്കാലമായി.അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തങ്ങള്‍ മൂലം കാര്യമായിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഫലമുള്ളതായിട്ട് അറിവില്ലെങ്കിലും മഅദനി പ്രശ്നം ജനമധ്യത്തില്‍ സജീവമായി നിര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.ഇപ്പോഴത്തെ പുതിയ സംഭവ വികാസം എന്ന് പറയുന്നത് അഥവാ ആശ്വാസം നല്‍കുന്ന കാര്യം മുസ്ലീം ലീഗ് അഭിപ്രായ ഭിന്നതകളെല്ലാം മാറ്റി വെച്ച് കൊണ്ട് മഅദനിക്ക് വേണ്ടി ശബ്ദിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.തികച്ചും മനുഷ്യത്തപരമായ (ഇതിനു മുമ്പ്‌ ലീഗിന് മനുഷ്യത്വം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ എന്ന് ചോദിക്കരുത്.) ഇങ്ങനെയൊരു നീക്കത്തിന് പിന്നിലെ അപകടം മണത്തറിഞ്ഞ മാര്‍കിസ്റ്റ്ക്കാരും മറ്റുള്ളവരും മഅദനിക്ക് വേണ്ടി മുറവിളി കൂട്ടാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ഇതൊക്കെ ആത്മാര്‍ഥതയോടെ ആണെങ്കില്‍ എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ടികളും ഒന്നിച്ചു നിന്നു മഅദനിയുടെ മോചനത്തിന് ശ്രമിക്കണമെന്നാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്.ഒരാള്‍ എന്തെങ്കിലും നേട്ടമുണ്ടാക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ അതിനു തടയിടാനുള്ള കോപ്രായമായി ഇപ്പോഴത്തെ നെഞ്ചത്തടി മാറരുത്.

പഞ്ചര്‍ ........

2012-10-19T19:41:00.001+04:00

അവസാനം ഒരു കല്ല്യാണം കഴിക്കണമെന്ന അയാളുടെ മുറവിളി വീട്ടുക്കാര്‍ കേട്ടു.ഇതിനു മുമ്പും ഇതേ ആവിശ്യമുന്നയിച്ച് വീട്ടുക്കാരെ സമീപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും കാലിക്കൈയ്യുമായി നടക്കുന്ന അയാളെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കാന്‍ സാമ്പത്തിക നഷ്ടം മുന്നില്‍ കണ്ട പെങ്ങമ്മാര്‍ക്കും ഉള്ളതെല്ലാം പെണ്‍മക്കളെ കെട്ടിച്ചയക്കാന്‍ ചിലവഴിച്ച രക്ഷിതാക്കള്‍ക്കും തീരെ മനസുണ്ടായിരുന്നില്ല.സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന് മുമ്പുള്ള കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ദുബായില്‍ വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്താല്‍ പോലും കമീഷന്‍ പോക്കറ്റില്‍ വന്നു വീഴുന്ന നാളുകളായിരുന്നു.അങ്ങനെ കുറച്ചു കമീഷന്‍ അയാളുടെ പോക്കറ്റിലും വീണക്കാര്യം വീട്ടുക്കാര്‍ക്ക് ബോധ്യമായപ്പോഴാണ് അയാളുടെ കല്ല്യാണത്തിന് വീട്ടുക്കാര്‍ സമ്മതം മൂളിയത്.

വീട്ടുക്കാരുടെ പിന്തുണ ഉറപ്പായതോടെ അയാള്‍ക്ക് പകുതി സമാധാനമായി. എത്രക്കാലമായി കല്ല്യാണ ആക്രാന്തവുമായി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്.ഇനി ഒരു പെണ്ണ് വേണം.എട്ടാം ക്ലാസും ഗുസ്തിയിലുമാണ് മാസ്റ്റര്‍ ഡിഗ്രി എങ്കിലും താന്‍ കെട്ടാന്‍ പോകുന്ന പെണ്ണിനെ കുറിച്ച് ചില സ്വപനങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്കുമുണ്ടായിരുന്നു.അതിമോഹം എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല.ഗള്‍ഫില്‍ പോയി നിനച്ചിരിക്കാതെ ഒരുപ്പാട് പണം കൈയ്യില്‍ വന്നു പെട്ടെന്ന് പണക്കാരനായി തീരുന്ന സാധാരണ മല്ലു യുവാക്കള്‍ക്ക് ഉണ്ടാവുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളെ അയാള്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.പഠിത്തം വേണം,സൗന്ദര്യം വേണം,പിന്നെ ഉപ്പാന്റെ കൈയ്യില്‍ പൂത്ത കാശും വേണം.

പെണ്ണ് പറഞ്ഞു വരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് നാട്ടുക്കാരുടെ തനി സ്വഭാവം ശരിക്കും അയാള്‍മനസിലാക്കിയത്.അമേരിക്കന്‍ ഡ്രോണ്‍ വിമാനങ്ങള്‍ തൊടുത്ത് വിടുന്ന മിസൈലുകള്‍ പോലെ പാരകള്‍ ഏതു വിധത്തില്‍ എപ്പോള്‍ വന്നു വീഴുമെന്നു പറയാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി.ഓരോ പ്രാവിശ്യവും നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ എന്തോ ഒരു അവകാശം പോലെ തന്നെ വഴിയിലും പള്ളിയിലും തടഞ്ഞു വെച്ച് നൂറും ഇരുന്നൂറും പിടുങ്ങിയവര്‍ പോലും ഈ ഡ്രോണ്‍ ആക്രമണത്തില്‍ അണിനിരന്നിരുന്നു എന്ന് അയാള്‍ അറിഞ്ഞത് കല്യാണത്തിന് ശേഷമാണ്.എങ്കിലും കുറച്ച് അലച്ചലിനും പരക്കം പാച്ചലിനും ശേഷം സൗന്ദര്യത്തിനു നേരെ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ ആഗ്രഹിച്ചത്‌ പോലെയുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ കിട്ടി. നൂറു പൊവനും പുത്തന്‍ കാറും.പിന്നെ എന്ത് സൗന്ദര്യം.പോയി പണി നോക്കാന്‍ പറ.ഒരേഒരു പോന്നാങ്ങളെയ്ക്ക് കാശിയായി കിട്ടുന്ന കാറില്‍ കറങ്ങുന്നതോര്‍ത്ത് പെങ്ങന്മാരും അളിയന്മാരും സന്തോഷത്തിലായി . തന്റെ കുറവുകള്‍ ഓരോന്നോരോന്നായി പെങ്ങന്മാരും അളിയന്മാരും മുന്നില്‍ നിരത്തിയപ്പോഴാണ് മനസില്ലാമനസ്സോടെയെങ്കിലും സൗന്ദര്യമെന്ന ഘടകത്തെ അവഗണിക്കുക എന്ന മഹാ താഗ്യത്തിനു അയാള്‍ തയ്യാറായത്.കുറവുകള്‍ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യന്മാര്‍ ഉണ്ടാവില്ല.എങ്കിലും തന്നില്‍ ഇത്രമാത്രം കുറവുകള്‍ ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ പെങ്ങന്മാര്‍ കാണിച്ച അതി ഉത്സാഹത്തെ കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എവിടെയൊക്കെയോ ചൊറിഞ്ഞു വരുമെങ്കിലും താന്‍ ആറ്റുനോറ്റ് ഒത്തുവന്ന നിക്കാഹിനെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു മാത്രം എല്ലാം അയാള്‍ സഹിച്ചു.

കല്ല്യാണ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു.കല്ല്യാണ സുദിനം വന്നണിയാന്‍ ഇനിയും പത്തിരുപ്പത്‌ ദിവസങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.പിന്നീടുള്ള ഓരോ നിമിഷങ്ങളും ഓരോ യുഗങ്ങളായി അയാള്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.കിടത്തതിലും ഇരുത്തതിലും നടത്തത്തിലും അവളുടെ മൊഞ്ചാര്‍ന്ന (അയാളുടെ കണ്ണില്‍ ) ഫോട്ടോയില്‍ നോക്കിയും അല്ലാത്ത സമയത്ത് വാക്കുകളില്‍ മധുരം കലര്‍ത്തി ഫോണിലൂടെ സംസാരിച്ചും സമയത്തെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ അയാള്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നടന്നില്ല.സമയം നീങ്ങുന്നത് ദുബായില്‍ നിന്നും ഷാര്‍ജയിലെക്കുള്ള ട്രാഫിക്‌ പോലെ ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നു.മധുരം പുരട്ടിയ വാക്കുകളാല്‍ മൂക്കിലൂടെയും (ഇതിനിടയില്‍ അയാള്‍ക്ക് ജലദോഷവും പിടിക്കപ്പെട്ടു) വായിലൂടെയും വെള്ളമൊലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ദുബായിലെ തന്റെ വീരസാഹസിക കഥകളെ പറ്റി ബഡായി വിടുന്നതിനിടയില്‍ എപ്പോഴാണ് എട്ടാം ക്ലാസ്സും ഗുസ്തിയും എന്ന തന്റെ ഡിഗ്രിയെ കുറിച്ച് അവളോട്‌ പറഞ്ഞു പോയതെന്ന് അയാള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ല.പക്ഷെ അത് വല്ലാത്തൊരു പൊല്ലാപ്പായി മാറുന്നതാണ് പിന്നീട് കണ്ടത്.പാരല്‍ കോളേജ്‌ല്‍ പ്ലസ്‌ ടു നു പഠിച്ച അവള്‍ അയാളുടെ എട്ടാം ക്ലാസും ഗുസ്തിയെ കുറിച്ചും വേവലാതിപ്പെട്ടു.അയാളുടെ സ്ഥാനത് അയാളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകള്‍ രാത്രികളില്‍ അവളുടെ ഉറക്കം കളഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് മുതല്‍ പുതിയൊരു ഐറ്റവുമായിട്ടാണ് അവള്‍ ഫോണ്‍ ഇന്‍ പരിപാടിയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.അവള്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഇംഗ്ലിഷ് വാക്ക്‌ പറയും അതിന്റെ മലയാളം വാക്ക് അയാള്‍ പറയണം.അവളുടെ സുഖക്കേട്‌ അയാള്‍ക്ക് പിടിക്കിട്ടിയെങ്കിലും 181 രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നുമുള്ള ആള്‍ക്കാരുടെ സംഗമ സ്ഥലമായ ദുബായില്‍ പയറ്റി തെളിഞ്ഞ അയാള്‍ക്ക് അവളുടെ ഇംഗ്ലിഷ് ടെസ്റ്റ്‌ ഒരു വിഷയമേ ആയിരുന്നില്ല.പാരല്‍ കോളേജ്‌ എന്ന പൊട്ടക്കിണറിനു അപ്പുറം അറിവിന്റെ വിശാലമായ ഒരു ലോകമുണ്ടെന്ന് അവള്‍ക്കറിയില്ലല്ലോ.അവളുടെ ഈ ഇംഗ്ലിഷ് കളി അയാള്‍ക്കത്ര രസിച്ചിരുന്നില്ല.കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞോട്ടെ നിന്റെ ഈ ഇളക്കമെല്ലാം ഞാന്‍ നിര്‍ത്തി തരാം എന്നയാള്‍ പിരിസത്തോടെ മനസ്സില്‍ പറയുമ്പോഴും അവളുടെ മേല്‍ അയാള്‍ക്ക് സന്തോഷവും അഭിമാനവും തോന്നാതിരുന്നില്ല.താന്‍ ആഗ്രഹിച്ചത്‌ പോലെ അറിവും വിവരവുമുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ തന്നെ കിട്ടിയല്ലോ.എന്റെ ഭാഗ്യം.

കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞു പത്തിരുപ്പത് ദിവസത്തിനു ശേഷം ഭാര്യാ വീട്ടില്‍ അയാള്‍ സുഖവാസത്തില്‍ കഴിഞ്ഞങ്ങനെ ഇരിക്കുകയാണ്. അയാളുടെ വീടിന്റെ മൂന്നിരിട്ടിയോളം വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ വീടിനു.പിന്നെ എ സി യും രുചികരമായ ഭക്ഷണവും.അയാള്‍ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകുന്ന കാര്യമേ മറന്നു.പോന്നാങ്ങളയ്ക്ക് കിട്ടിയ കാറില്‍ ചുറ്റിയടിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതിലുള്ള മോഹഭംഗത്താല്‍ പെങ്ങന്മാരും അയാള്‍ക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു ലോട്ടറി അടിച്ചതിലുള്ള കുശുമ്പില്‍ നാട്ടുക്കാരും പറയാന്‍ തുടങ്ങി."ഒന് ഭാര്യ വീട്ടില്‍ സഹീദായി".

ഭാര്യാ വീട്ടിലെ സുഖസൌകര്യങ്ങളില്‍ അങ്ങനെ മതിമയങ്ങി കഴിയുന്ന ഒരു ദിവസം ,വൈകുന്നേരത്തെ ചായയും മോന്തി വരാന്തയില്‍ ഇരിക്കവേ രണ്ടു ഏട്ടന്‍ പുതിയാപ്ലമ്മാര്‍ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.അവരുടെ മുഖഭാവം കണ്ടാല്‍ അറിയാം എന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ട്."എടാ കഞ്ഞി അച്ചിവീട്ടില്‍ താമസിച്ചു വയറുമുട്ടെ തട്ടിവിട്ടുള്ള സുഖവാസം മതിയാക്കി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു പോയിക്കൂടെ " എന്നവര്‍ ചോദിക്കാന്‍ വഴിയില്ല.അങ്ങനെ എങ്കില്‍ അവരാദ്യം കേട്ടുകെട്ടെണ്ടി വരും.പിന്നെ എന്തായിരിക്കും.........?

"അളിയാ ,ഒരു ഹണിമൂണിന് ഒക്കെ പോകേണ്ടേ?"മൂത്ത അളിയ തുടങ്ങി വെച്ചു.അയാള്‍ ചെറിയൊരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിട്ടു.ഭാഗ്യം ഭയപ്പെട്ടത് പോലെയോന്നുമില്ല.ഏറെയൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല."പോണം,എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നാണ് ഞാന്‍ ആലോചിക്കുന്നത്?."
"നമ്മുക്ക് ഊട്ടിയിലെക്കോ കൊടയ്ക്കനാലിലെക്കോ പോകാം."രണ്ടാമത്തെ അളിയന്‍ .ഒരു അപകടം മണക്കുന്നില്ലേ.അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.ഉണ്ട് ,തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്.അത് ഉറപ്പു വരുത്താനായി അയാള്‍ ചോദിച്ചു"നമ്മളോ,നിങ്ങളൊന്നും ഇതുവരെ ഹണിമൂണിന് പോയിട്ടില്ലെ?"
"ഞങ്ങള്‍ അന്ന് ഒരിക്കല്‍ പോയതാ.നമ്മളെല്ലാം ഒന്നിച്ചു പോകുന്നത് ഒരു സന്തോഷമല്ലേ".
"ആര്‍ക്ക് സന്തോഷം".അയാള്‍ മനസ്സില്‍ പ്രാകി.

അങ്ങനെ അളിയന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യന്മാരും അവരുടെ കുട്ടികളുമായി അയാളും ഭാര്യയും ഹണിമൂണ്‍ ആഘോഷിക്കാനായി ഊട്ടിയില്‍ എത്തി.ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഊട്ടിയിലെ മനോഹരമായ തടാകത്തിലൂടെ വലിയൊരു ബോട്ടിലൂടെ ഉല്ലാസ സവാരി നടത്തുകയായിരുന്നു.സായന്തനത്തിലെ ചക്രവാളത്തില്‍ ചുവപ്പ് പരക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.അയാളും അവളും ബോട്ടിന്റെ മുകള്‍ തട്ടില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് സൂര്യാസ്തമയം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.അപ്പോഴാണ്‌ അയാള്‍ക്ക് ഒരു കുസൃതി തോന്നിയത്.ഇംഗ്ലിഷ് വെച്ചു ഇവളന്നെ കുറെ വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചതല്ലേ.ഒരു ദുരുദ്ദേശവും ഇല്ലാതെ വെറും നേരമ്പോക്കിനായി അയാള്‍ അവളോട്‌ ചോദിച്ചു."നമ്മളിങ്ങനെ പോകുമ്പോള്‍ ഈ ബോട്ടിന്റെ ടയര്‍ പഞ്ചറായി എന്ന് വിചാരിക്കുക.എങ്കില്‍ നമ്മുക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും?."

ദുരന്തത്തിന്റെ നിറമായ ചക്രവാളത്തില്‍ പടര്‍ന്നിരിക്കുന്ന ചുവപ്പിലേക്ക് അവള്‍ നോക്കി.പതിയെ ഭയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് നിറം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പടര്‍ന്നു.പിന്നെയത് ദുഖത്തിന്റെ കറുപ്പ് നിറമായി മാറി.പെട്ടെന്നവള്‍ പറഞ്ഞു."ബോട്ടിന്റെ ടയര്‍ പഞ്ചറായാല്‍ ബോട്ട് മുങ്ങി നമ്മളെല്ലാം മരിക്കും."
"ടാപ്പോ" എന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവള്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള്‍ അയാളെ കണ്ടില്ല.പഞ്ചറായ ടയര്‍ പോലെ ഫ്ലാറ്റായി അയാള്‍ ബോട്ടിന്റെ ഫ്ലോറില്‍ കിടക്കുന്നതാണ് അവള്‍ കണ്ടത്.

സൗഹൃദങ്ങളിലെ രസതന്ത്രങ്ങള്‍ .....

2012-02-03T22:59:00.003+04:00

ശൈശവവും,ബാല്യവും,കൗമാരവും,യുവത്വവും ജീവിതത്തിലെ സുന്ദരമായ എല്ലാ കാലഘട്ടവും എത്രപെട്ടെന്നാണ് പിന്നിലോട്ട് മാഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോയത്."അരുതേ" എന്നൊന്ന് വിലപ്പിക്കാന്‍ പോലുമാവാതെ ആ സുന്ദര മുഹ്ര്‍ത്തങ്ങള്‍ ഓരോന്നും നോക്കി നോക്കി നില്‍ക്കെ കണ്മുന്നില്‍ വെച്ച് മാഞ്ഞു മാഞ്ഞു ഇല്ലാതാക്കുന്നത് നിസഹായനായി നോക്കിനില്‍ക്കാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനുമായില്ല.എങ്കിലും അവ അകതാരില്‍ അവശേഷിപ്പിട്ട് പോയ ചില മുത്തുകളുടെ നക്ഷത്രത്തിളക്കം ഇപ്പോഴും ഒളിമങ്ങാതെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.നിഷ്കപടമായ ആ സൗഹൃദബന്ധങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച  അനുഭവങ്ങളുടെ രസച്ചരടുകളുടെ തിളക്കം.കൗമാര സൌഹ്യദങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച അനിര്‍വചീനീയമായ ഹൃദയങ്ങളുടെ അടുപ്പവും,നൂറുശതമാനവും ആത്മാര്‍ത്ഥത നിറഞ്ഞ ഹൃദയ ബന്ധങ്ങളില്‍ നിന്നുമ്മുണ്ടായ ഊഷ്മളമായ അനുഭവങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചുമൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സില്‍ ആരോ കുളിര്‍മ്മ കോരിയിടുന്നത് പോലെ.ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് അസാധ്യമാണ് എന്നത് കരളിനെ കരിയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സത്യമായി മുമ്പില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ .അടങ്ങാത്ത മനസ്സിനെ കമ്പ്ലിപ്പിക്കാനുള ചെറിയൊരു ശ്രമമാണ് ഈ കുറിപ്പ്‌. .  .......

ഒരു നാട്ടിന്‍പുറത്തിന്‍റെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും ഒത്തിണങ്ങിയിരുന്നു അന്ന് മേല്‍പ്പറമ്പിന് .അന്നത്തെ മേല്‍പ്പറമ്പിലെ സായന്തനങ്ങള്‍ക്ക് വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയായിരുന്നു.വീട്ടുക്കാരെ വെട്ടിച്ച് സിനിമ കാണാന്‍ പോക്ക്,വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ കളി,പ്രകൃതി മേല്‍പ്പറമ്പിന് മേലെ കരിമ്പടം പുതപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞാലുള്ള സൗഹൃദ സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കൂടിച്ചേരലുകള്‍ !!!.ഇതൊക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ വലിയ വേലത്തരങ്ങള്‍ .

അന്ന് എനിക്ക്  സൗഹൃദബന്ധങ്ങള്‍ കുറവായിരുന്നെങ്കിലും,ഉണ്ടായിരുന്നതിന് ബലം കൂടുതലായിരുന്നു.ഷെരിഫ് ചന്ദ്രഗിരി,മന്‍സൂര്‍ (ചെര്‍ച്ച) പിന്നെ ഞാനും.അന്ന് ഞങ്ങള്‍ നല്ല കൂട്ടായിരുന്നു.ത്രീ മൂത്രികള്‍ ......സോറി,മൂര്‍ത്തികള്‍ എന്ന് അന്ന് അസൂയാക്കല്‍ കളിയാക്കി വിളിച്ചിരുന്നു.പകല്‍ ഏതെങ്കിലും തിരക്കുകളില്‍പെട്ട്  പരസ്പരം കാണാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും വൈകുന്നേരം കളിക്കാന്‍ പോയില്ലെങ്കിലും രാത്രിയിലുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച ഞങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നില്ല.നേരമിരുട്ടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും പീടികത്തിണയുടെ ഇരുട്ടിന്‍റെ മറവിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ ചേക്കേറും.പിന്നെയവിടെ സൊറ പറച്ചലുകടെയും മഹഫിലാണ്.തമാശ,സിനിമ,മതം,പ്രണയം,സംഗീതം.സ്പോര്‍ട്സ്‌,രാഷ്ട്രീയ,സൗഹൃദം അങ്ങനെ എന്തും കടന്നു വരും വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ .രാത്രിയിലെ ആ ഒത്തുകൂടല്‍ ഒരു ദിവസ്സം പോലും ഒഴിവാക്കാന്‍ മനസ്സ് വന്നിരുന്നില്ല.സംസാരിക്കാന്‍ മടുപ്പും,വിശേഷങ്ങള്‍ക്ക് അന്ത്യവും ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരുക്കാലം. പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത്ര വശ്യ സുന്ദരവും ആദ്രവുമായ ആ രാവുകളെ ഞാനിപ്പോള്‍ പ്രണയിച്ചു പോകുന്നു.

ഇരുള്‍ മൂടിയ പീടികത്തിണയിലെ മെഹഫില്‍ ഭംഗിയായി തന്നെ മുന്നോട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ് ,ഒരു ദിവസ്സം പുതിയൊരു പരാക്രമാവുമായി   ഇരുട്ടിന്‍റെ പടികള്‍ ചവിട്ടി പീടിക  തിണയിലേക്ക് മന്‍സൂര്‍  കയറി വന്നത്.ഒരു  ദിവസ്സം ഒരു  ഹിന്ദി സിനിമ ഗാനത്തിനെ മലയാളത്തിലേക്ക് തര്‍ജമ ചെയ്തു കൊണ്ട് വന്നു ഞങ്ങളുടെ സമ്മതത്തിനു കാത്തു നില്‍ക്കാതെ തന്നെ മന്‍സൂര്‍ പാടിതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അങ്ങകലെയെവിടെയോ കുറുക്കന്‍ ഓരിയിട്ടു,പീടികയുടെ മച്ചിലെവിടെയോ ഊഞ്ഞാലാടിക്കളിച്ചിരുന്ന വവ്വാല്‍ ദയനീയ ശബ്ദം പുറപെടിപ്പിച്ചു അതിവേഗത്തില്‍ എങ്ങോട്ടോ പറന്നകന്നു.പാലമാരകൊമ്പിലിരുന്നിരുന്ന മൂങ്ങയുടെ പൂച്ചക്കണ് ഭയത്താല്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങി.എങ്കിലും ഞാനും ഷെരീഫുംമന്‍സൂറിന്റെ "പാട്ട് " തീരുവോളം  സഹിച്ചും പിടിച്ചും  നിന്നു.ഇരുട്ടില്‍ ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് കിട്ടിയ ഈ അടി ഏതാനും മിനുറ്റുകള്‍ മാത്രം സഹിച്ചാല്‍ മതിയല്ലോ എന്ന ഞങ്ങളുടെ സമാധാനത്തിന് ആയുസ്  കഷ്ടി ഇരുപ്പതിനാല് മണിക്കൂര്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.പിന്നീടുള്ള രാത്രികളില്‍   മന്‍സൂര്‍ പുതിയ പുതിയ  തര്‍ജുമയുമായി വന്നപ്പോള്‍ ,ഹിന്ദി എന്നാല്‍ അയലില്‍ ഉണക്കാന്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന കുറെ  അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്നതിനപ്പുറം അന്ന്   ഹിന്ദിയെ കുറിച്ച്  ഒന്നുമറിയാത്ത ഞങ്ങള്‍ നിശബ്ദമായി കീഴടങ്ങി.പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള കുറെ രാവുകള്‍ ഇരുട്ടുക്കയറിയ പീടിക തിണയെ  മന്‍സൂറിന്റെ ഹിന്ദി തര്‍ജുമ കൊണ്ട് സംഗീത സാന്ദ്രമാക്കി.മന്‍സൂര്‍ ഹിന്ദിയില്‍ ചെല്ലുന്നതും മലയാളത്തില്‍ പറയുന്നതുമായി കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് തമ്മില്‍ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ എന്നറിയാന്‍ ഒരു നിര്‍വ്വാഹവും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത് മന്‍സൂറിന് വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം സഹിച്ചു,ക്ഷമിച്ചു.എങ്കിലും മന്‍സൂര്‍ ഹിന്ദി ഭാഷ അനായാസമായി കയ്യിലിട്ട് അമ്മാനമാടി ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ആളായി വിലസുന്നത് കണ്ടു സഹിക്കാന്‍ കഴിയാതെ, മന്‍സൂറിന് ഒരു മറുപടി കൊടുക്കാന്‍ വേണ്ടി തലപുകഞ്ഞ് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ ഒരാള്‍ .

ദിവസങ്ങളങ്ങനെ സുന്ദരമായി നീങ്ങികൊണ്ടിരിക്കെ "തര്‍ജുമ"യുടെ അസുഖം മന്‍സൂറിന് കൂടി കൂടി വന്നു.പീടികത്തിണ്ണയിലെ മന്‍സൂറിന്റെ ഹിന്ദി പണ്ഡിറ്റ്ജിയുടെ വേഷമൊന്നും ഷെരീഫിന് അത്ര പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ചന്ദ്രഗിരി സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഷെട്ടില്‍ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.ഷെരിഫ് അങ്ങനെയാണ് ,ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിച്ച് മടുക്കുമ്പോള്‍ ഷെരിഫ് തുടങ്ങും "ഷെട്ടില്‍ കോര്‍ട്ടിടാം" "ഷെട്ടില്‍ കോര്‍ട്ടിടാം" എന്ന് പുലമ്പാന്‍ .അവസാനം ,അവന്‍റെ നിര്‍ബന്ധത്തിന് ഞങ്ങള്‍ വഴങ്ങുന്നില്ല എന്നറിയുമ്പോള്‍ ഷെരിഫ് തന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി കോര്‍ട്ടിടും.ഒറ്റയ്ക്ക് പോസ്റ്റും കോര്‍ട്ടും ഇടാന്‍ കഴിയുമെങ്കിലും മൂന്നുനാലുപേര്‍ ഇല്ലാതെ കളിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ പാവത്തിന്, എന്നോര്‍ത്ത് ഞങ്ങള്‍ പോയി കളിച്ച് കൊടുത്തു സഹായിക്കുമായിരുന്നു.

മന്‍സൂര്‍ നന്നായിട്ട് കളിക്കാമായിരുന്നു.പക്ഷെ ഷെരിഫ് സമ്മതിച്ചു തരില്ലായിരുന്നു.പാവം വിഷമിക്കേണ്ട,ശെരിഫും നന്നായി കളിക്കുമായിരുന്നു.ഞാന്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ നിലനില്‍പ്പിന് വേണ്ടി കഷ്ടപെടുകയായിരുന്നു. ശേരിഫോ മറ്റുള്ളവരോ എത്താന്‍ താമസിക്കുന്ന ചില ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാനും മന്‍സൂറും നേരത്തെ ഗ്രൗണ്ടില്‍ എത്തും.വീട്ടിലെ എമിഗ്രഷനും,കസ്റ്റംസും,സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കിങ്ങും കഴിഞ്ഞ് ഷെരിഫ് എത്താന്‍ ഒരുപാടു സമയം കഴിയുമായിരുന്നു.അത്തരം ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാനും മന്‍സൂറും സിംഗ്ല്‍സ് കളിക്കുമായിരുന്നു.ആദ്യമാദ്യം മന്‍സൂറിനോടൊപ്പം ഒറ്റയ്ക്ക് കളിക്കാന്‍ എനിക്ക് നല്ല താല്‍പര്യമായിരുന്നു.പക്ഷെ മന്‍സൂര്‍ എന്നെ നിലത്ത് നിര്‍ത്താതെ കോര്‍ട്ടിനു ചുറ്റും വട്ടം കറക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ സിന്ഗ്ല്‍സ് പരിപാടി പടിപടിയായി ഞാന്‍ നിര്‍ത്തി.മന്‍സൂറും ഞാന്‍ ഷേട്ടില്‍ കോര്‍ട്ടില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ആവുന്ന അവസരങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിയുന്നതും ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ചന്ദ്രഗിരി സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടിലെ അതിമാനോഹരമായൊരു സായാഹ്നം.ക്രിക്കറ്റും,ഫുട്ബോള്‍ മറ്റുക്കളികളുമാല്‍ ഗ്രൗണ്ട് സജീവമായിരിക്കുന്നു.മനസിനകത്ത്‌ വല്ലാത്തൊരു ഫീലിംഗ്സ് നല്‍കുന്ന അന്തരീക്ഷം.കുട്ടിക്കാലത്തെ ആ സയാഹ്നങ്ങള്‍ക്ക് എന്തൊരു മനോഹരതയായിരുന്നു.പതിവ് പോലെ ഷേട്ടില്‍ കളിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഷെരിഫ് സ്വകാര്യമായി എന്നോട് പറഞ്ഞു."ഇവനെ അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ ശരിയാവില്ലല്ലോ?"

"ആരെ?"

"മന്‍സൂറിനെ"

"അവനെന്തു പറ്റി?"

"അവനെത്ര ദിവസമായി പാട്ടുപാടി കളിച്ച് നമ്മളെ ഒരുമാതിരി ആക്കികൊണ്ട് ഷൈന്‍ ചെയ്യുന്നു.നമ്മുക്കും തിരിച്ചു എന്തെങ്കിലും നമ്പര്‍ ഇറക്കെണ്ടേ?"

വേണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അത് എങ്ങനെ വേണമെന്നതിനു ഒരു രൂപ്പവും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഷെരീഫിനെ മേല്‍പ്പറമ്പില്‍ വെച്ച് കണ്ടപ്പോള്‍ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ അവന്‍ പറഞ്ഞു."സംഭവം റെഡി ആയിട്ടുണ്ട്‌." "

ഈ പൊട്ടന്‍ എന്ത് പണിയാണ് ഒപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു"എന്താണ് ,കേള്‍ക്കട്ടെ?"

"അതൊക്കെ രാത്രി,അപ്പൊ രാത്രി കാണാം "എന്നും പറഞ്ഞു അവന്‍ തിടുക്കത്തില്‍ നടന്നകന്നു.

എനിക്കെത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും ഒന്നും പിടുത്തം കിട്ടിയില്ല.ഇവന്‍ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഹിന്ദി പഠിച്ചോ?എന്നിട്ട് തര്‍ജുമ ചെയ്യാനും പറ്റിയോ?ഇവന്‍ ഒരു സംഭവം തന്നെയാണല്ലോ?എന്നാലും എവിടെയോ.........എങ്ങനെ ഇവന്‍ ഇത് ഒപ്പിച്ചു?ഒന്നും മനസിലാകുന്നില്ല,നേരമിരുട്ടാന്‍ കാത്തിരുന്നേ മതിയാകൂ.....

ചന്ദ്രഗിരി സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ വൈകുന്നേരത്തെ കളികള്‍ അവസാനിച്ചു.തെങ്ങിന്‍ തോപ്പുകള്‍ക്കപ്പുറം അറബിക്കടലില്‍ ചുട്ടുപഴുത്തു ചുവന്ന സൂര്യന്‍ അസ്തമിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.കളിക്കഴിഞ്ഞു ഗ്രൗണ്ടില്‍ നിന്നും ഓരോരുത്തരായി പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ഗ്രൗണ്ട് വിജനമായി കൊണ്ടിരിക്കെ പക്ഷികള്‍ മരച്ചില്ലകളില്‍ കൂടണഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.മഗരിബ് നിസ്ക്കാരവും നിര്‍വഹിച്ച് ,ഞങ്ങളും പതിവ് പോലെ ഞങ്ങളും പീടികത്തിണ്ണയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

എന്‍റെ മനസ്സില്‍ സന്തോഷം അലത്തല്ലുകയായിരുന്നു.ഇന്നത്തോടെ മന്‍സൂറിന്റെ വണ്‍മാന്‍ ഷോ അവസാനിക്കുമല്ലോ.പക്ഷെ അതിനെക്കാളും വലിയൊരു ആശങ്കയും മനസിലുണ്ടായിരുന്നു.ഇന്ന് മുതല്‍ രണ്ടെണ്ണത്തിനെ ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് സഹിക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന ഭീതിയും ആധിയും.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മന്‍സൂര്‍ തുടങ്ങി.നല്ലൊരു പ്രണയഗാനം മലയാളത്തില്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നാനാ വര്‍ണ്ണങ്ങളിലുള്ള പുഷ്പ്പങ്ങള്‍ പൂത്തുവിടര്‍ന്നു.അങ്ങനെ മന്‍സൂറിന്റെ പ്രണയഗാനം പുരോഗിമിക്കവേ ഷെരീഫ്‌ ചാടിയെണീറ്റ് പറഞ്ഞു."ഞാനും ഒരു പാട്ട് തര്‍ജുമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്".അത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ മന്‍സൂര്‍ ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.നീയാ...ഒയ്ക്കോ പോപ്പാ......എന്ന മട്ടില്‍ എന്നെ നോക്കി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.എന്‍റെ മനസ് ശേരീഫിനോടോപ്പമായിരുന്നു.മന്‍സൂറിനെ തറപറ്റിക്കാന്‍ വന്ന ഷെരീഫില്‍ എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നി.ഇവന്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും,അങ്ങനെ മന്‍സൂറിന്റെ പണിക്കഴിഞ്ഞു കിട്ടും.ഇവിടെയെങ്കിലും മന്‍സൂര്‍ ഒന്ന് തോറ്റു കാണാമല്ലോ.ശേരീഫെ,നീ ആളു പുലിയാണ്,ഇത്രപെട്ടെന്നു ഇതൊക്കെ ഒപ്പിചെടുത്തല്ലോ,നീ ധൈര്യമായി മുന്നോട്ടു പോയിക്കൊള്ളൂ .....ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഷെരീഫിന് ആശംസകള്‍ നേര്‍ന്നു.ആകാംഷയുടെ നിമിഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു.ഷെരീഫ്‌ ഗാനം തര്‍ജുമ ചെയ്തു ഞങ്ങളെ പാടി കേള്‍പ്പിച്ചു.പാടിക്കഴിഞ്ഞതും പൊട്ടി,പൊട്ടി ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മന്‍സൂറിനോടൊപ്പം ചേരണോ,കൈയടിച്ചു കൊണ്ട് ശേരീഫിനോടൊപ്പം ചേരണോ എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ ത്രിശങ്കുവില്‍ നിന്നു.എന്നാലും എന്‍റെ ശേരീഫെ,നീ എന്‍റെ പ്രതീക്ഷിക്കും ഒരുപാട് അപുറം പോയിരിക്കുന്നു.മനസൂരിനെയും കടത്തിവെട്ടി ഉന്നതങ്ങളിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.മന്‍സൂര്‍ ഹിന്ദിയില്‍ നിന്നും മലയാളത്തിലേക്ക് തര്‍ജുമ ചെയ്തിരുന്നപ്പോള്‍ നീ മലയാളത്തില്‍ നിന്നും കന്നടയിലെക്ക് തര്‍ജുമ ചെയ്തു ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിചിരിക്കുന്നു.ഷെരീഫ്‌ തര്‍ജുമ ചെയ്ത ഗാനവും യഥാര്‍ത്ഥ ഗാനവും താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

"യാരു നീ ,ഏനുടുഗി,

യെസറൂ ഹേളിതനു,

യെസറില്ല,ഊരില്ല,

നീ നമ്മെ നോടുബേടാ"

"ആര് നീ എന്‍ മകളെ

പേര് ചെല്ലാമോ........

സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കു ചെറിയൊരു ചുവടുവെയ്പ്പ്.

2011-10-14T00:12:00.007+04:00

ഭൗതിക ജീവിതത്തിന്‍റെ മയാലോകത്ത്‌ അലസമായി മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മുസ്ലീം സമുദായമേ ,ഈ ഭൗതിക ജീവിതത്തിന്‍റെ സുഖസൗകര്യങ്ങളില്‍ മതിമയങ്ങി ജീവിക്കുമ്പോള്‍, സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിലും സ്വകാര്യജീവിത പ്രശ്നങ്ങളിലും ഒതുങ്ങിക്കൂടി കഴിയുമ്പോഴും സഹോദരന്മാരെ ,നിങ്ങള്‍ ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ അള്ളാഹു നമ്മുക്ക് തന്ന ഈ ജീവിതത്തിന്‍റെ വിവിധ അര്‍ത്ഥതലങ്ങളെ കുറിച്ച്?.അഴിക്കുന്തോറും വീണ്ടും വീണ്ടും മുറുകുന്ന ജീവിത പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാന്‍ വേണ്ടി നെട്ടോട്ടമോടുന്നതിനിടയില്‍,അമ്പതോ അറുപ്പതോ വര്‍ഷക്കാലത്തെ ജീവിതക്കാലയലവിനുള്ളില്‍ നമ്മള്‍ എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്തു കൂട്ടുന്നത്‌?.നമ്മള്‍ പോലുമറിയാതെ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഈ ഭൂമിയില്‍ നാം പിറന്നു വീണത്‌?.ഈ പെടാപ്പാടൊക്കെ പെട്ട് എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് നാം ഇവിടെ ഒരായിസ്സുക്കാലം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നത്‌?.കുറേക്കാലത്തേക്ക് സുഖിച്ചു കഴിയാന്‍ നമ്മുക്ക് ആരാണ് നമ്മുക്കീ ജന്മം ദാനമായി നല്‍കിയത്.നമ്മെ ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞയച്ച ആ മഹാശക്തിയും നമ്മളും തമ്മിലെന്താണ് ബന്ധം?.
ഒരു വിഭാഗത്തിന് കഷ്ടപ്പാടും ദാരിദ്ര്യവും മാത്രം നല്‍കിയപ്പോള്‍ സമ്പത്തും പ്രശസ്തിയും ലഭിച്ചവര്‍ക്ക്‌ ആ മഹാ ശക്തിയുമായി എന്ത് അടുത്ത ബന്ധമാണ് ഉള്ളത്?മനുഷ്യരെല്ലാം ഒരേ രീതിയില്‍ ജന്മെടുക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ തരംതിരിവുകള്‍ എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്നു?.എന്തോ കുഴപ്പമില്ലെ?.ഉണ്ട്,തീര്‍ച്ചയായും എവിടെയോ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്.നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും,നമ്മള്‍ ഒരുത്തരും സൂക്ഷമമായി ആലോചിക്കെണ്ടതുമായ ഒരുപ്പാട് കുഴപ്പങ്ങള്‍ ഈ പ്രവഞ്ചച്ചത്തില്‍ ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്.

സര്‍വ്വശക്തന്‍റെ മുമ്പില്‍ തന്‍റെ സൃഷ്ടികളെല്ലാം സമന്മാരാണ്.എന്നിട്ടും ദാരിദ്ര്യം ഒരു വിഭാഗത്തിനും സമ്പത്ത് മറ്റൊരു വിഭാഗതിനുമായി എന്ത് കൊണ്ട് വീതിക്കപ്പെട്ടു?.രണ്ടും ആരുടേയും അവകാശമല്ല.അവ രണ്ടും ദൈവത്തിന്‍റെ പരീക്ഷണ വസ്തുക്കളാണ്.നാം പോലുമറിയാതെ നമ്മളെ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചത് ഈ പരീക്ഷണത്തിന്‌ വിധേയമാകാന്‍ വേണ്ടിയാണ്.ദാരിദ്ര്യത്തിലും ക്ഷമ കൈവിടാതെ ദൈവത്തിലുള്ള അടിയുറച്ച വിശ്വാസവും .സത്യസന്ധതയും സംശുദ്ധമായ ജീവിതവും ഒരാള്‍ പാലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന പരീക്ഷണം.സമ്പത്തെല്ലാം തന്‍റെ മാത്രം സ്വന്തമാണെന്ന് അഹങ്കരിക്കാതെ തന്‍റെ സമ്പാദ്യത്തില്‍ നിന്നും അര്‍ഹതപ്പെട്ടവര്‍ക്ക്‌ വീതിച്ചു നല്‍കുന്നുണ്ടോ,സമ്പന്നതയുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ ജീവിതം ഒരാഘോഷമാക്കി മാറ്റി മത വിശ്വാസത്തില്‍ നിന്നും വ്യതിച്ചലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊക്കെ അറിയാനുള്ള ഒരു വലിയ പരീക്ഷണം.

ഈ പരീക്ഷണത്തില്‍ നമ്മള്‍ പരാജയപ്പെടാന്‍ പാടില്ല.കാരണം,ഒരായുസ്സുക്കാലമെടുത്തു എഴുതി തീര്‍ക്കുന്ന ഈ പരീക്ഷയില്‍ നമ്മള്‍ പരാജയപ്പെട്ടുപോയാല്‍ വീണ്ടുമൊരു പരീക്ഷയെഴുതാന്‍ അവസരം നമ്മുക്കില്ല എന്നത് തന്നെ.

ചിന്തിക്കുക!
നമ്മള്‍ എന്തിനു വേണ്ടി ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് അയക്കപ്പെട്ടു?.ഭൂമിയിലെ അമ്പതോ അറുപതോ വര്‍ഷത്തെ ജീവിതത്തിനു ശേഷം നമ്മള്‍ എങ്ങോട്ട് പോകും?.ഭൂമിയില്‍ വെച്ച് നമ്മള്‍ അവഗണിക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്ത പട്ടിണി പാവങ്ങള്‍ പരലോകത്ത് അല്ലാഹുവിന്‍റെ കാരുണ്യത്താല്‍ ആനന്ദത്തില്‍ ആറാടുന്നത് കാണുമ്പോള്‍,ഭൂമിയിലെ നശ്വരമായ ജീവിതക്കാലയളവിനുള്ളില്‍ നമ്മള്‍ അനുഭവിച്ച സുഖസൌകര്യങ്ങള്‍ എത്രമാത്രം നിസ്സാരമായിരുന്നുവെന്നു നമ്മള്‍ ഓര്‍ത്തു പോകും.

ഈ ഭൂമിയിലെ ഏതാനും ജീവിത സുഖത്തിനു വേണ്ടി നമ്മള്‍ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്ന പങ്കപാടുകള്‍ നമ്മുടെ ആയുസ്സ്‌ കൂട്ടിത്തരുമോ?.കുമിഞ്ഞു കൂടുന്ന സമ്പത്തില്‍ അള്ളിപിടിച്ചിരുന്ന് പിശുക്ക് കാണിച്ചാല്‍ മരണാനന്തര ജീവിതത്തില്‍ നമ്മുക്ക് മുതല്‍ക്കൂട്ടാകുമോ?.

സമ്പത്തും സുഖസൌകര്യങ്ങളും തേടിയോടുന്നതിനിടയില്‍ ഇത്തിരി സമയം സമയവും സമ്പത്തും നമ്മുക്ക് മനുഷ്യനന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിച്ച് കൂടെ?.ആലോചിച്ച് നോക്കിയിട്ട് നിങ്ങളുടെ ഉത്തരം "അതെ ,എനിക്ക് കഴിയും" എന്നാണ് നിങ്ങളുടെ ഉത്തരമെങ്കില്‍,അതാ ആ കാണുന്ന പുതിയൊരു ജാലകം നമ്മള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ തുറക്കപെടുകയാണ്.ഈ ജാലകം തുറക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്നത് കണ്ണിന് കുളിര്‍മ്മയെകുന്ന മയാക്കാഴ്ചകളോ,കാതിനു ഇമ്പം നല്‍കുന്ന കുയില്‍നാദമോ അല്ല.മറിച്ച് ,രോഗങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ സഹോദരീസഹോദരന്മാര്‍!,സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വഴിതെറ്റി പോയ ചെറുപ്പക്കാര്‍!,മൂന്നു നേരവും വയറുനിറച്ച് ഉണ്ണുവാനും മാന്യമായി ഉടുത്തൊരുങ്ങി നടക്കുവാനുമുള്ള ആഗ്രഹത്താല്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഇരുട്ടറകളിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെട്ട യുവതികള്‍!,കല്യാണപ്രായം കഴിഞ്ഞു പോയിട്ടും ദാരിദ്ര്യം മൂലം തന്‍റെ മാനസീകവും ശാരീരികവുമായ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ഒരഗ്നിപര്‍വ്വതമെന്നപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന പെണ്‍കൊടികള്‍!.ശരിയായ വിദ്യാഭ്യാസം കിട്ടാതെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്ന് ഒടുവില്‍ സമൂഹത്തിലെ അഴക്കുചാലുകളിലും തീവ്രവാദ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും എത്തിപ്പെടുന്ന യുവാക്കള്‍!,പട്ടിണികോലങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ !!!!.

ഈ ജാലകത്തിലൂടെ നമ്മള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോവേണ്ടത് ഇവര്‍ക്കിടയിലെക്കാണ്.ഒരൊറ്റ ദിവസ്സം കൊണ്ട് ഈ തെരുവിനെ ശുദ്ധീകരിച്ചെടുത്തു കളയാമെന്ന വ്യാമോഹമില്ല.പൂര്‍ണ്ണമായ ശുദ്ധികലശം അസാധ്യമാണ് എന്നുമറിയാം.എന്നാലും ചെറിയൊരു ചുവടുവെയ്പ്പ്.ദാനധര്‍മ്മം നമ്മള്‍ ഓരോരുത്തരുടെയും സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കുള്ള ചെറിയൊരു ചുവട് വെയ്പ്പും കൂടിയാണ്.ഈ ജാലകത്തിലൂടെ നമ്മള്‍ ഭൂമിയിലെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ ആരൊക്കെയുണ്ട് എന്നത് പ്രസകതമല്ല.
നന്മയിലേക്കുള്ള ദുര്‍ഗടമായ പാഥേയം,
സമാധാനത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണം,
ജീവിതത്തിലെ അഴക്കുകളും വഴക്കുകളും അകറ്റി എല്ലാവര്‍ക്കും ശാന്തി തേടിയുള്ള യാത്ര,
സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കുള്ള നമ്മള്‍ ഒരുത്തരുടയും ചെറിയൊരു ചുവട് വെയ്പ്പ്.

ലഹരിലമരുന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍.

2011-09-08T08:04:00.001+04:00

ജീവിതം സമ്മാനിക്കുന്ന ദുഃഖവും രേഗവും,ദുരിതവും,ജീവിതമെന്ന ഒരു ചെറുയാത്രയുടെ ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത ഭാഗമാണെന്നും യാത്രയെന്ന പ്രതീകത്തെ ലോകവബോധത്തോടെ വേദനയിലും നഷ്ട സ്മൃതികളിലും ആഘോഷമാക്കി മാറ്റാനുള്ള ഒരു മനസ്സ്‌ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം ഒഴിഞ്ഞ ബെഞ്ചിലെ ഏകാന്തതയിലും ആളൊഴിഞ്ഞ ഇടവഴികളിലും ലഹരിയുടെ പടുകുഴികളില്‍ വിലയം പ്രാപിക്കുന്നവര്‍ അടിമത്വം മൂലഭാവമായി കഴുത്തിലണിഞ്ഞു നടക്കുകയാണ്.
വേദനകളെ,പരാജയങ്ങളെ തൊട്ടുതലോടി സ്വയം ആര്‍ജ്ജിച്ചെടുക്കേണ്ട ജീവിത സമര മുഖത്ത് നിന്ന് ഒളിച്ചോടി ഇത്തിരി മയക്ക് മരുന്നില്‍ അഭയം തേടുന്നവര്‍ ,ഭീരു മാത്രമല്ല ,ജീവിതം നല്‍കിയ എല്ലാ ഹരിതാഭങ്ങളായ മാധുര്യം നുകരാന്‍ ഭാഗ്യം ലഭിക്കാതെ പോയവര്‍ കൂടിയാണ്.

കാലം ഏല്‍പ്പിക്കുന്ന മുറിവുകളെ പ്രതിരോധിച്ച് ,അതിക്രമിച്ച്ചരിത്രത്തിന്‍റെ

അതിവിചിത്രങ്ങളായസമസ്യകളിലെക്ക് കുതിക്കേണ്ട പ്രായത്തില്‍ കഴുത്തുതൂങ്ങികളായി കാലം കഴിക്കുന്നവര്‍ നേര്‍മ്മയുള്ള ജീവിതത്തെ തിരസ്ക്കരിക്കുന്നവര്‍ തന്നെ.ഇത്തിരി പോന്ന സുഖ സായൂജ്യത്തിന് വേണ്ടി ഒത്തിരി ബലികൊടുക്കുന്നവരാണ് ലഹരിയുടെ കരാള ഹസ്തത്തില്‍ കിടന്നു പിടയുന്നത് ജീവിതം തരുന്ന അനര്‍വച്ചനീയമായ അനുഭൂതികളില്‍ നിന്ന് ഇങ്ങനെ ഒളിചോടുന്നതെന്തിനെന്നു തല നേരെയുള്ളവര്‍ നേരെയുള്ളവര്‍ ചോദിച്ചേ പറ്റൂ.
എല്ലാ നമകളുടെയും നെയ്തിരികള്‍ കെടുത്തി നമ്മെ അമ്പരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ശിരസ്സറ്റ്‌ വീഴുന്ന യുവത്വങ്ങലാണ് ഓരോ കുടുബങ്ങളിലും ,പൊതു സമൂഹങ്ങളിലും പടര്‍ന്ന്‍
പന്തലിക്കുന്നത്.

ഒരു ലക്ഷത്തില്‍ 31 പേരാണ് കേരളത്തില്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നത് എന്നാണു പഠനങ്ങള്‍ വെളിവാക്കുന്നത്.ലോകത്തിലിത് പതിനഞ്ചു പേരും ഇന്ത്യയില്‍ പന്ത്രണ്ടു പേരുമാണ്.ലോകത്തെ മൊത്തമായി എടുക്കുമ്പോള്‍ ഇരട്ടിയിലധികമാണ് കേരളത്തിലെ ആത്മഹത്യ നിരക്ക്.കാരണങ്ങള്‍ തേടിപോകുമ്പോള്‍ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന പല വസ്തുതകളുമുണ്ട്.വെട്ടിപ്പിടിക്കാനുള്ള,അടുത്ത വീട്ടിലെ ആഡംബരങ്ങലോടുള്ള,അന്യന്‍റെ സുഖത്തോടുള്ള ഒരുതരം വിഹ്വലതയാണ് ലഹരിയിലും പതുക്കെ ആത്മഹത്യയിലേക്കും നയിക്കുന്ന കാരണങ്ങളിലൊന്ന്.അപാരമായ ഒരു അപകര്‍ഷതാബോധം നമ്മെ വലയം പ്രാപ്പിക്കാറുണ്ട്.ജയിക്കാനായ്‌ ഒരു ചുവട്പോലും മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന മലയാളിയാണ് കുതിച്ചു നേടിയതിനെ അസൂയയോടെ നോക്കിക്കാണുന്നത്.എല്ലാം ആഗോളവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട കാലത്ത് എല്ലാ മറകളും പൊളിച്ചു മാറ്റപ്പെടുകയുണ്ടായി.ഒരു തുറന്ന വിപണയായി ലോകം മാറ്റിമറി ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.സുഖിക്കുക,സുഖിക്കുക പിന്നെയും സുഖിക്കുക എന്നതാണ് മതം.സുഖമാണ് ജീവിതമെന്നും,അതിന്‍റെ ഏതറ്റം വരെയും നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ പോകാമെന്നും വിപണിയും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവരും നമ്മളെ നിരന്തരമായി ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.ഒരു തുറന്ന ജീവിത ക്രമം.വസ്ത്രധാരണ രീതിയില്‍ പോലും ഈ തുറസ് നമ്മുക്ക് കാണാം.ഒന്നുമൊന്നും ഒളിച്ചു വെയ്ക്കെണ്ടതില്ലെന്നും പുതിയ ലോകക്രമം നമ്മോട് പറയാതെ പറയുന്നു.ഈ ഹീനതയ്ക്കെതിരെ ചെറുത്തു നില്‍ക്കേണ്ട യുവത്വത്തെ മാരകമായ മയക്ക്മരുന്നും ലഹരി വസ്തുക്കളും കൊടുത്തു മയക്കിക്കിടത്തിയിരിക്കുന്നു.ഓരോ ജന്മവും ഒരു നക്ഷത്ര തിളക്കമാണ്.ഈ നക്ഷത്ര സൗന്ദര്യത്തെ സൌരഭ്യത്തെ ഇടവഴിയിലും അഴുക്ക് ചാലിലും നാമിന്ന് സുലഭമായി കാണുന്നു.കേരളത്തില്‍ മദ്യം ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ അറുപതു ശതമാനമാണ്.15 വയസിനും 35 വയസിനും ഇടയില്‍ മദ്യപ്പിക്കുന്നവര്‍ ദിനംപ്രതി കൂടിവരുന്നു.ടീനേജ് പ്രായത്തിലുള്ള 70% പേരും മദ്യപ്പിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.കേരളത്തില്‍ തകരുന്ന കുടുബബന്ധങ്ങള്‍,റോഡ്‌ അപകടങ്ങള്‍ ഇവയിലൊക്കെ ലഹരിയുടെ അമിതമായ ഇടപെടല്‍ നമ്മുക്ക് കാണാനാവും.നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ മദ്യവും മറ്റു ലഹരി പദാര്‍ഥങ്ങളും വരുത്തുന്ന വന്‍ വിപത്തുകളെ കുറിച്ചറിയാത്ത ആരും ഉണ്ടാവില്ല.സാക്ഷരതയുടെ വലിയൊരു ഭാരം തലയിലേറി നടക്കുന്നവരാണ് നാം.എന്നിട്ടും.ഒരു ഗോത്ര സമൂഹത്തില്‍ പോലും നടമാടാന്‍ മടിക്കുന്ന ക്രൂരതകളാണ് നമ്മെ ഗ്രസിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.മഴപ്പാറ്റകളെ പോലെ മദ്യത്തിനും മയക്ക് മരുന്നിനും അടിമപ്പെട്ട് നാം ചിറകരിഞ്ഞ് പിടയ്ക്കുന്നു.മനുഷ്യ മസ്തിഷ്കത്തില്‍ ഏല്‍ക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ പറ്റിയും ശാരീരികാരോഗ്യം നശിപ്പിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചും പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും സജീവമായി അവബോധം നല്കിയിട്ടു പോലും ലഹരി അടിമകള്‍ കുറയുകയല്ല,കൂടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.കേവലമായ അറിവിന്‌ മനുഷ്യ മനസിനെ മാറ്റിമറിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെന്ന് ഇതിലൂടെ തെളിയുന്നു.ശാസ്ത്ര പുരോഗതിയും സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ സമൃതിയും വൈജ്ഞാനിക വളര്‍ച്ചയും മനുഷ്യന്‍റെ വികാര,വിചാരങ്ങളെയും ശീലങ്ങളെയും ആഘാതമായി മാറ്റിമറിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.എന്നാല്‍ ശുദ്ധമായ വിശ്വാസത്തിനു ഒരു വലിയ മാറ്റം,വിപ്ലവം ഓരോ വ്യക്തിയിലും നടത്താന്‍ കഴിയും.ആദര്‍ശ വിശ്വാസങ്ങള്‍ ആവാഹിച്ച മനസുകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും പരിവര്‍ത്തിതമാക്കുന്നു.

പാപത്തിന്‍റെ പാഴ്ച്ചെറില്‍ അമര്‍ന്ന ജീവിതങ്ങളെ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ തെളിനീരില്‍ കഴുകി വൃത്തിയാക്കുന്നു.പ്രകോപനങ്ങളും,പ്രലോഭങ്ങളും വിശ്വാസം ഉള്‍കൊണ്ട മനസുകള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ പരാജയമെല്‍ക്കേണ്ടി വരും.അപ്രതിരോധ്യമായ അധികാര ശക്തികള്‍ക്ക് പോലും ആദര്‍ശ വിശ്വാസം ഉള്‍കൊണ്ട ഒരാളെ അടിമപ്പെടുത്താനാവില്ലെന്നു കാലുത്തെന്നി വീണ തലമുറ തിരിച്ചറിയണം.വരുംതലമുറയെ ഈ തിരിച്ചറിവിന്‍റെ നിലാവെളിച്ചത്തിലൂടെ നടത്താനുള്ള ഒരു ശ്രമം.ഒപ്പം ഇരുട്ടിനെ തെന്നിമാറ്റി വെളിച്ചത്തിലേക്ക്‌ മഹാ വെളിച്ചത്തിലേക്ക്‌ യാത്ര തിരിക്കാന്‍ സമയമായിരിക്കുന്നു.അത്രയൊന്നും സമയം ഒരാളുടെയും ഖജനാവിലും ബാക്കിയില്ലെന്നു ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി കൊള്ളട്ടെ.....

വി എസ്സ് : അവസരവാദിയായ ആദര്‍ശവാദി.

2011-05-18T22:04:00.001+04:00

ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവരും കല്പ്പിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്ര മഹത്വമൊന്നും വി എസ്സ് അച്യുതാനന്ദന് ഉണ്ടെന്നു എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.തുടക്കം മുതലേ വി എസ്സിന്റെ കളികളെല്ലാം മുഖ്യമന്ത്രി പദത്തിലെത്താനും അതിനു ശേഷം അത് നിലനിര്‍ത്താനും വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു.ഒരു കറകളഞ്ഞ ആദര്‍ശവാദിക്ക് സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും ബലഹീനതയായി മാറാന്‍ പാടുള്ളതല്ല.എന്ന് വെച്ച് ഒരു ആദര്‍ശവാദി മുഖ്യമന്ത്രി കസേരയില്‍ ഇരുന്നു കൂടാ എന്നല്ല.പക്ഷെ,ആശിച്ചും മോഹിച്ചും കിട്ടിയ മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനം നിലനിര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി ആദര്‍ശ ധീരനായ വി എസ്സ് പല വിട്ടു വീഴ്ചയ്ക്കും തയ്യാറായി എന്നതാണ് വാസ്തവം.

മുഖ്യനും മന്ത്രിമ്മാരും ഭരണം തുടങ്ങിയത് തന്നെ ഉന്നത ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥരെയും മറ്റും അടിച്ചാക്ഷേപിച്ചു കൊണ്ടും പുലഭ്യം പറഞ്ഞും കൊണ്ടായിരുന്നു.പലപ്പോഴും മഖ്യമന്ത്രി തന്റെ മന്ത്രിസഭയിലെ അംഗങ്ങളെ തികഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അഭിസംബോധനം ചെയ്യുകയുണ്ടായി.ഇതിനിടയില്‍ ഏറെ കൊട്ടിഘോഷിച്ചു കൊണ്ട് വി എസ്സ് കുറച്ചു പൂച്ചക്കുട്ടികളെ കാടിനുള്ളിലെക്കും മലമുകളിലെക്കുമയച്ചു.കാടിനുള്ളിലും മലമേടുകളിലും മേഞ്ഞു നടക്കുന്നത് പുലികളാണ് എന്ന് മനസിലായിട്ടും അവരോടു എതിരിടാന്‍ പൂച്ചകുട്ടികള്‍ ധൈര്യം കാണിച്ചെങ്കിലും അനന്തപുരിയില്‍ തന്റെ മുഖ്യമന്ത്രി കസേര ഇളകുമെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍,ഔദ്യോഗിക വിഭാഗത്തിന്റെയും ഘടക കക്ഷികളുടെയും ഭീഷണിക്ക് വഴങ്ങിയ വി എസ്സ് തന്റെ പൂച്ചക്കുട്ടികളെ ചാക്കില്‍ കെട്ടി എവിടെയാണ് കൊണ്ട് കളഞ്ഞതെന്നു മലയാളികള്‍ക്ക്‌ ഇന്നും അജ്ഞാതം.

അഞ്ചു വര്ഷം മുമ്പ്‌ സി പി ഐ എമ്മില്‍ രണ്ടു ഗ്രൂപുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.പിണറായി ഗ്രൂപ്പും വി എസ്സ് ഗ്രൂപ്പും.അന്ന് താരതമ്യേ അംഗ ബലം കുറവായിരുന്നുവെങ്കിലും വി എസ്സിനെ വിശ്വസിച്ചു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നില്‍ ഒരുപാട് പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകര്‍ അണിനിരന്നിരുന്നു.വിഭാഗിയത മൂര്‍ച്ചിച് നിന്ന കാലത്ത് പിണറായി വി എസ്സ് അനുയായികളെ വെട്ടി നിരത്തിയപ്പോള്‍ അതിനെതിരെ ഒരക്ഷരം ഉരിയാടിയില്ല.മറിച്ച് തന്റെ ഗ്രൂപ്പില്‍ പെട്ട ചിലരെ പരോക്ഷമായി കുറ്റപെടുത്താനാണ് വി എസ്സ് ശ്രമിച്ചത്.മുഖ്യമന്ത്രി കസേര നഷ്ടപെടാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി തനിക്കൊപ്പം നിന്നവരെ ബലിയാടാക്കുകയായിരുന്നു വി എസ്സ്.

പെണ്‍വാണിഭ്യാക്കാരെ കൈയ്യാമം വെച്ച് നടത്തിക്കുമെന്നു പറഞ്ഞു അധികാരത്തില്‍ കയറിയ വി എസ്സ്, അധികാരത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ശാരി പീഡന കേസ്സില്‍ വി എസ്സ് ആരൊക്കെയുമായി സന്ധിയില്‍ എത്തിയെന്ന് വേണം അനുമാനിക്കാന്‍.ശാരി പീഡന കേസ്സ് അന്വേഷണം ഒന്ന് ശക്തമാക്കാന്‍ പോലും വി എസ്സ് ശ്രമിച്ചില്ല.ആദര്‍ശം അത്രമേല്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ കുറഞ്ഞത് ആ വി ഐ പി ആരാണ് എന്നെങ്കിലും വെളിപെടുത്താന്‍ വി എസ്സ് തയ്യാറാകണമായിരുന്നു.അതോടൊപ്പം തന്നെ സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിക്കാരന്റെ പീഡന കഥകള്‍ക്കെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിക്കാനോ,പരസ്യമായ നിലപാട്‌ എടുക്കാനോ വി എസ്സ് ശ്രമിച്ചുമില്ല.

പ്രതിപക്ഷത്തെ അഴിമതി കഥകള്‍ മാത്രം വലിയ വായില്‍ വിളിച്ചു പറയുകയും,യു ഡി എഫ് മന്ത്രിസഭയില്‍ ഉള്‍പെടുത്തരുത് എന്നും ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വി എസ്സിന് ,ലാവിലിന്‍ അഴിമതി കേസ്സില്‍ കുറ്റപത്രം സമര്‍പ്പിക്കപെട്ട പാര്‍ടി സെക്ടറിയുടെ കീഴില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ഒരു മന:സാക്ഷി കുത്തുമില്ല.തന്റെ അനുയായികളെ അന്യായമായി ഔദോഗിക വിഭാഗം വെട്ടി നിരത്തുമ്പോഴും,വി എസ്സിനെതിരെ, ഔദ്യോഗിക വിഭാഗത്തിന്റെ സമ്മര്‍ദ്ദത്തിനു വഴങ്ങി കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റി അച്ചടക്ക നടപടിയുമായി വന്നപ്പോഴും,അന്യായമാണ് തനിക്കും തന്റെ അനുയായികള്‍ക്കെതിരെയും നടക്കുന്നത് എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും വി എസ്സ് മിണ്ടിയില്ല.ശാസനകളും ,അച്ചടക്ക നടപടികളും പി ബിയില്‍ നിന്നുള്ള പുറത്താക്കല്‍ തുടങ്ങിയ അച്ചടക്ക നടപടികള്‍ തനിക്കെതിരെ മാത്രം ആയപ്പോഴും വി എസ്സ് അത്ഭുതകരമായ തൊലിക്കട്ടി പ്രകടമാക്കി പാര്‍ട്ടിക്ക് വിധേയനായി നിന്നു.ആ അനീതികള്‍ക്കെതിരെ അപ്പോള്‍ പാര്‍ട്ടിയോട് കലഹിച്ചാല്‍ മുഖമന്ത്രി കസേരയില്‍ വേറെ ആരെങ്കിലും കയറി ഇരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് നല്ല നിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ നാലര വര്‍ഷം,സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റിയുടെ അവഗണനകളും കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റിയുടെ ശാസനകളും ഏറ്റു വാങ്ങി ,സ്വന്തം മന്ത്രിസഭയിലെ പോഴന്മാരോട് കലഹിച്ചും കാലം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നതിനിടയിലാണ് തിരഞ്ഞടെപ്പു അടുത്ത് വന്നത് .അയ്യോ താനിതുവരെ ഒന്നും ചെയ്തിലല്ലോ എന്നാ ബോധോദയം ഉണ്ടായത് അപ്പോഴാണ്‌.വികസന വിരോധിയെന്ന ദുഷപ്പേരു മാറ്റിയെടുക്കുന്നതിനു വേണ്ടി താന്‍ കുത്തുകകളുടെയും വെറുക്കപ്പെട്ടവരുടെടെയും ഗണത്തില്‍ ഉള്‍പെടുത്തിയ എം എ യൂസഫലിയെ പിടിചിട്ടാണെങ്കിലും സ്മാര്‍ട്ട്‌ സിറ്റി കരാറില്‍ ഒപ്പിടാന്‍ വി എസ്സിന് കഴിഞ്ഞു.അപ്പൊ ഗത്യന്തരമില്ലെങ്കില്‍ വെറുക്കപ്പെട്ടവരുടെ സഹായവും തേടാം എന്ന് സാരം.അതായത് ആദര്‍ശത്തില്‍ ആവിശ്യമെങ്കില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ക്കാം എന്ന്.സ്മാര്‍ട്ട്‌ സിറ്റിയുടെ കാര്യം ഒരുവിധം ഒപ്പിചെടുത്തെങ്കിലും,മല പോലെത്തൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ്‌ പരാജയം വി എസ്സിനെയും എല്‍ ഡി എഫിനെയും അപ്പോഴും തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ്‌ റൗഫ്‌ എല്ലിങ്കഷ്ണം മുന്നിലിട്ടു കൊടുത്തത്.
ഐസ്ക്രീം അലിഞ്ഞില്ലാതായത്തിന്റെ പിന്നിലെ സൂത്രവാക്യം റൗഫ്‌ വെളിപ്പെടുത്തുകയും അതെ സമയത്ത് തന്നെ വര്‍ഷങ്ങളായി നടന്നു വരുന്ന കേസ്സിന്റെ വിധി പിള്ളയ്ക്ക് എതിരായി വരുന്നതും.അതോടെയാണ് കേരള രാഷ്ട്രീയ രംഗം കലങ്ങി മറിഞ്ഞത്.പക്ഷെ ഇത് രണ്ടും വി എസ്സിന്റെ ഭരണ നേട്ടമാണെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റുമോ?.പക്ഷെ ഈ രണ്ടു സംഭവങ്ങളാണ് കഴിഞ്ഞ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഉണ്ടായി എന്ന് പറയുന്ന വി എസ്സ് ഫാക്ടറിന് കാരണം.ഐസ്ക്രീം അലിഞ്ഞില്ലാതിന്റെ പിന്നാമ്പുറ കഥകളുമായി റൗഫ്‌ രംഗത്ത് വരാതിരിക്കുകയും,പിള്ളയ്ക്കെതിരെയുള്ള സുപ്രീംകോടതി വിധി തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം വരികയും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കില്‍ എന്താകുമായിരുന്നു വി എസ്സിന്റെയും പാര്‍ട്ടിയുടെയും അവസ്ഥ?.

താനൊഴികെയുള്ള രാഷ്ട്രീയക്കാരെല്ലാം കള്ളന്മാര്‍ ആണെന്ന മനോഭാവം വച്ച് പുലര്‍ത്തുന്ന വി എസ്സ് ,പ്രതിപക്ഷത്തെ കഴിയുന്നത്ര നേതാക്കന്മാരെ കേസ്സില്‍ കുടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ സ്വന്തം പാര്‍ട്ടി സെക്ടറിയുടെ അഴിമതിയുടെ കാര്യത്തില്‍ മൗനം പാലിക്കുന്ന വി എസ്സ് എന്നും ആദര്‍ശം തന്റെ ആവിശ്യത്തിന് അനുസരിച്ച് എടുത്തു ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു.തന്റെ അനുയായികളെ ആപല്‍ഘട്ടത്തില്‍ കൈയ്യൊഴിഞ്ഞ വി എസ്സ്,ശാരി ,കിളിരൂര്‍ പീഡന കേസ്സുകളില്‍ കുറ്റകരമായ അലംഭാവം കാണിച്ച വി എസ്സ്,പാര്‍ട്ടിയിലെ അഴിമതിക്കെതിരെയും പീഡനത്തിനെതിരെയും കണ്ണടിച്ച വി എസ്സ്,ഭൂമാഫിയക്ക് മുന്നില്‍ കീഴടങ്ങിയ വി എസ്സ്,എല്ലാ വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്കും തയ്യാറായത് തന്റെ മുഖ്യമന്ത്രി കസേര സംരക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു.ഇങ്ങനെയുള്ള വി എസ്സ് അച്യുതാനന്ദന് ആദര്‍ശവാദി എന്ന വിശേഷണത്തെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ചേരുക അവസരവാദിയായ ആദര്‍ശവാദി എന്ന വിശേഷണമായിരിക്കും.

ഒരു പ്രണയ കാവ്യം.

2011-04-25T21:51:00.013+04:00

   നിന്നെ ഒന്ന് കാണാന്‍ തുടിക്കുന്ന മനസിന്‌ നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇത്തിരി സമാധാനം നല്‍കി.നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകളുടെ ആധിക്യത്തില്‍ നെഞ്ചിനകത്ത് വല്ലാത്തൊരു വീര്‍പ്പു മുട്ടല്‍ പോലെ.വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തെയും നനയുന്ന നയനങ്ങളെയും എന്ത് പറഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ സമാധാനിപ്പിക്കേണ്ടത്?.

നീ എന്റെ ആരാണ് പെണ്ണേ.....?.

ആള്‍ക്കുട്ടത്തില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്ന വേളകളില്‍ ശൂന്യതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്ന പോലെ എന്റെ ചുണ്ടില്‍ ഞാനറിയാതെ വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരിയില്‍ നിന്ന്,
വാല്‍ക്കണ്ണാടിയോടും ശൂന്യതയോടുമൊക്കെ കുശലങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴും ഞാനറിയുന്നു,
നീ എന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന്.
   നമ്മുക്കിതിനെ "പ്രേമം" എന്ന് ഓമന പേരിട്ടു വിളിക്കാം.ഇനി നമ്മുക്ക് പ്രണയിച്ചു നടക്കാം.മനസിനകത്തു നമ്മുക്കൊരു താജ് മഹല്‍ പണിയാം.വെട്ടി തിളങ്ങുന്ന രത്നങ്ങള്‍ പതിപിച്ച പളപളാ മിന്നുന്ന വസ്ത്രങ്ങളുമണിഞ്ഞു സുഗന്ധമേറിയ അത്തറും പൂശി സ്വര്‍ഗത്തിലെ ഹൂറിയെ പോലെ നീ എന്റെ കിനാക്കളില്‍ വരണം.എന്നിട്ട് നമ്മുക്ക് മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളില്‍ ചെന്ന് രാപാര്‍ക്കാം.അവിടെ വെച്ച് നമ്മുക്ക് പരസ്പരം പ്രേമം കൈ മാറാം.പ്രേമത്തിന്റെ ആനന്ദാനുഭൂതിയിലേക്ക് നീ എന്നെ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകണം.എന്റെ മടിയില്‍ തല വെച്ച് ഒരായിരം കിനാക്കള്‍ പറയണം.നേരം പുലരുവോളം നീ എന്റെ ചാരത്തങ്ങനെ കിടക്കണം.കിനാക്കളിലെ മലര്‍ത്തോപ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ നമ്മുക്കങ്ങനെ പ്രണയിച്ചു നടക്കണം.

ഈ കിനാക്കളും നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളുമാല്ലാതെ നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അനുഭവിക്കാന്‍ എനിക്ക് വേറെ വഴികളൊന്നും ഇല്ലല്ലോ?.എന്നും നിന്നെ നേരില്‍ കണ്ടു ഇത്തിരി നേരം സംസാരിക്കുവാനും നിന്റെ നെഞ്ചിലെ ഇളം ചൂട് ആസ്വദിച്ചു ആ കരവലയതിനുള്ളില്‍ ഇത്തിരി നേരം ചുരുണ്ട് കൂടി കിടക്കാനുമുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നുവെങ്കില്‍ .........എല്ലാം കൊച്ചു കൊച്ചു മോഹങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്.ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഒക്കെയും എഴുതി തീര്‍ക്കുകയാണ്.ടെലിഫോണിന്റെ കമ്പിയില്ലാ കമ്പിയിലൂടെയും,കത്തുകളിലെ വരികളിലൂടെയും ഹൃദയം ഹൃദയത്തോട് സംസാരിച്ചു നമ്മുക്ക് സായൂജ്യമാടയാം.കിനാക്കളുടെ സുന്ദര ലോകത്ത് ജീവിച്ചു,കൈപ്പേറിയ വിരഹ വേദനയുടെ നരച്ച പകലുകളെ നമ്മുക്ക് കൊന്നോടുക്കാം.ഇനിയും മരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പുകളുടെ മണ്‍ചിരാതിനെ കെടാതെ നമ്മുക്ക് കാത്തു സൂക്ഷിക്കാം.

വേണം നമുക്കും ഒരു മാറ്റം.

2011-04-09T00:07:00.002+04:00

   ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയായി മാറുമെന്ന് കണക്കുകളെ ഉദ്ദരിച്ച് വിവരമുള്ളവര്‍ പറയുന്നു.മറ്റു രാജ്യക്കാരോട് സ്വന്തം നാടിന്റെ വികസനത്തെ കുറിച്ച് പറയ്മ്പോള്‍ നമ്മള്‍ നൂറു നാവുകള്‍ കൊണ്ട് വാചാലമാവുന്നു.അവര്‍ നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള കുതിപ്പിനെ വിശ്മയത്തോടെയും അസൂയയോടെയും നോക്കി കാണുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ അന്തരംഗം അഭിമാന പൂരിതമാകുന്നു.പക്ഷെ,യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇന്ത്യക്കകത്ത് എന്താണ് നടക്കുന്നത്?.ലോക വന്‍ ശക്തിയായി മാറി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് നടക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളാണോ നമ്മുടെ ആര്‍ഷ ഭാരതത്തില്‍ നടമാടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌?.

   കൊ പ്രേറ്റ്‌ ബിസിനെസ്സിലും സന്താന ഉല്പാദനത്തിലും അഴിമതിയിലും മാത്രമാണ് ഇന്ന് നാം വികസിചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.അഴിമതിയില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം കരസ്ഥമാക്കാനുള്ള കഠിന പ്രയത്നത്തിലാണ് നമ്മളെന്ന് സമീപ്പക്കാല സംഭവങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ തോന്നി പോകും.വികസന പട്ടികയുടെ അടിത്തട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന ആഫ്രിക്കന്‍ നാടുകളെ പോലും നാണിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലായിരിക്കുന്നു അഴിമതിയില്‍ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന നമ്മുടെ നാടിന്റെ അവസ്ഥ.

   ഒരു ലോക വന്‍ ശക്തി ആകാനുള്ള യോഗ്യത ഇന്ത്യയ്ക്ക്‌ ഉണ്ടോ?.അതിനു വേണ്ടിയുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ്‌ വല്ലതും നമ്മള്‍ നടത്തുന്നുണ്ടോ?ഒരു വികസിത രാജ്യത്തിനു വേണ്ട വിധത്തിലുള്ള അടിസ്ഥാന സൌകര്യങ്ങളോ,ജനങ്ങളുടെ ജീവിത നിലവാരമോ ഇവിടെ വികസിച്ചിട്ടില്ല.ലോക വന്‍ ശക്തി സ്ഥാനത്തിന് വേണ്ടി നമ്മളോട് മത്സരിക്കുന്ന ചൈനയിലെ റോഡുകള്‍ യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ റോഡുകളോട് കിടപിടിക്കുന്നതാണ്.ഒരു വന്‍ ശക്തിക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട എല്ലാ മേന്മകളും നേടിയെടുക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ അവര്‍ നടപ്പില്‍ വരുത്തി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഒളിപ്ക്സും ഏഷ്യന്‍ ഗൈമ്സ്സും വളരെ വിജയകരമായി നടത്തി കാണിച്ചു കൊണ്ട് അവര്‍ തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു ഭാവിയില്‍ ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ എന്ത് കൊണ്ടും തങ്ങളാണ് യോഗ്യരെന്നു.നേരെ മറിച്ച് നമ്മുടെ നാടിന്റെ അവസ്ഥയെന്താണ് ?.പണിത് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും പണിത് കഴിഞ്ഞു ആള്‍ക്കാര്‍ കയറി നില്‍ക്കുമ്പോഴും തകര്‍ന്നു വീഴുന്ന പാലങ്ങളും നടപാതകളും.പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന റോഡുകള്‍,സ്വജന പക്ഷപാതം കൊണ്ടും അഴിമതി കൊണ്ടും ആകെ അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങള്‍,പട്ടിണി മരണങ്ങളുടെ കണക്കില്‍ ആഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ പോലും നമ്മുക്ക് പിന്നില്‍.

   ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കോടീശ്വരന്മാര്‍ ഉള്ളതും ഇന്ത്യയില്‍ തന്നെ.പണമെല്ലാം ഒരു ഭാഗത്ത്‌ കുമിഞ്ഞു കൂടുമ്പോള്‍ മറുഭാഗത്ത്‌ പട്ടിണി മരണങ്ങള്‍ ഏറി ഏറി വരുന്നു.ഏതു അവിഹിത മാര്‍ഗത്തിലൂടെയും ജനങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് കവര്‍ന്നു എടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ലോബികളെയും കൊപ്രേറ്റ്‌ ഭീമമ്മാരെയും (ഭീകരന്മാര്‍)തൊടുവാന്‍ പോലും നമ്മുടെ ഭരണ സിരാകേന്ദ്രങ്ങള്‍ ഭയക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ നമ്മുക്ക് മനസിലാക്കാം അഴിമതിയുടെ അട്ടകള്‍ എവിടെയൊക്കെ അള്ളി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് .സുപ്രീം കോടതിയുടെ നിരന്തരമായ ഇടപെടല്‍ ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ലക്ഷക്കണക്കിന് കോടി രൂപയുടെ വെട്ടിപ്പ്‌ നടത്തിയവര്‍ക്കെതിരെ നടപടിയെടുക്കാന്‍ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ വൈകിയെങ്കിലും മുതിര്‍ന്നത്.

   ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് അണ്ണാ ഹസാരെ 121 കോടി ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയായി മാറുന്നത്.എത്ര കോടികളുടെ അഴിമതികളും പകല്‍ പോലെ വെളിച്ചത്ത് വന്നാലും അപകടകരമായ ഒരുതരം നിസ്സംഗതയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം നമ്മള്‍ക്ക്.സ്വാര്‍ത്ഥ ലാഭത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളില്‍ മനം മടുത്തു ഒന്നിലും പ്രതികരിക്കാതെ സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ മാറി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം.അനീതിക്കും അഴിമതിക്കുമെതിരെ ഉള്ള പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ എല്ലാം ഏതെങ്കിലും രാഷ്ടീയ പാര്‍ട്ടിയുടെ ലേബലിന് കീഴില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നപ്പോള്‍ ജനങ്ങള്‍ പല വിഭാഗങ്ങളായി ചിതറി പോവുകയായിരുന്നു.അപ്പോഴും ജനങ്ങള്‍ ഒരു മാറ്റത്തിന് വേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ ആ മാറ്റം ആര് കൊണ്ട് വരും, എങ്ങനെ കൊണ്ട് വരും എന്നത് വലിയൊരു ചോദ്യ ചിഹ്നമായി നിലകൊണ്ടു ഇത്രയും കാലം.നിഷ്പക്ഷമായി ചിന്തിക്കുകയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നേതൃത്വത്തിന്റെ അഭാവം നിഷ്പക്ഷമതികളായ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുമ്പില്‍ ഒരു സമസ്യയായി നിലകൊണ്ടു.

   തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ വരുമ്പോള്‍ ,നാടിന്റെ ഭാവി നിര്‍ണ്ണയത്തില്‍ ഭാഗവാക്കാവാനുള്ള ആഗ്രഹത്തില്‍ ഉള്ളതില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും നല്ല സ്ഥാനാര്‍ഥിക്ക് വേണ്ടി തങ്ങളുടെ സമ്മതിനാവകാശം വിനിയോഗിക്കുന്ന നിഷ്പക്ഷമതികളായ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന പൗരന്മാര്‍ ഇവിടെ ഉണ്ട്.ഇന്നത്തെ ചീഞ്ഞു നാറുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ നിന്നും ഒരു മാറ്റം അവര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്.അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നിന്ന് പോരാടാന്‍ തയ്യാറായി ഒരു വയോ വൃദ്ധന്‍ മുന്നോട്ടു വന്നിരിക്കുന്നു.അതാണ്‌ അണ്ണാ ഹസാരെ.ഹസാരെയുടെ പിന്നില്‍ ആയിരങ്ങള്‍ അണിനിരക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ടുനീഷ്യയിലും ഈജ്യപ്തിലുമൊക്കെ നടന്നതു പോലുള്ള ഒരു മുല്ലപൂ വിപ്ലവം ഇവിടെയും നടക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.ഒരു മാറ്റം നമ്മുക്കും ആവിശ്യമായി വന്നിരിക്കുന്നു.അണ്ണാ ഹസാരയുക്ക് പിന്നില്‍ നമ്മുക്കും അണിനിരക്കാം.നാടിന്റെ സമ്പത്ത് കവര്‍ന്നെടുത്തു കൊണ്ട് പോകുന്ന കൊപ്രേറ്റ്‌ കൊള്ളക്കാരെ അകത്താക്കാന്‍ വേണ്ടി.....

ഒരു കൊച്ചു ഒളിച്ചോട്ടം.

2011-03-03T23:48:00.008+04:00

പ്രാര്‍ത്ഥന:പടച്ചോനെ എഴുതി തീരുമ്പോഴേക്കും ഇതൊരു നീണ്ടകഥയാകാതെയിരിക്കണേ .അല്ലെങ്കില്‍ ലക്ഷോപല .......,പത്തമ്പത് പേര്‍ വരുന്ന എന്റെ വായനക്കാര്‍ എന്റെ കഥ മിനിക്കഥയാക്കി ചുരുക്കി കളയുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നു!.

അപ്പോ തുടങ്ങാം അല്ലെ.....

ഏറെ പ്രശസ്തമായിരുന്നു സ്കൂളില്‍ പോവാനുള്ള എന്റെ മടി.സ്കൂളില്‍ പോവാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ സഹിച്ച ത്യാഗങ്ങളും എന്തോ വാശിയെന്ന വണ്ണം എന്നെ സ്കൂളില്‍ പറഞ്ഞയക്കാന്‍ വേണ്ടി ബന്ധുക്കളും, സ്കൂളില്‍ നേരാംവണ്ണം ക്ലാസ്സില്‍ ഹാജരാവാത്തത് കൊണ്ട് സ്കൂള്‍ അധികൃതരും എന്നോട് കാട്ടിക്കൂട്ടിയ പരാക്രമണങ്ങളുടെയും കദന കഥകള്‍ കേട്ടാല്‍ ഏതു കഠിന ഹൃദയവും ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു പോവുകയും കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്യും.

ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അധികാര വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ അനീതിക്ക് ഇരയാകേണ്ടി വന്ന ഹതഭാഗ്യനാണ് ഞാന്‍.ക്ലാസ്സില്‍ സ്ഥരമായി എത്തുന്നില്ല എന്ന കാരണത്താല്‍ ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ നിന്ന് നിഷ്കരുണം എന്റെ പേര് വെട്ടി മാറ്റി(രക്ഷപ്പെട്ടു എന്നാണു ഞാന്‍ കരുതിയത്‌.എവിടെ) എന്റെ ജീവിതത്തിലെ വിലപ്പെട്ട ഒരു വര്‍ഷം മുടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ പറമ്പില്‍ കുടി ഇരുന്നിരുന്ന ബീരാന്ചാന്റെ മകളും എന്റെ സഹപാഠിയുമായിരുന്ന മിസ്‌രിയയെ, സ്കൂള്‍ ഇലക്ഷനില്‍ മത്സരിച്ചു ഒരൊറ്റ വോട്ടിനു
പരാജയപെടുത്തി ഞാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒപ്പിച്ചെടുത്ത ക്ലാസ്സ്‌ ലീഡര്‍ കസേര വെറും പതിനഞ്ച് ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയില്ല എന്ന നിസാരമായ കാരണത്താല്‍ ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചര്‍ തെറിപിച്ചു കളഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ കുഞ്ഞു ഹൃദയം ഒരുപാട് നോമ്പരപെട്ടു.ഒടുവില്‍ പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍(ഒരുവിധം അവിടം വരെയെത്തി.)SSLC പരീക്ഷയ്ക്ക് ഏതാണ്ട് ഒരു മാസം മുമ്പ് ഞങ്ങള്‍ ഒരുപ്പാട് കളിയാക്കുകയും വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത എന്നാല്‍ ഞങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുകയും ഞങ്ങളെല്ലാം നന്നായി കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്ത അറബി മാഷ്‌ ആമുച്ച(അറബിയില്‍ ABCD പോലും അറിയാത്ത എനിക്ക് ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ചോദ്യം തന്നെ എഴുതി വെച്ചാലും ജയിക്കാനുള്ള മാര്‍ക്ക് കിട്ടുമെന്ന് ബോധ്യപെടുത്തി തന്നത് ആമുച്ച ഉസ്താദ്‌ ആയിരുന്നു.)ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതും വേദനിപ്പിക്കുന്നതുമായ ആ വര്‍ത്തമാനം എന്നോട് പറഞ്ഞു."മോനെ യാസറെ ,നിന്റെ ഹാജര്‍ നില വളരെ വീക്കാണ്. ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ നിനക്ക് SSLC പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല."കേട്ടപ്പോള്‍ ആദ്യം സന്തോഷം തോന്നിയെങ്കിലും (പരീക്ഷ,മത്സരം തുടങ്ങിയവ ഞാന്‍ വെറുക്കുന്നതും ഭയക്കുന്നതുമായ സംഗതികളാണ്.)പത്തു പതിനൊന്നു വര്‍ഷം മനമില്ല മനസോടെ ഇതിനകത്ത് തളചിട്ടത് ആ ഒടുക്കത്തെ പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ വേണ്ടിയായിരുന്നല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ വിഷമമായി.പിന്നീട് ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചറും പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ പറ്റില്ല എന്ന കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു.(ഇനിയേതായാലും ക്ലാസ്സിലിരുന്നിട്ടു കാര്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ദിവസവും സിനിമയ്ക്ക് പോകാം എന്നായിരുന്നില്ല ആ തീരുമാനം.)തുടര്‍ച്ചയായി ഒരു മാസം ഒരു ദിവസവും മുടങ്ങാതെ ക്ലാസ്സില്‍ ഹാജരായി ഞാന്‍ ഇരിക്കുന്ന ബെഞ്ചിനെ വിശ്മയിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.ഇങ്ങനെ എന്തല്ലാം ത്യാഗങ്ങലാണ് സ്കൂള്‍ ജീവിത കാലത്ത് ഞാന്‍ സഹിച്ചത്.എന്നിട്ടും സ്കൂള്‍ ജീവിത എനിക്കെന്താണ് സമ്മാനിച്ചത്?.
ജീവതത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഉപകാരപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ലസാഗും ഉസാഗും,
പിന്നെ രസതന്ത്രത്തിന്റെ കുതന്ത്രങ്ങള്‍,
പണിപെട്ടു പഠിച്ച പാനിപ്പട്ട് യുദ്ധങ്ങളും കുറെ ദര്‍ബാര്‍ കഥകളും,
എല്ലാത്തിനുമോടുവില്‍,പത്തു പതിനൊന്നു വര്‍ഷം ഇവരുടെ അടിയും തൊഴിയും കൊണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നതിന് (?)ഉള്ള അംഗീകാരമായി നല്‍കിയത് ഫൈലെട് എന്ന് വെണ്ടക്കാ അക്ഷരത്തില്‍ എഴുതിയ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും.മുറിവേറ്റ മനസ്സുമായി അന്ന് ഞാന്‍ സ്കൂളിന്റെ പടിയിറങ്ങിയതാണ്,ഇനി അങ്ങോട്ടേക്ക് ഇല്ല എന്ന ശഫഥവുമെടുത്ത്.......

   അതൊക്കെ പോട്ടെ,ഇതൊന്നും പറയാന്‍ വേണ്ടിയല്ല ഇന്ന് ഞാന്‍ എഴുതാനിരുന്നത്.ചെറുപ്പത്തില്‍ അതി വിദഗ്തമായി ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് മുങ്ങിയ കഥ നിങ്ങളുമായി പങ്കു വെയ്ക്കാം എന്ന് കരുതി വന്നതാണ് .വഴി തെറ്റി കാട് കയറി.ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് ഇത് ഒരു നീണ്ടകഥയാവുന്നത് പോലെയുണ്ട് .ഇന്ന് എന്റെ കാര്യം കട്ടപൊക ആയത് തന്നെ.
   ഞാന്‍ ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ രണ്ടാം വര്‍ഷം പഠിക്കുമ്പോഴാണ് സംഭവമെന്ന് തോന്നുന്നു.മദ്രസ വിട്ടു വന്നയുടനെ സ്ലേറ്റും ബുക്കുമെടുത്തു ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോവുന്നത് കണ്ടു ഉമ്മ അതിശയപെട്ടോ എന്തോ....
   "എടാ അപ്പം തുന്നിട്ട് പോടാ..."ഉമ്മ വിളിച്ചു കൂവി.
   "എന്‍ക്ക് ബാണ്ട"എന്നും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അവിടെ നിന്ന് ഒരു ഓട്ടം വെച്ച് കൊടുത്തു.സര്‍ക്കാര്‍ കിണറ്റിന്റെ അരികത്തൂടെ തങ്ങളുടെ വളപ്പില്‍ എന്റര്‍ ചെയ്തു.വള്ളിയോടും അപ്രത്തെ വളപ്പും(അപ്രത്തെ വളപ്പ് എന്റെ കുഞ്ഞുമ്മാന്റെ (ഉപ്പയുടെ സഹോദരി)പറമ്പാണ്.ഇവിടെ വീടോ താമസമോ ഇല്ല.ഞങ്ങളുടെ തറവാട്‌ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പറമ്പിന്റെ അടുത്ത പറമ്പായതു കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ ഇതിനെ അപ്രത്തെ വളപ്പ് എന്നാണു വിളിച്ചിരുന്നത്‌.)താണ്ടി മൂത്താന്റെ (ഉപ്പയുടെ ജേഷ്ടന്‍ )വീട്ടില്‍ ലാന്റ് ചെയ്തു.ഇതിനിടയില്‍ ഉരുളന്‍ കല്ലുകളും മണ്ണും കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ മതിലിന്റെ പൊത്തിനുള്ളില്‍ സ്ലേറ്റും ബുക്കും ഞാന്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.മൂത്തുമ്മ അടുക്കളയില്‍ തിരക്കിലാണ്.എന്റെ നിഴല്‍ കണ്ടു മൂത്തുമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
   "എന്താടാ, നീ സ്കൂളില്‍ പോന്നില്ലേ?."

"ഇല്ല,എനിക്ക് തല നെമ്പല(വേദന)മായത് കൊണ്ട് ഇന്ന് സ്കൂളില്‍ പോണ്ടാന്നു ഉമ്മ പറഞ്ഞിന്."കഴിയുന്നത്ര നിഷ്കളങ്കതയും തലവേദനയുടെ ഫീലിംങ്ങുസും മുഖത്ത് ആവാഹിചെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ മൂത്തുമ്മാക്ക് ഞാന്‍ മറുപടി കൊടുത്തു.ഞാനല്ലേ മോന്‍.മൂത്തുമ്മ വിശ്വസിച്ചത് തന്നെ.ഇനി അവിടെ നില്‍ക്കുന്നത് പന്തിയല്ലെന്നു കണ്ടു പെട്ടെന്ന് തന്നെ വരാന്തയിലേക്ക് മുങ്ങി.സ്കൂളില്‍ പോകാതെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ ആദ്യഘട്ടം വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കിയതില്‍ എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നി.ഇനി വൈകുന്നേരം നാലര വരെയുള്ള സമയത്തെ എങ്ങനെ കൊന്നു തീര്‍ക്കാം എന്നാലോചിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അപ്പുറത്ത് എന്തോ ശബ്ദം കേട്ടത്.അത് വെറും എന്തോ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല ,പരിചിതമായ ആ ശബ്ദം എന്റെ നെഞ്ചില്‍ ഇടി മുഴുക്കം പോലെയാണ് വന്നു വീണത്‌.ഉപ്പ!.ഉപ്പ എങ്ങനെ ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് മണത്തറിഞ്ഞു?.ഇനി രക്ഷയില്ല.ഞാന്‍ വരാന്ത ചാടിയിറങ്ങി ഒരു ഓട്ടം വെച്ച് കൊടുത്തു.പിന്നാലെ ഉപ്പയും വിട്ടു."ഓനെ പിടിയെടാ....."ഉപ്പ ആരോടോ ആജ്ഞാപ്പിക്കുന്നു..തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ കബീച്ച!.(കബീര്‍ച്ച)
മാവിന്‍ കൊമ്പുകളില്‍ തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന പഴുത്തതും അല്ലാത്തതുമായ മാങ്ങകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ നൂറുക്കണക്കിന് കല്ലുകള്‍ എറിഞ്ഞു എനര്‍ജി പാഴാക്കി കളയുമ്പോള്‍ ഒരു കല്ലില്‍ രണ്ടു മാങ്ങകള്‍ എറിഞ്ഞിടുന്ന കബീച്ച!.
വന്മര കൊമ്പുകള്‍ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം കീഴടക്കുന്ന കബീച്ച!.

ഓട്ടത്തിലും കായികാഭ്യാസത്തിലും എന്നും മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കബീച്ച!.
അങ്ങനെയുള്ള കബീച്ച ,ഇരയെ മുന്നില്‍ കണ്ട ഡിസ്ക്കവറി ചാനലിലെ പുലിയെ പോലെ എന്റെ നേരെ ചാടി.എന്നെക്കാളും മൂന്നു നാല് വയസിനു മൂത്താണ് കബീച്ച.(കണ്ടാല്‍ പറയില്ല കേട്ടോ.കബീച്ചാനെക്കാലും പത്തു വയസ്സെങ്കിലും കുറവ്‌ എനിക്ക് ഉണ്ടെന്നേ പറയൂ.)കബീച്ച എന്നിലേക്ക് ഓടി വരികയാണ്.ഓടിയിട്ടും വലിയ കാര്യമില്ലാതിരിന്നിട്ടും ഞാനും ഓടി.അപ്പറത്തെ വളപ്പിലൂടെ വള്ളിയോട്ടെക്ക് പ്രവേശിച്ചു.(ഇതും എന്റെ മറ്റൊരു കുഞ്ഞുമ്മാന്റെ പറമ്പാണ്)വള്ളിയോട്ടെ പാറക്കെട്ടുകള്‍ ചാടിയിറങ്ങി ഓടുന്നതിനിടയില്‍ പുറത്തു പിടി വീണു.ഞാന്‍ സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് കുതറി നോക്കി.കബീചാന്റെ ബലിഷ്ടമായ കരങ്ങളില്‍ കിടന്നു പിടയ്ക്കാനെ എനിക്കായിയുള്ളൂ.എന്നെയുമെടുത്തു കബീച്ച ഉപ്പാന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.ഉപ്പ ദൂരെ നിന്ന് നടന്നു വരുന്നുണ്ട്.കൈയ്യില്‍ വടിയുമുണ്ട്.എനിക്ക് മൂത്രശങ്ക തോന്നിയോ എന്നൊരു ശങ്ക.അതിനിടയിലും ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു ശങ്കടപ്പെട്ടത് എന്റെ ചന്തിയുടെ കാര്യമോര്‍ത്തായിരുന്നു.പാവം ചന്തി.എന്റെ കൈയ്യിലിരിപ്പ് ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രം ദിവസ്സവും അത് എത്ര മാത്രം അടികളാണ് വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടുന്നത്‌.എന്റെ ചന്തിയായി ജനിച്ചത്‌ കൊണ്ടല്ലേ അതിനു ഇത്ര മാത്രം വേദനകള്‍ സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നത്.വേറെ ആരുടെയെങ്കിലും ചന്തിയായി ജനിചിരുന്നുവെങ്കില്‍ എന്നവന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?

ഉപ്പ അടുത്തെത്തി.ഇപ്പോള്‍ ചന്തിയില്‍ ആട്ടക്കലാശം തുടങ്ങുമെന്നുറപ്പ്.ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ചന്തിയെ രക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ സ്ഥിരമായി പുറത്തെടുക്കുന്ന ഒരടവ്‌ (ഈ അടവ്‌ കൊണ്ട് എപ്പോഴെങ്കിലും കാര്യമായി ഗുണമൊന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല.എന്നാലും രക്ഷപെടാനുള്ള എന്റെ അവസാനത്തെ പിടിവള്ളി അതാണ്‌.)ഇവിടെയും പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു."ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോന്നില്ല...."എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തോടെ ഞാന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി.എന്റെ കരച്ചലിന്റെ ഫലമോ,ചന്തിയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ഫലമോ എന്നറിയില്ല.ഇപ്രാവിശ്യം ഉപ്പ അടിച്ചില്ല.പകരം അടുത്ത് എത്തിയതോടെ ഉപ്പ ഉച്ചത്തില്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി പേടിപ്പിച്ചു.അതോടെ നേരത്തെ ഉണ്ടായ ശങ്ക ഇല്ലാതായി.എന്നെയും തൂക്കിയെടുത്തു കൊണ്ട് ഉപ്പ സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു.മേല്‍പ്പറമ്പ് എന്ന മഹാ നഗരത്തിന്റെ വിരിമാറിലൂടെ,ബസ്സ്‌ സ്ടാന്റിനു മുന്നില്‍ കൂടി മീന്‍ മാര്‍ക്കെറ്റും കടന്നു അത്യുച്ചത്തില്‍ അലമുറയിട്ടു കരയുന്ന എന്നെയും എടുത്തു ഉപ്പ സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്.ഒപ്പം കബീച്ചായും വേറെ ഒന്ന് രണ്ടു ചെറ്റകളും ഉണ്ട്.പലരും ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.ഞാന്‍ ആരെയും ഗൌനിക്കാന്‍ പോയില്ല.കഴിയുന്നത്ര ഉച്ചത്തില്‍ കരഞ്ഞു ഉപ്പാനെ നാണം കെടുത്തുക എന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്ലാന്‍.എന്റെ അല്ലെ ഉപ്പ.ഉപ്പാക്ക് ഒരു കൂസലുമില്ല.

   അങ്ങനെ സ്കൂളില്‍ എത്തി. വരാന്തയില്‍ ഉപ്പ എന്നെ വെച്ചു.ഇന്ന് തീര്‍ച്ചയായും ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പാട്ടിന്റെ ട്യൂണ്‍ ഒന്ന് മാറ്റി പിടിച്ചു അവസാനമായൊരു പാഴ്ശ്രമം നടത്തി നോക്കി."എന്റെയില് ബുക്കില്ല.....സ്ലെട്ടില്ലാ.....ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയിലാ..."ജാസ്സി ഗിഫ്റ്റിന്റെ അടിപൊളി പാട്ടിന്റെ അത്രയും ആയുസ്സുണ്ടായില്ല ഇതിനു.നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം കബീച്ച സ്ലേറ്റുമായി ഹാജരായി.സ്ലേറ്റും തന്നിട്ട് ഉപ്പ എന്നോട് ക്ലാസ്സില്‍ പോയി ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.ശൂന്യമായ ആവനാഴിയുമായി ഞാന്‍ അടിയറവ്‌ പറഞ്ഞു.ഇനി എന്റെ വേലത്തരമൊന്നും ഇവിടെ ചെലവാവില്ലെന്നു മനസിലായപ്പോള്‍ പാട്ടിന്റെ ട്യൂണ്‍ ശാസ്ത്രീയ സംഗീതമാക്കിമാറ്റി വോല്യം പരമാവധി കുറച്ച് ഏങ്ങലടിച്ചു ഞാന്‍ കൊണ്ട് ക്ലാസ്സില്‍ പോയി ഇരുന്നു.കുറച്ച് കരഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏങ്ങലടിയും താനേ നിന്നു.ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ ക്ലാസ്സില്‍ ആരുമില്ല.കുട്ടികെളെല്ലാം സ്കൂളിന് പുറത്തും അകത്തുമായി കളിക്കുകയാണ്.രണ്ടാം ബെല്ല് അടിച്ചിട്ടില്ലെന്നു എനിക്ക് മനസിലായി.ഞാന്‍ സ്ലേറ്റുമെടുത്തു മല്ലേ പുറത്തിറങ്ങി.ചില കുട്ടികള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.വേറെ ചിലര്‍ കളിക്കാന്‍ ക്ഷണിച്ചു.ഞാന്‍ ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പോയില്ല.ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു.പുറത്തു കുട്ടികളല്ലാതെ വേറെ ആരുമില്ല.ഉപ്പയും കബീച്ചയും സ്ഥലം വിട്ടിരിക്കുന്നു.കരഞ്ഞു തളര്‍ന്ന എന്റെ മുഖത്ത് പൂര്‍ണ്ണ ചന്ദ്രന്റെ പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു.
"എന്നോടാണോ മോനെ ഉപ്പ കളി "
എന്നും മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അവിടെന്ന് വേഗം തടി തപ്പി.അടുത്ത ഒളിത്താവളവും തേടി.

അബ്ബന്‍റെ അബദ്ധങ്ങള്‍......

2011-02-07T23:25:00.006+04:00

എഴുപ്പതുകളിലെ മേല്‍പ്പറമ്പ് .സുന്ദരമായൊരു കൊച്ചു ഗ്രാമം.വികസനം എത്തി നോക്കിയിട്ടില്ലാത്ത മേല്‍പ്പറമ്പില്‍ ഒരു കൊച്ചു പള്ളിയും പള്ളിയോടു അനുബന്ധിച്ച് രണ്ടു നില കൊണ്ഗ്രീറ്റ്‌ കെട്ടിടവും പിന്നെയൊരു മദ്രസാ കെട്ടിടവും പള്ളിക്ക് നേരെ മുമ്പിലായി ഒരു എല്‍ പി സ്കൂളുമുണ്ട്.സ്കൂളിനും പള്ളിക്കും ഇടയിലൂടെ ടാറിട്ട റോഡ്‌ പോകുന്നു.പള്ളിയോടനുബന്ധിച്ചുള്ള കെട്ടിടത്തില്‍ ബി എച്ച് അദ്ദച്ച ,ബേര്‍ക്ക് ഉമ്പൂച്ച മുതലായവര്‍ കച്ചവടം നടത്തുന്നു.ബി എച്ച് അദ്ദച്ചാന്റെ കടയില്‍ കിട്ടാത്ത മിട്ടായി ഉണ്ടാവില്ല.ഓരോ മിട്ടായിക്കും അദ്ദച്ചാന്റെ വക ഇരട്ട പേര്‍ ഉണ്ടാവും.കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത മിട്ടായി,ചിരിക്കുന്ന മിട്ടായി,പത്തു പൈസക്ക്‌ പത്തു മിട്ടായി ഇങ്ങനെ പോന്നു ആ പേരുകള്‍....കുറച്ചപ്പുറമായിട്ടു ചിതലരിക്കുന്ന നോട്ടു പുസ്തകങ്ങളുമായി കെട്ടിയാരന്റെ സ്റ്റേഷണറി കട കാണാം.അതിനടുത്ത്‌ മറ്റൊരു കെട്ടിടത്തില്‍ ഫാക്ടം പോസ് വളം ഡിപ്പോ.
പിന്നെ ജമീല അദ്ദിന്‍ച്ചാന്റെ ടക്ഷ്ടൈല് കട.അതിന്‍റെ മുമ്പിലായി മമ്മന്ച്ചാന്റെ കഫ്റ്റെരിയ.കഫ്റ്റെരിയിലെ ബെന്ച്ചിലിരുന്നാല്‍ ബെഞ്ച് മൂളിപ്പാട്ട് പാടാന്‍ തുടങ്ങും.ആ മൂളിപ്പാട്ടിന്‍റെ താളത്തില്‍ നാട്ടുക്കാര്‍ ചായ കുടിച്ചു പോന്നിരുന്നു.അവിടത്തെ ബോണ്ട അക്കാലത്ത് റൊമ്പ പ്രമാദമായിരുന്നു.അതിന്റെയപ്പുറം സി. ബി അംബാച്ചാന്റെ അനാദി കടയുണ്ട്.സി. ബി അംബാച്ചാനെ പറ്റി ഒരു കഥയുണ്ട്.പറഞ്ഞു കേട്ടതാണ്.എങ്കിലും പറയാം.

മേല്‍പ്പറമ്പില്‍ ആദ്യമായി ഫോണ്‍ കണക്ഷന്‍ കിട്ടിയത് സി. ബി അംബാച്ചാന്റെ കടയിലേക്കാണ്.നാട്ടുക്കാരെല്ലാം സി ബി അംബാച്ചാന്റെ കടയില്‍ ഫോണിനു ചുറ്റും കൂടി ആ അപൂര്‍വ്വ വസ്തുവിനെ വിസ്മയത്തോടെ കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേക്കു കഴിയുന്നത്ര തളിച്ചു നോക്കി കണ്ടു.ഫോണ്‍ എന്ന അപൂര്‍വ്വ വസ്തുവിനെ നാട്ടിലാദ്യമായി സ്വന്തമാക്കിയ ഗമയില്‍ അംബാച്ച,നാട്ടുക്കാരുടെ മുമ്പില്‍ വെച്ച് റിസീവര്‍ എടുത്തു ഒരു കറക്കം കറക്കി,മൊത്ത വ്യാപാര കേന്ദ്രത്തിലേക്ക്.എന്നിട്ട് ഒരു കഷ്ണം ബെല്ലം(ശര്‍ക്കര) കൈലെടുത്തു പൊക്കി കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ ചോദ്യം "ഹലോ ,ഈ ജ്യാതി ബെല്ലോണ്ടാ?."അതിനു ശേഷം അംബാച്ചാന്റെ അനാദിക്കടയുടെ ടാഗ് ലൈന്‍ ആയി മാറി "ഈ ജ്യാതി ബെല്ലോണ്ടാ?".

സി.ബി അംബാച്ചാന്റെ കടയുടെ തൊട്ടടുത്ത്‌ ബിസ്മില്ല റെസ്റ്റോറന്റ്.പിന്നെ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസ്‌,ധാന്യ മണികള്‍ പൊടിച്ചു തരുന്ന മില്‍,മുതലായവ.......തോക്കോട്ട് പോയാല്‍ വാസുവിന്റെ മുറുക്കാന്‍ കടയും സ്വാമിയുടെ (താടിയും മുടിയും വളര്‍ത്തിയ ഒര്‍ജിനല്‍ സ്വാമി അല്ല.നാട്ടുക്കാര്‍ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന സ്വാമി.യഥാര്‍ത്ഥ പേര് ഓര്‍മ്മയില്ല.)ചെറിയൊരു ചായ കടയും ഉണ്ട്.പിന്നെ കുന്നരിയത്ത് മംമ്മരിഞ്ഞിച്ചാന്റെ റേഷന്‍ കടയും ഇത്രയുമായാല്‍ മേല്‍പറമ്പ് എന്ന സുന്ദരമായ കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിന്റെ ഏകദേശ രൂപമായി.ഇതാണോ വികസനം പൊടിക്ക് പോലും എത്തി നോക്കിയിട്ടില്ലാത്ത കുഗ്രാമെന്നു തിരിച്ചു ചോദിച്ചാല്‍,ചോദ്യങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നതല്ല.ആദ്യമേ പറഞ്ഞേക്കാം കഥയില്‍ ചോദ്യം നോട്ട് അലൌട്.(അല്ലെങ്കില്‍ ഈ കഥ പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം പറയാനേ എനിക്ക് നേരം കാണൂ.)

മേല്‍പറമ്പിലെ അന്തേവാസികളെല്ലാം മാന്യമ്മാരും നല്ലവരും സമാധാന പ്രിയരുമായിരുന്നു.മേല്‍പറമ്പിലെ നിറ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു അബ്ബന്‍!.എന്തിനും ഏതിനും മേല്‍പറമ്പുക്കാര്‍ക്ക് അബ്ബനെ വേണം.പ്രത്യേകിച്ച് കല്യാണ വീടുകളില്‍.കല്യാണം നിശ്ചയിച്ച അന്ന് മുതല്‍ അബ്ബന്‍ ആ വീട്ടില്‍ സജീവമായിരിക്കും .കുറ്റി മുടിയും ഉണ്ടക്കണ്ണുകളും ഉരുണ്ട മൂക്കും വലിയ വായും കറ പിടിച്ച പല്ലുകളും സാമാന്യം വലിയ കുട വയറും നീളത്തിനൊത്ത തടിയും ഇരുണ്ട നിറവുമോക്കെ കൂടി അബ്ബനെ ശരിക്കുമൊരു അബ്ബനാക്കുന്നു.അബ്ബന്റെ പ്രധാന വിനോദമായിരുന്നു തീറ്റ.ചോറ് കുറച്ചും കൂടി ഇടട്ടെയെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ "കുറച്ചും കൂടി പോരട്ടെ "എന്നല്ലാതെ "മതി" എന്നൊരു വാക്ക് അബ്ബാന്റെ വായില്‍ നിന്ന് വീഴില്ല.

അന്ന് മേല്‍പറമ്പില്‍ കുരുടന്മാരായ മൂന്നു യാചകര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.യു .പി സ്കൂളിന്റെ തിണയിലായിരുന്നു അവരുടെ പൊറുതി.രാവിലെ തന്നെ മൂന്നു പേരും മൂന്ന് വഴിക്ക് തെണ്ടാനിറങ്ങും.വൈകുന്നേരമായാല്‍ മൂന്നു പേരും സ്കൂള്‍ തിണയില്‍ ഒത്തു കൂടും.അന്നന്നത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍ കൈ മാറി,തെണ്ടി കിട്ടിയ ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു സ്കൂള്‍ തിണയില്‍ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങും.അതായിരുന്നു പതിവ്.

പതിവ്‌ പോലെ അന്നും മൂന്നു പേരും രാവിലെ തന്നെ മൂന്നു വഴിക്ക് തെണ്ടാനിറങ്ങി.കീഴൂര്‍ ഭാഗത്തേക്ക്‌ തെണ്ടാനിറങ്ങിയ കുരടന്റെ കാല്‍ പാറപ്പുറത്തെക്ക് (സ്ഥല പേര്.)എത്തിയപ്പോള്‍ എന്തിലോ തട്ടി താഴെ വീഴുന്നതിനിടയില്‍ ,ളുഹര്‍ നിസ്ക്കരിക്കാന്‍ വേണ്ടി അത് വഴി പള്ളിയിലേക്ക് വരികയായിരുന്ന പയോട്ട ഉമ്പൂച്ച കുരുടനെ താങ്ങി നിര്‍ത്തി.പയോട്ടയിലെ ഉമ്പൂച്ചാക്ക് അന്ന് ഒരു ആമ കാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.സി .ബി അബ്ബാചാന്റെ ഫോണ്‍ പോലെ മേല്‍പ്പറമ്പിലെ ചില മഹാ അത്ഭുതങ്ങളില്‍ ഒന്നായിരുന്നു ആ ആമ കാര്‍.അപൂര്‍വ്വമായിട്ടേ അത് റോഡില്‍ ഇറങ്ങാറുള്ളുവെങ്കിലും റോഡില്‍ കണ്ടാല്‍ നാട്ടുക്കാര്‍ക്ക് അതൊരു കൌതുക കാഴ്ച്ച തന്നെയായിരുന്നു.

"ആരാണ് ഈ കല്ല്‌ വഴിയില്‍ കൊണ്ടിട്ടത്?."കുരുടന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ പിറുപിറുത്തു.ഉമ്പൂച്ച താഴേക്ക്‌ നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് കല്ലിനു പകരം ഒരു സ്വര്‍ണക്കട്ടിയാണ്.ഉമ്പൂച്ച ആശ്ചര്യത്തോടെ അത് കൈലെടുത്തു.വെയിലേറ്റ് സ്വര്‍ണക്കട്ടിയും സ്വര്‍ണക്കട്ടി കണ്ടു ഉമ്പൂച്ചാന്റെ കണ്ണുകളും മഞ്ഞളിച്ചു.പെട്ടെന്ന് മനസിലേക്ക് ഓടി വന്ന അതിമോഹങ്ങലെയെല്ലാം നിയന്ത്രിച്ചു കൊണ്ട് സത്യസന്ധനായ ഉമ്പൂച്ച കുരുടനോട് പറഞ്ഞു."കുരുടാ, നീ വീഴാന്‍ പോയത് കല്ലില്‍ തട്ടിയല്ല,ഈ സ്വര്‍ണക്കട്ടിയില്‍ തട്ടിയാണ് .കണ്ണ് കൊണ്ട് ഞാനാണ് ഇത് ആദ്യം കണ്ടെതെങ്കിലും ഇതില്‍ നിനക്കും അവകാശമുണ്ട്.അത് കൊണ്ട് നമ്മുക്കിത് പകുതിയായി വീതിചെടുക്കാം."കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം കുരുടന്‍ പറഞ്ഞു. "ശരി,സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു.പക്ഷെ,ഞാന്‍ ഇതുവരെ ഒരു സ്വര്‍ണക്കട്ടിയും കൈ കൊണ്ട് തൊട്ടു നോക്കിയിട്ടില്ല.അത് ഞാനൊന്നു തൊട്ടു നോക്കിയിട്ട് നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഉടനെ തന്നെ തിരിച്ചു തരാം".മനസ്സില്‍ കളങ്കമില്ലാത്ത ഉമ്പൂച്ച സ്വര്‍ണക്കട്ടി കുരുടനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.സ്വര്‍ണക്കട്ടി കയ്യില്‍ കിട്ടിയതും കുരുടന്റെ ഭാവം മാറി.കുരുടന്‍ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു."അയ്യോ ഓടി വരണേ...,ഇയാള്‍ എന്റെ സ്വര്‍ണക്കട്ടി പിടിച്ചു പറിക്കുന്നെ."

ആളുകള്‍ അവിടെന്നും ഇവിടെന്നുമോക്കെയായി അവര്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും കൂടി.അപ്രതിക്ഷിതമായ കുരുടന്റെ ഭാവ മാറ്റം കണ്ടു പയോട്ട ഉമ്പൂച്ച അമ്പരന്നു.ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് നടുവില്‍ വിഷമവൃത്തത്തിലായ ഉമ്പൂച്ചാനോട് ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് ആരെക്കെയോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു."എന്തിനാ ഉമ്പൂച്ച ആ പാവത്തിന്റെ സ്വര്‍ണക്കട്ടി പിടിച്ചു പറിക്കുന്നെ.അത് ഹറാമല്ലേ...?"എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ പരുങ്ങിയ ഉമ്പൂച്ച നാട്ടുക്കാരുടെ മുമ്പില്‍ കള്ളനായതിന്റെയും താന്‍ സത്യന്ധത കാട്ടിയിട്ടും കുരുടന്‍ തന്നോട് ചതി ചെയ്തതിന്റെയും വിഷമത്തോടെ നേരെ പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു.

വൈകുന്നേരമായി.കുരുടന്മാര്‍ പതിവ് പോലെ സ്കൂള്‍ തിണയില്‍ ഒത്തു കൂടി.അന്നത്തെ വിശേങ്ങള്‍ പങ്കു വെയ്ക്കുന്നതിനിടയില്‍ സ്വര്‍ണക്കട്ടി കിട്ടിയ കുരുടന്‍ പറഞ്ഞു."ഇന്ന് നല്ലൊരു വിശേഷം ഉള്ള ദിവസമാണ്.വഴിയില്‍ വെച്ച് എനിക്ക് ഒരു സ്വര്‍ണക്കട്ടി കിട്ടി."

"സ്വര്‍ണക്കട്ടിയോ?എവിടെ,ഞാനതൊന്നു തൊട്ടു നോക്കട്ടെ......"രണ്ടാമന്‍ പറഞ്ഞു.ആദ്യത്തെ കുരുടന്‍ സ്വര്‍ണക്കട്ടി രണ്ടാമനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.അവന്‍ അതിനെ ഒരുപ്പാട് നേരം തടവിയും തലോടിയും കൊണ്ടിരുന്നു.

"മതി, ഇനി ഞാനൊന്നു നോക്കട്ടെ......"മൂന്നമന്‍ പറഞ്ഞു.രണ്ടാമന്‍ മൂന്നാമനെ സ്വര്‍ണക്കട്ടി ഏല്‍പ്പിച്ചു.മൂന്നാമനും അതിനെ കുറച്ചു സമയം തലോടി നോക്കിയതിനു ശേഷം ആദ്യത്തെ കുരുടന് നേരെ നീട്ടി.ഈ സമയം മൂന്നു കുരുടന്മാരെയും നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഒരാള്‍ പള്ളിയുടെ അടുത്ത് നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.മഗരിബ് നിസ്ക്കരിക്കാന്‍ വേണ്ടി വരുമ്പോഴാണ് ,തന്നെ ചതിച്ചു കൈക്കലാക്കിയ സ്വര്‍ണക്കട്ടി കുരുടന്മാര്‍ പരസ്പരം കൈമാറി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പയോട്ട ഉമ്പൂച്ച കണ്ടത്.ഉമ്പൂച്ച അവരുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയത് മൂന്നാമത്തെ കുരുടന്‍ ആദ്യത്തെ കുരുടന് സ്വര്‍ണക്കട്ടി നീട്ടുന്ന സമയത്താണ്.മൂന്നാമത്തെ കുരുടനില്‍ നിന്ന് സ്വര്‍ണക്കട്ടിയും വാങ്ങി ഉമ്പൂച്ച പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു.

മഗരിബ് നമസ്ക്കാരം കഴിഞ്ഞു.പ്രപഞ്ചം മെല്ലെ ഇരുട്ടിന്റെ മൂട് പടം എടുത്തണിയാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.സമയം ഒരുപാട് കഴിഞ്ഞിട്ടും മൂന്നാമത്തെ കുരുടന്‍ തന്റെ സ്വര്‍ണക്കട്ടി തിരിച്ചു നല്‍കാത്തതില്‍ ആദ്യത്തെ കുരുടന്‍ അസ്വസ്ഥനായി.

"എന്റെ സ്വര്‍ണക്കട്ടി എവിടെ?നിങ്ങള്‍ എന്താണ് എനിക്കത് തിരിച്ചു നല്‍കാത്തത്.....?"

താന്‍ അത് മൂന്നാമന് കൊടുത്തിരുന്നു എന്ന് രണ്ടാമന്‍ പറഞ്ഞു.മൂന്നാമന്‍,താന്‍ അത് ഒന്നാമന് തിരിച്ചു കൊടുത്ത കാര്യം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.ഇവരുടെ മറുപടികള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ ഒന്നാമന് ദേഷ്യം വന്നു.ഇവര്‍ രണ്ടു പേരും കൂടി തന്നെ ചതിക്കാന്‍ നോക്കുകയാണെന്ന് കരുതിയ ഒന്നാമന്‍ മറ്റുള്ളവരുമായി വഴക്ക് കൂടി."എനിക്കോ....?ഇത് നല്ല കഥ.എനിക്കാരും സ്വര്‍ണക്കട്ടി തിരിച്ചു തന്നിട്ടില്ല.എന്റെ സ്വര്‍ണക്കട്ടി സ്വന്തമാക്കാന്‍ വേണ്ടി നിങ്ങള്‍ കള്ളം പറയുകയാണ്‌."

മൂവരും പരസ്പരം വാക്കേറ്റമായി.വാക്കേറ്റം മൂര്‍ചിച്ചു അതൊരു മുട്ടനടിയായി മാറി .പരസ്പരം ഉന്തുംതള്ളുമായി .ഉന്തും തള്ളിനുമിടയില്‍ ചുമരിലും പരസ്പരം തലയിടിച്ചും ചോര വാര്‍ന്ന് മൂന്നു കുരുടന്മാരും സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ മരിച്ചു വീണു.ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ ലോകം ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.മേല്‍പറമ്പ എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമം മെല്ലെ മെല്ലെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.

നേരം പാതിരായോടടുതിരിക്കുന്നു.സ്കൂളിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഹെഡ് മാസ്റ്റര്‍ പീതാംബരന്‍ മാഷ്‌ വേഗത്തില്‍ നടന്നു വരികയാണ്.അമാവാശി രാത്രിയില്‍ സ്വന്തം നിഴല്‍ പോലും മാഷിനു കൂട്ടില്ല.ഉറക്കത്തിനു ഭംഗം നേരിട്ടതിന്റെ നീരിസം ആ മുഖത്തുണ്ട്.അയാള്‍ എന്തൊക്കെയോ സ്വയം പിറുപിറുക്കുന്നുമുണ്ട്.സ്കൂളിന്റെ പടവുകള്‍ ധൃതിയില്‍ നടന്നു കയറുന്നതിനിടയില്‍ പീതാബരന്‍ മാഷിന്റെ കാലില്‍ എന്തോ നനവ്‌ തട്ടി.താഴോട്ട് നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ചയില്‍ കഴുത്തിനെ അച്ചുതണ്ടാക്കി മാഷിന്റെ തല വട്ടത്തില്‍ കറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി!.അയാള്‍ വളരെ വിഷമത്തോടെ കറങ്ങുന്ന തലയില്‍ കൈ വെച്ചു.ദൈവമേ ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?.ഈ കൊടുംചതി ആര് ചെയ്തു?.ചോദ്യങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി മാഷിന്റെ മനസ്സില്‍ ഫ്ലാഷായി മിന്നി മറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.തളര്‍ച്ചയോടെ മാഷ്‌ ഓഫീസ്‌ റൂമിന്റെ കസേരയില്‍ അമര്‍ന്നിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും ഇരിക്ക പൊറുതിയില്ലാതെ അയാള്‍ എണീറ്റ് ഓഫീസ്‌ റൂമിനു ചുറ്റും ഉലാത്തുവാന്‍ തുടങ്ങി.

രാവിലെ D O G പരിശോദനയ്ക്കായി സ്കൂളില്‍ വരുന്ന വിവരം മാഷിനു കിട്ടിയത് വളരെ വൈകിയാണ്.ചില ഫയലുകള്‍ ശരിയാക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് മാഷ്‌ ഈ പാതിരാത്രിക്ക് ഓടി കിതച്ചു സ്കൂളില്‍ എത്തിയത്.സ്കൂളില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ച അയാളെ ആകെ തളര്‍ത്തി കളഞ്ഞു .സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ മയ്യത്തായി കിടക്കുന്ന മൂന്നു കുരുടന്മാര്‍ മാഷിനെ വല്ലാത്തൊരു ധര്‍മ്മ സങ്കടത്തിലാക്കി.രാവിലെ D.O.G വരുമ്പോള്‍ ഈ കാഴ്ചയെങ്ങാനും കണ്ടാല്‍ തന്റെ തലയും പണിയും ഒന്നിച്ചു പോകും.എന്താണിപ്പോള്‍ ഒരു വഴി.ഇരിപ്പുറക്കാത്ത ചന്തിയെ ബലമായി കസേരയില്‍ പിടിച്ചിരുത്തി മേശയുക്ക് മേല്‍ താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്തു മാഷ് ആലോചിച്ചു.ആലോചനയുക്ക്‌ ചൂട് പിടിച്ചപ്പോള്‍ മാഷിന്റെ തല മണ്ടയ് ക്കകത്ത് ബുദ്ധിമണ്ഡലത്തില്‍ എവിടെയോ ഒരു കോണില്‍ ഒരു വന്‍ സ്ഫോടനമുണ്ടായി.ആ പൊട്ടിത്തെറിയുടെ ആഘാതത്തില്‍ രണ്ടു ബക്കറ്റ് വെള്ളവുമായി മാഷ്‌ തെറിച്ചു വീണത്‌ സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍.മൂന്നു മൃതദേഹങ്ങളെയും വേഗം വൃത്തിയാക്കി ഓഫീസ്‌ റൂമില്‍ കൊണ്ടുപോയി കിടത്തി.എന്നിട്ട് സ്കൂള്‍ വരാന്ത വെള്ളമൊഴിച്ചു കഴുകി വൃത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം ഓഫീസ്‌ റൂമില്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന മൂന്നു മൃതദേഹങ്ങളെയും ബാനര്‍ എഴുതാന്‍ വെച്ചിരുന്ന വെള്ളത്തുണി കൊണ്ട് നന്നായി പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി..എന്നിട്ട് അതിലൊന്നിനെ സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ കൊണ്ട് പോയി കിടത്തിയതിന് ശേഷം പീതാബരന്‍ മാഷ് സ്കൂള്‍ പൂട്ടി പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി.

അബ്ബനെ കണ്ടെത്താന്‍ മാഷിനു ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നില്ല.ഒരു മാതിരി സ്പീഡിലും താളത്തിലും കൂര്‍ക്കം വലിച്ചു പീടിക തിണയില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്ന അബ്ബനെ മാഷ്‌ തള്ളി വിളിച്ചു.മാഷ്‌ കരുതിയ പോലെ അതൊരു എളുപ്പ പണിയായിരുന്നില്ല.കുറച്ചധികം നേരത്തെ പ്രയത്നത്തിനു ശേഷം അബ്ബന്റെ ഉണ്ട കണ്ണുകള്‍ ചെറുതായൊന്ന് തുറന്നു.മുമ്പില്‍ ഒരു കറുത്ത രൂപം.പാതി തുറന്ന അബ്ബന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഭയപാടോടെ പുറത്തേക്കു മുഴുവനും തള്ളി വരാന്‍ ഏറെ നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല.അബ്ബന്‍ നിലവിളിയോടെ ചാടി എണീറ്റു."അയ്യോ...ആരാ...?"

"അബ്ബാ......പേടിക്കേണ്ട....ഇത് സ്കൂളിലെ ഹെഡ് മാസ്റ്ററാ"

മാഷ്‌ അബ്ബനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു."അബ്ബാ....സ്കൂളില്‍ന്റെ വരാന്തയില്‍ ഒരു മൃതദേഹം കിടപ്പുണ്ട്.നാളെ സ്കൂളിലേക്ക് D. O.G വരുന്ന ദിവസമാണ്.അദ്ദേഹം വരുമ്പോള്‍ അതെങ്ങാനും കണ്ടാല്‍ എന്റെ പണി പോകും.നീ ആരുമറിയാതെ അതിനെ എവിടെയെങ്കിലും കുഴിച്ചിട്ട് വരണം.കൂലിയായി നിനക്ക് ഞാന്‍ ഏട്ടണ തരും."

മാഷിന്റെ കദന കഥ കേള്‍ക്കുന്നതിനിടയില്‍ വീണ്ടും പാതി ഉറക്കത്തിലായ അബ്ബന്‍ എട്ടണ എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ചാടി എണീറ്റ് മാഷിന്റെ പിന്നാലെ സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു.

സ്കൂള്‍ തിണയില്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന കുരുടന്റെ മയ്യത്തിനെ മാഷ്‌ അബ്ബനു കാണിച്ചു കൊടുത്തു.തുണി കൊണ്ട് മുഖമടക്കം മൂടി കെട്ടിയിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അബ്ബനു ആളെ മനസിലായില്ല .അബ്ബന്‍ കുരുടന്റെ മയ്യതിനെയും തോളിലിട്ട്‌ പള്ളി വളപ്പിലേക്ക് നടന്നു.അബ്ബന്‍ ഇരുട്ടില്‍ മറഞ്ഞതും പീതാബരന്‍ മാഷ്‌ രണ്ടാമത്തെ മയ്യത്തിനെ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ കിടത്തി.കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം എട്ടണ എന്ന മോഹവുമായി അബ്ബന്‍ കിതച്ച് കൊണ്ട് സ്കൂളിലേക്ക് തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ മാഷ്‌ അബ്ബനെയും കാത്തു പുറത്തു തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

"മാഷെ ഇനി ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല. ഞാനതിനെ പള്ളി വളപ്പില്‍ കുഴിച്ചിട്ടു.എന്റെ എട്ടണ താ....എനിക്കുറക്കം വരുന്നു."എട്ടണ സ്വന്തമാക്കാന്‍ അബ്ബനു ധൃതിയായി.പിശുക്കനായ ഹെഡ് മാസ്റ്റര്‍ പറഞ്ഞു ."അബ്ബാ പൈസയൊക്കെ തരാം.പക്ഷെ ഒരു പ്രശനമുണ്ട്."ഈ പാതിരാത്രിയില്‍ മാഷിന് ഇനിയെന്തു പ്രശ്നമെന്നോര്‍ത്തു അബ്ബന്‍ തന്റെ വലിയ വാ പൊളിച്ചു.ഏതായാലും വാ പൊളിചതല്ലേ പാഴാക്കി കളയെണ്ടെന്നു കരുതി ഒന്നൊന്നര മീറ്റര്‍ നീളത്തില്‍ കൊട്ട് വായും ഇട്ടു കൊണ്ട് അബ്ബന്‍ ചോദിച്ചു."മാഷെ....ഇനിയെന്തു പ്രശനം മാഷെ.എന്തായാലും നമ്മുക്കത് ശരിയാക്കാം മാഷേ."

" നീ അതിനെ എവിടെയാ കുഴിച്ചിട്ടത്?.അത് അവിടെന്ന് എണീറ്റ് വന്നു സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ കിടപ്പുണ്ട്."മാഷ്‌ രണ്ടാമത്തെ കുരുടന്റെ മയ്യത്തിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി.അബ്ബന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് താന്‍ പള്ളി വളപ്പില്‍ കുഴിച്ചിട്ട മയ്യത്ത് സ്കൂള്‍ തിണയില്‍ വന്നു കിടക്കുന്നതാണ്.എന്തൊക്കെയോ ആലോച്ചനയോടെ അബ്ബന്‍ തന്റെ കുറ്റി മുടിയില്‍ തോലോടി.

"സാരമില്ല മാഷെ,ഞാനിവനെ ഇപ്പൊ ശരിയാക്കി തരാം."എന്നും പറഞ്ഞു രണ്ടാമത്തെ കുരുടന്റെ മയ്യത്തിനെയും തോളിലെടുത്തിട്ട് അബ്ബന്‍ നടന്നു.അബ്ബന്‍ നേരെ പോയത് കുറച്ചും കൂടി ദൂരെയുള്ള ദേളിയിലെ പള്ളി വളപ്പിലെക്കാണ്.മുമ്പത്തിനെക്കാളും വലിയൊരു കുഴിയെടുത്ത് കുരുടന്റെ മയ്യത്തിനെ അതിലിട്ട് മൂടിയത്തിനു ശേഷം അതിന്റെ മുകളില്‍ രണ്ടു മൂന്നു വലിയ ഉരുളന്‍ കല്ലുകള്‍ എടുത്തു വെച്ചു.അബ്ബന്‍ തിരിച്ചു എത്തുമ്പോഴേക്കും മൂന്നാമത്തെ കുരുടന്റെ മയ്യത്തിനെയും സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ എടുത്തു വെച്ചു അബ്ബനെയും കാത്തു മാഷ് പുറത്തു തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.എട്ടണയുടെ മധുരിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളുമായി തിടുക്കത്തില്‍ നടന്നു വന്ന അബ്ബന്‍ പറഞ്ഞു.

"അവനെ നമ്മള് ശരിയാക്കി മാഷെ.ഇനിയവന്‍ അവിടെന്ന് എണീറ്റ് വരില്ല.എന്റെ എട്ടണ....."അബ്ബന്‍ തല ചൊറിഞ്ഞു.പക്ഷെ മാഷിന്റെ മുഖത്തു ഒട്ടും സന്തോഷമില്ല."നീ എന്താ അബ്ബാ പറയുന്നത്.അവന്‍ വീണ്ടും വന്നു അവിടെ തന്നെ കിടപ്പുണ്ട്." സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ വന്നു കിടക്കുന്ന മയ്യത്തിനെ കണ്ടു ഇപ്രാവിശ്യം അബ്ബന്‍ ശരിക്കുമൊന്നു ഞെട്ടി.അബ്ബനു ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല.

"മാഷെ ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു.ഞാനിവനെ വലിയൊരു കുഴിയെടുത്ത് അതിലിട്ട് മൂടി,അതിന്റെ മേലെ വലിയ കല്ലും വെച്ചിട്ടാ വന്നത്".കോപമഭിനയിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മാഷിനോട് അബ്ബന്‍ പറഞ്ഞു.

"അബ്ബാ ഇതിനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തെ പറ്റൂ.നേരം വെളുക്കാറായി."ഇപ്രവിശ്യം മാഷിന്റെ ശബ്ദമൊന്നു ഇടറി."മാഷെ , മാഷ്‌ പേടിക്കേണ്ട.ഒരിക്കലും എണീറ്റ് വരാത്ത വിധത്തില്‍ ഇവനെ ഞാന്‍ ശരിയാക്കി തരാം.മാഷ് എട്ടണ എടുത്തു വെച്ചോ.....അബ്ബനോടാണോ ഇവന്റെ കളി."അബ്ബന്‍ പറഞ്ഞു.ഇതാകെ ഹലാക്കിന്റെ അബുലും കഞ്ഞിയുമായല്ലോ റബ്ബേ എന്ന് പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് മൂന്നാമത്തെ കുരുടന്റെ മയ്യത്തിനെയും തൂക്കിയെടുത്തു അബ്ബന്‍ സ്കൂളിന്റെ പടിയിറങ്ങി.

നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ അബ്ബന്‍ അഗാതമായ ചിന്തയില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടു.എത്തും പിടിയും തരാത്ത ചിന്തകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു അബ്ബന്‍ എത്തിയത് ഒരുവങ്കര ഭാഗത്തേക്കാണ്.ഒരുവങ്കരയിലെ സ്രാണ്ടി പള്ളിയുടെ കുളത്തിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ അബ്ബന്‍ നിന്നു .കുളവും വെള്ളവും കണ്ടപ്പോള്‍ താന്‍ കുളിച്ചിട്ടു ഒരുപ്പാട് നാളായല്ലോ എന്ന് അബ്ബന്‍ വെറുതെ ഓര്‍ത്തു.മയ്യത്തിനെയും കുളക്കരയില്‍ വെച്ചിട്ട് അബ്ബന്‍ വീണ്ടും ആലോചനയില്‍ മുഴുകി.ആലോചനയ്ക്ക് ചൂട് പിടിച്ചപ്പോള്‍ നേരത്തെ പീതാംബരന്‍ മാഷിന് ഉണ്ടായ പോലെ അബ്ബന്റെ തല മണ്ടയിലെ ബുദ്ധിമണ്ഡലത്തിലെവിടെയോ ഒരുഗ്രന്‍ സ്ഫോടനം ഉണ്ടായി.ഒരു ചടക്കം(ചെറിയൊരു പടക്കം.)പൊട്ടുന്നത്ര ഉഗ്ര ശേഷിയുണ്ടായിരുന്ന ആ സ്ഫോടനത്തിന്റെ ഫലമായി കേരളത്തില്‍ ലോഡ്‌ ഷെഡിംഗ് സമയത്ത് മിന്നി മിന്നി കത്തുന്ന പോലെത്തൊരു ബള്‍ബ്‌ അബ്ബന്റെ ബുദ്ധി മണ്ഡലത്തിലെ ഏതോ ഒരു കോണില്‍ മിന്നി കത്തുകയും ചെയ്തു.അബ്ബന്‍ വേഗം പോയി രണ്ടു വലിയ കല്ലുകള്‍ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു മയ്യത്തിന്റെ മുകളില്‍ വരിഞ്ഞു കെട്ടി.

" ഇനി നീ എണീറ്റ് വരുന്നതൊന്നു കാണണമല്ലോടാ മയ്യത്തെ"എന്നും പറഞ്ഞു അബ്ബന്‍ മയ്യത്തിനെയും എടുത്തു കുളത്തിലെക്കിട്ടു.ബ്ലും........

സമയം നേരം വെളുക്കാറായിരിക്കുന്നു.സുബഹി ബാങ്ക് വിളിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി വുളു(അംഗശുദ്ധി)എടുക്കാനായി സ്രാണ്ടി പള്ളിയിലെ മുക്രി കുളത്തിലിറങ്ങിയ സമയമായിരുന്നു അത്.വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ എന്തോ ഒന്ന് കുളത്തില്‍ വന്നു വീഴുന്നത് കണ്ട മുക്രി മൊയ്തീന്‍ ഷേഖിനെയും വിളിച്ചു അലറി വിളിച്ചു കൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് ഓടി.വെള്ള ഷര്‍ട്ടും തുണിയും ധരിച്ചു വല്ലാത്തൊരു അലര്‍ച്ചയോടെ മുകളിലേക്ക് ഓടി വരുന്ന മുക്രിയെ കണ്ടപ്പോള്‍, താന്‍ കുളത്തില്‍ കൊണ്ടിട്ട മയ്യത്ത് തന്നെ മയ്യത്താക്കാന്‍ വേണ്ടി വരികയാണെന്ന് കരുതി തന്റെ ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി വലിയ വായില്‍ നിലവിളിയുമായി അബ്ബന്‍ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്കും ഓടി.അന്ന് മുക്രിയും അബ്ബനും ഓടിയ ഒരുവങ്കരയിലെ വയല്‍ വരമ്പുകളില്‍ പിന്നീട് ഒരിക്കലും പുല്ലു പോലും മുളചിട്ടില്ലെന്നാണ് പഴമ്മക്കാര്‍ പറയുന്നത്.മേല്‍പ്പറമ്പിന്റെ ചരിത്ര താളുകളിലും ഇക്കാര്യം രേഖപെടുത്തി വെച്ചിട്ടള്ളതായി കാണാം. .

കഥാവശേഷം:

സ്കൂളിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ സംതൃപതനായ D O G ഹെഡ് മാസ്റ്റര്‍ പീതാംബരന്‍ മാഷിന് പ്രൊമോഷന്‍ നല്‍കി തിരിച്ചു പോയി.
അബ്ബനു കൊടുക്കാനുള്ള എട്ടണ ലാഭിച്ചതിനാലും,പ്രൊമോഷന്‍ ലഭിച്ചതിനാലും പീതാംബരന്‍ മാഷ് അതീവ സന്തുഷ്ടന്‍ , സംതൃപ്തന്‍.
സ്രാണ്ടി പള്ളിയിലെ മുക്രി പേടി പനിയും വിറയലും ബാധിച്ചു ഒരു മാസം കിടന്നു.ജിന്നു കൂടിയെന്നും പറഞ്ഞു ചിലര്‍ മന്ത്രിച്ചു ഊതിക്കാനും വന്നിരുന്നതായി പറഞ്ഞു കേട്ടിരുന്നു.
അബ്ബന്റെയും മൂന്നു കുരുടന്മാരുടെയും തിരോധാനതിന്റെ പിന്നിലെ ദുരൂഹതകളെ കുറിച്ച് മേല്‍പറമ്പുക്കാര്‍ കുറച്ചു കാലം കാര്യമായി തന്നെ ചര്‍ച്ച ചെയ്തുവെങ്കിലും പതിയെ എല്ലാവരും എല്ലാം മറന്നു സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

ശുഭം

ഒരറിയിപ്പ്:

ഈ കഥയും ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ അബ്ബന്‍, മൂന്നു കുരുടന്മാര്‍ ,ഹെഡ്‌ മാസ്റ്റര്‍ പീതാംബരന്‍ മാഷ്‌,മുക്രി എല്ലാം സാങ്കല്‍പ്പികമാണ്.കഥയുടെ സ്വഭാവികതയുക്ക് വേണ്ടി അക്കാലത്തു മേല്‍പ്പറമ്പില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ചില വ്യക്തികളെയും അവരുടെ സാഹചര്യത്തെയും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഒരു ഒന്നൊന്നര അറിയിപ്പ്‌:

ആരോടും പറയില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒരു സത്യം പറയാം.ഇത് എന്റെ സ്വന്തം കഥയല്ല.ഇത് ഞാന്‍ അടിച്ചു മാറ്റിയ കഥയാണ്.ചെറുപ്പത്തില്‍ എന്റെ ഉപ്പ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പറഞ്ഞു തന്നിരുന്ന ഈ ഞാന്‍ ഇവിടെ അപ്പടി പകര്‍ത്തുകയായിരുന്നു.

ഷംസ്,നീ എവിടെയാണ്?

2011-01-17T21:26:00.001+04:00

അന്തി ചക്രവാളത്തില്‍ സൂര്യന്‍
അസ്തമിച്ച് കഴിഞ്ഞാല്‍,
പ്രഭാതത്തില്‍ വീണ്ടും ഉദിച്ചുയരും....
പക്ഷെ,നീ എവിടെയാണ് ഷംസ്?

ഇതുവരെയും നീ തിരിച്ചു വന്നില്ലല്ലോ!
ഞങ്ങളുടെ അലസമായ പകലുകള്‍ക്ക്
ഉന്മേഷത്തിന്‍റെ പ്രകാശം ചൊരിയാനായ്
നീ ഇനിയുമെന്തേ ഉയര്‍ന്നു വന്നില്ല?

മുഖം നിറയെ പുഞ്ചിരിയുടെ പ്രകാശവുമായ്
ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഓടി നടന്നിരുന്ന നീ,
സര്‍വ്വശക്തന്‍റെ പരീക്ഷണങ്ങളില്‍ അകപ്പെട്ടപ്പോള്‍
തളരാത്ത മനസുമായി,
പുഞ്ചിരിയുടെ പ്രകാശം വിടര്‍ത്തിയ നീ,
നീ എവിടെയാണ് ഷംസ്?

ഏതു കാര്‍മേഘങ്ങളാണ് നിന്നെ മറച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നത്?
ഏതു പാതാളത്തടങ്കലിലാണ് നീ അകപ്പെട്ട് പോയിരിക്കുന്നത്?

ഞങ്ങള്‍,
ഒരു നാടും,ജനതയും,
ഓരോ മണല്‍ തരിയും,ഓരോ മനസും
മുകളിലേക്കുയര്‍ത്തിയ കൈകളോടും,
നിറക്കണ്ണുകളോടും കൂടി
മനസ്സ് നിറയെ പ്രാര്‍ത്ഥനയുമായി കാത്തിരിക്കുന്നു;
ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ വീണ്ടുമൊരു
പുഞ്ചിരിയുടെ പ്രഭാതം സമ്മാനിക്കാനായി
ഞങ്ങളുടെ ഷംസ് വീണ്ടും ഉദിച്ചുയരാതിരികില്ല
എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ......

(ഷംസു, അടുത്ത ബന്ധു എന്നതിനപ്പുറം ആത്മാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്തായിരുന്നു എനിക്ക്.ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ മുംബായിലെ തെരുവിലെവിടെയോ ഞങ്ങളില്‍ തീരാ വേദന മാത്രം ബാക്കിയാക്കി അവന്‍ അപ്രത്യക്ഷനായി.എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ലെങ്കിലും ഷംസുവിന് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്‌ ഇനിയും ഞങ്ങള്‍ അവസാനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.)

ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കിടയിലെ കുടില്‍ വ്യവസായം.

2011-01-06T23:39:00.007+04:00

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്‌ ,അതായത് S S L C പരീക്ഷ മനോഹരമായി എഴുതുകയും അതിലും മനോഹരമായി തോല്‍ക്കുകയും ചെയ്ത കാലയളവില്‍,സ്കൂള്‍ പഠനം എന്ന ബാധ്യത ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടിയല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തില്‍, S S L C എന്ന കടമ്പ കടന്നു കിട്ടുന്നതിനു വേണ്ടി രണ്ടാമതൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ആലോചിക്കനാഗ്രഹിക്കാതെ സര്‍വ്വ സ്വതന്ത്ര്യനായി തേരാപാര തെണ്ടി തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന കാലം.(ആഹ.....എത്ര സുന്ദരമായ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.)സ്കൂള്‍ തടവറ കാലത്തിനും ഗള്‍ഫ്‌ തടവറ കാലത്തിനും ഇടയില്‍ കിട്ടിയ സുന്ദരമായ പരോള്‍ ദിനങ്ങളായിരുന്നു അതെന്നു ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു.

   അക്കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ ഓരോ ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്കും ഓരോ കുടില്‍ വ്യവസായം ഉണ്ടായിരുന്നു."പഞ്ചാര ഉല്പാദന ഫാക്ടറി".രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ പീടിക തിണയിലും മറ്റുമെത്തി ഞങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ ഫാക്ടറി പ്രവര്ത്തിപ്പിച്ചിരുന്നു.പിന്നെ വീണു കിട്ടുന്ന മറ്റ് അവസരങ്ങളിലും.
   ഇന്നത്തെ പോലെ അന്ന് നെറ്റും മറ്റും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന വിനോദോപാധിയായിരുന്നു ക്രിക്കറ്റ് കളി.എന്നും രാവിലെ ആറു മണിക്ക് ഞങ്ങള്‍ ചന്ദ്രഗിരി സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കാന്‍ പോവുമായിരുന്നു.അതി രാവിലെ എണീക്കാന്‍ മലയോളം മടിയുണ്ടെങ്കിലും ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കാനായി കൃത്യം ആറു മണിക്ക് തന്നെ എല്ലാവരും സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ എത്തിയിരിക്കും.കാരണം ഫാക്ടറിയില്‍ "പഞ്ചാര" ഉല്പാദനം വര്‍ധിപ്പിക്കാനുള്ള നല്ലൊരു അവസരമായിരുന്നു രാവിലത്തെ ഈ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളി.
   അന്ന് ചന്ദ്രഗിരി സ്കൂള്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത് ഷിഫ്റ്റ്‌ സമ്പ്രദായത്തിലായിരുന്നു.എട്ടു മുതല്‍ പത്തു വരെയുള്ളവര്‍ക്ക് രാവിലെ എട്ടു മുപ്പതിന് ക്ലാസ്‌ തുടങ്ങും.ചെമ്പിരിക്ക , ദേളി, കളനാട്‌ തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള കുട്ടികള്‍ ബസ്സുകളില്‍ കൂടി നേരത്തെ സ്കൂളില്‍ എത്തും.7:45നു അവര്‍ എത്തി തുടങ്ങിയാലെ ഞങ്ങളുടെ കളിക്ക് ജീവന്‍ വെക്കൂ.നേരത്തെ എത്തുന്ന കുട്ടികളില്‍ കൂടുതലും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങളുടെ ഫാക്ടറിയും നന്നായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു തുടങ്ങും.7:45 മുതല്‍ 8:15 വരെ നടക്കുന്ന പഞ്ചാര ഉത്‌പാദനത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഇവറ്റകളൊക്കെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി അതി രാവിലെ എണീറ്റ് വരുന്നതെന്നും,അല്ലാതെ ക്രിക്കറ്റിനോടുള്ള പ്രിയം കൊണ്ടല്ലെന്നും മനസിലാക്കാന്‍ രണ്ടാം ശനിയും ഞായറാഴ്ചയും ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സ്കൂള്‍ ഗ്രൌണ്ട് തന്നെ മതി.ഒരു കുഞ്ഞും അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ കളിക്കാന്‍ വരില്ല.എന്നെപോലെയുള്ള ക്രിക്കറ്റ്‌ ഫോബിയ ബാധിച്ച നാലഞ്ചു പേര്‍ മാത്രം കാണും.(മനസിലായല്ലോ എനിക്ക് പഞ്ചാര ഉല്പാദനത്തിലായിരുന്നില്ല താല്പര്യമെന്ന്.)
   പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍, അവര്‍ സ്കൂളിന്‍റെ താഴത്തെ തട്ടിലെയും മുകളിലത്തെ തട്ടിലെയും വരാന്തകളില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ കളി വീക്ഷിക്കും.അപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും വിചാരം താന്‍ ഗവാസ്ക്കറും, കപില്‍ ദേവും,രവി ശാസ്ത്രിയും ഒക്കെയാണ് എന്നാണു.ഞങ്ങളുടെ ശരീര ഭാഷയും ,ആക്ഷനുമൊക്കെ ഏതാണ്ട് ആ വിധത്തിലായിരിക്കും.
   അങ്ങനെ, ആ ദുരന്തം ഉണ്ടായ ദിവസം, കളി തീരാറായിരിക്കുന്നു.(സ്കൂള്‍ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞും കളിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ താല്പര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ഹെഡ് മാസ്റ്റര്‍ സമ്മതിക്കാത്തത് കൊണ്ട് മനസില്ലാ മനസോടെ നിര്‍ത്തി പോകാറാണ് പതിവ്.) ഏകദേശം എല്ലാ കുട്ടികളും എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.ചില അധ്യാപകരും എത്തി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.അവസാനത്തെ ഓവര്‍ എറിയാനായി ഹനീഫ്‌ അങ്ങ് ദൂരെ ബൌണ്ടറി ലൈനിനടുത്തു തയ്യാറായി നില്‍പ്പുണ്ട്.ഹനീഫിനെ അറിയില്ലേ? ശോ....അതൊരു സംഭവം തന്നെയായിരുന്നു.കണ്ണുമുരുട്ടി പല്ലും കടിച്ചു ബൌണ്ടറി ലൈനില്‍ നിന്നും ഓടി വരുന്ന ഹനീഫിനെ കണ്ടാല്‍ ഒരിത്തിരി മന: കരുത്തില്ലാത്ത ഏതൊരു ബാറ്റ്സ്മാനും ബാറ്റും കളഞ്ഞു ജീവനും കൊണ്ട് ഓടിക്കളയും.അങ്ങനെയുള്ള ഭീകരനായ ഹനീഫ്‌ അതാ ബൌണ്ടറി ലൈനില്‍ അവസാനത്തെ ഓവര്‍ എറിയാനായി തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്നു.എതിര്‍ ടീമിന് ജയിക്കാന്‍ ആ ഓവറില്‍ അഞ്ചോ,ആറോ റന്‍സ് വേണം.ബാറ്റ്സ്മാന്‍ ഹനീഫിനെ എതിരിടാന്‍ റെഡിയായി നിന്നു.കണ്ണുരുട്ടി,ചുണ്ടുകള്‍ കടിച്ചു പിടിച്ചു അതിവേഗത്തില്‍ ഓടി വന്നു ഹനീഫ്‌ എറിഞ്ഞ ആദ്യത്തെ പന്ത് വലിയ കുഴപ്പമൊന്നും ഉണ്ടാക്കാതെ വിക്കറ്റ് കീപ്പറിന്‍റെ കൈകളില്‍ സുരക്ഷിതമായി ശരണം പ്രാപ്പിച്ചു.രണ്ടാമത്തെ ബൌള്‍ ചെയ്യാനായി ഹനീഫ്‌ കണ്ണുരുട്ടി , ചുണ്ടുകള്‍ കടിച്ചു പിടിച്ച് അതിവേഗത്തില്‍ ഓടി വന്നു ബൌള്‍ ചെയ്യേണ്ട പൊയ്ന്‍റ്നു അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ പന്തിരിക്കുന്ന കൈയൊന്നു വട്ടത്തില്‍ കറക്കി കൈ മുകളിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തിയതും തന്‍റെ അരയില്‍ നിന്നു എന്തോ ഊര്‍ന്നു പോകുന്നത് ഹനീഫ്‌ മനസിലാക്കിയതും കൈലിരുന്ന പന്ത് ലക്‌ഷ്യം തെറ്റി ആകാശവാണിയായി എവിടേയ്ക്കോ പോയതുമെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടായിരുന്നു.ആ ഒരു നിമിഷം എന്താണ് സംഭാവിച്ചെതെന്നു അറിയാതെ ഹനീഫ്‌ അന്തംവിട്ട് കുന്തം വിഴുങ്ങി നിന്നു.വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഹനീഫ്‌ , വിഴുങ്ങിയ കുന്തം പുറത്തെടുത്തിട്ട് വിട്ട അന്തം തിരിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.തന്‍റെ അരയില്‍ മുണ്ട് ഇല്ലെന്നും തന്‍ അര്‍ദ്ധ നഗനനാനെന്നുമുള്ള സത്യം മനസിലാക്കിയ ഹനീഫ്‌ മുണ്ട് എടുക്കാനായി കുനിഞ്ഞതും പരുന്തിന്‍റെ വേഗതയില്‍ കോമാളി സലാം മുണ്ട് റാഞ്ചി എടുത്തു കൊണ്ട് ഓടിയതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.കോമാളി സലാമിന്‍റെ പിന്നാലെ മുണ്ടിന് വേണ്ടി ഹനീഫിന് ഓടാതിരിക്കാന്‍ നിര്‍വ്വാഹമില്ലായിരുന്നു.ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ അറ്റം കഴിയുന്നത്രയും താഴ്ത്തി പിടിച്ച് കൊണ്ട് സലാമിന്‍റെ പിന്നാലെയുള്ള ഹനീഫിന്‍റെ ഓട്ടം കണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചിരിക്കാതിരിക്കാനായില്ല.ഞങ്ങള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.സലാം മുണ്ട് എടുത്തു ഓടിയതും ഞങ്ങള്‍ ചിരിചെതുമെല്ലാം സഹിക്കമായിരുന്നു.സ്കൂളിന്‍റെ താഴത്തെ നിലയിലും മുകളിലത്തെ നിലയിലുമായി ഞങ്ങളുടെ കളി സസൂക്ഷമം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കൂകി കൊണ്ട് ആര്‍ത്തു വിളിച്ചത് എങ്ങനെ സഹിക്കും.പെണ്‍കുട്ടികളായാല്‍ കുറച്ചു അടക്കവും ഒതുക്കവുമൊക്കെ വേണ്ടേ.......

ഡയറികുറിപ്പുകള്‍

2010-12-12T21:23:00.004+04:00

2008 ജനുവരി 2
വിരസമായ ദിനരാത്രങ്ങള്‍!
ഒന്നും ചെയ്യാന്നില്ലാതെ പകലുകള്‍ ഉറങ്ങി
തീര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ,രാത്രികള്‍
നിദ്രാ വിഹിനമായി തീരുന്നു.
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പോലും
അന്യമായ രാത്രികള്‍.
പകലുകള്‍ക്ക് ഒരു തരം മരവിപ്പ്‌.
ജനുവരിയിലെ മഞ്ഞു വീഴ്ചയില്‍
മരവിച്ചു പോയ മനസ്സും,ജീവിതവും!!!!!!!

2008 ജനുവരി 6
ജീവിതം ഒരു പ്രഹേളികയായി
മാറിയിരിക്കുമ്പോള്‍;
ചുറ്റും കൂടിയിരുന്നു സഹതപ്പിക്കുന്നവരുടെ
ഉള്ളില്‍ നിന്നുമുയരുന്ന പുച്ഛം നിറഞ്ഞ
പൊട്ടിച്ചിരിയില്‍ ഞാന്‍
അലിഞ്ഞില്ലാതായി പോകുന്നത് പോലെ .
എന്‍റെ സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ആ
മുഖമൂടികള്‍ പിച്ചിചീന്തിയപ്പോള്‍
ആ മുഖങ്ങളില്‍ സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞ
ഒരു ക്രൌര്യ ഭാവം ഞാന്‍ കണ്ടു.

ഓ ഷംസ്,മനസ്സില്‍ നീ ഇപ്പോഴും കനലാണ്.....!!!

2010-11-03T23:27:00.003+04:00

അവസാനിക്കാത്ത കാത്തിരിപ്പും
നിലയ്ക്കാത്ത പ്രാര്‍ത്ഥനയും
നോമ്പരപെടുത്തുന്ന ഓര്‍മ്മകളുമായ്
നീ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്നു.

സന്തോഷ വേളകളിലും
വര്‍ത്തമാന സദസുകളിലും
വട്ടം കൂടിയിരുന്നുള്ള തമാശ-
യരങ്ങുകളിലും നിന്‍റെ
അസാന്നിദ്ധ്യം ഞങ്ങളെ എന്ത്-
മാത്രം നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്നു.....

നിന്‍റെ മോളുടെ പുഞ്ചിരിക്കു പിന്നിലെ
സങ്കടക്കടല്‍ കാന്നുമ്പോള്‍
നിന്‍റെ മകനിലൂടെ,നിന്‍റെ ബാല്യക്കാലം
കണ്മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍
മനസിനകത്തു വല്ലാത്തൊരു നീറ്റലാണ്.

ആഘോഷ വേളകളില്‍ പോലും
ഉടുത്തന്നിഞ്ഞൊരുങ്ങാത്ത,സ്വര്‍ണ്ണാ-
ഭാരന്നങ്ങളണയാത്ത, നിന്‍റെ
ഓര്‍മ്മകളുടെ കര സ്പര്‍ഷമേറ്റ ഓരോ
വസ്തുവിനേയും നെഞ്ചോടടുപ്പിച്ചു
കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന നിന്‍റെ
പ്രിയതമയെ കാന്നുമ്പോള്‍......

ഇന്ന് അവളുടെ ചുണ്ടുകളില്‍
പുഞ്ചിരി വിടരാറില്ല,കവിളുകളില്‍
പഴയ പ്രസരിപ്പില്ല
കന്നുനീരാല്‍ തളര്‍ന്നു പോയിരിക്കുന്ന
അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍, ഇനിയും
അന്നയാത്ത പ്രതീക്ഷയുടെ കിരന്നങ്ങള്‍
മാത്രം ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

നിറം മങ്ങിയ ആ കവിള്‍ തടങ്ങളും.
ആശകള്‍ കുഴിച്ചു മൂടിയ കണ്ണുകളും
ഒന്ന് വിതുമ്പിക്കരയന്‍ പോലുമാവാതെ
ആ ചുണ്ടുകളും .........

ഷംസ്......പ്രിയപ്പെട്ടവനെ,വയ്യ.....!!!
ഒക്കെയും കാന്നുമ്പോഴും
അനുഭവിക്കുമ്പോഴും മനസ്
വല്ലാതെ പൊള്ളുന്നു.....

ഓ ഷംസ് ,മനസ്സില്‍ നീ ഇപ്പോഴും
കനലാന്നു!.എന്നണ്ണിയുമെന്നറിയാത്ത
തീ കനല്‍.........

ഒപ്പന

2010-10-26T20:52:00.001+04:00

അറബി കടലിന്‍റെ മണല്‍ തരികളിലിരുന്നു ഇന്നലെ ഞാന്‍ സായാഹ്നം കാണുകയായിരുന്നു.
ദിവാ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പള്ളിതേരില്‍ യാത്ര!.
ആവേശമുണര്‍ത്തുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ വെള്ളിതിരയില്ലെന്ന പോലെ എന്റെയുള്ളില്‍ മിന്നി മറഞ്ഞു!.
"സുഹുറെ,
മണവാട്ടി പെണ്ണെ
നിന്റെ മാരന്‍ വരുന്നുണ്ട്,
മണിവാളന്‍ യാസര്‍ വരുന്നുണ്ട്."
മൈലാഞ്ചി കൈകള്‍ കൊട്ടികളിക്കുന്ന ഒപ്പന.
നടുവില്‍ പുള്ളിപ്പട്ടുടുത്ത,അറബിക്കഥയിലെ ഹൂറിയെ പോലെ സുഹുറൂക്കുട്ടി !!!
നാണത്താല്‍ മുഖം മറച്ചു കുനിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു നീ.
മണവാളന്റെ വേഷത്തില്‍ അവിടെയ്ക്ക് ഞാന്‍ കടന്നു വന്നപ്പോള്‍ നിന്നെ തനിച്ചാക്കി ഒപ്പന പെണ്കൊടിക്കള്‍ ഓടി മറഞ്ഞു.

അമ്പരപ്പോടെ നീ മുഖമുയര്‍ത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ മുന്നില്‍......!!!!
നീ നാണിച്ചു ചുവന്നു തുടുത്തു!!.
റോസാപൂ പോലെയായ നിന്റെ മുഖം ഞാന്‍ മല്ലെ പിടിച്ചുയര്‍ത്തി.
നാണത്താല്‍ പൊതിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി.
നിലാവിന്റെ ഉദയം!.
ആയിരം കഥകള്‍ പറയുന്ന നിന്റെ കണ്ണുകള്‍!.
ആ മണിമഞ്ചലില്‍ നിന്നരികിലായി ഞാനിരുന്നു.
നീ എന്റെ മാറിലേക്ക് മല്ലെ ചാഞ്ഞു!.
ഒരു ജന്മ സാഫല്യം!.
രാജ്യം പിടിച്ചടക്കിയ രാജാവിന്റെ സംതൃപ്തി.
ഒപ്പന പാട്ടിനു താളം പിടിക്കുന്ന ഹൃദയ തുടിപ്പുകള്‍.
വേര്‍പ്പാടിന്റെ നൊമ്പരങ്ങളില്‍ നിന്ന് കൂടിചേരലിന്റെ നിമിഷങ്ങളിലെ സായൂജ്യം.
പരസ്പ്പരം ഒന്നുമുരീയാടാതെ പരസ്പ്പരം പുണര്‍ന്നു നമ്മളങ്ങനെ ഇരുന്നു.
മൌനം വാചാലമായ നിമിഷങ്ങളില്‍ മഞ്ചല്‍ മല്ലെ ചലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
സ്നേഹത്തിന്റെ ദൂതുമായി തെന്നല്‍.
ആ സ്വര്‍ഗീയ സുഖത്തില്‍ നമ്മള്‍ ആറാടവേ,അണിയറയില്‍ നിന്ന് ഒപ്പന പെണ്കൊടികളുടെ അടക്കിപിടിച്ച ചിരിയുയര്‍ന്നു......

ഒരു ലണ്ടന്‍ ഡയറി.

2010-10-08T22:43:00.006+04:00

അന്നൊരു ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു.ശനിയാഴ്ചയുടെ പിറ്റേ ദിവസ്സം.ജെറ്റിന്റെ ബോയിംഗ് വിമാനം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ ഹീത്രോ വിമാന താവളത്തിന്റെ റണ്‍വേയില്‍ കിഴ്ക്കേലെ കണ്ടന്‍ പൂച്ചയെ പോലെ നാലുക്കാലില്‍ നിലത്ത് ചാടി കുറെ നേരം ഓടി നിന്നു .അപ്പോള്‍ സമയം പുലര്‍ച്ചെ 6 മണി.പൂവന്‍ കോഴികളുടെ കൂക്കലോ,കിളികളുടെ കലപില ശബ്ദമോ അവിടെ ഇല്ല.ശനിയാഴ്ച്ചയുടെ ഹാങ്ങ്‌ ഓവറില്‍ നിന്ന് ഈ മഹാ നഗരം ഉണര്‍ന്നിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു ആകെ ഒരു നിശബ്ദത.നിശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ട് ടാക്സി ചീറി പായുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ പേടിയില്ലെങ്കിലും ചെറിയോരു ഭയം തോന്നാതിരുന്നില്ല.കമ്പ്യൂട്ടറും ബ്ലു ചിപ്പും കൊണ്ട് അമ്മാനമാടുന്ന മോഹന്‍ തോമസിന്‍റെ ദല്‍ഹിയില്‍ നിന്നുമാണ് ഞാന്‍ വരുന്നത്.ഭയം മാറ്റാന്‍ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.കാറോടിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍ സായിപ്പ് നിങ്ങള്‍ , ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും തമ്മില്‍ എന്താണ് പ്രശ്നമെന്ന് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നു.ഒരു വിധത്തില്‍ സായിപ്പിന്‍റെ കത്തിയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് ഞാന്‍ ഹോട്ടല്‍ റൂമിലെത്തി.
   ആദ്യ ദിവസങ്ങളില്‍ ഫുള്‍ ഇഗ്ലിഷ് ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് ഹോട്ടലില്‍ നിന്നായിരുന്നു.ഒരു പ്ലേറ്റില്‍ കുറെ വിഭവങ്ങള്‍ ..........ചിലതിനു ഭയങ്കര പുളി മാത്രം,ചിലതിനു എരിവും,ചിലതിനു ഉപ്പുമൊക്കെ.....ഞാന്‍ (കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടിയാണെങ്കിലും )ഓരോന്നായി കഴിച്ചു .ഇങ്ങനെ കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം ഒരു സായിപ്പ് കഴിക്കുന്നത്‌ കണ്ടപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത്.അത് ഓരോന്നായി കുറേശെ എടുത്തു മിക്സ്‌ ചെയ്താണ് കഴിക്കേണ്ടതെന്നു.പിറ്റേ ദിവസം അങ്ങനെ കഴിച്ചു നോക്കി.നല്ല ടേസ്റ്റ്!!!

   അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുന്തോറും പല കാര്യങ്ങളും പഠിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.കൂട്ടത്തില്‍ പറ്റിയ മണ്ടത്തരങ്ങളുടെ എണ്ണവും കൂടാന്‍ തുടങ്ങി.ഒരു ദിവസം ലഞ്ച് ടൈം ആകാറായപ്പോള്‍ ഒരു സഹ പ്രവര്‍ത്തകന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു "Are you coming to barbecue?"." No no .......Am not coming)ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .ഛെ !അത്തരം വൃത്തികെട്ട പരിപാടിക്കൊന്നും എന്നെ കിട്ടില്ല.....ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.ഓഫീസില്‍ ഉള്ള എല്ലാവരും പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഡിക്ഷ്ണറി എടുത്തു നോക്കി.barbecue ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്ന പരിപാടി ആണെന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസിലായത്.പിന്നെ ഞാനും പതുക്കെ പോയി.ഓഫീസിലെ ശായിപ്പമ്മാര്‍ എന്നോട് പല തമാശകളും പറഞ്ഞിട്ട് ചിരിക്കും.ഇവിടെ ഉള്ള ശായിപ്പന്മാര്‍ക്ക്‌ ശരിക്ക് ഇംഗ്ലിഷ് അറിയാത്തത് കൊണ്ട് എനിക്കത് മനസിലാക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.ഒന്നും മനസിലായില്ലെങ്കിലും ഞാനും കൂടെ ചിരിക്കും.അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ വിചാരിക്കും എനിക്ക് ഇംഗ്ലിഷ് അറിയില്ലെന്ന്.`പക്ഷെ ഞാന്‍ മറുപടി പറയേണ്ട തമാശയാന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പെടും.അപ്പോള്‍ പതുക്കെ എന്‍റെ ചിരി ചമ്മിയ ചിരിയായി മാറും.ഞാന്‍ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ഓഫീസിലെ റിസഷ്പനിസ്റ്റ്‌ എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ ചിരിക്കാറുണ്ട്.ആദ്യം ഞാന്‍ കരുതി ആ മദാമ കുട്ടിക്ക്‌ എന്നോട് എന്തോ ഒരു ഇത് തോന്നിയിട്ടാണ് എന്ന്.പിന്നീടാണ്‌ മനസിലായത് ഞാന്‍ ചെയ്ത ഏതോ ഒരു മണ്ടത്തരം ഓര്‍ത്തിട്ടാണ് ആ കുട്ടി ചിരിക്കുന്നതെന്ന്.

   പിന്നെ എനിക്ക് ഇവിടെ മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും ആരുടെയന്കിലും കൈയില്‍ നിന്ന് കിട്ടാറുണ്ട്.ആദ്യ ദിവസ്സം തന്നെ ട്രെയിനില്‍ നമ്മുടെ KSRTC ബസ്സിലെ പോലെ "ചവട്ടി കൂട്ടി" നടന്നതിനു ഒരു മദാമ എന്‍റെ കാലില്‍ ആഞ്ഞു ചവട്ടി.നമ്മുടെ ഗാന്ധിജിക്ക്‌ സൗത്ത്‌ ആഫ്രിക്കയില്‍ വച്ച് കിട്ടിയത് പോലെ.
   പിന്നെ ഒരു ദിവസം ഭക്ഷണം വാങ്ങിയിട്ട് പൈസ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ചായ കടയിലെ പോലെ മേശയില്‍ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തതിനു.......ഇവിടെ പൈസ കൈയില്‍ കൊടുക്കന്നമെത്രേ!.എന്തിനു പറയാന്‍......ഇവിടെ ടോയിലെറ്റ്‌ കഴുകാന്‍ വന്ന സ്ത്രി വരെ ഒരു കാരണവും കൂടാതെ എന്നെ തെറി വിളിച്ചു!!.അവര്‍ ടോയിലെറ്റ്‌ കഴുകി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉപയോഗിച്ചത് തെറ്റാന്നത്രേ.ഓരോ നാട്ടിലെ ഓരോ നിയമങ്ങള്‍!!.പിന്നെ എന്ത് തെറ്റിനും പരിഹാരമായി ഇവര്‍ തന്നെ കണ്ടു പിടിച്ച "സോറി" പറഞ്ഞു തടി തപ്പുന്നു.
   "സോറി" യുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്ണ്‍ ഓര്‍ത്തത്‌, ഇവിടെ എന്തിനും ഏതിനും സോറി പറയണം.തുമ്മുന്നതിനു,ചുമക്കുന്നത്,എന്തിനു ഒരു കോട്ട് വായിടുന്നതിനു വരെ സോറി പറയണം.സോറി പറയാനുള്ള ബിദ്ധിമുട്ടു കാരണ്ണം കോട്ട് വായ വന്നാലും ഞാന്‍ കടിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കും.അതെ പോലെ ഞാന്‍ ഇവിടെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രശ്നമാണ് "താങ്ക് യു".ആരും ഒരു സഹായവും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും താങ്ക് യു പറയണം.എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്തവനെ തെറി വിളിച്ചു ശീലിച്ച നമ്മുക്ക് ഇതൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്.
   സായിപ്പന്മാരുടെ ആക്‌സന്‍റ് രസകരമാണ്.ഞാനും അത് പോലെ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു നോക്കി......നടക്കുന്നില്ല....ചെറുപ്പത്തില്‍ നാക്ക് വടിക്കാന്‍ പോയത് മണ്ടതരമായെന്നു ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു.അതെ പോലെ ഇവിടത്തെ വെളുത്ത് തുടുത്ത സായിപന്മാരെ കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും ഒരു ആഗ്രഹം തോന്നി,അവരെ പോലെ ആകാന്‍!!!!.ഞാനും എന്‍റെ മീശ വടിച്ചു കളഞ്ഞു,പക്ഷെ സായിപ്പായില്ല ,പകരം സോമാലിയന്‍ ആയിപ്പോയി.ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു പഴുതാര പോലെ ഇരുന്നതാന്നെങ്കിലും അത് ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ നന്നായിരുന്നു എന്ന്.
ഇനി വഴിയോര കാഴ്ചകളെ കുറിച്ച്......
   ഒറ്റ വാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ "പെറ്റ തള്ള സഹിക്കില്ല ." നടു റോഡിലും ഉമ്മ വെച്ച് കളിക്കുന്നവര്‍ ,വസ്ത്രത്തിന് പിശുക്ക് കാട്ടുന്നവര്‍,പാര്‍ക്കുകള്‍ ബെഡ് റൂമാണ് എന്ന് കരുതുന്നവര്‍,കൊച്ചു കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ സി ,സി അടഞ്ഞു തീര്‍ന്ന തള്ളമാര്‍ വരെ പ്രകോപനപരമായ വസ്ത്ര ധാരണ രീതിയാണ് ഇവിടെ പിന്തുടരുന്നത്.ഇവിടത്തെ വസ്ത്ര ധാരണ രീതിയുടെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത നമ്മുക്ക് under wear ഇട്ടവരെയും ഇടാത്തവരെയും തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റും എന്നുള്ളതാണ്.
   പിന്നെ പൌണ്ടുകള്‍ വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന മനോഹരമായ പാടങ്ങള്‍.അവിടെ കൊയ്ത്തിനു വന്നിരിക്കുന്ന വിവിധ ദേശക്കാരും ഭാഷക്കാരുമായ മീശയില്ലാത്ത ജനങ്ങള്‍.അവരുടെ കൂടെ കട്ടി മീശ വച്ച കുറെ മലയാളികളും.(കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ സാരിയില്‍ തൂങ്ങി നടക്കുന്നവരും.)
   ഇവിടെ ഞാന്‍ വെറുതെ ഇരുന്നു ബോറടിക്കുമ്പോള്‍ വെറുതെ ലണ്ടന്‍ ജംഗ്ഷനില്‍ പോകും .പക്ഷെ അവിടെ ഇരിക്കാന്‍ ജിമ്മി ചേട്ടന്‍റെ തയ്യല്‍ കടയോ,ഉണ്ടന്‍ ഭാജിയുടെ ചായ കടയോ ഇല്ല.പകരം പമ്പുകള്‍ ആണ്.മാല പോലെ നിരന്നു കിടക്കുന്ന ഓട്ടോകളോ ഡോറില്‍ അടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ചീറി പാഞ്ഞു വരുന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസ്സുകളോ ഇല്ല. പകരം നിലത്ത് മുട്ടി പോകുന്ന ട്രാമുകളും ഡബ്ള്‍ ഡെക്കര്‍ ബസ്സുകലുമാണ്.ഇവിടത്തെ ട്രാഫിക്‌ നിയമങ്ങളും രസകരമാണ്.വഴി യാത്രകാര്‍ സീബ്ര ലൈനില്‍ കാലെടുത്തു വെച്ചാല്‍ പിന്നെ വാഹനങ്ങള്‍ എല്ലാം നിര്‍ത്തി തരും.ഇത് അറിയാതെ ഞാന്‍ ഒരു ദിവസ്സം സീബ്ര ലൈനില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് എന്തോ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.എന്‍റെ നാല് വശത്തുമുള്ള വാഹനങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തിയിടാന്‍ തുടങ്ങി.വാഹനങ്ങള്‍ എല്ലാം നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ സീബ്ര ലൈന്‍ ക്രോസ് ചെയ്തു കടന്നു പോകാന്‍ വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴെക്കും ലണ്ടന്‍ ജംഗ്ഷന്‍ മുഴുവന്‍ ഒരു വലിയ ട്രാഫിക്‌ ജാം ആയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
   ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴാണ് ഏറെ പ്രശ്നം.കോര്‍ക്ക് കൊണ്ട് കോര്‍ത്തിട്ട് കിട്ടാതെ വരുമ്പോള്‍ കൈ കൂട്ടി കോര്‍ക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ സായിപ്പന്മാര്‍ കുടുകുടെ ചിരിക്കും.ഭക്ഷണത്തെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ മഞ്ഞപിത്തം പിടിച്ചവര്‍ക്ക് കഴിക്കാവുന്ന ഭക്ഷണമാണ് ഇവിടെ കിട്ടുന്നത്.ഉപ്പില്ല.....മുളകില്ല....മല്ലിയില്ല ....മഞ്ഞളില്ല.....പശു തിന്നുന്നത് പോലെ കുറെ ഇലകള്‍ ചവച്ചരിച്ചു തിന്നണ്ണം!.ഇതൊക്കെ തിന്നാല്‍ സായിപ്പ്‌ ആകുമെങ്കില്‍ ആവട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാനും തിന്നും.ഇന്ത്യന്‍ റൂപീസില്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ക്ക്‌ തീ പിടിച്ച വിലയാണ്.പഴത്തിന്‍റെ വില ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തൊണ്ട് കൂടി തിന്നാലോ എന്ന് ആലോചിക്കും .വില കുറവുള്ളത് ഒന്നിന് മാത്രം.സ്കോചിനു മാത്രം.അതിനു പിന്നെ ബിവറേജസില്‍ പോയി ക്യൂ നില്‍കേണ്ട ആവശ്യവും ഇല്ല.ഏതു പെട്ടികടയിലും കിട്ടും.
   പിന്നെ ഇവിടെ "girl friends"നെ കിട്ടാന്‍ എളുപ്പമാണ് എന്ന് പറയുന്നു.വെറുതെ കേറി മുട്ടിയാല്‍ മതി.....കിട്ടുമെത്രേ.എന്‍റെ അടുത്ത റൂമില്‍ താമസിക്കുന്ന ഒരു നേപ്പാളി കുട്ടിയെ ഞാനും ഒന്ന് മുട്ടി നോക്കി.എനിക്കും കിട്ടിയേനെ ......ആ കുട്ടിയുടെ Boy friend ന്‍റെ കൈയില്‍ നിന്ന്.ഞാന്‍ വാതിലിനു പുറത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് നേപ്പാളിയോടു വലിയ ഡയലോഗ് ഒക്കെ വിട്ടു.അവസാനം നേപ്പാളി എന്നെ ന്യൂഡില്‍സ്‌ കഴിക്കാന്‍ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.സൂചി കടത്താന്‍ സ്ഥലം നോക്കി നിന്ന ഞാന്‍ അവസരം പാഴാക്കിയില്ല.ന്യൂഡില്‍സ്‌ തിന്നാന്‍ അകത്തു കടന്നപ്പോഴാണ്ണ്‍ കണ്ടത് ഒരു എരപ്പാളി അകത്തു ,ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് ബെഡില്‍ കിടക്കുന്നു.പത്തു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് കഴികേണ്ട ന്യൂഡില്‍സ്‌ ഒരു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് കഴിച്ചു ഞാന്‍ സ്ഥലം കാലിയാക്കി കൊടുത്തു.ഇന്ത്യയെ ഓര്‍ത്തു മാത്രം.നേപ്പാളിയുടെ ഇടി കിട്ടിയാല്‍ നാണകേടു ഇന്ത്യക്കല്ലേ?.
   പിന്നെ ഈ മഹാ നഗരത്തില്‍ പിച്ചക്കാര്‍ വരെ മോഡേണ്‍ ആണ്.മൊബൈല്‍ ഫോണും ഐ പാഡ് വരെയും ഉള്ളവരാണ്ണ്‍ ഇവിടത്തെ പിച്ചക്കാര്‍.!!!.motherrrrr........ motherrrr .......എന്ന് വിളിച്ചു യാചിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ ലണ്ടന്‍ തെരുവുകളില്‍ കാണാം.പിച്ച ചട്ടി ഇല്ലെന്നു മാത്രം.
   ഇവിടെ ജീവിക്കുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയോ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്ന പ്രതീതിയാന്നു .നമ്മുടെ പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞ റോഡുകള്‍ ,പൊടി കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന വഴികള്‍,തിക്കി തിരക്കി പോകുന്ന ബസ്സുകള്‍,ചുട്ടു പൊള്ളിക്കുന്ന സൂര്യന്‍ .......പിന്നെ .....പിന്നേ......മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിച്ച നമ്മുടെ പെണ്‍ കുട്ടികള്‍.അട്ടക്ക് പൊട്ടക്കുളം തന്നെ എന്ന് നിങ്ങള്‍ കരുതുനുണ്ടാകും .ശരിയാണ്......പട്ടുമെത്തയില്‍ ഒരു അട്ടക്ക് എന്ത് കാര്യം.കാരണം അട്ടയുടെ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാം പോട്ടക്കുളത്തിലല്ലേ.?!.

   ഒരു നാള്‍ ഞാനും തിരിച്ചു വരും.......
   കൊയ്തെടുത്ത പൌണ്ടുകള്മായ്‌........
   നെയ്തെടുത്ത സ്വപനങ്ങളുമായ്........
   വെള്ളക്കാരുടെ ഈ നാട്ടില്‍ നിന്നും......
   കൊള്ളക്കാരുടെ ആ നാട്ടിലേക്ക്‌.........
   Nooooooooo......
   ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക്.......

   "തിരികെ ഞാന്‍ വരുമെന്ന വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കാനായി
   ഗ്രാമം കൊതിക്കാറില്ലെങ്കിലും
   തിരികെ മടങ്ങുവാനും, തീരത്തടുക്കുവാന്‍
   ഞാന്‍ കൊതിക്കാറുണ്ടെന്നും......

   സ്നേഹപൂര്‍വം.....

   ജോണ്‍ ഫ്രാന്‍സിസ്‌.

മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന ബാല്യക്കാലം......

2010-09-21T10:28:00.007+04:00

ബാ ല്യക്കാലം.....!!!

എന്‍റെ ബാല്യക്കാലത്തെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ മഴയെ കുറിച്ച് പറയാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?.ഇവ രണ്ടും,ബാല്യക്കലവും മഴയും എന്‍റെ ജീവിതത്തെ ഒരുപ്പാട് സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു.

മഴ .....!

മഴയെ കുറിച്ച് എത്രയെഴുതിയാലും എനിക്ക് മതി വരില്ല.മഴയെ കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഒരുപ്പാട് തെളിമയാര്‍ന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ മനസിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങുകയാണ്.കര്‍ക്കിടകത്തിലെ പേമാരി പോലെ....

പു തുമഴയില്‍ ഭൂമിയോടൊപ്പം മനസും കുളിര്‍ത്ത ബാല്യക്കാലം .സ്കൂള്‍ നേരത്തെ വിടുവാന്‍ കാര്‍മേഘങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ കനത്ത മഴ വരണമേ എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിരുന്ന കുഞ്ഞു മനസ്.മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ നടക്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം.കുട കഴിയുന്നതും ഒഴിവാക്കുമായിരുന്നു.എപ്പോഴെങ്കിലും കുട കൂടെ കൊണ്ടുപ്പോയാല്‍ തന്നെ തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ കാണില്ല.എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് മറന്നു പോയി കാണും.അങ്ങനെ മഴ നഷ്ടപ്പെടലിന്‍റെ കൂടി കാലമായിരുന്നു.നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന തോട്ടിലും കുളത്തിലും കുളിക്കാന്‍ പോയത്,ഒരിക്കലും കൊത്താത്ത മീനുകളെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് കാളമിട്ടു തോട്ടിന്ക്കരയില്‍ കുത്തിയിരുന്നത്.തോര്‍ത്ത്‌ മുണ്ടിനെ വലയാക്കി കുഞ്ഞു പരലുകളെ വാരിയെടുത്ത് ഭരണിയിലാക്കി അതിനെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നത്,മഴവെള്ളത്തില്‍ കടലാസു തോണി കളിച്ചത്,അടുക്കള തോട്ടമുണ്ടാക്കിയത്,പിന്നെ അപ്പറത്തെ വളപ്പില്‍ കെട്ടികിടക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തില്‍ മഴ നനഞ്ഞു ക്രിക്കറ്റും ഫുട്‌ബോളും കളിച്ചത്.ഒക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസറിയാതെ കൊതിച്ചു പോകുന്നു ,ആ ബാല്യക്കാലവും മഴക്കാലവും ഒന്നുകൂടി തിരിച്ചു കിട്ടിയിരുന്നുവെങ്കില്‍.....

കവി പാടിയ പോലെ,

"ഒരുവട്ടം കൂടി എന്നോര്‍മ്മകള്‍ മേയുന്ന

ആ തിരുമുറ്റെ

ത്തെത്തുവാന്‍ മോഹം,

വെറുതെ ഈ മോഹ

മെന്നറിയുമ്പോഴും

വെറുതെ മോഹിക്കുവാന്‍ മോഹം"

മ ഴയത്ത് കളിച്ചു ശരീരവും വസ്ത്രങ്ങലുമൊക്കെ ചെളിയില്‍ പുരണ്ടു വൈകുന്നേരം വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍,എനിക്ക് കുളിക്കാനായി അടുപ്പത്ത് വെള്ളം ചൂടാക്കാനുള്ള പെടാപാടിലായിരിക്കും ഉമ്മ.അഴക്ക്‌ പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഒരു മൂലയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയും.മാറിയിടാനായി ദിവസ്സവും രണ്ടോ മൂന്നോ ജോടികള്‍.പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും കുട്ടപ്പനായി വരുന്ന ആ വസ്ത്രങ്ങളുടെ ഗ്ലാമറിന് പിന്നിലെ ഉമ്മാന്‍റെ കഷ്ടപാടിനെ കുറിചോര്‍ക്കാന്‍ അന്നത്തെ കുഞ്ഞു മനസിന്‌ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പാവം ഉമ്മ,

ഉ മ്മ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി ഒരുപ്പാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.ഉമ്മ ഏറ്റവും സഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്നെയായിരിക്കും.ഇന്നത്തെപ്പോലെ വെറുമൊരു പാവം പുലിയായിരുന്നില്ല കുട്ടിക്കാലത്തെ ഞാന്‍.ശരിക്കും ഒരു വില്ലന്‍ തന്നെ.എന്നെ പേടിച്ചു എന്നോടൊപ്പം കളിക്കാന്‍ പോലും കുട്ടികള്‍ അന്ന് മടിച്ചിരുന്നു.പിന്നീട് എപ്പോഴോ,വളര്‍ച്ചയുടെ ഏതോ ഘട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ പോലുമറിയാതെ തന്നെ എന്നില്‍ വന്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു.അതിനു എന്നെ ഏറെ സഹായിച്ചത് എന്‍റെ വായന ശീലമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ആ കഥകളൊക്കെ പിന്നീട് ഒരവസരത്തില്‍ പറയാം.തല്‍ക്കാലം മഴയിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വരട്ടെ.

മ ഴയെ കുറിച്ച് എത്ര പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് മതി വരില്ല.മഴയെ ഇഷ്ടപെടാത്തവര്‍ ആരാണ്ഉണ്ടാവുക.മഴക്കാര്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ആകാശത്തെയും ഇരുള്‍ മൂടിയിരിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തെയും ഞാന്‍ ഒരുപ്പാട് ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു.അ

ങ്ങനെയുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ മനസിനോടൊപ്പം ഞാനും തുള്ളിച്ചാടി കളിക്കുമായിരുന്നു.രാത്രികളില്‍ തകര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയുടെ സംഗീതം ആസ്വദിച്ചുഞാന്‍ കിടന്നുറങ്ങും.മഴ തോര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇലകളിലും തോര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ തെങ്ങോലകളിലും തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍ താഴെ കെട്ടികിടക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തില്‍ പതിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ടിക്ക്‌ ടിക്ക്‌ ശബ്ദത്തില്‍ താളം കണ്ടെത്തിയ മനസിന്‍റെ കൗതുകം!.ചീവീടുകളുടെ ചെവി തുളച്ചു കയറുന്ന ശബ്ദത്തെ ശപിച്ച ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികള്‍.മഴയത്ത് തണുത് വിറച്ചു നിലവിളിക്കുകയായിരിക്കുമെന്നു കരുതി,ക്രോം ക്രോം എന്ന് കരയുന്ന തവളയോട് സഹതാപം തോന്നി നൊമ്പരപ്പെട്ടു ആ കുഞ്ഞു മനസ്.

ഓ,എത്ര സുന്ദരവും സ്വസ്തവുമായിരുന്നു ആ ബാല്യക്കാലം!!!.

എ ന്‍റെ ബാല്യക്കാലത്തിന്‍റെ നല്ലൊരു ഭാഗവും തറവാട്ടിലായിരുന്നു.കൂട്ടുകുടുമ്പത്തിന്‍റെ രസം.എത്ര സുന്ദരമായിരുന്നു ആ നാളുകള്‍.കളിക്കുവാനും മറ്റും ഒരുപ്പാട് കൂട്ടുക്കാര്‍.എത്രയെത്ര വൈവിധ്യങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ കളികള്‍. പല കളികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.എങ്കിലും ഗോട്ടിക്കളിയായിരുന്നു കളികളിലെ രാജാവ്.പലതരത്തിലുള്ള ഗോട്ടികള്‍,പല നിറത്തിലും വലുപ്പത്തി

ലും.അവ കാണാന്‍ തന്നെ നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.പിന്നെയും ഒരുപ്പാട് കളികള്‍ എല്ലാ കളികള്‍ക്കും ഒടുവിലുള്ള വഴക്ക് കൂടലാണ് ഏറെ രസകരമായി ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്.അലസി ആക്കാ

ന്‍ എന്‍റെ അത്ര മിടുക്കന്‍ അന്ന് വേറെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.വഴക്കും ബഹളവും, ഉമ്മാമാരുടെ ഇടപെടലും,പിന്നെ ഉമ്മാമാരുടെ വഴക്കായി.അതിനിടയില്‍ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും കളി തുടങ്ങും.അവരുടെ വഴക്ക് തീര്‍ക്കാന്‍ മാമ ഇടപെടേണ്ടി വരും.

ത റവാട്‌ പറമ്പില്‍ ഒരുപ്പാട് മാവുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.അവയില്‍ എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടംതോന്നിയിരുന്നത് ചേരിമാവിനോടായിരുന്നു.ആക്കശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളെന്ന പോലെ ചില്ലകളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന മാങ്ങകള്‍.എത്ര ഉന്നമില്ലാതവനും കല്ലെടുത്ത്‌ എറിഞ്ഞാല്‍ ഒരു മാങ്ങയെങ്കിലും താഴെ ഉറപ്പ്‌.ഒരു ചെറുക്കാറ്റടിച്ചാല്‍ ഒരായിരം മാങ്ങകള്‍താഴെ വീഴും.ഇത് പെറുക്കിയെടുക്കാന്‍ കുട്ടികളും ഉമ്മമാരും ചാക്കും കൊണ്ട് ഓടും.മാങ്ങയുടെ കാലത്ത് എന്നും രാവിലെ സുബിഹിക്ക്‌ മൂത്ത ഞങ്ങളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തും.സുബ്ഹി നിസ്കരിക്കാന്‍ ആണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കേണ്ട,ചേരിമാങ്ങകള്‍ പൊറുക്കിയെടുക്കാനാണ്.ഭൂമില്‍ വെളിച്ചം പരന്നാല്‍ നാട്ടുക്കാര്‍ അതൊക്കെ കൊണ്ട് പോകും.അതായിരുന്നു ചേരി മാവ്‌.ആകാശമുട്ടെ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന അതിന്‍റെ ചില്ലകള്‍ കീഴടുക്കുക എന്നത് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു.

ചേ രിമാവിനെക്കാളും ഉയരം ഉണ്ടായിരുന്നു ഗോമാവിന്.പക്ഷെ അതിന്‍റെ മാങ്ങകള്‍ക്ക് അത്ര രുചി ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കാം അതില്‍ വലിഞ്ഞു കയറാന്‍ ആരും താല്‍പര്യം കാണിച്ചിരുന്നില്ല.പിന്നെ മാങ്ങകളില്‍ തേന്‍ നിറച്ചു വെച്ച് കശുമാവ്‌.നിറയെ കായിക്കുന്ന വേര്‍പ്പഴത്തിന്‍റെ മരം.ആന ,ചില്ല ഒടിച്ചതിനു ശേഷം നിറയെ കായിക്കുന്ന പ്ലാവ്‌.

മൂത്തമ സ്വന്തം മക്കളെ പോലെ നോക്കി വളര്‍ത്തിയിരുന്ന പശുവും കിടാവും......ഒക്കെയും ഇ

ന്ന് ഓര്‍മകളില്‍ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു.എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്തിന് സാക്ഷിയായി ഇന്ന് അവിടെ ഒന്നുംഅവശേഷിക്കുന്നില്ല.

പ ണ്ട് തറവാട്‌ മുറ്റത്ത്‌ ഒരു പേരക്ക മരം ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്‍റെ വികൃതികള്‍ അതിര് വിടുമ്പോള്‍ സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ ഉമ്മ എന്നെ ആ മരത്തില്‍ കെട്ടിയിട്ട് അടി ,കണ്ണില്‍ മുളക് പുരട്ടല്‍ തുടങ്ങിയ കലാപരിപാടികള്‍ നടത്തും.ഇന്ന് ഉമ്മാന്‍റെ അന്നത്തെ അടിയും മുളക് പ്രയോഗവും എന്നില്‍ എന്ത് വികാരമാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്നറിയില്ല.പക്ഷെ ,മുളകിന്‍റെ പുകചില്‍ സഹിക്കാന്‍ കഴിയാതെയുള്ള ആറു വയസുക്കാരന്‍റെ നിലവിളി ഇപ്പോഴും എന്‍റെ കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുന്നു.അന്ന് എന്‍റെമനസ്സില്‍ കടന്നു കൂടിയ ഭീതി പിന്നീടുള്ള എന്‍റെ ജീവിതത്തെ ഒരുപ്പാട് സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ് സത്യം.എത്ര വേദനയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ആ വേദനയ്ക്ക് ഒരു സുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു.സ്നേഹത്തിന്‍റെ,ലാളനത്തിന്‍റെ,താരാട്ടിന്‍റെ........ഒരു സുഖം!.

അ ന്ന് തറവാട്ടില്‍ വലിയൊരു പത്തായം ഉണ്ടായിരുന്നു.അതിലായിരുന്നു മൂത്ത(ഉപ്പയുടെ ജേഷ്ഠന്‍) പഴങ്ങള്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്.അതിന്‍റെ അരികത്തൂടെ നടന്നാല്‍ തന്നെ മാങ്ങയുടെയും,മുണ്ടച്ചക്ക(പൈനാപ്പ്ല്‍)യുടെയും ചക്ക,ചക്കപ്പായം,പപ്പങ്ങായി തുടങ്ങിയ പഴങ്ങളുടെ കൊതിപ്പിക്കുന മണമടിക്കും.

എ ത്ര സുന്ദരമായിരുന്നു ആ കാലം.എന്‍റെ ബാല്യക്കാലം.ആ പ്രതാപക്കാലം എങ്ങനെ കൈമോശം വന്നുവെന്നറിയില്ല.ആരുടെയോ ശാപമേറ്റ പോലെ എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു.......

ചെ റുപ്പത്തിലെ ആ സുന്ദര നാളുകള്‍ എവിടെ പോയി മറഞ്ഞു?.അന്ന് ഒന്നിനും ഒരു അല്ലലും ഉണ്ടാ

യിരുന്നില്ല.അന്ന് കൃഷി ജോലിക്കും മറ്റുമായി എത്ര പേരായിരുന്നു തറവാട്‌ മുറ്റത്ത്‌.കൊപ്രയുടെ പണിയെടുക്കുന്നവരും,കറ്റ മൊതിക്കാനുമായി ഒരുപ്പാട് പേര്‍.ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഒരു താളപ്പിഴ!.ചെറുപ്പത്തില്‍ ഒന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.കുറച്ചു വളര്‍ന്നപ്പോഴാണ് മനസിലായത് എല്ലാം ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുവെന്നു.കുത്തിയൊലിക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തില്‍ എല്ലാം ഓരോന്നായി ഒലിച്ചുപോ

വാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നുവെന്നു.

മ ഴത്തോര്‍ന്ന്‍ തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തില്‍ ഉദിച്ചുയരുന്ന തമ്പാച്ചിയെ (ചന്ദ്രന്‍)കാണിച്ചു "അതാ തമ്പാച്ചി"എന്ന് പറഞ്ഞു ആകാശത്തേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു എന്നെ ചോറൂട്ടിയ ഉമ്മാന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ ഒന്നുകൂടി കംബ്ലിപ്പിക്കപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍......!.

മ ഴതോര്‍ന്ന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ താഴെ കെട്ടികിടക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്ന നീലാകാശം.അതില്‍ നിറയെ ഞാന്‍ വെള്ളം കൊടുത്തു വളര്‍ത്തിയ ചെടികള്‍.അതില്‍ എന്‍റെ മുഖച്ഛായയുള്ള പൂക്കള്‍!!!.

മ ഴയ്ക്കിടയിലൂടെ ഓടിച്ചാടി കളിച്ചത്,ഇടിമിന്നലിനെ പേടിച്ചു ഉമ്മാന്‍റെ ഓരത്ത് ചുരുണ്ട് കൂടിയത്.തണുത്തു വിറച്ചു മൂടിപുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങിയത്,മഴവെള്ളത്താല്‍ കിണര്‍ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞോ എന്നറിയാനായി ദിവസ്സവും രാവിലെ കിണര്‍ പോയി നോക്കിയത്.ഇളംചൂട് വെള്ളത്തിലുള്ള സുഖകരമായ ആ നീരാട്ട്.....ഒക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് വല്ലാതെ നോമ്പരപ്പെടുന്നു.ഇനിയൊരിക്കലും ഇതൊന്നും തിരിച്ചു കിട്ടില്ലെന്നറിയിമ്പോള്‍ നഷ്ടബോധം മനസിനെ കുത്തിനോവിക്കുന്നു.

പ്രി യപ്പെട്ടവളെ........

എന്നെ ഒന്നുകൂടി കൂട്ടികൊണ്ടു പോകുമോ ആ മനോഹര കാലത്തേക്ക്?.പകരമായിട്ട് എന്ത് വേണമെങ്കിലും തരാം.

ഈ മനസ്സ്‌,

സ്നേഹം,

പ്രണയം,

ഒരു ആയുസ്സുക്കാലം, ഒക്കെയും.....!പറ്റത്തില്ല അല്ലെ!.സാരമില്ല,കൈമോശം വന്നിരിക്കുന്നതൊക്കയും ഒരിക്കലും തിരിച്ചു പിടിക്കാന്‍ പറ്റാത്തവയാണല്ലോ.ഒന്നും എനിക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായി ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.അപ്പോള്‍ അതിന്‍റെ പ്രാധാന്യത്തെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ ബോധാവാനായിരുന്നില്ല.കൈക്കുമ്പിളില്‍ നിന്ന് വഴുതിപ്പോയത്തിനു ശേഷമാണ് മനസിലായത്,അവയൊക്കെ ജന്മത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രം കിട്ടുന്ന അമൂല്യങ്ങളായ മാണിക്ക്യക്കലുകള്‍ ആയിരുന്നുവെന്ന്.ഒക്കെയും ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വല്ലാതെ കരച്ചില്‍ വരുന്നു.പ്രിയേ,നിന്‍റെ ചുമലില്‍ തലചായിച്ചു ഞാനൊന്ന് പതുക്കെ കരഞ്ഞോട്ടെ.....

അവസാനിച്ചു.

കഴിഞ്ഞ പ്രാവിശ്യം ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ പണ്ട് ഭാര്യയ്ക്ക് അയച്ച കത്തുകള്‍ തപ്പിയെടുത്ത് വായിച്ചു.അവയില്‍ ഒന്ന്.പത്തു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്‌ ഞാന്‍ ഭാര്യക്ക്‌ എഴുതിയ ഒരു കത്ത്. ..