κοινωνικό εργαστήριο θεσσαλονίκης

Αντίο συντρόφισσα Ροσάνα, της Τζένης Οικονομίδη

2020-09-21T23:43:00.025+03:00

της Τζένης Οικονομίδη

Έκανες όλον τον δρόμο προς τις Άλλες πολύ πριν από μας και, πράγμα αξιοζήλευτο, μας έδειξες τον τρόπο να τον κάνουμε χωρίς εσύ να τον ακολουθήσεις.

Ναι, είναι φορές που σου χαράζουν τον δρόμο άτομα που δεν τον παίρνουν αλλά, από την βαθειά τους σχέση με την πολιτική, τον βλέπουν. Στις μεγάλες γυναικείες διαδηλώσεις για το δικαίωμα στην άμβλωση η Ροσάνα Ροσάντα συμμετείχε από το πλάι, όπως λέει η ίδια, κρατώντας αγκαζέ τον σύντροφό της. «Κι έπειτα είχα υπογράψει φυσικά τις αυτοκαταγγελίες για εκτρώσεις, που όντας στείρα σαν καλάμι δεν με βασάνιζε ποτέ, ήμουν τώρα πια ένα άτομο, μια για πάντα. Ούτε με τις γυναίκες, ούτε με τους άντρες τους…».

Το 1980 εκδίδεται από τον Οδυσσέα το βιβλίο της Γυναίκες και Πολιτική, τίτλος δανεισμένος από τη ραδιοφωνική σειρά που ανέλαβε για την ιταλική ραδιοφωνία. Ο τίτλος του βιβλίου στα ιταλικά ήταν Le altre/ Οι άλλες- οι άλλες του φεμινισμού. Με ακραία ειλικρίνεια, με ενάργεια και με (αυτό)ειρωνεία μιλάει για εκείνα τα ταραγμένα και ενδιαφέροντα χρόνια. Η πυκνή και μεστή αφήγηση του Προλόγου αφήνει ένα κείμενο που μπορεί να διαβαστεί και σήμερα. Εμβληματικό βιβλίο σταθμός για τις γυναίκες της «διπλής στράτευσης», υπογραμμισμένο και με σημειώσεις στο πλάι έπαιρνε περίοπτη θέση στις βιβλιοθήκες μας.

Κι όμως μετά από τόσα χρόνια κρατάω στη μνήμη μου το τέλος του Προλόγου με την αφήγηση από τον θάλαμο του νοσοκομείου όπου βρέθηκε μετά από γυναικολογικό χειρουργείο. Ίσως γιατί όπως λέει και η ίδια «Οι μαρτυρίες με ενδιέφεραν περισσότερο΄ τα κομματιασμένα γραφτά των γυναικών». Σ΄ έναν τέτοιο θάλαμο βρέθηκε και μια άλλη αγαπημένη κομμουνίστρια, η μεγάλη Κρίστα Βολφ. Το βιβλίο της Με σάρκα και οστά διπλοτυπώνεται στη μνήμη μου με το παρακάτω απόσπασμα της Ροσάντα:

« Η μακριά μέρα του νοσοκομείου, που αρχίζει την αυγή και δεν τελειώνει τη νύχτα επειδή μόνο προς το πρωί τα σώματα παύουν να παραπονούνται, με τύλιξε γαλήνια. Είχε τα πρόσωπά τους, τις κινήσεις τους, τις μακριές σκεπτόμενες παύσεις τους, χωρίς να διαβάζουν, χωρίς να μιλούν, διώχνοντας-πιστεύω- τα υποχρεωτικά πράγματα της ζωής. Επιπλέον την αξιοπρέπειά τους. Πέρα από τον ξεγδαρμένο διάδρομο μας έφταναν απ΄ τα παράθυρα οι εικόνες ενός ανδρικού τμήματος. Άρρωστος, ο αρσενικός είναι πολύ μηδαμινός’ φθαρμένη πυζάμα, μακριά γένια, ανία κακομαθημένη και φοβισμένη. Οι γυναίκες μου όχι, μόλις έβγαιναν απ΄ την αναισθησία χτενίζονταν, η εγχειρισμένη κοιλιά τις κάνει να περπατάν γαλήνιες και στητές σα βασίλισσες, με ρόμπες φρεσκοσιδερωμένες και προετοιμασμένες για το γεγονός. Το πρωί μια από μας ξανατακτοποιούσε σχολαστικά τα λουλούδια, υπήρχε καιρός, πριν να ξανανέβει σιγά επάνω στο κρεβάτι, διπλώνοντας τα ρούχα, τακτοποιώντας πάλι τα σεντόνια, κοιτάζοντας πέρα απ΄ το μεγάλο παράθυρο. Δεν υπήρχε τηλέφωνο, το νοσοκομείο σε υπερασπίζει, όταν φτάνει η ώρα των επισκέψεων σχεδόν σε ενοχλεί. Ακόμα και τα βιβλία μου μού κατρακυλούσαν από το διάμεσο στήριγμα κι απ΄ τα χέρια, στα μακριά απογευματινά κενά και κάτω απ΄ τη λαμπούλα που είχαν κατακτήσει για μένα (αυτή δουλεύει με το μυαλό). Άντεξα, ήμουν σώα, μου δόθηκε άφεση, ήμουν άρρωστη, ήμουν μια γυναίκα, μπορούσα να μη βλέπω, να μη μιλώ, να μην ακούω. Ήταν μέρες σχεδόν ευτυχισμένες, όχι μοναχικές. Με περίμεναν άλλες τρεις απ΄ αυτές- μάλιστα όφειλα άλλες τρεις απ΄ αυτές στην επιστήμη και στο ίδρυμα. Όμως καθώς κανείς δεν είναι ίσος κι όμοιος με κανέναν, και εγώ ήμουν εγώ, όταν κατάλαβα πόσο καλά ήμουν με τις αγαπημένες μου γυναίκες, σηκώθηκα, ντύθηκα και με τις γάμπες αποφασιστικές, παρόλο που έτρεμαν λίγο, κατέβηκα τις σκάλες κι έψαξα ένα ταξί.»

Υποκείμενα σε κρίση, ιστορίες, πόλη και κοσμοπολιτική

2020-05-03T21:26:00.003+03:00

Υποκείμενα σε κρίση, ιστορίες, πόλη και κοσμοπολιτική

Στον παραπάνω σύνδεσμο θα βρείτε τα κείμενα που παρουσιάστηκαν από μέλη του Κοινωνικού Εργαστηρίου, στο Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα:
Ταυτότητες και Ετερότητες σε περιόδους κρίσης (Κομοτηνή 18-20 Μαΐου 2018).
Το συνέδριο οργάνωσε η Ένωση Προφορικής Ιστορία, το Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας ΔΠΘ-Εργαστήριο Λαογραφίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και το ΠΜΣ Τοπική ιστορία-Διεπιστημονικές ψ.

«Στο πάνελ αυτό επιχειρούμε να παρακολουθήσουμε το πώς συνδέονται και αλληλεπιδρούν ο ακτιβισμός και η ανάλυση/ερμηνεία σχετικά με τα υποκείμενα και τη δημόσια κοινωνικότητα (publics/commons), αλλά και πώς οι εναλλακτικές δημοσιότητες (counterpublics) που συναρθρώνουν παραδοξότητες, ανοίγουν δημιουργικούς δρόμους στη συνύπαρξη. Παρακολουθούμε τις δυνατότητες της επένδυσης στον Άλλο, τον αφανή και τον ευάλωτο, τον αποκλεισμένο και τον αλλόκοτο να παράγουν διατομικές εμπειρίες (transindividual) κοσμοπολιτικής (cosmopolitics)».

Κορωνοϊός, βιοπολιτική και κατάσταση εξαίρεσης: Giorgio Agamben, Jean Luc Nancy, Roberto Esposito

2020-03-12T21:15:00.000+02:00

Με αφορμή την έξαρση του κορωνοϊού, ειδικά στην Ιταλία, τρεις σημαντικοί φιλόσοφοι δημοσίευσαν στο τέλος Φεβρουαρίου τα παρακάτω σύντομα κείμενα που συνθέτουν μια μικρή μεταξύ τους συζήτηση για την κατάσταση εξαίρεσης και τη βιοπολιτική.
O Giorgio Agamben γράφει για την επινόηση της επιδημίας ως μέσο για την επιβολή μιας κατάστασης εξαίρεσης. Ακολούθως, ο Jan Luc Nancy κάνει λόγο για την βάϊραλ εξαίρεση και απαντά καλοπροαίρετα αλλά δηκτικά στον Agamben, μιλώντας για παραπλάνηση. Τέλος, ο Roberto Esposito, καθηγητής φιλοσοφίας στη Scuola Normale Superiore, υπερασπίζεται την χρησιμότητα της έννοιας της βιοπολιτικής σήμερα αλλά μας καλεί ταυτόχρονα να δείχνουμε σύνεση στη χρήση της τονίζοντας την σημασία της αναγκαίας αίσθησης αναλογικότητας.

Giorgio Agamben: Για να κατανοήσουμε τα παράλογα και απολύτως αδικαιολόγητα μέτρα έκτακτης ανάγκης είναι απαραίτητο να ξεκινήσουμε από τη δήλωση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας (NRC) της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία «δεν υπάρχει επιδημία του SARS-CoV2 στην Ιταλία»[1].

Και συνεχίζει, σε κάθε περίπτωση «η μόλυνση, σύμφωνα με τα διαθέσιμα έως σήμερα επιδημιολογικά δεδομένα και με βάση δεκάδες χιλιάδες περιπτώσεις, προκαλεί ελαφρά/μέτρια συμπτώματα (μια παραλλαγή της γρίπης) στο 80-90% των περιπτώσεων. Στο 10-15%, υπάρχει πιθανότητα πνευμονίας, η πορεία της οποίας όμως θα είναι ήπια στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων. Εκτιμάμε ότι μόνο το 4% των ασθενών θα απαιτήσει εντατική θεραπεία».

Αν αυτή είναι η πραγματική κατάσταση, γιατί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι αρχές κάνουν ό, τι είναι δυνατόν για να δημιουργήσουν ένα κλίμα πανικού προκαλώντας έτσι μια πραγματική κατάσταση εξαίρεσης με σοβαρούς περιορισμούς στην κίνηση και την αναστολή της καθημερινής ζωής και των εργασιακών δραστηριοτήτων για ολόκληρες περιοχές;

Δύο παράγοντες μπορούν να συμβάλουν στην εξήγηση μιας τέτοιας δυσανάλογης συμπεριφοράς. Πρώτα απ’ όλα, αυτό που εκδηλώνεται για άλλη μια φορά είναι η αυξανόμενη τάση να χρησιμοποιείται η κατάσταση εξαίρεσης ως το κανονικό παράδειγμα διακυβέρνησης. Το διάταγμα που εγκρίθηκε από την κυβέρνηση «για λόγους υγιεινής και δημόσιας ασφάλειας» οδηγεί σε μια πραγματική στρατιωτικοποίηση «των δήμων και των περιοχών στις οποίες υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που βρίσκεται θετικό στον ιό και για το οποίο η πηγή της μόλυνσης είναι άγνωστη ή στις οποίες υπάρχει τουλάχιστον μία περίπτωση που δεν συνδέεται με άτομο που πρόσφατα ταξίδεψε από περιοχή που έχει ήδη πληγεί».

Μια τέτοια αόριστη φόρμουλα θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να επεκτείνει γρήγορα την κατάσταση εξαίρεσης σε όλες τις περιοχές, δεδομένου ότι είναι πρακτικά αδύνατο να μην εμφανιστούν άλλες περιπτώσεις σε άλλες περιοχές. Είναι αυτονόητο ότι οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν[2] είναι δυσανάλογοι προς την απειλή που είναι, σύμφωνα με το NRC, μια κανονική γρίπη, που δεν διαφέρει πολύ από εκείνες που μας επηρεάζουν κάθε χρόνο.

Μπορούμε να πούμε ότι όταν εξαντληθεί η τρομοκρατία ως δικαιολογία για έκτακτα μέτρα, η εφεύρεση μιας επιδημίας θα μπορούσε να προσφέρει το ιδανικό πρόσχημα για τη διεύρυνση των μέτρων αυτών πέρα από κάθε όριο.

Ο άλλος παράγοντας, όχι λιγότερο ανησυχητικός, είναι η κατάσταση φόβου, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει διαχυθεί σε στη συνείδηση των ατόμων και μεταφράζεται σε μια πραγματική ανάγκη για καταστάσεις συλλογικού πανικού, για τις οποίες η επιδημία προσφέρει και πάλι το ιδανικό πρόσχημα.

Ως εκ τούτου, σε έναν διεστραμμένο φαύλο κύκλο, ο περιορισμός της ελευθερίας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις γίνεται αποδεκτός στο όνομα μιας επιθυμίας για ασφάλεια, η οποία έχει δημιουργηθεί από τις ίδιες κυβερνήσεις που τώρα παρεμβαίνουν για να την ικανοποιήσουν.

Giorgio Agamben, 26 Φεβρουαρίου 2020
Πηγή: Positions Politics

Jean Luc Nancy: Ο Giorgio Agamben, ένας παλιός φίλος, ισχυρίζεται πως ο κορωνοϊός είναι ελάχιστα διαφορετικός από μια κανονική γρίπη. Ξεχνά ότι για την «κανονική» γρίπη έχουμε ένα εμβόλιο που έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό. Ωστόσο, είναι απαραίτητο κάθε χρόνο να αναπροσαρμόζεται στις ιικές μεταλλάξεις. Ακόμα και η «κανονική» γρίπη σκοτώνει
πάντοτε μερικούς ανθρώπους και ο κορωνοϊός, για τον οποίον δεν υπάρχει εμβόλιο, προκαλεί σαφώς υψηλότερη θνησιμότητα. Η διαφορά (σύμφωνα με πηγές του ίδιου τύπου με αυτές του Agamben) είναι περίπου 1 προς 30: δεν μοιάζει με μικρή διαφορά.

Ο Giorgio βεβαιώνει ότι οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν όλων των ειδών τα προσχήματα για να επιβάλλουν συνεχείς καταστάσεις εξαίρεσης. Δεν παρατηρεί, όμως, ότι η εξαίρεση καθίσταται πράγματι κανόνας σε έναν κόσμο όπου οι τεχνικές διασυνδέσεις κάθε είδους φθάνουν σε μία ένταση άγνωστη μέχρι σήμερα και η οποία αναπτύσσεται παράλληλα με τον πληθυσμό. Ο πολλαπλασιασμός του τελευταίου οδηγεί επίσης στις πλούσιες χώρες στην αύξηση του προσδόκιμου της ζωής και στην αύξηση του αριθμού των ηλικιωμένων και γενικότερα των ατόμων που διατρέχουν κίνδυνο.

Αμφισβητείται ένας ολόκληρος πολιτισμός, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Υπάρχει ένα είδος «viral» εξαίρεσης – βιολογικής, πληροφορικής, πολιτιστικής – που εμείς μετατρέπουμε σε πανδημία. Οι κυβερνήσεις δεν είναι παρά θλιβεροί εκτελεστές και η επίθεση εναντίον τους μοιάζει περισσότερο με περισπασμό παρά με πολιτικό προβληματισμό.

Υπενθυμίζω ότι ο Giorgio είναι ένας παλιός φίλος. Σχεδόν τριάντα χρόνια πριν, οι γιατροί αποφάσισαν ότι έπρεπε να κάνω μεταμόσχευση καρδιάς. Ο Giorgio ήταν ένας από τους λίγους ανθρώπους που με συμβούλευσαν να μην τους ακούσω. Αν είχα ακολουθήσει τη συμβουλή του, θα πέθαινα χωρίς αμφιβολία αρκετά γρήγορα. Μπορούμε να παραπλανηθούμε. Ο Giorgio παραμένει ένα πνεύμα φινέτσας και καλοσύνης που μπορεί να οριστεί –χωρίς την παραμικρή ειρωνεία– ως εξαιρετικό.

Jean Luc Nancy, 27 Φεβρουαρίου 2020
Πηγή: Antinomie

Roberto Esposito: Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο από τον Nancy βρίσκω τα στοιχεία που πάντα τον χαρακτηρίζουν – ιδιαίτερα την πνευματική γενναιοδωρία που έχω βιώσει ο ίδιος στο παρελθόν, αντλώντας μεγάλη έμπνευση από τη σκέψη του. Αυτό που κάποια στιγμή διέκοψε τον διάλογό μας ήταν η σαφής αποστροφή του Nancy προς το παράδειγμα της βιοπολιτικής. (….) Σήμερα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη πλήρη ανάπτυξη της βιοπολιτικής. Από τις βιοτεχνολογικές παρεμβάσεις σε περιοχές που θεωρούνταν αποκλειστικά φυσικές όπως η γέννηση και ο θάνατος, έως τη βιολογική τρομοκρατία, τη διαχείριση της μετανάστευσης και λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές επιδημίες, όλες οι τρέχουσες πολιτικές συγκρούσεις έχουν στο επίκεντρό τους τη σχέση μεταξύ πολιτικής και βιολογικής ζωής. Ακριβώς αυτή η αναφορά στον Φουκώ πρέπει να μας οδηγήσει στο να μην παραβλέψουμε τον ιστορικά διαφοροποιημένο χαρακτήρα των βιοπολιτικών φαινομένων. Είναι ένα πράγμα να υποστηρίζουμε, όπως κάνει ο Φουκώ, ότι για δυόμισι αιώνες η πολιτική και η βιολογία έχουν δεθεί σε έναν ολοένα και πιο στενό κόμπο, με προβληματικά και μερικές φορές τραγικά αποτελέσματα. Κι είναι ένα άλλο πράγμα να ταξινομηθούν μαζί ασύγκριτα μεταξύ τους γεγονότα και εμπειρίες.

Προσωπικά θα απέφευγα να συσχετίσω τις ειδικές φυλακές με μια καραντίνα λίγων εβδομάδων. Φυσικά, από νομικής άποψης, το επείγον διάταγμα ωθεί την πολιτική σε εξαιρετικές διαδικασίες, οι οποίες μακροπρόθεσμα μπορούν να υπονομεύσουν την ισορροπία των εξουσιών προς όφελος της εκτελεστικής εξουσίας. Αλλά μου φαίνεται τουλάχιστον υπερβολικό να μιλήσω για έναν κίνδυνο για την δημοκρατία στην προκειμένη περίπτωση. Πιστεύω ότι θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τα επίπεδα, διαχωρίζοντας τις μακροπρόθεσμες διαδικασίες από τις πρόσφατες εξελίξεις.

Για τουλάχιστον τρεις αιώνες, η πολιτική και η ιατρική έχουν συνδεθεί με έναν τρόπο αμοιβαίας επιρροής που μετασχηματίζει και τις δυο. Από την μια, παρατηρείται μια διαδικασία ιατρικοποίησης της πολιτικής, η οποία απαλλαγμένη από ιδεολογικούς περιορισμούς εμφανίζεται όλο και περισσότερο αφοσιωμένη στη «φροντίδα» των πολιτών από κινδύνους που η ίδια αναδεικνύει. Από την άλλη, παρακολουθούμε μια πολιτικοποίηση της ιατρικής η οποία επενδύεται με καθήκοντα κοινωνικού ελέγχου που δεν της αναλογούν, γεγονός που εξηγεί και τις διαφορετικές εκτιμήσεις των γιατρών για την αντιμετώπιση ή τη φύση του κορωνοϊού. (…)
Αλλά για άλλη μια φορά, σχετικά με τις σίγουρα θεμιτές ανησυχίες, είναι αναγκαίο να μην χάσουμε την αίσθηση της αναλογικότητας. Μου φαίνεται ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ιταλία έχει περισσότερο έναν χαρακτήρα αποσύνθεσης των δημόσιων εξουσιών παρά μιας ολοκληρωτικής προσέγγισης.

Roberto Esposito, 28 Φεβρουαρίου 2020
Πηγή: Antinomie

Ελεύθερη μετάφραση: Αντώνης Γαλανόπουλος

[1] Το κείμενο του Agamben παραπέμπει σε ανακοίνωση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας (NRC) της Ιταλίας που είχε εκδοθεί στις 22 Φεβρουαρίου.

[2] Για λόγους οικονομίας χώρου δεν παραθέτονται εδώ τα μέτρα του διατάγματος, τα οποία έχουν άλλωστε ήδη τροποποιηθεί.

Βρώμικα κουτάλια με χρυσά αγαλματίδια, της Τζένης Οικονομίδη

2020-02-17T16:26:00.001+02:00

Είδα τα Παράσιτα μόλις πρωτοπροβλήθηκαν στις αίθουσες, αρκετό καιρό πριν τις υποψηφιότητες και την τελική τους βράβευση. Την παρακολούθησα με ενδιαφέρον, με συνεπήραν οι πρώτες σκηνές στο υπόγειο σπίτι τους, αλλά δεν με κατέκτησαν κυρίως λόγω του σχηματικού, όπως πίστεψα, τρόπου παρουσίασης των ταξικών διαφορών, του έντονα συμβολικού χαρακτήρα τους και εν τέλει, της ακλόνητης από τα χρόνια αντιπάθειάς μου προς την αλληγορία και τον διδακτισμό της. Πίστεψα πως θα έβρισκαν πολλούς θιασώτες ανάμεσα στους παραδοσιακούς υποστηρικτές της ταξικής ανάλυσης και να (!) που τώρα κατηγορούνται ακριβώς από αυτούς για το ακριβώς αντίθετο. Έκπληκτη ακούω πως υποτιμούνται οι παρακατιανοί αφού κατονομάζονται ως παράσιτα ή ότι τα επικίνδυνα παιχνίδια αυτών των χρεωμένων φτωχοδιάβολων περιγράφονται ως επιδιώξεις κοινωνικής ανόδου κατά τα πρότυπα του νεοφιλελευθερισμού.

Στην λογοτεχνία των μητροπόλεων- των Κοσμοπόλεων και του Υπόγειου κόσμου κατά Ντε Λί

λο - συχνά αναφέρονται ως αρουραίοι, γιατί όχι παράσιτα, που ζούνε αόρατοι αλλά παράλληλα εισβάλουν αιφνίδια και ύπουλα στις τακτοποιημένες ζωές των απάνω. Είναι η απειλή τους. Αυτό η ταινία, πρέπει να το αναγνωρίσουμε, το έδειξε ανάγλυφα. Τι επιδιώκουν να κάνουν με αυτή την εισβολή; Και ποιον πρώτα βλάπτουν με την παρουσία τους; Το άλλο παράσιτο και τον άλλο χρεωμένο άνθρωπο. Ο πόλεμος που ξεσπάει ανάμεσά τους είναι ανηλεής και τα πρώτα θύματα είναι οι ίδιοι. Αυτή η ζοφερή προοπτική είναι και το δυνατό σημείο της ταινίας. Καμία αλληλεγγύη, μόνο πόλεμος. Πόλεμος για μια θέση παράσιτου.

Στην τελική σκηνή ο γιός, αυτός που τα ξεκίνησε όλα, στέλνει σήματα στον πατέρα χωμένο στο κρυφό υπόγειο της βίλλας. Ένα υπόγειο που δεν φαίνεται στα σχέδια του αρχιτέκτονα, που δεν ξέρουν οι ιδιοκτήτες ότι τους ανήκει. Ο γιός έχει υποστεί ένα ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι, επιζεί αλλά τον βλέπουμε να ακολουθεί τη μητέρα με την απάθεια της εγκεφαλικής βλάβης. Το να πιστεύει αυτός ο ήρωας πως κάποτε θα γίνει ιδιοκτήτης της βίλλας και θα ελευθερώσει τον πατέρα του είναι, νομίζω, ένα πολύ πικρό σχόλιο για το ανέφικτο αυτής της προσδοκίας. Ο κόσμος είναι χωρισμένος με τεράστια αδικία στα δυο, αυτό λέει σε όλους τους τόνους η ταινία.

Ξανασκέφτηκα τα περί σχηματικού στα Παράσιτα, τελευταία. Ένας φίλος μου περιέγραψε την συνέντευξη του νεαρού ηθοποιού που είχε τον ρόλο του γιού. Η συνέντευξη δόθηκε στο σπίτι του. Ένα δωμάτιο με μπάνιο και κοινόχρηστη κουζίνα. Ο ηθοποιός είπε ότι στην Κορέα οι κατώτερες τάξεις αποκαλούνται τα «βρώμικα κουτάλια» ενώ η ανώτερη είναι τα «χρυσά κουτάλια». Και ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος ένα βρώμικο κουτάλι να γίνει χρυσό. Αυτή η ταινία, λοιπόν, σάρωσε τα βραβεία στο Χόλλυγουντ. Είναι κάτι που δεν θα μπορούσαμε να το προβλέψουμε τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό το «παμφάγο σύμπαν που τα χωνεύει όλα και τα μεταλλάσει» σαν να δείχνει μια ιδιαίτερη ευαισθησία, που γιατί να μας είναι ενοχλητική ή να απειλεί την δική μας αλήθεια;

Τζένη Οικονομίδη

Ως εδώ και μη παρέκει!

2018-05-22T00:35:00.000+03:00

Ανακοίνωση του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης

Η χθεσινή επίθεση σε βάρος του δημάρχου Θεσσαλονίκης ήρθε μετά τα θλιβερά γεγονότα που συνόδευσαν το συλλαλητήριο για το όνομα της Π.Γ.Δ.Μ. στη Θεσσαλονίκη, στις 21/1/18. Το λιντσάρισμα του Γιάννη Μπουτάρη δεν ήταν μια, τάχα, «ακραία πλην αυθόρμητη» αντίδραση απλών παρευρισκομένων. Πρόκειται για επίθεση από εθνικιστικές ακροδεξιές ομάδες που έχουν στοχοποιήσει τον δήμαρχο για τις απόψεις του, είτε αυτές αφορούν τη διεθνή θέση της χώρας, είτε την αποδοχή της ετερότητας. Τέτοιες φασιστικές επιθέσεις δεν έχουν καμιά σχέση με τα ζωογόνα για τη δημοκρατία κινήματα των Πλατειών.

Η καταπολέμηση του εθνικισμού, η αποδόμηση των εθνικών μύθων, η μάχη κατά του αντισημιτισμού, της ομοφοβίας και γενικότερα του ρατσισμού αποτελούν προτάγματα για το Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε περισσότερα »

Οι άνθρωποι, η χώρα και η γλώσσα «χωρίς όνομα», της Ελένης Χοντολίδου

2018-02-19T15:03:00.002+02:00

Το κείμενο αυτό γράφεται και, συνεπώς, αναγκαστικά προσλαμβάνεται στο πλαίσιο των ημερών μας, εξαιρετικά ύποπτων και ευαίσθητων για την απονομή πιστοποιητικών εθνικοφροσύνης, με την έξαρση του εθνικισμού και της ξενοφοβίας στη χώρα μας αλλά και στον κόσμο γενικότερα.

Διαβάστε περισσότερα »

Μακρόνησος και Γυμνή Νήσος, τα δύο βαλκανικά νησιά του θανάτου σε μια κινηματογραφική παραγωγή της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

2018-02-04T12:11:00.000+02:00

του Μιχάλη Αγραφιώτη

Μια καταπληκτική ταινία, ένα διαμάντι του βαλκανικού σινεμά, μια από τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ σε βαλκανική χώρα, ο «Μαύρος Σπόρος» ή «Μαύρη Σπορά» (Crno Seme) από τη Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, αρκετά χρόνια πριν γίνει «πρώην», αφού είναι παραγωγή του 1971.

Μάλιστα αυτή η παραγωγή της Vardar Films έχει ελληνικό θέμα, καθώς αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας κομμουνιστών κρατούμενων σε ένα «νησί του Αιγαίου» που δεν κατονομάζεται. Μεταξύ τους βρίσκεται ένας Σλαβομακεδόνας, ο Αντόν, από το χωριό Σαρακίνοβο «πίσω από το Καϊμακτσαλάν». Ο Αντόν, αν και τυπικά είναι ο βασικός χαρακτήρας, το σενάριο δεν τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους κρατούμενους που όλοι παρουσιάζονται με κοινή μοίρα. Δεν δείχνει πρόθεση να διαχωρίσει τον Σλαβομακεδόνα ήρωα από τους Έλληνες ούτε στη γλώσσα.

Διαβάστε περισσότερα »

Μετασχηματισμοί του σοβιετικού κινηματογράφου

2017-12-14T16:48:00.002+02:00

(ομιλία στην εκδήλωση «Τέχνη και Επανάσταση: Η Ρώσικη Πρωτοπορία»)

του Μιχάλη Αγραφιώτη

1. Εισαγωγή

Θα αναφερθώ στον πολιτισμό που δημιούργησαν τα καθεστώτα που προέκυψαν από την Οκτωβριανή Επανάσταση από τη σκοπιά της σοβιετικής κινηματογραφίας.

Η βασική μας υπόθεση είναι ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση δημιούργησε κοινωνικούς σχηματισμούς που αναπτύχθηκαν εκτός του καπιταλισμού. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την ποιότητα του σοβιετικού (αργότερα υπαρκτού) σοσιαλισμού (και η συζήτηση αυτή είναι μεγάλη), το σίγουρο είναι ότι η Σοβιετική Ένωση, αλλά και γενικότερα το παλιό Ανατολικό Μπλοκ, αποτελούν ένα ιστορικό πολιτισμικό παράδειγμα μη-καπιταλιστικό.

Από τη σκοπιά της κουλτούρας, μπορούμε να διακρίνουμε 4 περιόδους στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης:

- Από την επιτυχία της Επανάστασης του Οκτώβρη, το 1917, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’30, με σημείο καμπής την ανακήρυξη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ως επίσημο αισθητικό δόγμα, το 1934.

- Από τη δεκαετία του 30 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’50 και το τέλος του σταλινισμού

- Από το «λιώσιμο των πάγων», την αποσταλινοποίηση, έως τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και,

- Τέταρτη και τελευταία σύντομη περίοδος, η Περεστρόικα.

Κάθε περίοδος, χωρίζεται σε υπο-περιόδους, δηλαδή είναι γεμάτη από γεγονότα και αλλαγές, ωστόσο η παραπάνω περιοδολόγηση είναι ασφαλής.

Αυτή η προσέγγιση μας επιτρέπει να δούμε αναλυτικότερα το καθεστώς το οποίο παρουσιάστηκε και παρουσιάζεται στη Δύση ως ενιαίο και συμπαγές.

Στην πραγματικότητα, ολόκληρο το Ανατολικό Μπλοκ χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις και αντιθέσεις μεταξύ των χωρών, μετασχηματισμούς και διαφορετικές περιόδους οι οποίες δεν παρουσιάζουν γραμμικότητα.

Η ψεύτικη εικόνα στη Δύση οφείλεται σε 2 κυρίως παράγοντες:

α) στην αντικομμουνιστική και την ψυχροπολεμική προπαγάνδα, η οποία στη Δύση υπήρξε απροκάλυπτη και έφτανε σε σημείο παροξυσμού. Αρκεί να φέρουμε στο μυαλό μας την αναπαράσταση του Σοβιετικού (ενίοτε πράκτορα) στο χολιγουντιανό σινεμά. Αντίθετα, σε όλη την ιστορία του κινηματογράφου του Ανατολικοί Μπλοκ δεν θα βρούμε ούτε να παράδειγμα παρόμοιας καρικατούρας του Αμερικανού, κάτι που η ίδια η ηθική αυτών των καθεστώτων δεν θα το επέτρεπε.

β) στις διαφορές των πολιτισμών, που κάνει στοιχεία της οργάνωσης της ζωής στο Ανατολικό Μπλοκ ακατανόητα στον δυτικό. Μπορούμε να το διαπιστώσουμε αν κοιτάξουμε τα αιτήματα των αντιφρονούντων εντός του Ανατολικού Μπλοκ, δηλαδή των άμεσα ενδιαφερομένων, τα οποία είναι διαφορετικά από τη συνήθη δυτική κριτική. Που σημαίνει ότι τους απασχολούσαν άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, δεν θα βρούμε το αίτημα για μεγαλύτερη ποικιλία προϊόντων, αφού αυτό είναι μια ανάγκη του ανθρώπου που διαμορφώνεται στον καπιταλισμό.

Διαβάστε περισσότερα »

Μίχαελ Χάινριχ Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ. Εισαγωγή στους τρεις τόμους. Μτφρ. Σοφία Λαλοπούλου

2017-11-18T12:20:00.002+02:00

Μίχαελ Χάινριχ, Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ.
Εισαγωγή στους τρεις τόμους, Μετάφραση Σοφία Λαλοπούλου Αθήνα 2017: Futura.

Φαίνεται πως, ακόμη και σήμερα, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς το Κεφάλαιο του Μαρξ, αν θέλει να ασχοληθεί ουσιωδώς με τον καπιταλισμό. Το ερώτημα πώς λειτουργεί ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν είναι καθόλου αφηρημένο και ακαδημαϊκό, αλλά τουναντίον η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει άμεση πρακτική σημασία για κάθε κίνημα που ασκεί κριτική στον καπιταλισμό.
Πολλές από τις κουτσουρεμένες εκδοχές της μαρξικής θεωρίας που μας παρέδωσε ο «κοσμοθεωρητικός μαρξισμός» υποβλήθηκαν σε κριτική, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες. Η κριτική αυτή δεν διαβάζει πλέον τον Μαρξ ως απλώς τον καλύτερο οικονομολόγο, όπως συνηθίζουν οι παραδοσιακές αναγνώσεις, αλλά κατεξοχήν ως τον συγγραφέα που υποβάλλει σε κριτική τη διαμεσολαβημένη από την αξία και άρα «φετιχιστική» συγκρότηση της κοινωνίας. Αυτή η «νέα ανάγνωση» των κριτικών, οικονομικών κειμένων του Μαρξ αποτελεί και τη βάση της ανά χείρας Εισαγωγής.

«Μία έξοχη μικρή εισαγωγή στο αριστούργημα του Μαρξ.»
Νταγκ Χένγουντ, συντάκτης στον Left Business Observer

«Κατά πάσα πιθανότητα η πιο καλή σύντομη εισαγωγή στο Κεφάλαιο του Μαρξ που εμφανίστηκε ποτέ στην αγγλική γλώσσα.»
Ρικάρντο Μπελοφιόρε, Πανεπιστήμιο του Μπέργκαμο, συνεπιμελητής του Re-reading Marx

«Η πιο καλή και η πιο συνολική/περιεκτική εισαγωγή που υπάρχει για το Κεφάλαιο του Μαρξ.»
Βέρνερ Μπόνεφελντ, Πανεπιστήμιο του Γιορκ, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών

«Μια θεμελιώδης επανερμηνεία και κατανόηση της θεωρίας του Μαρξ.»
Γιάννης Μηλιός, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών

«Σε μόλις 260 σελίδες ο συγγραφέας κατορθώνει να συνοψίσει τους τρεις τόμους του Κεφαλαίου, να εξηγήσει με σαφήνεια πώς συναρτώνται μεταξύ τους η εργασία, το εμπόρευμα, το χρήμα, πώς δημιουργείται η υπεραξία, τι είναι το κεφάλαιο, ποιος ο ρόλος των τραπεζών και των χρηματιστηρίων, και πώς προκύπτουν οι κρίσεις.»
Στέφαν Κάουφμαν, Berliner Zeitung

«Εκτός από την εννοιακή ανοσία στον “κοσμοθεωρητικό μαρξισμό”, το βιβλίο εντυπωσιάζει προπάντων με μια εκλαΐκευση που δεν υποβαθμίζει το επίπεδο της προβληματικής της μαρξικής παρουσίασης. […] Με την κριτική του απόσταση από το μαρξικό κείμενο ο Χάινριχ καταφέρνει όχι μόνο να αποδείξει την επικαιρότητα του Κεφαλαίου, αλλά και την πολιτική του σημασία στο σήμερα.»
Κόλια Λίντνερ, Taz

Οι αντρειωμένοι και οι διασυρμένες, της Τζένης Οικονομίδη

2017-11-04T21:48:00.001+02:00

Είναι γνωστά πράματα αλλά ας τα ξαναπούμε. Ο υφυπουργός Παύλος Πολάκης σχολίασε το προτεταμένο μεσαίο δάχτυλο της κ. Βίκυς Σταμάτη στο fb και απάντησε στην χυδαιότητα της χειρονομίας με την χυδαιότητα του λόγου.

Είμαι πολύ παλιά στο κουρμπέτι για να πω ότι αυτό ήταν ένα γλίστρημα της γλώσσας, ένα παραστράτημα του λόγου, μια υπερβολή του τρόπου του άφοβου υφυπουργού. Ατυχώς, αυτή η ίδια αντρίκεια παλληκαριά που τον χαρακτηρίζει στις επιθέσεις του στα ΜΜΕ ή στις αποφάσεις του ΣΤΕ- επιθέσεις που πολλοί υποστηρίζουμε, μας βρίσκουν σύμφωνους και πολλοί υπερθεματίζουν «πες τα Πολάκη!», «να αγιάσει το στόμα σου!», «μια χαρά τα λέει, είναι λεβέντης!»- αυτή ακριβώς είναι που υπαγορεύει και τις φριχτές γραμμές του σχολιασμού του για την κ. Β.Σ.

Τα ξέρουμε όλοι και φυσικά και ο υφυπουργός. Δεν είναι κατά λάθος και δεν ξεγελιέμαι, μετά από τόσα χρόνια, ότι θα «διορθώσω» κάτι.

Μια γυναίκα δεν αρκεί να συρθεί στα δικαστήρια.

Μια γυναίκα δεν αρκεί να καταδικαστεί.

Μια γυναίκα δεν φτάνει να μπει στη φυλακή.

Μια γυναίκα πρέπει να διασυρθεί. (Να ανέβει στο κάρο και να της σχίσουν τα ρούχα. Να φτύσουν το γυμνό κορμί της).

Να διαπομπευτεί για αυτά που έκανε με το σώμα της. Το νεαρό της σώμα (νυμφίδιο) και το μεστωμένο (τσουλί). Μια «κατ΄ αρχαιότητα» εξέλιξη και μια «ταξική» (φτωχό- νεόπλουτο). Άλλωστε τι; Μόνο σώμα είναι. Και αν δεν ξέρει να το διαφυλάξει αυτό είναι μια «ασήμαντη και άχρηστη ύπαρξη».

Όταν ο λόγος σχίζει τον κόσμο στα δυο, νομοτελειακά κάπου βρίσκεσαι, κάπου πατάς. Ό, τι και αν πιστεύεις πριν το ξέσπασμα της βίας, η βία σε κάνει να πάρεις θέση -μερικές φορές κόντρα σε αυτό που πίστευες (και πιστεύεις!). Η περίπτωση των χαρακτηρισμών τής κ. Β.Σ. από τον υφυπουργό Π.Π., είναι μια τέτοια στιγμή.

Παυλος Πολακης

Ειδα τη φωτογραφια με το προτεταμένο μεςαιο δάχτυλο της (κυρίας) Σταματη και μουρθε στο μυαλό η εξής λεζάντα:
"Οταν το φτωχό νυμφιδιο αφού γινει νεόπλουτο τσουλί ,τα χάνει ολα και (ξανα)μπαίνει φυλακή ,χαιρετάει όπως έμαθε να φέρεται προς το "λαουτζίκο" οταν ηταν στο δευτερο κλεψιμεικο στάδιο της ασήμαντης και άχρηστης ύπαρξης της"

η πολιτική σημασία των ιστοριών ζωής

2017-06-18T13:46:00.005+03:00

Στο πλαίσιο του 20ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, την Κυριακή 25 Ιουνίου

ευχαριστούμε τον γραφίστα Αυξέντη Αφουξενίδη για την ευγενική προσφορά.

(μετά το πέρας της συζήτησης, ελπίζουμε να μπορέσουμε να αναρτήσουμε εδώ, τις εισηγήσεις και όποιο άλλο υλικό συγκεντρώσουμε)

Μνήμη των ανθρώπων είναι οι άνθρωποι

2016-12-06T20:14:00.000+02:00

μία συλλογική-συντροφική έκδοση του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης για τον Νίκο Αδάμ

απόσμασμα από το Mικρό σχόλιο της συντακτικής επιτροπής

Η εξοικείωσή μας με τον θάνατο –παρότι υλιστές- μηδενική. Ειδικά όταν πρόκειται για αγαπημένους ανθρώπους. Για να ξορκίσουμε το κακό που μας βρήκε, την απώλεια του Νίκου και για να τον τιμήσουμε αποφασίσαμε να βγάλουμε αυτό το αγαπητικό τευχίδιο με κείμενά μας και φωτογραφίες του από την κοινή μας πορεία. Γιατί εμείς ξέρουμε πως ο Νίκος θα υπάρχει «όσο υπάρχουν οι φίλοι που φίλεψε με παρηγοριά κι εγκαρτέρηση».

O Nίκος θα μας έκραζε που ασχολούμαστε μαζί του αλλά, κατά βάθος, θα χαιρόταν την αγάπη μας. So long, Νίκο!

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο (σε pdf) από εδώ.
Εμπεριέχει video με τον Νίκο.

Για τον σχεδιασμό του βιβλίου και την επεξεργασία του video ευχαριστούμε το studio Animonautes

Θρησκευτική εγγραμματοσύνη, εκκλησιαστική ηγεμονία και κοσμική κριτική.

2016-10-02T11:04:00.004+03:00

Διαμάχη για μια αθώα ή υπεύθυνη πολιτειότητα;

Φωτεινή Τσιμπιρίδου, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Διάβασα μετά προσοχής το μακροσκελές σκεπτικό του Υπουργείου Παιδείας για τα νέα προγράμματα σπουδών σε Δημοτικό και Γυμνάσιο που αφορούν τη διδασκαλία των θρησκευτικών, ως υποχρεωτικό πλέον μάθημα. Στο ίδιο ΦΕΚ παρακολούθησα το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών με τους μαθησιακούς στόχους, τους τρόπους και τις οδηγίες προς δασκάλους και καθηγητές.^¹

Παρακολουθώ το δημόσιο διάλογο που μέχρι στιγμής εγκλωβίζεται στο γνωστό ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τον περίφημο «διαχωρισμό κράτους/εκκλησίας» που εντέλει εκκρεμεί από ιδρύσεως ελληνικού κράτους και εν πολλοίς ευθύνεται για την παρούσα εμπλοκή της συζήτησης.

Αντιλαμβάνομαι την αγωνία των πατέρων της εκκλησίας και δυστυχώς του Αρχιεπισκόπου –λέω δυστυχώς γιατί πίστευα ότι είναι πολύ πιο δεκτικός στο να αφουγκρασθεί τις νέες τάσεις που εντέλει μάλλον αποβαίνουν προς το συμφέρον της θρησκείας- οι οποίοι αντιδρούν μόνο και μόνο επειδή χάνουν τον αποκλειστικό έλεγχο της γνώσης περί της θρησκευτικής διάπλασης των παίδων μας!

Διαβάστε περισσότερα »

2016-09-14T18:43:00.000+03:00

Στην Ελλάδα, οι επαγγελματίες της αρωγής εκτίθενται ανεπανόρθωτα

του Secret aid worker

Η κοινότητα των επαγγελματιών της αρωγής έχει εδώ και πολλά χρόνια εξασκηθεί στο να βρίσκει λόγους που να εξηγούν γιατί το σχολείο δεν χτίστηκε στο αφγανικό χωριό, γιατί οι γυναικείες γεωργικές επιχειρήσεις δεν απέφεραν ακόμα κανένα κέρδος ή γιατί οι τουαλέτες χρειάστηκαν τρεις μήνες να στηθούν στο στρατόπεδο προσφύγων.

Όταν πρόκειται για τις ανεπάρκειές μας, έχουμε βολευτεί μια χαρά και αντλούμε από μια μακριά λίστα δικαιολογιών που εφευρίσκουμε για την Αϊτή, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό: το πλαίσιο είναι εύθραυστο, διαρκής πόλεμος και συγκρούσεις, κακές υποδομές, διεφθαρμένη κυβέρνηση, δικτατορίες (τωρινές ή παλιότερες), ανεπαρκής χρηματοδότηση, αξίες διαφορετικές απ’ τις δικές μας. Και όταν όλα αυτά δε φτάνουν, υπάρχει πάντα πρόχειρος ο τεράστιος αριθμός των ανθρώπων: 1.033.513 καταγεγραμμένοι Σύροι πρόσφυγες στο Λίβανο, 655.990 πρόσφυγες στην Ιορδανία ή 3,9 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένοι στο Ιράκ.

Στην Ελλάδα, όμως, δεν μπορούμε να επικαλεστούμε τίποτα απ’ αυτά. Η κοινότητα των

Διαβάστε περισσότερα »

Etienne Balibar, “ Μετά το Brexit ”, Luxemburg Lecture - Αναφορά της Ιωάννας Μπαρτσίδη

2016-06-25T23:01:00.001+03:00

Rosa-Luxemburg-Stiftung,

Βερολίνο, Παρασκευή 24 Ιουνίου 2016, 18:45

Εισαγωγή

Η διάλεξη του E. Balibar αρχικά θα πραγματοποιούταν σε μια μικρότερη αίθουσα, σε διαφορετική ώρα και θα αφορούσε κυρίως την παρουσίαση του νέου βιβλίου του E. Balibar Europe: crise et fin?, που εκδόθηκε στη Γαλλία τον Μάρτιο του 2016 και μεταφράστηκε από τον Frieder Otto Wolf στα γερμανικά υπό τον τίτλο Europa: Krise und Ende?. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του βρετανικού δημοψηφίσματος, η εκδήλωση μεταφέρθηκε σε μια μεγαλύτερη αίθουσα στα γραφεία του Ιδρύματος Rosa Luxemburg στο κτήριο της εφημερίδας Neues Deutschland (Münzenbergsaal, Franz-Mehring-Platz 1). Ο Balibar μίλησε επί περίπου μίαμιση ώρα για το Brexit και τις συνέπειές του για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και την αριστερά. Στη συνέχεια σχολίασε σύντομα ο Frieder Otto Wolf και ακολούθησαν δύο κύκλοι τεσσάρων ερωτήσεων.

Διαβάστε περισσότερα »

ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (CDU/CSU) ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

2016-02-15T00:52:00.000+02:00

- "Μπορεί να τα καταφέρει" η Α. Μέρκελ στο προσφυγικό;

-τι σημαίνει "ασφαλής χώρα προέλευσης" και γιατί είναι σημαντική η καταγραφή και ταυτοποίηση στα ελληνικά νησιά;

-ποιο είναι το ανώτατο όριο προσφύγων;

-γιατί εκδηλώνεται μια "απώλεια ελέγχου" στη γερμανική πολιτική;

-ποιο είναι το plan A2;

-γιατί η πολιτική της Μέρκελ είναι προοδευτικότερη από εκείνη των άλλων πλην αριστεράς κομμάτων;

-τι σημαίνει το σύνθημα "θα τα καταφέρουμε";

της Ιωάννας Μπαρτσίδη[1]

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σημαντικό ρόλο στην εξέταση των διάφορων πτυχών και διαστάσεων του προσφυγικού ζητήματος, των πολιτικών συνεπειών του και των κατευθύσεων που προτείνονται για την αντιμετώπισή του, αλλά για την γνώση των αντικειμενικών παραγόντων που επηρεάζουν τη λύση του και διαμορφώνονται μέσα από τους συσχετισμούς δυνάμεων, κατέχει η διασάφηση της πολιτικής που ακολουθείται αυτή τη στιγμή από την γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού CDU/CSU και SPD και ειδικότερα από την Καγκελάριο Angela Merkel.

Βασικές προυποθέσεις της ανάλυσης του θέματος αυτού είναι η γνώση μερικών αριθμητικών και άλλων στοιχείων σχετικά με την διαχείριση των προσφυγικών ροών και των αιτήσεων ασύλου και στοιχειωδών πληροφοριών σχετικά με την δομή και τη λειτουργία του γερμανικού κράτους σε ομοσπονδιακό (Bund), κρατιδιακό (Land) και κοινοτικό (Kommune) επίπεδο, αλλά και η κατανόηση βασικών παραγόντων διαμόρφωσης της ακολουθούμενης πολιτικής, όπως για παράδειγμα του συσχετισμού δυνάμεων εντός του κυβερνώνοντος κόμματος CDU, του ζητήματος της διαδοχής της A. Merkel στην αρχηγία και του ρόλου άλλων κομμάτων και πολιτικών, είτε προερχόμενων από τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού (CSU, SPD), είτε ασκούντων εξωτερικές πιέσεις (AFD). Σε μια όσο το δυνατόν πιο κατατοπιστική θεώρηση του ζητήματος θα συνέβαλε τέλος και μια επισήμανση των ιδιαίτερων στοιχείων της πολιτικής της καγκελαρίου και του τρόπου που αυτά συνδέονται με την πολιτική της προσωπικότητα και επηρεάζουν το πολιτικό της στίγμα.

Διαβάστε περισσότερα »

Στον απόηχο των επιθέσεων στο Παρίσι, η αριστερά πρέπει να ενστερνιστεί τις ριζικά δυτικές ρίζες της - Slavoj Zizek

2015-11-17T23:26:00.001+02:00

Ελεύθερη Μετάφραση: Αντώνης Γαλανόπουλος

Στις 16 Νοεμβρίου δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα In These Times ένα μακροσκελές άρθρο 8.000 λέξεων του Σλοβένου φιλοσόφου Slavoj Zizek. Σε αυτό αναλύει τις θέσεις του για το προσφυγικό ζήτημα, ιδιαίτερα μετά την επίθεση στο Παρίσι και απαντά σε μερικές πρόσφατες κριτικές που έχει δεχθεί για το ίδιο θέμα. Παρακάτω, παρουσιάζουμε μεταφρασμένο το πρώτο μέρος του άρθρου.

Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, η Ευρώπη ήταν απορροφημένη με τα ριζοσπαστικά χειραφετητικά κινήματα (ΣΥΡΙΖΑ και Podemos), ενώ κατά το δεύτερο εξάμηνο η προσοχή μετατοπίστηκε στο «ανθρωπιστικό» θέμα των προσφύγων. Η ταξική πάλη ήταν κυριολεκτικά καταπιεσμένη και αντικαταστάθηκε από το φιλελεύθερο-πολιτιστικό θέμα της ανεκτικότητας και της αλληλεγγύης. Με τις τρομοκρατικές δολοφονίες στο Παρίσι την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, ακόμη αυτό το θέμα (το οποίο εξακολουθεί να αναφέρεται σε μεγάλα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα) επισκιάστηκε τώρα από την απλή αντίθεση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων που καταπιάνονται σε έναν ανελέητο πόλεμο με τις δυνάμεις του τρόμου.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι θα ακολουθήσει: παρανοϊκή αναζήτηση παραγόντων του ISIS μεταξύ των προσφύγων. (Τα ΜΜΕ ήδη χαιρέκακα αναφέρουν ότι δύο από τους τρομοκράτες εισήλθαν στην Ευρώπη από την Ελλάδα ως πρόσφυγες.) Τα μεγαλύτερα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι θα είναι οι ίδιοι οι πρόσφυγες, και οι αληθινοί νικητές, πίσω από τις κοινοτοπίες στο στυλ «Je suis Paris», θα είναι απλά οι οπαδοί του ολοκληρωτικού πολέμου και από τις δύο πλευρές. Ο τρόπος για να καταδικάσουμε πραγματικά τις δολοφονίες στο Παρίσι δεν είναι να συμμετάσχουμε μόνο σε παραστάσεις αντιτρομοκρατικής αλληλεγγύης, αλλά να επιμείνουμε στην απλή ερώτηση «Ποιος ωφελείται;».

Δεν πρέπει να υπάρχει κάποια «βαθύτερη κατανόηση» των τρομοκρατών του ISIS (του τύπου οι «αξιοθρήνητες πράξεις τους είναι αντιδράσεις στις βάναυσες ευρωπαϊκές παρεμβάσεις»)· θα πρέπει να χαρακτηρίζονται ως αυτό που είναι: το ισλαμο-φασιστικό ταίρι των Ευρωπαίων ρατσιστών -οι δυο τους είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ας φέρουμε πίσω την ταξική πάλη και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να επιμείνουμε στην παγκόσμια αλληλεγγύη των υφιστάμενων εκμετάλλευση.

Διαβάστε περισσότερα »

Contre la barrière frontalière à Evros, le samedi 31 octobre 2015.

2015-10-30T18:01:00.004+02:00

Μettons fin aux noyades et aux clôtures !!
Tout le monde parle hypocritement sur les clôtures

frontalières dans d'autres pays - mais en même temps des

dizaines de réfugiés se noient chaque jour dans les mers

grecques. Cette barbarie doit prendre fin! Le CSM rejoint la

lutte pour le transit libre et sûr des milliers de réfugiés, qui

cherchent l'espoir et une chance pour la survie. Nous

appelons toutes les personnes à Thessalonique à participer

à la manif et à l'action à l'échelle nationale à Evros, contre la

barrière frontalière à Evros, le samedi 31 octobre 2015.

Nous appelons tout le monde à participer aux actions contre

l'Europe forteresse!

Everybody is talking hypocritically about border fences in other countries - but on the same time tenths of refugees drown every day in the greek seas. This barbarity must come to an end! The SSC joins the struggle for free and safe transit of the thousands of refugees, who are seeking hope and a chance for survival. We are calling all people in Thessaloniki to participate at the nationwide demo and action in Evros, against the border fence in Evros, on Saturday the 31st Oct 2015. We call everybody to participate in the actions against Fortress Europe!

We demand that the war in Syria and the carnage of victims come to an end! We demand open borders and torn down border fences and walls in Greece, in Europe, everywhere!

Thessaloniki: For reservations call 6942 682306 - 6980 799377. Departure at 08:00 am (Statue of Venizelos - Aristotelous Square).

Athens: For reservations call 6942019913, 6987805080, 6947051512 (Antifascist Coordination in Athens and Piraeus).

Τοποθέτηση του ΚΕ για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουνίου 2015

2015-07-03T18:28:00.000+03:00

Σε σχέση με το αυριανό δημοψήφισμα, ως μέλη του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, πιστεύουμε ότι:

Πιθανόν να έγιναν τακτικά σφάλματα από την κυβέρνηση (π.χ. στην επιλογή του χρόνου). Ωστόσο, η σύγκρουση αυτή αργά ή γρήγορα θα προέκυπτε. Τώρα που προέκυψε, θεωρούμε αυτήν την κρίσιμη ώρα του διλήμματος προέχει να συνταχθούμε με το ΟΧΙ. Με ικανοποίηση διαπιστώνουμε ότι, μετά το πρώτο μούδιασμα, ο κόσμος εξοργίστηκε από την ωμή αποικιοκρατική παρέμβαση των νεοφιλελεύθερων ελίτ και πήρε στα χέρια του την καμπάνια τού ΟΧΙ, πέρα από κόμματα και μηχανισμούς. Έτσι εξηγείται ότι το ΟΧΙ παραμένει πρώτο παρά την τερατώδη προσπάθεια που καταβάλλουν θεοί και δαίμονες υπέρ του ΝΑΙ. Σε αυτό συντελεί και το ότι το ΝΑΙ δεν έχει κάποια αξιόπιστη ηγεσία, αφού ο Αντώνης Σαμαράς επέβαλε την παραμονή του στην ηγεσία της ΝΔ.

Το ΝΑΙ, παρόλο που μιλάει θετικά υπέρ της Ευρώπης, δεν δίνει κάποια ελπίδα και κάποια προοπτική στον κόσμο, αφού αποδέχεται εξαρχής τα σκληρά μνημόνια και μια ζωή αναξιοπρεπή.

Σύμφωνα με την ιδρυτική πράξη του Εργαστηρίου, εδώ και δέκα και πλέον χρόνια, μια από τις σταθερές του είναι οι «συναντήσεις με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι».
Σήμερα, μία είναι η «συνάντηση» που καθορίζει όλες τις άλλες.
Κι αυτή είναι η συνάντηση με τις μάζες που λένε ΟΧΙ.

Χωρίς έχθρα ή μίσος προς όσους κάνουν άλλη επιλογή, την Κυριακή ψηφίζουμε ΟΧΙ ως κεντρική πολιτική επιλογή που εκφράζει μια λαϊκή βούληση ήθους και δημοκρατικής αντίρρησης απέναντι στο νεοφιλελεύθερο μονόδρομο, αλλά και ως επιθυμία ελπίδας των μαζών για την ανάκτηση της αξιοπρέπειας και το δικαίωμά τους στη ζωή.

5 Ιουλίου 2015: ΟΧΙ, του Warren Montag/ μτφρ.: Γιώργος Φουρτούνης

2015-07-03T14:30:00.000+03:00

5 Ιουλίου 2015: ΟΧΙ*

Έχει γίνει πια σαφές ότι το διακύβευμα της τρέχουσας σύγκρουσης ανάμεσα στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας και τη λεγόμενη Τρόϊκα (την ΕΚΤ, την ΕΕ και το ΔΝΤ) εν τέλει δεν είναι οικονομικό αλλά πολιτικό. Όπως είχε την εντιμότητα να παραδεχτεί ο F.A. Hayek , πάνω από 40 χρόνια πριν, αναφορικά με τη βίαιη ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Σαλβαντόρ Αλλιέντε στη Χιλή, η ορθολογική τάξη της αγοράς, η οποία είναι δυνατή μόνο εφόσον παραμένει απαλλαγμένη από κάθε ανθρώπινη παρέμβαση, κατά κανέναν τρόπο δεν συνεπάγεται ή προϋποθέτει τη δημοκρατική διακυβέρνηση της κοινωνίας ως όλου. Αντιθέτως, η δημοκρατία κατά τον εικοστό αιώνα, όπως ο ίδιος την έβλεπε, έδειχνε όλο και περισσότερο να επιτρέπει, εάν όχι ενεργητικά να ενθαρρύνει, προκλήσεις στην ορθολογικότητα της αγοράς. Θεωρούσε απολύτως προφανές ότι οι λαϊκές μάζες δεν είχαν ούτε τη γνώση, αλλά (ακόμα πιο σημαντικό) ούτε τη δύναμη της θέλησης να κάνουν τις θυσίες που η αγορά με τη σοφία της απαιτεί από αυτές: να αποδεχτούν κατώτερους μισθούς και χαμηλότερα επίπεδα ζωής, την παράδοση του ελεύθερου χρόνου, την απαίτηση μετακίνησής τους στο εσωτερικό της χώρας, εάν όχι σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Hayek επισημαίνει ότι ο λαός νομίζει πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την τροφή, τον ρουχισμό και τη στέγαση που τώρα απολαμβάνει και αντιμετωπίζει την περιστολή των μισθών και την εξάλειψη των κοινωνικών υπηρεσιών τις οποίες πιστεύει ότι δικαιούται ως απειλή προς την ίδια του την ύπαρξη. Συνεπώς, οργανώνεται και απαιτεί τη διατήρηση ή αποκατάσταση όλων αυτών που πρέπει να θυσιαστούν. Η κυβέρνηση που υπαναχωρεί σε αυτά τα αιτήματα, είτε από φόβο είτε από υποτιθέμενες ανθρωπιστικές παρορμήσεις, για να μη μιλήσουμε για μια κυβέρνηση που προσπαθεί να εκφράσει και να πραγματώσει τις προσδοκίες των μαζικών κινημάτων μισθωτών και φτωχών, απειλεί τη μοναδική ορθολογική οργάνωση της οικονομικής ζωής και, συνεπώς, την ίδια τη βάση κάθε κοινωνίας. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε τέτοιες κυβερνήσεις να αγνοούν τα ιερά δικαιώματα της ιδιοκτησίας και τον απαρασάλευτο νόμο της προσφοράς και ζήτησης, που αποκλειστικά καθορίζει τι είναι ένας «δίκαιος» μισθός και, κατά συνέπεια, την τροφή και τη στέγη που δικαιούται ένας λαός. Το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Αλλιέντε και αντικατέστησε τη δημοκρατική διακυβέρνηση με μια δικτατορία, σύμφωνα με τον Hayek, ήταν παραδειγματικό για έναν κόσμο που το 1973 έμοιαζε να καθοδηγείται από τις μάζες, μεθυσμένες από την ίδια τους τη δύναμη: μόνο η αποφασιστικότητα του στρατηγού Πινοσέτ μπορούσε να εξασφαλίσει ότι η ιδιοκτησία για μια ακόμα φορά θα έβγαινε εκτός της σφαίρας πολιτικής διαβούλευσης και ότι τον νόμο της αγοράς θα τον εγγυόνταν οι ένοπλες φρουρές της φυσικής τάξης.

Σήμερα, νέοι φύλακες αυτής της τάξης (τουλάχιστον όπως οι ίδιοι διατείνονται ότι είναι – ο σπίλος της διαφθοράς έχει ρίξει βαριά σκιά στους πλέον μεγαλόσχημους από αυτούς, και η τάξη την οποία υπερασπίζονται αφορά πρώτα απ’ όλα την αποπληρωμή του χρέους) βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα κόμμα μαζικής μέθης, που έχει ενθαρρύνει τον ελληνικό λαό να απορρίψει την επιπλέον απαλλοτρίωση και έχει τολμήσει να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του χρέους που έχει επιβληθεί στο έθνος. Η λαϊκότητα και η δημοφιλία του ΣΥΡΙΖΑ, το ρίζωμά του στις λαϊκές οργανώσεις, και το παράδειγμα που αποτελεί για όλες εκείνες τις χώρες που αντιμετωπίζουν αναλόγως συντριπτικά χρέη, τον καθιστούν επικίνδυνο, όσο επικίνδυνη ήταν η κυβέρνηση της Unidad Popular του Αλλιέντε στη Χιλή. Ο άμεσος στόχος της Τρόϊκας τώρα δεν είναι να εξασφαλίσει την αποπληρωμή του χρέους, αλλά να επιφέρει ένα αναίμακτο πραξικόπημα, τόσο για να εξαναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να υποχωρήσει, επιτρέποντας σε πιο πειθήνιες δυνάμεις να εξυπηρετήσουν το σύστημα του χρέους και της λιτότητας, όσο και για να τιμωρήσει παραδειγματικά τον ελληνικό λαό που εξέλεξε μια αυθεντικά αριστερή κυβέρνηση. Η Τρόϊκα αρχικά έλπιζε να απαξιώσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εξαναγκάζοντάς την να παραβιάσει τη δέσμευσή της προς τον ελληνικό λαό και να θέσει τέλος στη λιτότητα που έχει οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε ύφεση. Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να επιβάλλει περισσότερες στερήσεις στους εργαζόμενους, τους ανέργους και τους συνταξιούχους, η Τρόϊκα εξήγγειλε ανοιχτά την πρόθεσή της να εκθέσει ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό σε σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη πόρων έτσι ώστε να αναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να παραδώσει την εξουσία σε μια κυβέρνηση αποδεκτή από την Τρόϊκα. Δεν προέβλεψαν, και είναι ανίκανοι εντέλει να καταλάβουν, την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να θέσει την πρόταση της Τρόϊκας ενώπιον του ελληνικού λαού, ώστε αυτός να αποφασίσει άμεσα για τον εαυτό του εάν δέχεται ή απορρίπτει τα μέτρα λιτότητας που παρουσιάστηκαν από τους δανειστές ως αδιαπραγμάτευτα. Η Τρόϊκα ισχυρίζεται ότι ο ελληνικός λαός είναι ανίκανος να συλλάβει την οικονομική περιπλοκότητα που προϋποτίθεται από τις συνθήκες κάθε «διάσωσης» και φοβάται ότι ο λαός θα τις απορρίψει απλώς και μόνο για αποφύγει περαιτέρω περιστολή του επιπέδου ζωής του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αυτοί και οι όμοιοί τους σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, υποχρεώθηκαν να ομολογήσουν ότι η δημοκρατική λήψη αποφάσεων, η ιδέα ότι ο λαός πρέπει να αποφασίσει συλλογικά εάν θα αποδεχτεί περισσότερη αποστέρηση και φτωχοποίηση για να λειτουργήσει ως αγωγός μέσω του οποίου θα ενισχυθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, ή αντιθέτως θα σπάσει τον κύκλο του χρέους και της λιτότητας για να οικοδομήσει ένα νέο σύστημα, είναι ασύμβατη με τις επιταγές της αγοράς και της κεφαλαιακής συσσώρευσης. Ζητώντας από τον λαό να αποφασίσει, αναγνωρίζοντας ότι μόνο αυτός έχει όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την επάρκεια να πάρει μια τέτοια απόφαση, ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε την επιθυμία του ως κόμμα να μην αποφασίζει αυτός για τον λαό ή να κυβερνά μέσω διαταγμάτων, αλλά να απευθυνθεί στον λαό για να υποστηρίξει το «όχι» που απορρίπτει την περαιτέρω λεηλασία της Ελλάδας μέσω αποφάσεων μη-εκλεγμένων οργάνων, που τώρα ελάχιστα διαφέρουν από μια κοινοπραξία εισπρακτικών εταιρειών προς όφελος των πλέον ισχυρών δανειστών του κόσμου. Ο λαός ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε τις συνέπειες που θα έχει η απόρριψη των απαιτήσεων της Τρόϊκας και, εάν τις απορρίψει, θα το κάνει χωρίς καμία ψευδαίσθηση για τον ανθρωπισμό και την ηθική υπόσταση των Λαγκάρντ και Γιούνκερ αυτού του κόσμου. Ξέρει ακόμα ότι το «όχι» θα τον απελευθερώσει από την υποδούλωση στο χρέος και θα ενθαρρύνει και άλλους λαούς να κάνουν το ίδιο. Το δημοψήφισμα δεν αφορά λοιπόν μόνο τα τελευταία μέτρα της Τρόϊκας για την περαιτέρω λεηλάτηση της Ελλάδας, ούτε και την παραμονή στην ΕΕ ή όχι. Αφορά, για άλλη μια φορά, το ερώτημα της δικτατορίας ή της δημοκρατίας, το κατά πόσο η θέληση του ελληνικού λαού θα εκμηδενιστεί από ένα πραξικόπημα, που δεν θα προέλθει από ένοπλες δυνάμεις αλλά από σχεδιασμένη αποστέρηση και οικονομική κατάρρευση. Ο ελληνικός λαός, και στην πραγματικότητα όλοι εμείς, έρχεται αντιμέτωπος με αυτό που στα ελληνικά λέγεται Καιρός, τη διάνοιξη, τη συγκυρία, την στιγμή της ευ-καιρίας, η οποία, εάν αξιοποιηθεί, μπορεί να τα αλλάξει όλα. Ο ελληνικός λαός χρειάζεται την αλληλεγγύη μας τώρα, τις αμέσως επόμενες ημέρες, και θα τη χρειαστεί και στο κοντινό μέλλον. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από όσα του οφείλουμε για το κουράγιο και την καθαρότητά του: στον αγώνα του θα γραφτεί το μέλλον αυτού του κόσμου.

Warren Montag, 2 Ιουλίου 2015

July 5, 2015: OXI

It has become clear that the stakes of the present conflict between the elected government of Greece and the so-called Troika (the ECB, the EU and the IMF) are finally not economic but political. As F. A. Hayek, just over forty years ago in reference to the violent overthrow of the democratically elected government of Salvador Allende in Chile had the honesty to say, the rational order of the market, an order possible only if it remains free of human interference, in no way implies or requires the democratic governance of society as a whole. On the contrary, democracy, as he observed it in the twentieth century, seemed increasingly to allow, if not actively encourage, challenges to market rationality. It was abundantly clear to him that the mass of people lack the knowledge, but more importantly the strength of will, to make the sacrifices that the market in its wisdom requires of them: the acceptance of lower wages and a lower standard of living, the surrender of free time, the demand to move across the country, if not the world. Hayek notes that the people imagine that they can’t live without the food, clothing and shelter they now enjoy and treat a reduction of wages and the elimination of social services to which they now believe themselves entitled as a threat to their very being. Accordingly, they organize and demand the preservation or restoration of what must be sacrificed. The government that gives in to these demands, whether out of fear or from so-called humanitarian impulses, let alone a government that attempts to express and embody the concerns of the mass movements of wage-earners and the poor, threatens the only rational organization of economic life and thus the very basis of any society. Such governments cannot be allowed to ignore the sacred rights of property and the immutable law of supply and demand that alone determines what a “just” wage is and therefore the food and shelter to which people are entitled. The military coup that overthrew Allende and replaced democratic rule with a dictatorship, according to Hayek, offered a model to a world that in 1973 seemed driven by the masses intoxicated by their own power: only the firmness of General Pinochet could insure that property was once again placed outside the sphere of political deliberation and the rule of the market guaranteed by the armed guards of the natural order.

Today, new guardians of that order (at least this is how they set themselves up—the taint of corruption has cast a shadow over the most vocal of them and the order they defend is dedicated primarily to insure the repayment of debt) have identified Syriza as a party of mass intoxication that has encouraged the Greek people to reject further deprivation and has dared to question the legitimacy of the indebtedness imposed upon the nation. Syriza’s popularity, its rootedness in popular organizations, and the example it sets for all those countries faced with similarly crushing debt, makes it dangerous, as dangerous as the Unidad Popular government of Allende was in Chile. The immediate objective of the Troika is now not to secure repayment of the debt, but to bring about a bloodless coup, both to force Syriza to step down, allowing more compliant forces to serve the system of debt and austerity, and to punish the Greek people in an exemplary way for electing a genuinely left-wing government. The Troika initially hoped to discredit the leadership of Syriza by compelling them to violate the pledge they had made to the Greek people to end the austerity that had driven the Greek economy into depression. Because Syriza has refused to impose further deprivation on workers, the unemployed and pensioners, the Troika has openly announced its intention to expose the entire Greek population to near total deprivation to force Syriza to step down and hand over power to a government acceptable to the Troika. They did not foresee and are unable finally to comprehend Syriza’s decision to put the Troika’s proposals before the Greek people to decide directly for themselves whether to accept or reject the austerity measures presented by the creditors as non-negotiable. The Troika claims that the Greek people are unable to grasp the financial complexities presupposed by the conditions of any bailout and fear that the people will reject them simply to avoid a further reduction in their standard of living. In this way, they, and their colleagues throughout the Eurozone, have been compelled to admit that democratic decision making, the idea that a people should collectively decide whether to accept further deprivation and impoverishment in order to act as a conduit through which German and French banks are propped up, or instead to break with the cycle of debt and austerity in order to build a new system, is incompatible with the imperatives of the market and capital accumulation. By asking the people to decide, by recognizing them alone as possessing not simply the right but the competence to make such a decision, Syriza has shown its desire as an organization not to make decisions for the people or to rule by decree, but to go to them to make the case for the “no” vote that rejects the further pillaging of Greece by the decision of unelected bodies who now act as little more than a consortium of collection agencies for the world’s most powerful creditors. The people know better than anyone the consequences of a rejection of the Troika’s demands and, if they reject them, will do so without any illusions concerning the humanitarianism and moral character of the Lagardes and Junckers of the world. They also know that a “no” vote will free them from debt servitude, and encourage others to do the same. The referendum is thus not simply about the Troika’s latest measures for the further despoliation of Greece, nor is it only a matter of whether to remain in the EU or not. It is once again the question of dictatorship or democracy, of whether the will of the Greek people will be nullified by a coup d’état brought about not by armed force but by engineered deprivation and economic collapse. They, and in fact we, are thus faced with what in Greek is called the Kairos, the opening, the occasion, the moment of opportunity which, if acted upon, could change everything. The Greek people need our solidarity now, in the next few days, and they will need it in the near future. It is no more than what we owe them for their courage and their clarity: in their struggle will be written the future of our world.

Warren Montag, July 2, 2015

* Ελληνικά στο πρωτότυπο

Φωτεινή Τσιμπιρίδου: Ψέμα γυναικείας δημοσιότητας

2015-05-09T12:46:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες βομβαρδιζόμαστε από τα καθεστωτικά μίντια με το περιστατικό του τραγικού θανάτου της μικρούλας Αννυ και τον «πατέρα-τέρας» που όχι μόνο τη σκότωσε –μάλλον από την υπερβολική βία που ασκούσε πάνω της- αλλά φρόντισε να τεμαχίσει και να εξαφανίσει το σώμα του παιδιού, με επιμονή επαγγελματία δολοφόνου.

Στην τηλεόραση του τρόμου δείχνονται και ξαναδείχνονται οι φωτογραφίες του παιδιού, του πατέρα και της ένοχης μητέρας, οι δημοσιογράφοι ψευτοχάνουν τα λόγια τους, ενώ οι ειδικοί ψηλαφούν το προφίλ του δολοφόνου, σχολιάζουν την απανθρωπιά του που την ορίζουν όμως κυρίως ως «αρρώστια» στα όρια του ‘πάθους’ και της ‘ζήλιας’. Εγκληματολόγοι διαπιστώνουν τι τον περιμένει μέσα στη φυλακή, σύμφωνα με τον κώδικα τιμής που επικρατεί μεταξύ των ποινικών οι οποίοι μπορεί να διαπράττουν εγκλήματα, δεν συγχωρούν όμως αυτούς που σκοτώνουν τη μάνα τους ή βιάζουν και σκοτώνουν τα παιδιά τους. Με άλλα λόγια, ο ανδροκρατούμενος κώδικας τιμής στις φυλακές λέει ότι δεν συγχωρείται η βιοπραγία προς τους εξ αίματος ανιόντες και κατιόντες, αλλά προφανώς δεν τίθεται ζήτημα για τις εξ αγχιστείας κακοποιημένες, βιασμένες, σκοτωμένες συζύγους. Άλλωστε αυτές είναι γυναίκες …!

Παρακολουθώντας όλο αυτό το μελόδραμα που στήθηκε πάνω σε ένα πραγματικό δράμα, καταλαβαίνουμε από τις ρωγμές των παράλληλων πληροφοριών ότι η ζήλια του συντρόφου προς τη μητέρα, έκρυβε τελικά το ωφελιμιστικό ενδιαφέρον του δολοφόνου για την εκδιδόμενη γυναίκα. Η «παθολογική αγάπη και εμμονή του πατέρα να μείνει με το παιδί», όπως αναφέρθηκε από τους γνωστούς του, σχετίζεται προφανώς με τον ‘έλεγχο’ που επιθυμούσε να έχει επί της συντρόφου, όχι λόγω πάθους ‘ζήλειας’ αλλά γιατί ήθελε να κερδίζει από το εκδιδόμενο σώμα της. Επρόκειτο με άλλα λόγια για στυγνή εκμετάλλευση, που πατούσε πάνω στα κοκτέιλ ναρκωτικών, μια τεχνολογία διαχείρισης της εποχής μας, απαραίτητη για τον απανθρωπισμό των υποκειμένων.

Προφανώς και ο δολοφόνος έχει σώας τας φρένας, αλλά ίσως θα ήταν πιο ακριβές να πούμε ότι πρόκειται για το είδος της ωφελιμιστικής συνείδησης που του είναι απαραίτητη για να επιβιώσει στον επισφαλή βίο που διάγει.

Θα άξιζε να μπούμε ως ερευνητές στον κόπο να αναζητήσουμε τις τεχνολογίες της βιοεξουσίας που επιβάλλονται ως βιοπολιτικές σε σώματα χωρίς σημασία (βλ. μετανάστες), πάνω σε υποκείμενα που αναγκάζονται να απογυμνωθούν από το πλαίσιο των αξιών και των σημασιών αξιοπρεπούς ζωής για να καταντήσουν υπάνθρωποι. Η ανέχεια, η ανεργία, η επισφάλεια, η μετανάστευση τους κάνει ευάλωτους. Τα ναρκωτικά αποτελούν το καταφύγιο/εφιάλτη της αυτοεκτίμησης που όμως δημιουργούν τις δικές τους εξαρτήσεις και απαιτήσεις, γεγονός που δεν επιτρέπει κανένα περιθώριο συναισθηματισμού σε κανένα επίπεδο.

Γιατί λοιπόν ο καθεστωτικός λόγος επιμένει στο ‘πάθος και τη ζήλια’, αντί να αναδεικνύει τον ακραίο ωφελιμισμό ανθρώπου από άνθρωπο με όρους κυριολεκτικής ανθρωποφαγίας;

Γιατί αποφεύγουμε να μιλήσουμε για τα προφανή του μεγάλου κάδρου (βλ. εξαθλιωμένα υποκείμενα από τις βιοπολιτικές του νεοφιλελευθερισμού) που επιβάλλονται στα σώματα και μπλοκάρουν το συναίσθημα, οδηγώντας σε πρακτικές ανθρωποφαγίας επί του αδύναμου συγγενικού κρίκου, ακόμη και με την κυριολεκτική εξόντωσή του;

Μα για τον απλούστατο λόγο ότι οι γυναίκες-μετανάστριες, ως ευάλωτα σώματα που επιβιώνουν με την πορνεία, δεν αξίζει να αναφερθούν ούτε καν στον λόγο της ανάλυσης! Αρκούν οι ηθικολογικές ερμηνείες του ‘σκληρού πατέρα’ και της ‘άκαρδης μάνας’ για να τους μετατρέψουν σε τέρατα, μακριά από εμάς. Αν όμως μπούμε στον κόπο να στρέψουμε το βλέμμα στα παθήματά τους πολύ εύκολα θα καταλάβουμε τις ευάλωτες ζωές τους. Η κατανόηση του δράματος γυναικών, μεταναστών, μειονοτήτων είναι επιτακτική για λόγους ανθρωπισμού αλλά και γιατί ο Αννίβας της ανθρωποφαγίας/εκφασισμού είναι ήδη προ των πυλών, και το ζήτημα δεν παίρνει πια αναβολή!

Όπως έχει ήδη παρατηρηθεί, σε περιπτώσεις ακραίων πιέσεων από τις τεχνολογίες και τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού παρατηρούνται τόσο σφαγές και βιασμοί γυναικών όσο, κυνήγι μαγισσών και άλλων ευάλωτων κατηγοριών αποκλεισμένων. Σε χώρες, όπως στην Αφρική και την Αϊτή όπου έχει μπει το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα και σε άλλες που τελούν σε διαρκή μετάβαση και κρίση και κάνουν πάρτυ οι ολιγάρχες (βλ. πρώην σοσιαλιστικές χώρες του ανατολικού μπλόκ, Μέση Ανατολή), αυξάνονται τα περιστατικά της πορνείας, της μαύρης μαγείας, οι σφαγές, τα φασιστικά φαινόμενα και οι θρησκευτικοί φανατισμοί, ενώ οι αποκλεισμοί από το δημόσιο χώρο, ο έλεγχος/σκλαβιά των γυναικών, η εκμετάλλευση των παιδιών και όσων διαφέρουν είναι στην ημερήσια διάταξη.

«Όταν μια κοινωνία δεν λειτουργεί στρέφεται στην αυτοκτονία», έλεγε ο πατέρας των κοινωνικών επιστημών Emile Durkheim, παρατηρώντας τη γαλλική κοινωνία του 19^ου αιώνα. Και είναι προφανές ότι η ακραία βία προς τους άθλιους και τα ευάλωτα σώματα σήμερα γίνεται η τεχνική ενδυνάμωσης αυτών που έχουν ήδη υποστεί κοινωνικό θάνατο και αντιδρούν ως ζόμπι! Η ανθρωποφαγία καταντά ίσως το μόνο όπλο που απομένει στους αδυνάτους/εξαθλιωμένους μπροστά στη λαίλαπα του νεοφιλευθερισμού, έτσι όπως προκύπτει με τη σύμπραξη των δυνατών (βλ. οικονομικές ελίτ, πολιτικός αυταρχισμός και αποκλεισμός των κατατρεγμένων).

Κατά τραγική ειρωνεία (ή αλλιώς ως «εκδίκηση της γυφτιάς») η μόνη που αναφέρθηκε στους πραγματικούς λόγους της παιδοκτονίας με το όνομά τους (βλ. έλεγχος και εκμετάλλευση της εκδιδόμενης μητέρας, η αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού, τα ελλείμματα στην εφαρμογή του κράτους δικαίου για προστασία γυναικών και ανηλίκων, κ.α) ήταν η γυναίκα φαρσέρ των καναλιών που υποδύθηκε την ψυχίατρο του ΟΚΑΝΑ! Η ίδια, έστω και για μια στιγμή δημοσιότητας, έκλεψε την παράσταση και είπε ‘αλήθειες λέγοντας ψέματα’! Αλήθειες που όλοι θα ήθελαν να ομολογήσουν, αλλά που η φαρισαϊκή υποκρισία του κατεστημένου δεν τους αφήνει, τους παραπλανά και τους ρίχνει στα δίχτυα της αέναης ηθικολογίας!

Εστω και την ύστατη στιγμή ας αλλάξουμε το παράδειγμα, και ας αφουγκραστούμε πάνω σε αυτό το ‘ψέμα γυναικείας δημοσιότητας’! Ας μη ξεχνάμε ότι οι ζωές των γυναικών, όπως και των άλλων ευάλωτων κατηγοριών (μειονοτήτων, μεταναστών, νέων, παιδιών και διαφορετικών αποκλεισμένων), έχουν μεγάλη σημασία, αλλά κυρίως ότι η οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας θα πρέπει επιτέλους να ξεκινά από τις δικές τους εμπειρίες διακρίσεων. ΄Ετσι, για αλλαγή βρε αδελφέ, να αλλάξουμε τις προτεραιότητες της αφήγησης περί δικαιοσύνης και δικαιωμάτων γιατί μέχρι στιγμής, είναι τόσο πληκτικές με το μονοδιάστατο λευκό, αρσενικό τους πρόσωπο !

Τι μπορούμε να κάνουμε* Συνέντευξη με τον Μιχάλη Μπαρτσίδη - Εποχή, 26 Απριλίου 2015

2015-05-04T19:12:00.000+03:00

-Πως αποτιμάς τους τρεις πρώτους μήνες της κυβέρνησης; ποιο αποτύπωμα έχει αφήσει;

-Είναι δύσκολο και άχαρο έργο να προβαίνεις σε απολογισμούς σε τόσο σύντομο διάστημα για ένα πρωτότυπο ιστορικό συμβάν σαν αυτό που ζούμε και για την κυβέρνηση η οποία είναι αποτέλεσμά του. Μπορεί να είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά, ανάλογα πώς βλέπει κανείς τα πράγματα. Χωρίς ισοψηφισμούς ορθών κινήσεων και λαθών αλλά με ενός είδους ενεργητική και εν κινήσει κριτική βλέπω το αποτύπωμά της θετικό: επιβραδύνει ορθά στην διαπραγμάτευση αλλά πρέπει να επιταχύνει με πρωτοβουλίες στα εσωτερικά θέματα. Παρά τη σχετική μείωση της υψηλότατης αποδοχής, τον περιορισμό των προσδοκιών στις απολύτως λελογισμένες και μια σχετική απώλεια ισχύος ως προς τα παραδοσιακά κέντρα εξουσίας, διατηρεί την επαφή με τους πολίτες και τις μάζες καθώς και την
εμπιστοσύνη τους.

Διαβάστε περισσότερα »

«Δεν θα ήθελα να παραμείνω στη φυλή των Ελληναρο-πούα»

2015-04-21T19:52:00.003+03:00

Από

Φωτεινή Τσιμπιρίδου

Καθηγήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Με αφορμή τις εσπευσμένες αλλαγές, δυστυχώς όμως αρκετές από αυτές προς τα πίσω, του νέου νομοσχεδίου για την παιδεία, και την αποσιώπηση των μεγάλων και σημαντικών προβλημάτων του πολύπαθου αυτού τομέα, θα ήθελα να στείλω έκκληση προς τους σχεδιαστές του, τον Υπουργό και την περί αυτόν ομάδα προκειμένου να ξανασκεφθούν τα παρακάτω 5 σημεία.

Επειδή δεν είμαι ούτε Ζουλού, ούτε Παπούα (με απόλυτο σεβασμό στις φυλές αυτές) αλλά και δεν θα ήθελα να παραμείνω στη φυλή των Ελληναρο-πούα, μοιράζομαι δημοσίως τους παρακάτω προβληματισμούς, ελπίζοντας ότι θα φτάσουν σε ευήκοα ώτα.

Κύριε υπουργέ, επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι:

1. Δεν ζούμε στην δεκαετία του 1980 και δεν μπορεί να αναμένουμε την ‘αλλαγή’ με τις τεχνολογίες της μεταπολίτευσης. Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να επανεισάγουμε την κομματοκρατία και τη συναλλαγή στα πανεπιστήμια. Εάν ένα καλό είχε ο νόμος Διαμαντοπούλου ήταν ότι η κομματοκρατία περιορίστηκε και η συναλλαγή σταμάτησε. Με αφορμή αυτό το όνομα και προς αποφυγή παρεξηγήσεων να επισημάνω ότι δεν είμαι Ποτάμι, που επί του συγκεκριμένου θέματος άρχισε ήδη να φουσκώνει…! Με τις νέες όμως προτάσεις ο εφιάλτης επιστρέφει, αυτή τη φορά στην πιο συντηρητική (ΔΑΠ-Χρυσή Αυγή) ή εξτρεμιστική του εκδοχή (καταληψίες/μπαχαλάκηδες). Πάρτε πίσω τις τερατώδεις ποσοστώσεις των 70 και 25 τοις εκατό επί των εκλογών και τη συμμετοχή στα όργανα του Πανεπιστημίου ΤΩΡΑ, διαφορετικά η ζωή των πανεπιστημιακών θα κινείται μόνο γύρω από τις επιθυμίες των κομμάτων και των ακροδεξιών ή το χάος των μπαχαλάκηδων. Προσέξτε, ο κόσμος όλος δεν κινείται στο τετράγωνο του Παντείου Πανεπιστημίου!

Διαβάστε περισσότερα »

Πρώτη ή τελευταία πράξη για μια κυβέρνηση της Αριστεράς;

2015-03-09T16:06:00.000+02:00

της Φωτεινής Τσιμπιρίδου

Το κείμενο αυτό έρχεται ως γραπτό αποτέλεσμα συζητήσεων και διαδράσεων με
συνοδοιπόρους μου του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, αλλά και
προσωπικούς αναστοχασμούς, προσδοκίες, αμφιβολίες και αμφιθυμίες γύρω από το τι
θα περιμέναμε από μια κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο στην παρούσα, πολύ
δύσκολη για τη χώρα μας, συγκυρία.
Κατανοώ πλήρως την απίστευτη πίεση και ασφυξία που υφίσταται η κυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ από τους λεγόμενους εταίρους. Η μόνη βέβαιη παραδοχή είναι ότι οι εταίροι
θέλουν πάση θυσία να αποτύχει το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση να υποστεί την
ταπείνωση για το ‘θράσος’ της να προτείνει εφικτές λύσεις που να είναι εναντίον του
προγράμματος λιτότητας αλλά και κατάλληλες για έξοδο από την κρίση.
Στηρίζω, όπως και το 80% των ελλήνων τον τρόπο της διαπραγμάτευσης που για
πρώτη φορά μοιάζει να είναι ειλικρινής, και βοηθά στην ανάκτηση εθνικής και
προσωπικής αξιοπρέπειας.
Δεν ξέρω όμως αν θα αντέξουμε την πίεση ή αν θα γίνει κάποιο λάθος και βρεθούμε
σε θέση χρεοκοπίας. Δεν φοβούμαι τόσο για τις συνθήκες της ‘λίθινης εποχής’ που θα
φέρει, όσο για το εμπάργκο και την ασφυξία που θα ακολουθήσουν την επομένη της
αποτυχίας του πειράματος με την επιστροφή στη δραχμή. Φοβάμαι για τότε που θα
εδραιωθεί πια η νέα περίοδος νεοαποικιοκρατίας μέσα από τις πολιτικές
ανασυγκρότησης και σωτηρίας της χώρας, τότε που η υποκριτική διεθνής κοινότητα
θα παρέμβει για να διαχειριστεί την «ανθρωπιστική» καταστροφή.
Ελπίζω να μην οδηγηθούμε σε όλα αυτά και απεύχομαι να συμβούν ακόμη και αν η
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με απογοητεύσει με τους μικρούς ή μεγάλους συμβιβασμούς που
θα αναγκαστεί να κάνει.
Περιμένω όμως υπομονετικά αυτό το τετράμηνο να δω δείγματα γραφής ενός
νέου πολιτικού ήθους που θα δίνει τον παλμό για την ανασυγκρότηση της ελληνικής
κοινωνίας και την αν-οικοδόμηση της πολιτειότητας: στην αμφίδρομη σχέση με το
κράτος και στην αλληλοδέσμευση των πολιτών γύρω από τα δικαιώματα και τις
υποχρεώσεις τους, τόσο από και απέναντι στο κράτος, όσο και μεταξύ τους.
Προσδοκώ άμεσα τη χάραξη σχεδιασμών και τη λήψη σχετικά ανώδυνων
οικονομικά μέτρων όχι μόνο για τα ακραία προβλήματα της ανθρωπιστικής κρίσης,
αλλά και για τις ξεκάθαρες αρχές που θα διατρέχουν το έργο της κυβέρνησης πάνω
στους τομείς πυλώνες της Παιδείας, της Υγείας, της Εργασίας και του Πολιτισμού.
Στις άμεσες προσδοκίες θα ήθελα να έχω ξεκάθαρη εικόνα από τον κυβερνητικό
ΣΥΡΙΖΑ για θέματα όπως τα παρακάτω τα οποία αναφέρω ενδεικτικά με τη μορφή
απορητικών ερωτημάτων:

Διαβάστε περισσότερα »

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΙΣΘΗΡΟ ΕΔΑΦΟΣ!

2015-02-28T20:32:00.000+02:00

του Αλέξανδρου Ηλία

Το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται στην κριτική, την οποία άσκησαν στην ελληνική κυβέρνηση οι Γιάννης Μηλιός, Σπύρος Λαπατσιώρας και Δημήτρης Σωτηρόπουλος για τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου. Η εν λόγω κριτική έχει δημοσιευθεί εδώ

Διάβασα το κείμενο των Μηλιού, Λαπατσιώρα και Σωτηρόπουλου και θα ήθελα να σας μεταφέρω κάποιες σκέψεις.

Ασφαλώς το κείμενο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και επ’ ουδενί μπορούμε να προσπεράσουμε την κριτική που ασκεί. Θα έλεγα, ωστόσο, ότι περισσότερο θα κρατήσω τη γενική επιφυλακτικότητά του, παρά την εκτίμηση για τη διαπραγμάτευση αυτή καθ’ εαυτήν. Νομίζω ότι μια σειρά από σωστές παρατηρήσεις και οξυδερκείς αναλύσεις εγγράφονται σε λάθος προοπτική και με τον τρόπο αυτό

Διαβάστε περισσότερα »

κοινωνικό εργαστήριο θεσσαλονίκης

Αντίο συντρόφισσα Ροσάνα, της Τζένης Οικονομίδη

Υποκείμενα σε κρίση, ιστορίες, πόλη και κοσμοπολιτική

Κορωνοϊός, βιοπολιτική και κατάσταση εξαίρεσης: Giorgio Agamben, Jean Luc Nancy, Roberto Esposito

Βρώμικα κουτάλια με χρυσά αγαλματίδια, της Τζένης Οικονομίδη

Ως εδώ και μη παρέκει!

Οι άνθρωποι, η χώρα και η γλώσσα «χωρίς όνομα», της Ελένης Χοντολίδου

Μακρόνησος και Γυμνή Νήσος, τα δύο βαλκανικά νησιά του θανάτου σε μια κινηματογραφική παραγωγή της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Μετασχηματισμοί του σοβιετικού κινηματογράφου

(ομιλία στην εκδήλωση «Τέχνη και Επανάσταση: Η Ρώσικη Πρωτοπορία»)

του Μιχάλη Αγραφιώτη

Μίχαελ Χάινριχ Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ. Εισαγωγή στους τρεις τόμους. Μτφρ. Σοφία Λαλοπούλου

Μίχαελ Χάινριχ, Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ.Εισαγωγή στους τρεις τόμους, Μετάφραση Σοφία Λαλοπούλου Αθήνα 2017: Futura.

Οι αντρειωμένοι και οι διασυρμένες, της Τζένης Οικονομίδη

η πολιτική σημασία των ιστοριών ζωής

Μνήμη των ανθρώπων είναι οι άνθρωποι

μία συλλογική-συντροφική έκδοση του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης για τον Νίκο Αδάμ

απόσμασμα από το Mικρό σχόλιο της συντακτικής επιτροπής

Θρησκευτική εγγραμματοσύνη, εκκλησιαστική ηγεμονία και κοσμική κριτική.

Διαμάχη για μια αθώα ή υπεύθυνη πολιτειότητα;

Etienne Balibar, “ Μετά το Brexit ”, Luxemburg Lecture - Αναφορά της Ιωάννας Μπαρτσίδη

ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (CDU/CSU) ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Στον απόηχο των επιθέσεων στο Παρίσι, η αριστερά πρέπει να ενστερνιστεί τις ριζικά δυτικές ρίζες της - Slavoj Zizek

Contre la barrière frontalière à Evros, le samedi 31 octobre 2015.

We give an end to drownings and fences !!

Τοποθέτηση του ΚΕ για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουνίου 2015

5 Ιουλίου 2015: ΟΧΙ, του Warren Montag/ μτφρ.: Γιώργος Φουρτούνης

Φωτεινή Τσιμπιρίδου: Ψέμα γυναικείας δημοσιότητας

Τι μπορούμε να κάνουμε* Συνέντευξη με τον Μιχάλη Μπαρτσίδη - Εποχή, 26 Απριλίου 2015

«Δεν θα ήθελα να παραμείνω στη φυλή των Ελληναρο-πούα»

Πρώτη ή τελευταία πράξη για μια κυβέρνηση της Αριστεράς;

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΙΣΘΗΡΟ ΕΔΑΦΟΣ!

Μίχαελ Χάινριχ, Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ.
Εισαγωγή στους τρεις τόμους, Μετάφραση Σοφία Λαλοπούλου Αθήνα 2017: Futura.