tag:blogger.com,1999:blog-12220101243561056612018-05-29T06:31:41.448+03:00Aşındırma Denemeleriİdil, kömür içiriyorlar, serumlar falan, birkaç damar yolu açıyorlar ve tek ayaküstünde beklemek gibi bir duyguya kapılıyor insan. Damağımda tırnak yaraları var geçmesini bekliyorum, kapımda kilitler kırıldı geçmesini bekliyorum... İlaç kokusu ve tüm renklerin sarıyla başladığı yerlerde olmak istemiyorum. Her taraf hastane lekesi içinde, yatağıma getirilen yemek tuzsuz ve o da sarı. Her şey böyleyken bir de sen başkasına veriyorsun!Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.comBlogger286125tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-43472547269332504342018-04-10T04:10:00.004+03:002018-04-10T05:21:58.183+03:0050 lirabazı anlar vardır onlar kapkara parıldar. yine kötüydüm ama insanlarla görüşmeyi şimdi ki kadar kesmemiştim. herkesi olduğu gibi kabullenmek gerekiyor dediğim zamanlardı. sabah, kalktığımda iskender'den bir mesaj aldım "Sennur ölmüş, cenazede buluşuruz" gibi bir şeydi. o zamanlar ikinci yeniciler gibi bu zamanda da bir tarikat olup çıkmıştık... birileri ölünce yakın hissettiğin birilerine haber verip yan yana durmanın, orada acıyı paylaşmanın, acı içinde kıvranmak değilse de bunu kaldıralımın peygamberleri gibiydik.<br />gelemem dedim, niye dedi; evliydim, işsizdim, mutsuzdum.<br />hesap numaranı ver dediğinde, ben; hangi bankanın kartıma bloke komadığını düşünmek zorundaydım.<br /><br />birde kızi vardı, hayatta en çok istediğim şeylerden kendisi... uzun saçları, derin gözleri, anlamlı bakışları, kısa mı kısa boylu, bir nefesiyle koynumda olan kendi, bir evde şahsiyet, bir villada gurur, başka bir zaman da bir an gibi... Kızi. çünkü adı ile yadigar bir o kadar aramızda hatta adını yaşayan bir canlıydı. adı nereden geldi, orayı gördü, acı neymiş onu gördü, sahipsizlik an sızın çıkıp gelmez ve orada bir sen varmışsın da başka kimsede yokmuş bunu gördü... dayandı, en önemlisi bizim, insan yokken sen vardın.<br /><br />bunları bir şekilde hallettik ve siyasi parti çelenkleriyle beraber Sennur ablanın cenazesi nişantaşı'ndan kalktı, gitti, ışıklara gömüldü.<br /><br />yukarıdaki kısım giriş, gelişmeyi hiç anlatmayacağım.<br /><br />sonuç: aradan bir ya da iki yıl geçti. ben yine her zamanki gibi kötüyüm. hayatımdaki insanlar değişmiş, evim yok olmuş, yeni gezegen keşfedilmiş, genç bir kadınla sevişiyorum onun handikapları benimkiyle örtüşmüyor, ben nasıl olur da böyle olur diye kendimi viskiye vuruyorum. aşık oldum. bunu hissettiğim anda sarhoşluk hiçbir şeymiş onu anladım ve mülayim bir beyaz yakalı olmaya karar verdim, anama küfretmediği sürece şu dünyadaki tüm orospu çocuklarına katlanabilirdim.<br />peki n'oldu dersiniz? kadın için kendimi değiştirmeye karar verdim. kadının istediği adam olacaktım.<br /><br />denedim, daha öncede denemiştim, yine ve daha fazlasını deneyerek yoluma devam ettim. arada bir çılgınlık yapıp birkaç şiiri yolladım iyi yazıyordum, çünkü yüklüydüm. beni sınasınlardı, beni değerlendirsinlerdi, beni farketsinlerdi... zaten az bilinen şairler muhtarlar gibiydi. bizim tarafımızda şu vardı, hala var; şair ölünce...<br /><br />yine bir sonuç olarak kendimi izmir'de buldum, çok aşıktım, çok sevmiştim, onun sevmediği şeyleri istanbul'da düzeltecektim.<br /><br />bir süre idare ettim, biraz daha idare ettim, sonra biraz daha içmeye başladım kadıköy'de... sonra<br />para yatırdığım atların hepsi topal çıktı ama koşmaya hazır, şimşek gibi gözüküyordu.<br /><br />ben mülayimlikle, kuşkuyla, kendi yarasını düzeltmeye çalışarak A-1'de yatıp birkaç telefona tamah eden birisiydim. Bir akıl hastanesinde kalemimi vermiyor vermemeye çalışıyordum, birkaç sayfa yazmıştım da...<br /><br />kalem bu, hem satmayacaksın, hem yazacaksın hem de almaya çalışana karşı koyacaksın. inanır mısın onu da aldılar!<br /><br />kendini düzeltmeye çalışmak önemli şey, dışarıda kolay bu biliyorum. içkiyle, kadınla, arkadaş ya da yoldaşlarla... oğulla ya da kızla... kitaplarla...<br /><br />çok küfrettim çok ama çok fazla küfrettim.<br /><br />aylarca izmir boktan bir yer deyip durdum, meyhanelerinde kafayı buldum, arkadaşlarla buluştum, sıkıldım bunaldım, ucuz şarap içtim...<br /><br />döndüm işte gerçeğe.<br /><br />çok kötüydüm, bir sabah haber geldi. Sennur Sezer'den ödül almışsın.. ama ben hastanedeyim... ama hala bazı insanlara borcum var.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-55805848221427640402017-09-06T12:59:00.001+03:002017-09-06T12:59:33.758+03:00tadındayız işte<div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">beynimde oradan oraya koşturan düşünce <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">sancıya ulaştı<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">oldu işte ağrıyla uyandım <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">dağınık eşyalar gibi durduğum ev<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">nereye dönsem o<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ey her şeye el veren tetik <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ya kudretinden sual edilsin<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ya da gel yeniden kaldır ayağa<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">alacağın olsun dünya, içimdeki ejderi eğittin<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">başını eğiyor şimdi her ağladığımda<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">sondum, sonluğumla kaldım <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">beni vurdun beni başkasıyla vurdun<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">rüzgarımı aldığında iklimiydim kaldığın şehrin <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ses etmedim, sesss etmediiiiim. <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">gözlerimi kapattığım da uçurumum çoğulum çoğul <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">esmer bir kıza aşık olmuştum, kara çıktı <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">anlıyorum şimdi neden? <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">kaldırıp yakamı sokaklar, kışlar ve kadınlar mı şimdi<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">yazarken yanılmadım hiç, hangi kelime silah değildi <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">hangisi sevmedi ki beni<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">dönüyorum yine, başım sağolsun <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">hayır, burada sen yoksun <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">bu sadece ağrı, durup durup piramitleşen bir taş <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">bir cami, bir deprem enkazından kurtulan nefes <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">yenildim, yenildiğimden de doğarım<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">tarih yargılar ve yanıldığımı da yazar<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">defterler alarak sana geldiğim gün <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">güller giymiştin sanki <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">benim gibiydin <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">benim. <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">ağrı eylül gibi başlar ben de, <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">silinmez alınyazım kalacak mı hep böyle? <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">bilmiyorum, umrum değil<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ya tetik <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ya güneş arasında sıkıştığım 2000’ler <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">artık çok daha kendimleyim.<o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ben ileride belki daha güneşli bir günde <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing">ölümü bir kez daha deneyeceğim. <o:p></o:p></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">tadındayız işte o ve ben <o:p></o:p></div><br /><div class="MsoNoSpacing">o ve ben<o:p></o:p></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-10593914617039566112017-09-04T12:11:00.000+03:002017-09-04T12:11:12.319+03:00ahhkurduğum kubbeyi yıkanlar oldu. emekle, sevdayla, itinayla yıkanlaaar. onlar için o için ah biriktirdim, öfkem gürz, acılarını etlerine ilikleyecekler. acılarını tenlerinden sökerken zırhları delinecek.<br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-79111877771357771822017-05-09T16:05:00.000+03:002017-05-09T16:05:40.724+03:00Bir Kadıköy HikayesiYine yazmayalı uzun zaman oldu değil mi? Hank yazamadığı zamanlarda ayak tırnaklarının çok uzadığından ve bira göbeğinin ayaklarına ulaşmasını engellediğinden bahseder bir anısında... Daktilosuna da piç'le şu sıralar hiç aram yok der. Bizim durum biraz daha farklı gelişti. Bira göbeğim yok bunun yerine six pack yapmış da değilim tabi. Şimdilik kitap okuyorum. Sanki 40 yıl sonra bitecekmiş gibi gelen romanımın arada sayfalarına bakıp ne boktan yazmışım diye küfrediyorum. <div>Bunlar tabii ki bazı sıradanlıkların sıraya girmesiyle alakalı. Blog'un adına uygun şekilde aşındırıyorum. Yaşasın Ulus Baker! </div><div><br /></div><div>Asıl konuya gelecek olursak. Kadıköy'de yaşayan ve bunu en çok barlarda yaşayan insanların bir listesine ihtiyacım var. Bunlar tabii ki edebiyatçı olmalı. Barlardan kırmızı kart görmüş, daha çok evine kapanmış, sonrasında yine barlara dönmüş tipler. Tip dedim özür dilerim karakterler! </div><div><br /></div><div>Çıkarttığım sekiz kişi var. Çoğu dostum abim ya da neyse... Fakat listede ilginçtir hiç kadın yok. Kadınlarla alakalı öneriniz varsa bunları yazarsanız sevinirim. </div><div><br /></div><div>Kendinize iyi bakın viskiden vazgeçmeyin. </div><div><br /></div><div><br /></div><div>mail: arslanbogan@outlook.com </div><div><br /></div><div><br /></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-71598647007840916942015-10-13T12:45:00.000+03:002015-10-13T12:45:01.248+03:00Bu meydan...<br />Arkadaşlarımı öldürdüler. Hepsi iyi adamlardı. Oturup çay içsen hesabı ödetmeyen adamlardan. Uzun boylu, tok sesli, emekçi arkadaşlarımı... Beraber işçi grevlerinde işçiler rahat uyusun diye biz uyumaz sabaha kadar gözcülük yapar, polis beklerdik. Gelir ilk bizi döverdi polisler.<br />İnsanlara zarar gelmesin diye uyumayan arkadaşlarımı katlettiler. Halkını seven, devrimci, azıcık toprak bulsa hemen çiçek diken insanları... Katlettiler.<br /><br />Ben unutmam. Ben unutmam. Ben unutmam.<br /><br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-66960812433119153552015-09-23T10:14:00.002+03:002015-09-23T10:14:20.383+03:00Tanrı bazen spor olsun diye mi öldürür?<br /><div class="MsoNormal">İnce çocukların hüznü kalın oluyordu o zamanlar. Hala öyle sanıyorum. İlk gençlik yıllarımda deli gibi spor yapıyordum. Basketbol, futbol, atletizm, kürek… Şimdi, “şuradan bir Kadıköy uzatır mısınız?” diyerek uzatılan paraları tip’leyip ‘bi Kadıköy alsana kaptan’ asistleri yapıyorum. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">90’lar yine ülke karışık. Ben takımı alıp deli gibi koşturuyorum. Şehrin göbeğinde olduğumuz için daha çok doğal ortamlar seçiyorum. Yokuş, deniz kenarı, orman vs. Takım antrenmanları haricinde yalnız koşmayı seviyordum. En sevdiğim yer tren raylarıydı. Çakıllarla dolu olduğundan koşmak işkence halini alıyordu ama yararlıydı işte. Teknik ve kondisyon açısından önemliydi. Kışın bere eşofman, yazın şort tişört ve raylar. Önemli olan treni karşına almandı. Trene karşı koşmaktı. Böylece daha az tehlikeli olurdu. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">On üç yaşımın altını henüz çizmeye başladığım dönemlerdi. İyi işler çıkaracağımı biliyordum. Yetenekliydim. Koşarak halledebilirdim. <o:p></o:p></div><br /><div class="MsoNormal">O gün olmayacağını anladım. Evden çıkıp sokağın sonuna doğru yürümeye başlamıştım. Birkaç kilometre koşup dönecektim. Bir tren geçti, ben duvarın arkasındaydım, sonra çığlıklar yükseldi. Yine böyle bir bayram günüydü. Tren ileride durmuştu. Bir çocuk küçük bir çocuk bayramlıklarını giymiş, rayların hemen yanında üç tekerlekli sarı kırmızı bisikleti… parçalanmıştı. Annesine yardım etmek için koştum, etrafta çok kan yoktu beden falan da. Çocuğun ağzının bir parçası kalmıştı sadece. Kalanları topladım, küçük dişler… Kadını alıp götürdüler ben de döndüm sırtımı gittim. İşte o zaman bir şeyler değişmeye başladı. Ne zaman oradan geçersem hep aynı yere takılıyordu gözlerim. Benim gördüklerimi Tanrı da görseydi keşke. <o:p></o:p></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-84041598483918768172015-09-14T23:39:00.002+03:002015-09-14T23:39:53.764+03:00edip efendiye söylenmemiştir<div style="background-color: white; color: #141823; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 17.5636px; margin-bottom: 6px;">ben, belki koşarak gittim.<br />bıraktım ne verildiyse, ne ile gönenirse insan<br />benliğimde asılı kancalar,<br />dedemden kalan kravatlar,<br />geceleri gördüğüm rüya <span class="text_exposed_show" style="display: inline;"><br />yorulmuş başkalarınca, benim olan bir şey yokmuş<br />uykularda bile.</span></div><div class="text_exposed_show" style="background-color: white; color: #141823; display: inline; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 17.5636px;"><div style="margin-bottom: 6px;">oysa Atatürklü bir filmin ortasındaydık<br />savaşlar falan olmuştu içimizde<br />sonra sanayi devrimi, sonra sen çıkageldin<br />uzadı geceler, yataklar daha da genişledi,<br />bu cumhuriyeti ilgilendirmez ama sevmiştim seni</div><div style="margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">bize bira veren tekel, sigara ikram eden Edip efendi<br />evini açıp, akşama dönerim diyen beyoğlu mesela<br />onlar da yeltenmişti sana, onlarında umutları vardı yarım kalan<br />bir gece kurtlar ulurken onlarsız da yaşayabilirsin demiştim</div></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-23625453897480177202015-09-11T22:28:00.002+03:002015-09-11T22:28:45.716+03:00sensizliğin elleri<br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;">atlılar yenik dönebilir artık, şafaklara çekilen kılıçlar kırılabilir<br />çiçeklere küskün şu plazalar<br />yıkılsın diye soyundum geçmişimden bildiğim şeylere doğru<br />sevgilim sensizliğin elleri ne fakir<br /><br />halbuki<br />biz iki ev gördüğümüzde bir halk sanıyorduk,<br />daha sıkı tutuyorduk çocukların ellerini<br />dağların karnına yerleştirdiğim doğa doğuracaktı,<br />sana baharlar sunsun diyeydi.<br />olmadı<br /><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;">topraksız bir aslan gibi kıvrıldım acıma<br />göğsümden içeri daldırdım pençemi<br />orası be sevgilim! işte orası çok acıyor bilemezsin,<br />seni bazen goebbels’e benzetiyorum<br />çekip vurasım geliyor tarihini<br />sevgilim sensizliğin elleri ne mülteci<o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;">biz birbirimizi başkalarına bırakırken neden herkes çok mutlu?<br />bölünüyoruz karıcığım<br />sensizliğin elleri ne kürt!</span><o:p></o:p></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-71796073447590512652015-08-18T19:56:00.001+03:002015-08-18T19:56:56.720+03:00aslında yalnız değiliz.<br />Burayı ben bırakıyorum sizler bırakmıyorsunuz. Dün okul arkadaşlarımdan biri geldi ve blog hakkında soru sordu, pek ilgilenemiyorum dedim fakat biraz önce istatistiklere bir göz gezdirdiğimde bloğun yalnız kalmadığını gördüm.<br /><br />Çok fazla üretken değilim şu sıralar... En son RED Dergisine bir yazı yolladım. Yeni çıkacak bir dergiye -adı kahverenkli- Sait Faik minvalli bir yazı yazmam gerekiyor bilemiyorum...<br /><br />Sonra şiir yazmaya çalışacağım uzun zamandır ŞİİRDEN'e göndermiyordum. Bakalım...<br /><br />Şiir kitabı "sakıncalı ruhun duaları" Eylül gibi çıkıyor. Acımasızca eleştiri bekliyorum.<br /><br />Buraların bensiz de yalnız kalmadığını gösterdiğiniz için tanıdık tanımadık herkese teşekkür...Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-5492732362084532172015-08-04T18:20:00.001+03:002015-08-04T18:20:05.026+03:00Baskı var katliam yok - RED TEMMUZ SAYISI<br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Birkaç haftadır sosyal medyada Uygur Türkleriyle alakalı ‘draje halde’ fotoğraflar ve videoların dolaşımda olduğu şu günlerde, konuyu azda olsa aydınlatmaya çalışalım. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Çinliler Uygur Türklerinin yaşadığı bölgeye Doğu Türkistan demiyorlar. Bizim soydaşlarımızın verdiği isim bu. Çin yasalarına göre özerk ilan edilen bölgenin adı Sincan Uygur Özerk Bölgesi. Bu bölgedeki çatışma durumunun Youtube videoları ve ya JPG fotoğraflarından çok öncesine dayandığı biliniyor. Çokça tarihsel bilgiyi peş peşe yazıp sizi sıkmak niyetinde değilim. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">1933’lerde Doğu Türkistan İslam Cumhuriyeti kurulmuş ve Çin, Sovyetler Birliği aracılığıyla bu olaya müdahale etmiş 48’lerde ise Doğu Türkistan Çin’e ilhak ediliyor. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Sosyalizmin dinlere nasıl yaklaştığını net olarak gördüğümüz bir dizi tarihsel süreç yaşandı, yaşanıyor. Sadece Müslümanlık değil diğer mevcut dinlere de aynı şekilde davranılmıştır. Devletlerin potansiyel sorun olarak gördükleri kişiler veya yapılar sürekli olarak kontrol altında tutulur. Bu devletler ayrımını sosyalist veya kapitalist olarak yapmıyorum. Tüm devletler baskı kurma konusunda işinin ehlidir. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Çin’in inanan insanlara karşı yaptırımları günümüzde de sürmekte. Örneğin; Müslüman kamu görevlilerine oruç tutmamaları için belgeler imzalatılıyor. Ramazan aylarında kamu alanlarında yemek dağıtımı yapılıp inanç sahiplerinin yemesi için baskı kuruluyor. Evet, bunlar var. Fakat Müslümanlara bu şekilde davranılmasının nedeni Çin’in İslam dinine düşmanlığı değil sosyalizmin dinlere bakışıdır. Geçmişte birçok Budist tapınağı yıkan Çin, camileri de yerle bir etmiştir. Mao’nun politikalarıyla bu ibadethane yıkma süreci sonlanmış fakat din konusunda Çin Komünist Partisi sekter tutumunu sürdürmüştür. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Siyasi suçlu damgası vurulan binlerce kişi hapislere atılmış, ibadetleri hapishanede yasaklamıştır. Bu baskıya rağmen insanlar ibadetlerine devam etmeye çalışmış. Yakalandıklarındaysa bir yıl boyunca aileleriyle görüşmelerine izin verilmemiş. Bu uygulama gündemde mi bunu açıkçası bilmiyorum. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Verilen bu cezalar nedeniyle ailesini görmeden hapis yatan yüzlerce insan var. Af Örgütünün raporlarıyla bunların tamamı sabitlenmiş durumda. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Gelelim işin Çin tarafına. Sosyalist midir değil midir tartışmalarını işin dışında tutarak -ki bu tartışmayla ömrümüzde 5 yıllık bir kayıp mevcut- yazalım. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Anlaşılan o ki, baskıcı davranmalarının nedenlerinden biri olarak gördükleri –din veya inançlar- içinde kantarın topuzunu kaçırıp, sert yaptırımlara başvuruyorlar. Türkiye’de bunun yankısı ise Uygur Türklerine Çin İşkencesi yapılıyor şeklinde tezahür ediyor. Evet, devlet olarak baskı var. Karşı da çıkıyorum, vicdanını arka cebinde taşımayan her bireyinde tepki göstermesi gerektiğine inanıyorum. Fakat sosyal medyada mide bulandıracak şekilde izlediğimiz, baktığımız görüntülerin, imajların çoğu saptırılmış. Örneğin geçtiğimiz yıllarda Çin’de meydana gelmiş depremden sonra Budist rahiplerin ölenlere yardım etme çabası, Uygur Türklerini böyle katlediyorlar şeklinde karşımıza çıkabiliyor. Yahut Çinli bir çocuğun dayak yeme görüntüleri Doğu Türkistan da çocuklara işkence yapılıyor iddiasıyla yayınlanıyor. Kaynağı belli birtakım imajların çarpıtılarak sunumu yapılıyor. Bu konuda tek yapmamız gereken ise Google; Doğu Türkistan Çin enter. Gel gör ki sosyal medyada parmak kası yapan bizler bunu yapmadık, yapmıyoruz, yapamıyoruz. Yazının başında da geçtiğim üzere ‘draje bilgi’ denen şeye kapıldık gidiyoruz. DB hastalığı ise modernizmin en yaygın salgını. Kişinin düşünce yapısını ele geçirip oy verme kararından tutunda, bırakın ülkesini mahallesinde ne olduğuyla ilgilenmez hale getiriyor. Kapitalist çakalların en sevdiği hastalıklardan biri de budur a yoldaşlar. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Konuya dönecek olursak; Çin, Nazım’ın, ‘Dört nala gelip uzak Asya’dan’ dediği yer değil artık. Bırak dört nalla gelmeyi, Çin’de Hong Hong’da ofis açan Türkiyeli iş adamları Mersin </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Limanına konteynerlar indiriyor, kargo uçakları birbirine çarpmamak için salvolar yapıyor. Çin lokantalarının sayısı gün geçtikçe arttı. Türkiye kırmızı şarabını yudumlarken yanında çiğ balık yiyor. Çin ve Türkiye 2010 yılında stratejik ortaklık anlaşması imzaladı. İşin bir tarafında ekonomi diğer yanında ise inançlar sistematiği var. Meydanlarda Doğu Türkistan üzerinden yapılan siyaset, ekonomi mecralarında dillendirilmiyor bile. Dünyanın tamamında ekonomik sistemlerin faşistliğinden sanıyorum söz edebiliriz. Eğer bu söyleve kaşı çıkacaksak birkaç ülke sıralamamız gerekir. İlk üçe sanıyorum Çin girecektir. Çin’in ekonomisini belirleyen ve sosyal yaşamını düzenleyen altyapı-üstyapı ikilemi dünyaya entegre edilmiş ve 1.50 boylarında bir adam tarafından gündeme alınmıştır, dünya emperyalist kapitalist zincirine karşı çıkmak içinse “önemli olan kedinin rengi değil, fareyi yakalamasıdır” denmiştir. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Türkiye ile Çin’i inançlar sistemine göre karşılaştırdığımızda benzer yanlarının olduğunu da görebiliriz. Maraş, Çorum, Sivas katliamları örnek verilebilir. Fakat Çin’in giriştiği son büyük katliam girişimi 1989 da Tiananmen Meydanındaki olaylar dizisidir. Bu elbette dini bir çıkıştan çok ekonomi temelli bir ayaklanma olarak tanımlanabilir. Protestocular ölenlerin 4000 yaralıların 10 bin kişi civarında olduğunu söylemişlerdir. Peki, Türkiye TSK ve PKK arasındaki savaşta kaç bin kişi öldü? Ölenlerin kaçı Müslümandı? <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Dünyada din adına insanları katleden bir örgüt varsa IŞİD çetesidir. Çin falan değil. <o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Son olarak Çin yaşça benden büyük olsa da söylemek istediğim bir şey kaldı. Köpekleri yemeyin. Yazıktır günahtır. <o:p></o:p></span></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-76221112986823146592015-08-04T17:35:00.000+03:002015-08-04T17:35:05.749+03:00Eylül'de kitapçılarda.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6U4Eiss6UsI/VcDNhViSc_I/AAAAAAAABYo/PrT30CK2c14/s1600/11822481_408760792640868_3019704966006313173_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-6U4Eiss6UsI/VcDNhViSc_I/AAAAAAAABYo/PrT30CK2c14/s320/11822481_408760792640868_3019704966006313173_n.jpg" width="320" /></a></div><br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-40838649761098009892015-05-20T20:27:00.002+03:002015-05-20T20:27:08.242+03:00Buko<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iHjDkkDaOfE/VVzD1jROf2I/AAAAAAAABXU/CVCGYNUhGic/s1600/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-iHjDkkDaOfE/VVzD1jROf2I/AAAAAAAABXU/CVCGYNUhGic/s320/Untitled-1.jpg" width="226" /></a></div><br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-43867117844225974162015-05-04T17:56:00.004+03:002015-05-04T17:56:44.544+03:00Borderline | Uluer Oksal Tiryaki<div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">ego gökyüzüne yükseldikçe<br />kişilik ayağa düşer;<br />mahalle piçlerinin ilgisini çekmeyerek<br />ufalanırsın yarattığın atmosferden.<br />klakson seslerini işitmen zaman alır.<br />yüksektesindir.<br />rögar kapakları kabul etmez seni.<br />yüksektesindir.<br />şehir tozu yutamazsın,<br />yüksektesindir.<br />şaraba alışman zaman alır;</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">yüksektesindir..</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />bizlerse lağımın dibini çoktan boyladık<br />üzerimize binlerce kez sifon çekildi<br />ellerimiz sıvı sabuna saygı duydu -neşeyle<br />morardı kollarımız -yanlışlıktan<br />çekilen ilk nefes, yeni bir yanlışlıkla<br />bir çeşit izmarit olup ulandı<br />küçük odalarımızdan ormana</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">bilmezsin:</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />gözlerimizi kestiler<br />saçlarımızı yoldular<br />kalbimizi doğradılar..</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />işte şurası her şeyin ortası<br />özne ve yüklemde çatısızlık<br />biraz hissizliği, uyku problemi<br />günaydın töreni, iyi akşamlar söylemi<br />k a f a p r e s i<br />öldürmeyi düşündüklerin<br />susmayı tercih ettiğin güzide anlar<br />adına katlettiğin önemsiz cümleler..<br />işte şurası her şeyin sonrası<br />koptu bir parça ten insanın derisinden<br />karıştı ambulans sirenlerine<br />sevinç gösterileri eşliğinde:<br />parti flamaları<br />sinema afişlerİ<br />banliyö trenleri<br />işçi kanı üzerinden yükselen<br />kaçak gökdelenler<br />sürekli eli terleyenler<br />sürekli yemin edenler<br />göt yalamaktan suratı<br />göte dönüşenler<br />üçüncü sınıf barlarda efkarı için<br />yeni bir neden icat etmeyi deneyenler<br />seks cinayetleri<br />erotizm<br />klitoris</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />rektum.</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />pedofili, parafili, nekrofili<br />pygmalionizm ve yakın akrabaları..<br />daima sinek konan suratlar<br />gün boyu ucuz kimyasal tüketip<br />bir gülme krizinden bir diğerine savrulanlar<br />bira içmekten sidik torbası patlayanlar<br />tüm zamanını intihar düşüncesi ile<br />geçirip yine de yaşamaya devam edenler<br />prova odaları, süpermarketler<br />müşteri kavramı - silahsız soygunlar<br />film kareleri ve her akşam evine<br />metrobüsle dönerken arabeski hissedenler<br />aletiyle oynayanlar<br />iltihabıyla oynaşanlar<br />eczane<br />Anarşizm<br />ve Numune Hastanesi üçgeni<br />arasındaki anlık sıkışma<br />yaşayıp soluğu<br />Yoğurtçuparkı'nda alanlar.<br />İskele sokaklarında gündüz cilası<br />Yeldeğirmeni pavyonları<br />Kadıköy konsomatrisleri!<br />Söğütlüçeşme caddesi, martı eti<br />martı eti çöplükler, bodrum katları<br />bodrum katlarında kafayı kıranlar<br />izbe kafe tuvaletlerinde<br />götünü bir garsona siktirenler<br />pahalı deri giyen metalciler<br />babasının cüzdanını her gün<br />bir fare kemiren punkçılar<br />hamsterlar - hipsterler<br />allaha uzak teras katlarında<br />öğle güneşinin köpek öldüreni</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">öğle güneşinin köpek öldüreni!</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />köprüden atlamak üzere olanlar<br />aynı yolda eriyip biten ayakkabılar<br />sayısız sakinleştiricilerle<br />büyümekte olan ev<br />sayısız sakinleştiricilerle<br />küçülen dünya..<br />dev şirketler, köle pazarları<br />silah endüstrisi<br />ve onların tekel gazeteleri<br />onların köşe yazarları,<br />onlar'a ait olan her şey<br />üçüncü dünya ülkeleri<br />elektrik kesintileri<br />iş makinaları<br />iş cinayetleri<br />yasa dışı örgütler<br />ve hiç bir sikime yaramadan<br />tıraş köpüğü gibi dağılıp giden<br />fraksiyonlar.</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">halüsinasyonlar</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">ve bir trajedinin arkasına sığınıp<br />kendine olan saygısını<br />geride bırakıp uzak doğuya yönelenler<br />sonra; ambalajlı hayvan tüketin'ler..<br />boğazı kesilerek öldürülenler<br />boğazına sarıldığın sigara<br />paketinde bir yazı<br />smokers die younger!<br />atlamayı düşündüğün balkon<br />parçalanmış vücudunu<br />park halindeki bir otomobilin iskeletinden<br />ucuz parke taşlı yani avrupa taklidi<br />kaldırımlardan ait olduğun belediyenin<br />logosunu taşıyan şehir mazgalına doğru<br />sürüklenirken tahayyül ettiğin zemin<br />zemine tekamül edebilen nesneler</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />sonra beni üzmeyin'ler..<br />beni delirtmeyin'ler..</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">iş arayanlar, evsizler<br />ve her şeyini terk edip<br />geri kalan hayatını<br />uzak'ı görerek geçirenler<br />baba evinde anarşizmi savunanlar<br />takım elbisesinden kan damlayanlar<br />bilinçli suikastler<br />tüm mesaisini sisteme<br />köpeklik ederek geçirenler<br />sivil polisler ve devlet A.Ş.<br />amatör ruh koleksiyonerleri<br />saman kağıtları- saman kağıtları<br />robot yetiştiren eğitim sistemini;<br />her gün düzenli olarak<br />bir ilk okulun bahçesine işeyerek<br />pretesto edenler<br />liseyi terk edenler<br />iktidar eliyle bastırılan<br />propaganda kitapları<br />muhalif yayın organları<br />militarizmin kayıp çocukları<br />sırf kuşe kağıt tüketmek uğruna<br />ortalığa saçılan dergi müsveddeleri<br />et götürebilmek' için şairi oynayanlar<br />herhangi bir köşeyi parsellemek adına<br />yaşamını sonsuz bir rezilliğe çevirenler<br />gazete manşetleri<br />ana haber bültenleri</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">sana hiç bir zaman doğruyu söylemedi..</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">sen uyuşturucuya karşıydın<br />fakat seni dizilerle uyuşturdular<br />sen otopsiye karşıydın<br />fakat sabah seanslarında...<br />beynini aldılar<br />evet beynini aldılar!<br />sonra bıraktılar sana oral<br />marifetlerini titizlikle sergileyebileceğin<br />yatağı koparılmış deri parçalarıyla dolu<br />ufak bir otel odası</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />çünkü sen ağzına alacağın şeyi bilirsin<br />-kola gibi -kin gibi -sik gibi<br />soluyan nesnelere adını verdik<br />cansız mankenlerine ilham<br />olduk vitrinlerine suçluluk duygusu<br />olduk matemlerine</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />vicdan!</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />hala orada mısın?</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />tükür suratına!<br />indir pantolonunu!<br />yala ayaklarını</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />bana ilahi temenniler ver<br />bana kuvvetli teselliler ver<br />bana kullanılmamış bir gökyüzü ver</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />beni tedavi et</div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 17.9400005340576px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;"><br />üzülüyorum!</div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-17438980530029353952015-03-03T01:12:00.003+02:002015-03-03T02:01:41.351+02:00küs<div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">ellerin cebinde, kaç kez dolaşacaksın <i>bu kapıyı</i><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">içinde bir kuyu, kendini kapattığın, indikçe sarp<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">mahir duruşları ve terk etmelerin kavmindesin şimdi <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">hava şimdilik yaz.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">oysa bu dünyada aşk, gidişlerden çok kalanlarıyla meşhur <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><i><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">bilirim yıpratarak sever insan birbirini <o:p></o:p></span></i></div><div class="MsoNoSpacing"><i><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">bilirim sevişerek bırakabiliriz ciğeri<o:p></o:p></span></i></div><div class="MsoNoSpacing"><i><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">bilirim sevdaya serum, sarı oda, hastaneler gebedir.<o:p></o:p></span></i></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">küs kaldığım bir eşikten fazlası değil oysa<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">biraz saç, birkaç söz… bunlar bağışlamaz insanı <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">yollar belki, kırlangıçlarla süslü sana <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">gül kokuları… <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">belki de koku bitti gidince <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">kuşları da öldürdün <o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">kim bilir </span><br /><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 14.0pt;">uçamazsın belki de. <i> </i><o:p></o:p></span></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-37430215741921896492015-02-23T11:00:00.000+02:002015-02-23T11:00:04.536+02:00Kazak soğuktan, emanet dünyadan...<div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Birisi “Delikanlı kalk çay içelim” diyerek omzuma dokundu. Açılabilen tek gözümü yarılayıp adama baktım. Geceyi bu bankta geçirmiştim. “Buraya neden geldiğimi biliyorum.”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Adam bana bakıp, “Hadi kalk” dedi. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Banktan kıvrılan bacaklarımı yere indirdiğimde, soğuktan kaskatı kesilen bacaklarımın içinden kemiklerim metalik sesler çıkarttılar. Yeni doğmuş bir tay gibi ayağa kalkmaya çalışırken istemeden adama tutundum. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Adam bacaklarıma bakarak “Anlaşılan zor bir akşam olmuş” dedi. Binanın köşesinden dönüp girişe doğru yürümeye başladığımızda kapının üzerinde kocaman harflerle Atatürk Kültür Merkezi yazıyordu.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Suyun buharı küçük çay ocağını ısıtmış, hemen çaprazındaki pencere buğulanmıştı. Oturduğum sandalyenin önüne ufak bir masa çekmişti. Masanın üzeri çiçekli bir naylonla kaplanmış masa örtüsü niyetine kullanılıyordu. Üzerine tükenmez kalemle can sıkıntısından karalandığı belli olan çizikler ve sigara yanıkları vardı. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Gazetenin ekonomi sayfasını güzelce masanın üzerine serdi. “Poğaçaları soğutma” derken çayı önüme indirdi. “Birazda kıymalı börek almıştım.”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Kim bu adam diye suratına bakarken. “Ben” dedi “Buranın çaycısıyım” Ağzını açıp poğaçayı midesine indirirken çürük arka dişlerini görebiliyordum. Eliyle kıymalı böreği bana itip “Ye hadi. Boş karınla bi bok olmaz.” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Çay içimi ısıtırken sallanan dişimi acıtıyordu ama güzeldi. Adama bakıp, “kaç yıldan beri buradasın” dedim. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Kara kalın kaşları çatıldı, iri gövdesini sandalyenin sırtlığına dayayıp. “Burada soruları ben sorarım” dedi. Tam tekrar gerilmeye başlıyordum ki adam, cüssesinden büyük bir kahkaha attı. Ağzından sağa sola saçılan poğaçaları önlemek için dev gibi elini mağara kılıklı ağzına götürdü. “Şaka lan şaka” dedi. Gülmesini bastırmaya çalışırken bir bardak daha çay almak için ayağa kalktı. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Demek kaç yıldan beri buradayım?” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Omzunun üzerinden masadaki boş çay bardağıma bakıp “İç ısınırsın” diyerek bardağı doldurdu. Tekrar masaya dönüp “Valla doğdum doğalı buradaymışım gibi geliyor delikanlı. Peki, sen kaç yaşındasın?” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“On beş” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Yok canım” dedi. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Büyük mü gösteriyorum” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Yediğin köteğe bakılırsa, en az 30-40” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Başını indirip çayını karıştırırken karakaşları gözlerinin yarısını kapatıyor, iki devasa göz beni süzüyordu. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Üstünde emanet yok muydu?” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Emanet!.. Emanet yoktu.” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Neden bu halde olduğunu anladım. Neyse gelmiş geçmiş artık. Kafana takma. Çayını içtiysen sana biraz burayı gezdireyim” dedi. İri adam önde ben peşinde mermer zeminde ilerlemeye başladık. İlerideki tablolara doğru yürürken “Kaça gidiyorsun?” diye sordu.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Okulu bıraktığımı söyledim. Birden durdu. Kafasını salladı ve tekrar yürümeye başladı. “Demek okumak istemiyorsun, iyi. Zaten o da okumayı tercih etmemişti” dedi. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Kendi kendine konuşuyor gibiydi. “Bak bana ben de okumadım.” Sessizce konunun benden uzağa taşınmasına aldırmayarak arkasından yürüyordum. Tabloların önüne geldiğimizde yavaşladık. “Bak o da okumaktan vazgeçenlerden” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Kim çizmiş ki bunları?”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Amedeo Modigliani. Lise ikiden terk.” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Derin derin tablolara bakıyordu. Gözleri baktığı kadın figürünün boynunda geziyor ve aşağıya doğru yavaşça iniyordu. Baktığı kadın tablosunu başıyla işaret edip, “Bu karısıydı. Modigliani öldükten iki gün sonra kendini pencereden aşağıya atıp intihar ettiler.”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“İntihar mı ettiler?”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Evet”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Modigliani öldükten sonra intihar etti demiştin” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“İntihar ettiğinde hamileydi!” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Dışarıdaki rüzgar AKM’nin kapısını zorlayıp içeri girmeden hemen önce zaten ortalık buz kesmişti. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Modigliani niye öldü peki?”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Dünyanın üzerinde yaşayan ne kadar insan varsa, bunun yedi katı yerin altında koçum. Yerin altındaki insanlara neden öldünüz diye sorsan çoğu sana aynı cevabı verir. İşte Modigliani’de aynı dertten gitti. Yani yoksulluktan” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">İster istemez üzülmüştüm. Modi’ye değil de daha çok bizim çaycıya. Anlatırken dertlenen bir tarafı vardı. Modi kemik olmuş gitmişti ama yaşayanlar acı çekmeye devam ediyordu. Bir şeylerin acısını çekmek için yaşadığımız bir dünyaydı sanki burası. Karısı iki gün boyunca kim bilir nasıl üzülmüş ve hamile olmasına rağmen kendini pencereden aşağıya bırakmıştı. İntiharı seçen birinin ardından üzülmenin ne kadar anlamsız olduğunu bilmediğim yaşlarda geziniyordum. Henüz on beştim. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Neyse” dedi. Bugünlük bu kadar yeter. Madem okul yok, eğer çalışmıyorsan haftaya yine gelirsin.” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Kapıdan çıkmak üzereyken AKM’nin önünde siyah bir Mercedes durdu. Şoför jet hızıyla arka kapıyı açtı. Açık kapıdan önce bir çift bacak ardından kürklü bir kadın göründü. Bize doğru birkaç adım atmıştı ki pahalı, tok bir sesle arabanın kapısı kapandı. Kadın bize doğru yürüdü. İnce pembe dudakları aralandı. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Mogliani’nin sergisi buradaydı değil mi?” <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Çaycı gördüğü şatafatın altında kalmış bir ses tonuyla “ Evet hanımım Amedeo Modigliani burada.”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Kadını içeri alırken bana sessizce “Bekle” dedi. Aradan bir iki dakika geçmişti ki elinde katlanmış bir kazakla geri döndü. “Al” dedi “Bu seni dünyadan korur.” Omzuma dokunup kazağı bir poşetin içine koyup “Görüşürüz” dedi. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Elimdeki poşetle biraz uzaklaştıktan sonra ne yapacağıma karar vermek için insansız bir köşe aradım. Ne mümkün, buranın adı dünyaydı. Ve insansız olan son kıta beş yüz yıl önce keşfedilmişti. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Poşetin içinden katlanmış kazağı çıkartırken A-4’de sarılmış bir şey yere düştü. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Üzerine çarpık bir yazı yazılmıştı. <o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; tab-stops: 386.3pt;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">“Kazak soğuktan, emanet dünyadan koruyacak.” </span><span style="font-family: Times New Roman, serif;"><o:p></o:p></span></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-67857236956304168252015-02-22T00:47:00.000+02:002015-02-22T00:47:07.563+02:00Eleman Aranıyor!<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ftLbjppMXuc/VOkKte_vLeI/AAAAAAAABVs/pvAOxFJf_hI/s1600/4_118%2B(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-ftLbjppMXuc/VOkKte_vLeI/AAAAAAAABVs/pvAOxFJf_hI/s1600/4_118%2B(1).jpg" height="169" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-d-ZmaYAjpXE/VOkKuM6cH5I/AAAAAAAABWY/7pnUjC5IlN0/s1600/7_112%2B(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-d-ZmaYAjpXE/VOkKuM6cH5I/AAAAAAAABWY/7pnUjC5IlN0/s1600/7_112%2B(1).jpg" height="169" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-bJ7tk60DDQg/VOkKuj7jEqI/AAAAAAAABWI/RQzxyBlnr3U/s1600/8_106.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-bJ7tk60DDQg/VOkKuj7jEqI/AAAAAAAABWI/RQzxyBlnr3U/s1600/8_106.jpg" height="169" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-du4TUbdf6EI/VOkKtlVTFtI/AAAAAAAABV0/9XUt6LLCPdU/s1600/16_78.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-du4TUbdf6EI/VOkKtlVTFtI/AAAAAAAABV0/9XUt6LLCPdU/s1600/16_78.jpg" height="169" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-55DuLQPuX0g/VOkKt66K6FI/AAAAAAAABVw/W-lrEfLHo0E/s1600/5460ec7e61361f191452931c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-55DuLQPuX0g/VOkKt66K6FI/AAAAAAAABVw/W-lrEfLHo0E/s1600/5460ec7e61361f191452931c.jpg" height="169" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lSs6Yr5DyKU/VOkKu2i2hzI/AAAAAAAABWA/xde08xPfgG0/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-lSs6Yr5DyKU/VOkKu2i2hzI/AAAAAAAABWA/xde08xPfgG0/s1600/images.jpg" height="169" width="320" /></a></div><br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-6626317230425585862015-02-19T15:34:00.002+02:002015-02-19T15:34:52.337+02:00Türkiye Cinnet Cumhuriyeti!<div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Günlerdir bir fotoğrafa bakıyorum. Başında elektrot uçları, gözlerine yerleşmiş deli bakışlar… Jack Nicholson’ın Cinnet (The Shining) film afişinden daha beter… daha suçlayıcı hal, duruş. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Sanki bir şeyler söyleyecek hatta küfür edecekmiş gibi sert! Aslında hepimiz çok iyi tanıyoruz Lobna’yı. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Devletin o güzel bekası için, ceylan derisi, alttan ısıtmalı koltukların hürmetine şuursuzca insanların üzerine sıkılan gaz fişeklerinin ilk kurbanlarından biri. Sonrasını biliyorsunuz. Plastik mermi, TOMA’nın altına aldığı insanlar ve gelen ölüm haberleri. Çocuklarımızı katleden, sokak aralarında sıkıştırıp odunlarla döven, genç kızları palayla kovalayıp vuran esnafları… Polisler, polis yığınları… <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Hep, dış mihrak iç mihrak dümeni adı altında yapılan politikalar… Kendi güvenlikleri için bürokraside kamyon yüküyle yer değiştirmeler. Değiştirdiğini değiştirmeler, bu olmadı yenisi gelsinler…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;"> Vicdandan bahsedip seçim propagandasında, çocuğunu katlettiğiniz annenin yuhalatılması… Roboski ve sır perdesi. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">On işçinin yapacağı basın açıklamasına üç otobüs çevik kuvvet iki TOMA gönderme hassasiyetleri…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Türkiye’de işkenceyi biz bitirdik diye övünürken, karakollarda kör noktalara çekip işkence yapan polislerin köylü kurnazlıkları...<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Hırsızlık, yolsuzluk, halkın parasını çalmalar dönüp sonra halktan oy isteyen yüzsüzlük mühürleri…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Bunların hiçbiri önemli değil! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Çünkü toplumun ahlak kodlarını değiştiriyorlar. Tüm bu rezilliği hazmetmemiz için bağırsaklarımıza bağırsaklar ekliyorlar. Aklımızla alay edercesine siyaset kusuyorlar.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Türkiye misafirperverdir: Savaştan kaçıp ülkemize sığınan Suriyeli göçmenleri dilenci yaptılar. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Gelen turist üçe satılan şeyi otuza alıyor. Esnaf bildiğin çakal. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Barış Gelini Pippa Bacca dünyayı gezdi Kocaeli’nde tecavüz edip sonrasında boğup çalılara attık. Tabutunu özel uçakla yolladık. Rezil olduk dünyaya. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Müslüman, ahlaklı bir nesil yaratacağız diyorlar diğer yandan daha dün gece Göztepe maçı… Bir taraftarın cep telefonuyla polisleri çekmesine sinirlenen genç bir çevik kuvvet polisi Allah kitap aşağı indiriyor! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Doğaya düşman kapitalizme dost yurttaşlar dersinde dünya lideriyiz. HES’ler, Siyanürle altın aramalar, bazı ülkelerin yüzölçümünden daha fazla ağaç kemişliğimiz var örneğin. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Şu sıralar doğayla ilişkimizi Instagram üzerinden kuruyoruz. Harika! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Belgrad Ormanı dendiğinde aklımıza kazınan tek şey tecavüz, cinayet. Halbuki sincapları ünlüdür! <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Doğayı; köprü, rezidans, nükleer, cinayet, tecavüz aracı olarak kullanan millet haline geldik, getirildik. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><br /><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 12.0pt;">Şimdi Lobna’nın fotoğrafına iyi bakın. Bu yazdıklarımızı, yaşadıklarımızı tek kelime etmeden anlatıyor. </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-MOa_eFse2YQ/VOXmQQaK4cI/AAAAAAAABVc/js8idjkCou0/s1600/lobna.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-MOa_eFse2YQ/VOXmQQaK4cI/AAAAAAAABVc/js8idjkCou0/s1600/lobna.jpg" height="320" width="240" /></a></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-50033839179336632682015-02-15T21:31:00.002+02:002015-02-15T21:31:45.537+02:00Dicle'den Özgecan'a<div class="MsoNormal"><span style="background: white; font-family: Arial, sans-serif;">Bundan altı yıl önce sabah saatlerinde Boğaziçi Köprüsü üzerinde terk edilmiş bir araba ihbarı ile polis telsizleri işlemeye başladı. Taşıtı köprüden uzaklaştıran memurlar daha sonra arabanın içinde bir not bulurlar. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; font-family: Arial, sans-serif;">Annem, babam, Poyraz beni affedin çok acı var dayanamıyorum.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; font-family: Arial, sans-serif;">Plakadan aracın sahibi tespit edilir. Sonrasında güvenlik kameraları incelenir fakat hiçbir sonuç alınamaz. Arnavutköy Karakoluna çekilen arabadan hemen sonra bir taksi şoförü gelir ve köprü üzerinde bir kadının korkuluklara doğru yürüdüğünü söyler. İşte o kadın Sabancı Üniversitesi Sanat ve Sosyal Bilimler Fakültesi’nde öğretim üyesiydi </span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; font-family: Arial, sans-serif;">Dicle Koğacıoğlu.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; font-family: Arial, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; font-family: Arial, sans-serif;">Peki, ne oldu da ölümü? Yazdığı notta <b>acının katlanılmaz</b> olduğunu yazmıştı. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; font-family: Arial, sans-serif;">Bakın kitabında ne diyor Dicle Hoca: </span><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">“Türkiye’de yaşayan kadınlar olarak hepimiz vücudumuzla ne yapacağımız konusundaki bin bir soruyla namus kurgusu üzerinden karşılaşıyoruz. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Kimimiz namus cinayetlerinden ölüyor, kimimiz giydiği eteğin boyu için dayak yiyor; başkaları oturma şekilleri hakkında çalıştığı atölye, ya da ofis sahibinden uyarı alıyor, namussuz olarak düşünülüyorsa pandik yiyor; bazılarımıza boşanırken çocuğunun velayeti verilmiyor, diğerleri verilmeyecek korkusuyla yaşıyor, bir başkamıza çalıştığı fabrikada kötü gözle bakılıyor, ötekine kötü gözle bakılacak diye çalışmasına izin verilmiyor.”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">İktidarlar suya yazılan yazı kadar kalıcı olabiliyor ve her şeyin yüzde hesabı yapılamıyor maalesef. Dicle Koğacıoğlu üzerine düşündüğü, incelediği, araştırdığı toplumu tanıyordu. Yeni cinayetlerin ve onların yenilerinin de işleneceğini, yakalanırsalar <b>iyi halden indirim alacaklarını, </b>cezaevinde <b>namus cinayeti</b> işlediklerini söyleyip <b>itibar edineceklerini</b>… Bunların hepsini biliyordu. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Bu yazıyı Özgecan Aslan’a bağlayacağım ama aklımda şu soru işareti geziniyor. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Bu toplumun <i>ahlakla</i>ne zaman bağlantısını kestiler? <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Değerlerimiz niye böyle avuçlarımızın içinden kayıp gidiyor? <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Yoksa kapitalizm bizi çok mu çabuk tüketti? <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Bozkurt işaretiyle fotoğraflar çektirip milliyetçiliğini sergileyen bu ‘babayiğitler’ üç gün sonra gencecik bir kızı alçakça katlettiler. Şimdi amberden yapılmış kürsülerden kükresin milletvekilleri ‘asıl milliyetçilik bu değil, bunların bizimle ilişkisi yok’ desinler. Kayıtlarını arasınlar küflü dosyalarda… Bulamadıkların da ancak içlerini rahatlatsınlar… Oh be desinler <b>bizden değilmiş.</b> <o:p></o:p></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-H4hGbn2mIDk/VOD0BlgDASI/AAAAAAAABVM/dL1xb5gE7AE/s1600/de.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-H4hGbn2mIDk/VOD0BlgDASI/AAAAAAAABVM/dL1xb5gE7AE/s1600/de.jpg" height="169" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><b><br /></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Aksine bizdenler, tam olarak bu toprağın vatandaşı bu katiller. Kapı komşumuz, kahvede çay içtiğimiz, okey attığında sinirlendiğimiz insanlar. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Biz artık kendi katillerini yaratan bir toplumuz! Bu böyle. Öncelikle bunu kabul edeceğiz. Yok diyen açsın haberleri izlesin, girsin internete şöyle bir dolansın. Kendi gerçeğimizle yüzleşmediğimiz sürece bu çukurdan çıkamayız. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Mevcut iktidar, sokaklar hareketlenince doğal refleksini gösterip susmaya başladı yine. Onlardan hayır yok. Üstelik ihale mantığıyla yönettikleri memlekette kendi gündemlerinin haricinde de başka bir şeyle ilgilenemezler. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Dün Ali İsmail’in annesinin mahkemede söylediği şeyi bugün Özgecan’ın annesi mezarda dillendiriyor. <b>‘Çok acı çekmiştir. Keşke kurşunla öldürselerdi.’</b> <o:p></o:p></span></div><br /><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="background: white; color: #333333; font-family: "Arial","sans-serif";">Acı, insanların gencecik bedenleri üzerinde olgunlaştıkça annelerin söylemleri birleşiyor. Acı insanları birbirine perçinliyor. Canı az acıyan çok acıyana destek oluyor, olmaya çalışıyor. İşte bu acılardan, hüzne gark ettiğiniz toplumdan yurttaşlık bilinci doğacak. İyide ve kötüde yan yana gelmeyi öğreniyor insanlar. Sizin pis çıkar çarklarınıza karşı, ihaleci hırsız mantığınıza karşı, her demecinizin ucundan köşesinden sarkan <b>eril dilinize</b> karşı insanlar yeniden sokaklarda. <o:p></o:p></span></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-80861124076517158912015-02-09T18:28:00.004+02:002015-02-09T18:29:06.607+02:00Factotum<div class="clearfix" style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'Helvetica Neue', Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 15.3599996566772px; zoom: 1;"><h2 class="_5clb" style="font-size: 24px; line-height: 28px; margin: 0px; padding: 0px;"><span style="font-size: 14px; line-height: 20px;"><br /></span></h2><h2 class="_5clb" style="font-size: 24px; line-height: 28px; margin: 0px; padding: 0px;"><span style="font-size: 14px; font-weight: normal; line-height: 20px;"><br /></span></h2><h2 class="_5clb" style="font-size: 24px; line-height: 28px; margin: 0px; padding: 0px;"><span style="font-size: 14px; font-weight: normal; line-height: 20px;">Eğer deneyecekseniz, sonuna kadar deneyin.</span></h2><h2 class="_5clb" style="font-size: 24px; line-height: 28px; margin: 0px; padding: 0px;"><span style="font-size: 14px; font-weight: normal; line-height: 20px;">Eğer başka türlü düşünüyorsanız, hiç başlamayın bile.</span></h2></div><div class="_5k3v _5k3w clearfix" style="background-color: white; color: #141823; font-family: 'Helvetica Neue', Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; margin-top: 16px; word-wrap: break-word; zoom: 1;">Bu kız arkadaşlarınızı, karılarınızı, akrabalarınızı, işlerinizi kaybetmek anlamına gelebilir.<br />Ve belki de aklınızı.<br />Üç veya dört gün yemek yememek, hapse girmek, küçük düşmek veya yalnızlık olabilir.<br />Yalnızlık bir lütuftur.<br />Diğerleri ise sabrınızın.<br /><br />Gerçekte ne kadar yapmak istediğinizin sınanmasıdır. Reddedilmeye ve en garip ihtimallere rağmen yaparsınız.<br /><br />Ve hayal edebileceğiniz herhangi bir şeyden bile daha iyidir.<br />Eğer deneyecekseniz, sonuna kadar deneyin. Bunun gibi başka bir his yoktur.<br />Tanrılarla birlikte yalnız olursunuz.<br />Ve geceler, ateşle alevlenirler.<br />Hayatınızı kusursuz kahkahaya doğru yaşarsınız.<br />Bu mevcut olan en iyi savaşımdır.<br /><br />Buko</div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-91983680069263690162015-02-09T16:09:00.002+02:002015-02-09T16:10:45.579+02:0043. Doğum Günüm için Şiir<div class="_4_j7" style="background-color: white; color: #141823; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: bold; line-height: 18px;"><br /></div><div class="mbm _5k3v _5k3y" style="background-color: white; color: #141823; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px; margin-bottom: 10px; margin-top: 16px; word-wrap: break-word;"><div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_54d8a3bb879be7138447389" style="display: inline;"><br /><br />… sabahleyin<br />Herkes dışarda<br />Para kazanmakta:<br />Hakimler, marangozlar,<br />Musluk tamircileri, doktorlar ,<br />Gazeteci çocuklar, polisler<br />Berberler, araba yıkayanlar,<br />Dişçiler, çiçekçiler<br />Kadın garsonlar, aşçılar,<br />Taksi şoförleri…<br /><br />Sense,<br />Güneş<br />Gözlerine girmesin de<br />Sırtına vursun diye<br />Sol tarafına dönüyorsun.<br /><br />Charles Bukowski</div></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-26663487903598003942015-02-06T16:02:00.004+02:002015-02-06T16:02:58.340+02:00roman biter hayat devam etmez..bir, bastım tekmeyi kırdım kapıyı çalışması olan teşne bugün itibariyle bitti. üç yıldan beri uğraşıyordum. iflahımı kesti, canıma okudu, canına okuduklarım oldu. açıkçası kanlı canlı bir şey oldu.<br /><br />yaşadığımız günlerde bas'ı çok duyduğumuzdan "teşne" tiz'e eğilimli bir kitap olacak.<br />inş...Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-17034198071895155912015-01-25T02:01:00.001+02:002015-01-25T02:01:15.462+02:00Şua - Demo<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen='allowfullscreen' webkitallowfullscreen='webkitallowfullscreen' mozallowfullscreen='mozallowfullscreen' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/OL52k0MEpVA?feature=player_embedded' frameborder='0' /></div><br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-59291569456070109752014-12-28T00:41:00.001+02:002014-12-28T00:41:08.418+02:00kısa bir çat sesi.<div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">böyle zamanlarda </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">geceyi sen siyahla kıyaslıyorsun, halbuki güneş görmeyen yıldızlar var. </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">git kendine bir kıta bul </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">benim elimden düştü hançer, bitti ansızın gün</div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">son ormandan yaptığım sal'dın oysa ki önemli sular </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">yokmuş</div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">indirebileceğim bayrak, kurabileceğim devlet </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">yokmuş.</div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">hangi kalkışma başarısız olursa </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">beni hatırla </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;">ya da yanlışlıkla kırdığın bir bardakta. </div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;"><br /></div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;"><br /></div><div style="color: #292f33; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 20px;"><br /></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-13456777355235739502014-12-15T19:58:00.000+02:002014-12-15T19:58:02.469+02:00Hız.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-IA-phampbyc/VI8hFJEL-TI/AAAAAAAABF0/S2p23pd4YKM/s1600/Inan%2BUla%C5%9F%2BArslanbogan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-IA-phampbyc/VI8hFJEL-TI/AAAAAAAABF0/S2p23pd4YKM/s1600/Inan%2BUla%C5%9F%2BArslanbogan.jpg" height="376" width="400" /></a></div><br />Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1222010124356105661.post-67360949742779696982014-12-13T10:42:00.003+02:002014-12-13T10:42:57.498+02:00Yazmak<div style="background-color: white; color: #141823; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px; margin-bottom: 6px;">Şiiri önce kendi 'kapında' yazmayı becereceksin. Evrene açılmadan, avluna bakacaksın. Sonra sokak, cadde, mahalle vs.<br /></div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px; margin-bottom: 6px;">Bana bunu eski Efes' in takım kaptanı, olur olmaz yerlere paslar atarken öğretmişti. Şair değil basketbolcuydu. Attığı ya da olası asistleri heba etmekte bir numaraydım.<br /></div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px; margin-bottom: 6px;">Konu hakkında bildiğim tek şey vardı o da hırs. Attığı her topa yakalamak için bıkmadan usanmadan koşuyordum. Kızıyordum da... Gün geldi her attığı topu yakalar oldum ve ben ona asistler yap<span class="text_exposed_show" style="display: inline;">maya başladım. Birkaç gün sonra ortalıktan yok oldu.<br /></span></div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px; margin-bottom: 6px;"><span class="text_exposed_show" style="display: inline;">Pendik Spor'da sağ açık oynuyorum, bir taraftan da Anadolu Yakasının en iyi üç gard'ın dan biriyim.<br />Öyle kararsız zamanlar ki buz pistinde arka direğe muz orta kesmen gerekiyor dakka da doksan.<br />İşte o uzağa atılan pasları yakalayamadığımda küfür, asiste döndüğünde alkış oldular.<br /></span></div><div style="background-color: white; color: #141823; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px; margin-bottom: 6px;"><span class="text_exposed_show" style="display: inline;">Kapımda oynamayı öğreten insanların olması mütevazi şekilde gelişti. Babalık yaptılar erdemlerini bir çaylak'a aktardılar.</span></div><div class="text_exposed_show" style="background-color: white; color: #141823; display: inline; font-family: Helvetica, Arial, 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px;"><div style="margin-bottom: 6px;">Uzun toplara koşacaksan, kapında oynamayı becermelisin demediler ama bi şekilde işi uzatmaya götürdüler.</div><div style="margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;">Sağol İlhami abi eyvallah Veysel.</div></div>Ulaş Arslanboğanhttps://plus.google.com/106683591727447770818noreply@blogger.com0