เกาหลี... ที่ฉันรู้จัก

ตอนที่ 18 เทศกาลตกปลาเทราท์ที่ฮวาชอน

2011-12-25T02:59:00.000+07:00

ในช่วงฤดูหนาวๆ แบบนี้ คนเกาหลีนิยมไปเที่ยวที่ฮวาชอน อยู่ในจังหวัดคังวอน
เค้าไปทำอะไรกันรึค่ะ เค้าไปนั่งโก้งโค้งโก้งตุงส่องปลาเทราท์กันค่ะ

เทศกาลตกปลาเทราท์ที่ฮวาชอน เป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่ได้รับความนิยมอย่าง
มากของคนเกาหลี มีคนนับล้านคนไปเที่ยวเทศกาลนี้ที่จัดเป็นเวลาสามสัปดาห์
ไม่จำกัดเฉพาะคนเกาหลีเท่านั้น นักท่องเที่ยวที่เป็นฝรั่งก็ชอบไปกันค่ะ
เพราะในแต่ละปีCNN จะมาทำข่าวดังไปทั่วโลก ชื่องานนี้ค่ะ Hwacheon Sancheoneo Ice Festival

อ้อ! เสียค่าเข้าด้วยค่ะประมาณ 12,000 วอน เข้าใจว่าจะจำกัดนักท่องเที่ยว
อยู่ที่ 9,000 คนต่อวันมั้งค่ะ ดิฉันเดินทางจากพูซานไปฮวาชอนทางรถยนต์
ใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง ถ้าไปจากโซลไม่รู้เหมือนกันว่าจะใช้เวลาประมาณไหน อาจจะ2-3 ชั่วโมง

สมัยก่อนฮวาชอนเรียกได้ว่าเป็นเมืองที่เข้าถึงยาก มีแต่ทหารอาศัยอยู่จนได้รับ
การขนานนามว่าเป็นเมืองของทหาร แต่ในปัจจุบันมีการยกระดับพัฒนา
จนมีเทศกาลปลาเทราท์ มีนักท่องเที่ยวไปเยี่ยมชมและตกปลากว่า 1 ล้าน
คนในแต่ละปี ปลาเทราท์ชอบอาศัยอยู่ในบริเวณน้ำเย็นจัดๆ

พื้นที่ที่นักท่องเที่ยวยืนอยู่ที่เห็นเป็นพื้นน้ำแข็งความจริงแล้วก็คือแม่น้ำบุคฮัน
ความที่อากาศหนาวจัดเลยทำให้น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง และใต้น้ำแข็งก็เป็นที่
แหวกว่ายของปลาเทราท์ที่เหล่านักท่องเที่ยวโก้งโค้งส่องรอจับพวกมันอยู่
พื้นน้ำแข็งจะหนาราวๆ 40 ซม.

เบ็ดตกปลาเทราท์หน้าตาแปลกประหลาด เกาหลีเรียกว่า นักซีแด

ถึงแม้ฮวาชอนจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็มีที่สถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามถึง 9 แห่ง
ที่จำได้ก็จะมีทะเลสาบพาโร กับเขื่อนอีกแห่งหนึ่งที่จำชื่อไม่ได้ แต่ที่จำได้แม่น
ก็จะเป็นเทศกาลตกปลาเทราท์นี่แหละค่ะ เทศกาลนี้เพิ่งจัดขึ้นได้ไม่นานนัก ไม่น่าจะเกินสิบปี

อย่างที่บอกแล้วว่าที่นี่เป็นเมืองของทหาร พอถึงฤดูหนาวจะมีทหารมาตั้งแคมป์
เปิดเป็นลานสเก็ตน้ำแข็งกันเลยทีเดียว เค้าบอกว่าไม่ใช่เล่นเพื่อความเพลิดเพลินเท่านั้น
แต่ยังถือว่าเป็นการซ้อมรบย่อยๆ โดยใช้สเก็ตน้ำแข็งเป็นวัตถุประสงค์

แต่เหนือสิ่งอื่นใดสิ่งที่ได้รับความนิยมมากที่สุดก็คือการตกปลาเทราท์ และ
การแข่งจับปลาเทราท์ด้วยมือเปล่า ที่นี่ปลาเทราท์เยอะมากเพราะน้ำใสสะอาด
เรียกได้ว่า ปลาเทราท์เป็นราชินีแห่งหุบเขากันเลย เพราะเป็นปลาที่มีลักษณะดี
และมีสีสันสวยงาม ปลาเทราท์จะมีลำตัวยาวประมาณ20-30 ซม.คล้ายๆ ปลาแซลมอน

เนื้อปลาเทราท์สดที่แล่แล้วหน้าตาแบบนี้

ความที่คนเยอะมากๆ แต่ละคนก็อยากจะได้มุมเหมาะๆ ตำแหน่งดีๆ ที่จะมีปลาเทราท์เยอะๆ
จึงต้องมีศึกแย่งชิงพื้นที่ แต่ก็ไม่มีเหตุการณ์รุนแรงอะไร พอตกได้ก็ย่างกินกันตรงนั้น
เข้าใจว่าจะมีการเก็บค่าย่างด้วยค่ะ เพราะเห็นมีการจ่ายตังค์ด้วย ใครไม่ชอบย่างก็จะแล่เนื้อกินสดๆ
ห่อผักกาดหอมก็ได้ หรือจะชุบแป้งทอด หรือจะอบก็ได้ค่ะ มีหลายบริการให้เลือก

ปลาเทราท์สดห่อผักกาดหอม อาจจะจิ้มวาซาบิหรือซอสก็ได้

อบปลาเทราท์

ลูกชิ้นปลาเทราท์

สำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเป็นครอบครัว ที่อาจจะมีพ่อแม่ลูก พ่ออาจจะไปส่องปลา
แต่ก็ไม่ได้ทำให้ลูกๆ เบื่อเลยนะคะ เพราะเค้าจะมีเขาวงกตหิมะให้ได้เดินกันหนุกๆ
เขาวงกตหิมะก็จะมีลักษณะเป็นทางเดินแคบๆ ส่วนข้างๆก็จะเป็นกำแพงหิมะสูงประมาณ 2 ม.
เดินวนไปวนมาอยู่นั่นแหละจนกว่าจะหาทางออกเจอ แล้วก็จะมีของเล่นอีกอย่างเรียกว่า
Ice sledding เกาหลีเรียกว่า ออลึมซอลแม ภาษาไทยเรียกว่าอะไรก็ไม่รู้
เป็นการทดสอบการเลื่อนตัวบนหิมะโดยใช้แคร่ น่าตื่นเต้นและหวาดเสียวเราเล่นจนหัวคะมำ
สไลเดอร์น้ำแข็งก็สนุกดีแต่ตูดเปียก

ขากลับเราก็จะเห็นโคมไฟที่มีรูปร่างเหมือนปลาเทราท์แขวนอยู่ทั่วทุกบ้านในฮวาชอน
ไม่ใช่แขวนไว้เล่นๆ หรือสวยงามเท่านั้น สอบถามแล้วเค้าบอกว่าเป็นความเชื่ออย่างหนึ่งด้วยค่ะ
เพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณชั่วร้ายเข้ามาในบ้าน

ตอนที่ 17 "ฮันควา" ขนมรวมมิตรเกาหลี

2010-07-18T01:19:00.005+07:00

วันนี้เราจะมาทำความรู้จักขนมหวานเกาหลีที่เรียกว่า "ฮันควา" (한과) กันค่ะ
บางทีฉันก็เรียกว่า ขนมถั่วตัด ฮันควาบางแบบก็เหมือนขนมเหนียว และมีหลายสไตล์
ทั้งกรอบ และนุ่มเหนียว สามีฉันบอกว่าหน้าตาเหมือนขนมนางเล็ดบ้านเรา

เราจะเห็นขนมฮันควา ตั้งอยู่บนโต๊ะที่ไหว้บรรพบุรุษ ในเทศกาลชูซอกด้วย

ฮันควา เป็นขนมที่มีรสหวาน ทำจากธัญพืชราดด้วยน้ำผึ้ง พอเอาเข้าปากเคี้ยวแล้วจะมี
เสียงกรุ๊บกรอบดังก้องไปทั้งหู "ฮันควา" ทำจากธัญพืชอะไรก็ได้ตามที่มีอยู่ในท้องถิ่นนั้นๆ
แต่จะต้องคงความหวานเอาไว้ และจะต้องมีถั่วเป็นส่วนผสมขาดไม่ได้

คนเกาหลีจะทานฮันควา พร้อมกับน้ำชาร้อนๆ เค้าบอกว่าการทำฮันควา จะใช้เวลามากกว่า
การทำขนมซงพยอนอีก แต่จะนานกว่าแค่ไหนไม่ทราบเหมือนกัน

แต่เดี๋ยวนี้ไม่ต้องเสียเวลาทำไปหาซื้อสำเร็จเอาเลย

ฮันควา มีขายตามร้านทั่วไป หลายยี่ห้อ ราคาจะอยู่ที่ระหว่าง 10,000-200,000 วอน
มีชุดเล็ก ชุดกลาง ชุดใหญ่ บรรจุในแพคเกจสวยงาม ตัวขนมก็มีสีสันสวยงามด้วย ยิ่งเป็น
ช่วงเทศกาล คนเกาหลีก็จะไปเลือกซื้อฮันควาตามห้างฯ ที่มีหลายราคาและหลายแบบให้เลือก

ฮันควา มีหลายแบบ เช่น
유과 ยูควา เป็นการนำแป้งไปทอด แล้วชุบน้ำผึ้งคลุกเคล้าให้เข้ากัน

다식 ทาซิค ทำจากธัญพืชผสมน้ำผึ้งหรือน้ำตาล จะทำเป็นรูปกลมๆ แล้วนำไปกดแม่พิมพ์
ที่มีลวดลายต่างๆ เช่น เป็นตัวหนังสือ หรือ ลายดอกไม้

과편 ควาพยอน เป็นการนำผลไม้ เช่น สตอร์เบอรี่, เชอร์รี่, แอปริคอท, ราสเบอร์รี่,
หรือเนื้อผลไม้ที่ออกรสชาดเปรี้ยวๆ หวานๆ มาต้มให้เดือดและทำให้แข็งตัวคล้ายเจลลี่
จะออกรสเปรี้ยวนิดๆ และมักจะทำเป็นรูปร่างน่ารักๆ เช่น เป็นรูปดาว หรือรูปหัวใจ

숙실과 ซุกซิลควา เป็นการต้มผลไม้, ขิง,หรือถั่ว ผสมด้วยซินนามอน, น้ำผึ้ง,
น้ำตาล (ไม่รู้จะหวานไปถึงไหน) จากนั้นก็นำมาทำให้เป็นรูปทรงผลไม้ต่างๆ

엿 ยอท หรือท๊อฟฟี่ นำเอาข้าว หรือข้าวเหนียว, ข้าวโพด, มันเทศ หรือธัญพืช แล้วก็นำมานึ่ง
จากนั้นนำมาต้มด้วยหม้อใบใหญ่ๆ บางทีก็จะทำเป็นเส้นๆ เหมือนตังเม

유과 ยูควา

다식 ทาซิค

과편 ควาพยอน

숙실과 ซุกซิลควา

엿ยอท เขาขายกันเป็นแท่งๆ อย่างภาพที่เห็นยอทแท่งเล็ก ขาย 5 อัน 1,000 วอน
ถ้าเป็นแท่งใหญ่ด้านขวา 3 แท่ง 2,000 5 แท่ง 3000 วอน

ฮันควา เป็นขนมที่จำเป็นในการทำพิธีทางศาสนาและพิธีแต่งงาน และมีมาตั้งแต่สมัยโบราณ
ในยุคโกรยอ ฮันควาจะเป็นขนมที่ทานกับน้ำชา นอกจากนั้นพวกชาวบ้านและวัดก็จะมีการให้
ขนมฮันควาเป็นพิเศษ

ในสมัยโชซอน ฮันควา เป็นขนมที่ขึ้นโต๊ะเสวยของกษัตริย์ และนำมาใช้ประกอบพิธีกรรมต่างๆ

한과 เป็นคำที่มีความหมายเช่นกัน คำว่า "과" ควา หมายถึง ขนมหวาน

ส่วนฮัน "한" ตามข้อมูลว่ากันว่ามีหลายความหมาย ฮันแรก หมายถึงชาวเกาหลี 韓
(ภาษาจีนออกเสียงว่าเหว่ย)

ส่วนอีกความหมายนึง อาจหมายถึงชาวจีน 漢 (ที่ออกเสียงว่าฮั่น)

แต่จากข้อมูลในดิกชั่นนารี่ และเอนไซโคลพิเดียบอกว่า ฮันควา แปลว่า ขนมหวานเกาหลี 韓菓

อย่าลืมซื้อฮันควาติดไม้ติดมือกลับมาชิมรสชาดด้วย บางทีไม่ต้องเข้าห้างก็ได้
เพราะตามตลาดก็จะมีร้านขายฮันควา เอาไว้คราวหน้าจะซื้อมาสักกล่องสองกล่อง
แล้วจะส่งไปให้ชิมคนละชิ้นคะ

ไปชงน้ำชาได้แล้วคะ ฉันจะเซิรฟ์ฮันควาให้ทาน

กล่องใส่ฮันควาแบบบ้านๆ

แถมด้วยขนมที่หาซื้อได้ง่ายตามข้างทางทั่วไป 국화빵 "กุ๊กฮวาปัง"
หรือ "ขนมดอกเบญจมาศ" วิธีการทำคล้ายขนมครกบ้านเรา แต่ข้างใน
ของเค้ามันจะมีไส้ถั่วแดงด้วย บางคนอาจเรียกว่า "ขนมครกเกาหลี"
นิยมทานหน้าหนาว แบบเวลาแบะออกมา ควันมันจะทะลุ ราคาขายอยู่ราวๆ 6 อัน 40 บาท

แต่ขอบอก "ขนมครกไทย" อร่อยกว่าเป็นไหนๆ

ตอนที่ 16 อ่างเก็บน้ำในคิมเจ ตำนานมังกร 2 ตัว

2010-05-17T01:55:00.000+07:00

วันนี้จะไปบุกแหล่งปลูกข้าวที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีค่ะ ซึ่งที่นี่มีอ่างเก็บน้ำ
ที่เก่าแก่ที่สุดสำหรับใช้ในการชลประทานเพาะปลูกข้าวด้วย

คิมเจ เป็นแหล่งปลูกข้าว,มีอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในเกาหลี

คิมเจ อยู่ในจังหวัดเชินลาเหนือ เป็นแหล่งปลูกข้าวที่ใหญ่ที่สุด จนที่นี่ได้รับ
ฉายาเป็น "เมืองแห่งข้าว" และที่นี่มีอ่างเก็บน้ำที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี มีชื่อว่า
บยอค-กล-เจ 벽골제และที่อ่างเก็บน้ำแห่งนี้มีสัญลักษณ์เป็นรูปมังกร 2 ตัว

เรามารู้จักคิมเจกันหน่อย

คิมเจได้ชื่อว่าเป็นแหล่งเกษตรกรรม อยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัดเชินลาเหนือ
ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบโฮนัม, และภูเขามอค คิมเจ เป็นแหล่งปลูกข้าวที่ใหญ่ที่สุด
และมีทัศนียภาพงดงาม รวมทั้งยังเป็นมรดกทางวัฒนธรรมอีกด้วย

ดิฉันไม่ทราบว่าในเกาหลีมีอ่างเก็บน้ำกี่แห่ง แต่ที่เคยได้ยินได้ฟัง นอกจาก
บยอค-กล-เจ แล้วก็มีอ่างเก็บน้ำซูซานเจ จังหวัดคยองซังใต้,

อ่างเก็บน้ำบยอค-กล-เจ เป็นอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่และเก่าที่สุดในเกาหลี
มีความยาว 3,240-3,245 เมตร สูง 5.7 เมตร สร้างมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์
แบคเจ โดยกษัตริย์บิรยอ ส่วนแหล่งน้ำนั้นก็เป็นน้ำที่มาจากภูเขามอค,
คูซอง, ซังดู

ที่อ่างเก็บน้ำแห่งนี้มีตำนานของมังกร 2 ตัวด้วยค่ะ

สัญลักษณ์มังกร 2 ตัว หมายถึงอะไร? เค้ามีตำนานเล่ามาอย่างงี้คะ
มีหญิงสาวบริสุทธิ์คนหนึ่ง ชื่อว่า ดันยา กระโดดลงไปในอ่างเก็บน้ำ
เพื่อที่จะช่วยชีวิตคนรักของเธอ ซึ่งถูกน้ำพัดพาไปท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยว
แต่สุดท้ายเธอและคนรักเสียชีวิตหรือไม่ ลืมไปแล้วขออภัย

ความหาญกล้าของเธอทำให้มีการสร้างมังกร 2ตัว เพื่อเป็นอนุสรณ์ และ
ชาวบ้านก็นับถือว่าเป็นเทพแห่งน้ำ และเป็นผู้ปกป้องอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ตั้งแต่
นั้นเป็นต้นมา

มังกรทำด้วยไม้ไผ่และเคเบิ้ลเหล็ก สูง 15 เมตร ยาว 54 เมตร
ตัวหนึ่งเรียกว่า แบครยอง แปลว่ามังกรสีขาว ส่วนอีกตัวเรียกว่า
ชองรยอง แปลว่ามังกรสีน้ำเงิน

อ่างเก็บน้ำบยอคกลเจ จัดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งในจังหวัดเชินลาเหนือ
และยังเป็นสถานที่ทัศนศึกษาของนักเรียนเกาหลีด้วยคะ ที่นี่ยังเป็นที่ตั้ง
ของพิพิธภัณฑ์เกษตรกรรมบยอคกลเจ

พิพิธภัณฑ์เกษตรกรรมบยอคกลเจ จะจัดแสดงข้าวของเครื่องใช้ในงาน
เกษตรกรรม แต่ส่วนใหญ่จะเป็นของในสมัยโบราณ เช่นรหัสวิดน้ำ,จอบ,
เสียม หรือแม้แต่รูปปั้นโคและกระบือ จะมีการสาธิตวิธีการปลูกข้าว
การฟัดข้าว จนได้มาเป็นข้าวสาร ผู้เข้าชมจะร่วมลองทำได้ด้วย

คิมเจมีงานเทศกาลที่โด่งดังอยู่งานหนึ่งจัดมาตั้งแต่ปี 1999 เรียกว่า 지평선축제
Gimje Horizon Festival เพื่อโปรโมตให้ทราบว่าคิมเจเป็นแหล่งปลูกข้าว
และได้รับเลือกให้เป็นเทศกาลที่ดีที่สุดในเกาหลี 5 ปีติดต่อกัน

คิมเจไปทางซ้าย ทางเดียวกับไปภูเขาอิค

ลองสังเกตกันดูก็ได้ค่ะ ถ้าหากไปเดินเที่ยวตามห้างสรรพสินค้า แล้วเจอ
ข้าวสารที่เป็นถุงๆ ส่วนใหญ่จะระบุว่าเป็นข้าวที่มาจากคิมเจ
แต่ฉันทานข้าวของเกาหลีหรือญี่ปุ่นไม่ค่อยอร่อย ไม่ถูกปาก เพราะ
เมล็ดข้าวของเขาจะสั้นๆ เหนียวๆ กินแล้วเหมือนข้าวเหนียว

ข้าวหอมมะลิของไทยเราก็มีขายในเกาหลีด้วยเหมือนกัน
หลายยี่ห้อด้วยค่ะ ส่วนใหญ่ถ้าคนเกาหลีจะทานข้าวไทย
เค้ามักจะเอาไปผัด เมนูสุดอร่อยคือข้าวผัดกุ้งค่ะ

ความแตกต่างระหว่างเมล็ดข้าวเกาหลี และ ไทย

ปิดท้ายเป็นภาพเมนูอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในพัทยา ที่มีคนเกาหลีไป
ทานกันไม่ขาดสาย สุดเดิ้นแค่ไหน เมนูเป็นภาษาเกาหลี ราคาไม่แพงมากนัก
สมน้ำสมเนื้อ คิดแพงมากไม่ได้ เพราะจะมีเพื่อนคนไทยพาไป พวกเรารู้ราคา
กันอยู่

ตอนที่ 15 "แฮชิ" สัญลักษณ์แห่งโซล

2010-05-09T00:24:00.000+07:00

"แฮชิ" (해치) กลายเป็นของที่ระลึกที่ขายดีในโซล คนเกาหลีนิยมหาซื้อมาเก็บไว้
หลังจากที่มีการประกาศให้ "แฮชิ" เป็นสัญลักษณ์ของมหานครโซล ตั้งแต่ปี2008

"แฮชิ"(해치) พัฒนามาจาก "แฮแท"(해태)คนเกาหลีทุกคนรู้จัก "แฮแท" เพราะถือเป็น
เทพเจ้าองค์หนึ่งในตำนานของประเทศ แฮแท มีรูปร่างหน้าตาเหมือนสิงโต แต่มี
เขางอกออกมาจากหน้าผาก ว่ากันว่าเป็นเทพคุ้มครองอัคคีและความโชคร้ายต่างๆ

แฮแทเป็นสัตว์ในตำนาน เป็นสัญลักษณ์ของความยุติธรรมและความซื่อสัตย์

มหานครโซลต้องการที่จะให้แฮชิมีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นสัญลักษณ์ของโซล
เหมือนกับสัญลักษณ์เมืองอื่นๆ ในต่างประเทศ เช่น Big Apple ของมหานครนิวยอร์ค,
เมอร์ไลอ้อน ของสิงคโปร์ หรือ Buddy Bear ของเบอร์ลิน

กว่าที่โซลจะได้มาซึ่งไอคอน "แฮชิ" ต้องมีการทำประชาพิจารณ์ และเลือกรูปร่าง
หน้าตาของแฮชิ ใช้เวลากว่า 6 เดือนทีเดียว มีการประกวดภาพวาดแฮชิของเด็กๆ
และมีการจัดแสดงผลงานนิทรรศการแฮชิด้วย

และในที่สุด "แฮชิ" ก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของโซล เมื่อเดือนพฤษภาคม2008

แต่ก่อนที่ "แฮชิ" จะเข้ามาเป็นสัญลักษณ์ตัวใหม่ของโซล ทราบมั้ยค่ะว่าที่ผ่านมา
สัญลักษณ์ประจำของโซลคืออะไร?

왕범이WangBomi วังบอมมี คือไอคอนเก่าของโซล เป็นรูปเสือ แต่คนไม่ค่อยรู้จัก เพราะ
ขาดการประชาสัมพันธ์

แฮชิ ถูกนำไปตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่หลายๆ จุดที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในโซล เช่นที่
คังฮวามุน พลาซ่า โดยจะมีการทำการประชาสัมพันธ์ในทุกๆ ช่องทางเพื่อให้
นักท่องเที่ยวได้รับทราบ ประมาณว่าเดินไปตรงไหนก็จะเห็นแต่แฮชิ แฮชิ

ตอนนี้แฮชิตัวเหลืองๆ ก็กลายเป็นของที่ระลึกที่ประชาชนชาวโซล นิยมไปซื้อหา
กันที่ชอปของแฮชิ มาดัง ซึ่งเค้าผลิตออกมาเป็นทั้งตุ๊กตา, พวงกุญแจ, ที่ห้อย
โทรศัพท์มือถือ

เมื่อช่วงเทศกาลคริสมาสต์ที่ผ่านมา แฮชิขายดิบขายดีเหมือนแจกฟรี โดยเฉพาะ
ตุ๊กตาแฮชิใส่หมวกแดง ผลิตแบบlimited edition หรือแฮชิเขากวาง เป็น
สินค้าที่ขายเกลี้ยงร้าน ซึ่งคนส่วนใหญ่จะนำไปห้อยกับกระเป๋าหรือโทรศัพท์มือถือ

ร้านขายของที่ระลึกแฮชิ กลายเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ หลังจาก
ที่มีฉากหนึ่งในละครเรื่อง "Iris" ของลุงเทพ ปรากฎกายร้านแฮชิแห่งนี้
เมื่อวันที่ 26 พ.ย. 2009 ทำให้มีนักท่องเที่ยวมากกว่าปกติ

จะไปหาซื้อ "แฮชิ" ได้ที่ไหน?

ชอปของแฮชิจริงๆ ตอนนี้มีอยู่ 3 ร้านคือที่ 해치마당แฮชิ มาตัง ควังฮวามุนพลาซ่า,
ที่นี่จะมีการจัดแสดงนิทรรศการของแฮชิด้วย, Information Center ที่ชองคเย
และที่ร้านหนังสือยองพุง ในเขตจองโน

นอกจากนั้นก็มีวางขายตามสถานที่ท่องเที่ยวอีกหลายแห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์โซล,
Dream Forest, อุทยานวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ทงแดมุน

มหานครโซล มีโครงการที่จะเปิดชอบขายแฮชิในสนามบิน และในห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ
เช่น COEX ภายในปี 2012

สินค้า "แฮชิ" มีอะไรบ้าง?

แฮชิที่ขายดีที่สุดก็คือตุ๊กตา รองลงมาก็จะเป็นกระเป๋าสะพาย, เสื้อผ้าเด็ก,แก้วน้ำ,
พวงกุญแจ, หมวก, ผ้าเช็ดหน้า, เข็มกลัด และหมวก ซึ่งสินค้าทั้งหมดมีประมาณ
300 รายการ

ภายในปี 2012 มหานครโซลกะว่าจะมีร้านจำหน่ายสินค้าแฮชิกว่า 20 ร้าน และจะ
เพิ่มรายการสินค้าเป็น 500 รายการ

โซลพยายามที่จะประชาสัมพันธ์แฮชิให้เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ
โดยติดตราสัญลักษณ์ในทุกๆ ที่ ไม่ว่าจะเป็นข้างรถแท๊กซี่, ตามขั้นบันไดยังมีเลยอ่ะ

ไปเที่ยวโซลครั้งต่อไป อย่าลืมเอาแฮชิ (ราคาถูกๆ) ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย

เขียนเรื่องแฮชิ ก็มีชื่อของควังฮวามุน พลาซ่า ที่เค้าปิดถนนถ่าย "IRIS"
เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของโซล เอาไว้จะเล่าในตอนต่อๆ ไป

ถ้าใครเคยไปเที่ยวคังฮวามุนพลาซ่า คงจะเคยเห็นรูปปั้นหรืออนุสาวรีย์ของ
นายพลอีซุนชิน ที่ถือดาบยืนท้าวสะเอว ซึ่งประวัติความเป็นมาที่น่าสนใจทีเดียว

นายพลอีซุนชิน ฉันเคยพูดไปแล้วคร่าวๆ ตอนที่ไปเที่ยวที่ยอซู ที่อะไรๆ
ก็เป็นเต่าๆๆ

แฮชิ สาขาร้านหนังสือยองพุง เขตจองโน

บริเวณคังฮวามุน พลาซ่า จะเห็นอนุสาวรีย์ของนายพลอีซุนชิน ยืนถือดาบ
ท่าทางน่าเกรงขาม

ทางเข้า "แฮชิมาตัง"

ตอนที่ 14 ตลาดพยองฮวา แหล่งหนังสือมือสอง

2010-05-02T02:21:00.000+07:00

ฉันเป็นคนชอบอ่านหนังสือ เพราะฉะนั้นร้านหนังสือในที่ต่างๆ จึงเป็นจุดมุ่งหมายของฉัน

วันนี้เราจะไปซื้อหนังสือกันค่ะ แต่เอ๊ะ...ไม่ใช่ร้านหนังสือใหญ่โตอย่างคโยโบ แต่เราจะ
ไปเลือกซื้อหนังสือมือสองต่างหาก

แหล่งขายหนังสือมือสองของบ้านเรา ต้องยกให้จตุจักร แต่สำหรับเกาหลีก็ต้องเป็นที่
ชองเคชอน ตลาดพยองฮวา (평화시장) แต่ว่าร้านหนังสือมือสองของเกาหลี
ไม่ค่อยได้รับความนิยมเท่าไหร่นักในปัจจุบัน

ร้านที่มีชื่อเสียงในย่านนี้ก็เช่น ร้านยางจี ซอริม เจ้าของร้านอายุ 60 กว่าแล้ว ร้านนี้
เปิดขายมาตั้งแต่ปี 1971 ร้านเล็กนิดเดียว แต่หนังสือวางเต็มพรืดจนเหลือทางเดิน
แคบๆ

ตลาดพยองฮวา อาจจะรู้จักกันอีกชื่อว่า ถนนหนังสือมือสองทงแดมุน ซึ่งมีมาตั้งแต่ปี 1961

จุดกำเนิดของร้านหนังสือมือสอง เริ่มจากยุคกลางปี70 - ต้นปี80 จากร้านแผงลอยเล็กๆ
ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นอาจารย์, นิสิตนักศึกษา ส่วนหนังสือที่เป็นที่ต้องการ
ก็เช่น ตำราภาษาอังกฤษ, รายงานวิจัย,ตำราเรียนปริญญาโท-เอก

แต่ในช่วงปี 1980 เศรษฐกิจของเกาหลีเริ่มเติบโตขึ้นกลุ่มเป้าหมายที่เป็นนักเรียนก็ไม่ค่อย
ได้มาหาซื้อหนังสือมือสอง ก็จะหันไปซื้อหนังสือเล่มใหม่กันเพราะเงินสะพัด

ในระยะนั้น นอกจากเศรษฐกิจของเขาจะดีวันดีขึ้น จนร้านหนังสือมือสองบางร้านต้อง
ปิดตัวไป อีกสาเหตุหนึ่งก็มาจากคนเกาหลีหันไปนิยมดูกีฬากันมากขึ้น โดยเฉพาะกีฬา
เบสบอลและฟุตบอล ทำให้ไม่สนใจอ่านหนังสือกันเท่าไหร่ และในช่วงนี้เองทำให้ร้านขาย
อุปกรณ์กีฬาผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด

การมีอินเตอร์เน็ทเพิ่มเข้ามาบนโลกใบนี้ ก็ทำให้ร้านหนังสือมือสองหดหายไปเช่นเดียวกัน
เพราะต่างก็หันไปหาข้อมูลจากโลกไซเบอร์แทน

ส่วนราคาหนังสือของที่นี่ก็จะถูกกว่าหนังสือใหม่อยู่แล้ว แต่เท่าที่เห็นเค้าจะลดราคาจาก
หน้าปกลง 20-30%

ถึงแม้ตลาดหนังสือมือสองจะไม่ค่อยมีคนมาเดินเหมือนก่อน ร้านหนังสือย่านตลาดพยองฮวา
มีเหลืออยู่ไม่กี่ร้าน และยังมีร้านหนังสือใหม่ๆ เกิดขึ้นที่นี่แต่ร้านหนังสือเก่าก็ยังคง
เป็นสิ่งที่มีค่า

ที่พูซานก็มีแหล่งขายหนังสือมือสองเหมือนกัน ดูเหมือนจะใหญ่กว่าที่นี่ แต่จำไม่ได้
ว่าที่นั่นเขาเรียกว่าอะไร

จะไปยังไงใช่มั้ยค่ะ เอาง่ายๆ เลย ดูจากแผนที่ ตลาดพยองฮวา จะอยู่ที่สี่เหลี่ยมแดง
ไปรถไฟใต้ดิน สาย1 หรือสาย4 เราจะลงที่สถานีรถไฟใต้ดินทงแดมุน ทางออกหมายเลข8
แล้วก็เดินข้ามสะพานคลองชองเกชอน ไปนิดเดียว เดินอีกหน่อยก็ถึงแล้ว

หรือจะลงทีสถานีทงแดมุน สเตเดี้ยม ก็ออกทางออกหมายเลข 13หรือ14 ก็ได้ค่ะ
แล้วก็หันหน้าไปทางคลองชองเกชอน แต่ไม่ต้องข้ามคลอง เดินไปเรื่อยๆ
ตลาดจะอยู่ทางซ้ายมือ

สถานีทงแดมุน กับ สถานีทงแดมุน สเตเดี้ยม มันคนละสถานีกันนะคะ

แต่ถ้าไปรถเมล์สะดวกมากๆ ขึ้นรถเมล์สาย163(B)รถเมล์คันสีน้ำเงิน
จะจอดหน้าตลาดเลย ความจริงมันก็มีหลายสาย แต่เคยขึ้นอยู่สายเดียว

คนที่เคยไปโซลแล้วได้ขึ้นรถเมล์บ้างปะค่า แล้วเคยสังเกตมั้ยค่ะ โซลมี
รถเมล์หลายสี

รถเมล์ในโซลมีทั้งหมด 4 สี คือ แดง, เหลือง, เขียว และน้ำเงิน แล้วรู้มั้ยค่ะ
ว่ารถเมล์4 สีต่างกันตรงไหน จะเฉลยในโอกาสต่อไป

ตลาดพยองฮวา ไม่ใช่จะขายแต่หนังสือ ที่นี่มีทุกอย่าง เสื้อผ้า, เครื่องประดับ,
ต้นไม้ ต่อราคาได้ค่ะ

คนไทยส่วนใหญ่ที่ไปอาจละเลยตลาดพยองฮวา เพราะจะมุ่งหน้าไปห้าง
อย่างเดียวเลย ซึ่งแถวนั้นก็มีDoota, Migliore

ถ้าไปเที่ยวกับดิฉันอย่าหวังว่าจะไปเดินชอปปิ้งที่ห้าง

ตอนที่ 13 ตกปลาที่ทะเลสาบโกซัม แวะดูหนังที่Movie Mountain

2010-04-25T01:49:00.000+07:00

วันนี้ไปที่จังหวัดคยองกี เมืองอันซองค่ะ ไม่ใกล้ไม่ไกลห่างจากโซล ประมาณ
80 กม. ไปเที่ยวทะเลสาบที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของเกาหลี ที่นี่เคยใช้เป็น
สถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง 섬The Isleเมื่อปี 2000 โดยผู้กำกับ คิมคีดุ๊ก

The Isle เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลในระดับนานาชาติหลายรางวัล
เป็นเรื่องเกี่ยวกับสาวใบ้คนหนึ่ง ทำงานอยู่ในสถานพักผ่อนที่ใช้เป็นที่ตกปลา
เธอทำหน้าที่ให้เช่าเรือเล็ก และกระท่อมกลางน้ำแก่นักท่องเที่ยว

จนมาวันหนึ่งเธอได้มาพบกับอัยการหนุ่มและเกิดรักกันขึ้น จากนั้นก็นำไปสู่
เหตุการณ์ระทึกขวัญ ซาดิสม์ เอาบงเอาเบ็ดไปใส่ในอวัยวะเพศด้วย เรื่องราว
จะไปอย่างไรต่อไปหาชมกันเอาเอง หนังปริศนาตามสไตล์คิมคีดุ๊ก ที่ดิฉันดู
ไม่ค่อยเป็น

The Isle ใช้สถานที่ถ่ายทำที่ทะเลสาบโกซัม เมืองอันซอง จังหวัดคยองกี
ซึ่งภาพที่ปรากฏในหนัง ทะเลสาบมีความสวยงาม แต่คนที่นี่ไม่ได้โหดร้าย
อย่างในหนัง

ทะเลสาบโกซัม เป็นสถานที่พักผ่อนสาธารณะตั้งแต่ปี 1960 แต่เริ่มมีนักท่อง
เที่ยวเข้ามามากขึ้น ก็เพราะหนังเรื่องนี้ คนเกาหลีสามารถมาเที่ยวแบบเช้าไป
เย็นกลับ

ทางเข้าทะเลสาบโกซัม แบบเป็นบ้านนอกเลยค่ะ สองข้างทางเป็นป่าต้นไม้
บริเวณรอบๆ จะเป็นนาข้าวทั้งนั้นเลย แล้วก็ลานโล่งๆ เอาไว้จอดรถกับกางเต้นท์

ทิวทัศน์ของทะเลสาบโกซัม มีความสวยงามยามที่หมอกลง เหมือนกับทะเล
ในหมอกที่อยู่ในรูปภาพ คนส่วนใหญ่ก็จะมาพักผ่อนด้วยการตกปลา น้ำใส
สะอาด แล้วก็ไม่ลึกมาก ค่าเช่าเรือเพื่อนั่งตกปลา ก็ตกราวๆ 35,000 วอน
แต่ฉันไม่ชอบฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ก็นั่งดูอยู่เฉยๆ

ถ้าจะว่าไปที่นี่อาจไม่ใช่ทะเลสาบก็ได้ ดูไปดูมามันเหมือนอ่างเก็บน้ำยังไงไม่รู้

ปลาที่ตกได้เค้าก็จะมาปิ้งย่าง โซ้ยกันตรงนั้นเลย แถมด้วยไก่ปิ้ง,ปลาไหลย่าง
ถ้ามีส้มตำ ซุปหน่อไม้ด้วยล่ะก็ แจ่มเลย

ใครที่ชอบตกปลา ก็จะนั่งทอดอารมณ์ได้เป็นวันๆ เชียวละ

อีก 4 โล ก็จะถึงอันซองแล้ว

เรายังอยู่ที่เมืองอันซอง หลังจากตกปลา โซ้ยส้มตำเรียบร้อยแล้ว ก็ไปดูหนังต่อ

ไปดูหนังในโรงหนังมันแบบว่าเด็กๆ อ่ะ ไฮโซขึ้นมาหน่อย จะขับรถเข้าไปดูในสถานที่
ที่เรียกว่า drive in มันก็ชิลๆ แคบไป เอาแบบกว้างๆ เลยดีมั้ย ไปดูหนัง
กลางแปลงดีกว่า

หนังกลางแปลง ที่ไม่ได้ฉายตามตลาดนัด หรือฉายหน้าศาลเจ้า แต่มันฉายอยู่
ในหุบเขา

ไม่แปลกเลยค่ะ เพราะเกาหลีรู้อยู่แล้ว เต็มไปด้วยภูเขา

ใช่แล้วค่ะ โรงหนังที่นี่เรียกว่า Movie Mountain หรือโรงหนังภูเขา เราสามารถ
ขับรถเข้าไปดูได้เลย ซึ่งรับได้เต็มที่รอบละ 150 คัน จอหนังที่นี่ก็ไม่ใช่
ธรรมดา เป็นจอขนาด 970 นิ้ว หรือ 24x10 เมตร ใช้ระบบภาพแบบ HD
ดูได้ทีละ 2 เรื่องควบเลยนะคะ

ค่าตั๋วเค้าคิดเฉพาะรถเท่านั้น คันละ 12,000 วอน ไม่ว่าจะมากี่คนก็ตาม
ฉายวันละ 3 รอบ อาทิตย์ละ 2 เรื่อง และจะมีการเปลี่ยนหนังเรื่องใหม่
ทุกๆ วันเสาร์ สัปดาห์ละ 1 เรื่อง

ตอนที่ 12 ตะลุยเที่ยวโรงถ่าย KBS ที่ซูวอน

2010-04-18T00:26:00.000+07:00

นอกเหนือจากการได้ชมซีรียส์เกาหลีแล้ว ฉันคิดว่ามีอีกหลายคน
ที่อยากจะไปดูเบื้องหลังการถ่ายทำ แต่.....การผลิตละครเกาหลี
ไม่เหมือนกับละครไทย เค้าไม่อนุญาตให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป
เพ่นพ่านโดยเด็ดขาด

ในขณะที่ละครไทยมีความเป็นกันเองมากกว่า ใครจะเข้านอกออกใน
ก็ได้ ของกินก็ขนกันมาเพียบ เดี๋ยวป้าไก่ก็เหมาส้มตำมาเลี้ยง
เดี๊ยวพี่แหม่มก็ยกไอติมมาเสริฟ์ เวลาว่างก็มานั่งคุยกัน กินข้าวด้วยกัน

แต่กองถ่ายเกาหลี มุมใครมุมมัน ตัวใครตัวมัน ที่เราเห็นบางครั้งอาจจะ
มีร่วมวงกินข้าวกัน นั่นก็เป็นการเฉพาะกิจสำหรับเบื้องหลังการถ่ายทำ
ที่ต้องการเผยแพร่

แต่เบื้องหลังของเบื้องหลัง พอสั่งคัทปุ๊บ ดาราหญ่ายทั้งหลายก็มักจะ
หลบเข้ารถแวนสีดำของตัวเอง

ถึงแม้หลายคนบอกว่าซีรียส์เกาหลีดูสนุกกว่าละครไทย เป็นเพราะ
อะไรก็แล้วแต่ ฉันอยากบอกว่าสถานที่ถ่ายทำของเกาหลีล้าหลัง
กว่าไทยมาก ที่เราเห็นฉากภายในบ้าน, ในออฟฟิสที่ทำงาน
หรืออะไรที่เป็นห้องๆ นั่นคือฉากที่เซ็ทขึ้นในสตูดิโอทั้งหมด
ไม่ได้เป็นฉากนอกสถานที่

เราจะเห็นแค่เฉพาะนอกบ้าน หรือแค่ประตูบ้านเท่านั้น แต่พอเข้าไป
ในบ้านนั่นคือฉากในสตูดิโอ แต่ก็ยอมรับว่าการตัดต่อของเค้าเนียนมาก

ละครไทยของเราเจ๋งกว่าเยอะในการถ่ายทำนอกสถานที่ เราไม่ค่อยมี
ละครที่ถ่ายทำในสตูดิโอ (นอกจากละครซิทคอม) บ้านในละครไทย
คือบ้านคนจริงๆ ออฟฟิสก็เป็นออฟฟิสจริงๆ

เห็นมั้ยละครไทยของเราเหนือกว่าเค้าตรงนี้

KBS Suwon Center เป็นโรงถ่ายของสถานีโทรทัศน์KBS ตั้งอยู่ที่อินคเยดง,
พัลดัลกู, ซูวอน จังหวัดคยองกี

ที่นี่เป็นสถานที่ถ่ายทำละครหลายต่อหลายเรื่อง Boys Over Flowers
ก็มาถ่ายทำที่นี่ด้วย แต่ส่วนใหญ่ถ้าเป็นโลเกชั่นกลางแจ้งนิยมถ่ายละคร
แนวประวัติศาสตร์ จะเป็นตึกเก่าๆ เหมาะสำหรับละครย้อนยุค

ละครแนวสมัยใหม่ก็มีเหมือนกัน แต่มักจะถ่ายทำในสตูดิโอ

KBS Suwon Center เริ่มสร้างเมื่อปี 2000 และเปิดใช้ในปี 2001
เป็นโรงถ่ายแบบครบวงจร, ผลิตรายการโทรทัศน์คุณภาพดิจิตอล

โรงถ่ายKBS ที่ฉันเห็นไม่ใหญ่ไม่โตนัก หรือบางทีอาจจะกว้างกว่านี้
แต่เค้าจำกัดพื้นที่การเที่ยวชม โรงถ่ายที่ฉันเห็นกว่ากว้างขวาง ใหญ่โต
มโหฬารมหาศาล ก็คือ โรงถ่ายของทีวีบี ฮ่องกง ที่ฉันไปกี่ทีก็ไม่รู้จักเบื่อ
และไม่เคยเดินจนทั่วซักกะที

ขอโม้เรื่องโรงถ่ายทีวีบีหน่อยเหอะ คุณเคยดูหนังจอมยุทธที่มีฉากเป็นป่า
หรือมีภูเขาเป็นลูกๆ มั้ย หรือที่ศิษย์จะขึ้นเขาไปให้อาจารย์ปู่สอนวิชา,
ฉากเขาเหลียงซาน, ยอดเขาคุ้นลุ้น ทั้งหมดที่เห็นคือโรงถ่ายของทีวีบีแท้ๆ
ไม่ใช่โลเกชั่นนอกสถานที่ โรงถ่ายของเขากว้างขวางสุดลูกหูลูกตา
นอกเหนือจากโรงถ่ายในสตูดิโอ

กลับมาเกาหลีได้แล้ว... KBS Suwon Center มีสตูดิโอถ่ายทำ
ทั้งหมด 6 สตูดิโอ และยังมีห้องตัดต่อ,ห้องบันทึกเสียง, มีห้องแต่งหน้า,
ห้องแต่งตัว, ห้องซ้อม, รวมถึงห้องพักนักแสดง

สตูดิโอที่ใช้ถ่ายทำฉากระเบิด หรือฉากใต้น้ำก็มี

นอกจากนั้นก็จะมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับพนักงานอย่างเพียบพร้อม
ไม่ว่าจะเป็นห้องนอน เป็นห้องนอนจริงๆ เพราะมีเตียงมีหมอน, สระว่ายน้ำ,
ห้องพักผ่อน, มีสนามเทนนิสด้วย อ้อ... แล้วก็มีโรงยิมด้วย

KBS Suwon Center จะเปิดรับนักท่องเที่ยวกลุ่มละไม่เกิน 30 คนเท่านั้น
มีทั้งกลุ่มบุคคล หรือองค์กร จะต้องมีการจองการเข้าชมล่วงหน้าด้วย
อย่างน้อย 1 สัปดาห์ โดยจะแบ่งเป็นรอบๆ ใช้เวลาในการเที่ยวชม
โรงถ่ายประมาณ 1 ชั่วโมงเท่านั้น ถือว่าเวลาน้อยมาก

นักท่องเที่ยวที่มาเป็นกลุ่มจะเข้าชมได้ดังนี้
วันจันทร์ มี 2 รอบ 10:00, 15:00
วันอังคาร-ศุกร์ มี 4 รอบ 10:00, 13:30, 15:00, 16:30

นักท่องเที่ยวที่เป็นแขกวีไอพีจะเข้าชมในวันเสาร์ 10:30,
13:00, 15:00

พอเราเข้าไปถึงโรงถ่าย เค้าก็จะมีการพาเข้าไปนั่งปฐมนิเทศเหมือนกับ
นักเรียน อธิบายว่าโรงถ่ายของเขามีอะไรมั่ง

จากนั้นก็พาไปดูสตูดิโอที่ใช้ในการถ่ายทำ แล้วก็ไปดูฉากที่เข้าเซ็ทไว้
เพื่อผลิตรายการทีวี ตรงนี้แหละ ที่เราจะถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก อาจจะ
มีการสาธิตการอ่านข่าว, การพยากรณ์อากาศ , การผลิตรายการ
สำหรับเด็ก

เสร็จแล้วก็จะไปทัวร์โรงถ่ายด้านนอก เราก็เดินๆ ไปเรื่อยๆ ดูโน่นดูนี่
บางฉากก็คุ้นตา แต่ไม่ทันคิดว่ามาจากละครเรื่องอะไร

สิ่งที่เจ้าหน้าที่ของเค้ากำชับไว้ก็คือเรื่องความปลอดภัยและอุบัติเหตุ
ที่อาจเกิดขึ้น แล้วก็ห้ามทิ้งขยะซี้ซั้วด้วย

แต่ขอบอกว่า วันที่ให้เข้าไปทัวร์โรงถ่าย เราจะไม่ได้เห็นดาราเหมือน
อย่างเราไปที่ทีวีบี ฮ่องกง เค้าจะกันพื้นที่ถ่ายทำไว้อีกส่วน ส่วนที่
ให้เราเข้าไปดูมันจะเป็นฉากโล่งๆ มีแต่กล้อง กับไฟ

นอกจากKBS จะใช้โรงถ่ายแห่งนี้เป็นที่ผลิตละครและรายการ
โทรทัศน์แล้ว เค้าก็ยังเปิดให้บุคคลภายนอกมาเช่าสถานที่ด้วย
เห็นตารางค่าใช้จ่ายแล้วปวดกบาล คิดโน่นคิดนี่ยับไปหมด
ค่าเช่าสตูดิโอ, ค่าน้ำค่าไฟ, ค่าเจ้าหน้าที่ดูแล, ค่าห้องแต่งตัว,
ค่าที่จอดรถยังเก็บเลยอ่ะ

ถึงแล้ว KBS Suwon Center เลี้ยวซ้ายไปเลยลูกพี่

ฉากเรื่อง Boys Over Flowers

ฉากที่เป็นภัตตาคาร

ตอนที่ 11 ซงพยอน ขนมไหว้พระจันทร์

2010-04-11T23:22:00.002+07:00

ขนมซงพยอน มักจะมาพร้อมกับคำว่าเทศกาลชูซอก

เทศกาลชูซอก 추석 เป็นเทศกาลที่คนไทยรู้จักมักคุ้นดี เราจะเห็นดารา
นักร้องใส่ชุดฮันกาวีสีสันสวยงาม ออกมาถ่ายรูปและอวยพรให้กับแฟนๆ

เทศกาลชูซอก เป็นเทศกาลที่สำคัญสำหรับคนเกาหลีคล้ายๆ กับเทศกาล
สงกรานต์ ผู้คนก็มักจะกลับไปถิ่นฐานเดิม หรือกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ และร่วม
ไหว์บรรพบุรุษที่ล่วงลับ ซึ่งตรงกับฤดูเก็บเกี่ยวพืชผล

เทศกาลชูซอก ถือเป็นวันหยุดใหญ่หลายวัน บรรดาบริษัทฯ หรือ ห้างร้าน
ต่างๆ ก็มักจะหยุดให้พนักงานอย่างน้อย 3-4 วัน

เมื่อญาติพี่น้องและครอบครัวได้พบปะเจอะเจอกัน นอกจากจะเป็นการรวม
ญาติแล้ว พวกเค้าก็จะทำกิจกรรมอย่างหนึ่งร่วมกันนั่นก็คือ การทำขนม
ซงพยอน 송편

ขนมซงพยอน ทำจากแป้งข้าวเหนียว ปั้นเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ซึ่งแป้ง
ข้าวเหนียว ตามประเพณีดั้งเดิมจะใช้เมล็ดข้าวที่เพิ่งเกี่ยวมาทำกันเลย
หลังจากนั้นสมาชิกในครอบครัวก็จะช่วยกันปั้นขนมซงพยอน เพื่อใช้ไหว้
บรรพบุรุษในช่วงเช้าของเทศกาลชูซอก

สำหรับส่วนผสมของขนมซงพยอน ประกอบด้วยเมล็ดข้าวที่เพิ่งเก็บเกี่ยว,
ผลไม้ต่างๆ เช่น ลูกพลับ, แอ๊ปเปิ้ล, อินทผลัม,ลูกแพร์ และเกาลัด หรือ
ผลไม้ที่มีอยู่ตามท้องถิ่นนั้นๆ

ขนมซงพยอน จะนึ่งพร้อมกับใบสน ซึ่งทำให้ขนมมีรสชาติพิเศษ เมื่อก่อนก็
เคยเรียกว่า ขนมต้นสน

เมื่อถึงวันไหว้ชูซอกในช่วงกลางคืน ผู้คนก็จะแหงนมองพระจันทร์ แล้วก็อธิษฐาน
ขอให้สุขภาพแข็งแรง, ร่ำรวย, รักสมหวัง และประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน
พร้อมกับยัดซงพยอนเข้าปาก

ขนมซงพยอน ถือเป็นตัวแทนของพระจันทร์

มาทำขนมซงพยอนกันเถอะ

การทำขนมซงพยอน มักจะทำก่อนถึงเทศกาลชูซอก 1 วัน หรือเรียกว่า
วันสุกดิบ โดยจะใช้แรงงานของคนในครอบครัว ซึ่งจะต้องแข่งขันกันทำ
เพื่อให้ขนมออกมาอร่อยและสวยงาม

คนเกาหลีเชื่อว่า ถ้าหากปั้นขนมซงพยอนออกมาได้สวย คุณแม่ก็จะมีลูกสาว
ที่สวยมากๆ ดังนั้นพวกสาวๆ ที่จะเป็นคุณแม่ในอนาคต ต่างก็มาฝึกทำขนม
ซงพยอน เพื่อให้ขนมออกมาสวยเหมือนรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว

สูตรการทำขนมซงพยอนก็ไม่มีอะไรยุ่งยาก (แต่ฉันทำไม่เป็น ฮา..)
นำแป้งข้าวหนียวมาผสมกับเกลือและน้ำต้มสุก แล้วตีให้เข้ากัน จากนั้น
ก็ใส่งา,พุทรา, อินทผลัม,เกาลัด, ถั่วแดง และน้ำผึ้งลงไป

เมื่อตีส่วนผสมจนเข้ากันดีแล้ว ก็ตัดแป้งให้เป็นวงกลมแล้วกดให้กลวง
จากนั้นก็ปั้นให้เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ต่อจากนั้นก็นำไปนึ่งพร้อมกับใบสน ซึ่งเป็นสูตรที่ทำกันมานับร้อยๆ ปี
เนื่องจากค้นพบว่าใบสน มีประโยชน์ต่อร่างกาย เพราะต้นสนจะผลิตสาร
ที่เรียกว่า phytoncide เป็นจำนวนมาก ซึ่งจะเป็นตัวช่วยกำจัดจุลินทรีย์
และเชื้อไวรัส

จะใช้เวลาในการนึ่ง 20-30 นาที หลังจากนั้นก็นำไปล้างด้วยน้ำเย็นแล้ว
ผึ่งให้แห้ง และขั้นตอนสุดท้ายคือการทาขนมด้วยน้ำมันงา เพื่อรักษาความสดใหม่

ขนมซงพยอนจะมีความเหนียวนุ่ม เคี้ยวง่าย (ฉันว่าคล้ายๆ ขนมเทียน)และจะมี
กลิ่นหอมของใบสน

ซงพยอน ไม่ใช่ว่าจะมีแต่รูปพระจันทร์เสี้ยว

ถึงแม้ว่าคนเกาหลีนิยมปั้นขนมซงพยอนให้เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แต่ว่าซงพยอน
รูปทรงอื่นๆ ก็มี ซึ่งจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค นอกจากนั้นก็ยังมีสีสัน
สดใสอีกด้วย

ขนมซงพยอนรูปร่างหน้าตาอื่นๆ ที่เคยเห็น ก็มีปั้นเป็นรูปหอย,ปั้นเหมือนขนมพุดดิ้ง
หรือ ปั้นเป็นรูปดอกไม้ส่วนความหนา-บาง ของขนมก็จะแตกต่างกันไปตาม
ภูมิภาคเช่นกัน

ที่จังหวัดคยองซัง และจังหวัดคังวอน ขนมซงพยอนของเขาจะหนามาก

ส่วนผสมของซงพยอนในแต่ละจังหวัดก็มีความแตกต่างกันบ้างเล็กน้อย ขึ้นอยู่กับ
วัตถุดิบที่สามารถหาได้ง่ายในจังหวัดนั้นๆ เช่นที่จังหวัดชุงชอง ปลูกฟักทองเยอะ
เค้าจะใส่ฟักทองเป็นส่วนผสมในซงพยอน

กรรมวิธีการทำซงพยอนฟักทองนั้น เค้าจะนำเอาฟักทองไปฝานเป็นแผ่นบางๆ
แล้วเอาไปตาก แล้วจึงนำมาบดให้ละเอียด เสร็จแล้วก็เอาไปนึ่ง

ซงพยอนฟักทองไม่ค่อยหวานเหมือนซงพยอนถั่วแดงที่เคยทาน แต่จะมีสีสันสวย
งามมาก เพราะจะออกสีเหลือง-ทอง

ไปกันที่จังหวัดคังวอน คังวอนเป็นแหล่งปลูกมันฝรั่ง, ข้าวโพด แล้วก็ถั่ว
แล้วก็ยังมีต้นโอ๊คด้วย เพราะฉะนั้นซงพยอนของที่นี่ ก็จะเป็นซงพยอนมันฝรั่ง
หรือซงพยอนลูกโอ๊ค ซึ่งจะออกรสขมนิดๆ

ที่จังหวัดเชินลา เรียกว่าที่นี่เป็นซงพยอนสมุนไพรก็ว่าได้ซงพยอนที่นี่เค้าทำจาก
ภาษาเกาหลีเรียกว่า ชิค ภาษาไทยไม่รู้แปลว่าอะไร แป้งสาคู หรือป่าวก็ไม่ทราบ

ถ้าอยู่ในโซล เราก็จะเห็นขนมซงพยอน 5 สี ที่เรียกว่า ซงพยอนโอแซค ซึ่งแปลว่า
ซงพยอน 5 สีนั่นเอง สัญลักษณ์ 5 สีนี้ หมายถึงความกลมกลืนทางธรรมชาติ
ได้แก่ สีขาว, น้ำตาล, ชมพู, เขียว, เหลือง

สีขาว ทำมาจากแป้งข้าวเหนียวล้วนๆ
สีน้ำตาล ผสมด้วยอบเชย
สีชมพู ผสมด้วยน้ำเชื่อมที่ทำจากสตอร์เบอร์รี่ หรือลูกเบอร์รี่
สีเขียว ผสมด้วยอะไรจำไม่ได้แล้ว ขออภัย
สีเหลือง ผสมด้วยเมล็ดการ์ดิเนียร์

เอาละค่ะ ขั้นตอนการทำซงพยอนก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็ทานขนมซงพยอน
กันได้เลย อ๊ะ...แต่ก่อนจะเอาเข้าปาก อย่าลืมอธิษฐานด้วยนะคะ

ตอนที่ 10 "เอนทรานซ์" วันสำคัญที่ใครๆ ต้องหลีกทาง

2010-04-04T01:56:00.000+07:00

ฉันเคยเอนทรานซ์เมื่อ 20 ปีก่อน ระบบเอนทรานซ์สมัยนั้นก็ง่ายๆ ไม่ซับซ้อน
ถึงเวลาสมัครก็ไปสมัคร ถึงเวลาสอบก็ไปสอบ ซึ่งก็จะอยู่ในช่วงเดือนมี.ค.-เม.ย.
พอถึงเวลาฟังผลก็ไปฟัง ซึ่งก็เป็นต้นเดือน พ.ค.ตอนนั้นสถานที่ประกาศผลสอบ
คือสนามจุ๊บของจุฬาฯ เราจะสอบติดคณะไหนมหาลัยอะไรก็เป็นไปตามคะแนนที่
เราสอบได้ ซึ่งต้องขับเคี่ยวแย่งที่นั่งกันน่าดู

สมัยของฉัน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬา กับ คณะวารสารศาสตร์ ธรรมศาสตร์ ดูจะ
เป็นคณะยอดนิยม ที่นักเรียนม.ปลายในสมัยนั้นมักเลือกเป็นอันดับ1

ใครสอบได้ก็โชคดีสมใจนึกกันไป ใครที่กินแห้วอย่างฉันก็ต้องหาที่เรียนใหม่

แต่ระบบเอนทรานซ์บ้านเราสมัยนี้ฟังดูแล้วยุ่งยากชะมัด GAT PAT GPAX
แอดมิชชั่นส์อะไรก็ไม่รู้ เดี๋ยวสอบ เดี๋ยวสอบ

แต่ฉันคิดว่าระบบเอนทรานซ์บ้านเราไม่กดดันเด็กเท่ากับประเทศญี่ปุ่นหรือเกาหลี
ดูอย่างป๊าม๊าของฉัน ฉันสอบไม่ติดก็ไม่เห็นว่าอะไรซักคำ อยากเรียนที่ไหนก็ไปเรียน
และฉันเชื่อว่าอีกหลายบ้าน หรือหลายครอบครัวก็เป็นอย่างฉัน

นอกจากเด็กจะถูกกดดันด้วยระบบการศึกษาที่ถูกกำหนดด้วยคณะบุคคลเพียง
ไม่กี่คนแล้ว พ่อแม่ผู้ปกครองก็อาจเป็นแรงกดดันเด็กอีกทางหนึ่งด้วย เด็กบางคน
อาจจะถูกชี้ทางเดินโดยพ่อแม่ ต้องเรียนอย่างนั้นอย่างนั้น จบออกมาต้องทำงาน
แบบนั้นแบบนี้ ซึ่งรู้ทั้งรู้ว่าเป็นเพราะความหวังดีของพ่อแม่

พ่อแม่ที่ไหนๆ ก็อยากเห็นลูกตัวเองได้ดิบได้ดีกันทั้งนั้น เข้าใจค่ะเข้าใจ

นอกเรื่องมานานน่าดู จะปูเรื่องเข้าระบบเอนทรานซ์ของเกาหลีค่ะ ความจริง
เรื่องนี้ฉันเคยเล่าไปแล้วใน Around The Seoul เมื่อช่วงเอนทรานซ์ปีที่แล้ว

ระบบการศึกษาของเกาหลีก็จะเหมือนกับระบบการศึกษาของไทย คือเรียนชั้น
ประถม 6 ปี, มัธยมต้น 3 ปี, มัธยมปลาย 3 ปี หลังจากนั้นก็สอบเอนทรานซ์
เพื่อเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาอีก 4 ปี

ระบบเอนทรานซ์ของเกาหลีเรียกว่า CSAT ย่อมาจาก College Scholastic Ability Test
ภาษาเกาหลีจะเรียกว่า ซูอึง 수능 หรือ อิบซี 입시

ซึ่งเค้ามีการกำหนดวันสอบเป็นที่แน่นอนเหมือนกันทุกปี คือจะตรงกับวันพฤหัสบดีที่2
ของเดือนพฤศจิกายน

ในปี 2553 วันพฤหัสที่2 ของเดือนพ.ย. ตรงกับวันที่ 11 เพราะฉะนั้นวันเอนทรานซ์
ของนักเรียนเกาหลีในปีนี้ก็คือวันที่ 11 พ.ย. 2553 ดูง่ายๆ แบบนี้เลยค่ะ

ส่วนวันประกาศผลสอบก็ค่อนข้างแน่นอนอีกเหมือนกัน คือหลังจากสอบแล้วประมาณ
1 เดือน หรือประมาณสัปดาห์ที่2 ของเดือนธันวาคมก็จะรู้ผล

การสอบเอนทรานซ์ของเขาจะสอบกันแค่วันเดียวเสร็จ เริ่มตั้งแต่เวลา 8.40-18.05 น.
แต่ว่านักเรียนทุกคนจะต้องเข้าห้องสอบโดยพร้อมเพรียงกันในเวลา 8.10 น.

แล้วเอนทรานซ์ของเขาต้องสอบวิชาอะไรกันบ้าง

ก็จะมีวิชาภาษาเกาหลี ซึ่งจะต้องสอบเป็นวิชาแรก ให้เวลาในการสอบ 80 นาที
หลังจากนั้นก็จะมีการพัก 20 นาที

วิชาที่ 2 คือ วิชาคณิตศาสตร์ ซึ่งจะต้องเลือกสอบระหว่างคณิตศาสต์A และ B
ซึ่งมีทั้งปรนัยและอัตนัย ให้เวลา 100 นาที แล้วก็จะมีการพักเที่ยง 50 นาที

ในช่วงบ่ายก็จะเริ่มในเวลา 13.10 น. เป็นการสอบวิชาภาษาอังกฤษ ให้เวลา
70 นาที

หยุดพักอีก 20 นาที

วิชาที่ 4 เป็นวิชาสังคมศึกษา, วิทยาศาสตร์, แนะแนวการศึกษา ใช้เวลา 126 นาที

หยุดพัก 19 นาที

และสอบวิชาสุดท้าย เป็นวิชาภาษาต่างประเทศและภาษาจีน ใช้เวลา 40 นาที
โดยจะให้เลือกสอบเพียง 1 ภาษา+ภาษาจีน ประกอบด้วยภาษาเยอรมัน, ฝรั่งเศส,
จีน,สเปน, ญี่ปุ่น, รัสเซีย, อาระบิค,

ประเทศเกาหลีให้ความสำคัญในวันสอบเอนทรานซ์เป็นอย่างมากจริงๆ ซึ่งฉันขอชมเชย
บรรดาหน่วยงานราชการหรือบริษัทเอกชนต่างๆ จะกำหนดให้วันนี้เป็นวันที่ให้ข้าราชการ
หรือพนักงานเข้างานล่าช้ากว่าปกติประมาณ1-2 ชั่วโมง เพื่อเป็นการหลีกทางให้
นักเรียนที่จะสอบเดินทางไปถึงสนามสอบอย่างสบายๆ โดยไม่ต้องมาพะวงกับรถติด
หรือต้องไปแออัดยัดเยียดกันบนรถขนส่งสาธารณะ เช่นรถเมล์ หรือรถไฟใต้ดิน

ตลาดหลักทรัพย์ซึ่งเรื่องเงินต้องมาเป็นที่หนึ่ง ทุกวินาทีเป็นเงินไปหมด ก็ยังต้อง
หลีกทางให้กับวันสอบเอนทราซ์ โดยจะมีการเปิดตลาดล่าช้ากว่าทุกวันและก็จะ
ปิดตลาดเร็วกว่าทุกวันอีกด้วย

บรรดารถขนส่งสาธารณะเช่น รถเมล์ หรือรถไฟใต้ดิน ก็จะมีการปล่อยรถให้ถี่กว่า
วันปกติตั้งแต่ช่วงเวลา 6.00-10.00 น. เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกให้กับ
นักเรียนที่ต้องเดินทางไปสอบ จะได้ไม่ต้องรอรถนาน และไม่ตกรถ

ส่วนบรรดาผู้ขับขี่รถยนต์ตามท้องถนน ก็มีกฎหมายบังคับห้ามส่งเสียงดังใกล้กับ
โรงเรียนที่ใช้เป็นสนามสอบ เช่น พอเข้าเขตสนามสอบก็ห้ามบีบแตร หรือห้าม
เหยียบคันเร่งเสียงดัง

นอกจากนั้นยังห้ามจอดรถในรัศมี 200 เมตร บริเวณรอบๆ สนามสอบอีกด้วยค่ะ

การจราจรทางบกยังถูกห้ามโน่นห้ามนี่ การจราจรทางอากาศก็โดนเหมือนกัน

ที่ฉันคิดว่าสุดยอดสำหรับวันเอนทรานซ์ของเกาหลี คือ เค้าจะห้ามเครื่องบินทุกประเภท
บินขึ้น-ลง ระหว่างที่นักเรียนกำลังสอบวิชาทักษะการฟังภาษาเกาหลีและภาษาอังกฤษ
ซึ่งจะมีอยู่ 2 ช่วงคือ ช่วงเช้าตั้งแต่เวลา8.35-8.58 น. และช่วงบ่ายตั้งแต่เวลา
13.05-13.35น. เค้าจะมีการปรับตารางบินใหม่สำหรับวันนี้วันเดียวเท่านั้น

คนที่จะประทงประท้วง เดินขบงเดินขบวน ร้องเย้วๆ วันนี้ก็ต้องหยุดซักวัน

บรรดาคุณพี่โชเฟอร์แท๊กซี่ วันนี้ก็จะไม่เก็บค่าโดยสารสำหรับนักเรียนที่จะ
ไปสอบเอนทรานซ์

นั่นก็เป็นเรื่องการอำนวยความสะดวกและให้ความสำคัญกับวันสอบเอนทรานซ์
ของส่วมรวม ตอนนี้ก็มาถึงคนใกล้ตัวของนักเรียนที่กำลังเอนทรานซ์ โดยเฉพาะ
พ่อแม่

ในวันสอบเอนทรานซ์ พ่อแม่ก็มักไปส่งบุตรหลานของตัวเองที่หน้าประตูรั้วโรงเรียน
ส่งได้แค่หน้ารั้วเท่านั้น ไม่สามารถเข้าไปภายในโรงเรียนได้ ส่วนพวกเพื่อนๆ ที่
เป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้องก็จะมาคอยเชียร์ให้กำลังใจนักเรียนที่เข้าสอบ

ในช่วงก่อนถึงวันสอบ ผู้ที่เป็นแม่ดูจะมีภารกิจใหญ่หลวงที่ต้องทำ บ้านไหนที่นับถือ
ศาสนาพุทธ ก็จะไปวัด แม่ๆ เค้าไปทำอะไรกันที่นั่นคะ

ผู้เป็นแม่จะหอบเอารูปของลูกที่กำลังจะสอบ ไปตั้งไว้ที่หน้าแท่นบูชา หรือหน้าพระ
ประธาน และทำการโค้งคำนับหลายๆ ครั้งจนนับไม่ถ้วน นัยว่าเป็นการเสริมศิริมงคล
ให้กับลูก แล้วก็จะมีการนั่งสวดมนต์นับลูกประคำกันไป

ส่วนแม่ที่นับถือศาสนาคริสต์ก็จะไปรวมตัวกันที่โบสถ์ เพื่อสวดภาวนาให้กับลูก และ
มีการจุดเทียนตลอดทั้งคืน

ครอบครัว เพื่อน ญาติพี่น้อง ก็มักจะมีการมอบของขวัญให้กับนักเรียนที่กำลังจะสอบ
เพื่อแสดงถึงความโชคดีมีชัยในการสอบ

มหาวิทยาลัยยอดนิยมของเกาหลี

นักเรียนแต่ละคนก็มักจะมีมหาวิทยาลัยในดวงใจกันทุกคน สำหรับในเกาหลี มีมหาวิทยาลัย
3 แห่งที่เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่พวกเค้าอยากเข้าเรียนต่อกันมากที่สุด เค้าเรียกว่า
เป็น "บิ๊ก ทรี" กันเลยทีเดียว ซึ่งบิ๊ก ทรี ทั้ง 3 สถาบันได้แก่

Seoul National University (SNU), Korea University และ Yonsei
University

พ่อแม่ผู้ปกครอง ต่างก็คาดหวังให้ลูกหลานของตัวเองเข้าบิ๊ก ทรี ทั้ง 3 แห่งนี้ให้ได้
เพราะเชื่อว่าถ้าจบออกมาแล้ว ก็จะได้งานๆ ดี ได้คู่ชีวิตที่ดีๆ ยิ่งถ้าบ้านไหนพ่อแม่
จบมาจากบิ๊ก ทรี ก็มักจะฝังหัวให้ลูกตัวเอง เจริญรอยตามไปด้วย

แล้วนักเรียนเกาหลีต้องไปเรียนติวเพิ่มเติมหรือเปล่า อยากจะบอกว่าเค้าลงทุนยิ่ง
กว่านักเรียนไทยอีก

พ่อแม่แทบจะขายบ้านขายช่องหาเงินมาให้ลูกไปจ่ายค่าเรียนพิเศษเพิ่มเติมกัน
เลยทีเดียว ซึ่งติวเตอร์พวกนี้จะเป็นโรงเรียนเอกชนที่เค้าเรียกว่าฮักวอน คิดค่า
เรียนแพงมหาศาล ถ้าใครเป็นฮักวอนที่เก่งๆ ค่าตัวก็จะแพง ยิ่งถ้าถูกจ้างให้ไป
สอนติวต่อตัวต่อ พอหมดหน้าเอนทรานซ์ ก็จะเป็นเศรษฐีย่อมๆ ได้คนหนึ่งเชียวละ

แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา พฤติกรรมพ่อแม่เกาหลีเปลี่ยนไป คือมีการส่งลูกไป
เรียนต่างประเทศกันมากขึ้น เพื่อให้ได้ภาษากลับมา โดยจะมีแม่ไปอยู่กับลูก
ส่วนพ่อที่อยู่ทางนี้ก็ต้องคอยส่งเงินไปให้อย่าได้ขาดตกบกพร่อง

ระบบเอนทรานซ์อาจทำให้แม่เสียคน

แม่ชาวเกาหลีดูจะเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการสอบเอนทรานซ์ของลูก แม่บางคน
แทบจะเป็นผู้กำหนดชีวิตของลูก โดยจะมีการกำหนดตารางชีวิตให้อยู่กับการเรียน
พิเศษ

นักเรียนเกาหลีจะปิดเทอมในช่วงหน้าหนาวและซัมเมอร์ ซึ่งหมายความว่าช่วงนี้
เด็กนักเรียนจะได้พักผ่อน แต่แม่ที่เข้มงวดก็จะส่งลูกไปเรียนพิเศษจนกว่าจะเปิดเทอม

ที่ผ่านๆ มา แม่จะถูกจับได้ว่าติดสินบนให้ใครบางคน ที่จะทำให้ลูกตัวเองสอบได้
คะแนนสูงๆ มาแล้ว ซึ่งแม่ก็ถูกหลอกมาอีกที มันเป็นเล่ห์เหลี่ยมที่ใช้กับแม่ๆ ที่หลง
เชื่อคนง่าย

ผลสอบที่ออกมาบางครั้งอาจต้องแลกด้วยชีวิต

ตอนที่ 9 อนุสาวรีย์วีรกรรมทหารไทย จ.คยองกี

2010-02-28T00:06:00.002+07:00

ก่อนอื่นไปทำความรู้จักเกี่ยวกับการเข้าร่วมรบของทหารไทยในสงคราม
เกาหลี ซึ่งฉันไม่มีข้อมูลทางนี้ และอยากจะทราบเรื่องนี้มากๆ จึงต้องขอ
รบกวนข้อมูลจาก น.ท.ทักษิณ เปี่ยมแสง ซึ่งนอกจากท่านจะเล่าถึง
ทหารไทยที่ไปร่วมรบในครั้งนั้นแล้ว ก็ได้กรุณาเขียนถึงประวัติความเป็น
มาการสร้างอนุสาวรีย์แห่งนี้ด้วย ขอขอบพระคุณท่านเป็นอย่างมาก

เมื่ออ่านแล้วคุณจะรักทหารไทยขึ้นอีกโข

หลังสงครามโลกครั้งที่ ๒ ประเทศเกาหลีถูกแบ่งออกเป็นเหนือและใต้
และด้วยนโยบายของโซเวียตรัสเซียที่ครองพื้นที่เกาหลีเหนืออยู่ เห็น
ความสำคัญและต้องการครอบครองคาบสมุทรเกาหลีไว้ในอิทธิพลของ
ตนทั้งหมด จึงให้ความช่วยเหลือทุกรูปแบบแก่เกาหลีเหนือจนมีความ
แข็งแกร่งกว่าฝ่ายเกาหลีใต้

และในย่ำรุ่งวันที่ ๒๕ มิ.ย.๒๔๙๓ ฝ่ายเกาหลีเหนือได้โถมกำลังพล
อาวุธยุทโธปกรณ์ที่รัสเซียฝึกไว้อย่างดี จำนวนถึง ๑๐ กองพล ประมาณ
๖๐,๐๐๐ คน รุกรานเข้ามาในดินแดนเกาหลีใต้ฝ่ายเกาหลีใต้

ซึ่งขณะนั้นไม่มีกำลังทหารอเมริกาอยู่ด้วย นอกจากที่ปรึกษาทางทหาร
ประมาณ ๕๐๐ คนเท่านั้น ไม่สามารถต้านทานได้ ร่นถอยไป กว่าจะตั้ง
หลักได้ก็ประมาณเมืองปูซาน

ขณะเดียวกันองค์การสหประชาชาติเห็นว่าการรุกรานครั้งนี้กระทบกระเทือน
สันติภาพของโลกอย่างมาก จึงเรียกร้องให้บรรดาชาติที่ใฝ่สันติส่งกำลังทหาร
มาร่วมรบในฐานะกองทัพสหประชาชาติ

ประเทศไทยได้เล็งเห็นอันตรายของภัยคอมมิวนิสต์ที่รุกรานเกาหลีใต้ขณะนั้น
ว่าอาจมีผลต่อภูมิภาคเอเชีย ซึ่งอาจเลยมาถึงประเทศไทยในเวลาไม่นานนัก
สภาป้องกันราชอาณาจักร (หลักฐานบางแห่งเรียก สภาความมั่นคงแห่งชาติ)
ได้ประชุมปรึกษาหารือและมีมติเมื่อ ๒๐ ต.ค. ๙๓ ให้ส่งกำลังทหารไปร่วม
รบตามที่สหประชาชาติร้องขอ

คณะรัฐมนตรีได้ประชุมเป็นการด่วนและเห็นด้วยกับมติของสภาป้องกันราช
อาณาจักร รัฐบาลได้ขอความเห็นชอบจากรัฐสภา ซึ่งก็ได้รับความเห็นชอบ
ประเทศไทยจึงเป็นประเทศแรกที่ตัดสินใจส่งทหารมาร่วมรบตามคำขอของ
สหประชาชาติ (ที่เป็นชาติแรกนั้น ตามหลักฐานคำปราศรัยของ รมต.กลา
โหมเกาหลีใต้ ในวันพิธีเปิดอนุสาวรีย์ ฯ เมื่อ ๒ ต.ค. ๒๕๑๗ )

กองกำลังทหารไทยที่เดินทางมาร่วมรบในครั้งนั้นประกอบด้วยกำลังทหารบก
๑ กรมผสมเรือรบ ๓ ลำ เครื่องบินลำเลียง ๓ ลำ ชุดพยาบาลทหารอากาศ ๑ ชุด
และหน่วยพยาบาลสภากาชาติ กำลังทหารไทย ๑ กรมผสม เดินทางมาถึงปูซาน

ขณะที่อากาศในเกาหลีกำลังอยู่ในระหว่างฤดูใบไม้ผลิ ของเดือนพฤศจิกายน
๒๔๙๓ ความหนาวเริ่มมาเยือน แต่ทหารหาญของเราได้รับภารกิจให้รุกคืบหน้า
ไปทางเหนือ เพื่อตีโต้กลับตามแผนของกองทัพสหประชาชาติ ยิ่งรุกคืบหน้า
ขึ้นไป ความหนาวยิ่งทวีมากขึ้น

ในเกาหลีเมื่อประมาณ ๔๐ ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นช่วงบ้านแตกสาแหรกขาด ทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่ใช่สิ่งที่น่าพิสมัย กองทหารต้องนอนกลางดินกินกลางหิมะ ความตายรออยู่ข้างหน้า
ธรรมชาติสุดแสนจะหฤโหด ข้าศึกก็สุดเหี้ยม จะมีใครสักกี่คนที่เข้าใจความทารุณที่
บรรดาวีรบุรุษของเรา ประสบระหว่างรบในเกาหลี

เขาเหล่านั้นรบรุกคืบหน้าไปเรื่อย ๆ ผ่านแนวรบชุนชอน ฮวาชอน แต่ละด้านที่ตี
ผ่านไป ได้ฝากความทรงจำอันเจ็บปวดแก่ข้าศึก ให้รู้ถึงฝีมือนักรบไทย เมื่อทหารไทย
รุกมาถึงอึยจองบู ได้ถูกข้าศึกเข้าตีอย่างหนัก แต่ฝ่ายเราก็สามารถหยุดยั้งข้าศึกและ
ทำให้ข้าศึกล่าถอยไปในที่สุด

สงครามอันแสนหฤโหดครั้งหนึ่งในประวัติมนุษยชาติดำเนินไปเป็นเวลา ๓ ปีเศษ
ได้คร่าชีวิตวีรบุรุษนักรบไทย ๑๒๙ คน สูญหายไป ๕ คน และบาดเจ็บ ๑,๑๖๒ คน

เวลาผ่านไปจวบจน พ.ศ. ๒๕๑๖ รัฐบาลเกาหลีใต้โดยดำริของท่านประธานาธิบดี
ปาร์ค จุง ฮี ได้จัดตั้งคณะกรรมการดำเนินการก่อสร้างอนุสาวรีย์วีรกรรมทหารที่ร่วมรบ
ในสงครามเกาหลี

อนุสาวรีย์วีรกรรมทหารไทย ออกแบบโดยสถาปนิก ลี อิล ยุง ก็ได้ผ่านการรับรองของ
คณะกรรมการดังกล่าว ท่านสถาปนิกได้ให้ความหมายในแต่ละส่วนของอนุสาวรีย์ไว้
อย่างน่าชื่นชม โดยประสานความสงบร่มเย็นแห่งพระพุทธศาสนา เข้ากับวัฒนธรรม
อันงดงามของไทยที่มีมาแต่โบราณกาล ซึ่งเป็นส่วนที่ให้ความสง่างามแก่อนุสาวรีย์

นอกจากนั้นยังแสดงให้เห็นถึงความมิตรกันของประชาชนชาวไทยและเกาหลีที่จะ
ต้องรุ่งโรจน์ตลอดไปดุจดังดวงตะวันที่ท่านบรรจงใส่ลงตรงกลางอนุสาวรีย์

การก่อสร้างอนุสาวรีย์ ฯ ได้เริ่มลงมือเมื่อ ๒๐ ก.ย. ๒๕๑๖ ณ ต.อุนชอน
อ.โปชอน จ. เกียวกิโด (คยองกี) ซึ่งเป็นที่ตั้งอนุสาวรีย์ในปัจจุบัน
สิ้นค่าก่อสร้าง ๒๔,๘๒๓,๘๘๕ วอน

ในจำนวนนี้เป็นค่าก่อสร้างอนุสาวรีย์ประมาณ ๒๐ ล้านวอน ที่เหลือเป็น
ค่าปรับแต่งพื้นที่ ๔ ล้านวอนเศษ การก่อสร้างเสร็จสิ้นในวันที่ ๓๐ เม.ย. ๒๕๑๗
รัฐบาลเกาหลีใต้โดยกระทรวงกลาโหม เป็นผู้รับผิดชอบพิธีเปิดอนุสาวรีย์วีรกรรม
ทหารไทยในสงครามเกาหลี และได้มีหนังสือเชิญผู้แทนฝ่ายไทยให้มาร่วมพิธีเปิด
อนุสาวรีย์ ฯ นี้ด้วย

รัฐบาลไทยได้ส่ง พลอากาศเอกบัว ศิริทรัพย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
และ พล.อ. กฤษณ์ สีวะรา ผบ.ทบ. ในขณะนั้นพร้อมด้วยคณะ มาร่วมพิธีเปิด
อนุสาวรีย์ ฯ ซึ่งกำหนดไว้วันที่ ๒ ต.ค. ๒๕๑๗

พิธีเปิดอนุสาวรีย์ ฯ ได้กระทำอย่างสมเกียรติท่ามกลางแขกผู้มีเกียรติทั้งชาวเกาหลี
และผู้แทนจากหลายประเทศ

ความหมายเกี่ยวกับอนุสาวรีย์
๑. พระรัตนตรัย อันประกอบด้วย พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
๒. ทำด้วยทองแดงมีลวดลาย หมายถึง วัฒนธรรมของไทยทั้งโบราณและปัจจุบัน
๓. หมายถึง พระอาทิตย์ ที่รุ่งโรจน์ ให้แสงสว่างตลอดไป
๔. ทหารไทยกับประชาชนเกาหลี ซึ่งมีความเป็นมิตรต่อกัน
๕. ธงชาติไทย พร้อมเครื่องหมายสหประชาชาติ
๖. เป็นภาษาเกาหลี แปลว่า อนุสาวรีย์วีรกรรมทหารไทยในสงครามเกาหลี
๗. คำจารึก เป็นภาษาไทย เกาหลีและอังกฤษ
๘. ประวัติย่อการรบของทหารไทยในสมรภูมิเกาหลีและผู้บังคับบัญชารุ่นก่อน
มีทั้งภาษาไทย เกาหลี และภาษาอังกฤษ

ในเมืองไทยก็มีอนุสาวรีย์วีรกรรมทหารไทยในเกาหลีเช่นกัน โดยมีการจำลองแบบ
มาจากเกาหลี และดำเนินการก่อสร้างในปี 2531 แต่จะอยู่ที่ไหน ติดตามได้ใน
หนังสือของฉันที่เดียว

ตอนที่ 8 8 เทพแห่งอันยาง

2010-02-21T01:02:00.004+07:00

เมืองอันยาง อยู่ในจ.คยองกี

อันยางอยู่ใกล้โซลมาก ออกไปประมาณ 20 กม. การคมนาคมก็แสนสะดวก
สบาย เราสามารถไปกลับด้วยรถไฟใต้ดินสาย1 และ สาย4 หรือรถประจำทาง
ก็ได้

หลังจากสงครามเกาหลีสิ้นสุดลงไปแล้ว 10 ปี อันยางยังถือว่าเป็นบ้านนอก
อยู่เลย ภูมิประเทศก็ยังเป็นเรือกสวนไร่นา

แต่ทุกวันนี้อันยางกลายเป็นเมืองที่มีคนอยู่หนาแน่นแห่งหนึ่ง เหตุผลก็เพราะ
หนึ่งใกล้โซลมาก สองการคมนาคมสะดวก ซึ่งถ้าเรียกตามภาษาบ้านเราก็จะ
เป็นแถบที่อยู่นอกเมือง

อันยางยังคงมีภูมิทัศน์ที่เป็นภูเขาอยู่มาก

เค้าบอกว่าถ้าไปอันยางก็ต้องไปเที่ยวสถานที่ทั้ง 8 แห่งนี้ ซึ่งเป็นการเลือก
สถานที่ท่องเที่ยวโดยคนในอันยางนั่นเอง

วันนี้ฉันจะพาไปเที่ยวสถานที่เหล่านั้น ซึ่งฉันให้ชื่อว่า "8 เทพแห่งเมืองอันยาง"

1.ดูพระอาทิตย์ตกที่วัดมังแฮอัม, ควันอัคซาน 관악산

ควันอัคซาน หรือภูเขาควันอัค ในวันสุดสัปดาห์ก็จะมีหนุ่มสาวคู่รักพากันมาปีนเขา
แต่ผู้สูงอายุก็มีเหมือนกัน ควันอัคซานมีความสูง 629 เมตร และ เชื่อมต่อกับภูเขา
ซัมซอง

บนเขาแห่งนี้ก็จะเป็นที่ตั้งของวัด 망해암 มังแฮอัม เราสามารถดูพระอาทิตย์ตกน้ำ
ป๋อมแป๋มได้ที่วัดนี้ แล้วถ้ายิ่งเป็นวันที่ฝนฟ้าอากาศแจ่มใสล่ะก็ แหล่มเลย วันนั้นเรา
จะเห็นพระอาทิตย์ตกลงไปในทะเลได้ชัดที่สุด

ไปปีนเขาที่ควันอัคซาน หรือปีนเขาไหนๆ คุณไม่จำเป็นต้องใส่ชุดสวยๆ บานๆ ไป
เพราะไม่ได้ใส่ให้ใครดู เราควรใส่ชุดวอร์มสบายๆ ให้ทะมัดทะแมงที่สุด สวมรองเท้า
ผ้าใบ และควรมีเสื้อกันหนาวไปด้วย เพราะยิ่งสูง ยิ่งหนาว

การปีนเขาก็คล้ายกับการเดินป่า มีพื้นที่อีหลุกขลุกขลักมากมาย แต่ปีนเขามันลำบาก
กว่า ทางขึ้นตีนเขาเค้าก็ทำบันไดให้ขึ้นง่ายหน่อย แต่หลังจากนั้นก็ต้องไปผจญภัยกับ
ด่านก้อนหิน 18 อรหันต์ ถ้าไม่ใส่เกือกผ้าใบไปล่ะก็ได้โดนหินบาดเท้าแน่

พอขึ้นไปแล้ว เค้าก็จะมีป้ายบอกว่าตอนนี้เราอยู่ที่จุดไหนแล้ว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ K
แล้วตามด้วยหมายเลข ป้ายก็จะแนะนำว่า เราควรเดินต่อไปที่จุดK ที่เท่าไหร่

ถ้าเหนื่อยเราก็นั่งพัก ถ้าหิวเราก็กิน

วัดมังแฮอัม เป็นวัดที่สร้างขึ้นโดยพระวอนฮโย ในสมัยราชวงศ์ชิลลา ต่อมาในปี 1803
วัดนี้ถูกซ่อมแซมปรับปรุงโดยพระมารดาของกษัตริย์ซอนโจ

วัดนี้มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า มีอยู่วันหนึ่งพวกชาวเรือเจอพายุคลื่นลมแรงระหว่าง
ทาง และได้พบกับพระภิกษุรูปหนึ่ง ซึ่งท่านสามารถสร้างอภินิหารทำให้คลื่นลมสงบ
ลงได้ ท่านบอกว่า ท่านอยู่ที่วัดมังแฮอัม แล้วท่านก็จากไป

ต่อมาชาวเรือผู้นั้นได้แวะไปที่วัดเพื่อที่จะนมัสการท่าน แต่พระที่จำพรรษาอยู่ก็ไม่มี
ใครรู้จักหรือได้ยินชื่อของท่าน ทำให้ชาวเรือผู้นั้นประหลาดใจมาก แล้วก็ยิ่งตกใจ
มากขึ้นไปอีก เมื่อเค้าได้เห็นหินก้อนหนึ่งซึ่งมีรูปร่างลักษณะเหมือนกับพระองค์นั้น
ที่ได้ช่วยชีวิตเค้าเอาไว้

วัดมังแฮอัม

2. ดูหินจู๋-หินจิ๋ม ที่วัดซัมมัก 삼막사 칠성각

ให้คำจำกัดความไม่รู้จะโดนเซนเซอร์อะป่าว ฉันไม่ได้ลามกแต่ประการใด

วัดซัมมัก เป็นหนึ่งในสี่วัดที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสมัยโชซอน สร้างขึ้นโดยพระ
3 รูป คือ วอนฮโย, อึยซัง และ ยูนพิล ในสมัยอาณาจักรชิลลา

ทางขึ้นวัดนี้จะมีหินอยู่ 2 ก้อน ก้อนหนึ่งจะมีลักษณะเหมือนกับอวัยเพศชาย มี
ความสูง 1.5 เมตร ฉันขอเรียกว่า "หินจู๋"

ส่วนอีกก้อน ก็เหมือนกับอวัยวะเพศหญิง มีความสูง 1.1 เมตร ฉันขอเรียกว่า "หินจิ๋ม"

ถ้าเดินขึ้นบันไดไปจะเจอกับหินจู๋ก่อน แล้วก็จะไปจ๊ะเอ๋กับหินจิ๋ม

หินทั้งสองก้อนนี้มีระยะห่างกัน 2 เมตร เค้าบอกว่าถ้าหากไปลูบ หรืออธิษฐาน
ขอลูกก็จะสมหวัง, ลูกจะคลอดง่าย , มีสุขภาพแข็งแรง, และมีอายุยืน
ลืมถามว่าหินทั้ง2 เนี่ยะเค้าสร้างขึ้น หรือมันเกิดขึ้นตามธรรมชาติ

3. ปิคนิคที่สวนสาธารณะพยองชนจุงอัง 평촌 중앙공원

สวนสาธารณะพยองชนเป็นสวนสาธารณะที่รายล้อมด้วยต้นไม้, ต้นสน
และต้นแปะก๊วย มีพื้นที่กว้างขวางถึง 119,667 ตรม. มีสถานที่ให้ออก
กำลังกายและเล่นกีฬาเยอะแยะมากมาย มีทั้งสนามเทนนิส, สนามฟุตบอล,
สนามบาสเก็ตบอล, ลานสเก็ต, สนามแบดฯ

และมีสวนน้ำพุ ในตอนกลางคืนก็จะเปิดไฟแสงสีสวยงามเพื่อให้น้ำพุเต้นระบำ
และมีลานสำหรับเล่น X-game ด้วย

และจะมีลำธารยาวพอประมาณให้เด็ก ๆ ลงไปเล่นน้ำด้วย

ในช่วงวันหยุดพ่อแม่ก็จะพาลูกมาปิคนิคพักผ่อนกันที่นี่ ห้ามรถผ่าน-เข้าออก
เพราะเค้าจะมีตลาดนัดเปิดท้ายขายของ และจะมีดนตรีออเครสตร้าวงเล็กๆ
มาบรรเลงขับกล่อม

จุดเด่นที่นี่เห็นจะเป็นผลงานที่เรียกว่า "บ้านเอียง"

4. ผ่านสะพานโค้งสายรุ้งซัมมักชอน 삼막천 만안교

สะพานนี้สร้างขึ้นเมื่อปี 1795 เพื่อใช้เป็นทางผ่านขบวนเสด็จพระราชดำเนิน
ของกษัตริย์จองโจ ในการที่จะไปสักการะหลุมฝังศพของซาโดเซจา หรือเจ้าชาย
ซาโด ซึ่งเป็นพระบิดาของพระองค์ที่ถูกสังหาร

พระองค์มีรับสั่งให้ย้ายหลุมฝังศพจากยางจูมาที่ฮวาซอน เพื่อที่พระองค์จะได้มา
สักการะได้ง่ายขึ้น

แต่เดิมสะพานนี้ทำด้วยไม้ และได้มีการปรับปรุงฟื้นฟูสะพานใหม่ แต่ก็ไม่เป็นผล
ต่อมาในปี1795 ยูบังซอ ผู้ปกครองเมืองสมัยนั้นก็ได้มีการฟื้นฟูอีกครั้งโดยสร้าง
จากหินแกรนิต และต้องก่อสร้างอย่างพิถีพิถัน เนื่องจากต้องการให้เป็นต้นแบบ
ของสะพานโค้งสายรุ้ง

ที่หน้าสะพานจะมีแท่งป้ายจารึกบทกวีที่ประพันธ์โดยยูบังซอ กล่าวถึงประวัติ
ศาสตร์การสร้างสะพาน

5. ภูเขาซูรี สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชาวคริสต์ 수리산 최경환성지

ภูเขาซูรี มีความสูง 489 เมตร ฉันไม่เคยไปข้อมูลจึงมีน้อย แต่ได้ความว่า
ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ชาวคริสต์มักไปเยือน เพราะมีประวัติศาสตร์
เกี่ยวกับบาทหลวงฟรานซิส ชเวคยองฮวาน (1805~1839)

ในช่วงที่บาทหลวงชเวคยองฮวาน ยังมีชีวิตอยู่ เป็นยุคที่ศาสนาคริสต์ถูกกดขี่
ท่านจึงต้องเดินทางมาที่ฮันยางเพื่อให้กำลังใจแก่ผู้เลื่อมใส จนกระทั่งในปี
1839 ท่านก็ยอมพลีชีพเพื่อศาสนา

6. ดูศิลปะสวยงามหลุดโลกที่ Anyang Art Park 안양예술공원

Anyang Art Park จะเป็นสถานที่จัดแสดงผลงานทางศิลปะ บางชิ้นก็ดู
สวยงาม บางชิ้นก็ต้องร้องว้าว!!! เค้าทำได้ยังงัยอ่ะ แต่บางชิ้นก็หลุดโลกไป
เลย เช่น เสือหน้าดอกกุหลาบ หรือ ฉลามมีขาเดินได้

เมื่อปี 2005 ที่นี่ได้มีการจัดแสดงผลงานทางศิลปะ Anyang Public Art
Project หรือ APAP 2005 ทำให้เกิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวใหม่อีกแห่ง
ของอันยาง

เป็นผลงานของศิลปินที่มาจากทั่วทุกมุมโลก เช่น เดนมาร์ก, เยอรมัน, ญี่ปุ่น
เนเธอร์แลนด์, โปรตุเกส, ฟินแลนด์, สหรัฐฯ และผลงานของศิลปินชาวไทย

Anyang Art Park จะแบ่งส่วนจัดแสดงออกเป็น 10 ส่วน A-J
ส่วนA จะเป็นส่วนของ HOSPITALITY
B ALLURE
C FEAST
D ART
E GARDEN
F PILGRIMAGE
G PLAY ในส่วนนี้มีผลงานของศิลปินชาวไทย ชื่อว่า ศาลาสุขาวดี
อยู่บริเวณโซนG1-1
H CIRCULATION
I PAUSE
J PURIFIED EARTH
สำหรับที่นี่อาจต้องใช้เวลาค่อนวันเพื่อดูให้ทั่ว
ป้ายบอกว่าอะไรอยู่ตรงส่วนไหน

ศิลปะที่ฉันเห็นแล้วทึ่งก็คือ การสร้างน้ำตกเทียม

อุโมงค์บันไดหลุดโลก

ประติมากรรมบ้านหลุดโลก เค้าบอกว่าแปลกตรงที่ไม่มีประตูบ้าน

เอาของรีไซเคิลมาทำเป็นหน้าคน

ศิลปะการจัดลัง ดูข้างนอกก็งั้นๆ แต่พอเข้าไปดูด้านใน
เค้าคิดได้งัยอ่ะ เค้าสามารถวางลังแล้วมีแสงผ่านได้อย่างสวยงาม
เค้าเรียกว่า 'Light House' เป็นผลงานของนักศิลปะชาวเยอรมัน

ผลงานของศิลปินชาวไทย ชื่อว่า Paradise Sala หรือ ศาลาสุขาวดี
ส่วนคนสร้างสรรค์ถ้าจำไม่ผิดจะชื่อคุณนาวิน ลาวัลย์ชัยกุล

ดูภายนอกไม่เท่าไหร่ แต่พอเข้าไปแหงนดูใต้หลังคาแปดเหลี่ยมล่ะก็สวยงาม
ทีเดียว เป็นภาพวาดที่ผสมผสานระหว่างไทยกับเกาหลี เป็นรูปของคนไทยสมัย
โบราณอยู่รวมกับคนเกาหลียุคประมาณแดจังกึม

7. ดูเจดีย์ทรงขวดที่ ป่าบยองมกคัน 병목안 산림욕장 석탑

ที่นี่จะมีเจดีย์ทรงขวด จะเรียกว่า 2 อัน หรือ 2 แท่ง หรือ 2 เจดีย์ดี
เจดีย์ทำจากหินนำมาสุมทับถมกัน

รูปร่างทรงขวด เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงหมู่บ้านบยองมกคัน และภูเขาซูรี
นอกจากนี้ก็ยังมีหอดูดาวอีก 3 แห่ง ที่ต้องเดินขึ้นไปอีกหลายกิโล

8. สถานที่ท่องเที่ยวสุดท้าย Anyang first street 안양1번가

เป็นถนนแห่งการช็อปปิ้ง เรียกว่าเป็นย่านการค้าของอันยาง มีทั้งร้านเสื้อผ้าแฟชั่น,
ร้านอาหาร, โรงภาพยนตร์, ร้านขายโทรศัพท์มือถือ และคาราโอเกะ

ในเดือนตุลาคม ที่ Anyang first street ก็จะมีการจัดงานถนนสาย
แฟชั่นขึ้นที่นี่ด้วย

ร้านในแถบนี้ต่อราคาได้ด้วยแหละ ถนนนี้อยู่ใกล้กับสถานีรถไฟใต้ดินอันยาง
ถ้าเดินไปอีกด้าน ก็จะเป็นห้าง2001 Outlet เค้าขายเสื้อผ้าแบรนด์เนม

ส่งต้นฉบับเกาหลี... ที่ฉันรู้จัก ไปพิมพ์เรียบร้อยแล้ว หนังสือจะพิมพ์เสร็จ
ราวๆ อาทิตย์หน้า แล้วจะเอาตัวอย่างมาอวดคะ

หนังสือเล่มนี้ไม่ได้พิมพ์เพื่อขาย แต่ทำเพื่อตอบสนองความต้องการของ
ตัวเอง และเพื่อนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งที่ต้องการเก็บไว้ดูเท่านั้น

กว่าจะส่งต้นฉบับได้ต้องแก้แล้วแก้อีก ต้องจัดหน้าใหม่ ต้องเรียงพิมพ์ให้พอ
ดีกับหน้ากระดาษ ที่เค้าเรียกว่า Layout ยุ่งยากมากๆ ไม่เหมือนกับพิมพ์ใน
บลอค

ตอนแรกกะว่าจะพิมพ์ 4 สีทั้งเล่ม แต่พอคำนวณออกมา เล่มเป็นพันๆ เลย
พิมพ์ 4 สี หน้าละ 10 บาท หนังสือ 200 กว่าหน้าก็คูณดูกัน โครงการเลิศหรู
ก็เลยพับไป

เอาแบบเซฟๆ พิมพ์ขาวดำมั่ง สีมั่ง กระดาษก็แบบประหยัดๆ หน่อย ราคา
ที่ออกมา ดิฉันและเพื่อนๆ ก็ว่าลงตัวดี เล่มละเกือบ 300 บาท หย่อนไปไม่
กี่สิบบาท แต่สำหรับคนอื่นจะดูแพง เมื่อเทียบกับหนังสือประเภทเดียวกัน
ที่เค้าขายในราคา 200 นิดๆ

ใช้ระบบการพิมพ์หนังสือจำนวนน้อยแบบดิจิตอล พิมพ์ไม่กี่สิบเล่ม เอากัน
ง่ายๆ ไม่ต้องทำเพลทให้เปลืองเงิน ไม่ต้องผ่านระบบออฟเซ็ท เหมือนกับ
หนังสือที่เค้าวางขายทั่วไป เพราะฉะนั้นต้นทุนก็เลยสูง

มีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ในนี้ให้ความสนใจกับหนังสือเล่มนี้ ก็เลยจะเปิดจองพรี
ออเดอร์เป็นพิเศษ

เป็นหนังสือขนาด A5 (ดูง่ายๆ ก็เอาA4 มาพับครึ่ง) มีความหนา 211 หน้า
พิมพ์ด้วยกระดาษปอนด์ พิมพ์ขาว-ดำ + พิมพ์4 สีเป็นบางหน้า

ไม่ต้องกลัวว่าดิฉันจะมีกำรี้กำไรจากการขายของ เพราะไม่ได้ทำเพื่อขาย
ใครอยู่แล้ว ค่าจัดส่งก็ไม่คิดคะ และยังไม่ได้รู้ด้วยว่าเท่าไหร่ เพราะยังไม่
ได้เอาหนังสือไปชั่งที่ไปรษณีย์

วิธีการสั่งจอง

สั่งจองได้ตั้งแต่วันที่ 21 ก.พ. - 5 มี.ค. 53

ที่อีเมล์ firsmart1@yahoo.co.th

หรือถ้าใครเป็นสมาชิกพันทิปก็ส่งมาทางหลังไมค์ได้เช่นกัน

เขียนชื่อ- ที่อยู่ ที่จะให้จัดส่งหนังสือ (เอาที่อยู่ถูกต้องถึงกระได
บ้าน โดยไม่ต้องตีคืนนะคะ ถ้าไม่อยากบอกชื่อ-นามสกุลจริง
ก็ใส่ชื่อเล่นมาก็ได้ เอาแบบที่อยู่ถูกต้องก็พอ)

ราคาเล่มละ 300 บาท

ค่าจัดส่ง ฟรีไม่คิดตังค์ ใส่ซองกันกระแทกอย่างดีด้วย แต่ถ้าใครต้องการ
รับแบบลงทะเบียน รบกวนช่วยค่าส่งอีก 20 บาท (ประมาณๆ เอา)

วิธีการโอนเงิน ให้โอนเข้าบัญชี ซึ่งจะแจ้งกลับไปทางอีเมล์ ตอนนี้ก็สั่งจอง
เข้ามาก่อน โอนเงินไว้ทีหลังก็ได้ค่ะ จะให้โอนเงินตั้งแต่วันที่ 1-10 มี.ค.

จะพิมพ์ตามจำนวนที่สั่งจองเท่านั้น ไม่มีพิมพ์เพิ่ม
และไม่เปิดรับจองอีก ใครที่ลังเล ไม่เชื่อใจ ไม่ไว้ใจ
จะจองดีไม่จองดี หนังสือจะออกมาดีมั้ยหนอ มีปัญหา
เรื่องมากก็ไม่ต้องคะ เอาไว้รออ่านในบลอคฟรีๆ เพื่อความ
สบายใจดีกว่า

ปกหน้าปกหลังตามข้างล่างนี้

สารบัญ

ตอนที่ 7 Teddy Bear Museum เกาะเชจู

2010-02-14T00:49:00.001+07:00

เชจูโด หรือเกาะเชจู ซึ่งอยู่ทางใต้ของโซลเป็นหนึ่งในจังหวัดทั้งเก้าประเทศเกาหลี
หากคุณเดินทางโดยเครื่องบินจากโซลจะใช้เวลาเพียง 1 ชั่วโมง ทั้งยังมีเที่ยวบิน
ตรงจากโตเกียว โอซากา นาโงย่า ฟูกูโอกะ เซี่ยงไฮ้ และฮ่องกง มายัง เชจู อีกด้วย
หรือคุณจะเดินทางมาจาก พูซาน วานโด อินชน ยอซู หรือ มกโพ โดยเรือเฟอร์รี่ก็ได้

เนื่องจากเป็นจังหวัดที่แยกออกไปจากแผ่นดินใหญ่ และมีบรรยากาศโรแมนติค
แบบประเทศในเขตร้อน โดยมีสี่ฤดูและอากาศอบอุ่นสบาย อุณหภูมิโดยเฉลี่ย 15
องศาเซลเซียส ตลอดทั้งปีและในฤดูร้อนอุณหภูมิโดยเฉลี่ยคือ 22-26 องศา
เซลเซียส คู่บ่าวสาวที่เพิ่งแต่งงานและนักท่องเที่ยวจึงนิยมไปเที่ยวที่เกาะแห่งนี้

ขอบคุณ: ข้อมูลจากองค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวเกาหลี

เกาะเชจู เป็นเกาะที่เกิดจากการทับถมของหินภูเขาไฟ เหมือนกับเกาะฮาวายของ
สหรัฐฯ

เกาะเชจู แบ่งออกเป็น 2 เมืองคือ เชจู และ ซอควีโพ

เกาะเชจู เป็นเกาะที่ไม่ใหญ่ไม่โตนัก อาจขับรถตระเวณไปรอบเกาะได้
มีประชากรประมาณ 5 แสนกว่า

เมืองเชจู มีพื้นที่ 977.91 ตารางกิโลเมตร

สถานที่ท่องเที่ยวที่โด่งดังบนเกาะแห่งนี้ ก็คือภูเขาฮัลลา ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล
1,950 เมตร แต่วันนี้เรายังไม่ไป

เกาะเชจู ยังคงความเป็นธรรมชาติอยู่มาก เพราะเค้าอนุรักษ์ไว้

ทัวร์ที่ไปเกาะเชจู ถ้าไม่พาไปพิพิธภัณฑ์เทดดี้แบร์ แสดงว่ายังไม่ไปถึงเชจู
ว่าเข้าไปนั่น วันนี้ไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์เทดดี้แบร์ค่ะ

ใครที่ชอบตุ๊กตาหมีน้อยผู้น่ารัก รับรองจะต้องชอบที่นี่แน่นอน ว้าย...ตัวนี้น่ารักหว่ะ
เป็นประโยคที่มักได้ยินบ่อยๆ

มาดูประวัติคร่าวๆ ของเทดดี้แบร์กันหน่อย เทดดี้แบร์ ไม่ได้มีต้นกำเนิดจากเกาหลี
และทำไมหมีน้อยต้องชื่อ "เท๊ดดี้"

หมีเท็ดดี้ ผลิตกันมานานนับร้อยปี สำหรับชื่อ "เท็ดดี้" ก็มาจากชื่อประธานาธิบดี
คนที่ 26 ของสหรัฐอเมริกา Theodore "Teddy" Roosevelt หรือเรารู้จักท่าน
ในชื่อรูสเวลท์นั่นเอง

วันหนึ่งประธานาธิบดีรุสเวลท์ จะไปออกล่าหมีในวันหยุด แต่วันนั้นทั้งวันท่านก็ล่าหมี
ไม่ได้เลย เจ้าคนติดตามคงอยากจะประจบเจ้านาย ก็เลยไปหาลูกหมีน่ารัก ไปมัดไว้กับ
ต้นไม้แล้วบอกให้ท่านยิง

แต่ท่านรู้สึกว่าถ้าท่านทำอย่างนั้นก็ไม่มีน้ำใจนักกีฬา เรื่องนี้ก็รู้ไปถึงหูประชาชน
ตาดำๆ ทำให้มีกระทาชาย 2 นาย คิดจะทำตุ๊กตาหมีชื่อ Teddy ขึ้นมา

Morris Michtom ชาวอเมริกัน และ Margarete Steiff ชาวเยอรมัน
จึงได้ผลิตตุ๊กตาหมีเทดดี้แบร์ตัวแรกขึ้นมา ในนามบริษัท Steiff Co. ซึ่ง
เทดดี้แบร์ ที่ผลิตโดยบริษัทนี้ก็มีส่วนจัดแสดงอยู่ที่เชจูด้วยเหมือนกัน

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีชื่อเสียงในเมืองไทย ก็เนื่องจากละครเรื่อง "เจ้าหญิงวุ่นวายกับ
เจ้าชายเย็นชา" ที่ใช้โลเกชั่นในการถ่ายทำที่นี่

Teddy Bear Museum พิพิธภัณฑ์เทดดี้แบร์ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 24 เม.ย.2001
มีพื้นที่ 12,000 ตารางเมตร

พิพิธภัณฑ์เทดดี้แบร์ จะแบ่งออกเป็น 2 ส่วนหลักๆ

ส่วนแรกจะเป็นส่วนห้องแกลลอรี่

The History
ห้องแรกเป็นการแสดงประวัติศาสตร์ของเทดดี้เมื่อ100 ปีก่อน-ปัจจุบัน,

The Art
ห้องที่สองเป็น ห้องแสดงศิลปะเทดดี้แบร์ มีการจัดแสดงตุ๊กตาที่ออกแบบ
โดยดีไซเนอร์ชื่อดังระดับโลก และยังมีตุ๊กตาหมีที่ตัวเล็กที่สุดในโลก
มีความสูงแค่ 4.5 มม. เท่านั้น

ห้องที่ 3 เป็น Exhibition Hall แสดงนิทรรศการของเทดดี้แบร์
และเทดดี้แบร์ที่เป็น Limited Edition Steiff

ห้องที่ 4 เป็น Bear's Wedding จะเป็นส่วนแสดง Motion Display

ส่วนที่ 2 เป็นช็อปจำหน่ายหมีน้อย ที่ทำเป็นของขวัญของชำร่วย
TBM Shop, Cafebar, Garden

และจะเป็นภัตตาคาร ที่ใครมาแล้วจะต้องไปนั่งทานอะไรกัน เพื่อชมวิว
ของสวนที่อยู่ด้านนอก และไกลออกไปก็จะเป็นหาดชุงมุน

เทดดี้แบร์ จะเป็นตุ๊กตาที่มักเลียนแบบคนหรือเหตุการณ์จากภาพวาด หรือภาพยนตร์หลาย
เรื่อง เช่นเป็นเอลวิส แบกกีตาร์หูกางเชียว, โมนาลิซ่า,หรือ ภาพวาดของ Leonardo Da Vinci’s
“The Last Supper”, หมีน้อยแจ๊คกับโรส ในเรื่องไททานิคก็มี

ส่วนเทดดี้แบร์ ในลุคของละครเกาหลีก็มีที่คุ้นตากันดี เห็นจะเป็นจาก
เรื่อง เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา, เทดดี้แบร์แบยงจุน จากเรื่องตำนาน
จอมกษัตริย์เทพสวรรค์

เราจะไม่ได้แตะต้องเจ้าตุ๊กตาหมีน้อยเหล่านี้หรอกนะคะ เพราะมันอยู่ในตู้กระจก
แต่หมีน้อยบางตู้ก็สามารถเคลื่อนไหวได้ด้วย เช่น หมีน้อยนักดนตรีก็จะมี่ลีลา
การสีไวโอลิน หมีน้อยคู่หนุ่มสาวก็สามารถเต้นรำได้ด้วย

หมีน้อยแบรนด์เนมก็มีค่ะ เพราะเธอจะใส่ชุดสวย เหริ่ด เชิด หยิ่ง ยี่ห้อLouis Vuitton
พร้อมกระเป๋าหลุยส์ที่วางอยู่ข้างๆ

และในปีนี้ เค้าจะเปิดให้บริการใหม่อีก 1 ส่วน เป็นส่วนภัตตาคารเรียกว่า
Kidsteria restaurant

ค่าเข้าชมคนละ 7,000 วอนสำหรับผู้ใหญ่ (ถ้าเป็นที่นัมซาน N Seoul Tower รู้สึกตอนนี้
จะราวๆ 8,000 วอน) เปิดตั้งแต่ 09:00 ~ 20:00 แต่เค้าจะจำหน่ายตั๋วเข้าชม
จนถึง 1 ทุ่มเท่านั้น

แต่น่าเสียดายว่า คำอธิบายถึงหมีแต่ละตู้ไม่มีภาคภาษาอังกฤษ มีแต่
เกาหลี กับญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์เทดดี้แบร์ ไม่ใช่มีแต่ที่เกาะเชจูแห่งเดียว ในโซลก็มี
อยู่ที่ N Seoul Tower เรียกว่า Namsan Teddy Bear และอีกแห่งอยู่ที่
พาจู เรียกว่า Paju Heiri Teddy Bear Art Gallery

ป้ายหน้าทางเข้าบริเวณลานจอดรถ

ส่วนที่เป็นแกลอรี่ประวัติศาสตร์

ห้อง The Art เทดดี้แบร์ โมนาลิซ่า

เทดดี้แบร์ หลุยส์ วิตตองส์

จากภาพวาดชุด The last supper

เทดดี้แบร์ ตัวเล็กที่สุดในโลก 4.5 มม. มองเห็นหรือป่าวค่ะ นี่เค้าอุตส่าห์
เอากระจกมาวางขยายให้ดูแล้ว

เทดดี้แบร์ออเดรย์ แฮบเบริน์ จากเรื่อง My Fair Lady

เทดดี้แบร์เจ้าฟ้าชายชารล์ส และ เจ้าหญิงไดอาน่า เมื่อครั้งทรงอภิเษกสมรส

เทดดี้แบร์มาริรีน มอนโรว์ กับ เทดดี้แบร์เอลวิสหูกาง

เทดดี้แบร์แจ๊ค-โรส ไททานิค กับเทดดี้แบร์ ซุปเปอร์แมน

ตัวที่น่าขโมยที่สุดคือเจ้าตัวนี้ เพราะตามันฝังเพชรจึงเรียกว่า Diamond Eye Teddy Bear
ตาของมันทำจากเพชรSwarovski 125 กะรัต และยังมีสร้อยคอเป็นจี้เพชรอีก คิดเป็น
มูลค่า 10,960,000 วอน

ส่วนเจ้าช้างที่อยู่ข้างๆ อย่าเห็นว่าเล็กๆ อย่างนี้แล้วไม่มีน้ำยา ตัวนี้มีเพชรประดับถึง
67 กะรัตเชียวจะบอกให้

รุ่นนี้เป็นรุ่นลิมิเตด อิดิชั่น มีเพียง 125 ตัวทั่วโลก

เทดดี้แบร์ จากเรื่อง เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา

ตัวนี้เท็ดดี้แบยงจุน คาแรคเตอร์จากละครเรื่อง "ตำนานจอมกษัตริย์เทพสวรรค์"

ตรงนี้เค้าขายของ

ส่วนของภัตตาคาร

ส่วนที่เป็นสวน จัดแสดงอยู่ลานด้านนอก

นอกจากเราจะซื้อตุ๊กตาหมีน้อยแบบเป็นตัวๆ แล้ว เค้ายังขายชิ้นส่วน
ของเทดดี้แบร์ เพื่อให้เราไปประกอบเองด้วยค่ะ เนี่ยะค่า ถุงบรรจุ เศษชิ้นส่วน

เวลาเข้าไปตามบล็อคต่างๆ จะเห็นรูปที่เค้านำมาจากพิพิธภัณฑ์ที่นัมซาน
แล้วบอกว่าเป็นเทดดี้แบร์ที่เชจู ต้องดูดีๆค่ะ เพราะหมีแต่ละที่จะไม่เหมือนกัน

ยังมีสถานที่เที่ยวบนเกาะเชจูอีกแห่ง เรียกว่า 테지움사파리 (TESEUM SAFARI)
ทัวร์บางแห่งอาจมีการโมเมพาไปที่นี่แทนที่จะเป็นพิพิธภัณฑ์ เทดดี้แบร์
เรื่องราวของ TESEUM SAFARI จะเล่าไว้ในหนังสือคะ แล้วในหนังสือ
ก็จะมีภาพหมีมากกว่าที่เห็นด้วยคะ งานนี้มีกั๊ก

ตอนที่ 6 อินชอนไชน่าทาวน์ ต้นกำเนิดจาจังมยอน

2010-02-07T00:47:00.002+07:00

อินชอน ไชน่าทาวน์ ชุมชนชาวจีนแห่งแรกในเกาหลี ต้นกำเนิด จาจังมยอน

คราวนี้วกกลับมาที่อินชอนอีกครั้ง ครั้งที่แล้วเราไปที่วอลมิโด วันนี้เราจะไปกันที่
ย่านไชน่าทาวน์ ซึ่งที่นี่เป็นชุมชนคนจีนที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลี เรียกว่า "อินชอน ไชน่าทาวน์ "

ไชน่าทาวน์ หาง่ายมาก เพราะเดินจากสถานีรถไฟใต้ดินไปไม่กี่นาที ประมาณ
100 ก้าว (เดาเอา) พอไปถึงไม่ต้องบอกก็รู้ซุ้มประตูมังกรแดงมาแต่ไกล

ซุ้มประตูปกติจะเป็นสีเทา แต่ก็จะมีการตกแต่งเปลี่ยนแปลงไปตามเทศกาล

ที่อยู่อาศัยในแถบนี้ก็มักจะมีสถาปัตยกรรมจีนปนเกาหลี ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่ามี
ชาวจีนมาตั้งรกรากในเกาหลีนานแล้ว ตั้งแต่ปี 1884 นับนิ้วออกมาก็ 126 ปี

เดินไปเดินมา นึกว่าอยู่เยาวราช ป้ายเป้ยตามร้านค้าเป็นภาษาจีนปนเกาหลีให้
ลึ่ม แต่เดินเหนื่อยเหมือนกันฮิ เพราะเป็นเหมือนทางเดินขึ้นเขา

และที่สะดุดตา ก็คือมีภัตตาคารจีนที่ทุกร้านพร้อมใจกันขายจาจังมยอน ใช่แล้ว
ที่นี่คือจุดกำเนิดของหมี่ดำ หรือ "จาจังมยอน"

จุดกำเนิดของจาจังมยอน มาจากคนจีนที่อพยพไปตั้งรกรากในเกาหลี จาจังมยอน
เป็นอาหารจานด่วนที่ทำง่ายและมีราคาถูก เป็นอาหารสำหรับกรรมกรท่าเรือ
ในสมัยนั้นที่เป็นพวกเบี้ยน้อยหอยน้อย และต้องการความรวดเร็ว

จาจังมยอน เป็นอาหารจีนที่มาจากมณฑลซานตง ในภาษาจีนเรียกว่า
จ๊ะเจี้ยนเมี่ยน (炸醬麵) แล้วก็คงพูดเพี้ยนๆ กลายเป็นสำเนียงเกาหลีต่อๆ มาเป็น
จาจังมยอนซะเลย เค้าบอกว่าจริงๆ แล้ว จ๊ะเจี้ยนเมี่ยนของจีนกับจาจังมยอนของ
เกาหลีมีสูตรที่แตกต่างกัน

จาจังมยอนของเกาหลีจะราดด้วยชุนจังสีดำและใส่หัวหอม แต่จ๊ะเจี้ยนเมี่ยนของ
จีนจะไม่ใช่แบบนี้ แต่ปัจจุบันคนจีนนิยมจาจังมยอนของเกาหลีมากกว่า

เคยไปกินจ๊ะเจี้ยนเมี่ยนที่ปักกิ่ง เค้าจะแยกเส้น กับน้ำดำๆ เหนียวๆ มาอีกจาน
มาให้เราราดเอง ไม่ได้ราดหน้าบนเส้นมาเหมือนจาจังมยอน

ในปี 1905 จาจังมยอน ถูกนำมาขายเป็นเรื่องเป็นราวในภัตตาคารจีนแห่งแรก
ชื่อว่า "กงเหอชุน" หรือ "กงฮว๋อชุน" ในภาษาเกาหลีจะออกเสียงว่าคงฮวาชุน
โดยต้นตำรับของจาจังมยอน ก็ใส่เพียงแค่เส้นก๋วยเตี๋ยว, ผัก แล้วก็เนื้อสัตว์
ราดด้วยซีอิ๊วดำ

ร้านกงเหอชุน หรือคงฮวาชุน ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่เก่าแก่
ลำดับที่ 246 ของเกาหลีอีกด้วย ซึ่งในปัจจุบันร้านกงเหอชุนร้านแรกก็ไม่มีแล้ว
เห็นมีร้านเอาชื่อกงเหอชุนไปใช้ไม่รู้ว่าจะใช่เจ้าของเดียวกันหรือป่าว

ในปี2010 จาจังมยอน จึงเป็นอาหารที่ให้บริการมาครบ 105 ปีพอดี จาจังมยอน
ยังถือเป็นสัญลักษณ์1 ใน 100 อาหารประจำชาติเกาหลีอีกด้วยนะคะ

นอกจากภัตตาคารจีนแต่ละร้านจะขายจาจังมยอนแล้ว ก็จะขายอาหารจีนอื่นๆ
ด้วย เช่น พวกหยำฉ่าทั้งหลายแหล่ ขนมจีบ, ซาลาเปา และแต่ละร้านก็จะมี
ป้ายอวดว่าร้านชั้นเคยมีโทรทัศน์ช่องต่างๆ มาถ่ายด้วยนะ เหมือนคุณชายถนัด
ศรีการันตีเชลล์ชวนชิม

ราวเดือนตุลาคมของทุกปี อินชอน ไชน่าทาวน์ ก็จะมีการจัดเทศกาลจาจังมยอน
ด้วย แต่ที่คึกคักที่สุดเห็นจะเป็นช่วงตรุษจีน

ละครเรื่อง รักวุ่นวายของเจ้าชายส้มหล่น หรือ Goong S เวอร์ชั่นเซเว่นเล่นก็มา
ถ่ายทำกันที่นี่ด้วยล่ะ

ชื่อไชน่าทาวน์ ก็บอกอยู่แล้ว ของที่ขายก็จะมาจากเมืองจีน โดยเฉพาะพวก
เครื่องลายครามจีน, เหล้าจีน, ยาจีน, ขนมเปี๊ยะ, เสื้อผ้า

เราจะไปป้ายทางขวาที่เค้าบอกว่าchina town

china town ไปทางซ้ายอีก 200 เมตรก็ถึงล่ะ

ทางเข้าไชน่าทาวน์ ซุ้มประตูที่มีการตกแต่ง

บรรยากาศรอบๆ ไชน่าทาวน์

นี่แหละร้านต้นกำเนิดของจาจังมยอน

ป้ายชื่อร้านกงเหอชุน ยังอยู่

กงเหอชุนในอดีต เป็นสถานที่ที่คนจีนนิยมมาชุมนุมสังสรรค์

ร้านกงเหอชุนในปัจจุบัน ซึ่งมีลูกค้าเต็มร้านทุกวัน และเป็นร้านที่หาง่ายมาก
เดินตรงอย่างเดียว ร้านจะอยู่ตรงที่ลาดพอดี

นี่แหละจาจังมยอนของร้านกงเหอชุนปัจจุบัน ชามมียี่ห้อร้านด้วย เวลาไปสั่งอาหารก็ไม่ต้องห่วง
เพราะเมนูของเค้าจะมีภาษาอังกฤษกำกับด้วย

นอกจากจาจังมยอนจะเป็นอาหารที่ขึ้นหน้าขึ้นตาของไชน่าทาวน์แล้ว ซาลาเปา
ขนมเปี๊ยะก็เป็นขนมที่นักท่องเที่ยวต้องแวะเวียนมาซื้อหากันให้ได้ ซึ่งร้านที่ดังก็
คือร้านนี้

กระบะด้านขวาสุดเป็นไส้มันเทศ อะหย่อยมาก เพราะกินได้อยู่ไส้เดียว ถ้าเป็น
วันหยุด จะมีนักท่องเที่ยวเข้าคิวซื้อกันเลย ที่ขายดีเห็นเจ้าของร้านบอกว่าเป็น
ไส้เนื้อ หรือไส้หมูสับ ขายชิ้นละ 1,500 วอน

ขั้นแรกเค้าก็จะปั้นซาลาเปาเป็นกลมๆ แล้วก็ยัดไส้ จากนั้นก็เอาลงไปจะเรียกว่า
เผา หรืออบ ดีล่ะ ซึ่งมีถ่านร้อนๆ รอไว้แล้วในโอ่ง พอสุกก็คีบขึ้นมา

คิมจุน พาเที่ยวอินชอน เล่าถึงอินชอนไชน่าทาวน์ด้วย

ไหนๆ ก็พูดถึงจาจังมยอนแล้ว เรามาดูวิธีการทำจาจังมยอนกันสักหน่อย

เส้นบะหมี่นั้นทำจากแป้งสาลี และถ้าให้อร่อยจะต้องนวดแป้งด้วยมือเท่านั้น
โดยไม่ใช้เครื่องจักร

ส่วนน้ำซอสที่เห็นดำๆ ก็ทำจากถั่วดำ ที่เรียกว่าชุนจัง 춘장 และที่มันเหนียวๆ
เค้าก็เอาถั่วเหลืองมาผสมกับคาราเมล จากนั้นก็จะใส่ผัก หรือ เนื้อสัตว์ลงไป
และหัวหอมที่หั่นเป็นลูกเต๋า แล้วเอาส่วนผสมทั้งหมดไปผัด

โดยปกติจะมีการเพิ่มน้ำสต๊อกเพื่อลดความเค็มลงไปด้วย หรืออาจจะใส่แป้งข้าวโพด
เพื่อเพิ่มความข้นเหนียวก็ได้

จากนั้นก็จะเอาน้ำซอสที่ผัดแล้วและยังร้อนๆ ราดลงบนบะหมี่ พร้อมเซิรฟ์
แต่บางร้าน ก็อาจจะมีการฝานแตงกวาบางๆ หรือหั่นเป็นเส้นยาวโปะลงบน
จานด้วยก็มี

จาจังมยอนมักจะทานกับเครื่องเคียงที่เรียกว่า ดันมูจี 단무지 ที่ประกอบด้วย
หัวหอม, หัวไช้เท้าดองและน้ำส้มสายชู แล้วก็ซอสจาจังถ้วยเล็กๆ

คุณสามารถกินจาจังมยอน หรือมาม่าบ้านเราได้นานแค่ไหน กี่มื้อ? กี่วัน?
กี่อาทิตย์? เป็นปีถึงมั้ยค่ะ

แต่ที่เกาหลีมีคุณปู่อยู่คนหนึ่งชื่อว่า คิมแจฮยอน สามารถกินจาจังมยอน เป็น
อาหารอย่างเดียวทุกวี่ทุกวันติดต่อกันเป็นเวลาตั้ง 5 ปีแน่ะ ตั้งแต่ปี 1970-1975
ถ้าคิดเป็นจำนวนมื้อ วันละ 3 มื้อ 5 ปีก็ตก 5,475 มื้อ โห...

นึกถึงอาหารเกาหลีขึ้นมาได้อีกอย่างหนึ่ง เรียกว่า จับแช ไม่ใช่มาจับแชร์แม่ชม้อย
ฉันเรียกง่ายๆ ว่าก๋วยเตี๋ยวผัด ไว้คุยวันหลังคะ

อาทิตย์หน้าอยากไปไหนคะ จะไปเล่นสกี หรือจะไปดูเทดดี้แบร์ ที่เชจู

ตอนที่ 5 ดงแรพาจอน อร่อยนี้ที่พูซาน

2010-01-31T00:03:00.003+07:00

อาทิตย์นี้มีเวลาน้อย พาไปเที่ยวไกลๆ ไม่สะดวก พาไปกินล่ะกัน แต่ก็ไปกิน
กันไกลถึงพูซานโน่นแน่ะ

พูซานมีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่งที่น่าเที่ยว ที่รู้จักกันดีแล้วคือหาดแฮอุนแด
แล้วก็สถานที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติพูซาน หรือตลาดค้าส่งปลา
ที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลี ขอติดไว้ก่อน เพราะต้องใช้เวลานึกนาน

อาหารท้องถิ่นของพูซานก็น่าสนใจเช่นกัน อาหารที่ขึ้นชื่อก็คือ ดงแร พาจอน
(동래파전) หรือเรียกว่า แพนเค้กพูซาน จริงๆ มันเป็นอาหารไม่ใช่ขนม ไม่น่า
จะเรียกแพนเค้ก แต่เพื่อนฉันบอกว่าพาจอน มันหมายถึงแพนเค้ก เพราะฉะนั้น
เวลาที่มีคำว่า พาจอน ก็จะเรียกว่า แพนเค้กประจำ ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ขนมสักหน่อย
แต่พอดีวิธีการทำมันคงคล้ายกับแพนเค้กมั้ง อยู่ในกระทะกลมๆ ส่วนผสมก็มี
แป้ง, ไข่,หอมใหญ่ และอาหารทะเล เช่นหอย หรือปู อ้อ...ฉันนึกออกแล้ว
มันคล้ายๆ กับออส่วน

ดงแรพาจอน สามารถหาทานได้ตามร้านอาหารทั่วเกาหลี แต่ว่าดงแรพาจอนที่
พูซานมีสูตรเฉพาะที่ไม่เหมือนที่อื่น

동래파전 ดงแรพาจอน ใครจะแปลเป็นไทยอย่างไรฉันไม่รู้ แต่ฉันจะเรียกอาหาร
ชนิดนี้ว่า ออส่วน(พูซาน)

ดงแรพาจอน คนเกาหลีที่พูซานนิยมทานกันมาเป็นร้อยๆ ปีแล้ว ตั้งแต่สมัย
ราชวงศ์โชซอน ร้านดงแรพาจอนที่ดังที่สุดในพูซาน ก็คือร้านนี้ค่ะ Halmae Pajeon
동래할매파전ตั้งอยู่ที่บกชอน-ดง, ดงแร-คู, พูซาน

ร้านดงแร ฮัลแม พาจอน เป็นร้านอาหารพื้นเมืองดั้งเดิมของพูซาน เปิดมากว่า
80 ปีแล้ว ตั้งแต่ปี 1930 ทำต่อๆ กันมาถึง 4 รุ่น ประมาณว่าตั้งแต่รุ่นย่าสะใภ้
โน่นแน่ะคะ

มหานครพูซาน ได้แต่งตั้งให้ร้านนี้เป็นร้านอาหารดั้งเดิมของพูซานเป็นแห่งแรก
เพราะร้านนี้ยังคงศิลปะการทำอาหารแบบดั้งเดิมของพูซานเอาไว้ ไม่เว้นแม้
กระทั่งวัตถุดิบก็เป็นของในพูซาน

เค้าบอกว่า อาหารทั้งหมดยังคงเป็นรสชาดดั้งเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ไม่ว่าจะผ่านมากี่รุ่น

เจ้าของปัจจุบันคือคุณป้าคิมจองฮี เธอบอกว่า การที่เธอสืบต่อร้านอาหารมา
จนถึงรุ่นที่4 ซึ่งเป็นรุ่นของเธอ ไม่ใช่ทำเพื่อหวังรายได้เท่านั้น แต่เธอต้อง
การที่จะทำให้อาหารพื้นเมืองพูซาน คงรสชาดดั้งเดิมเหมือนเมื่อ 80 ปีก่อน

ร้าน Dongnae Halmae Pajeon เปิดตั้งแต่เที่ยงวันจนถึง 4 ทุ่ม
ทั้งร้านมีที่นั่งเพียง 150 ที่เท่านั้น ร้านจะปิดทุกวันจันทร์ที่2 และ4

ทางเดินที่จะไปถึงร้านก็น่าเดินมาก ถ้าไปในช่วงเย็นๆ ค่ำๆ จะสวยงามดี
ร้านนี้เป็นร้านเล็กๆ แต่บรรยากาศดีมาก โต๊ะนั่งทานของร้านก็จะแบ่งออกเป็น
2 ส่วนคือ นั่งบนเก้าอี้ และนั่งกับพื้น พอเปิดประตูร้านเข้าไปก็จะเจอกับโอเปอร์
เรเตอร์ เค้าก็จะถามเราว่าจองไว้หรือป่าว เนื่องจากที่นี่มีที่นั่งไม่มากนัก จึงจำเป็น
ต้องจองล่วงหน้า

คนที่ไม่ได้จองล่วงหน้า ถ้าหากคนเต็มร้านก็ต้องรออยู่ด้านนอก

บรรยากาศรอบๆ ร้าน ก็จะมีภาพถ่ายของเจ้าของร้านรุ่นเก่าสุดๆ แปะเอาไว้
เป็นภาพที่กำลังทำอาหาร ส่วนเจ้าของร้านรุ่นต่อมาก็จะถ่ายกับคนดัง
ที่เคยมาทานอาหารที่ร้าน

ลูกค้ากว่า 80% เป็นชาวญี่ปุ่นที่มุ่งตรงมาทานอาหารร้านนี้โดยเฉพาะ
ถ้านั่งทานแล้วได้ยินเสียงอะโนะ อะเนะ ก็ไม่ต้องตกใจนึกว่าอยู่ในญี่ปุ่น

อาหารขึ้นชื่อของร้านก็หนีไม่พ้น ดงแรพาจอน ใครมาแล้วไม่ได้สั่ง
ก็ไม่รู้จะมาทำไม

ส่วนประกอบที่สำคัญของดงแรพาจอน ก็คือ หอมใหญ่ ซึ่งเค้าจะใช้
เฉพาะส่วนกลางหรือไจเท่านั้น เพราะเป็นส่วนที่อ่อนและรสชาดดี
แล้วก็มีต้นหอม,ไข่, แป้ง, อาหารทะเล หนักไปทางหอย แล้วเอาลง
ไปทอดในกระทะกลมๆ ใหญ่ๆ นึกภาพไปเลยเหมือนเค้าทำหอยทอดนั่นแหละ

ซึ่งก็จะเปิดหน้าครัวส่วนนี้ไว้ทำให้ลูกค้าเห็นด้วย

นอกจากดงแรพาจอน จะเป็นอาหารขึ้นชื่อแล้ว ก่อนที่จะสั่งอะไรมาทาน
ก็ต้องสั่งเครื่องดื่มอย่างหนึ่งมาดื่มก่อนแทนน้ำเปล่า เค้าเรียกว่าอะไรไม่รู้
จำไม่ได้แล้ว เป็นแบบคล้ายๆ น้ำข้าวแต่ออกรสเปรี้ยว เหมือนจะใส่เหล้า
อะไรลงไป พอทานทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จ ก็ต้องตบท้ายด้วยของหวาน
เป็นน้ำฟักทอง

ดงแรพาจอนจานใหญ่ราคา 30,000 วอน และจานเล็ก 20,000 วอน

ถ้าคุณแวะไปพูซาน อย่าลืมไปทานอาหารร้านนี้ แล้วก็ต้องดูดีๆ ด้วยคะ
เพราะร้านที่ชื่อว่า ดงแรพาจอน มีอยู่ทั่วในพูซาน ย้ำว่าร้านนี้คะ
Dongnae Halmae Pajeon 동래할매파전 พริ้นท์ภาษาเกาหลีไปให้
แท๊กซี่ดูเลย

หน้าร้าน ตอนนี้ร้านยังไม่เปิด แต่พอใกล้ๆ ร้านเปิด จะมีคนนั่งรอหน้าร้าน

เมนูของร้าน มีราคาบอกไว้แน่นอน และยังมีภาษาญี่ปุ่นกำกับไว้ด้วย
นอกจากนั้นก็ยังมีการบอกวิธีการทำอาหารแต่ละชนิดไว้ด้วย

ดงแรพาจอน สูตรพูซาน

ไอ้นี่ก็อร่อยค่ะ เป็นเต้าหู้ทั้งก้อนราดด้วยซอสงาดำ

ถ้าจะสั่งกลับบ้านก็จะใส่กล่องให้แบบพิซซ่าเลยค่ะ

ตอนที่ 4 คังวอน "รักนี้ชั่วนิรันดร์"

2010-01-24T00:26:00.017+07:00

อาทิตย์นี้เราจะทัวร์ตามรอยละครที่จังหวัดคังวอน และละครที่เราจะตามรอยก็คือ
ละครของพี่ชาย (แต่เป็นน้องชายฉัน) Autumn in My Heart "รักนี้ชั่วนิรันดร์"
ดังนั้นเวลาพาไปเที่ยวช่วยนึกถึงฉากในละครด้วยก็ดี

จากโซลจะไปจังหวัดคังวอน ไปได้ทั้งรถบัส, รถไฟด่วน, เครื่องบิน ฉันนั่ง
รถบัสไปก็ 3 ชั่วโมงกว่าๆ

จังหวัดคังวอน ใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำละครเรื่องนี้อยู่หลายแห่ง เช่น Abai village
, Phoenix Park , ฮวาจินโพ และยังมีอีกหลายแห่ง จะค่อยๆ นึกไปเรื่อยๆ

ไปกันที่แรกก่อน 아바이마을 Abai village หมู่บ้านอาบาอิ เป็นที่อยู่ของ
แม่นางเอก ที่เป็นร้านขายของ

หมู่บ้านอาบาอิ ตั้งอยู่ในชองโฮดง, ซกโช, จังหวัดคังวอน คำว่าอาบาอิ 아바이
เป็นภาษาท้องถิ่น หมายถึง ผู้สูงอายุ ในช่วงสงครามเกาหลี มีเฉพาะคนแก่
เท่านั้นที่หนีภัยสงครามจากเกาหลีเหนือมาตั้งรกรากที่ชองโฮดง ความที่หมู่บ้าน
นี้มีคนแก่เยอะ ก็เลยได้รับฉายาว่า "หมู่บ้านคนแก่"

บ้านเรือนที่ตั้งอยู่ในชองโฮดง ยังคงความเก่าแก่เหมือนในยุค 1970 แล้วก็เงียบ
สงบมาก แต่หลังจากที่ละครเรื่อง "รักนี้ชั่วนิรันดร์" ได้เข้ามาถ่ายทำก็ทำให้
หมู่บ้านคึกคักและครึกครื้นซะจริงๆ

โดยเฉพาะบ้านของแม่นางเอก (อึนซอ) ที่เปิดเป็นร้านขายของ ใครๆ ก็พากัน
มาถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันทั้งนั้น อ้อ ลืมบอกไป พอเราเดินทางเข้ามาถึงหมู่บ้าน
ก็จะเห็นรูปของซงซึงฮอน กับ ซงเฮคโย ติดเต็มไปหมดเลย

บ้านแม่นางเอก เป็นบ้านแคบๆ เล็กๆ ชั้นเดียว ตั้งอยู่ตรงหัวมุมพอดี ใครไม่มา
ถ่ายรูป แสดงว่ามาไม่จริง เพราะฉะนั้นต้องชักรูปเก็บไว้

แต่ว่าบรรยากาศรอบๆ บ้าน มีการเปลี่ยนแปลงไม่เหมือนอย่างในละครแล้ว

นอกจากหน้าร้านจะมีรูปของซงซึงฮอน และ ซงเฮคโยแล้ว ภายในร้านก็ยังมี
โปสเตอร์ละครเรื่องนี้ติดไว้ที่ข้างฝาอีกหลายแผ่น แต่มันก็จะเลอะเทอะไป
ด้วยลายเซ็นต์ของผู้มาเยือน

ใกล้ถึงแล้วชองโฮดง เราจะเลี้ยวซ้าย ที่ป้ายก็จะมีทางตรงไปหาดซกโช กับ
เลี้ยวขวาไปยางยาง เดี๋ยวเราจะไปกันทั้ง 2 ที่เลยค่ะ แต่ตอนนี้เลี้ยวซ้ายก่อน

ป้ายบอกทางเข้าหมู่บ้านอาบาอิ ตรงไปอีก 1 กม. ข้ามสะพานโค้งไปก็ถึงแล้ว

เห็นแล้วหน้านางเอก ซงเฮคโย

ป้ายบอกจุดสถานที่ท่องเที่ยวในหมู่บ้านอาบาอิ

นี่แหละบ้านแม่นางเอก

ฉากจากในหนังจำได้มั้ย

ป้ายบอกทางไปขึ้นเรือกัทแบ

ถัดจากบ้านแม่นางเอก ก็จะเป็นท่าเรือข้ามฟาก ที่พระเอกลงเรือไป แต่นางเอก
นั่งเรือกลับ สวนกันไปสวนมา ไม่เจอกันซะก๊ะที

เรือข้ามฝากที่นี่เรียกว่า "แกทแบ" ซึ่งต้องใช้แรงคนในการลากจูงเรือ มีคุณลุง
คนหนึ่ง คอยจูงเรือไปมา ซึ่งเค้าบอกว่าเป็นเรือที่ใช้ข้ามฟากมานานกว่า 50 ปี
บรรทุกคนได้ครั้งละ 35 คน มีระยะทางแค่ 50 เมตรเอง ค่าโดยสารครั้งละ
200 วอน (ประมาณ 8 บาท)

ถ้าเทียบกับเรือข้ามฟากบ้านเรา ราคานี้จัดว่าแพงอยู่ บ้านเราไปไกลตั้งหลาย
ร้อยเมตร แค่ 3 บาทเอง

แต่ถ้าอยากได้อารมณ์แบบในละครก็ต้องยอมเสียเงินล่ะงานนี้ และถ้ามีผู้โดยสาร
ไม่มาก คุณลุงก็อาจจะให้ผู้โดยสารที่อยู่บนเรือ ช่วยลากจูงเรืออีกด้วย

อยากจะขึ้นเรือ ก็ต้องผ่านด่านคุณลุงคนนี้ไปก่อน จ่าย 200 วอนซะดีๆ

หมู่บ้านอาบาอิ แต่ละบ้านก็จะมีปลาหมึกตากแห้งไว้หน้าบ้าน แล้วก็จะมีน้องหมา
คอยเฝ้า

ที่นี่จะมีร้านอาหารเล็กๆ อยู่ รู้สึกว่าจะ 2 ร้าน ร้านหนึ่งชื่ออาบาอิ ชิกดัง อีกร้าน
รู้สึกจะชื่อ ดันชอนอะไรนี่แหละ มีคนดังมาทานตั้งหลายคน ทั้งนักการเมือง,
นักกีฬา, ดารา พวกโทรทัศน์ก็มาถ่ายออกรายการเกือบทุกช่อง

ตามฝาบ้านก็จะมีลายเซ็นต์ของผู้มาเยือนเต็มไปหมดอีกเช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่
เพดาน มันยังอุตส่าห์ปีนขึ้นไปเขียน เรียกว่า มีที่ว่างตรงไหนของร้านก็อย่าให้เหลือ

อาหารขึ้นชื่อก็คือ อาบาอิซุนแด (아바이순대) หรือไส้กรอกสูตรอาบาอินั่นเอง
คล้ายไส้อั่วบ้านเรา

ร้านนี้มีอยู่ไม่กี่โต๊ะ ถ้าในร้านนั่งกันเต็ม ก็จะมีโต๊ะเสริมหน้าร้านอีก 2-3 โต๊ะ

ลายเซ็นต์เต็มพรึด

อาบาอิ ซุนแด จิ้มกับซอสพริก

บรรยากาศในหมู่บ้านอาบาอิ เงี๊ยบ เงียบ ส่วนใหญ่จะเป็นบ้านชั้นเดียว
ยังคุยว่าถ้าน้ำท่วม เค้าจะทำงัยว่ะ ไม่มีชั้น2 ให้ปีน เค้าบอกว่าน้ำไม่เคยท่วม

เราต้องออกจากหมู่บ้านอาบาอิแล้ว ก็ย่ำต๊อกมาที่โกซอง ไปที่ "หาดฮวาจินโพ"
화진포 เป็นโลเกชั่นของฉากไหนเนี่ยะ อ๋อ... ก็ฉากที่จุนซอแบกอึนซอไว้
บนหลังไงล่ะ ตอนนางเอกใกล้ตายนี่เอง

หาดฮวาจินโพ จะมีต้นสนเรียงรายตลอดทั้งหาด นอกจากที่นี่จะเป็นสถานที่
ถ่ายทำละครแล้ว ความมีชื่อเสียงของฮวาจินโพอีกอย่างหนึ่งก็คือ เป็นบ้านพัก
ตากอากาศของอดีตประธานาธิบดีเกาหลีอีซึงมัน และยังเคยเป็นสถานที่พำนัก
ของอดีตผู้นำเกาหลีเหนือคิมอิลซองด้วย พ่อของคิมจองอิลนั่นเอง ตอนคิมจอง
อิลเด็กๆ เค้าก็เคยอยู่ที่นี่ด้วย

บ้านพักทั้ง 2 แห่ง ก็เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมด้วย ภายในบ้านก็จะเป็นบรร
ยากาศเมื่อครั้งที่ 2 ผู้นำพำนักอยู่ มีข้าวของเครื่องใช้และรูปถ่ายในอดีตติด
อยู่ด้วย

คิมอิลซองและครอบครัวมาอยู่ที่บ้านนี้เมื่อปี 1948 อยู่ในช่วงสงครามเกาหลี
กำลังครุกรุ่น บ้านนี้เป็นตึก 2 ชั้น แต่ว่าบ้านเสียหายระหว่างสงคราม และได้
รับการบูรณะขึ้นใหม่เมื่อเดือนมีนาคม 2005

มาเที่ยวที่ฮวาจินโพ ได้เที่ยวถึง 3 แห่งเลย

ป้ายบอกทางไปฮวาจินโพ เห็นอยู่ลิบๆ เลี้ยวขวาเลย ตรงเข้าไปอีกกิโลกว่า

ป้ายทางขวาไปบ้านพักของคิมอิลซอง

ป้ายบรรยายที่มาที่ไปของคิมอิลซอง

คิมจองอิล ผู้นำเกาหลีเหนือคนปัจจุบันในวัยเด็ก

หน้าบ้านพักตากอากาศของอดีตประธานาธิบดีอีซึงมัน

มารำลึกถึงฉากนี้กันอีกครั้งที่หาดฮวาจินโพ

เช็ดน้ำตากันเรียบร้อยหรือยัง เดินทางกันต่อไปค่ะ ออกจากโกซอง มากันที่พยองชาง
โลเกชั่นฉากไหนกันอีกล่ะ ที่นี่ "Phoenix Park" เป็นโรงแรมที่อึนซอทำงาน เจ้าของ
ก็คือแทซก (วอนบิน)

"Phoenix Park" เป็นรีสอร์ทที่ตั้งอยู่สูงเหนือระดับน้ำทะเล 700 เมตร
ด้านหลังของรีสอร์ทจะเป็นภูเขาแทกีซาน ส่วนของโรงแรมมีอยู่ 140 ห้อง
และส่วนคอนโดอีกประมาณ 750 ห้อง มีสนามกอลฟ์ 18 หลุม ออกแบบโดย
แจ๊ค นิคลอส และมีที่สำหรับเล่นสกีด้วย ซึ่งเป็นหนึ่งในสกีรีสอร์ท 13 แห่งที่มี
ชื่อเสียงของเกาหลี

บรรยากาศรอบๆ โรงแรม แสนจะโรแมนติค แถมด้วยอีโรติค

ทางเข้าโรงแรมก็ปักป้ายรูปซงเฮคโยเป็นจุดขาย

ที่จอดรถสะดวกสบาย ถ้าไม่ใช่หน้าสกี รถจะค่อนข้างน้อย

และที่สุดท้ายไปที่ยางยาง เป็นฉากสตูดิโอวาดรูปของจุนซอ พระเอกนางเอก
ก็มาพลอดรักกันที่นี่

ที่นี่เป็นโรงเรียนประถมซังอุนที่ปิดกิจการไปแล้ว แต่ว่ามีช่างปั้นชื่อว่าจองแจนัม
ซึ่งเป็นสามีของนักเขียนชื่อดังชาวเกาหลี คิมฮาอิน ดัดแปลงมาเป็นสตูดิโอ
เซรามิค ชื่อว่า HandMade 도자기 체험(HandMade Pottery Experience)

คุณจองก็ได้พยายามคงบรรยากาศเก่าๆ ของละครเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นห้องนอน
ของจุนซอและอึนซอ ฉากที่คุ้นตากันดีคงจะเป็นฉากที่ทั้งคู่นั่งหันหลังพิงกันอยู่
ตรงหน้าต่าง

ป้ายบอกทาง ตรงเข้าไปอีก 200 เมตร

พวกของเซรามิคที่เห็นเรียงรายอยู่นี่ เค้าขายค่ะ สินค้าที่ขายดีเห็นจะเป็นแก้วน้ำ
เซรามิคแบบที่พระเอกนางเอกเคยใช้

ห้องนอนจุนซอ

ห้องนอนอึนซอ

วันนี้เราไปเที่ยวกันเหนื่อยมาก วิ่งรอกหลายที่ ทบทวนกันหน่อยนะคะ
วันนี้เราไปที่จังหวัดคังวอน เริ่มต้นจากหมู่บ้านอาบาอิ เมืองซกโซ,
หาดฮวาจินโพ เขตโกซอง, Phoenix Park เขตพยองชาง
และปิดท้ายกันที่สตูดิโอเซรามิค ในเขตยางยาง

มีละครหลายเรื่องที่มาถ่ายทำกันที่จังหวัดคังวอน เช่น เพลงรักใน
สายลมหนาว Winter Sonata, Scent Of Summer, แล้วก็อีกหลายเรื่อง
จะใช้สถานที่ในการถ่ายทำแตกต่างกันไป ละครย้อนยุคประวัติศาสตร์
ก็มีค่ะ เช่นเรื่องดาโม

และยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอีกหลายแห่งที่น่าสนใจ ไว้วันหลังเรามาเที่ยวกัน
ที่คังวอนอีกหลายๆ ครั้ง

อาทิตย์หน้าจะพาไปไหนยังนึกไม่ออก

ตอนที่ 3 "กึมจูล" ผูกรักด้วยดวงใจ

2010-01-17T02:24:00.005+07:00

พาเที่ยวไป 2 แห่งแล้ว วันนี้จะไปรู้จักประเพณีของคนเกาหลี

คนไทยส่วนใหญ่มักจะได้รับรู้เกี่ยวกับประเพณีการแต่งงานของชาวเกาหลี
มากกว่าประเพณีอื่นๆ เวลาไปเที่ยวเกาหลีก็มักจะไปดูการสาธิตประเพณี
การแต่งงาน

ข้อมูลประเพณีการแต่งงานมีเผยแพร่โดยทั่วไป ซึ่งตอนนี้ฉันขอผ่านไปก่อน
ในวันนี้จะเล่าถึงความเชื่อเรื่องการเกิดของคนเกาหลี

วัฒนธรรมเกาหลี ถือว่ารากฐานของครอบครัวเกิดจากการที่ผู้ชายและผู้หญิง
แต่งงานกัน จนให้กำเนิดบุตร จึงจะนับว่ามีความเป็นครอบครัว

และเมื่อวันหนึ่งฝ่ายหญิงตั้งครรภ์ เธอก็จะปฏิบัติตามกฏอย่างเคร่งครัด คือรู้ว่า
ในระหว่างการตั้งครรภ์อะไรควรทำ และอะไรไม่ควรทำ มีกฎและข้อห้ามมากมาย
สำหรับหญิงชาวเกาหลีในระหว่างตั้งครรภ์ เพื่อให้ลูกที่คลอดออกมามีสุขภาพ
แข็งแรงและปลอดภัย

หญิงตั้งครรภ์ที่กำลังจะเป็นคุณแม่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า จะต้องทำตัวให้สะอาด
ตลอดเวลา, จะต้องไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ระวังแม้กระทั่งการปัสสาวะ, จะต้องไม่
เดินข้ามกองฟางหรือพวกโลหะ เพราะเชื่อว่าถ้าหากเดินข้ามสิ่งเหล่านี้จะทำให้
คลอดยาก

ส่วนเรื่องอาหารการกินก็มีข้อห้ามเหมือนกัน เชื่อว่าถ้าหากว่าที่คุณแม่กินไก่เยอะ
จะทำให้เด็กที่เกิดมามีผิวหนังย่นเหมือนหนังไก่ หรือถ้ากินเป็ดมากเกินไปก็จะ
ทำให้ลูกที่ออกมาขาเกเดินเหมือนเป็ด

ความเชื่อในเรื่องความฝันของฝ่ายหญิงระหว่างตั้งครรภ์ อาจจะสามารถระบุเพศ
ของเด็กที่จะเกิดได้ด้วย เช่น ถ้าหากแม่ฝันเห็นม้า, วัว, มังกร, เสือ, หมี หรือ
สัตว์ที่ตัวใหญ่ๆ ก็มักเชื่อว่าจะได้ลูกชาย

ถ้าหากแม่ฝันเห็นดอกไม้ หรือของเล่น เชื่อว่าจะได้ลูกสาว

ในช่วงที่ใกล้คลอดก็จะไม่มีการซ่อมเตาผิงหรือเตาไฟเด็ดขาด เพราะเชื่อว่าโชคไม่ดี

หลังจากที่ฝ่ายหญิงคลอดบุตร ที่หน้าประตูบ้านก็จะมีเชือกที่ทำจากฟางแขวนไว้
เรียกว่า "กึมจูล" (금줄) จะมีการมัดกึมจูลให้เป็นเกลียวจากซ้ายไปขวาแล้วทำให้
เป็นขด เพื่อเป็นการป่าวประกาศให้รู้ว่าบ้านนี้มีชีวิตใหม่เกิดขึ้นแล้ว

กึมจูลยังถือว่าเป็นเครื่องรางของขลังชนิดหนึ่ง เชื่อว่าทำขึ้นเพื่อเป็นการปกป้อง
เด็กให้พ้นจากวิญญาณชั่วร้าย

แต่เห็นจากภาพบางบ้านนอกจากจะแขวนไว้หน้าประตูแล้ว ก็ยังไปพันรอบๆ
ต้นไม้, หรือพันรอบตุ่มแมจู (แมจูคืออะไร จะอธิบายในตอนต่อๆ ไป)

ถ้าเป็นคนเมืองอยู่ตามอพาร์ทเมนท์ หรือคอนโด ก็จะแขวนภายในบ้าน

นอกจากนั้นใครก็ตามที่กำลังป่วย หรือสุขภาพไม่ดี ก็จะห้ามไม่ให้เข้าบ้านที่มี
กึมจูลแขวนอยู่ เพื่อเป็นการป้องกันแม่และเด็ก

การแขวนกึมจูลไว้หน้าประตูบ้าน ก็สามารถบ่งบอกได้ว่าบ้านนั้นได้ลูกชายหรือ
ลูกสาว

ถ้าเป็น "ลูกสาว" กึมจูลก็จะแขวนไว้พร้อม "ถ่าน กับ ใบสน"

แต่ถ้าเป็น "ลูกชาย" กึมจูลก็จะถูกแขวนไว้พร้อม "ถ่านกับพริก และใบสน"

ในแต่ละท้องถิ่น สัญลักษณ์การแขวนกึมจูลก็จะต่างกัน บางภูมิภาคอาจจะมี
สาหร่าย, กระดาษ หรือก้อนหินเล็กๆ แขวนไว้ด้วยก็ได้

ภายใน 7 วัน หลังจากผู้เป็นแม่คลอดบุตรแล้ว แม่ก็จะทานแต่ข้าวกับซุปสาหร่าย
เป็นอาหารหลังคลอด ในตอนเช้าและตอนเย็น

และจะมีประเพณีที่เรียกว่า "ซัมชิลอิล" แปลว่า สามสัปดาห์ หมายความว่า
ถ้าหากบ้านไหนมีเด็กเกิดใหม่ ก็ห้ามบุคคลภายนอกเข้าบ้านนั้นเป็นเวลา
3 สัปดาห์ (หรือ 21 วัน)

สมัยก่อนตอนที่การแพทย์ยังไม่ก้าวหน้า เด็กที่คลอดกำหนดก็มักจะไม่มีชีวิตรอด
ดังนั้นจึงทำให้เกิดประเพณีฉลองครบ100 วัน ครอบครัวที่มีเด็กเกิดครบ 100 วัน
จึงต้องมีการเตรียมถั่วแดงและถั่วขาวไปแจกจ่ายให้แก่เพื่อนบ้าน เป็นการ
เฉลิมฉลองด้วย

ในช่วงนี้เองก็จะสามารถนำเด็กออกไปข้างนอกได้

เมื่อเด็กอายุครบ 1 ขวบ พ่อแม่ก็จะมีการเชิญญาติ, เพื่อน และเพื่อนบ้านมา
เลี้ยงฉลอง ประเพณีนี้เรียกว่า "ดลชันจี" (돌잔치) ส่วนผู้ที่ถูกเชิญก็ต้องไม่มา
มือเปล่าจะต้องนำของขวัญมาด้วย เช่น เงิน, แหวนทอง, กำไลทอง, หรือของใช้เด็ก

ส่วนใหญ่ก็จัดงานเลี้ยงฉลองในบ้าน แต่เดี๋ยวนี้นิยมจัดตามโรงแรม ฉันคิดว่า
ประเพณีนี้ยังเป็นที่นิยมสำหรับชาวเกาหลีรุ่นใหม่ เพราะเห็นมีกันแทบทุกบ้าน
และมีบริษัทที่รับจัดงานวันเกิดเด็กครบ 1 ขวบ โดยเฉพาะ

บริษัทฯ เหล่านี้ก็ยังมีบริการผูกกึมจูลสวยๆ ใส่กรอบเก็บไว้อย่างดีอีกด้วย

ในงานฉลองครบรอบ 1 ปี จะมีประเพณีนิยมอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการเสี่ยงทาย
อนาคตของเด็ก โดยจะมีการวางสิ่งต่างๆ ไว้บนโต๊ะ เพื่อให้เด็กหยิบ เช่น เงิน,
หนังสือ, ดินสอ, มีด, กรรไกร, ข้าว, ไม้บรรทัด, ธนู หรือลูกศร, เข็มกับด้าย,
พุทรา, เค้ก ซึ่งจะเป็นการบ่งบอกได้ว่าโตขึ้นเด็กน้อยผู้นั้นจะมีชีวิตอย่างไร

เช่น ถ้าเด็กหยิบ "เงินหรือข้าว" แสดงว่าจะเป็นคนที่มีเงินมีทอง
ถ้าหยิบ "หนังสือหรือดินสอ" แสดงว่าจะมีปัญญาเฉลียวฉลาด
"ธนูหรือลูกศร" โตขึ้นก็อาจได้เป็นทหาร
"เข็มและด้าย" เชื่อว่าเด็กจะมีอายุยืน
"พุทรา" เชื่อว่าจะมีลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง
"เค้กหรือขนมอื่นๆ" เชื่อว่าจะได้รับราชการ

แต่เดี๋ยวนี้เห็นมีเมาส์คอมพิวเตอร์เป็นสิ่งของเสี่ยงทายด้วย เค้าบอกว่า
ถ้าหากเด็กหยิบ "เมาส์" ก็หมายความว่า โตขึ้นเขาจะประสบความสำเร็จ
ในแวดวงไอที

จำละครเรื่องนี้ได้มั้ยค่ะ พบกันในวันอาทิตย์หน้าคะ

ตอนที่ 2 เต้นดิสโก้ที่วอลมิโด

2010-01-10T00:39:00.002+07:00

ตอนที่ 2 ไปเต้นดิสโก้ที่วอลมิโด, อินชอน

วอลมิโด (월미도) อยู่ในเมืองอินชอน แล้วทำไมเราต้องไปเต้นดิสโก้ไกลถึง
เกาหลี งงตัวเองเหมียนกัน

อินชอน เป็นมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ3 รองจากโซล และพูซาน ใครที่ไม่เคย
ได้ชื่ออินชอนก็กลับไปหลังเขาได้เลย อย่างน้อยก็ต้องเคยได้ยินชื่อสนามบิน
อินชอนกันบ้างล่ะ ก็สนามบินตั้งอยู่ที่นี่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสนามบินที่ดีที่สุด

คนไทยไปเที่ยวเกาหลีต้องผ่านอินชอน บางทัวร์ก่อนที่จะพาคุณเข้าโซล ก็มัก
แวะที่ใดที่หนึ่งในอินชอนก่อน

เมื่อก่อนอินชอนอยู่ในจังหวัดคยองกี แต่ว่าได้แยกตัวออกมาเป็นอีกเมืองเมื่อปี
1981

อินชอนถือว่าเป็นเขตเศรษฐกิจ เพราะเค้าจะทำให้อินชอนเป็นฮับการขนส่งที่
สำคัญที่สุดในศตวรรษที่ 21 แล้วเค้าก็จะสร้างเมืองใหม่และตึกที่สูงที่สุดโลก

อินชอนมีท่าเรือที่ใหญ่เป็นอันดับ2 รองจากท่าเรือในพูซาน

อินชอนมีทำเลทอง ตรงที่มีท่าเรือดี ซึ่งท่าเรือถูกพบเมื่อปี 1883 ซึ่งตอนนั้น
เรียกว่าเจมุลโพ 제물포 มีคนอยู่เพียงแค่ 4,700 คนเท่านั้น แต่ปัจจุบันมีถึง
2 ล้านกว่าคน

ท่าเรืออินชอน สามารถนั่งเรือข้ามไปถึงจีนได้ถึง 4 เมืองเลยทีเดียวไม่ว่าจะ
เป็นเมืองต้าเหลียน, ชิงเต่า, เทียนจิน และเวยไห่

และในทางกลับกัน ก็มีชาวจีนมาเยือนอินชอนจำนวนไม่น้อย

ในปี 1950 กองกำลังของกองทัพสหรัฐฯ ได้มาเทียบท่ายกพลขึ้นบกที่อินชอน
เพื่อร่วมสู้รบกับเกาหลีเหนือในสงครามเกาหลี และในวันที่ 10 ก.ย.
เมืองอินชอน ถูกระเบิดถล่ม สูญเสียประชากร และทหารไปหลายร้อยคน

ที่เราจะไปเที่ยวคือ วอลมิโด หรือเกาะวอลมิ 월미도 มีทัวร์ไทยไปลงเหมือน
กัน แต่ก็แป๊บเดียว เหมือนมันคือทางผ่าน

ทัวร์ส่วนใหญ่จะพาไปที่รูปปั้นนายพลแม็คอาเธอร์ ที่สวนจายูแล้วก็กลับ หรือ
ย่านไชน่าทาวน์อีกนิดหน่อย เพราะอยู่ใกล้ๆ กัน ถ้าไปวอลมิโด เห็นเค้าจะมี
สโลแกนว่า "ท่องเรือเฟอร์รี่ ชมนกนางนวล" ประมาณนั้น

ในที่นี้จะขอเรียกว่า วอลมิโด แทนคำว่าเกาะวอลมิ เป็นการทับศัพท์ภาษาเกาหลี

ถึงอินชอนแล้ว เราจะเลี้ยวซ้ายไปวอลมิโด ส่วนเลี้ยวขวาไปสวนจายูเอาไว้ไป
วันหลัง

ที่เห็นซุ้มประตูจีนด้านขวา เป็นทางเข้าไชน่าทาวน์ เดี๋ยวกลับจากวอลมิโดแล้ว
จะพาไป แต่ตอนนี้เราเลี้ยวซ้ายก่อน
ภาพสั่นแงกๆ เลย

ถนนอีกเส้น วอลมิโดเลี้ยวขวา

วอลมิโด คนเกาหลีนิยมไปเที่ยวช่วงวันหยุด แบบเช้าไปเย็นกลับเพราะว่าใกล้โซล

วอลมิโด เป็นเกาะที่อยู่ห่างชายฝั่งอินชอนประมาณ 1 กม. ชื่อวอลมิโดมาจาก
รูปทรงของเกาะที่มีรูปร่างคล้ายส่วนท้ายของพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว

เราจะไปวอลมิโด ด้วยการนั่งเรือเฟอร์รี่ข้ามไปสถานเดียว แต่ใครจะว่ายน้ำ
ข้ามไปก็ลองดู เรือที่นี่เรียกว่า Cosmos Ferry (คงเป็นชื่อบริษัทมั้ง)เขาจะ
ให้บริการวันละ 4 รอบ 11:30, 13:30, 15:30, 17:30 เท่ากับออกทุกๆ
2 ชั่วโมง ถ้าเป็นในช่วงหน้าร้อน ก็จะมีรอบ 19:30 ด้วย

คอสมอสเป็นเรือเฟอร์รี่ลำใหญ่ ๆ แบบรถยนต์ลงได้ บางครอบครัวขับรถมา
ก็ไปมันทั้งรถทั้งคน เหมือนเราข้ามไปเกาะสมุย ใช้เวลาประมาณ 10 นาทีมั้ง

ก่อนจะลงเรือเค้าก็แจกข้าวเกรียบกุ้งมาให้ เราก็คิดว่าเค้าคงให้เรากินเล่นๆ
ระหว่างทาง เพื่อนสะกิดบอกอย่ากินเข้าไปเชียวนะแกเพราะมันไม่ใช่ขนมของ
แก แต่เป็นของนก แต่อยากจะบอกว่าฉันแอบกิน เพราะเห็นเจ้ข้างๆ นกคำ
เจ้คำ

ระหว่างอยู่บนเรือก็ไม่เหงาตามสโลแกนชมนางนวล จะมีนกนางนวลบินโฉบไป
โฉบมารอข้าวเกรียบกุ้ง เหมือนมันรู้งาน

เรือเฟอร์รี่ Cosmos ที่ให้บริการข้ามไปวอลมิโด

ซื้อตั๋วลงเรือ

ทางขึ้นและทางลงของเรือเฟอร์รี่

บนเรือเฟอร์รี่

ฉันชอบที่นี่เพราะมีอาหารทะเล อะหย่อยๆๆ ละลานตา มีภัตตาคารซีฟู๊ดเป็น
สิบๆ ร้าน จนไม่รู้ว่าจะเข้าร้านไหน แต่ก็เลือกได้สักร้าน

ถึงแล้ววอลมิโด

หนังสือแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวบนวอลมิโด

พอตกกลางคืน ซึ่งถ้าไปกับทัวร์คุณก็จะไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ เพราะเค้าจะพาคุณ
กลับไปซะก่อน ตามข้างทางก็จะมีพวกศิลปินมานั่งรับจ้างวาดรูปเหมือน แต่รู้สึก
ว่าเดี๋ยวนี้ในช่วงสุดสัปดาห์กลางวันก็เริ่มมีติสท์ๆ มานั่งวาดแล้ว

เห็นเป็นเกาะอย่างงี้มีสวนสนุกด้วยเหมือนกัน ที่เปิดให้บริการตั้งแต่กลางวันถึง
กลางคืน แม้จะไม่ใหญ่เหมือนที่อื่น ตรงนี้แหละที่ฉันเรียกว่า "ไปเต้นดิสโก้
ที่วอลมิโด"

ที่นี่มีของเล่นที่ขึ้นชื่อที่ไปแล้วแม้ไม่เล่นก็ต้องไปดูเค้าเรียกว่า Apollo Disco
มันเหมือนกับเป็นยานอวกาศ พอเข้าไปนั่ง ขึ้นเพลงมันส์ๆ ปุ๊บ แล้วมันก็จะเต้น
ดิสโก้ไปตามจังหวะจากช้าๆ แล้วค่อยเหวี่ยงแรงขึ้นเรื่อยๆ จนหัวทิ่มหัวตำ

Apollo Disco คงควบคุมการทำงานด้วยระบบไฮโดรลิค ระหว่างที่มันทำให้ฉัน
หัวโยกหัวคลอน จะมีดีเจซึ่งฝีปากจัดจ้านแนวน้าเนคคอยกัดคอยจิกอยู่ตลอด
สวยมากก็โดนแซวมากหน่อย คนที่อยู่ข้างล่างกองเชียร์ก็จะฮากับฝีปากของ
ตาดีเจจนท้องคัดท้องแข็ง

จะมีผู้สันทัดกรณีเก่งๆ ขึ้นไปกระโดดโลดเต้นอยู่ในนั้น ในขณะที่คนนั่งเฉยๆ
อย่างเรา ต้องเกาะราวซะแน่นเพราะกลัวจะกระเด็นหลุดจากวงโคจร บางคนก็
เกิดเหตุการณ์รองเท้าบิน ถ้าเหวี่ยงมากๆ คนก็จะกลิ้งไปกองรวมกัน

Apollo Disco เก๋มากแค่ไหน ก็ถึงขนาดมีรายการของสถานี KBS, MBC, SBS
มาถ่ายทำรายการด้วย ฉันรู้เพราะว่าเค้าติดแบนเนอร์อวดไว้

ของเล่นที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นอันตรายต่อตับและหัวใจ เช่น ไวกิ้งเงี้ยะ, อินเดียน่าโจนส์งั้น

ไอ้นี่แหละ Apollo Disco

นั่งไม่ดีมีสิทธิ์เป็นแบบนี้

อีนี่ไวกิ้ง

มีของเล่นยิงลูกโป่ง ได้ตุ๊กตาด้วย

ในตอนกลางคืนก็จะมีเหล่าติสท์ๆ มานั่งรับจ้างวาดรูป

กลับแล้วนะจ๊ะ รถไฟว่างมากๆ เลย

ตอนที่ 1 รู้จักเกาหลี - หาบัตรBBB - ดูพระอาทิตย์ปีใหม่ที่ฮยางอิลลัม

2010-01-10T00:17:00.014+07:00

ตอนที่1 รู้จักเกาหลี - หาบัตรBBB - ดูพระอาทิตย์ปีใหม่ที่ฮยางอิลลัม

ตามข้อมูลของวิกีพีเดียบอกว่า

ประเทศเกาหลีใต้แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 จังหวัด, 1 จังหวัดปกครอง
ตนเองพิเศษ, 6 มหานคร และ 1 นครพิเศษ

1 นครพิเศษก็คือโซล หรือซออุล 서울 특별시

6 มหานครก็ได้แก่
1. ปูซาน/พูซาน 부산 광역시
2. แทกู 대구 광역시
3. อินชอน 인천 광역시
4. กวางจู/ควางจู 광주 광역시
5. แทจอน 대전 광역시
6. อุลซาน 울산 광역시
และจังหวัดปกครองตนเองพิเศษ เชจู 제주특별자치도

ส่วน 8 จังหวัด ประกอบด้วย
คยองกี 경기도
คังวอน 강원도
คยองซาบุก 경상북도
คยองซานัม 경상 남도
ชอลลานัม 전라남도
ชอลลาบุก 전라 북도
ชุงชองบุก 충청 북도
ชุงชองนัม 충청 남도

ลงไว้คร่าวๆ แค่นี้ รายละเอียดอื่นก็หาอ่านได้ทั่วไป (ประโยคนี้ฉันอาจจะใช้บ่อยๆ)

ฉันขอแก้ไขข้อมูลของวิกีตามที่ฉันรู้ จังหวัดคยองซาบุก 경상북도 แก้เป็น
คยองซังบุก หรือจังหวัดคยองซังเหนือ และคยองซานัม 경상남도 แก้เป็น
คยองซังนัม หรือจังหวัดคยองซังใต้

สรุปก็คือ แก้จาก ซา เป็น ซัง

ประเทศเกาหลีใต้ มีพื้นที่โดยรวม 100,032 ตารางกิโลเมตร ถ้าเทียบกับไทย
ซึ่งมีพื้นที่ 513,115 ตารางกิโลเมตร ไทยเรามีพื้นที่มากกว่าเกือบๆ 5 เท่า
มีประชากรประมาณ 48 ล้านกว่าคน

ภูมิประเทศส่วนใหญ่ของเกาหลีจะเป็นภูเขา เวลาที่เราดูละครก็จะเห็นมีบ้าน
สร้างลดหลั่น สูงๆ ต่ำ คละเคล้ากันไป เท่ากับเค้าสร้างบนภูเขา

เกาหลีมีพื้นที่จำกัด ถ้าไม่ใช่บ้านอภิมหาเศรษฐีจริงๆ ก็จะไม่มีที่จอดรถในบ้าน
อาศัยจอดนอกบ้าน ส่วนใหญ่บ้านหลังหนึ่งก็จะมีรถแค่คันเดียว

ส่วนสภาพภูมิอากาศก็ไม่ต้องพูดถึง หนาว ถึงหนาวมาก ถึงแม้เค้าจะบอกว่า
บ้านเค้ามี 4 ฤดูตามข้อมูลทางวิชาการ แต่ฤดูหนาวจะยาวกว่าเพื่อน เริ่มตั้งแต่
ตุลาคม-มีนาคม ปาเข้าไปเกือบ 6 เดือนแน่ะ แต่จะหนาวมากๆ ก็ประมาณ
ปลายเดือนธันวา-กุมภา อุณหภูมิถึงขั้นติดลบ

หน้าร้อนบ้านเค้าก็มี แต่สั้นมาก ประมาณ 2 เดือนกว่าๆ

ใน 8 จังหวัดของเค้า ก็จะประกอบด้วยเมืองต่างๆ อีก ซึ่งเวลาพาไปเที่ยว
ฉันก็จะบอกว่า เมืองนี้อยู่ในจังหวัดนี้ เพราะบางเมืองเราอาจจะเคยได้ยินชื่อ
คุ้นหูมากกว่าชื่อจังหวัด จะได้เป็นความรู้ด้วยค่ะ

จังหวัดคยองกี มีเมืองเยอะกว่าใครเพื่อน โกยาง, ควังมยอง, ควังจู, ควาชอน,
อันซอง, อันยาง, คูรี, คุนโพ, คิมโพ, นัมยางจู, พูชอน, ซองนัม,
ซูวอน (ชื่อนี้จะได้ยินบ่อยๆ แต่ไม่ค่อยรู้ว่าอยู่ในจังหวัดคยองกีนี่เอง),
ซีฮึง, อันซัน, โอซัน, ยงอิน, อึยวัง, อึยจองบู, อีชอน, พาจู,
พยองแทค, ฮานัม, ฮวาซอง

จังหวัดคังวอน ก็มี คังนึง, ดงแฮ (บางทีฉันอาจจะเรียกว่าทงแฮ), ซัมชอก,
ซกโช, วอนจู, ชุนชอน, แทแบค

จังหวัดคยองซังเหนือ มี คยองซัน, คูมี, คิมชอน, มุนคยอง, ซังจู, คยองจู,
อันดง, ยองจู, ยองชอน, โพฮัง,

จังหวัดคยองซังใต้ มี เคอเจ, คิมแฮ, มาซัน, มิลยาง, จินจู, จินแฮ, ชังวอน,
ทงยอง, ซาชอน, ยางซัน

จังหวัดเชินลาเหนือ ได้แก่ คุนซัน, คิมเจ, นัมวอน, อิคซัน, เจินจู, จองอึบ

จังหวัดเชินลาใต้ ได้แก่ ควังยาง, นาจู, มกโพ, ซุนชอน, ยอซู

จังหวัดชุงชองใต้ ได้แก่ คงจู, นนซัน, อาซัน, โพ-รยอง, ซอซัน, ชอนอัน

จังหวัดชุงชองเหนือ ได้แก่ เจชอน, ชุงจู, เชิงจู

จังหวัดเชจู มี 2 เมือง คือเชจู และซอควีโพ

แผนที่ 6 มหานครของเกาหลี

แผนที่ 8 จังหวัด และ 6 มหานครของเกาหลี

พื้นที่สีโอลด์โรส(ซ้ายมือบน) จังหวัดคยองกี
สีเหลือง (ขวามือบน) จังหวัดคังวอน
สีเขียวตองอ่อน จังหวัดชุงชองนัม หรือชุงชองใต้
สีเขียวเขียว จังหวัดชุงชองบุก หรือชุงชองเหนือ
สีฟ้า จังหวัดคยองซังบุก หรือคยองซังเหนือ มีพื้นที่มากสุด
สีม่วง จังหวัดคยองซังนัม หรือคยองซังใต้
สีน้ำเงิน จังหวัดเชินลาบุก หรือเชินลาเหนือ
สีชมพู จังหวัดเชินลานัม หรือเชินลาใต้
และติ่งเล็กๆ ที่อยู่ใต้สุด คือเกาะเชจู จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ

ส่วนป้ายขาวๆ ที่ยื่นออกไปทางด้านซ้ายและขวา ก็เป็น 6 มหานคร และ
1 มหานครพิเศษ

ทางด้านซ้าย มี 4 มหานคร จากบนลงล่าง โซล, อินชอน, แทจอน, ควังจู
ทางด้านขวา มี 3 มหานคร จากบนลงล่างเช่นเดียวกันมี แทกู, อุลซาน
และพูซาน

อย่างแรกที่ฉันนึกออกก่อนที่จะพาไปเที่ยวเกาหลีครั้งต่อไปก็คือบัตร BBB

มีปัญหาบัตร BBB ช่วยคุณได้

บัตร BBB ซึ่งไม่ใช่บัตร BB Black berry จนเดี๋ยวนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าBB
มันทำอะไรได้บ้าง เห็นเค้าบอกว่านิยมใช้แชทหากิ๊ก แล้วสรุปว่ามันเป็น
โทรศัพท์ หรืออะไรกันแน่

แต่มันจะเป็นอะไรก็ช่างเหอะ ฉันรู้แต่ว่าโทรศัพท์เน่าๆ ของฉัน มีแค่ปุ่มเขียว
กับปุ่มแดง ที่หล่นแล้วหล่นอีก ก็โทรได้ทั่วโลก

บัตร BBB คืออะไร? ใช้ทำอะไร?
ถ้าไปเที่ยวเกาหลีกับบริษัททัวร์ บัตร BBB ก็ไม่จำเป็นสำหรับคุณ แต่ถ้าคุณ
คิดจะเที่ยวละไมโดยไม่ง้อทัวร์ล่ะก็ ฉันแนะนำบัตรใบเก่งใบนี้ เพียงแค่
กด 14 ก็เอาอยู่

มีบัตรBBB ก็เหมือนกับมีล่ามส่วนตัวดีดีนี่เอง ยามใดที่คุณหลงทาง เกาหลี
ก็ไม่ได้อังกฤษก็ไม่ดี ความรู้แค่ระดับ ดิส อิส อะ บุ๊ค หรือดิส อิส อะ แชร์
อย่างฉันก็ใช้ภาษาพ่อภาษาแม่เรานี่แหละ

บัตรBBB คือ Volunteer service for translation อาสาสมัครบริการแปลภาษา

บัตรBBB จะมีหมายเลขโทรศัพท์ให้เราติดต่อกับคนที่พูดภาษาของเราได้
ซึ่งปัจจุบันมีทั้งหมด 17 ภาษา รวมทั้งภาษาไทย ซึ่งล่ามก็มาจากอาสาสมัคร
ซึ่งมีทั้งคนเกาหลี และคนต่างประเทศที่ไปอาศัยอยู่

บัตรBBB จะมีสีส้ม มีสัญลักษณ์เป็นรูปต้นไม้ ดังนั้นถ้าหากเราถึงสนามบิน
ก็ควรควานหาบัตรBBB ก่อนเป็นอย่างแรก แล้วก็พกติดตัวไว้ยามมีปัญหา
เวลาหลงทาง อยากไปไหน หิวข้าว ไม่สบายสื่อสารกับใครไม่รู้เรื่อง ก็โทร
หาเบอร์1588-5644 แล้วกด 14

เบอร์14 ก็คืออาสาสมัครที่สามารถพูดภาษาไทยกับคุณได้ บางคนก็เป็นชาว
เกาหลี บางคนก็เป็นคนไทย คุณสามารถติดต่อพวกเค้าได้ตลอด 24 ชั่วโมง
ถึงแม้เค้าจะบอกว่า 24 ชั่วโมงก็จริงแต่คุณก็ไม่ควรทะเล่อทะล่าโทรไป
ตอนตี2 ตี3 ยามที่เค้าหลับอุตุ

เอาล่ะ มาทำความรู้จักกับBBB
จุดกำเนิดของBBB มาจากฟุตบอลโลก
ย้อนกลับไปเมื่อปี 2002 ตอนที่เกาหลีใต้เป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลกร่วมกับญี่ปุ่น
หนังสือพิมพ์จุงอัง อิลโบเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มอาสาสมัครเพื่อให้บริการทางด้านภาษา
ต่างประเทศในช่วงที่มีการแข่งขันฟุตบอลโลกเป็นเวลา 2 เดือน ซึ่งขณะนั้น
BBB เป็นองค์กรอิสระ

แต่หลังจากจบการแข่งขันฟุตบอลโลก BBB ก็ถูกโอนมาขึ้นกับคณะกรรมการ
Visit Korea Year ถือเป็นส่วนหนึ่งในหน่วยงานย่อยของกระทรวงวัฒนธรรม
และการท่องเที่ยว เมื่อเดือนพฤษภาคม 2003

BBB ย่อมาจาก Before Babel Brigade

Before Babel หมายถึงช่วงเวลาก่อนที่จะมีการก่อสร้างหอ Babel
ส่วนBrigade หมายถึงกลุ่มคนที่จัดตั้งขึ้นด้วยจุดประสงค์พิเศษ
(เป็นชื่อที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคัมภีร์ของศาสนาคริสต์)

แต่ BBB ขององค์กรนี้หมายถึง กลุ่มอาสาสมัครที่มารวมตัวกันเพื่อช่วยเหลือสังคม
โดยไม่คิดมูลค่า และเพื่อขจัดอุปสรรคทางด้านวัฒนธรรม และภาษา

BBB ให้บริการทั้งหมด 17 ภาษา ประกอบด้วย
1 ภาษาอังกฤษ
2 ภาษาญี่ปุ่น
3 ภาษาจีน
4 ภาษาฝรั่งเศส
5 ภาษาสเปน
6 ภาษาอิตาเลียน
7 ภาษาเยอรมัน
8 ภาษาโปรตุกิส
9 ภาษาอาระบิค
10 ภาษาโพลิช
11
12 ภาษาเตอร์กิช
13 ภาษาสวีดิช
14 ภาษาไทย
15 ภาษาเวียดนาม
16 ภาษามาเลย์-อินโดนีเซีย
17 ภาษาเกาหลี

ปัจจุบันBBB มีอาสาสมัครเกือบ 3 พันคน ภาษาอื่นไม่สำคัญ แต่ภาษาไทยของเรา
มีอาสาสมัครอยู่ 14 คน กระจายอยู่ทั่วประเทศ พร้อมที่จะช่วยเหลือคนไทย
ยามฉุกเฉิน ภาษาอังกฤษจะมีอาสาสมัครเยอะสุด ประมาณพันกว่าคน

บัตรพร้อม แต่โทรศัพท์ไม่พร้อม

เอาล่ะเกิดปัญหาแล้วตอนนี้ฉันปวดหัวจะไปซื้อยา เดินเข้าร้านขายยา
ชี้ไปที่ขมับ แล้วทำหน้าเหยเกสุดฤทธิ์ แค่นี้ก็ได้แล้ว แต่ฉันแพ้ยาบางตัว
จะบอกกับเภสัชว่าไงดี ว่าแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมากดๆๆ แต่เดี๋ยวก่อน
คุณจะใช้มือถือที่ติดตัวไปจากเมืองไทยล่ะก็เมินซะเหอะ (ที่ไม่ได้ยืม
มาจากสนามบิน) ระบบมือถือบ้านเรากับบ้านเค้าไม่เหมือนกัน

อ้าว... แล้วจะทำงัยดีอ่ะ ถ้าอยากโทรฟรีก็ใช้วิธีของฉันซิ

คุณก็ออกไปสอดส่ายสายตาบนฟุตบาธ เป้าหมายของคุณคือ ชายหนุ่ม
เกาหลีรูปหล่อ เมื่อเจอคนที่ใช่ คุณก็ยื่นบัตร BBB สีส้มอร่ามให้เค้า
และเพื่อความสุภาพ กรุณายื่นบัตรให้ด้วยมือ 2 ข้างของคุณ เค้าก็จะ
รับบัตรด้วยมือสองข้างของเค้า และเค้าจะตอบคุณว่า เดะๆๆ หรือเย่ๆๆๆ
เดาเอาแปลว่า ครับๆๆ

แล้วเค้าก็จะควักโทรศัพท์ออกมา โทรไปยังเบอร์ที่คุณต้องการ
จากนั้นคุณจะสานสัมพันธ์ยังไงต่อก็เป็นเรื่องของคุณ

สำหรับคุณที่ไม่เห็นปู้จายหล่อๆ อยู่ในสายตา คุณก็สามารถยื่นบัตร BBB
ให้คนเกาหลีคนไหนก็ได้ ทุกคนเต็มใจช่วยเหลือคุณอยู่แล้ว

หลังจากที่กด 1588-5644 แล้วกด 14 ซึ่งเป็นระบบอัตโนมัติ เค้าก็จะ
โอนสายติดต่อให้อาสาสมัครที่พูดไทยได้ ไม่ใช่แค่เพียงคนเดียว
แต่เค้าสามารถโอนสายให้คุณพูดกับล่ามได้ 3-5 คน ภายในครั้งเดียว
เจ๋งจริงเลย (ทำเสียงให้เหมือนอาฉีเสียงหล่อด้วยยิ่งดี)
จะหาบัตรBBB ได้จากที่ไหนบ้าง
นอกจากสนามบินแล้ว สามารถหยิบฉวยได้ตามสถานีรถไฟใต้ดิน,
ห้างสรรพสินค้า หรือศูนย์บริการข้อมูลนักท่องเที่ยว แต่ถ้าหมดปัญญา
หากี่ที่ก็ไม่เจอ บุกไปเลยสำนักงานใหญ่ BBB ตึกฮันนัม ชั้น4 ยงซานกู,
โซล ขึ้นรถไฟใต้ดิน#6 ลงสถานีอิแทวอน STN 630 ทางออกหมายเลข 2
เดินไปซัก 5 นาที จะเห็นตึกเขียวๆ นั่นแหละ ตึกฮันนัม

ถ้ายังไม่แน่ใจลองหาดูว่าร้านสะดวกซื้อ Buy the Way อยู่ที่ชั้นล่างป่าว
ถ้าใช่กดลิฟท์ขึ้นชั้น 4 โลด

แต่จริงๆ ชีวิตไม่ต้องลำเค็ญถ่อไปถึงที่ก็ได้ แค่จดเบอร์ 1588-5644 แล้วกด 14ก็พอแล้ว จากนั้นก็หาตู้โทรศ้พท์โทรเอา

และทิ้งท้ายไว้สำคัญมากสำหรับคนไทยที่จะไปต่างแดน เราควรทราบ
ที่ตั้งและเบอร์โทรศัพท์ของสถานเอกอัครราชทูตประจำประเทศนั้นๆ
เอาไว้ เผื่อตกทุกข์ได้ยาก สถานทูตนี่แหละสวรรค์ของเรา

สถานเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงโซล
653-7, Hannam-dong, Yongsan-gu, Seoul 140-210
Tel. (82 2) 790-2955, 795-0095, 795-3098, 795-3253

หลังจากที่แนะนำประเทศเกาหลีคร่าวๆ แล้ว พร้อมที่จะเดินทางหรือยังค่ะ
ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเลยค่ะ

ดูพระอาทิตย์ขึ้นที่เมืองยอซู กินกิมจิหนึ่งเดียวในเกาหลี
ย่างเข้าสู่วันที่ 3 ของปีใหม่ 2553 คงยังไม่สายเกินไปที่จะพาไปดูพระอาทิตย์
แรกของปีใหม่ในเกาหลี

หนึ่งในสถานที่ที่มีชื่อเสียงที่สุดที่คนเกาหลีนิยมไปดูพระอาทิตย์แรกของปีใหม่
คือที่นี่ ฮยางอิลลัม, ยอซู

อยากรู้ว่ายอซูอยู่ที่ไหน ก็กลับไปดูบทที่1 ค่ะ

ยอซู อยู่ในจังหวัดเชินลาใต้ ซึ่งเป็นจังหวัดที่ติดทะเล เมืองยอซูสร้างขึ้นเมื่อปี
1949 แต่ในปี 1998 ยอซูก็มารวมกับเมืองยอชอน จนกลายเป็นเมืองใหม่

ถ้านั่งรถยนต์หรือรถไฟจากโซลมาที่ยอซู ก็ใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมงครึ่ง
ถ้านั่งเครื่องบินก็แค่ชั่วโมงเดียว

เมืองยอซู ประกอบด้วยแหลมยอซู และเกาะเล็กเกาะน้อยอีก 317 เกาะ
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีคนอาศัยอยู่ทุกเกาะ มีเพียง 49 เกาะเท่านั้นที่มีคนอยู่
ส่วนอีก 268 เกาะ ไม่มีคนอาศัย

เนื่องจากยอซูเป็นเมืองติดทะเล จึงมีลมพัดสบายๆ ในช่วงหน้าร้อน

ยอซูเป็นอีกเมืองหนึ่งที่มีสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังหลายแห่ง เช่น สะพานดลซัน
และที่เราจะไปกันวันนี้ ฮยางอิลลัม

เกาะดลซัน หรือดลซันโดเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 7 ของเกาหลี เราจะ
ข้ามไปดลซันโดด้วยวิธีง่ายๆ ที่ไม่ต้องนั่งเรือ เพราะเค้ามีสะพานเคเบิ้ลแขวน
ให้เราข้ามไปและสะพานเคเบิ้ลดลซัน ก็เป็นสะพานที่สวยสะพานหนึ่ง

แต่ถ้าใครอยากนั่งเรือเค้าก็มีเรือไว้คอยบริการ

สะพานดลซัน เป็นสะพานเคเบิ้ล มีความยาว 450 เมตร กว้าง 11.7 เมตร
สร้างขึ้นเมื่อปี1980 แล้วไปเสร็จและเปิดใช้เอาปี 1984 เสาสะพานมีสีส้ม
และสีขาว เป็นถนน 2 เลน ไปเลน กลับเลน แต่ว่าข้างๆ ก็มีพื้นที่สำหรับ
รถจักรยานและทางคนเดิน

ระหว่างที่นั่งรถข้ามสะพานไป สองฝากฝั่งก็เป็นทะเลอันสวยงาม โอกาสนี้เรา
ก็ชมวิวไปเรื่อยๆ จะเห็นเกาะเล็กเกาะน้อยกระจายอยู่ทั่วอ่าว โรแมนติคจริงๆ
ห้ามหลับโดยเด็ดขาด

พอพ้นจากสะพาน ขับไปสักพัก จะมีถนนอยู่ช่วงหนึ่ง เป็นทางโค้ง ตรงนี้เอง
จะเป็นจุดจอดรถเพื่อให้นักท่องเที่ยวได้เก็บภาพสะพานในมุมสูง และจะมีจุด
ชมวิวเพื่อให้ถ่ายรูปด้วย

แต่สะพานดลซัน จะสวยสุดในตอนกลางคืน เพราะจะเปิดไฟ 2000 ดวง
อล่องฉ่องไปทั้งสะพาน เป็นสีรุ้งสวยจริง

กำลังข้ามสะพานดลซัน

อีก 400 เมตรถึงจุดชมวิว

จุดชมวิวถ่ายรูปซะ

สะพานดลซันในยามค่ำคืน

หลังจากที่เราข้ามสะพานดลซันมาแล้ว เราก็จะต้องเดินทางต่อไปฮยางอิลลัม
ถนนจะค่อนข้างคดเคี้ยวเลี้ยวลดซักหน่อย แต่ไม่เป็นไร พอไปถึงที่แล้ว
จะต้องร้องว้าว!!! จนลืมถนนเส้นนี้ไปเลย

ที่ดลซันโด เป็นที่ตั้งของวัดพุทธเล็กๆ หรือเพื่อนฉันเรียกว่าสำนักปฏิบัติธรรม
(ดูมัน ใช้ศัพท์สูงซะด้วย) ที่ชื่อว่า ฮยางอิลลัม 향일암 ซึ่งที่นี่จะมีหน้าผาที่เป็น
จุดชมพระอาทิตย์ขึ้น คนเกาหลีมักจะมาเที่ยวเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้นในวันขึ้นปีใหม่

ที่ฮยางอิลลัมจะมีการจัดเทศกาล "ดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ฮยางอิลลัม" ในวันที่ 31 ธ.ค- 1 ม.ค.

ก่อนถึงฮยางอิลลัม เราจะแวะพักกันที่หมู่บ้านอิมโพ ซึ่งมีโรงแรมเล็กๆ แบบ
โฮมสเตย์ มีห้องพักไม่กี่ห้อง และมีร้านอาหาร แบบชาวบ้านๆ บางร้านก็เป็น
แบบตามสั่ง บางร้านก็จัด แบบบุฟเฟต์

ที่อิมโพจะมีกิมจิแบบท้องถิ่นที่อื่นไม่มี ประมาณว่าหนึ่งเดียวในเกาหลี เค้า
เรียกว่า "ดลซันกัทกิมจิ (돌산갓김치)" ถ้าเรียกแบบไทยๆ ก็คือ เป็นกิมจิ
สินค้าโอท๊อปแห่งยอซู เดี๋ยวจะลงมาโซ้ย

ฉิ๊งฉ่องเสร็จแล้วก็เตรียมตัวไปฮยางอิลลัมต่อ

ขาขึ้นไปฮยางอิลลัมนี่ซิทุลักทุเล เพราะต้องใช้วิทยายุทธ์ปีนป่ายขึ้นไป
เดินเท้าอย่างเดียว นึกว่าเดินทางไกลแบบลูกเสือแล้วกัน

เราจะขึ้นฮยางอิลลัมได้ ก็จะต้องปีนบันไดอีก 291 ขั้น โอ๊ย..ชีวิตรันทดอีกแหระ
กะว่าจะนับขั้นว่ามัน 291 ขั้นจิงป่าว แค่เดินก็เหนื่อยแล้ว เลยนับไม่ถูก
แล้วยังต้องผ่านช่องแคบระหว่างเขาอีก เดินผ่านได้ทีละคนเท่านั้น

ระหว่างทางขึ้นบันได จะมีจุดพักครึ่งทาง แล้วก็จะมีรูปปั้นเรียกว่าอะไรก็ไม่รู้
ตัวเป็นเต่า เพราะเห็นมีกระดอง แต่หัวเหมือนมังกรแฮ่ะ สรุปแล้วมันคือเต่า
อาม่งอาม่า ก็จะนั่งพัก และเก๊กท่าถ่ายรูป

พอตะเกียกตะกายขึ้นไปก็ไม่ผิดหวัง ขนาดยังไม่เห็นหน้าผา ก็ลืมเหนื่อย
มันจะมีทางเดินอยู่ 2 ทาง ทางหนึ่ง จะพาไปสู่หอระฆังกับวัด หลังวัดนี่แหละ
จะเป็นหน้าผา พอดีอีกทางหนึ่งไม่ได้เดินไปก็ไม่รู้ว่าไปเจอกะอะไร

ในวัดเล็กๆ แห่งนี้จะมีพระพุทธรูปองค์ไม่ใหญ่ไม่โต ตามประสาคนชาวพุทธ
อย่างฉันก็ต้องไหว้พระก่อนเป็นอันดับแรก แต่ฉันคงกราบไหว้แบบวิธีคนเกาหลี
ไม่ได้ที่ต้องลุกๆ นั่งๆ ก้มๆ เงยๆ ก็เอามันแบบไทยๆ เรานี่แหละ กราบ 3 ที
แบบเบญจางคประดิษฐ์ เป็นอันเสร็จพิธี

รู้สึกที่นี่มองไปทางไหนก็จะมีเต่าให้เห็นอยู่เสมอ ขนาดก้อนหินก้อนใหญ่ๆ
ยังทำเป็นรูปเต่าเลย เพราะอะไรหรือค่ะ

ในสมัยราชวงศ์โชซอน ยอซูเป็นที่ตั้งของกองบัญชาการกองทัพเรือ นายพล
อีซูนชิน ผู้บัญชาการกองทัพเรือสมัยนั้น ได้ต่อเรือเป็นรูปเต่าขึ้นเพื่อป้องกัน
การโจมตีจากญี่ปุ่น ที่เมืองนี้ก็เลยมีสัญลักษณ์เป็นรูปเต่า

ดูจนหนำใจแล้ว ก็เดินลงบันได คราวนี้เหนื่อยน้อยหน่อย กลับไปกินข้าวที่
อิมโพต่อดลซันกัทกิมจิรออยู่

แต่ก่อนที่จะถึงวันปีใหม่ปีนี้เพียงแค่สัปดาห์เดียว ได้ข่าวว่าวัดถูกไฟไหม้
เสียหายทั้งหลัง น่าเสียดายมากๆ

ทางแยกไปอิมโพกับฮยางอิลลัม อีกทางจะไปซองดู

เกือบถึงแล้ว

ทางขึ้นฮยางอิลลัม ต้องซื้อตั๋วก่อน จำไม่ได้แล้วว่าเท่าไหร่ แต่ไม่น่าจะเกิน 2,000 วอน

บันได 291 ขั้น เดินขึ้นไปซะ

ต้องฝ่าด่านช่องแคบพวกนี้เข้าไป

ว่ากันว่าเป็นน้ำมนต์จากภูเขา ล้างหน้าได้ดื่มได้

จุดบอกทางเค้ากลัวเราหลงอ่ะ

ตรงนี้แหละที่เค้าจะมาดูพระอาทิตย์แรกของปีใหม่

นี่ไงเต่าอยู่ตรงที่พักบันได มี 2 ตัว ซ้าย-ขวา เต่าอะไรหน้าเหมือนมังกรมีหนวดมีเขี้ยวด้วย

ที่นี่อะไรๆ ก็เต่า

นึกว่าประเพณีซื้อกระเบื้องจะมีแต่วัดบ้านเรา เกาหลีก็มี ซื้อกระเบื้อง
มุงหลังเต่า แผ่นละ 2 หมื่นวอนมีบริการเขียนชื่อด้วย แต่ถ้าเป็นเต่าหิน
ก้อนละ 1 แสนวอนแน่ะ

แล้วไอ้ดลซันกัทกิมจิ ชื่อเรียกยากๆ เนี่ยะ มันต่างจากกิมจิทั่วไปตรงไหน
เห็นหน้าตาก็รู้แล้ว แค่ผักก็ต่างกัน กิมจิทั่วไปส่วนใหญ่มักใช้ผักกาดขาว
และกระหล่ำปลี แต่ว่าไอ้กัทกิมจินี่ ทำจากผักกัท เพื่อนฉันมันก็ไม่สามารถ
ใส่ชื่อภาษาไทยได้ แต่ฉันมองแล้ว มันเหมือนผักกาดเขียวปลีบ้านเรา
เอ้...หรือจะเป็นผักกวางตุ้งหว่า

ผักกัทจะต้องปลูกที่เกาะดลซันเท่านั้น ถึงจะเป็นของแท้

ถ้าคนเกาหลีอยากกินกิมจิแบบยอซู ก็ไม่ต้องมาไกลถึงยอซู เพราะตาม
ซุปเปอร์มาร์เก็ตทั่วไปก็มีขาย

ในปี 2012 ยอซู ก็จะมีชื่อเสียงไปทั่วโลก เพราะจะมีการจัดงาน EXPO
ถือเป็นงานEXPO ระดับโลกครั้งที่2 ของเกาหลี

ดลซันกัทกิมจิ หน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง

บรรยากาศในหมู่บ้านอิมโพ

สถานีรถไฟยอซู จะกลับแล้วจ้า

เป็นไงค่ะ ฉันพาเที่ยวเหมือนใครม่ะ อาทิตย์หน้าไปเต้นดิสโก้ที่อินชอนกันค่ะ