Z ula

Reszta

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 25 Nov 2017 12:41:00 +0000

Czuję, że zaciągam dług
Że muszę wszystko oddać
Z oprocentowaniem
By ktoś dalej kochać mnie mógł
Dlatego zbieram resztę siebie
Jeszcze może się przydać
Jeszcze ktoś może się upomnieć
Że należy ją wydać

Bądź

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 09 Nov 2017 20:51:00 +0000

Tęskni mi się
Wierci mi się
W środku dziura
Pusta
Wypełnić ją mogą
Dłonie Twoje
Włosy
Oczy
Usta
Twój śmiech
I słowa
Choć na ciszę
Też jestem gotowa

Tylko bądź

Pójdźmy razem na spacer, Boże

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 03 Nov 2017 21:05:00 +0000

Pójdźmy razem na spacer, Boże
Z Tobą jest jakoś tak lepiej
Bezpieczniej
Przy Tobie nic złego stać się nie może
A nawet jeśli się potknę
Gdy belka wzrok mi przysłoni
Lub kłody ktoś zrzuci pod nogi
To wstanę
Otrzesz mi łezkę
Którą oko bezwiednie uroni
Nie uciekniesz, prawda?

Proszę
Pójdźmy razem na spacer, Boże

Wróbelek

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 31 Oct 2017 23:45:00 +0000

Cieszy mnie widok wróbelka
Co skacze po kałuży
Rozgląda się raz w prawo, raz w lewo
By móc w końcu się nachylić
I zmoczyć swe skrzydełka
Nie wiem czy chce prywatności
Czy wręcz przeciwnie
Upewnia się, że ma widownię
Na przekór przypisanej skromności
Ale jest w tym coś pięknego
Co każe mi patrzeć dalej
Napełniać swoje ludzkie serce
Prostym obrazem
Małego stworzenia
Które ciszą
Ma tak wiele do powiedzenia

Ale powiedz tylko słowo

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 30 Oct 2017 13:34:00 +0000

Nie jestem panną roztropną
Raczej żebraczką
Niegodną uczty
Córką marnotrawną
Jedyne co mam
To rzeki wylanych łez
Puste ręce
Serce też
Jeśli chcesz, to proszę
Weź
Oddam Ci wszystko
Wszystko co mi zostało
To tak niewiele
Że nie wiem
Czy się ośmielę
Wyłożyć to przed Tobą
Ale powiedz tylko słowo

Zaduszna zaduma

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 26 Oct 2017 08:30:00 +0000

Tymi samymi uliczkami ktoś już kiedyś przechodził
Miał głowę pełną myśli
Lub wręcz przeciwnie
Żadna myśl go nie olśniła

W tym samym miejscu ktoś już kiedyś postawił krok
Mogła to być ostatnia chwila jego życia
Lub pierwsza zabawa
Z matką, która nieśpiesznie za nim goniła

Tymi samymi uliczkami idę teraz ja
Niepewna swej drogi
Ale jedno wiem
Chcę, by ta zaduma już zawsze mi towarzyszyła

Czułość do dawnych przechodniów w sercu rozbudziła

Irysy i róże

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 18 Oct 2017 16:21:00 +0000

Gdy wielkie słońce oddaje pokłon małemu księżycowi
I pokornie chyli się ku zachodowi
By przekazać władzę nocy
Właśnie wtedy
Po irysowo-różanym niebie
Płynie Boże miłosierdzie

Prawda naga

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 14 Oct 2017 13:04:00 +0000

Lubię ciepło wieczorów
Gdy człowiek ulega
Zrzuca kołdrę utkaną z pozorów
I nigdzie już nie biegnie
Nie chowa się
Nie ucieka
Ukołysany dniem
Budzi się wnet
By prawdą żyć
Nie snem

Ufność serca

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 05 Oct 2017 19:54:00 +0000

Z ufnym sercem dziecka
Trzeba dojrzeć do nieba
Trochę pokornie
A trochę zuchwale
Pragnąć wziąć udział
W świętej zabawie
W balu nad bale

Już przygotowano salę
Dla każdego starczy miejsca
Tylko ta ufność serca...
Bez niej dojrzeć nieba
Się nie da

Liść

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 25 Sep 2017 13:59:00 +0000

Dni stały się bardziej kolorowe
Kiedy pierwszy jesienny liść
Spadł na moją głowę
Zostawiając suche drzew granice
Godził się z rozstaniem
Jeszcze zdążył szepnąć mi do serca
Że żyję oczekiwaniem
By móc swobodnie szybować
A w końcu ułożyć się
Wśród nieułożonych
Jak myśli
Liści
Grzeszność swą pochować

Miłe

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 20 Sep 2017 23:59:00 +0000

Miłe mi są
Jego miłe dłonie
Co miło suną po mojej skórze
Miłosną snując pieśń

Moja wina

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 17 Sep 2017 21:11:00 +0000

Jestem winna
Bo chcę być makiem w zielonej trawie
Upragnioną ciszą w codziennej wrzawie
Bo chcę być skarbem ukrytym w obawie
Że ktoś mnie skradnie

Jestem winna
Bo chcę być
A nie jestem
Inna

Szklana zasłona

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 13 Sep 2017 16:03:00 +0000

Codziennie spoglądam w lustrzane odbicie
Szukam głębi w tym wizerunku
Ale jej nie widzę
Obraz jest odwrócony, może to dlatego
Może gdyby był odwzorowany dokładnie
oczami drugiego człowieka
Byłoby coś z tego
Ale mnie okłamuje
A ja dalej mu się przypatruję
Raz wyglądam na ładniejszą
Innym razem z małej krostki
Zrobi większą
Jednak to mało mnie przejmuje
Bo wszystko wciąż jest płaskie i płytkie
A do głębi dotrzeć usiłuję
I tęsknię skrycie
Za dawnym odbiciem
Które nie zadawało pytań

Czy dalej jestem tą samą osobą?
Czy coraz mniej mnie we mnie
Za tą szklaną zasłoną?

Ogień

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 08 Sep 2017 21:03:00 +0000

Czasem
Płonie we mnie ogień
Który nie znosi
Upokorzeń

Czasem
Porywa mi duszę
I choć nie chcę płonąć
Muszę

Czasem
Brakuje mi jego żaru
I wzniecam go w sobie
Mimo że nie mam
Takiego zamiaru

Ale czasem
I wybuch wulkanu
Utworzy malowniczą wyspę
Na powierzchni
Spokojnego oceanu

Czasem
Może żałuję
Ale wiem i czuję
Że tego ognia
Potrzebuję
Czasem

-------------------------------------------------------------------------

***

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Aug 2017 15:14:00 +0000

Nie zakochałeś się w filuternych iskierkach nastoletnich oczu
Tonęły wówczas pośród łez
Nie w centrum uwagi
Lecz gdzieś na poboczu
Śniły wyzwoleńczy sen

O Tobie

Mgliste

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 02 Aug 2017 14:43:00 +0000

Mgliste są dni
Niezrozumienia
Pomieszane w intencjach
Dobrych i złych
Nie do rozróżnienia

Ucisk domowych melodii

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 31 Jul 2017 21:58:00 +0000

Dotkliwy krzyk odbija się echem
W całym moim ciele
Chce rozpruć duszę
Już przeszywa błękitne ściegi
By swoim dźwiękiem
Wypełnić ją po brzegi
Boję się
Że wkrótce zabraknie miejsca na moje nuty
Organizm przestanie się bronić
Upodlenia melodią zatruty

Mamo, tato
Nie śpiewajcie mi do snu

Wybór

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 26 Jul 2017 19:47:00 +0000

Jak kołysane na wietrze drzewo
Przechylam się
Raz w prawo
Raz w lewo

Dwa duchy
Każdy w inną stronę dmucha
Ten jeden mówi wprost
Drugi szepcze do ucha

Mogę z pokorą zgiąć nogi w kolanach
Lub dać się złamać, skrępować
I zakuć w kajdanach

Ikar też miał wybór
Nie posłuchał ojca

Ciebie Boże, szukam

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 23 Jul 2017 05:00:00 +0000

W wyjątkowości
Wyjętej ze zwykłego dnia
Obserwując biel
Pośród nieba błękitu
Gdy chmura za chmurą gna
Z delikatnością aksamitu

Ciebie Boże, szukam

SiŁOWAnie

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 19 Jul 2017 08:10:00 +0000

Choć nikt zrozumieć tego nie zdoła
Muszę na siłę
Na siłę sprostać wymaganiom słowa
Upadać i wstawać
Wciąż od nowa
Ubierać się w słowa
By wyrazić co czuje serce
A dyktuje głowa
I muszę
Muszę stawić życiu czoła
Choć nie jestem gotowa

Przyjacielu

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 02 Jul 2017 23:39:00 +0000

Wiesz, u mnie całkiem w porządku
Opowiem ci wszystko od początku
Choć w sumie co by tu dużo mówić, po staremu
Może chwilę pomilczymy
Nie pytaj czemu

Pragnę

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 06 May 2017 05:57:00 +0000

Panie Jezu
Z wyciągniętymi rękami
Gotowymi do objęcia całego świata
Przytul mnie
Mój cały świat
Weź w ramiona
Bo choć chowam się
Chcę zostać odnaleziona
Choć milczę
Chcę krzyczeć
I być zauważona

Droga

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 26 Apr 2017 21:25:00 +0000

Nie potrzebuję wielkich słów
Co same nie mieszczą się w sobie
Ani znaków, co wielką ręką
Chcą zagarnąć swoje
Lecz naszej małej codzienności
Dziwnej, pomieszanej
Niezwykłej w swej powtarzalności
Drogi dla nas przeznaczonej
Przez nas wybranej

Drogi, po której mogę chodzić boso
Choć wciąż z lekkim zawstydzeniem
Przed Tobą i przed samą sobą
Nawet gdy nikogo nie ma
Wokoło
I mogę spiąć dla wygody grzywkę
Odsłaniając kolejną część,
Której się wstydzę

Drogi, przez którą idziemy razem
Dotrzymując sobie kroku
Na czołach swych kreśląc wzajemnie krzyże
By na końcu nie zgubić się w sobie
Lecz odnaleźć
I oddać Bogu

Niestałość

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 21 Apr 2017 22:29:00 +0000

Nie wiem, czy się roztapiam, czy zamarzam. Za dużo ognia, a za mało ciepła.

Pan uczynił moją duszę podatną na cuda [ŚWIADECTWO]

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 20 Apr 2017 20:12:00 +0000

Dziś trochę inny wpis. Nie będę rymować tego wszystkiego, co aktualnie we mnie siedzi, bo mogłoby nie wybrzmieć w takim stopniu, w jaki oczekuję, że wybrzmi. Pewnie i tak nie znajdę całkiem odpowiednich słów, ale postaram się pisać sercem, a to najważniejsze.

Warto może zacząć od tego, że jestem bardzo krytycznym człowiekiem. Niemal wszędzie widzę odrobinę fałszu, jednak najwięcej widzę go w sobie. Nawet jeśli nie widzę, to wmawiam sobie, że gdzieś tam zakamuflował się w 'dobrym' przebraniu, ale tak na(prawdę) daleko mu do prawdy czystej, prawdy prawdziwej. Dążę do tego, by poznać siebie i zawsze zastanawiam się, czy to, co robię, jest właśnie czyste w swojej intencji. Nie wiem czy ktokolwiek to zrozumie, więc może przejdę dalej. Może to jeszcze jakoś się rozjaśni, bo piszę o tym nie bez przyczyny.

Dziś byłam na Wieczorze Uwielbienia w parafii św. Barbary na Giszowcu. Z początku było tak jak zawsze... Dobry klimat, piękny śpiew dziewczyn ze scholi... I, też jak zawsze, wielkie pragnienie bycia coraz bliżej Pana Jezusa. Tak, to chyba jedyna rzecz, której mogę być pewna w 100% - pragnę być blisko Niego. Czuję te pragnienie nie tyle w sferze rozumu, myśli, ale całe moje serce mi to podpowiada. W telefonie mam folder z muzyką, w którym są głównie piosenki religijne, bo gdy ich słucham, czuję w sobie ciepło. I cała moja dusza śpiewa. Przejdźmy dalej.

Dzisiejszego wieczoru była możliwość podejścia bliżej do Pana Jezusa. Trzeba było długo czekać nim zwolni się miejsce, bo najwidoczniej Pan wszystkich tak do siebie przyciąga, że ciężko od Niego odejść. Klęczałam w ławce i czekałam cierpliwie. Nagle jedna z pań upadła (tzw. "zaśnięcie w Panu"). Nie zdziwiłam się jakoś mocno, bo przeżyłam już coś podobnego i wiedziałam, że mogę spodziewać się takich (i nie tylko) cudów. Jednak coś mnie ukuło w sercu. Poczułam się odrobinę zazdrosna, że znów Pan wybrał sobie kogoś innego jako swoje narzędzie, a nie mnie. Szybko jednak mi przeszło, bo pamiętałam jak wielką zazdrość czułam za pierwszym razem, gdy na rekolekcjach poleciał Łukasz. Byłam wówczas cała poryczana z tej zazdrości. Tak jak wtedy, tak i dzisiaj dotarło do mnie, że Pan znów mnie wysłuchał. Ukazał mi swą Twarz. Co ciekawe, to był dopiero drugi raz, gdy tak naprawdę Go o to prosiłam i w każdym z tych dwóch razy uczynił cuda. Nie wierzę w przypadki, dlatego tym bardziej raduje się moje serce i w ogóle odpływam. Przeszła mi ta zazdrość i zaczęłam dziękować Bogu. W myślach powiedziałam coś w stylu "dziękuję Ci, że jesteś tak hojny", a po sekundzie ksiądz Marek użył tego samego słowa - hojny. Może gdyby wybrzmiało to w późniejszym czasie, to nie zrobiłoby to na mnie większego wrażenia, ale w tej sytuacji Duch Święty dał kolejny znak, że działa.

Przyszła moja kolej. Podeszłam bliżej. Pragnęłam poczuć, że Bóg jest także w moim sercu. Prosiłam Go, by przyszedł, ale tak, żeby to było prawdziwe. Chciałam bardzo być Jego narzędziem tak jak ta pani, co upadła, ale nie umiałam ocenić, na ile to jest moje pragnienie służby i ofiarności, a na ile chęć zwrócenia na siebie uwagi. Zarzucałam sobie, że może chcę być podziwiana przez to, że akurat mnie wybierze albo że jest w tym jakiś ukryty motyw, np. wystawianie Pana Boga na próbę, sprawdzenie na sobie, czy rzeczywiście działa. Nie wiedziałam co myślę tak naprawdę. Bałam się pychy... Powiedziałam Mu to. Powiedziałam Mu wszystko, co czułam w tamtej chwili. Poprosiłam, żeby dał mi siebie poczuć, żeby zrobił ze mnie swoje narzędzie, ale tak, bym to nie ja była w centrum. Jednocześnie chciałam doświadczyć Go właśnie tak fizycznie, jak dzieje się podczas cudów typu "zaśnięcie w Panu". Pełno było we mnie sprzeczności, oprócz tej jedynej Prawdy - chciałam być blisko Boga. Powiedziałam Mu także, że oddaję się Jego woli. Niech robi, co chce, a ja i tak będę w Niego wierzyć.

I zbliżył się do mnie. Moje serce stało się ciężkie. Często towarzyszy mi te uczucie przed Komunią i zastanawiałam się, czy to jest właśnie działanie Boga, czy wady mojego organizmu. Teraz wiem, że to jednak Bóg porusza moje serce. Cieszyłam się, że dał mi się poczuć, jednak to, co działo się dalej, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Zaczęłam drżeć. Wszystko we mnie jakby przestało mnie słuchać. Słuchało kogoś innego... Poczułam, że powoli opadam. Serce zaczęło bić szybciej i oddech od razu też na to przystał. Traciłam władzę nad sobą. Wiedziałam, że Pan mnie wybrał. Chciał, żebym również o Nim zaświadczyła, ale chyba się przestraszyłam. Tak bardzo nie chciałam, żeby ludzie na mnie patrzyli, że jakoś próbowałam to wszystko powstrzymać. Opierałam się rękami, zamknęłam oczy, aż w końcu wstałam i odeszłam. Było mi tak gorąco jak nigdy. Teraz się zastanawiam, czy faktycznie oparłam się temu, czy może tak właściwie miało być, bo prosiłam Go, bym mogła poczuć Jego obecność, ale jednocześnie nie być w centrum uwagi. Spełnił moją prośbę w 100%.

Podobny cud dał mi w sobotę, po Wigilii Paschalnej. Całą sobotę byłam taka nieswoja, zagubiona, pusta. Nie zastanawiałam się nawet co jest tego powodem. Potrafiłam siedzieć bezczynnie i kompletnie nic nie robić. Nie przeglądałam nawet telefonu, nie słuchałam muzyki... Po prostu siedziałam, i tyle. Było tak pusto... Jakoś mijał ten dzień, choć wszystko wydawało się takie dziwne, inne. Potem poszłam do Kościoła i otworzyły mi się oczy. Naprawdę miałam wrażenie, że otwarły się jakoś szerzej i zastanawiałam się jak to musi wyglądać z drugiej strony (czy przypadkiem nie wyłupiam ich za bardzo). W każdym razie dopiero to, co poczułam po Wigilii, mogę nazwać prawdziwym cudem. W moim sercu zagościła radość. Niespodziewana, nieopisana, ale prawdziwa. Przyszła razem z pokojem. Piękne to było. Co zabawniejsze, dzień później ksiądz Wojtek mówił kazanie i w zupełności opisał mój stan. Mogłam poczuć, że to wszystko dzieje się naprawdę, tu i teraz. I że jest to prawdziwe.

Mam wrażenie, że Pan Bóg uczynił moją duszę podatną na swoje cuda. Gdy tylko je dostrzegam, łapię je i żyję nimi cała. Problem w tym, że często o nich zapominam... Ale zawsze, gdy proszę, Pan zwraca mi pamięć i kolejny raz ukazuje swoją Twarz. Nie przychodzi mi do głowy inne określenie, jak "to jest piękne". Prawdziwie piękne.

Chwała Panu!

Dzisiejsza Ewangelia kończy się słowami: "Wy jesteście świadkami tego". Skoro jestem świadkiem, to pragnę świadczyć o obecności Boga w moim życiu. Ba, nie tylko świadczyć, ale chwalić się tym (w dobrym tego słowa znaczeniu). Chwalić się, oddając chwałę. Bóg działa!